Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Κυριακή των Μυροφόρων – Γιατί στὶς μυροφόρες τὸ πρῶτο «Χριστὸς ἀνέστη» ;


(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Ὁ δέ λέγει αὐταῖς- Μή ἐκθαμβεῖσθε- Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον ἠγέρθη, οὐκ ἐστίν ὧδε...» (Μάρκ. 16, 6)

Ἐξακολουθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά ἑορτάζουμε τό μέγα, τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ περισσότεροι ὕμνοι ποῦ ψάλλονται τήν περίοδο αὐτή ὡς θέμα ἔχουν τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλα καί αὐτή ἡ θεία λειτουργία, ποὺ γίνεται τίς Κυριακές αὐτές τοῦ Πεντηκοσταρίου, διαφέρει ἀπό τή θεία λειτουργία τοῦ ὑπολοίπου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους• διότι ἀμέσως μετά τό «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...» δέν λέμε ἀμέσως τά εἰρηνικά, δέν λέμε τίς αἰτήσεις «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν...», ἄλλα ὁ ἱερεύς θυμιάζει τήν ἁγία τράπεζα ἀπ' ὅλες τίς πλευρές καθώς καί ὅλο τό ναό καί ψάλλει μαζί μέ τούς ψάλτες κατ' ἐπανάληψιν, δέκα φορές, τό «Χριστός ἀνέστη».

Τό «Χριστός ἀνέστη» ἀκούγεται ὅλες τίς Κυριακές ἀλλὰ καί ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τῆς Ἀναλήψεως. Τό «Χριστός ἀνέστη» εἶναι, ἀδελφοί μου ὁ γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμός ποὺ μεταφέρει ἀπό στόμα σέ στόμα, ἀπό γενεά σέ γενεά τό μέγα μήνυμα, τήν πιό χαρμόσυνη εἴδηση, ὅτι ὁ Κύριος νίκησε τό θάνατο. Χιλιάδες φορές - ἀμέτρητες ἀκούστηκε, καί ἀκούγεται, καί θά ἐξακολούθηση ν' ἀκούγεται τό «Χριστός ἀνέστη». Ἄλλα πότε ἐλέχθη γιά πρώτη φορά; ποιά αὐτιά τό πρωτοάκουσαν; ποιός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἄκουσε γιά πρώτη φορά τό «Χριστός ἀνέστη»;

Ὅπως τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ δέν τήν ἔμαθαν πρῶτοι οἱ μεγάλοι καί ἰσχυροί καί πλούσιοι, ἀλλά οἱ ταπεινοί καί φτωχοί βοσκοί ποὺ ἔβοσκαν τά ποίμνια τους στά βοσκοτόπια τῆς Βηθλεέμ, ἔτσι καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τό γεγονός ὅτι ὁ Ἰησοῦς σύντριψε τίς πύλες τοῦ ἅδου, δέν τό ἄκουσαν πρῶτοι οἱ ἐπιφανεῖς καί ἀξιωματοῦχοι, δέν τό ἄκουσαν οἱ ἰσχυροί ἄνδρες, δέν τό ἄκουσαν οὔτε καί αὐτοί οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ• τό μήνυμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ γυναῖκες, οἱ μυροφόρες γυναῖκες• καί πρός τιμήν αὐτῶν τῶν γυναικῶν εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινή Κυριακή, τρίτη Κυριακή ἀπό τό Πάσχα.

Ἀλλὰ γιατί τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ μυροφόρες; Γιατί ἡ πρώτη ἐμφάνισης τοῦ ἀναστάντος Κυρίου νά γίνει σ' αὐτές; Μήπως ὁ Χριστός στήν περίπτωση αὐτή ἐνήργησε μεροληπτικῶς;

Μεροληπτικῶς σέ καμία στιγμή τῆς ζωῆς του δέν συμπεριφέρθηκε ὁ Κύριος. Ἦταν δίκαιος• καί συνεπῶς, ἐάν τώρα ὄχι οἱ ἄντρες, ὄχι οἱ ἀπόστολοι, ὄχι ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης, ἀλλά οἱ γυναῖκες ἄκουσαν τό χαρμόσυνο μήνυμα, ὑπάρχει λόγος• λόγος ὄχι κάποιας ἰδιαιτέρας συμπαθείας, ἀλλά λόγος δικαιοσύνης. Ὁ Χριστός ἀγαπᾶ ὅλα τά παιδιά του καί ἀμείβει τό καθένα χωρίς νά μεροληπτεῖ εἰς βάρος ἄλλου. Ἄκουσαν πρῶτες οἱ μυροφόρες γυναῖκες τό «Χριστός ἀνέστη», διότι τούς ἄξιζε πράγματι νά τό ἀκούσουν. καί τούς ἄξιζε, διότι αὐτές ἔδειξαν ἀρετές ποὺ δέν ἔδειξαν οὔτε οἱ μαθηταί τοῦ Κυρίου. Ποιές ἀρετές ἔδειξαν;

