Ο προφήτης Ζαχαρίας καταγόταν από τον οίκο του αρχιερέως Αβιά, απογόνου του Ααρών, και έμενε στα Ιεροσόλυμα με τη γυναίκα του την Ελισάβετ, απόγονο και αυτή του Ααρών. Και οι δύο ζούσαν σύμφωνα με τις θείες εντολές, ήταν δε δίκαιοι και άμεμπτοι ενώπιον του Θεού. Είχαν μείνει όμως άτεκνοι και η ηλικία τους είχε περάσει.
14 Ιουνίου, 2026
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ Πατήρ του Τιμίου Προδρόμου
08 Μαρτίου, 2026
Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Στρατηλάτης
Από τα γενναιότερα και άθλητικότερα παραστήματα της χριστιανικής παράταξης. Ήταν από τα Εύχά'ι'τα της Γαλατίας και κατοικούσε στην Ηράκλεια του Ευξείνου Πόντου. Στρατιωτικός στο επάγγελμα, διακρίθηκε γρήγορα και προήχθη στους μεγαλύτερους βαθμούς της στρατιωτικής Ιεραρχίας. Ήταν γενναίος και συγχρόνως σεμνότατος, σαν γνήσιος χριστιανός. Όταν ο Λικίνιος (307-323) επισκέφθηκε την Ηράκλεια, είδε και θαύμασε το Θεόδωρο. Τότε ζήτησε περισσότερες πληροφορίες γι' αυτόν, πού, όμως, ήταν δυσάρεστες. Ναι μεν ανδρείος ο Θεόδωρος, αλλά... χριστιανός. ο βασιλιάς διατάζει και τον φέρνουν μπροστά του. Είσαι χριστιανός; του λέει.
-Είμαι.
-Και επιμένεις να είσαι;
- Μέχρι θανάτου.
- Τότε δεν μπορείς να είσαι στρατιώτης.
- Γιατί δεν μπορώ; Κανένας συνάδελφος μου δεν με κατηγόρησε γι' αυτό.
- Σε κατηγορώ εγώ, φώναξε οργισμένος ο βασιλιάς. Ένας πιστός στρατιώτης ακολουθεί τη θρησκεία του κράτους και του στρατού και συ λατρεύεις το Ναζωραίο;
- Δηλαδή τον αληθινό Θεό, είπε σεμνά και τολμηρά ο Θεόδωρος.
Αμέσως τότε, αφού τον καθαίρεσαν απ' το βαθμό του, τον μαστιγώνουν άγρια με μαστίγια πού στις άκρες είχαν μολυβένια σφαιρίδια. Έπειτα, του μπήγουν στα πλευρά σιδερένια νύχια και στις πληγές του βάζουν αναμμένα δαδιά. Τελικά, τον σταυρώνουν, αλλά επειδή κι από 'κει με το θείο λόγο κάνει πολλούς χριστιανούς, τον αποκεφαλίζουν. Απέδειξε έτσι, ότι ήταν απ' αυτούς πού τολμούν "άφόβως τον λόγον λαλεϊν"1, πού με τόλμη, δηλαδή, κηρύττουν άφοβα το λόγο του Ευαγγελίου και ομολογούν την αγία πίστη τους. (Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, εικάζεται ότι ο "Αγ. Θεόδωρος Στρατηλάτης είναι το ϊδιο πρόσωπο με αυτό του 'Αγ. Θεοδώρου του Τήρωνος, -(-17 Φεβρουαρίου).
1. Προς Φιλιππησίους, α' 14.
Απολυτίκιο. Ηχος δ'. ο υψωθείς εν τω Σταυρω.
Στρατολογία άληθεϊ Αθλοφόρε, του ουρανίου στρατηγός βασιλέως, περικαλλής γεγένησαι Θεόδωρε· όπλοις γαρ της πίστεως, παρετάξω έμφρόνως, και κατεξωλόθρευσας, των δαιμόνων τα στίφη, και νικηφόρος ώφθης Αθλητής· όθεν σε πίστει, αεί μακαρίζαμεν.
