Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Ζωή χωρίς TV


«Μέχρι πριν από τρία χρόνια είχα τηλεόραση στο σπίτι μου. Έκτοτε, αποφάσισα να την απομακρύνω. Φίλοι μου που ήδη την είχαν κλείσει οριστικά με έπεισαν πως στην ουσία δεν επιλέγεις εσύ τι θα δεις στη μικρή οθόνη, αλλά ό,τι οι άλλοι θέλουν να σου σερβίρουν. Είπα, λοιπόν, να δω και εγώ στην πράξη πώς θα είναι η ζωή μου από τη στιγμή που θα αποχωριστώ τελείως το κουτί…».

Δεν το πολυσκέφτηκε πριν επιχειρήσει να ενταχθεί οικειοθελώς στο μόλις 0,5% του ελληνικού πληθυσμού που δεν θέλει —ή και δεν μπορεί— να έχει τηλεόραση κατ’ οίκον. Στη Θεσσαλονίκη, ο 30χρονος αρχιτέκτονας κ. Κυριάκος Φαλελάκης είναι πια ιδεολογικά αντίθετος με το να βλέπει κάποιος τηλεόραση. «Διαπίστωσα πως δεν ήταν και η πιο δύσκολη απόφαση να κάνω πιο… ευρύχωρο το δωμάτιό μου, να το αδειάσω από ένα περιττό έπιπλο. Μου έφτανε να συνειδητοποιήσω κάποια στιγμή πως μπροστά στο γυαλί έχανα την ευκαιρία για άλλα πράγματα, τα οποία ήθελα αλλά δεν προλάβαινα να κάνω. Με το που σταμάτησα όμως να παρακολουθώ, ένιωσα τον χρόνο μου να αυξάνεται: είχα πλέον περισσότερες ελεύθερες ώρες για επικοινωνία με άλλους ανθρώπους, αλλά και για να σκεφτώ. Άρχισα να διαβάζω περισσότερα βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά, να ακούω ραδιόφωνο, να πηγαίνω βόλτες ή και επισκέψεις. Αν θελήσω να δω ένα DVD, χρησιμοποιώ το laptop μου…», λέει στα «ΝΕΑ».

Το κερδισμένο καθημερινό δίωρο που παλαιότερα ξόδευε ως τηλεθεατής είναι το λιγότερο. Το κυριότερο όφελος είναι ψυχικό, όπως εξηγεί. «Εξασφάλισα μεγαλύτερη ηρεμία στη ζωή μου! Όταν δεν έχεις τηλεόραση, βλέπεις πιο νηφάλια τα πράγματα. Στα δελτία ειδήσεων δεν υπάρχει πια ψύχραιμη ενημέρωση. Με τη γρίπη, για παράδειγμα, έβλεπα κόσμο να πανικοβάλλεται και δεν καταλάβαινα γιατί, ενώ εγώ είχα ενημερωθεί σωστά από άλλες πηγές. Κατάλαβα πως τα κανάλια δεν σου μεταδίδουν απλώς ειδήσεις, αλλά τις κατασκευάζουν για να σ’ τις πουλήσουν ως εμπορικό είδος. Βλέπεις ένα δελτίο με 250 εικόνες, μουσικές και ένα σωρό παραστάσεις που περισσότερο σε μπερδεύουν…», υποστηρίζει. «Προφανώς και υπάρχουν αξιόλογα προγράμματα. Αλλά, όταν αποφάσισα να σταματήσω να βλέπω, η ελληνική τηλεόραση ήταν ήδη γεμάτη ξενόφερτα ριάλιτι που μάλλον αποβλακώνουν παρά προσφέρουν κάτι. Καταλαβαίνω, βέβαια, πως για μοναχικούς ανθρώπους ή ηλικιωμένους ένα σίριαλ είναι ίσως και λύση ανάγκης. Για τους υπόλοιπους, ωστόσο, που βλέπουν πολλές ώρες καθημερινά, μπορεί να γίνει και εθισμός, ψυχολογική εξάρτηση…», επισημαίνει.