Ἀπό τήν πρώτη μέρα ποὺ γνώρισαν τόν Κύριο στή Γαλιλαία, ἔγιναν πιστές μαθήτριές του, τόν ἀκολουθοῦσαν καί δαπανοῦσαν ἀπό τά ὑπάρχοντά τους γιά τή συντήρηση ἐκείνου καθώς καί τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν του• «ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ» (Μάρκ. 15,41) καί «διηκόνουν αὐτῷ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. 8,3). καί μόνο τότε;

Τήν ὥρα τῆς θυσίας του, ἐνῶ ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Κύριο, ἐνῶ ὁ μέν Ἰούδας τόν πρόδωσε γιά τριάκοντα ἀργύρια, ἐνῶ ὁ Πέτρος τόν ἀρνήθηκε ἐμπρός σέ μία ὑπηρέτρια καί μάλιστα μέ ὅρκο, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μαθηταί πλήν τοῦ Ἰωάννου «πάντες ἀφέντες αὐτόν ἔφυγαν» (Ματθ. 26,56), ἐνῶ ὅλοι ὅσους εἶχε εὐεργετήσει καθ' ὅλο τό διάστημα τῆς δημοσίας δράσεώς του πῆγαν καί ἑνώθηκαν μαζί μέ τούς ἐχθρούς καί φώναζαν «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰωάν. 19,15), μέσα στή γενική αὐτή ἐγκατάλειψη οἱ μυροφόρες ἔμειναν πιστές καί ἀφοσιωμένες στόν Κύριο. Ἔμειναν κοντά στόν Διδάσκαλο, ζώντας τό δράμα ἀπό ἀπόσταση τόση ὅση τούς ἐπέτρεπαν οἱ συνθῆκες. οὔτε ἕνα λεπτό δέν ἀποχωρίσθηκαν ἀπό αὐτόν.

«Ἦσαν δέ ἐκεῖ καί γυναῖκες πολλαί ἀπό μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ἀπό τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ• ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί Ἰωσῆ μήτηρ, καί ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Ματθ. 27,55-56) «καί Σαλώμη, αἵ...καί διηκόνουν αὐτῷ, καί ἄλλαι πολλαί αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα» (Μαρκ. 15,40-41). Βρῆκαν τό ψυχικό σθένος νά μείνουν ἐκεῖ, στό Γολγοθᾶ.

Εἶδαν τό φρικτό θέαμα. Ἄκουσαν ὅλους τοὺς λόγους, ποὺ εἶπε ὁ Χριστός ἐπάνω στό σταυρό, ἄκουσαν καί τό «Τετέλεσται» (Ἰωάν. 19,30).

Ἀλλὰ καί μετά τό θάνατό του δέν ἀναχώρησαν. Ἔμειναν θρηνώντας κοντά στό σταυρό. Καί μόλις παρουσιάστηκε ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας καί ὁ Νικόδημος μέ τήν ἄδεια τοῦ ἐνταφιασμοῦ, αὐτές ἔτρεξαν, τούς βοήθησαν, τούς συνόδευσαν στό μνημεῖο, καί δεν ἔφυγαν ἀπό 'κεῖ παρά μόνο ὅταν ὁ ἥλιος τῆς δραματικωτέρας αὐτῆς ἡμέρας ἔριξε πάνω στή γῆ τίς τελευταῖες του ἀκτῖνες.

Τήν ἀγάπη τους ὅμως, τήν ἀνδρεία τους, τή μεγάλη ψυχή τους τήν ἔδειξαν κατ' ἐξοχήν τη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, «τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων» (Λουκ. 24,1). Τότε, ἐνῶ ἤξεραν ὅτι τό μνῆμα εἶναι σφραγισμένο, ὅτι λίθος μεγάλος καί βαρύς φράζει τήν εἴσοδό του, ὅτι ἔνοπλοι Ρωμαῖοι στρατιῶτες φρουροῦν τόν τάφο κ' ἔχουν ἐντολή νά χτυπήσουν καθένα ποὺ θά τολμοῦσε νά πλησίαση ἐκεῖ, ἐν τούτοις οἱ μυροφόρες γυναῖκες «λίαν πρωί» (Μάρκ. 16,2), «ὄρθρου βαθέος» (Λουκ. 24,1), πρίν ἀκόμη ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ξεκινοῦν νά ἔρθουν στό μνῆμα φέρνοντας μαζί τους ἀρώματα, τά ὁποῖα εἶχαν ἑτοιμάσει, γιά νά μυρώσουν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κανένας φόβος καί καμιά δυσκολία δέν στάθηκαν ἱκανά νά τίς ἐμποδίσουν. Τό μόνο ποὺ τίς ἀπασχολοῦσε ἦταν, πῶς θ' ἀποκυλίσουν τόν τεράστιο καί ἀσήκωτο ἐκεῖνο λίθο ἀπό τό ἄνοιγμα τοῦ μνημείου.

Μία τέτοια ἀγάπη, μία τέτοια ἀφοσίωση, μία τέτοια ἀνδρεία ἦταν δυνατόν νά μή δεῖ, νά μήν ἐκτιμήσει, νά μή βραβεύσει ὁ Κύριος; Ἀμοιβή λοιπόν τῆς ἀγάπης τους ἦταν τό ὅτι πρῶτες αὐτές ἄκουσαν τή μεγάλη εἴδηση, τό ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως, τό «Χριστός ἀνέστη», ἀπό ἄγγελο Κυρίου. Καί ἐν συνεχείᾳ, ὅτι πρῶτες αὐτές βλέπουν τόν ἀναστάντα Κύριο καί παίρνουν ἐντολή, νά μεταδώσουν τό μήνυμα αὐτό στούς μαθητὰς καί στίς ἄλλες μαθήτριες.

Κ' ἐμεῖς σήμερα, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζουμε τή μνήμη τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν, ἄντρες καί γυναῖκες ἄς μιμηθοῦμε τῶν μυροφόρων τίς ἀρετές, ἰδίως τήν ἀγάπη ποὺ εἶχαν στόν Κύριο.

Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι καί μέχρι σήμερα οἱ γυναῖκες ἀγαποῦν τό Θεό περισσότερο ἀπό τούς ἄντρες. Αὐτές ἐκκλησιάζονται περισσότερο. Αὐτές ἔρχονται στούς ναούς «ὄρθρου βαθέος». Αὐτές μελετοῦν τό Εὐαγγέλιο καί ἄλλα ἐκκλησιαστικά βιβλία. Αὐτές τρέχουν στό κήρυγμα, ὅπου ἀκούγεται λόγος Θεοῦ. Αὐτές εἶναι προθυμότερες στήν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας καί ἐλεημοσύνης. Αὐτές... Ὦ, πόσα δέν ὀφείλει ἤ Ἐκκλησία στίς γυναῖκες τίς θερμές!

Σήμερα ὅμως, στούς χρόνους αὐτούς τῆς ἀπιστίας καί τῆς διαφθορᾶς, καί οἱ γυναῖκες ἀρχίζουν νά κλονίζονται, νά χάνουν τό ἄρωμα τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας. Οἱ πειρασμοί εἶναι μεγάλοι. Τά κακά παραδείγματα, τά θέατρα, οἱ κινηματογράφοι, τά αἰσχρά περιοδικά, ἡ μόδα, ὅλα μαζί σπρώχνουν τή γυναίκα νά λησμονήσει τόν προορισμό της, τήν ἀποστολή της, νά προδώσει τήν πίστη καί τήν ἠθική.

Ἄλλ' ὄχι! Οἱ γυναῖκες, ὅσες τουλάχιστον κατοικοῦν στή γωνία αὐτή τῆς γῆς, ἄς μή παρασύρονται ἀπό τά ἀπατηλά συνθήματα, ἄς μή θαμπώνονται ἀπό φανταχτερές εἰκόνες καί ἄλλα εἴδωλα, ἄς κλείσουν τά αὐτιά στίς εἰσηγήσεις τοῦ ὄφεως. Ἄς μή μιμηθοῦν τήν Εὔα, ποὺ ἄκουσε τή συμβουλή τοῦ ἑωσφόρου καί ἀπολεσθεῖ• ἄς μιμηθοῦν τίς μυροφόρες, τίς ἅγιες ποὺ ἀγάπησαν τόν Κύριον. Νά εἶσθε δέ βέβαιοι, ὅτι τότε θά ἔχουν καί στήν παροῦσα ζωή τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου καί θ' ἀξιωθοῦν καί αὐτές ὡς μυροφόρες τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ζωοδόχου Πηγῆς Δάφνης - Ἀθηνῶν τὴν 5-5-1957.

πηγη: http://aktines.blogspot.gr

Η γιαγιά με τους Χαιρετισμούς…



Ήτανε Μεγάλη Σαρακοστή. Μα δε θυμάμαι του πότε… Τρίτοι Χαιρετισμοί. Στο μοναστήρι τους κάναμε αργά τους Χαιρετισμούς. Οι Παρασκευές της Σαρακοστής όπως και να το κάνεις είναι οι πιο χαρούμενες μέρες.

Στη μέση του ναού η εικόνα της Παναγιάς με τα κεριά της και τις κεντημένες ποδιές. Και το ᾽χαμε τυπικό κάθε φορά να βγάζουμε κι άλλη Παναγιά στο προσκυνητάρι να ακούσει τους Χαιρετισμούς.
Τη μια το «‘Αξιον εστί» και μετά την Γλυκοφιλούσα και μετα την Παναγία του Πάθους, εκείνη την εβδομάδα της Σταυροπροσκύνησης. Τούτες οι μικρές αλλαγές ομόρφαιναν τη ζωή.

Το Πάσχα ήταν τότε νωρίς και η Σαρακοστή έπεφτε μεσ᾽ το χειμώνα. Κρύο πολύ. Είχαμε στη λιτή ξυλόσομπα και ο εκκλησιαστικός ο π. Νήφωνας έβαζε κούτσουρα μεγάλα. Ατμόσφαιρα Παπαδιαμαντική. Τώρα τα αναπολώ με γλυκασμό και νοσταλγία.
Τέλειωσε ο κανόνας και ο δεξιός ψάλτης πήρε να λέει αργά το τη Υπερμάχω. Και ο παπάς αργά βγήκε από την ωραία πύλη με το βιβλίο του και το θυματό να διαβάσει τους Χαιρετισμούς. Θύμιασε με σέβας έκανε τις μετάνοιες και πήρε τη θέση του μπροστά στο προσκυνητάρι.
Ησυχία …

Ξεκινάει ο εφημέριος τους Χαιρετισμούς… και μέσα στη σιγαλιά της ακολουθίας μια φωνή μιας μικροκαμωμένης γιαγιάς ακουγόταν στο βάθος να επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια!!! Οι πιο θερμοί πήραν νωρίς φωτιά. Σσσσσ!

Η φωνή όμως δεν σταματούσε. Σα να το’βαζε πείσμα μάλιστα να ξεπεράσει τον παπά σε δύναμη. Ακόμα και οι πιο μακρόθυμοι έφτασαν να δυσφορήσουν.
– Μα ποιος μιλά φώναξε κάποιος. Ο μόνος που δεν μίλησε ήτανε ο παπάς.
Τελειώσανε οι Χαιρετισμοί, ξανά τη Υπερμάχω και μετά το Άσπιλε. Άμα απόλυσε ο παπάς και βγαίναμε από το Καθολικό πήρα παράμερα τη γιαγιά που μας τάραξε με τη φωνή της να τη «συνετίσω».

– Κυρία ξέρετε… τα λόγια του παπά τα διαβάζει μοναχά εκείνος. Πώς να σας το πω… Είναι τα δικά του. ‘Εχει άλλους ψαλμούς που τους λέμε όλοι μαζί. Μα η γιαγιά έμοιαζε να μην το καταλαβαίνει και μου είπε… την ευχή σας.
– Λέω, για αυτό που έγινε σήμερα. Δεν πρέπει να δημιουργούμε αταξία στην εκκλησία.
Μια νεαρή γυναίκα που τη συνόδευε τη γιαγιά, κάτι της φώναξε δυνατά στο αυτί και το μυστήριο της καλής γιαγιάς λύθηκε. Η γιαγιά κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της και έδειξε λυπημένη…
– Συμπάθαμε αδελφέ μου λέει, μα δεν ακούω καθόλου!!! Τους λέω τους Χαιρετισμούς και ᾽γω αφού δεν μπορώ να τους ακούσω από τον παππούλη. Συμπάθαμε αν σε πίκρανα…
Έμεινα να την κυττώ όμοια μορφή βγαλμένη από συναξάρι.
– Να τους λες γιαγιά, και λέγε και για μένα ένα «Κύριε ελέησον» εμένα που δεν τους ξέρω ούτε από μέσα.

https://www.vimaorthodoxias.gr/peri-zois/giagia-tous-chairetismous/

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Αν επιθυμείτε κάτι πολύ σταματήστε να τρέχετε πίσω του, αφήστε το να έρθει μόνο του!



Φέρτε αυτό στο μυαλό σας. Εάν θέλετε να πιάσετε μία πεταλούδα, θα δείτε ότι όσο την κυνηγάτε, τόσο περισσότερο εκείνη σας ξεφεύγει. Αντιθέτως, εάν την αφήσετε ελεύθερη, μπορεί να έρθει και να καθίσει στον ώμο σας.

Η παραπάνω πρόταση είναι πολύ ταιριαστή και εάν την εφαρμόσουμε στην πραγματική ζωή, θα δούμε ότι εφαρμόζει απόλυτα με περιπτώσεις προσώπων που έχουν την τάση να καταπιέζουν τους άλλους.

Εάν κάποιος καταπιέζει κάποιον άλλον, πετυχαίνει το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιθυμεί.

Αυτό είναι μια πραγματικότητα∙ μήπως κι εσείς κάποια στιγμή δεχτήκατε πιέσεις από κάποιον φίλο ή γνωστό, με τον οποίο τελικά κόψατε κάθε δεσμό;

Γενικά, δεν μας αρέσει να μας υποχρεώνουν να κάνουμε κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό. Εάν θελήσουμε κάτι, τότε από μόνοι μας στρεφόμαστε προς τους άλλους για βοήθεια.

Συνήθως όταν η συμπεριφορά μας είναι επίμονη απέναντι σε κάποιον, είτε σε φιλικό είτε σε προσωπικό επίπεδο, πολύ πιθανόν να τον χάσουμε, διότι κανένας δεν αντέχει να καταπιέζεται και να υποχρεώνεται σε πράξεις που δεν είναι επιθυμητές.

Για παράδειγμα, ας φανταστούμε ότι έχουμε έναν φίλο με τον οποίο έχουμε μία μόνιμη συχνή επαφή, αλλά κάποια δεδομένη στιγμή, λόγω έλλειψης χρόνου, ή λόγω φόρτου εργασίας, ή της απλής μας ανάγκης να παραμείνουμε μόνοι μας, χάνουμε την επιθυμία να τον δούμε.

Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποιούμε το είδος του ανθρώπου με τον οποίον σχετιζόμαστε.
Πώς ενεργούν οι ώριμοι και ανεξάρτητοι άνθρωποι.

Εάν κάποιος, τον οποίον εκτιμούσατε, διακόψει τη σχέση του μαζί σας, υπάρχουν ορισμένοι τρόποι, ουσιαστικοί και ώριμοι για να εκφράσετε τα συναισθήματά σας.

Ένας αξιοπρεπής τρόπος αντίδρασης είναι να μιλήσουμε ως εξής: «πάει καιρός που δεν μιλήσαμε, ελπίζω να βρούμε λίγο χρόνο μέσα στη δύσκολη καθημερινότητά μας να τα πούμε κάποια στιγμή», «ελπίζω να είσαι καλά, μου λείπεις», «πώς είσαι; Ελπίζω κάποια στιγμή να πιούμε ένα καφεδάκι».

Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας δείχνει την επιθυμία να συναντηθούμε με τον άλλον χωρίς πίεση, χωρίς να γινόμαστε φορτικοί και χωρίς να γινόμαστε θύμα της επιθυμίας του άλλου.

Σε περίπτωση που ο άλλος δεν απαντήσει, ίσως εμείς θα πρέπει να τον αφήσουμε «να φύγει», καθώς είναι προφανές ότι δεν έχει ούτε τη διάθεση, ούτε και τον χρόνο να συνεχίσει τη σχέση του μαζί μας.

Ένα άτομο μη τοξικό και σώφρον, εφ΄όσον επιθυμεί να διατηρήσει την επαφή, θα το κάνει σε κάθε περίπτωση∙ όμως εάν δούμε ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση απέναντι σε μια σχέση, καλύτερα να χαρίσουμε στον άλλον την ελευθερία του, να κάνει τη δική του επιλογή, χωρίς πίεση, χωρίς θυμό.