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
Είναι ο ενδέκατος της σειράς των μικρών λεγομένων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν γιος του Βαραχίου και εγγονός του Άδδή. Γεννήθηκε (στη Γαλαάδ) στα χρόνια της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας των Ιουδαίων. ο Ζαχαρίας, ήταν αυτός πού με τον προφήτη Άγγαΐο, διήγειραν τους Ιουδαίους, όταν αυτοί το 537 με 536 επέστρεψαν στην Ιουδαία, να ανοικοδομήσουν το ναό της Ιερουσαλήμ. Υπάρχει ή άποψη, ότι ο προφήτης Ζαχαρίας ανήκε σε Ιερατικό γένος και ήταν ιερεύς και ο ίδιος. Κατά την Ιουδαϊκή παράδοση, ο Ζαχαρίας και ο Άγγαίος ήταν μέλη της Μεγάλης Συναγωγής, ή οποία ώρισε τον Κανόνα των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Ασχολήθηκαν δε και με την τακτοποίηση της ιεράς λειτουργίας, και συνέθεσαν ή αναθεώρησαν ψαλμούς. ο Ζαχαρίας προφήτευσε την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ για την Κυριακή των Βαΐων, και για το ποσό πού πλήρωσαν οι Αρχιερείς στον Ιούδα σαν τίμημα για την προδοσία του Διδασκάλου.
https://athonika.blogspot.com/2010/05/8.html
05 Ιουλίου, 2025
Ο Απόστολος, ο Ζαχαρίας και ο Δημήτριος εκ Μουλίων
4.8. Το 1866 οι Κρητικοί δεν άντεξαν την βαρύτατη φορολογία και τις παρεμβάσεις στην διαχείριση της μοναστικής περιουσίας του Ισμαήλ Πασά διοικητή της Κρήτης, με αποτέλεσμα να επαναστατήσουν. Μετά την έναρξη της επανάστασης, οι χριστιανικές οικογένειες των Άνω Μουλίων απομακρύνθηκαν από το χωριό για να προστατευθούν από τα αντίποινα του τουρκικού στρατού. Συγκεκριμένα οι οικογένειες του Απόστολου, του Ζαχαρία και του Δημητρίου κατέφυγαν στο φαράγγι πάνω από το Ζαρό στον Άγιο Νικόλαο419. Στο σημείο ''Μουλιανός Πόρος'' συνάντησαν μία τουρκική περίπολο, η οποία τους οδήγησε στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου. Ο Δημήτριος και ο Απόστολος συνελήφθησαν από τους Τούρκους χωρίς κάποια συγκεκριμένη αιτία και τους ζήτησαν να γίνουν μουσουλμάνοι. Και οι δύο αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τους υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια. Αρχικά τους χτύπησαν αλύπητα, έπειτα τους έκοψαν τα χέρια, τη μύτη και τα αυτιά, μετά τους έβγαλαν τα μάτια και τελικά τους σκότωσαν με αποκεφαλισμό. Ο Ζαχαρίας είδε τα βασανιστήρια και τον μαρτυρικό θάνατο των φίλων του, όμως δεν λύγισε ούτε για μία στιγμή. Οι Τούρκοι στρατιώτες βλέποντας την άρνηση του να αλλαξοπιστήσει δένουν τη μία άκρη από ένα σχοινί γύρω από τη μέση του, και την άλλη άκρη του σχοινιού την έδεσαν στην σέλα ενός αλόγου. Το άλογο άρχισε να τρέχει και ο Ζαχαρίας να σέρνεται με ταχύτητα πάνω σε βράχια και κλαδιά. Κάποια στιγμή κρατήθηκε από ένα κορμό μίας Αχλαδιάς και τότε οι Τούρκοι στρατιώτες του έκοψαν τα δύο χέρια με το σπαθί και μετά τον σκότωσαν με επτά σπαθιές στο κεφάλι420.
Η Κ. Τσατσαρωνάκη δημοσίευσε την «Έκθεση ωμοτήτων του 1866» όπου αναφέρεται στο μαρτυρκικό θάνατο των τριών Νεομαρτύρων από τα Μούλια και τις καταστροφές που προξένησαν στο χωριό οι Τούρκοι. Συγκεκριμένα αναφέρεται «Εκ των 20 οικιών τας 10 έκαυσαν, την Εκκλησίαν «Άγιοι Απόστολοι» βεβηλώσαντες κατεύκασαν. Κατά τον Αύγουστον του 1867 συλλαβόντες τους υποτεταγμένους Δημήτριον Μανουσάκην, Απόστολον Χοιρομουριδάκην και Ζαχάρην Κορνιλάκην δέσαντες τας χείρας, εξωρύξαντες τους οφθαλμούς, απεκόψαντες τας χείρας, την ρίνα, τα ώτα, τα χείλη άπεκεφάλισαν»421. Στο σημείο όπου μαρτύρησαν οι νεομάρτυρες Δημήτριος και Απόστολος ετάφησαν και οι τρείς Νεομάρτυρες από ευσεβείς Χριστιανούς. Θαυμαστό σημείο ήταν ότι κάθε βράδυ πάνω από τον τόπο της ταφής εμφανίζονταν τρία φώτα. Κάποια στιγμή οι Νεομάρτυρες εμφανίστηκαν σε έναν συγχωριανό τους και του ζήτησαν να γίνει εκταφή και να μεταφερθούν τα ιερά λείψανά τους στον Ι. Ναό των Αγίων Αποστόλων422. Έγινε η εκταφή και τοποθετήθηκαν τα ιερά λείψανα σ ένα σεντούκι, το οποίο μεταφέρθηκαν στο Ναό του χωριού και τοποθετήθηκαν στην αριστερή κόγχη πριν το Ιερό Βήμα423. Μετά τον μαρτυρικό θάνατο των τριών Νεομαρτύρων οι Οθωμανοί καταδίωξαν και τις οικογένειες των Νεομαρτύρων. Για παράδειγμα την μία από τις τρείς κόρες του νεομάρτυρα Ζαχαρία, η οποία λεγόταν Παπαδιά την συνέλαβαν και την πούλησαν ως σκλάβα στην Κωνσταντινούπολη424. Η Εκκλησία τιμά την μνήμη των τριών Νεομαρτύρων εκ Μουλίων την Κυριακή μετά τη 15η Αυγούστου425.
-112-
21 Απριλίου, 2020
Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΖΑΧΑΡΙΑ, ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ.
ΠΗΓΗ
Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Σίντζας, κοντά στο Λεωνίδιο της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).
Φορητή εικόνα του Προφήτη Ζαχαρία διαστάσεων 88,5 Χ 70,
του Β΄ μισό του 17ου αιώνα από τον Ηλία Μόσκο.
πηγή
Καταγόταν από τον οίκο του αρχιερέα Αβιά, απογόνου του Ααρών, ήταν πατέρας του Ιωάννη του Βαπτιστή και έζησε στα χρόνια του Ηρώδη, ενώ κατά τη γνώμη του Χρυσοστόμου, δεν ήταν απλός Ιερέας, αλλά αρχιερέας που έμπαινε στα άγια των αγίων.
Στην μεγάλη εορτή του Εξιλασμού, ο Ζαχαρίας μπήκε μόνος του, ως εφημερεύων αρχιερεύς στον ναό για να προσφέρει θυμίαμα και παρουσιάσθηκε στα δεξιά του θυσιαστηρίου του, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.
Ήτανε λουσμένος από θείο φως και ευαγγελίσθηκε στον Ζαχαρία, ότι ο Θεός άκουσε τις προσευχές του και ότι η σύζυγός του Ελισάβετ θα γεννήσει γιό και το όνομά του θα είναι Ιωάννης ενώ πρόσθεσε: «Και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και αυτός προελεύσεται ενώπιον του Κυρίου ετοιμάσαι Κυρίω λαόν κατεσκευασμένον».
Ο Ζαχαρίας έκθαμβος από την οπτασία ταράχτηκε και δυσπίστησε, επειδή η Ελισάβετ ήταν στείρα και γριά και ο ίδιος ήταν προχωρημένης ηλικίας και γι αυτό ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του είπε ότι θα μείνει άλαλος μέχρι να γεννηθεί το παιδί, επειδή δεν πίστευσε στα λόγια του, τα οποία θα επαληθευθούν στον κατάλληλο καιρό.
Ο Ευαγγελισμός του Ζαχαρία.
Τοιχογραφία του 1614, στον Ιερό Ναό της Παναγίας
του "Τσιατσιαπά", στην Καστοριά.
πηγή
Την ογδόη ημέραν από τη γέννηση όπως ήταν το έθιμο, πήγαν το βρέφος στο ναό προκειμένου να υποβληθεί σε περιτομή και να του δοθεί το όνομά του.
Οι συγγενείς ρώτησαν τον πατέρα του πώς θα το ονομάσει κι ο Ζαχαρίας, ο οποίος δεν ήταν δυνατών ακόμη να μιλήσει, ζήτησε μία πλάκα και έγραψε: «Ιωάννης εστί το όνομα αυτού».
Τότε, ξαφνικά λύθηκε η γλώσσα του και πλήρης Πνεύματος Αγίου έψαλε την προφητική ωδή: «Ευλογητός Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, ότι επεσκέψατο και εποίησε λύτρωσιν τω λαώ Αυτού, και ήγειρε κέρας σωτηρίας ημίν εν οίκω Δαυίδ του παιδός αυτού, καθώς ελάλησε διά στόματος των αγίων, των απ’ αιώνος προφητών Αυτού…
Και σύ, παιδίον, προφήτης Υψίστου κληθήση· προπορεύση γάρ πρό προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς Αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ Αυτού, εν αφέσει αμαρτιών αυτών διά σπλάγχνα ελέους Θεού ημών, εν οίς επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους, επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθύναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης» (Λουκ. 1,5 - 20· 53 - 79).
Ο Προφήτης Ζαχαρίας και η γυναίκα του η Ελισάβετ.
Τμήμα βυζαντινής μικρογραφίας τού 6ου αιώνα
στό βιβλίο « χριστιανική τοπογραφία », που γράφτηκε
μεταξύ 535 και 547 τού Κοσμά Ινδικοπλεύστη
(Βυζαντινό έμπορο) και τώρα είναι στήν
Βιβλιοθήκη του Βατικανού.
πηγή
Μετά την γέννηση του Τιμίου Προδρόμου λύθηκε ο γλώσσα του Προφήτη Ζαχαρία και ευλογούσε τον Θεό, επίσης προφήτευσε ότι το παιδί θα ονομασθεί Προφήτης του Υψίστου και θα προπορευθεί για να ετοιμάσει τας οδούς του Κυρίου.
Στο πρώτο κεφάλαιο του Κατά Λουκά Ευαγγελίου περιγράφεται η οπτασία του Προφήτη Ζαχαρία, ο διάλογός του με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και τα περιστατικά της γεννήσεως του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού.
Ο προφήτης Ζαχαρίας είχε μαρτυρικό θάνατο αφού τον φόνευσαν μεταξύ του Ναού και του Θυσιαστηρίου, όπως δε σημειώνει ο Συναξαριστής δύο ήταν οι αιτίες του μίσους των Εβραίων και έτσι ο Ηρώδης οργάνωσε τη δολοφονία του.
Ο προφήτης Ζαχαρίας κήρυττε με παρρησία τη Μαρία Θεοτόκο, ότι δηλαδή είναι συγχρόνως μητέρα και Παρθένος, την πρόσταξε δε ως Θεοτόκον, αφού γέννησε τον Χριστό, να μη βγαίνει έξω από τον τόπο που ήταν καθορισμένος να μένουν οι παρθένες.
Ο Ζαχαρίας επίσης κατά τον καιρό της βρεφοκτονίας της Βηθλεέμ προστάτεψε τον γιό του Ιωάννη, νήπιο τότε δυόμισι ετών και τη γυναίκα του κρύβοντας τους σε ένα σπήλαιο που ήταν πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό.
Οι Εβραίοι λοιπόν τον κατήγγειλαν στον θηριώδη Ηρώδη και τον κατεδίωξαν ως το εσωτερικό του ναού όπου τον φόνευσαν μεταξύ ναού και θυσιαστηρίου, στον τόπο όπου είχε ορίσει να στέκεται η Παρθένος μετά την θεοτοκία της, και το αίμα του κύλησε έως το εσωτερικό του θυσιαστηρίου ενώ οι ιερείς ενταφίασαν το σώμα του στον τάφο των πατέρων του, στα Ιεροσόλυμα που το γεγονός επιβεβαιώνει και ο 13ος Κανόνας του Αγίου Πέτρου Αλεξάνδρειας.
Τοιχογραφία του 1614, στον Ιερό Ναό της Παναγίας του "Τσιατσιαπά", στην Καστοριά.
Το Κοντάκιον του προφήτου Ζαχαρία αναφέρει: "Ο Προφήτης σήμερον και ιερεύς του Υψίστου, Ζαχαρίας προύθηκεν, ο του Προδρόμου γενέτης, τράπεζαν, της αυτού μνήμης, πιστούς εκτρέφων, πόμα τε δικαιοσύνης τούτοις κεράσας. Διό τούτον ευφημούμεν, ως Θείον μύστην Θεού της χάριτος".
Από το γεγονός αυτό και εξής στον ναό των Ιεροσολύμων έλαβαν χώρα σημεία και τέρατα, που προμήνυαν την προσεχή κατάργηση της λατρείας και του Νόμου.
- Οι ιερείς έπαυσαν να έχουν οπτασίες θεοπέμπτων αγγέλων, τους αφαιρέθηκε το χάρισμα της προφητείας.
- Δεν μπορούσαν πλέον να δώσουν χρησμό από το Δαβήρ (άδυτο του ναού), ούτε να ρωτήσουν στο Εφούδ (άμφιο του Ααρών) και να διασαφηνίσουν στον λαό τα δυσνόητα σημεία της Αγίας Γραφής.
Κατά τον Εκκλησιαστικό Ιστορικό Σωζομενό, το λείψανο του Προφήτη Ζαχαρία βρέθηκε στα χρόνια του Θεοδοσίου Β’ του Μικρού το 409, στο χωριό Κοφάρ της Ελευθερούπολης στην Παλαιστίνη, από κάποιο ονόματι Καλήμερο και φορούσε λευκό ένδυμα, μίτρα χρυσή στο κεφάλι, σανδάλια χρυσά, όπως ήταν στο θυσιαστήριο, όταν λειτουργούσε στον Θεό, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, Δοσίθεος Β' στη Δωδεκάβιβλο.
Το λείψανο του Προφήτη Ζαχαρία βρίσκεται σήμερα στην Ιταλία, όπως λέει ο Ιεροσολύμων Νεκτάριος στο έργο του περί της αρχής του Πάπα αντιρρήσεως, και φυλάσσονται σε ανθρωπόμορφη λειψανοθήκη, στον ομώνυμο Ναό της Βενετίας.
Η Μνήμη του τιμάται στις 5 Σεπτεμβρίου και η Εύρεση των λειψάνων του στις 11 Φεβρουαρίου.
http://greekorthodoxreligioustourism.blogspot.com/2020/04/blog-post_20.html