Κακή γλώσσα
«Με την τηλεόραση έχουμε τσακωθεί. Δεν έχουμε καθόλου καλή σχέση!», λέει η 53χρονη καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας κ. Μαρία Μανέτα, κάτοικος Πατρών. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια λειτουργίας της τηλεόρασης δεν πείστηκε πως άξιζε τον κόπο να τη βάλει στο σπίτι της. «Όσες φορές έτυχε να δω, ήταν σε σπίτια συγγενικών προσώπων. Στην αρχή πειραματίστηκα. Ήθελα και εγώ να δω τι είναι αυτό το νέο προϊόν —τότε μόνο κρατική τηλεόραση υπήρχε. Στα μάτια, ωστόσο, και στα αυτιά μου το αποτέλεσμα με έκανε να μην τη βάλω ποτέ στο σαλόνι μου. Αντιλήφθηκα πως δεν χρησιμοποιείται σωστά η ελληνική γλώσσα. Κι αυτή η κακή έκφραση σε ένα πρόγραμμα που το παρακολουθούν εκατομμύρια άνθρωποι είναι πολύ σοβαρή υπόθεση…», λέει. «Και στην ιδιωτική τηλεόραση με ενοχλεί που δεν αφήνουν ο ένας τον άλλον να διατυπώσει ολοκληρωμένα την άποψή του. Ο τρόπος διαχείρισης μιας συζήτησης είναι τέτοιος, που τελικά μόνο νόημα δεν βγάζεις. Δεν μπορώ να καταλάβω, πάλι, γιατί τα πολύ καλά σίριαλ —μεταφορές μυθιστορημάτων— τα προβάλλουν πολύ αργά. Προφανώς γιατί δεν είναι εμπορικά. Με άλλα λόγια, βάζουμε όλο τον κόσμο σε ένα σακί, στον βωμό της τηλεθέασης…», τονίζει.

Απόσπασμα από δημοσίευση της εφημερίδας “Τα Νέα” της 04 Ιαν 2010 με τίτλο “Η ζωή μου είναι καλύτερη χωρίς TV”. Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Τα παραπάνω γράφτηκαν σε μία από τις δημοφιλέστερες ελληνικές εφημερίδες. Το υπόλοιπο άρθρο μιλάει για οικογένειες που έχουν επιλέξει να έχουν δύο ή και τρεις τηλεοράσεις στο σπίτι τους, ώστε να μπορεί ο καθένας να επιλέγει ανενόχλητος το πρόγραμμα που θα παρακολουθήσει. Παλιότερα λέγαμε ότι η τηλεόραση δημιουργεί σιωπηλές οικογένειες, επειδή γονείς και παιδιά στέκονταν με νωχέλεια μπροστά στη μικρή (κάποτε) οθόνη, χωρίς ουσιαστικά να συζητούν μεταξύ τους. Σήμερα κινδυνεύουν να χάσουν και αυτή την ψευδή αίσθηση της συνύπαρξης, καθώς ο καθένας έχει τη δική του οθόνη.

Όσο για το πρόγραμμα, αυτό κάθε χρόνο υποτιμά και περισσότερο τη νοημοσύνη μας, προάγει ως πρότυπα ανθρώπους που άλλοτε θεωρούνταν αποτυχημένοι και αποτελεί μια άριστη εισαγωγή σε κάθε αντιχριστιανική θεωρία. Από την άλλη, οι ειδήσεις και οι ενημερωτικές εκπομπές αποτελούν σήμερα το δυνατότερο εργαλείο στα χέρια της εξουσίας. Όχι απαραίτητα της κυβερνητικής, αλλά προφανώς των πολυεθνικών ινστιτούτων διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Η τηλεθέαση είναι για το χριστιανό σοβαρή αιτία αλλοτρίωσης, συσχηματισμού με τον κόσμο, αλλοίωσης της γνώμης του, εξασθένισης του ζήλου του. Στην ουσία είναι ένα πρόγραμμα που άλλοι επέλεξαν για μας χωρίς να μας ρωτήσουν. Στις όποιες αντιρρήσεις μας ήταν απορριπτικοί. Από την πλευρά μας, απορρίπτοντας την τηλεόραση ως στοιχείο της καθημερινότητάς μας κάνουμε την επιλογή να διατηρήσουμε τα πιστεύω και την αξιοπρέπειά μας. Επιλέγουμε να παραμείνουμε ο εαυτός μας, να παραμείνουμε χριστιανοί. Μια επιλογή διόλου ασήμαντη.

Ζείδωρος
https://xfd.gr/keimena

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου