Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: «Μην χάνεις την ελπίδα σου στο Θεό»

– Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;

– Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας.

Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι.Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι.

Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον καταλαβαίνουν.

Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε ωρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;». Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες…

– Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;

– Πριν επιτρέψη ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι’ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζη, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθή.

Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα.

Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.

https://www.ekklisiaonline.gr/ekklisiaonline/agios-paisios-agioritis-min-chanis-tin-elpida-sou-sto-theo-2/

Ομιλιες του Μητροπολίτου Πολυανής και Κιλκισίου Αποστόλου Μερος 61ο(Ελπίδα,Ανάσταση)

 Ο Απ Παύλος δηλώνει στους Κορινθίους ότι «αν η χριστιανική ελπίδα περιορίζεται μόνο σε αυτή τη ζωή, τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι απ’όλους τους ανθρώπους». 771 Ο Επίσκοπος υπενθυμίζει ότι αυτή η ελπίδα για τα έσχατα γίνεται εμπειρία των πιστών μέσα στο ευχαριστιακό Σώμα της Εκκλησίας, όπου το παρελθόν και το μέλλον γίνεται παρόν: «Από την ώρα που ο άνθρωπος ενσωματώνεται με το βάπτισμα στο λυτρωτικό Σώμα του Χριστού, δηλαδή την Εκκλησία, η ζωή του εισέρχεται στο σταυροαναστάσιμο γίγνεσθαι. Από τη φθορά και τη διαφθορά στην ανάσταση και από την κένωση του Σταυρού στο φως της Αναστάσεως». 772 Η ελπίδα στις ομιλίες συνδυάζεται με την αναμονή των εσχάτων: «Kανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το έσχατο. Γιατί αυτό είναι το πιο σίγουρο για τον κάθε άνθρωπο…το παρόν κρατάει μόνο μια στιγμή. Έχει όμως μεγάλη σημασία τούτη η μια στιγμή για όλους μας, όταν παίρνουμε σωστή στάση απέναντι στα έσχατα». 773 Τα έσχατα εντάσσονται μέσα στο σωτήριο έργο της θείας Oικονομιας, το οποίο βιώνουν οι πιστοί, διότι όπως λεει Επίσκοπος «Όλοι οι άνθρωποι του κόσμου μέχρι συντελείας του αιώνα προσλαμβάνονται στο Θεανθρώπινο Σώμα του Υιού και Λόγου του Θεού… . Όσοι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτή την αλήθεια με την πίστη και τη λατρεία νιώθουν ζωντανά παιδιά του Χριστού». 774  Ο Θεάνθρωπος, λοιπόν, είναι η ελπίδα των Χριστιανών που εγγυάται τη σωτηρία των ανθρώπων,775 διότι «ο ίδιος έγινε διάκονος του ανθρώπου και πλήρωσε με το αίμα του τα λύτρα, για να λυτρώσει τον άνθρωπο από τα δεινά του θανάτου και  της αμαρτίας». 776 Ὀμως συγχρόνως υπογραμμίζει ότι η προσφυγή στο έλεος και τη φιλανθρρωπία του Θεού είναι αναγκαία προϋπόθεση: «Χρειάζεται να έχει κανείς εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού και μοναδική ελπίδα στα αδιέξοδα της ζωής …..η ελπίδα, η πίστη, η αγάπη είναι γεγονότα εσωτερικά. Είναι διεργασίες της χάριτος του Θεού μέσα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, που εκζητεί ακατάπαυστα το έλεος και η φιλανθρωπία του. Τότε … ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την παρουσία του Θεού». 777 Η ελπίδα των Χριστιανών εναποτίθεται στον Τριαδικό Θεό, στην Υπεραγία Θεοτόκο, τους αγίους και τις ουράνιες δυνάμεις σε όλες τις δυσκολίες της ζωής: «Είναι τόσο δύσκολη αυτή η πρόσκαιρη ζωή μας, ώστε είναι αδύνατον και να επιβιώσουμε, αν δε καταφεύγουμε στη σκέπη και την προστασία της αγίας Τριάδος, της Παναγίας, των αγίων της Εκκλησίας και των αγγέλων του ουρανού. Έχουμε την ανάγκη από τη ζωοποιό παρουσία του Χριστού κι από τη θεία κοινωνία του παναγίου Σώματος και του τιμίου Αίματος του». 778 Η κατακλείδα του παραθέματος είναι ενδεικτική του βασικού μηνύματος του Επισκόπου προς τους Χριστιανούς ότι εκείνο που μας σώζει είναι ο Χριστός που τον κοινωνούμε και ενοικεί στην ύπαρξή μας. Η ελπίδα δεν σβήνει, παρ΄όλη τη ματαιότητα των ανθρωπίνων πραγμάτων, διότι τροφοδοτείται από τον ζωοδότη Χριστό: «συνειδητοποιούμε πως όλα τα ανθρώπινα είναι μάταια, αυτό δεν σημαίνει πως παραιτούμαστε από τη ζωή. Σημαίνει ότι σε όλες τις δυσκολίες μας, σε τούτο τον φθαρτό και πρόσκαιρο κόσμο, έχουμε ελπίδα και πίστη στον Χριστό». 779 Η ελπίδα του πιστού στηρίζεται στον αναστημένο Χριστό, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, δίοτι μέσα στον Σταυρό του Κυρίου κρύβεται και η Ανάσταση: «Ο Χριστιανός της πίστεως και της αγάπης σε τούτον τον κόσμο της ματαιότητας, της αμαρτίας και του θανάτου ζη με την προσδοκία της αναστάσεως και όχι του θανάτου. Για τον Χριστιανό ο πρόσκαιρος σταυρός που σηκώνει μέσα του κλείνει πάντοτε τη δόξα της αναστάσεως». 780 Όποιος εναποθέτει την ελπίδα του στον Χριστό έχει επίγνωση ότι «Νύχτα – μέρα, στις δυσκολίες μας, στην απόγνωση, στα αδιέξοδα ο Χριστός στέκει δίπλα μας ως φως, ως ελπίδα, ως ζωή στον πόνο, στα διλήμματα, στους πειρασμούς, στις αγωνίες και σε αυτόν τον ίδιο το θάνατο». 781

-167-

Ἐλπίδα-Ἀπελπισία-Ἀπόγνωση

Ἅγιος Νεκτάριος

Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως

Ἡ εἰκόνα ἐκείνου ποὺ ἐλπίζει στὸν Θεὸ.

Πόσο ὡραία, πόσο εὐχάριστη, πόσο χαριτωμένη εἶναι ἡ εἰκόνα ἐκείνου ποὺ ἐλπίζει στὸν Θεὸ ποὺ σώζει, στὸν Θεὸ τῶν οἰκτιρμῶν, τὸν Θεὸ τοῦ ἐλέους, τὸν ἀγαθὸ καὶ φιλάνθρωπο Θεό. Ἀληθινὰ μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐλπίζει στὸν Θεό. Ὁ Θεὸς εἶναι πάντα βοηθὸς του καί δὲν φοβᾶται ὅ,τι κακὸ κι ἂν τοῦ προξενήσει ἅνθρωπος. Ἐλπίζει στὸν Κύριο καὶ πράττει τὰ ἀγαθά. Κάθε του ἐλπίδα τὴν ἔχει ἐναποθέσει σ’ Αὐτόν καί σ’ Αὐτὸν ἐξομολογεῖται μὲ ὅλη του τὴν καρδιά. Εἶναι τὸ καύχημὰ του, εἶναι ὁ Θεὸς του καὶ Τὸν ἐπικαλεῖται μέρα καὶ νύχτα. Τὸ στόμα του ὡραῖο ἀναπὲμπει αἴνους στὸν Θεό, τὰ χείλη του πιὸ γλυκὰ ἀπὸ μέλι καὶ κερὶ σὰν ἀνοίγουν γιὰ νὰ ψάλλουν στὸν Θεὸ, ἡ δὲ γλῶσσα του γεμάτη χάρη κινεῖται πρὸς δοξολογίαν Θεοῦ. Ἡ καρδιά του εἶναι ἕτοιμη νὰ Τὸν ἐπικαλεσθεῖ, ἡ διάνοια του ἕτοιμη νὰ ἀνυψωθεῖ πρὸς Αὐτόν, ἡ ψυχὴ του εἶναι προσηλωμένη στὸν Θεὸ καί «ἡ δεξιὰ τοῦ Κυρίου ἀντελάβετο αὐτοῦ». «Ἐν τῷ Κυρίῳ ἐπαινεθήσεται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ». Ζητᾶ καὶ λαμβάνει ἀπὸ τὸν Θεὸ, αὐτὸ ποὺ ζητᾶ ἡ καρδιά του. Ζητᾶ καὶ βρίσκει ὅσα ποθεῖ. Κρούει καὶ τοῦ ἀνοίγονται οἱ θύρες τοῦ ἐλέους. Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο ἐπαναπαύεται σὲ ἥσυχα νερά. Ὁ δὲ Κύριος τοῦ δίνει πλούσια τὰ ἐλέη του. Ἡ δεξιὰ τοῦ Κυρίου κατευθύνει τὴν πορεία του καὶ δάκτυλος Κυρίου τὸν καθοδηγεῖ στοὺς δρόμους του. Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο δέν ἀστοχεῖ. Ἡ ἐλπίδα του δὲν πεθαίνει ποτὲ. Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ προσδοκία του, ἡ ἀκρότατη ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς του. Πρὸς Αὐτὸν στενάζει ἡ καρδιά του ὅλη τὴν ἡμέρα: «Κύριε μὴν ἀργήσεις, σήκω, κάνε γρήγορα, ἔλα καὶ ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν ψυχὴ μου κάθε ἀνάγκη, ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχὴ μου. Θὰ σὲ δοξολογήσω μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά Κύριε. Σὲ Σένα θὰ ἀπευθύνεται κάθε λόγος πού θὰ βγαίνει ἀπ’ τὸ στόμα μου». Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο, εὐλογεῖ τὸν Ὕψιστο, τὸν λυτρωτὴ του καί ἁγιάζει «τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ». Ἐλπίζει καί ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του κραυγάζει πρὸς τὸν Θεό: «Κύριε πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ σου;». Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο θὰ ἐπικαλεσθεῖ τὸν Ὕψιστο, γιὰ νὰ εἰσέλθει στὸ ἁγιαστήριο Του, γιὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ χαρεῖ τὰ θαυμάσια Του καί ὁ Κύριος θὰ ἀκούσει τὴ φωνὴ τῆς δέησης του. Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο ἀπολαμβάνει ἄκρα εἰρήνη, γαλήνη ἐπικρατεῖ στὴν καρδιά του καί στὴν ψυχὴ του βασιλεύει πλήρης ἁταραξία. Ὅταν ἔχει βοηθὸ του τὸν Θεό ἀπὸ τί να φοβηθεῖ; Ἀπὸ τὶ νὰ δειλιάσει; Ἄν ξεσηκωθεῖ ἐναντίον του πόλεμος, δὲν πτοεῖται γιατὶ ἐλπίζει στὸν Κύριο. Άν τὸν καταδιώξουν πονηροὶ δὲν φοβᾶται, γιατὶ ξέρει ὅτι ὅλα εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Κυρίου. Δὲν ἐλπίζει στὸ τόξο του, οὔτε στὴ φαρέτρα του, οὔτε ἐξαρτᾶ τὴ σωτηρία του ἀπὸ τὴ ρομφαία, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ Θεὸ του, ποὺ μπορεῖ νὰ τὸν γλυτώσει ἀπὸ τὰ χέρια αὐτῶν ποὺ τὸν πολεμοῦν, ἀπὸ τὴν παγίδα τοῦ ἁμαρτωλοῦ καί ἀπὸ τὴν καταιγίδα. Εἶναι πεπεισμένος γιὰ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου καί «ἐπὶ τὸν βραχίονα τὸν ὑψηλὸν αὐτοῦ καὶ ὁ Κύριος σώσει αὐτόν». Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο βαδίζει ἤρεμος στὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς του καὶ διανύει τὸν δρόμο αὐτὸ δίχως τὸ ἄγχος τῶν μεριμνῶν. Ἐργάζεται ἀκατάπαυστα τὸ ἀγαθό, τὸ εὐάρεστο καὶ τέλειο, τὰ δὲ ἔργα του, τὰ εὐλογεῖ ὁ Θεός. Σπέρνει εὐλογημένα καὶ λαμβάνει πλούσιους τοὺς καρποὺς τῶν κόπων του. Ἔχει θάρρος στὸν Κύριο καὶ δὲν παρεκτρέπεται ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ τὸν κυκλώνουν. Στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς δὲν παραιτεῖται, ἀλλὰ ἐλπίζει, διότι ἐκεῖ ποὺ τὰ πράγματα φαίνονται ἀδύνατα, ὁ Θεὸς φανερώνει τὴ διέξοδο. Μέσω τῆς πίστης προσδοκᾶ καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς δικαιοσύνης. Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο δὲν ἐλπίζει σὲ χρήματα, οὔτε στὸ μέγεθος τῆς δύναμὴς του, ἀλλὰ ἐπαναπαύεται στὴ βοήθεια ποὺ θὰ τοῦ παράσχει ὁ Θεός. Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο εἶναι γεμᾶτος πίστη καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, ζεῖ ἔχοντας θάρρος στὴν ἀγαθὴ του συνείδηση, ἐμφανίζεται μὲ τὴν παρρησία γιοῦ ἀπέναντι στὸν οὐράνιο Πατέρα του καί Τὸν ἐπικαλεῖται γιὰ νὰ ἔλθει ἡ βασιλεία Του στὴ γῆ καί τὸ θέλημα Του νὰ πραγματώνεται στὴ γῆ ὅπως καὶ στὸν οὐρανό. Αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο, εἶναι ἀφοσιωμένος ὁλοκληρωτικά σ’ Ἐκεῖνον καὶ ὑψώνει τὴν καρδιά του στὸν ἀγαθὸ καὶ ἀθάνατο Θεό. Ζητᾶ ἀπ’ Αὐτὸν τὸ ὕψιστο ἀγαθὸ καὶ τὴν ἀθανασία στὴ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί ὁ Θεὸς τὸν εἰσακούει. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐλπίζει στὸν Κύριο!

Ἡ εἰκόνα τῆς ἀπελπισίας.

Ἀπελπισία! Φρικτὸ ἄκουσμα, πλῆρες καταστροφῆς καὶ παντὸς εἴδους κακῶν. Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἀριθμήσει, ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ τὴν ἀκολουθοῦν; Ποιὸς μπορεῖ νὰ εἰκονίσει τὸν χαρακτῆρα της; Εἶναι μαύρη σὰν κόρη τοῦ Ἅδη καί ἀποτρόπαιη σὰν ἐρινύα. Πατέρας της εἶναι ὁ Τάρταρος. Ἀνέβηκε ἀπό τὶς σπηλιὲς τοῦ Ἅδη πάνω στὴ γῆ, γιὰ νὰ βυθίσει τὸν κόσμο στὸν ζοφερὸ Τάρταρο. Γεννήθηκε γιὰ νὰ καταστρέψει τὴν ὕπαρξη τῶν ἀνθρώπων καί νὰ τοὺς ἐξαφανίσει ἀπὸ προσώπου γῆς. Ὅπου ἀντηχήσει τ’ ὄνομα της, ἐκεῖ ἡ φθορὰ καὶ ἡ καταστροφὴ ἐγκαθιδρύουν τὸ κράτος τους. Ἡ ἐρήμωση καὶ ὁ ἀφανισμὸς ἀκολουθοῦν στὰ ἴχνη της. Δαίμονας ἐκδικητικὸς, διευθύνει τὴν πορεία της καί φρίκη καὶ τρόμος συνοδεύει τὴν ἐμφάνιση της. Ἀπελπισία, τὸ ὄνομὰ σου ἐκφράζει ἄρνηση τῶν πάντων, ἄρνηση τῆς ἐλπίδας, ἄρνηση τοῦ οὐρανοῦ, ἄρνηση τοῦ Δημιουργὸ τοῦ κόσμου, ἡ δὲ ἄρνηση σου, ἐκφράζει τὴν ἀσέβειὰ σου, πρὸς τὸν Θεό. Ἀρνεῖσαι τὴν πρόνοια καὶ τὴν παντοδυναμία Του καί ἀθετεῖς τὴν ὕπαρξη τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ, τοῦ λυτρωτῆ αὐτῶν ποὺ κινδυνεύουν. Ὅπου εἰσέλθεις διώχνεις ἀπ’ ἐκεῖ τὴν ἐλπίδα πάνω στὴν ὁποία θεμελιώθηκε ὁ κόσμος. Τὸ ἔργο σου εἶναι ἡ καταστροφή, ἡ δὲ ἀποστολὴ σου ὁ ἀφανισμός. Ἐσὺ ἀποκαρδιώνεις καὶ τὸν φύσει θαρραλέο καί ἐκφοβίζεις τὸν φύσει γενναῖο. Τὸν ἀνδρεῖο φανερώνεις ὡς δειλό, τὸν τολμηρὸ καθιστᾶς ἄτολμο, ἀποθαρρύνεις τοὺς θαρραλέους ἀγωνιστὲς καί καταβάλλεις τοὺς γενναίους μαχητὲς ποὺ ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τῆς πατρίδας, συνθλίβεις αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται, ποὺ ἀθλοῦνται ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀλήθειας, αὐτοὺς ποὺ μοχθοῦν γιὰ τὸ δίκαιο, τὸ καλό, τὸ ἀγαθὸ καί τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης, τοὺς κάνεις δραπέτες καὶ ριψάσπιδες καί τοὺς παραδίδεις ὅλους αἰχμάλωτους στοὺς ἐχθρούς. Βγῆκες μέσα ἀπὸ τὸν Τάρταρο, διότι φθόνησες τὴν εὐτυχία καὶ τὴ μακαριότητα τοῦ ἀνθρώπου καί ἔβαλες στόχο τὴ γῆ γιὰ νὰ ἀνακόψεις τὴν πορεία του πρὸς τὴν πρόοδο. Νὰ τὸν κάνεις νὰ ὀπισθοδρομήσει ἐνῶ τρέχει στὸ στὰδιο τοῦ ἀγῶνα του, νὰ ἀνακόψεις τὴν ἐργασία του ὑπὲρ τῆς εὐδαιμονίας καὶ τῆς τελειότητας. Ἦρθες γιὰ νὰ δεσμεύσεις τὶς διανοητικὲς καὶ σωματικὲς του δυνάμεις, καθὼς καὶ τὶς ἐνέργειες του καὶ νὰ φέρεις ἔτσι τὴν ἐξάλειψη καὶ τὸν ἀφανισμὸ του, ἦλθες γιὰ ν’ ἁπλώσεις δυστυχία, θλίψεις καὶ στενοχώριες στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες καί νὰ ποτίσεις μὲ ζωηρὰ δάκρυα τὴν ἀνθισμένη γῆ. Κι αὐτὸ γιατὶ ἀπεχθάνεσαι τὴν εὐδαιμονία τῶν ἀνθρώπων καί καταπολεμᾶς τὴ χαρὰ τους. Αὐτὸν ποὺ ἔχει ἤδη γεράσει καί βαδίζει πρὸς τὸ τέρμα τῆς ζωῆς του, τὸ ὄνομὰ σου καὶ μόνο τὸν βαραίνει μὲ σκοτεινὲς σκέψεις. Τὸν νέο ποὺ ἤδη βρίσκεται σὲ πλήρη ζωὴ καὶ δύναμη ποὺ βαδίζει στὴ σταδιοδρομία του, τὸν ἀποθαρρύνεις καὶ τὸν καταβάλλεις, τὶς παρθένες ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τιμιότητα καὶ ἀρετὴ, τὶς ρίχνεις σὲ ἀπελπισία καί τὶς παραδίδεις στὴν ἀκολασία. Καὶ ἐν γένει ἐσὺ τοὺς καταβάλλεις καί τοὺς καταστρέφεις ὅλους. Βάζεις τὴν ἰδέα τοῦ θανάτου σ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν πάσχουν καί στοὺς δυστυχισμένους ὁπλίζεις τὸ χέρι κατὰ τῆς ἴδιας τους τῆς ζωῆς. Ὁδηγεῖς τὴ νεότητα στὴ διαφθορὰ καί καταβάλλεις τὸ σθένος τῶν καρδιῶν. Παραπλανᾶς καὶ πείθεις αὐτὸν ποὺ βρίσκεται σὲ στενοχώρια νὰ παραβεῖ τοὺς Θείους καὶ ἀνθρώπινους νόμους καί νὰ καταλήξει ἔνοχος ἐγκλήματος. Συμβουλεύεις ὅ,τι κακὸ καί διαπράττεις ὅλα τὰ ἐγκλήματα. Ἡ ἐμφάνιση σου συνοδεύεται ἀπὸ πυκνὸ καὶ μαῦρο σκοτάδι ποὺ καλύπτει τὰ πάντα μὲ μαῦρα σύννεφα. Ἐκεῖ ποὺ βρίσκεσαι δὲν εἰσχωρεῖ πουθενὰ ἔστω καὶ ἀμυδρὴ ἀκτῖνα φωτός. Ἡ παρουσία σου ἐξεγείρει τρικυμίες στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων καί σηκώνει παφλάζοντα καὶ ἀφρίζοντα κύματα, τὰ ὁποῖα κατακλύζουν καὶ καταποντίζουν τὸ ταλαντευόμενο σκάφος μαζὶ μὲ ὅλο του τὸ πλήρωμα. Ἀπ’ αὐτὸ τὸ ναυάγιο κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ, τὸ βάθος τῆς ἀβύσσου γίνεται ὁ αἰώνιος τάφος τῶν ναυαγῶν. Ἀποδεικνύεται δειλὸς ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐγκαταλείπει τὴν ἐλπίδα, τὴν ἄγκυρα τῆς σωτηρίας καί παραδίδει τὸν ἑαυτὸ του στὴν ἀπελπισία.

Ἡ εἰκόνα τῆς ἀπόγνωσης.

Ἀπόγνωση! Λέξη φοβερή, λέξη ποὺ δηλώνει καταστροφὴ καὶ συμφορὰ ἀπὸ κάθε εἶδος δεινά. Τίποτα χειρότερο ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση, ὅταν ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σὲ ἀπόγνωση οὐδέποτε τρέχει νὰ γιατρευτεῖ, ἀλλὰ ἀφήνει ἀθεράπευτο τὸ πάθος νὰ λυμαίνεται, νὰ κατατρώγει τὴν καρδιά του καί νὰ διαφθείρει τὴν ψυχὴ του. Αὐτὸς ποὺ καταλήφθηκε ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση βαδίζει στὸν ὄλεθρο καὶ τρέχει πρὸς τὴν ἀπώλεια. Τίποτα δὲν ἔχει ἀπομείνει ὑγιὲς σ’ αὐτόν. Ὁ νοῦς ἀσθενεῖ καὶ ἡ καρδιά του πάσχει. Ἡ σύνεση τὸν ἐγκατέλειψε καὶ ἡ φρόνηση ἔχασε τὴ δύναμὴ της. Τὸ ἠθικὸ του σθένος ἀποδυναμώθηκε. Τὸ θάρρος του τὸν ἄφησε, ἡ λύπη τοῦ κατατρώει τὴν καρδιά, σκοτάδι πυκνὸ κάλυψε τὸν νοῦ του. Ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου ἐμφανίζεται μπροστὰ του φοβερή. Αὐτὸς φεύγει τρέχοντας κι αὐτὴ τὸν καταδιώκει. Αὐτὸς ἀποστρέφεται τὸν θάνατο κι ὅμως ἡ εἰκόνα του μένει μόνιμα μπροστὰ στὰ μάτια του. Θέλει νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπ’ αὐτὴ ἀλλὰ ἀδυνατεῖ νὰ τὴν ἀποδιώξει, ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου τὸν τυραννάει. Ἡ θλίψη καὶ ἡ μελαγχολία ἔχουν κατακυριεύσει τὴν καρδιά του. Ὁ ἀπεγνωσμένος αἰσθάνεται τὴ ζωὴ του νὰ βαραίνει καί ζητάει νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ φορτίο της. Ἔχοντας παραιτηθεῖ ἀπὸ τὴν ἐλπίδα δὲν τρέχει πλέον στὸν γιατρό, γιατὶ θεωρεῖ τὸ πάθος του ἀνίατο, δὲν ζητάει νὰ πάρει φάρμακα, διότι τὰ θεωρεῖ ἀνίσχυρα νὰ τὸ θεραπεύσουν. Κρύβει τὸ πάθος καί δὲν μιλάει γιὰ τοὺς πόνους ποὺ τοῦ προξενεῖ. Ὁ ἀπεγνωσμένος ἔχασε τὴν ἐλπίδα του πρὸς τὸν Θεό, αὐτὴ τὴν ἀσφαλῆ ἄγκυρα τῆς ζωῆς καί κλυδωνίζεται σὰν σκάφος στὴ μέση ἀγριεμένης θάλασσας, ποὺ καθὼς εἶναι φουρτουνιασμένη, ἀπειλεῖ μὲ τὰ μεγάλα καὶ ἀφρισμένα της κύματα νὰ τὸ καταποντίσει. Ὁ ἀπεγνωσμένος ἔχασε τὴν ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴ Θεία Του ἀντίληψη, φιλανθρωπία καὶ παντοδυναμία, διότι προηγουμένως ἔχασε τὴν πίστη πρὸς τὸν Θεὸ καί τὴν ἀναπόσπαστη ἀπ’ αὐτὴ Θεία ἀγάπη. Ὁ ἀπεγνωσμένος παρότι ζεῖ ἔχει πεθάνει, διότι ἀπώλεσε τὸν σύνδεσμο ποὺ τὸν συγκρατοῦσε σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο. Ἀπώλεσε τὴν ψυχικὴ αἴσθηση, μὲ τὴν ὁποία αἰσθανόταν τὶς χαρὲς τοῦ κόσμου καί ἀπολάμβανε τὴν εὐχαρίστηση ποὺ προερχόταν ἀπ’ αὐτές. Ἡ ψυχὴ του δὲν βρίσκει πιὰ κανένα θέλγητρο στὸν χαριτωμένο αὐτὸ κόσμο, στὸν ὁποῖο ἡ Θεία σοφία, ἀγαθότητα καὶ παντοδυναμία τόσο πλούσια ἅπλωσε τὶς χάρες. Τὸ ἐξαίσιο κάλλος τῆς φύσης ποὺ τὸν περιβάλλει, δὲν τοῦ παρέχει καμμία εὐχαρίστηση. Ἡ εὐθυμία καὶ ἡ εὐφροσύνη ποὺ διαχέεται σὲ ὅλα τὰ σημεῖα τῆς δημιουργίας καὶ φωτίζει τὰ πάντα σὰν χαροποιὸς δύναμη ποὺ ἐκδηλώνεται στὸ βασίλειο τῆς ζωῆς, δὲν τοῦ προκαλεῖ καμμιὰ εὐχάριστη διάθεση. Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ δόξα του ἔχασε στὰ μάτια του τὴ μεγαλοπρέπεια του. Ἡ δόξα τοῦ ἥλιου δὲν ξυπνᾶ κανένα αἴσθημὰ χαρᾶς στὴν ἄδεια ἀπὸ πίστη, ἐλπίδα καὶ ἀγάπη καρδιά του. Πέπλο βαρὺ κάλυψε τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς του καί τοὺς ἀπέκρυψε τὴ χάρη καὶ τὴ λαμπρότητα τῶν μεγαλοπρεπῶν δημιουργημάτων. Ὅλη ἡ φύση χαίρεται, μόνο αὐτὸς ὅμως ἐν μέσῳ γενικῆς χαρᾶς εἶναι τόσο θλιμμένος. Τὰ αὐτιὰ του δὲν ἀφουγκράζονται πλέον τὴν ἁρμονία ποὺ γοητεύει τὴν ἀκοὴ τῶν πιστῶν. Πουθενὰ δὲν βρίσκει εὐχαρίστηση, πουθενὰ παρηγοριά, τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ πάρει τὴ μελαγχολικὴ διάθεση. Κατάθλιψη πλημμύρισε τὴν καρδιά του, τὸ δὲ κενὸ ποὺ ὑπῆρχε σ’ αὐτὴ ἔγινε πλέον χαοτικό. Τίποτα δὲν εἶναι πιὰ ἱκανὸ νὰ τὸ γεμίσει. Τὰ αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, ποὺ συνέδεαν αὐτὸν μὲ τοὺς ἀγαπημένους του ἔχασαν τὴ δύναμὴ τους. Ἡ καρδιά του νεκρώθηκε. Καὶ ὁ αἰσθητὸς καὶ ὁ πνευματικὸς κόσμος ἐξαφανίστηκαν ἀπό τὰ μάτια του. Πῶς μπορεῖ νὰ ζεῖ ἐφόσον χάθηκαν τὰ πάντα; Πῶς νὰ συνεχίσει τὴ ζωὴ του μέσα στὸ χάος ; Ἡ ζωὴ του κατέληξε νὰ εἶναι ἕνας πόνος καὶ τὸ βάρος της εἶναι ἤδη ἀφόρητο. Τί να περιμένει ἀκόμη δίχως σκοπὸ; Γιατὶ νὰ ὑποφέρει; Γιατὶ νὰ μὴ συντομεύσει ὁ ἴδιος τὸν τερματισμὸ της, ἀφοῦ ὁ Θάνατος ἁργεῑ; Ἄν μπορεῖ νὰ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὰ βάσανα, γιατὶ νὰ τὰ ὑφίσταται; Τὶ τὸν ἐμποδίζει; Δὲν εἶναι παραφροσύνη νὰ περιμένει κανεὶς τὸν θάνατο, ποὺ γι’ αὐτὸν εἶναι πάντοτε παρὼν ἀλλὰ δὲν τοῦ ἀφαιρεῖ τὴ ζωή; Γιατὶ νὰ μὴ σταματήσει αὐτὸς τὴ ζωὴ του, ἀναλαμβάνοντας τὸ ἔργο τοῦ θανάτου; Τὶ χίμαιρα λέει, νὰ τὸν φοβᾶμαι; Τὶ καρτερῶ; Τὶ περιμένω; Ἀμέσως, μὲ μιὰ κίνηση καί τὰ βάσανα σταματοῦν, τὸ ὅραμα παίρνει τέλος καὶ ὁ ἀξιολύπητος ἀπεγνωσμένος ἀφοῦ δὲν κατέφυγε στὸν γιατρό, δὲν φανέρωσε τὸ πάθος καὶ ἀπέκρουσε τὰ φάρμακα τῆς εὐσέβειας, ἐγκατέλειψε τὸν βίο, ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο γιὰ νὰ βάλει τέλος στὰ δεινὰ του. Ἀλλὰ ἀγνόησε ὅτι μεταβαίνει σὲ ἄλλη, αἰώνια ζωὴ βασάνων, ὅπου ὑπάρχει αἰώνια ὀδύνη. Ταλαίπωρος ἄνθρωπος!

https://agiazoni.gr/%e1%bc%90%ce%bb%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b1-%e1%bc%80%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%af%ce%b1-%e1%bc%80%cf%80%cf%8c%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7/

Ὁμιλία περὶ ἐλπίδος Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

 Ἐνστερνίσου τοὺς ἀσκητικοὺς πόνους καὶ ἀπόφευγε τὶς διαβολικὲς παγίδες. Βλέπε τὸν Παῦλον καὶ τρέχοντα καὶ παλεύοντα καὶ πυγμαχοῦντα. Ἔτσι τρέχω, λέει ὁ Παῦλος, γιὰ νὰ ἐπιτύχω, ἔτσι πυγμαχῶ, ὄχι σὰν νὰ γροθοκοπῶ τὸν ἀέρα, ἀλλὰ προετοιμάζω τὸ σῶμα μου μήπως ἐγὼ ποὺ διακηρύττω αὐτὰ βρεθῶ ἀπροετοίμαστος. Τρέχε, λοιπὸν, γιὰ νὰ ἐπιτύχεις, μὲ τὶς γροθιὲς πάλευε γιὰ νὰ νικήσεις τὸν ἐχθρό. Ἄλειφε τὸ σῶμα σου μὲ τὸ λάδι τῆς εὐσέβειας. Κατέχεις τὰ τεχνάσματα τῆς πάλης, πού σοῦ κληρονόμησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Πάρε ἀπὸ τὸν Μωυσῆ τὴν ἀνεξικακία, ἀπὸ τὸν Ἰωσὴφ τὴ σωφροσύνη, ἀπὸ τὸ Δαυὶδ τὴν πραότητα, ἀπὸ τὸν Ἠλία τὴν παρθενία, ἀπὸ τὸν Ἐλισσαῖο τὴ νηστεία, ἀπὸ τὸν Ἠσαία τὴν ἀκτημοσύνη, ἀπὸ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Παῦλο τὴν πίστη, ἀπὸ τὸν Χριστὸ τὴν ἀγάπη, ὥστε ἀφοῦ σὲ ὅλα ἀγωνιστεῖς μὲ καλὸ τρόπο, στὸ τέλος δεχτεῖς τῆς νίκης τὰ βραβεῖα ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ.

Εἶσαι Ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ; Τὰ πρόβατα φύλαγε στὸ μαντρί. Ἐκεῖνα ποὺ ἔχασαν τὸ δρόμο ἀναζήτησέ τα καὶ γύρισέ τα στὸ μαντρί. Ἐκεῖνα ποὺ τραυματίστηκαν περιποιήσου τὰ τραύματά τους. Αὐτὰ ποὺ δάγκωσε ὁ λύκος θεράπευσε. Τοὺς λύκους ἀπομάκρυνε. Τοὺς σκύλους, ποὺ δὲν τοὺς παίρνει ὁ ὕπνος καὶ γαυγίζουν ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου ἀλλὰ κρυφὰ ἀλλοιῶς συμπεριφέρονται, ἀπομάκρυνε.

Τὴν ἀειθαλῆ χλόη ποὺ βλάστησε ἀπὸ τὴ Μαρία σύστηνε, τὴν ἀθάνατη πηγὴ τοῦ βαπτίσματος ὑπογράμμιζε, μὲ δάκρυα σπόγγισε τὸ πρόβατο ποὺ λαβώθηκε. Κάθε πόνο καὶ κάθε κόπο νὰ ὑπομένεις, ὥστε ὅταν φανερωθεῖ ὁ Ἀρχιποιμένας Χριστὸς νὰ δεχτεῖς τὸ ἁμαράντινο τῆς δόξας στεφάνι.

Εἶσαι πρόβατο; Νὰ εἶσαι πιστὸς στὸν ποιμένα σου, νὰ μὴ φεύγεις ἀπὸ τὸ μαντρί, ἐνστρερνίσου τὴν πίστη, ἀπὸ τὸ ραβδὶ τοῦ ποιμένα μὴν ξεφεύγεις, γιατί δὲν σὲ χτυπάει γιὰ νὰ σὲ σκοτώσει, ἀλλὰ νὰ σὲ προστατέψει ἀπὸ τὴν πλάνη.

Τὸ ἄνθος ποὺ βλάστησε ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ Ἰεσσαὶ μοίρασέ το παντοῦ, μὲ τὴν ἀθάνατη πηγὴ ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν κοφτερὴ πέτρα πότιζε, ὥστε στὴν μάντρα τῆς τρυφῆς νὰ μὴ συνάγεις πλοῦτο, ποὺ πρέπει νὰ μὴν σὲ συγκινεῖ. Ἀπόφυγε νὰ φροντίζεις γιὰ τὴν ἀπόκτηση χρημάτων. Μὴ συνάγεις χρήματα, ἀπὸ τὰ ὁποία ἐκπορεύονται τὰ ἐγκλήματα, ἀλλὰ μοίρασε πλουσιοπάροχα τροφὴ στοὺς φτωχούς, ἐλπίζοντας ὅτι ἄφθονο καὶ ὥριμο θὰ θερίσεις τὸν καρπὸν τῆς ψυχῆς.

Ἐσὺ φτωχὲ νὰ μὴ λιποψυχᾶς, νὰ μὴν ἀπαρνιέσαι τὴ ζωή, νὰ μὴ βλαστημήσεις, ἀλλὰ νὰ εὐχαριστεῖς, νὰ ὑπομένεις τὸ μικρῆς χρονικῆς διάρκειας σακκίδιο τῆς φτώχειας, νὰ βάζεις στὸ μυαλό σου τὸ Λάζαρο καὶ πάρε δύναμη ἀπὸ τὴν ἐλπίδα αὐτή, γιατί θὰ ἔχεις τὴν τύχη καὶ ἐσὺ νὰ ἀναπαύεσαι στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Ἀβραάμ. Ἐκεῖ καὶ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους ὁ τῶν πάντων Δεσπότης Θεὸς μακάρι νὰ ἀξιώσει νὰ βρεθοῦμε, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη, μαζὶ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

https://agiazoni.gr/%e1%bd%81%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%81%e1%bd%b6-%e1%bc%90%ce%bb%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%bf%cf%82/

Η ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΗ ΣΚΑΛΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!

 Μεγάλες ἀλήθειες μᾶς ἀποκαλύπτονται μεσα απο την Καινη Διαθηκη, ἄγνωστες στοὺς πολλοὺς καὶ ἴσως φαινομενικὰ παράλογες καὶ ὑπερβολικὲς γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. 

1. Καύχηση γιὰ τὶς θλίψεις 

Μιὰ τέτοια παράδοξη ἀλήθεια μᾶς διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καθὼς δηλώνει ὅτι «καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν». Οἱ θλίψεις καὶ οἱ δοκιμασίες, δηλαδή, δὲν εἶναι ἀτυχὴ συμβάντα στὴ ζωή μας, ἀλλὰ εὐλογίες τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ αἰσθανόμαστε καύχηση. Ὄχι μόνο νὰ μὴ θέλουμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς δυσκολίες, τοὺς πειρασμούς, τοὺς διωγμούς, τοὺς πόνους, τὶς ἀδικίες καὶ τὶς θλιβερὲς καθημερινὲς περιστάσεις, τὰ ὁποῖα μὲ τὴν κοινὴ λογικὴ κάνουν τὴ ζωή μας μαρτύριο, ἀλλὰ ἐπιπλέον νὰ τὰ θεωροῦμε τιμή μας. Γιατί; Διότι, ὅπως ἐξηγεῖ στὴ συνέχεια, ἡ θλίψη καλλιεργεῖ στὴν ψυχή μας τὴν ὑπομονὴ καὶ ἡ ὑπομονὴ μὲ τὴ σειρά της φέρνει τὴ δοκιμασμένη στὰ πράγματα ἀρετή. Αὐτὴ τὴν ἱερὴ καύχηση ἔνιωθε κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ὁμολογοῦσε ὅτι χαιρόταν γιὰ τὰ παθήματα  ποὺ ὑπέφερε (βλ. Κολασ. α΄ 24). Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Ἰωάννης, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν ἀπὸ τὸ ἰουδαϊκὸ συνέδριο ἀφοῦ πρῶτα χτυπήθηκαν καὶ ἀπειλήθηκαν, αἰσθάνονταν μεγάλη χαρὰ διότι ἀξιώθηκαν νὰ ὑποστοῦν ἀτιμωτικὴ τιμωρία γιὰ χάρη τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου (Πράξ. ε΄ 41). «Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς» (Σ. Σολ. γ΄ 6), σημειώνει τὸ θεόπνευστο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὅπως τὸ χρυσάφι μέσα στὴ φωτιὰ ἀπαλλάσσεται ἀπὸ κάθε νοθεία, ἀντίστοιχα καὶ οἱ θλίψεις καλλιεργοῦν στὴν ψυχὴ τῶν δικαίων τὴν ἀρετή, τοὺς καθαρίζουν καὶ τοὺς καθιστοῦν εὐάρεστη θυσία καὶ προσφορὰ στὸν Θεό. 

2. Ἡ ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα 

Οἱ δοκιμασίες λοιπὸν μᾶς καλλιεργοῦν στὴν ὑπομονὴ καὶ στὴν ἀρετή. Μᾶς ἀνεβάζουν ὅμως κι ἕνα σκαλὶ ψηλότερα, στὴν ἐλπίδα. «Ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει», ὑπογραμμίζει ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Οἱ θλίψεις δηλαδὴ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεό, ἡ ὁποία δὲν ντροπιάζει καὶ δὲν διαψεύδει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Ἡ ἐλπίδα αὐτὴ εἶναι βέβαιη, χειροπιαστή. Εἶναι διαθήκη, κληρονομιά, συμβόλαιο μὲ τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος ἔχει ὑποσχεθεῖ νὰ μᾶς χαρίζει τὰ ἀγαθὰ στὰ ὁποῖα ἀποβλέπουμε. 

Θαυμάζουμε τὴν ἱερὴ κλίμακα, στὴν ὁποία μᾶς ἀνεβάζει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ στὴν ἀρετὴ κι ἀπὸ τὴν ἀρετὴ στὴν ἐλπίδα, στὴ σταθερὴ καὶ ἀδιάψευστη ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὁδός. Ἡ μόνη ὁδός, ὁ μόνος τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῶν δυσκολιῶν γιὰ τὸν ἄνθρωπο, εἴτε τὸν ταλαιπωρεῖ κάποια ἀδικία εἴτε κάποια ἀποτυχία, κάποιος φόβος ἢ κάποια ἀσθένεια. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱερὴ κλίμακα, ποὺ ἀπὸ τὴ δυσκολία ὑψώνει τὸν ἄνθρωπο στὸν Θεό: ὑπομονή, ἀρετή, ἐλπίδα. Κάθε ἄλλος στηριγμὸς τῶν ἐλπίδων μας σὲ ἀνθρώπους, σὲ πεπερασμένες δυνάμεις τοῦ κόσμου, στὴν ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, γρήγορα καταρρέει καὶ εὔκολα ἐξανεμίζεται. 

3. Ἀπόδειξη τῆς θείας ἀγάπης 

Ἡ ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ κρατύνεται μέσα μας καὶ γίνεται βεβαιότητα, ἐπειδὴ καταλαβαίνουμε τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του πρὸς τὰ πλάσματά Του. Η μέγιστη ἀπόδειξη τῆς θεϊκῆς ἀγάπης,  εἶναι ἡ σταυρικὴ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου: «Συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε». Ὁ Θεὸς δηλαδὴ δείχνει περίτρανα τὴν ἀνερμήνευτη ἀγάπη ποὺ ἔχει γιὰ μᾶς, διότι ὁ Χριστὸς πέθανε γιὰ χάρη μας, ὅταν ἐμεῖς ἤμασταν γεμάτοι ἁμαρτίες. Μόλις καὶ μὲ δυσκολία δέχεται κανεὶς νὰ ἀδικηθεῖ γιὰ χάρη κάποιου δίκαιου καὶ τίμιου ἀνθρώπου. Ὁ μόνος ἅγιος καὶ πανάμωμος Κύριός μας, ὅμως, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Βασιλιὰς τοῦ παντός, καταδέχθηκε νὰ πεθάνει σὰν ἐγκληματίας μὲ φρικτὸ καὶ ἐπονείδιστο θάνατο γιὰ χάρη ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. «Ἠτιμάσθη, ἵνα δοξάσῃ· ἀπέθανεν, ἵνα σώσῃ· ἀνῆλθεν, ἵν᾿ ἑλκύσῃ πρὸς ἑαυτὸν κάτω κειμένους ἐν τῷ τῆς ἁμαρτίας πτώματι», ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (PG 35, 400Α). Δηλαδή, ὑπέμεινε ἀτιμώσεις γιὰ νὰ μᾶς δοξάσει, πέθανε γιὰ νὰ μᾶς σώσει, ἀνέβηκε γιὰ νὰ τραβήξει πρὸς τὸν Ἑαυτό του ἐμᾶς ποὺ κειτόμασταν κάτω, ἐπειδὴ πέσαμε μὲ τὴν ἁμαρτία. Κι ὅλα αὐτὰ ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη πρὸς τὸ τελειότερο πλάσμα Του, τὸν ἄνθρωπο. Ἂς μαθητεύουμε στὴ θυσιαστικὴ αὐτὴ ἀγάπη. Κάθε φορὰ ποὺ Τὸν ἀντικρίζουμε Ἐσταυρωμένο, ἂς σκεφτόμαστε ὅτι ὁ ἀναμάρτητος Κύριος πλήρωσε τὸ δικό μας χρέος καὶ ἀπὸ ἀγάπη ὁδηγήθηκε στὸν θάνατο, γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὴ δικαίωση καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Ἂς Τὸν ἀγαπήσουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς καρδιᾶς μας καὶ μὲ ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωση στὸ θεῖο Του θέλημα.ΟΣΩΤΗΡ2223

'' ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ; ''

 

Στὴν ὑμνολογία τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων ὁ ὑμνογράφος ὅσιος Κοσμᾶς ὁ Μελωδὸς βάζει στὰ χείλη τῶν πονεμένων Μυροφόρων γυναικῶν τὴν ἀπελπισμένη κραυγή τους: «Τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τὴν ἐλπίδα;» (βλ. Δοξαστικὸν στιχηρῶν Ἑσπερινοῦ, πλ. β΄). Φράση ἀπογοητεύσεως μπροστὰ στὸ ἀντίκρισμα τοῦ ἀνοιγμένου καὶ ἀδειανοῦ Τάφου. Ποιὸς πῆρε τὸν νεκρό; Ποιὸς μᾶς ἔκλεψε τὴν ἐλπίδα, Αὐτὸν ποὺ ἦταν ἡ ἐλπίδα μας; Προηγουμένως οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ὅταν ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας «προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» τοῦ θείου τους Διδασκάλου (Μάρκ. ιε´ 46), εἶχαν δεῖ τὰ ὄνειρά τους νὰ θάβονται. Εἶχαν κρεμάσει τὴ ζωή τους καὶ τὶς ἐλπίδες τους στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τώρα Τὸν βλέπουν νεκρό. Ἔσβησε ἡ ἐλπίδα τους νὰ λυτρωθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ ὁ λαός. «Ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ» (Λουκ. κδ´ 21), εἶπαν στὸν Συνοδοιπόρο τους οἱ δύο Μαθητὲς ποὺ πορεύονταν «εἰς Ἐμμαούς». Αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση ὡστόσο δὲν κράτησε πολύ. Σύντομα ἀπὸ τὸν Ἄγγελο ποὺ καθόταν στὰ δεξιὰ τοῦ μνημείου καὶ ἦταν ντυμένος μὲ λευκὴ στολὴ θὰ ἀκούσουν οἱ Μυροφόρες τὰ θαυμαστὰ λόγια: Μὴν τρομάζετε καὶ μὴ φοβάσθε. Ξέρω ποιὸν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τὸν Ἰησοῦ τὸν Ναζαρηνὸ τὸν ἐσταυρωμένο. «Ἀνέστη, οὐκ ἔστιν ὧδε»! Ἀναστήθηκε. Δὲν εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶναι ἄδειο τὸ μέρος ποὺ Τὸν ἔβαλαν. Τί πληροφορία, τί εἴδηση συγκλονιστικὴ ἦταν αὐτή! Οἱ Μυροφόρες λαμβάνουν πρῶτες τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡ ἀπόγνωσή τους μεταστρέφεται σὲ ἄπειρη χαρά. Φεύγουν ἀπὸ τὸν Τάφο συγκλονισμένες. Τὶς ψυχές τους τὶς συνέχει «τρόμος καὶ ἔκστασις». Σπεύδουν νὰ μεταδώσουν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ στοὺς Μαθητές Του (βλ. Μάρκ. ις΄ 5­8). Ἔχουν βρεῖ ἀναστημένη τὴν  ἐλπίδα τους. Τὸ ἀρχικὸ ἐρώτημα «τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τὴν ἐλπίδα;», μεταβάλλεται σὲ θριαμβικὴ κραυγή: «Ἀνέστη ὁ Κύριος!». Ἐνδέχεται κάποτε νὰ φθάνει καὶ στὰ δικά μας χείλη τὸ πονεμένο ἐρώτημα: «Ποιὸς μᾶς ἔκλεψε τὴν ἐλπίδα;». Ἴσως πέσαμε ἀνύποπτοι στὰ δίχτυα ἀνθρώπων ποὺ καμουφλαρισμένοι μέσα στὴν τυπικὴ εὐγένειά τους μὲ τὶς φτιαχτὲς καὶ παραπλανητικὲς ἰδεολογίες τους μᾶς ἐκμεταλλεύτηκαν γιὰ δικά τους ὀφέλη. Ἢ πιθανὸν νὰ στηριχθήκαμε σὲ ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκαν συμπαράσταση καὶ βοήθεια γιὰ καλὴ ἐπαγγελματικὴ σταδιοδρομία καὶ μᾶς ἐγκατέλειψαν μόνους καὶ ἀβοήθητους στὴ μέση τοῦ δρόμου. Τόσες καὶ τόσες ἀπογοητεύσεις μᾶς βρίσκουν στὴ ζωή. Ἂν ἐπιχειρήσει κανεὶς νὰ ἐξετάσει μὲ λεπτομέρεια τὰ διάφορα καθημερινὰ γεγονότα γύρω του σὲ ὅλες τὶς ἡλικίες τῶν ἀνθρώπων καὶ στὶς οἰκογένειες, θὰ βρεθεῖ μπροστὰ σὲ πολλὲς θλιμμένες καρδιὲς καὶ σὲ πλῆθος βουρκωμένα μάτια ἀπὸ διαψεύσεις ὀνείρων καὶ ἐλπίδων. Σκληρὴ πραγματικότητα γεμάτη ἀπὸ πίκρα, ποὺ σὰν λίβας μάρανε καὶ στέγνωσε τὰ ἄνθη τῶν ὀνείρων τους καὶ τσάκισε τὴν ἐλπίδα τους. Μέσα, ὡστόσο, στὴν καταχνιὰ τῆς ἀπελπισίας στὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες τῆς ζωῆς μας, δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε σὲ κανένα νὰ μᾶς κλέψει τὴν ἐλπίδα στὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια Του. Ποτὲ νὰ μὴν ἀφήσουμε νὰ μᾶς παρασύρουν στὸ νὰ στηρίξουμε τὴν ἐλπίδα μας στὴν ἀβεβαιότητα τοῦ πλούτου (Α´ Τιμ. ς´ 17), οὔτε σὲ πολιτικοὺς ἄρχοντες καὶ ἄλλους ἀνθρώπους. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐλπίδες εἶναι «ὡς φερόμενος χνοῦς... καὶ ὡς καπνὸς ὑπὸ ἀνέμου διαχεόμενος» (Σ. Σολ. ε´ 14). Διαλύονται σὰν τὸ χνούδι μερικῶν σπόρων καὶ καρπῶν ποὺ τὸ παρασύρει ἐδῶ κι ἐκεῖ ὁ ἄνεμος... καὶ σὰν τὸν καπνὸ ποὺ διαλύεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο. Ὅσοι πιστεύουμε στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του συνειδητά, νὰ κρατᾶμε τὴν ἐλπίδα στὸν Σωτήρα μας Χριστὸ σὰν ἄγκυρα τῆς ψυχῆς. Αὐτὴ μᾶς ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους (βλ. Ἑβρ. ς´ 18­19). Μὲ ἀνδρεῖο καὶ ἀκατάβλητο φρόνημα καὶ ἰσχυρὴ καὶ ἀτρόμητη καρδιὰ νὰ Τοῦ λέμε: «Ἐπὶ σοί, Κύριε, ἤλπισα, μὴ καταισχυνθείην εἰς τὸν αἰῶνα»· σὲ Σένα, Κύριε, στήριξα τὶς ἐλπίδες μου. Ἂς μὴν ντροπιασθῶ ποτὲ γι᾿ αὐτό (Ψαλ. λ´ [30] 2). Ἐσύ, ὁ Δημιουργὸς καὶ Κυβερνήτης τοῦ κόσμου, εἶσαι ἡ μόνη ἀδιάψευστη ἐλπίδα μου! ΟΣΩΤΗΡ2219

ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΝΕΑΡΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ

1. Ἐλπίδα μας  ὁ Χριστός

 Πλησιάζει πρὸς τὸ τέλος τῆς πολυκύμαντης ζωῆς του ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Βρίσκεται πλέον δέσμιος στὶς φυλακὲς τῆς Ρώμης, μετὰ ἀπὸ πολλοὺς διωγμούς, κόπους καὶ ὀνειδισμούς, μὲ φρόνημα ὅμως ἀκατάβλητο. Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος τὸ μυστικὸ τῆς δυνάμεώς του· τὴν πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλοῦσε τὸ θάρρος γιὰ νὰ ξεπερνᾶ κάθε ἐμπόδιο ποὺ συναντοῦσε στὴν ἐπιτέλεση τῆς ἱερῆς ἀποστολῆς του: «Ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι»· δηλαδή, ἔχουμε στηρίξει τὶς ἐλπίδες μας στὸν ζωντανὸ Θεό. Εἴμαστε ἥσυχοι καὶ ἀσφαλεῖς. Δὲν φοβόμαστε τίποτε, ὁτιδήποτε κι ἂν μᾶς συμβεῖ. Διότι ὁ Θεὸς στὸν Ὁποῖον πιστεύουμε καὶ ἐλπίζουμε εἶναι ὁ Σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους συντηρεῖ μὲ τὴν πρόνοιά Του. Προπαντὸς ὅμως εἶναι ὁ Σωτήρας τῶν πιστῶν μαθητῶν Του, διότι τοὺς σώζει ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο. 

Πόσοι ἄνθρωποι στὶς μέρες μας στηρίζουν μὲ ἀλαζονεία τὴν ἐλπίδα τους στὶς φτωχὲς ἀνθρώπινες δυνάμεις τους, στὰ ἐφήμερα πλούτη τους καὶ στὶς πεπερασμένες γνώσεις τους! Βλέπουμε τὸν σοφὸ λόγο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης νὰ ἐπιβεβαιώνεται διαρκῶς: «ἐλπὶς ἀσεβοῦς... ὡς καπνὸς ὑπὸ ἀνέμου διεχύθη» (Σ. Σολ. ε΄ 14). Δηλαδή, αὐτὸ  ποὺ ἐλπίζουν καὶ ἐπιδιώκουν οἱ ἀσεβεῖς μοιάζει μὲ τὸν καπνὸ ποὺ διαλύεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο. Ἀντίθετα, οἱ Χριστιανοὶ δὲν στηρίζουμε τὴν ἐλπίδα μας σὲ ἀνθρώπους, ἢ σὲ εἴδωλα, ἢ σὲ κάποια ἀπρόσωπη δύναμη, ἀλλὰ στὸν ζωντανὸ Θεό. Στὸν παντογνώστη Κύριο, ποὺ γνωρίζει σὲ βάθος κάθε δυσκολία ποὺ ἀντιμετωπίζουμε· στὸν στοργικὸ Πατέρα, ποὺ ἄγρυπνα παρακολουθεῖ τὸ κάθε μας βῆμα· στὸν παντοδύναμο Θεό, ὁ Ὁποῖος μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ ἀκόμη καὶ τοὺς φυσικοὺς νόμους γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει. Καὶ ἡ ἐλπίδα μας αὐτὴ εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ἄγκυρα ποὺ μᾶς συγκρατεῖ ἀπὸ τὰ ὁρμητικὰ κύματα καὶ τοὺς ἰσχυροὺς ἀνέμους τῆς παρούσας ζωῆς.

 2. Το Παράδειγμά μας 

  Ο Ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει τὸν νεαρὸ μαθητή του Τιμόθεο, νὰ διδάσκει τοὺς πιστοὺς ὄχι μόνο μὲ τὸν λόγο του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ παράδειγμά του: «Τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ». Δηλαδή, γίνε παράδειγμα τῶν πιστῶν καὶ στοὺς λόγους σου, καὶ στὴ συμπεριφορὰ ποὺ θὰ ἔχεις στὶς συναναστροφές σου μαζί τους, καὶ στὴν ἀγάπη ποὺ θὰ δείχνεις σὲ ὅλους, καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ ποὺ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ ζεῖς, καὶ στὴν πίστη καὶ στὴν ἁγνότητα καὶ καθαρότητα τῆς ζωῆς σου. Τὸ παράδειγμα πράγματι διδάσκει περισσότερο ἀπὸ τὰ λόγια. Εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐπικυρώνει τὴ γνησιότητα τῶν λόγων καὶ τῆς διδασκαλίας μας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τόν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας ἑόρτασε πρόσφατα, τονίζει σχετικά: «Ἢ μὴ διδάσκειν ἢ διδάσκειν τῷ τρόπῳ» (ΕΠΕ 9, 414). Δηλαδή, ἢ νὰ μὴ διδάσκεις, ἢ νὰ διδάσκεις μὲ τὴν ὅλη διαγωγή σου. Μὴν τραβᾶς μὲ τὸ ἕνα χέρι καὶ ἀπωθεῖς μὲ τὸ ἄλλο. Ἂς προσέχουμε λοιπὸν τὴ συμπεριφορά μας, ὥστε νὰ μὴ σκανδαλίζουμε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μᾶς περιβάλλουν, ἀλλὰ νὰ γινόμαστε παράδειγμα μὲ τὴ ζωή μας καὶ ἀφορμὴ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας. 

3. Η Μελέτη του Λόγου του Θεοῦ  

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος  συμβουλεύει τὸν Τιμόθεο νὰ δείχνει ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια στή μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. «Ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι», τοῦ παραγγέλλει. Σοῦ συνιστῶ νὰ μελετᾶς αὐτὰ ποὺ σοῦ γράφω. Ὁλόκληρη ἡ διάνοια καὶ ἡ ὕπαρξή σου νὰ εἶναι σὲ αὐτά. Δὲν ζητᾶ δηλαδὴ ἀπὸ τὸν μαθητή του νὰ διαβάζει ἁπλῶς τὶς θεῖες Γραφές, ἀλλὰ νὰ βάζει τὸν ἑαυτό του ὁλόκληρο μέσα στὰ ἱερά τους κείμενα. Πόσο βαρυσήμαντοι καὶ διδακτικοὶ γιὰ ἐμᾶς εἶναι οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ θείου Ἀποστόλου. Δὲν πρέπει ἁπλῶς νὰ ἀκοῦμε, ἴσως καὶ μὲ ἐπιπολαιότητα κάποτε, μὲ βιασύνη ἢ ἀδιαφορία τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ τὴν ὥρα ποὺ ἀναγινώσκεται στὴ θεία Λειτουργία, ἢ στὶς ἱερὲς συνάξεις στὶς ὁποῖες τόν μελετοῦμε. Ὁ Ἀπόστολος μᾶς καλεῖ νὰ ἐμβαθύνουμε στὰ ἱερὰ κείμενα μὲ ἐνδιαφέρον, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι μᾶς μιλάει μέσα ἀπὸ αὐτὰ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἄν μελετοῦμε μὲ αὐτὴ τὴν προσοχὴ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν διατηροῦμε στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιά μας, τότε ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή μας θὰ κατευθύνεται ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ ἔτσι θὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά Του μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὰ ἔργα μας.ΟΣΩΤΗΡ2213

Κυριακὴ Ζ΄ Ματθαίου – Εὐαγγελικὸ και Αποστολικο Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2022

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2022, Ζ΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 27-35)

27 Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐ­τῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ. 28 ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πι­στεύετε ὅτι δύναμαι τοῦ­το ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. 29 τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλ­μῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑ­μῖν. 30 καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμή­σατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέ­γων·­ ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. 31 οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμι­σαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐ­­­κείνῃ. 32 Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄν­θρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· 33 καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. 34 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. 35 Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

27 Κι ἐνῶ ἔφευγε ἀπό ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τόν ἀκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι φώναζαν δυνατά κι ἔλεγαν: Σπλα­χνίσου μας καί θεράπευσέ μας, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δα­βίδ. 28 Κι ὅταν ἔφθασε στό σπίτι, ἦλθαν κοντά του οἱ τυφλοί, καί ὁ Ἰησοῦς τούς λέει: Πιστεύετε ὅτι ἔχω τή δύ­να­μη νά κάνω αὐτό πού μοῦ ζητᾶτε; Κι ἐκεῖνοι τοῦ ἀπα-­ν­τοῦν: Ναί, Κύριε. 29 Τότε ἄγγιξε μέ τά δάκτυλά του τά μάτια τους καί τούς εἶπε: Ἄς γίνει αὐτό πού ζητᾶτε σύμφωνα μέ τήν πίστη σας. 30 Κι ἄνοιξαν τά μάτια τους. Καί ὁ Ἰησοῦς μέ αὐστη­ρό­τητα τούς πρόσταξε λέγοντας: Προσέχετε, κανείς μή μάθει τό θαῦμα πού σᾶς ἔκανα. 31 Αὐτοί ὅμως, ὅταν βγῆκαν ἀπό τό σπίτι, διέδωσαν τή φήμη τοῦ Ἰησοῦ ὡς Μεσσία καί θαυματουργοῦ σ’ ὅλη τή χώρα ἐκείνη. 32 Καί καθώς οἱ δύο αὐτοί ἔβγαιναν ἀπό τό σπίτι, ἰδού, ἔφεραν πρός τόν Ἰησοῦ ἕναν ἄνθρωπο πού ἦταν κυριευμένος ἀπό δαιμόνιο καί ἦταν κουφός καί ἄλαλος. 33 Καί μόλις ὁ Χριστός ἔδιωξε τό δαιμόνιο αὐτό, ὁ κουφός μίλησε. Καί τά πλήθη τοῦ λαοῦ θαύμασαν κι ἔλε­γαν: Ποτέ δέν φάνηκαν τέτοια θαύματα στό ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ· οὔτε ὅταν οἱ προφῆτες καί οἱ ὑπόλοιποι ἅγιοι ἄνδρες θαυματουργοῦσαν ἀνάμεσά του. 34 Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως ἔλεγαν: Μέ τή βοήθεια καί τή συνεργασία τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμόνων βγάζει τά δαιμόνια ἀπό τούς δαιμονισμένους. 35 Καί περιόδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά, διδάσκοντας στίς συναγωγές τους καί κηρύττοντας τό χαρμόσυνο κήρυγμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί θεραπεύοντας κάθε ἀσθένεια καί ἀδιαθεσία στό λαό.

.

Ὅλοι, μία ψυχή! – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2022

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2022, Ζ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ιβ΄ ιε΄ 1-7)

Ἀδελφοί, ὀφείλομεν ἡ­μεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσ­θενήματα τῶν ἀ­δυ­νάτων βαστάζειν, καὶ μὴ ἑ­αυτοῖς ἀρέ­σκειν. ἕ­καστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομήν· καὶ γὰρ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσεν, ἀλλὰ καθὼς γέγραπται, οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ. ὅσα γὰρ προεγράφη, εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη, ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν. ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις κατὰ Χριστὸν ᾿Ιησοῦν, ἵνα ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι δοξάζητε τὸν Θεὸν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. διὸ προσ­λαμβάνεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς προσελάβετο ὑμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Ὅλοι, μία ψυχή!

Σ­ὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ χαρακτηρίζεται ἔντονα ἀπὸ τὴ φιλαυτία, τὸν ἀτομισμὸ καὶ τὸν δικαιωματισμό, εἶναι πολὺ ἐπίκαιρη ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα, ἡ ὁποία ἔκανε λόγο γιὰ ἀνοχή, γιὰ ὑπομονὴ καὶ ὁμοψυχία, καὶ μᾶς ἔδωσε πρακτικὲς συμβουλές, ὥστε νὰ εἶναι πάντοτε ὁμαλὲς οἱ σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους.

1. Τὰ βάρη τῶν ἀδυνάτων

«Ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν», τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή του. Ἐμεῖς, ­δηλαδή, ποὺ εἴμαστε δυνατοὶ στὴν πίστη καὶ στὴν ἀρετή, ὀφείλουμε νὰ δείχνουμε πάντοτε ἀνοχὴ καὶ συμπάθεια στὶς ἀδυναμίες τῶν ἀδυνάτων, καὶ νὰ μὴν κάνουμε αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀρέσει. Ἀντίθετα, ὁ καθένας μας ἂς κάνει αὐτὸ ποὺ ἀρέσει στὸν διπλανό του, ὥστε νὰ τὸν οἰκοδομεῖ στὴν ἀρετή.

Ἄλλωστε καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν προτίμησε γιὰ τὸν Ἑαυτό του αὐτὰ ποὺ ἦταν εὐχάριστα καὶ τιμητικά, ἀλλὰ τὰ κοπιαστικὰ καὶ δυσάρεστα, ὅπως εἶχε προφητευθεῖ στὴν Ἁγία Γραφή: «Οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ». Δέχθηκε, δηλαδή, ἐπάνω Του ὅλες τὶς ὕβρεις καὶ τὶς βλασφημίες τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων ποὺ βλασφημοῦσαν τὸν Θεό.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολὺ συχνὰ στὶς ἡμέρες μας οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων διασαλεύονται ἀπὸ ἐντάσεις, διαπληκτισμοὺς καὶ συγκρούσεις. Ἀκόμη καὶ σὲ μικρὰ κοινωνικὰ σύνολα, ὅπως εἶναι ἡ οἰκογένεια, ὅλο καὶ πληθαίνουν οἱ περιπτώσεις, ποὺ οἱ σύζυγοι ἐγκαταλείπουν τὸν κοινὸ ζυγὸ τοῦ γάμου καὶ ἐπιλέγουν τὴν ὀλέθρια διάλυση. Ἄλλοτε συγκρούονται μεταξύ τους ἀδέλφια ἐξαιτίας τῶν κληρονομικῶν δικαιωμάτων. Ἄλλοτε δὲ διασπῶνται πολυετεῖς φιλίες γιὰ ἀσήμαντους λόγους. Ἀπομακρύνονται ἔτσι οἱ ἄνθρωποι μεταξύ τους, μένοντας ἐγκλωβισμένοι στὰ δικαιώματά τους. Ψυχραίνονται οἱ καρδιές.

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος, λοιπόν, μᾶς ὑπογραμμίζει σήμερα ὅτι γιὰ νὰ ζοῦμε ἁρμονικὰ μὲ τοὺς συνανθρώπους μας εἶναι ἀπαραίτητο νὰ σηκώνουμε τὰ βάρη τους. Ποιά εἶναι τὰ βάρη αὐτά; Εἶναι οἱ ἀδυνα­μίες τους, τὰ ἐλαττώματα, οἱ γκρίνιες, τὰ ξεσπάσματα θυμοῦ, οἱ ἰδιορρυθμίες, οἱ παράλογες συνήθειές τους. Μᾶς συμβου­λεύει ἀκόμη νὰ ἀνεχόμαστε τοὺς ἄλλους μὲ πραότητα, κάτι ποὺ σημαίνει νὰ θυσι­άζουμε τὰ δικαιώματά μας, τὸ δίκιο μας, νὰ μακροθυμοῦμε στὶς ἀδυναμίες τῶν οἰ­­­κεί­ων μας, νὰ σιωποῦμε, κάποτε καὶ νὰ συγκαταβαίνουμε στὶς ἰδιορρυθμίες τῶν ἄλλων, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ ­Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ πρῶτος Ἐκεῖ­νος ἀνέχθηκε τὶς ἀδυναμίες μας καὶ συν­εχίζει νὰ ἀνέχεται τὶς μικρότητές μας μὲ μακροθυμία. Τότε θὰ εἶναι ὁμαλὲς οἱ σχέ­σεις μας μὲ τοὺς οἰκείους μας καὶ ἑνωμένες οἱ καρδιές μας.

2. Μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐλπίδα

Ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι εὔκολο ἔργο αὐτό. Χρειάζεται νὰ ἔχουμε πολλὴ ὑπομονὴ κι ἐλπίδα, γιὰ νὰ σηκώνουμε τὶς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων. Ἡ πηγή, ἀπὸ ὅπου θὰ ἀντλοῦμε δύναμη, ἐλπίδα καὶ ὑπομονή, εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή. Διότι ὅσα ἔχουν γραφεῖ ἐκεῖ ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους συγγραφεῖς, καταγράφηκαν γιὰ τὴ δική μας διδασκαλία, «ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν». Γιὰ νὰ κρατοῦμε, δηλαδή, σταθερὰ τὴν ἐλπίδα μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν παρηγοριά, ποὺ δίνει ἡ μελέτη τῶν Γραφῶν.

«Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλ­λήλοις». Ὁ Θεός, δηλαδή, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ χορηγὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρηγοριᾶς, εἴθε νὰ δώσει σὲ ὅλους σας νὰ ἔχετε τὶς ἴδιες σκέψεις, τὰ ἴδια φρονήματα μεταξύ σας καὶ νὰ ζεῖτε μὲ ὁμοψυχία, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ δοξάζετε μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μ᾿ ἕνα στόμα τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γιὰ νὰ τὸ κατορθώσετε ὅμως αὐτό, θὰ πρέπει νὰ ἀνέχεσθε μὲ ἀγάπη ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς δέχθηκε ὅλους μὲ ἀγάπη καὶ μᾶς πῆρε μὲ στοργὴ κοντά Του, γιὰ νὰ δοξάζεται ἔτσι ὁ Θεός.

Πῶς ὅμως θὰ κατορθώσουμε νὰ ἀνεχόμαστε τὶς ἀδυναμίες τῶν συνανθρώπων μας; Πολὺ σημαντικὰ σ᾿ αὐτὸ συμβάλλει ἡ μελέτη τοῦ θείου λόγου. «Διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γρα­φῶν», συνιστᾶ ὁ Ἀπόστολος. Ἐκεῖ προβάλλεται τὸ τέλειο παράδειγμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ μακροθυμία του· ἡ ἄπειρη συγκατάβασή του καὶ ἡ ἀτίμητη θυσία του γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἐκεῖ θησαυρίζεται καὶ ἡ θεία διδασκαλία τοῦ Κυρίου μας· οἱ αἰώνιοι λόγοι του, μὲ τοὺς ὁποίους μᾶς διδάσκει τὴν ὑπομονή. Μέσα στὶς σελίδες τῆς Ἁγίας Γραφῆς βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁ­ποῖος εἶναι «Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως».

Συνεπῶς μὲ τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου δὲν ἀποκομίζουμε ἁπλῶς ἱστορικὲς πληροφορίες σχετικὲς μὲ τὴ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ λαμβάνουμε θεία Χάρι, θεία δύναμη. Ἐγγίζουμε τὸν ἴδιο τὸν Θεάνθρωπο Κύριο, τὸν πανάγαθο Θεό, τὸν Θεὸ «τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως», ὁ Ὁποῖος μὲ τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου του χορηγεῖ καὶ σὲ μᾶς τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν παρηγοριὰ στὴ συνύπαρξη μὲ τοὺς ἀδελφούς μας.

ΟΣΩΤΗΡ

Ζωή με Bάσανα, Δοκιμασίες, Προβλήματα και Ελπίδα με Πίστη.

Πρέπει να το πάρεις απόφαση ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς.

Πρέπει να τ’ αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή.

Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι.

Κάνε ό,τι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού.

Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα;

Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν’ αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά.

Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; 

Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους: Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του. Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν.

Γιατί δε θ’ απολογηθούν οι πρώτοι, για όσα λέγονται σε βάρος άλλων.

Αυτοί πρέπει να τρέμουν και ν’ ανησυχούν, γιατί αργά ή γρήγορα θα συρθούν στο φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσουν για όσες κακολογίες ξεστόμισαν.

Κι εκείνοι που κακολογούνται, πάντως, πρέπει ν’ ανησυχούν, αν όσα λένε γι’ αυτούς είναι αληθινά.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

H EΛΠΙΔΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ.

 
 Πόσο ωραία, πόσο ευχάριστη, πόσο χαριτωμένη είναι η εικόνα εκείνου που ελπίζει στον Θεό που σώζει, στον Θεό των οικτιρμών, τον Θεό του ελέους, τον αγαθό και φιλάν­θρωπο Θεό.  Αληθινά μακάριος είναι ο άνθρωπος που ελπίζει στον Θεό! Ο Θεός είναι πάντα βοηθός του και δεν φοβάται ό,τι κακό κι αν του προξενήσει άνθρωπος. Ελπίζει στον Κύριο και πράττει τα αγαθά! Κάθε του ελπίδα την έχει εναποθέσει σ’ Αυτόν, και σ’ Αυτόν εξομολογείται με όλη του την καρδιά. Είναι το καύχημά του, είναι ο Θεός του και Τον επικαλείται μέρα και νύχτα.  Το στόμα του ωραίο, αναπέμπει αίνους στον Θεό, τα χείλη του, πιο γλυκά από μέλι και κερί σαν ανοίγουν για να ψάλλουν στον Θεό· η δε γλώσ­σα του γεμάτη χάρη, κινείται προς δοξολογία Θεού.  Η καρδιά του είναι έτοιμη να Τον επικαλεσθεί, η διάνοια του έτοιμη να ανυψωθεί προς Αυτόν, η ψυχή του είναι προ­σηλωμένη στον Θεό και «η δεξιά του Κυρίου αντελάβετο αυτού». «Εν τω Κυρίω επαινεθήσεται η ψυχή αυτού». Ζητά και λαμβάνει από τον Θεό αυτό που ζητά η καρδιά του. Ζητά και βρίσκει όσα ποθεί.

Κρούει και του ανοίγονται οι θύρες του ελέους.

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο επαναπαύεται σε ήσυχα νερά. Ο δε Κύριος του δίνει πλούσια τα ελέη του. Η δεξιά του Κυρίου κατευθύνει την πορεία του και δάκτυλος Κυρί­ου τον καθοδηγεί στους δρόμους του.  Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν αστοχεί. Η ελπί­δα του δεν πεθαίνει ποτέ. Ο Θεός είναι η προσδοκία του, η ακρότατη επιθυμία της καρδιάς του. Προς Αυτόν στε­νάζει η καρδιά του όλη την ημέρα: «Κύριε μην αργήσεις, σήκω, κάνε γρήγορα, έλα και απομάκρυνε από την ψυχή μου κάθε ανάγκη, εξάγαγε εκ φυλακής την ψυχή μου! Θα σε δοξολογήσω με όλη μου την καρδιά Κύριε. Σε Σένα θα απευθύνεται κάθε λόγος που θα βγαίνει απ’ το στόμα μου».  Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, ευλογεί τον Ύψιστο, τον λυτρωτή του και αγιάζει «το όνομα το άγιον αυτού». Ελπί­ζει και από τα βάθη της καρδιάς του κραυγάζει προς τον Θεό: «Κύριε πότε ήξω και οφθήσομαι τω προσώπω σου;». Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, θα επικαλεσθεί τον Ύψιστο για να εισέλθει στο αγιαστήριό Του, για να δει και να χαρεί τα θαυμάσια Του· και ο Κύριος θα ακούσει τη φωνή της δέησής του. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, απολαμβάνει άκρα ειρή­νη· γαλήνη επικρατεί στην καρδιά του και στην ψυχή του βασιλεύει πλήρης αταραξία. Όταν έχει βοηθό του τον Θεό, από τί να φοβηθεί; Από τί να δειλιάσει; Αν ξεσηκωθεί ενα­ντίον του πόλεμος, δεν πτοείται, γιατί ελπίζει στον Κύριο. Αν τον καταδιώξουν πονηροί δεν φοβάται, γιατί ξέρει ότι όλα είναι υπό τον έλεγχο του Κυρίου. Δεν ελπίζει στο τόξο του ούτε στη φαρέτρα του· ούτε εξαρτά τη σωτηρία του από τη ρομφαία, αλλά από τον Κύριο και Θεό του, που μπορεί να τον γλιτώσει από τα χέρια αυτών που τον πολεμούν, από την παγίδα του αμαρτωλού και από την καταιγίδα. Είναι πεπεισμένος για τη δύναμη του Κυρίου και «επί τον βραχί­ονα τον υψηλόν αυτού και ο Κύριος σώσει αυτόν».  Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, βαδίζει ήρεμος στον αγώνα της ζωής του και διανύει τον δρόμο αυτό δίχως το άγχος των μερίμνων. Εργάζεται ακατάπαυστα το αγαθό, το ευάρεστο και τέλειο, τα δε έργα του τα ευλογεί ο Θεός. Σπέρνει ευλογημένα και λαμβάνει πλούσιους τους καρπούς των κόπων του. Έχει θάρρος στον Κύριο και δεν παρεκτρέπεται από τους πειρασμούς που τον κυκλώνουν. Στις δοκιμασίες της ζωής δεν παραιτείται, αλλά ελπίζει, δι­ότι εκεί που τα πράγματα φαίνονται αδύνατα, ο Θεός φα­νερώνει τη διέξοδο. Μέσω της πίστης προσδοκά και την ελπίδα της δικαιοσύνης. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν ελπίζει σε χρήματα, ούτε στο μέγεθος της δύναμής του, αλλά επαναπαύεται στη βοήθεια που θα του παράσχει ο Θεός  Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, είναι γεμάτος πίστη και αγάπη προς τον Θεό, ζει έχοντας θάρρος στην αγαθή του συνείδηση, εμφανίζεται με την παρρησία γιου απέναντι στον ουράνιο Πατέρα του και Τον επικαλείται για να έλθει η βασιλεία Του στη γη και το θέλημά Του να πραγματώνε­ται στη γη όπως και στον ουρανό. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, είναι αφοσιωμένος ολο­κληρωτικά σ’ Εκείνον και υψώνει την καρδιά του στον αγαθό και αθάνατο Θεό. Ζητά απ’ Αυτόν το ύψιστο αγαθό και την αθανασία στη βασιλεία των Ουρανών, και ο Θεός τον εισακούει. Μακάριος ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο!

https://orthodoxia.online/orthodoxia/opoios-echei-elpida-sto-theo-makarios-o-anthropos-pou-elpizei-ston-kyrio/

ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ(Η ΕΠΙΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΘΕΡΙΕΥΕΙ ΤΑ ΠΑΘΗ)

Παπα-Γιώργης Δορμπαράκης: Πιο δραματική διαπίστωση για τον άνθρωπο δεν υπάρχει από το να βλέπει ότι είναι γεμάτος από αμαρτίες κι αυτός να μην μπορεί να αντιδράσει και να κάνει κάτι για την ίασή του. «Οὐ δάκρυα, οὐδὲ μετάνοιαν ἔχω, οὐδὲ κατάνυξιν∙ αὐτὸς μοι ταῦτα Σωτήρ, ὡς Θεὸς δώρησαι» (ωδή β΄ Μεγάλου Κανόνος). (Ούτε δάκρυα ούτε μετάνοια έχω, ούτε κατάνυξη. Ο Ίδιος, Σωτήρα Χριστέ ως Θεός δώρισέ μου τα).

Πιο δραματική διαπίστωση για τον άνθρωπο δεν υπάρχει: να βλέπει ότι είναι γεμάτος από αμαρτίες, γεμάτος δηλαδή από τις πληγές που προκαλούν οι αμαρτίες του – η κάθε αμαρτία αποτελεί τραύμα για την ψυχοσωματική ύπαρξη του ανθρώπου – κι αυτός να μην μπορεί να αντιδράσει και να κάνει κάτι για την ίασή του.

Σαν τον μισοπεθαμένο άνθρωπο που έχει κάποια αίσθηση της τραγικότητάς του, αλλά αδυνατεί να κουνηθεί – περιμένει μόνο τον θάνατό του! Αυτή είναι η θλιβερή εικόνα που περιγράφει ο άγιος Ανδρέας Κρήτης, ο μεγάλος υμνογράφος της Εκκλησίας μας, έχοντας υπ’ όψιν του όχι κάποιον γνωστό του ή κάποιους συνανθρώπους του, αλλά τον ίδιο τον εαυτό του, την ίδια την ψυχή του.

Περιγράφοντας όμως τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται, έχει την απόλυτη επίγνωση ότι την ίδια στιγμή περιγράφει και την κατάσταση κάθε άλλου ανθρώπου διαχρονικά και όπου γης. Διότι ο άνθρωπος δυστυχώς είναι ίδιος σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο: να σέρνεται στον βόρβορο των παθών του, αγόμενος και συρόμενος από την πολυποίκιλη αμαρτία του, υπόδουλος κυριολεκτικά στην κακία και τον όφι τον παμπόνηρο που κρύβεται πίσω από αυτήν και την υποδαυλίζει αδιάκοπα – ο προ και εκτός Χριστού άνθρωπος κατά τρόπο αναγκαστικό, ο μετά Χριστόν βαπτισμένος άνθρωπος από την αμέλειά του .

Η τραγικότητα όμως της καταστάσεως αυτής αυξάνει και αποκτά υπέρμετρες διαστάσεις, όταν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι ο άνθρωπος που κείται ημιθανής από τα θανατηφόρα τραύματα της αμαρτίας είναι το ον που ο Θεός δημιούργησε ως σύνοψη όλης της δημιουργίας, της πνευματικής και της υλικής. «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού» πλασμένος, μία μοναδική «επανάληψη» του παντοδύναμου Δημιουργού, δυστυχώς δεν στάθηκε στο ύψος του. Ξέπεσε, επαναστατώντας κατά του θελήματος του Πατέρα του, και ομοιώθηκε με τα κτήνη και έγινε ίδιος με αυτά στον τρόπο της ζωής του. Και τα μεν κτήνη δεν έχουν ευθύνη ως μη έχοντα νου και συνείδηση – θεωρούνται αδικημένα μάλιστα, γιατί η αγριάδα τους οφείλεται στον άνθρωπο – ο άνθρωπος όμως είναι απολύτως υπεύθυνος, γιατί ενώ μπορούσε, δεν έπραξε το σωστό. Και το «μπορούσε» δεν αναφέρεται μόνο στην αρχέγονη κατάσταση όπου πράγματι ο άνθρωπος ήταν άπειρος αμαρτίας – λογικά δεν μπορεί να εξηγηθεί η πτώση στην αμαρτία –, αλλά και στη μετά Χριστόν πια εποχή, όπου ο ενσαρκωθείς Θεός μας, ανέλαβε τον άνθρωπο και τον αποκατέστησε, ώστε ο πιστός σ’ Εκείνον να λειτουργεί ως συνέχεια του Χριστού, ως ένας άλλος Χριστός. Κι είναι ευνόητο ότι ο άγιος Ανδρέας, διεκτραγωδώντας την κατάσταση τη δική του και των λοιπών συνανθρώπων του: να μην αντιδρά για την κατάντια του, μετά Χριστόν!, αποδίδει με άλλον τρόπο την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Στο πρόσωπο του ανθρώπου που δέχτηκε την επίθεση των ληστών και βρέθηκε ημιθανής, είναι ο ίδιος, είναι ο κάθε άνθρωπος. Και οι ληστές δεν είναι κάποιοι ξένοι, αλλ’ οι δικοί του λογισμοί, ο επαναστατημένος εαυτός του, τα πάθη του που θέριεψαν από την επιμονή στην αμαρτία και τον κατέστησαν «πτώμα εξαίσιον!» «Εγώ είμαι αυτός που περιέπεσε στους ληστές» θα σημειώσει αλλού (ωδή α΄), «και οι ληστές είναι οι λογισμοί μου. Τραυματίστηκα ολοκληρωτικά από αυτούς κι είμαι γεμάτος τώρα από μώλωπες».

Λοιπόν, ομολογεί ο άγιος Ανδρέας εξ ονόματος όλων μας: ενώ χειρότερα δεν μπορώ να πάω, όμως δεν μετανοώ, δεν χύνω δάκρυα, δεν κατανύσσομαι! Η μετάνοια θα ήταν η μόνη ενδεδειγμένη στάση για την κατάντια μου, τα δάκρυα θα έπρεπε να πηγάζουν από την καρδιά σαν από ποτάμι, το πλήγωμα της καρδιάς μου θα έδειχνε ότι έχω συναίσθηση της πτώσεώς μου. Αλλά δεν τα έχω! 

Τι με σώζει, τι μας σώζει, στη χαρισματική εποχή τη μετά Χριστόν; 

Η πίστη ότι ο Θεός μας είναι φιλάνθρωπος, γεμάτος στοργή και αγάπη προς τα πλάσματά Του, κι ιδίως τον πρώτο από αυτά, τον άνθρωπο. Η αγάπη Του που κάνει τον Θεό μας να μας προσφέρει την ίαση και τη θεραπεία χωρίς να τα αξίζουμε – ως καρπό του ελέους Του, ως δωρεά της μεγαλωσύνης Του που ξεχύθηκε ιδίως πάνω στον Σταυρό! Για τον Θεό μας, θα πει και πάλι αλλού θρηνητικά ο άγιος, αρκεί έστω και ένας στεναγμός της ψυχής, ένα δάκρυ που βγαίνει ως μικρή σταλαματιά. «Άκουσε τους στεναγμούς της ψυχής μου και δέξου τους σταλαγμούς των οφθαλμών μου, Σωτήρα, και σώσε με». Η μετάνοια τελικώς, τα δάκρυα που ξεπλένουν την ψυχή, αποτελούν δωρεά του Θεού. «Η μετάνοια δώρο είναι ουράνιο» (ιερός Χρυσόστομος). Αρκεί μόνο να στρέψουμε, μέσα στην αδυναμία μας, το βλέμμα μας προς Εκείνον, τον Οποίο ντυθήκαμε, και να δείξουμε ότι Τον θέλουμε στη ζωή μας. Από κει και πέρα αναλαμβάνει Αυτός! Γιατί είναι ο Καλός Σαμαρείτης. Χαρά Του είναι η περιποίησή μας και η αποκατάστασή μας. Και πανηγύρι Του να μας βάλει μαζί Του στον θρόνο Του! Οπότε, η μετάνοια που ανοίγει τον Ουρανό είναι ένα μυστήριο που δίνεται ως δωρεά σε όποιον βρει τον «κωδικό» της. Την «ΕΛΠΙΔΑ» στον Θεό!

Ὑπερβαίνοντας τον φόβο. Νικολάου Ζαχαράκη, Ὑποψ. Διδάκτορος Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων.

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες βρέθηκα στὴν πρωτεύουσα. Κυκλοφόρησα στὸ κέντρο τῆς πόλης. Μιᾶς πόλης ἡ ὁποία ἀπέπνεε μιὰ αἴσθηση φόβου καὶ συνάμα παραίτησης. Ἄνθρωποι σκυθρωποί, σκεπτικοί, περιχαρακωμένοι στὰ ὅρια τοῦ ἑαυτοῦ τους. Στάθηκα σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἐξόδους τοῦ Μετρό. Δυὸ κοπέλες, ὑπάλληλοι κάποιας διαφημιστικῆς ἑταιρείας, μοίραζαν στοὺς διερχόμενους δείγματα σὲ συσκευασία δώρου. Κι ὅμως κανεὶς δὲ σταματοῦσε νὰ πάρει οὔτε κἄν αὐτὸ ποὺ χαριζόταν δωρεάν. Ἴσως γιατί τὸ δωρεὰν ὡς ἔννοια, ὡς συμβολικὴ κίνηση, ὡς ἔκφραση ἀγάπης καὶ προσφορᾶς ἔπαψε ἀπὸ καιρὸ νὰ ὑπάρχει. Τὰ πάντα, χρόνια τώρα εἶχαν τὸ ἀντίτιμό τους. Κάθε ἔννοια προσφορᾶς ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια μιᾶς ἀνταλλακτικῆς σχέσης συμφέροντος, ἀντιμετωπίζονταν μὲ περιφρόνηση ἐνίοτε καὶ μὲ εἰρωνεία. Ἡ ἐπιφύλαξη ἐξελίχθηκε σὲ καχυποψία καὶ αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της σὲ στάση ζωῆς. Καὶ δηλητηρίασε πρῶτα ἂπ΄ ὅλα τους νέους ἀνθρώπους. Τὸ εἶμαι ταυτίστηκε μὲ τὸ ἔχω. Καὶ τώρα ποὺ τὸ ἔχω ἀπογυμνώθηκε, τώρα ποὺ ἀπώλεσε τὴν πρωτοκαθεδρία του ὡς στοιχεῖο ταυτότητας τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, πρόβαλε ἡ ἐλλειμματικότητα τοῦ εἶμαι σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο. Στὴν ἀρχὴ ἡ αἴσθηση τῆς ἀπώλειας ἐκδηλώθηκε μέσα ἀπὸ τὴν ὀργή, τὴν ἀγανάκτηση καὶ τὴν ἀμηχανία. Ἀκολούθησε ἡ ἀγκίστρωση καὶ ἡ προσκόλληση σὲ μιὰ πραγματικότητα τόσο κοντινὴ μὰ συνάμα καὶ τόσο ἀπόμακρη. Καὶ ὕστερα ἦρθε ὁ φόβος. Ὁ φόβος ὡς αἴσθημα ποὺ ἀδρανοποιεῖ καὶ ἀποξενώνει. Καὶ ὁ καθένας ἐγκλωβίστηκε σταδιακὰ στὸν μικρόκοσμό του, ἔγειρε πρὸς τὸν βυθό, ἀρνούμενος πεισματικὰ νὰ ἐπαναπροσδιορίσει τὶς ἀξίες του, νὰ ἀναλάβει τὶς εὐθύνες ποὺ τοῦ ἀναλογοῦσαν, τὶς ὁποῖες ἀντιθέτως ἐπιμέρισε στὸν διπλανό του,τὸν μέχρι πρότινος οἰκεῖο καὶ πλέον ἀλλότριο. Χαλκεύοντας μόνος τά δεσμὰ τῆς δυστυχίας του, μέσα ἀπὸ τὴν ἀνάδειξη τῆς ἀτομικῆς καὶ μόνο καταξίωσης ὡς ἀνώτερου ἰδανικοῦ. Τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς στάσης τὶς βιώνουμε ὅλοι καθημερινά. Δὲ θὰ ἤθελα νὰ ἐπεκταθῶ γιὰ νὰ μὴν πάρει ὁ λόγος μου χαρακτῆρα πολιτικό. Ἄλλωστε τὰ τελευταῖα χρόνια πλεόνασαν οἱ ἀναλύσεις ἐν ἀντιθέσει μὲ τὶς προτάσεις, γιὰ τὴν ὑπέρβαση αὐτῆς τῆς ἐλλειμματικῆς κατάστασης. Θὰ ἤθελα μονάχα λίγο νὰ σταθῶ στοὺς ὅρους αὐτῆς τῆς ὑπέρβασης ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἐπιτρέψει νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴ σχέση τόσο μὲ τὸν ἑαυτὸ μας ὅσο καὶ μὲ τὸ εὐρύτερο κοινωνικὸ σύνολο. Μιᾶς ὑπέρβασης ἡ ὁποία θὰ μᾶς βοηθήσει ἀρχικὰ νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ ἐν συνεχεία νὰ ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες ποὺ μᾶς ἀναλογοῦν. Γιατί ὅλοι ἔχουμε μερίδιο εὐθύνης. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπαιτεῖται κατὰ τὴν ἄποψή μου εἶναι μιὰ ψύχραιμη ἀποτίμηση τῆς κατάστασης πέρα ἀπὸ ὑπερβατικὲς ἑρμηνεῖες καὶ ἀνορθολογικὲς θεωρήσεις. Χωρὶς νὰ παρασυρόμαστε ἀπὸ κηρύγματα ἀλλότρια, ποὺ μπορεῖ μὲν νὰ φαντάζουν ἑλκυστικὰ, οὐδεμία ὅμως σχέση ἔχουν μὲ τὴν οὐσία καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστης μας. Δὲ θὰ πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει ἄλλωστε τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ καιροὺς κρίσης πάντοτε πλεονάζει ὁ λόγος περὶ πίστης ἢ μᾶλλον περὶ θρησκείας, περὶ ἔθνους, πατρίδας κ.ο.κ. συνεπικουρούμενος ἀπὸ μιὰ πληθώρα ἀνερμάτιστων τελολογικῶν ἐξάρσεων. Μέσα στὸν κυκεῶνα αὐτῶν τῶν ἐξάρσεων, ποὺ, ἀντὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπη, ὑποδαυλίζουν καὶ ἐνισχύουν τὸν φόβο καὶ τὸ μίσος ἀπέναντι στὸν συνάνθρωπο, καλούμαστε νὰ ἀλλάξουμε ρότα καὶ νὰ ἀποτελέσουμε ἐμεῖς τὸ ζωντανὸ παράδειγμα στὸ περιβάλλον ποὺ ζοῦμε, εἴτε οἰκογενειακό, εἴτε φιλικό, εἴτε ἐπαγγελματικό. Ἡ ἐπανάσταση, λέξη προσφιλὴς στοὺς ρήτορες καὶ τοὺς προφῆτες τοῦ καιροῦ μας, θὰ πρέπει νὰ ἀρχίσει μὲ τὴν κατάρριψη τοῦ κλονισμένου καὶ σαθροῦ ἐγὼ καὶ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ἐμεῖς. Δίνοντας τὸ χέρι στὸν διπλανό μας, ἀπευθύνοντας ἕναν καλὸ λόγο, ἀντλώντας δύναμη ἀπὸ τὴ δική του καρτερία. Ξεπερνώντας τὸν φόβο. Κάποιος γέροντας τῆς ἐποχῆς μᾶς ἔλεγε ὅτι ἂν δὲν ἀρχίσουμε νὰ ζοῦμε τὸν Παράδεισο ἀπὸ ἐδῶ, δὲ θὰ τὸν δοῦμε οὔτε στὴν ἄλλη ζωή. Δὲν εἶναι κάτι εὔκολο ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλοι μεγαλώσαμε σὲ ἕνα περιβάλλον αὐτάρκειας, ἀπολαβῶν καὶ ἀπολαύσεων, ὅπου τά πάντα ἀνῆκαν σὲ ἐμᾶς καὶ προορίζονταν γιὰ ἐμᾶς. Εἶναι ὡστόσο μιὰ πορεία ποὺ καλούμαστε νὰ διανύσουμε, γιὰ χάρη τῶν νεότερων γενιῶν ποὺ θὰ ἔρθουν. Θὰ ἦταν μάταιο στὴν πορεία αὐτὴ νὰ στηριχθοῦμε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὰ “γυάλινα” πόδια τοῦ ἀνεπαρκοῦς καὶ ἐπιρρεπῆ πρὸς τὴ φθορὰ ἐαυτοῦ μας. Στὸ δύσκολο αὐτὸ δρόμο δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ στραφοῦμε σὲ Ἐκεῖνον, ποὺ σεβόμενος τὴν ἐλευθερία μας, ἀνέχτηκε τὴν ἐκ μέρους μας καταστρατήγησή της. Στερεωμένοι στὴν πέτρα τῆς πίστης καὶ στὸ θεμέλιο τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία “ἔξω βάλλει τὸν φόβον”. Μόνο ἔτσι ὁ ἀγώνας μας θὰ ἔχει ὁρίζοντα καὶ προοπτικὴ καὶ μόνο ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἀνακτήσουμε ξανὰ τὴν ἐλπίδα. ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ180

Ἡ ἐλπίδα πού βασίζεται στόν Κύ­ριο παίρνει χάρη ἀπό τή ­δύναμή Του καί εἶναι πανίσχυρη.

Τὸ ἰσχυρότερο στήριγμα !

 Ἔρχονται στιγμὲς δύσκολες στὴ ζωή μας, ποὺ νιώθουμε τὴν ἀνάγκη κάπου νὰ στηριχθοῦμε, σὲ κάποιον νὰ ἐμ­πιστευθοῦμε τὸ πρόβλημά μας ἐλ­­πίζον­τας ὅτι θὰ μᾶς βοηθήσει, θὰ μᾶς συμ­παρασταθεῖ. 

 Ἐκεῖνο ποὺ ἀναφέρει ἕνα τροπάριο τῆς Παρακλήσεως τῆς Παναγίας, «Περιστάσεις καὶ θλίψεις, καὶ ἀνάγκαι εὕροσάν με, Ἁγνή, καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου, καὶ πειρασμοί με πάντοθεν ἐκύκλωσαν», δὲν εἶναι κάτι θεωρητικὸ καὶ ἀνεδαφικό. ­Συμβαίνει, καὶ κάποτε μάλιστα συχνά. 

Στὶς μέρες μας ἰδιαιτέρως, μὲ τὴ λεγομένη ­οἰκονομικὴ κρίση, βλέπουμε νὰ μᾶς σφίγγουν πολλὲς δυσκολίες καὶ νὰ μᾶς ἀπειλοῦν διάφοροι κίνδυνοι, χωρὶς νὰ φαίνεται φῶς σωτηρίας ἀπὸ πουθενά. 