Αντιδράσεις εκείνων που δεν σέβονται την ελευθερία των άλλων!

Παραδείγματα φράσεων που δείχνουν ότι κάποιος δεν σέβεται την θέλησή μας, τις επιλογές μας και την επιθυμία να διακόψουμε αυτή τη σχέση:

«Γιατί δεν μου γράφεις; Είσαι θυμωμένος», «είναι καιρός που δεν έχω λάβει νέα σου, δεν ξέρω τι σου έχω κάνει, αλλά είμαι πολύ στενοχωρημένη», «έκανα πολλές προσπάθειες για να σε συναντήσω, αλλά νομίζω ότι με αποφεύγεις», «τι συμβαίνει αγαπητή μου;», «δεν καταλαβαίνω τη στάση σου να με αγνοείς συνεχώς, θα πρέπει να μιλήσουμε σύντομα».

Ας υποθέσουμε ότι είμαστε θυμωμένοι∙ εάν εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας, ή εάν φανούμε επίμονοι να τον συναντήσουμε ασκούμε πιέσεις που αποσκοπούν να ενοχοποιήσουν τον άλλον, δεδομένου ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάποιος αρνείται να συνεχίσει μία σχέση. Οπότε για τον λόγο αυτό, το γεγονός ότι βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα και πιέζουμε τον άλλον δεν θα έχει καλά αποτελέσματα.
Η πίεση μόνο αρνητικότητα μπορεί να προκαλέσει

Δεν είναι η πίεση που κρατά τον άλλον κοντά μας. Το μοναδικό αποτέλεσμα που μπορεί να έχει μια τέτοια συμπεριφορά είναι η απομάκρυνση του άλλου, ο οποίος υποφέρει από μια αίσθηση ασφυξίας.

Αντιθέτως, από τη στιγμή που αποδεχθούμε την κατάσταση όπως είναι, μπορεί να είναι ένας πιθανός λόγος που το άλλο άτομο θα επιστρέψει κοντά μας, από τη στιγμή που και ο ίδιος το επιθυμεί.

Είναι το παράδειγμα που ισχύει για τους καλούς φίλους, που δεν βλέπονται συνεχώς, αλλά υπάρχει σεβασμός του προσωπικού χώρου∙ οπότε οι άνθρωποι αυτοί που δημιουργούν τέτοιες σχέσεις είναι ελεύθεροι να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον όταν έχουν την ανάγκη να νιώσουν μόνοι, ή δεν έχουν πολύ χρόνο.

Αυτή η ελευθερία να γνωρίζουμε ότι μπορούμε να απομακρυνθούμε από τον άλλον για λίγο, χωρίς αυτό να θεωρηθεί αρνητικό για τον άλλον, ενισχύει τους δεσμούς με τους γύρω μας.

Από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι ο τρόπος που αντιδρούμε είναι αποδεκτός, οι σχέσεις ενισχύονται, διότι νιώθουμε ελεύθεροι να απομακρυνθούμε γνωρίζοντας πως ο άλλος είναι διατεθειμένος να εκτιμήσει την παρέα μας εφ΄όσον αυτό είναι δυνατόν και να κατανοήσει ότι μπορεί και ο ίδιος να κάνει το ίδιο.

Εάν αγαπάτε κάποιον, αφήστε του ελεύθερο χώρο, αφήστε τα πράγματα να κυλήσουν ομαλά και ο χρόνος θα κάνει αυτό που πρέπει, την ώρα που πρέπει∙ το πρόσωπο εκείνο που έχει απομακρυνθεί από κοντά μας θα επιστρέψει με τη δική του θέληση, χωρίς καταπίεση, χωρίς να αισθανθεί θύτης.

Ο καλύτερος τρόπος για να προσελκύσουμε κοντά μας πρόσωπα που εκτιμούν τις στιγμές που περνούν μαζί μας είναι: να γνωριστούμε καλά μεταξύ μας, να δείξουμε τον καλύτερο εαυτό μας, το ενδιαφέρον μας και να αφήσουμε ελεύθερο χώρο στον άλλον να κάνει ένα βήμα κοντά μας, να μας πλησιάσει∙ εάν αυτό δε συμβεί, καλύτερα να κυνηγήσουμε μια άλλη πεταλούδα.

Κείμενο – Απόδοση, Λ.Τ.

http://share24.gr/an-epithymite-kati-poly-stamatiste-na-trechete-piso-tou-afiste-na-erthi-mono-tou/