 Βεβαίως ὁ Κύριος καὶ Θεὸς καὶ Πλάστης μας, ὅταν ἔπλασε τὸ ἀνθρώπινο γένος, φύτεψε μέσα μας, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ­ἀντιμετωπίζουμε τὶς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς ὁρισμένες ψυχικὲς λειτουργίες. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι ἡ ἐλπίδα. Πρόκειται γιὰ μιὰ πολὺ μεγάλη δύναμη, ἡ ὁποία κινεῖ καὶ συγκρατεῖ τὸν ἄνθρωπο, καὶ ὅπως λέ­ει ὁ λαός μας, πεθαίνει μέσα μας τελευταία ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες δυνάμεις μας. Μ’ αὐτὴ τὴ δύναμη τῆς ­θεοφύτευτης ἐλ­­­πίδας σὰν ἄλλο ἐλατήριο παρακινεῖται κα­­θένας μας σ’ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κοινω­­νικῆς ζωῆς γιὰ δράση καὶ ­πρόοδο. ­

Κα­μιὰ πρόοδος, καὶ στὸ ἐπάγγελμα καὶ στὴν ἐ­­­πιστήμη, δὲν γίνεται κατορθωτὴ χω­ρὶς τὴν κινητήρια δύναμη τῆς ἐλπίδας. 

 Οἱ ἰατροὶ θεωροῦν τὴν ἐλπίδα ὡς τὸ καλύτερο φάρμακο γιὰ κάθε ἀσθένεια καὶ ὡς τὴν πιὸ σημαντικὴ βοήθεια στὸ θεραπευτικὸ ἔργο τους πρὸς τοὺς ἀσθενεῖς. 

 Χωρὶς ἐλπίδα ἡ ζωὴ θὰ ἦταν ἀβίωτη. Τόση σπουδαιότητα καὶ σημασία ἔχει τὸ χάρισμα αὐτὸ μὲ τὸ ὁποῖο μᾶς προίκι­σε ὁ Θεός. 

Ὅπως ὅμως μὲ ὅλα τὰ χαρίσματα, ἔτσι καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα ἡ φθορὰ ποὺ προκάλεσε ἡ ἁμαρτία ὑπῆρξε τραγική. Καὶ πλέον ἡ ἔμφυτη ἐλπίδα μας ἔχασε τὸν προσανατολισμό της. Καὶ ἀντὶ νὰ ἐλπίζουμε στὸν πανάγαθο καὶ παντοδύναμο οὐράνιο Πατέρα μας, πασχίσαμε νὰ στηρίζουμε τὶς ἐλπίδες μας σὲ ἀδύναμα δεκανίκια. Τὰ πικρὰ ἀποτελέσματα αὐτοῦ τοῦ λαθεμένου προσανατολισμοῦ τὰ διαβάζουμε στὴν Ἱστορία, τὰ βλέπουμε ὅμως καὶ στὴ θλιβερὴ σύγχρονη πραγματικότητα. Ποιὰ ἀσφάλεια, ἀλήθεια, πόση βεβαιότητα ἔνιωσαν καὶ νιώθουν ὅσοι στήριξαν τὶς ἐλπίδες τους στὸ χρῆμα; 

Ὁ αἰώνιος καὶ ἀλάθητος λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ συμβουλεύει νὰ μὴν ἐλπίζουμε καὶ νὰ μὴ στηρίζουμε τὴ ζωή μας στὴν «ἀδηλότητα τοῦ πλούτου» (Α΄ Τιμ. στ΄ 17), ἔχει ἀποδειχθεῖ διαχρονικὰ ἀληθινός, καὶ στὶς μέρες μας πολὺ περισσότερο, διότι εἶναι μέρες ἀποστασίας ἀπὸ τὴν πίστη στὸ Θεό. 

 Ποιὰ βεβαιότητα, ἐπίσης, καὶ πόση ἀ­­σφάλεια ἔνιωσαν καὶ νιώθουν ὅσοι στήριξαν τὶς ἐλπίδες τῆς ζωῆς τους σὲ πρόσωπα, σὲ χαρισματικούς – ὅπως τοὺς θεωροῦσαν – ἡγέτες, σὲ κοινωνικὰ καὶ πολιτιστικὰ συστήματα; Τί ἔγιναν ὅλοι αὐτοί; Δὲν αἱματοκύλισαν ὁρισμένοι λαοὺς ὁλόκληρους; Δὲν ἀποδείχθηκαν τύραννοι καὶ ἐκμεταλλευτὲς τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφέλειας ἴσως τῶν ὀπαδῶν τους; Τὸ ἔγραψε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐδῶ καὶ 3.000 περίπου χρόνια: «μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχον­τας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων οἷς οὐκ ἔστι σω­τηρία» (Ψαλ. ρμε΄ [145] 3)· μὴ ­στηρίζετε τὴν ἐλ­πίδα καὶ ἐμπιστοσύνη σας στοὺς ἄρχοντες, στοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἐκ φύσεως ἀδύναμοι καὶ δὲν μποροῦν νὰ σᾶς σώσουν. Ὁ λόγος αὐτὸς ἐπαληθεύεται διαρκῶς μέχρι σήμερα, καὶ διαψεύδονται οἱ ἐλπίδες πολλῶν, ποὺ νιώθουν σὰν νὰ φεύγει τὸ ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τους. Καὶ βρίσκει ἐφαρμογὴ ἡ παροιμία τοῦ λαοῦ μας: «Στερνή μου γνώση νὰ σ’ εἶχα πρῶτα»! Ἂν στὶς μέρες μας, καὶ στὴν ­πατρίδα μας, κάποιοι ἔχασαν τὴν ἐλπίδα τους μέ­σα στὶς φοβερὲς δυσκολίες τους κι ἔκοψαν τὸ νῆμα τῆς ζωῆς τους, ἔγινε αὐτὸ ἐξαιτίας τοῦ μισανθρώπου σατανᾶ, ποὺ τοὺς ζάλισε καὶ τοὺς ἐμπόδισε νὰ δοῦν ποῦ μποροῦσαν νὰ στραφοῦν γιὰ νὰ ζήσουν. 

 Ὑπάρχει Ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς στηρίξει στὶς κρίσιμες ὧρες μας καὶ νὰ παρουσιάσει διέξοδο στὰ ἀδιέξοδά μας. 

Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἡ ἄπειρη δύναμη καὶ σοφία, ποὺ εἶναι ὅλος ἀγάπη καὶ θέλει τὴν εὐτυχία μας καὶ στὸ παρὸν καὶ στὸ αἰώνιο μέλλον. 

Τὸ ἐγγυᾶται μὲ τὸ πανάγιο Αἷμα Του ποὺ τὸ ἔχυσε γιὰ μᾶς στὸ Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ. Καὶ ὑπόσχεται ἀπὸ τὰ παλιὰ ­χρόνια: ἐ­­πειδὴ κάποιος «ἤλπισε» σὲ μένα, «ρύσο­­μαι αὐτόν», θὰ τὸν γλυτώσω ἀπὸ κάθε κίνδυνο καὶ πειρασμό (Ψαλ. ϟ΄ [90] 14). 

Εἶ­­­ναι παντοδύναμος, καὶ τίποτε ­ἑπομένως δὲν μπορεῖ νὰ Τὸν ­ἐμποδίσει νὰ ἐκ­πληρώσει τὴν ὑπόσχεσή Του νὰ βοηθήσει τὸν ἄνθρωπο ποὺ στηρίζει τὶς ἐλπίδες του σ’ Ἐκεῖνον. 

 Ἡ ἐλπίδα αὐτὴ ποὺ βασίζεται στὸν Κύ­ριο παίρνει χάρη ἀπὸ τὴ ­δύναμή Του καὶ εἶναι πανίσχυρη. Τὸ ψάλλει μὲ ­ἐνθουσια­σμὸ ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς τῆς ­Ἐκκλη­σίας μας: «Ἐπὶ τὸν Κύριον ἐλπίδα πᾶς τις κεκτημένος, ὑψηλότερός ἐστι, πάντων τῶν ­λυπούντων». Αὐτὸς ποὺ ἐμπιστεύεται τὴν ἐλπίδα τῆς ζωῆς του στὸν Κύριο εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ὅλα τὰ λυπηρὰ καὶ θλιβερὰ γεγονότα τῆς ζωῆς. Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ τὸν κλονίσει καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ ἀπελπισία. Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε ὅτι ἡ δύναμη τῆς ἐλπίδας στὸν Κύριο μοιάζει μὲ «πύργον ἀκαταμάχητον» καὶ μὲ «ὅπλον ἀήττητον» (ΕΠΕ 5, 516). 

 Στὶς δύσκολες στιγμές μας, λοιπόν, μὲ τὴν ἐλπίδα μας στηριγμένη στὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου μας, ἂς ­ἐπαναλαμβάνουμε μὲ ἀκλόνητη πίστη τὰ λόγια τοῦ ­ἁγίου ­ἀ­­­ποστόλου Παύλου: «ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι» (Α΄ Τιμ. δ΄ 10). Ἔχουμε ­στηρί­ξει τὶς ἐλπίδες μας στὸ ζῶντα Θεό, ὁ Ὁ­­­ποῖος παρακολουθεῖ μὲ στοργικὸ ἐνδιαφέρον τὴ ζωή μας, ἕτοιμος νὰ μᾶς βοηθήσει. Αὐτὴ ἡ ἀνάθεση τῶν ἐλπίδων μας στὸ Θεὸ δὲν θὰ μᾶς διαψεύσει ποτέ. Τὸ τονίζει ὁ ­αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποδεικνύεται διαρκῶς ἀληθινός: «ἡ δὲ ἐλ­πὶς οὐ καταισχύνει» (Ρωμ. ε΄ 5)· ἡ ἐλ­πίδα ποὺ βασίζεται στὸν Κύριο δὲν μᾶς ντροπιάζει ποτέ.

 https://www.osotir.org/2014/07/08/t-sxyrotero-stirigma/

Η πραγματικὴ ἐλπίδα ἀνατέλλει ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει πραγματικὴ καὶ βαθιὰ μετάνοια.

Το νέο ἔτος τὸ συνοδεύουν οἱ ἐλπίδες ὅ­λων μας. Οἱ ἐλπίδες τῶν εὐχῶν μας. Αὐ­τῶν ποὺ δίνουμε κι αὐτῶν ποὺ παίρνουμε. Οἱ ἐλπί­δες τῶν προσδοκιῶν μας. Τί κι ἂν γύρω μας ὑπάρ­χουν νέφη πυκνὰ ποὺ κάνουν σκοτεινὸ τὸν ὁρίζον­τα τῆς ζωῆς μας; 

Οἱ προσδοκίες ὅλων μας βρίσκουν μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου ἔτους μιὰ χαραμάδα στὴν ἐλπίδα. 

Στὴν ἐλπίδα ποὺ Στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους ἑδράζεται πάνω στὸ νέο, τὸ καινούργιο, τὸ πρω- τόγνωρο. Ἀλλὰ οἱ ἐλπίδες μας δὲν μπορεῖ νὰ στηρίζον­ται μόνο σ’ ἕνα ἁπλὸ συναίσθημα. Οὔτε μπορεῖ νὰ εἶναι γεννήματα μόνο τῶν ἐκ φύσεως αἰσιόδοξων χαρακτήρων. 

Οὔτε μπορεῖ νὰ ξεπροβάλλουν ἀπὸ τὴν περιρρέουσα ἑορταστικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἀσυναίσθητα τὶς ὑποβάλλει. 

Οἱ ἐλπίδες μας πρέπει νὰ βασίζονται στὴν πραγματικότητα. Νὰ ξεκινοῦν ἀπὸ ὑπαρκτὰ δεδομένα ποὺ εἴτε ὁ χρόνος, εἴτε ὁ κόπος καὶ ἡ προσπάθεια, εἴτε ὁ ὁποιοσδήποτε ἄλλος παράγοντας θὰ τὰ ἐνσαρκώσει. 

 Ἀνέτειλε νέο ἔτος! Γιορτάζουμε καὶ πάλι, ὅπως ἔχουμε συνηθίσει, τὸν ἐρχομό του. Μὲ εὐχές, προσδοκίες κι ἐλπίδα. 

Γιὰ ὅσους μποροῦν νὰ ἐλπίζουν ἀκόμα. Γιατὶ κάποιοι ἔχουν πάψει πρὸ πολλοῦ νὰ ἐλπίζουν. Κι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἴσως ἐλπίζουν σ’ ἕνα ὄνειρο, σὲ μιὰ ἀκαθόριστη προσδοκία. 

Σ’ ἕνα ψέμα δηλαδή! Γιατί, λένε μερικοί, εἶναι καλύτερα νὰ ἐλπίζεις σ’ ἕνα ψέμα, κι ἂς τὸ ξέρεις ὅτι εἶναι ψέμα, ἀπὸ τὸ νὰ μὴν ἐλπίζεις πουθενά. Γιατί, ἂν τὸ ἐξετάσεις καλύτερα, ποῦ ἀλήθεια νὰ στηρίξεις τὶς ἐλπίδες σου; 

Στὴν πτωχευμένη οἰκονομία μας; στὴν αὐξα- νόμενη ἀνεργία; στὴν ἀνυπαρξία προσώπων ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἡγηθοῦν μιᾶς προσπαθείας γιὰ καλύτερες μέρες; 

 «Ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι», ἔγραψε ὁ μέγας ἀ­ Ἀνατολὴ ἐλπίδας πόστολος Παῦλος (Α΄ Τιμ. δ΄ 10). Οἱ ἐλπίδες μας δὲν εἶναι ἀκαθόριστες, νεφελώδεις, μόνο γεννήματα τῶν πόθων μας. Ἔχουμε στηρίξει τὶς ἐλπίδες μας στὸν ζώντα Θεό. Οἱ ἐλπίδες μας στηρίζονται σ’ ἕνα πρόσωπο: τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔκλινε οὐρανοὺς καὶ κατέβη. Αὐτοῦ ποὺ ἔγινε νήπιο γιὰ τὴ δική μας σωτηρία, γιὰ τὴ δική μας ἀνόρθωση. 

Οἱ ἐλπίδες μας στηρίζονται στὴν παντοδυναμία Του, στὴν παγγνωσία Του, στὴν ἄπειρη ἀγάπη Του. Οἱ ἐλπίδες μας πηγάζουν ἀπὸ τὸν ἀδι- άψευστο λόγο Του: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖ­ψιν ἕξετε‧ ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. ις΄ 33). 

Στέρεψε ἡ ἐλπίδα στὸν κόσμο μας ἀπὸ τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔπαψαν νὰ ἐλπίζουν στὸν Ἰησοῦ Χριστό. 

Πτωχεύσαμε πρῶτα ἐσωτερικά, πνευματικά, καὶ κατόπιν πτωχεύσαμε καὶ ὑλικά, γιατὶ χλευάσαμε τὴ θεόπνευστη παρότρυνση «ἐπίρριψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ αὐτός σε διαθρέψει» (Ψαλ. νε΄ [55] 23). 

 Στήριξε στὸν Κύριο τὴν ἐλπίδα σου, ἀνάθεσε σ’ Ἐκεῖνον κάθε ἀγωνία καὶ μέριμνά σου, καὶ Αὐτὸς θὰ ἐξασφαλίσει τὴ διατροφή σου. 

❁ ❁ ❁ 

 Καινούργιος χρόνος! Νέα ἀρχή! Ἂς τὸν ξεκινήσουμε μὲ τὴν ἐλπίδα μας στηριγμένη πάνω σ’ Αὐτόν! 

Στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ εἶναι «ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καὶ τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν». 

Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ ἀντλήσουμε ἐλπίδα ἀπὸ Αὐτόν, ἂν κάτι μᾶς χωρίζει ἀπὸ κοντά Του, ἂν κάτι μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του. 

Γι’ αὐτὸ ἡ πραγματικὴ ἐλπίδα ἀνατέλλει ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει πραγματικὴ καὶ βαθιὰ μετάνοια‧ συναίσθηση δηλαδὴ ὅτι ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὸν δρόμο τῶν ἐντολῶν Του – γι’ αὐτὸ μαράθηκε καὶ ἡ ἐλπίδα στὶς καρδιές μας. Ἐπιστροφὴ λοιπόν. Ἐπιστροφὴ ἐν μετανοίᾳ στὸ ἔλεος καὶ στὴν ἀγάπη Του. 

Ἐπιστροφὴ μὲ πίστη ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία» (Πράξ. δ΄ 12). 

Μὲ πίστη ἰσχυρὴ στὸ πρόσωπό Του. 

Μὲ πίστη βαθιὰ στοὺς λόγους Του. Γιατὶ ἡ πίστη αὐτὴ γεννᾶ τὴ χαμένη ἐλπίδα μας. Καὶ τέλος μὲ ἀγάπη. Μὲ ἀγάπη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἀλλὰ καὶ μὲ ἀγάπη ἀνυπόκριτη στὸν διπλανό μας. Στὸν πλησίον μας. 

 Γιὰ νὰ βλέπουμε μὲ τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη ν’ ἀνατέλλει ἡ ἐλπίδα καὶ στὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων. 

Ἔτσι μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε. Ἔτσι ἡ αὐγὴ τοῦ νέου ἔτους  θὰ ἀστράφτει μὲ χρυσὲς ἐλπίδες γιὰ ὅλους μας. 

Ἐλπίδες ποὺ δὲν θὰ σβήσουν ποτέ, γιατὶ θὰ στηρίζονται καὶ θὰ φωτίζονται ἀπὸ τὸν ἀνέσπερο Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Καλὴ καὶ εὐλογημένη χρονιά.ΟΣΩΤΗΡ2058

ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ

«Εὐφρανθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ρῆξον καὶ βόησον  ἡ οὐκ ὠδίνουσα»

Ο Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα,  ἦταν ἄτεκνοι, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἄκουσε τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς χάρισε

μία κόρη μοναδική: τὴν Παναγία, τὴν  πρὸ αἰώνων προεκλεγμένη ἀπὸ ὅλες   τὶς γενεὲς γιὰ νὰ γίνει ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ!

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος  μᾶς καλεῖ νὰ εὐφρανθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν προφήτη Ἡσαΐα, ποὺ λέγει: «Εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ  τίκτουσα, ρῆξον καὶ βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα».   Ἂς δοῦμε λοιπὸν σὲ τί ἀναφέρεται ὁ   προφητικὸς αὐτὸς λόγος καὶ ποιὸ εἶναι  τὸ μήνυμα ἐλπίδας ποὺ δίνει καὶ στὴ

δική μας ζωή.

1. Η μητέρα Εκκλησία

Ὁ προφήτης Ἡσαΐας χρησιμοποιεῖ τὴν

εἰκόνα τῆς στείρας ποὺ τελικὰ ἀπέκτησε πολλὰ παιδιά, γιὰ νὰ προφητεύσει   ὅτι καὶ ἡ Ἱερουσαλήμ, ποὺ εἶχε λεηλατηθεῖ ἀπὸ τοὺς Χαλδαίους, κάποτε θὰ ἀποβεῖ πολυπληθὴς καὶ εὐτυχισμένη: «Νὰ εὐφραίνεσαι ἐσύ, ποὺ ἤσουν στείρα καὶ δὲν γεννοῦσες παιδιά. Βγάλε τώρα φωνὴ καὶ κραύγασε μὲ πολλὴ χαρά, ἐσὺ ποὺ δὲν κοιλοπονοῦσες. Γιατὶ ἐνῶ ἤσουν ἔρημη ἀπὸ παιδιά, σήμερα  τὰ παιδιά σου εἶναι περισσότερα ἀπὸ αὐτὴν την γυναικα ποὺ παρουσιαζόταν ὅτι ἔχει ἄνδρα».

Παράλληλα ὅμως, μὲ τὸ προφητικό  του βλέμμα διακρίνει ἀπὸ μακριά – 800  περίπου χρόνια π.Χ. – τὸ ἐκπληκτικὸ  θαῦμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἕνα   θαῦμα ποὺ συντελεῖται μέσα σ’ ὅλους   τοὺς αἰῶνες καὶ στὴν ἐποχή μας. Διότι

ἡ Ἐκκλησία πρὸ Χριστοῦ ἦταν στείρα.

Δὲν εἶχε παιδιά! Ὅλοι οἱ λαοὶ πίστευαν  στὰ εἴδωλα ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους,  οἱ ὁποῖοι εἶχαν γνωρίσει τὸν ἀληθινὸ   Θεό. Ὅμως τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι ἀπὸ   τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς προῆλθαν   πολὺ περισσότερα παιδιὰ τῆς  Ἐκκλησίας ἀπ’ ὅ,τι μέσα ἀπὸ τὴν ἰουδαϊκὴ συναγωγή. Καὶ τὸ ἀκόμη πιὸ θαυμαστὸ εἶναι

ὅτι ἡ Ἐκκλησία παρὰ τοὺς διωγμοὺς

καὶ τὴ διαρκὴ πολεμικὴ ποὺ ὑφίσταται, παρὰ τὶς προκλήσεις τῆς ἁμαρτίας  καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῆς στρατευμένης ἀθεΐας ποὺ δέχεται, συνεχίζει νὰ ἐξαπλώνεται σ’ ὅλη τὴ γῆ! Λοιπόν, «εὐφράνθητι  στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα»! Νὰ εὐφραίνεσαι  ἐσύ, ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρὶν ἔλθει ὁ Χριστὸς καὶ πρὶν δοθεῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἤσουν στείρα καὶ δὲν γεννοῦσες  παιδιά. Τώρα ὅμως κρατᾶς στὴν ἀγκαλιά σου ἀναρίθμητα τέκνα. Θαῦμα μοναδικὸ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας!

2. Τίποτε δὲν εἶναι ἀδύνατο

Ακόμη κι ὅταν ὅλα ὁδηγοῦν σὲ ἀδιέξοδο, ὁ Θεὸς γνωρίζει  νὰ δίνει λύσεις!   Ἡ ἁγία Ἄννα ἔγινε μητέρα, κι ἂς ἦταν   στείρα καὶ προχωρημένη στὴν ἡλικία!   Γνωρίζουμε κι ἄλλες στεῖρες γυναῖκες

στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ποὺ ἀπέκτησαν

τέκνα μὲ θαυμαστὸ τρόπο: Ἡ Σάρρα τὸν

Ἰσαάκ, ἡ ἄλλη ἁγία Ἄννα  τὸν προφήτη Σαμουήλ, ἡ Ἐλισάβετ τὸν Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο. Πόση χαρὰ θὰ ἔνιωσαν ἀλήθεια οἱ  ἅγιες αὐτὲς γυναῖκες ὅταν ὕστερα ἀπὸ  πολλὰ χρόνια ἀτεκνίας ἀξιώθηκαν νὰ   ἀποκτήσουν παιδί! Τὴν ἴδια χαρὰ ἔχουν   αἰσθανθεῖ ἀναρίθμητα ἄτεκνα ζευγάρια

στὴ διάρκεια τῶν αἰώνων μέχρι καὶ σήμερα, ποὺ μὲ θαῦμα ἀξιώθηκαν νὰ ἀποκτήσουν παιδιά.

Ἂς μὴν ἀποθαρρυνόμαστε λοιπὸν ποτέ. Ὑπάρχει ἐλπίδα, διότι ὑπάρχει Θεός! Ἐκεῖνος κυβερνᾶ. Εἴτε εἶναι οἰκονομικὲς δυσκολίες, εἴτε προβλήματα οἰκογενειακά, εἴτε ἀσθένειες ἢ ἄλλες δοκιμασίες, Ἐκεῖνος γνωρίζει τὸ συμφέρον

μας κι ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα τότε ποὺ κανεὶς δὲν τὸ περιμένει.   Ἀρκεῖ νὰ προσευχόμαστε μὲ πίστη καὶ   ὑπομονὴ καὶ νὰ ἐμπιστευόμαστε στὰ    χέρια Του ὅλη μας τὴ ζωή.

❁ ❁ ❁

Ἡ Παρθένος Μαρία, ποὺ γεννήθηκε  ἀπὸ τὴν ἁγία Ἄννα, ἦταν αὐτὴ ποὺ ἀξιώθηκε στὴ συνέχεια νὰ γεννήσει μὲ τρόπο ὑπερφυσικὸ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν   Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἔτσι, τὸ θαῦμα της σύλληψης τῆς    ἁγίας Ἄννης, μᾶς ὁδηγεῖ σ’ ἕνα ἄλλο ἀσυγκρίτως μεγαλύτερο θαῦμα: τὴ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Τὸ θαῦμα  τῶν  θαυμάτων! Αὐτὸ τὸ ὕψιστο θαῦμα τῆς  Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ  ας  προετοιμαζόμαστε  νὰ ἑορτάσουμε.

Στὸ θεῖο Βρέφος τῆς Βηθλεὲμ στρέφουμε ὅλες τὶς ἐλπίδες μας!

ΟΣΩΤΗΡ2056

Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς ἀποκαλύπτει μιὰ ἄλλη πραγματικότητα. Ἀνοίγει παράθυρο στὴν αἰωνιότητα.

 «Ινα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλησεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπιδα ἔχωμεν» 

 Πολλὲς φορὲς στὶς Ἐπιστολές του ὁ ἀπόστολος Παῦλος χρησιμοποιεῖ ἁγιογραφικὰ χωρία προκειμένου νὰ διδάξει καὶ νὰ στηρίξει τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν. Ὁ ἴδιος εἶχε σπουδάσει σὲ βάθος τὶς θεόπνευστες Γραφὲς καὶ γνώριζε καλὰ τὴν πολλαπλὴ ὠφέλειά τους. 

Η  μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς μεταδίδει δύναμη κι ἐλπίδα. Λέγει ο Αποστολος Παυλος καπου μεσα στις επιστολες του : Ὅσα γράφηκαν στὸ παρελθὸν ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους ἄνδρες, γράφηκαν γιὰ τὴ δική μας διδασκαλία, «ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν», δηλαδὴ γιὰ νὰ κρατοῦμε στερεὰ τὴν ἐλπίδα μὲ τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴν ἐνίσχυση ποὺ δίνουν οἱ Ἅγιες Γραφές. Ἂς δοῦμε λοιπὸν γιατί ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀποτελεῖ πηγὴ δυνάμεως καὶ ἐλπίδος καὶ πόσο σημαντικὸ εἶναι αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας. 

 1. H Αγία Γραφὴ πηγὴ ἐλπίδος

 Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πουθενὰ δὲν μπορεῖ ν’ ἀκούσει ἢ νὰ διαβάσει κανεὶς πιὸ γλυκὰ καὶ πιὸ ἐνισχυτικὰ καὶ παρηγορητικὰ λόγια ἀπὸ τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς. «Ὡς γλυκέα τῷ λάρυγγί μου τὰ λόγιά σου, ὑπὲρ μέλι τῷ στόματί μου», ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός. Δηλαδή: Πόσο γλυκὰ εἶναι τὰ θεῖα σου λόγια στὴν ψυχή μου ποὺ τὰ μελετᾶ! Ἀσυγκρίτως ἀνώτερα ἀπ’ ὅ,τι τὸ μέλι στὸ στόμα μου (Ψαλ. ριη΄ 103). Κι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος γράφει ὅτι εἶναι εὐχάριστο στ’ ἀλήθεια νὰ βλέπει κανεὶς ἀνθηρὰ λιβάδια καὶ κήπους παραδεισένιους, «πολὺ δὲ ἡδύτερον τῶν θείων Γραφῶν ἡ ἀνάγνωσις», πολὺ πιὸ εὐχάριστο ὅμως εἶναι τὸ νὰ μελετᾶ τὶς θεῖες Γραφές (ΕΠΕ 33,106). Τὸ γνωρίζουμε αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὴν προσωπική μας πείρα. Ὅταν μὲ ἁγνὴ καὶ εἰλικρινὴ διάθεση σκύβουμε στὰ ἱερὰ γράμματα, ἡ ψυχή μας γλυκαίνεται‧ αἰσθανό- μαστε ὅτι μᾶς μιλᾶ ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Κι εἶναι ἀλήθεια αὐτό, δὲν εἶναι κάποιος συναισθηματικὸς παρορμητισμός. Τὰ βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς γράφηκαν βέβαια ἀπὸ ἀνθρώπινο χέρι καὶ σὲ ἀνθρώπινη διάλεκτο, ὡστόσο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἦταν αὐτὸ ποὺ καθοδηγοῦσε τοὺς ἱεροὺς συγγραφεῖς γιὰ νὰ μεταφέρουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Ὅπως γράφει κι ὁ ἀπόστολος Πέτρος «ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Β΄ Πέτρ. α΄ 21). Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί οἱ λόγοι τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς στηρίζουν, μᾶς ἐμπνέουν καὶ ἀναπτερώνουν τὶς ἐλπίδες μας. Διότι εἶναι λόγοι τοῦ ἀγαθοῦ Παρακλήτου, λόγοι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! 

 2. Εμπνέει τὴ ζωή μας 

 Κάποτε ἔρχονται στὴ ζωὴ καὶ ὧρες δύσκολες. Ἀλλεπάλληλα τὰ κύματα τῶν διαφόρων δοκιμασιῶν κτυποῦν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ταξιδεύει μέσα στὸ ἀνοιχτὸ πέλαγος. Σύννεφα μαῦρα σκοτεινιάζουν τὸν ὁρίζοντα: προβλήματα μέσα στὴν οἰκογένεια· στὴν ἐργασία καὶ στὴ συνεργασία· ἕνας πικρὸς λόγος· ἕνας χωρισμός· μιὰ ἀρρώστια· ἕνας θάνατος. Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἐνδέχεται νὰ φέρουν ταραχὴ στὴν ψυχή μας καὶ νὰ μᾶς παρασύρουν στὴ δίνη τῆς ἀπελπισίας. Στὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες ἂς ἀνοίγουμε τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου σταλάζει βάλσαμο παρηγοριᾶς στὴν ταλαίπωρη ψυχή μας: Ἐλᾶτε κοντά μου οἱ κουρασμένοι καὶ φορτωμένοι ὁδοιπόροι τῆς ζωῆς, λέει ὁ Κύριος, «κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια΄ 28). Ἂς μελετήσουμε καὶ τὸ Ψαλτήριο. Πόσο παρηγορητικὰ καὶ ἐλπιδοφόρα εἶναι τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ Ψαλμωδοῦ! «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου‧ τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου‧ ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψαλ. κς΄ [26] 1). Κάθε στίχος τῆς Ἁγίας Γραφῆς κι ἕνα μήνυμα δυνατό, οὐράνιο, θεϊκό! Ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας, ὁ Ντοστογιέφσκι, ὅταν τὸν ὁδηγοῦσαν κατάδικο στὰ φοβερὰ κάτεργα, ἔγραφε στὸν ἀδελφό του: «Κράτησα τὴ Βίβλο». Πράγματι! Αὐτὸ τὸ ἅγιο Βιβλίο, τὸ Βιβλίο τοῦ Θεοῦ, κράτησε ὁ ἐξόριστος πιστὸς συγγραφέας ὡς τὸν μόνο σύντροφο στὴν πικρὴ ζωὴ τῶν καταναγκαστικῶν ἔργων. Γιατὶ αὐτὸ τὸ Βιβλίο εἶναι τὸ μόνο ποὺ χαρίζει γαλήνη καὶ γλυκιὰ ἐλπίδα στὶς δύσκολες ὧρες τοῦ πόνου. 

 ❁ ❁ ❁ 

 Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ὅπου κυριαρχεῖ σύγχυση καὶ ἀναστάτωση. Τὰ γεγονότα, ὅπως μάλιστα παρουσιάζονται ἢ καὶ διογκώνονται ἀπὸ τὶς εἰδήσεις στὰ μέσα ἐνημερώσεως, δημιουργοῦν μιὰ ἀτμόσφαιρα καταθλιπτική. Ἂς μὴ χάνουμε ὅμως τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα μας. Ἂς μὴν περιορίζουμε τὸν ὁρίζοντα τῶν προσδοκιῶν μας στὰ ἐφήμερα καὶ παροδικὰ γεγονότα. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς ἀποκαλύπτει μιὰ ἄλλη πραγματικότητα. Ἀνοίγει παράθυρο στὴν αἰωνιότητα καὶ μᾶς μεταδίδει τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Ἂς τὴν μελετοῦμε λοιπὸν καθημερινὰ μὲ προσοχὴ καὶ προσευχὴ καὶ ὁ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως θὰ χαρίζει στὴν ψυχή μας πλούσια χάρη, δύναμη, ὑπομονὴ κι ἐλπίδα!Ο ΣΩΤΗΡ2049