Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μυρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μυρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

06 Νοεμβρίου, 2018

Το μύρο του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου, Πολιούχου Θεσσαλονίκης

 Η   Τελετή Καθαγιασμού του Μύρου του Αγίου Δημητρίου



~ Ο Άγιος Δημήτριος στις πηγές αποκαλείται μεγαλομάρτυς φιλόπολις, σωσίπολις και μυροβλύτης. Μυροβλύτης γιατί ανέβλυζε μύρο από τον τάφο του, το οποίο ελάμβαναν οι πιστοί μέσα σε φιαλίδια που ήταν κατασκευασμένα από γυαλί, πηλό ή μολύβι, τα λεγόμενα κουτρούβια.

Το μύρο του Αγίου είναι το θαύμα του Θεού και η μεγάλη ευλογία του Μεγαλομάρτυρος προς τους πιστούς Χριστιανούς που επικαλούνται τις ακοίμητες πρεσβείες του.

Υπάρχουν πολλές αυθεντικές μαρτυρίες για το Μύρο του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου. 


Παραθέτουμε ενδεικτικά τις ακόλουθες:

1) Δημήτριος Χρυσολωράς (τέλος 14ου – αρχές 15ου), σημειώνει ότι «το μύρο του Αγίου Δημητρίου δεν είναι νερό, διότι είναι παχύτερο από αυτό, ούτε ομοιάζει με τα υγρά που πηγάζουν από τη γη ή με παρασκευαζόμενα αρώματα, ούτε συγκρίνεται με αυτά. Είναι θαυμασιώτερο και από τα φυσικά και από τα παρασκευαζόμενα αρώματα».

2) Ιωάννης Καμενιάτης, εξιστορεί την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Σαρακηνούς (904 μ.Χ.) και αποκαλεί Μυροβλύτη τον Άγιο Δημήτριο.

3) Κωνσταντίνος Ακροπολίτης (Μέγας Λογοθέτης, συναξαριστής, ρήτωρ και επιστολογράφος) 1321 μ.Χ., αναφερόμενος σε θαύμα του Αγίου (θεραπεία οφθαλμών) τον χαρακτηρίζει Μυροβλύτη.

4) Ισίδωρος (1342-1396) και Γαβριήλ (1397-1416), Αρχιεπίσκοποι Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος ονομάζει τον Άγιο «Μυρορρόα» και ο δεύτερος «Μυροβλύτη».

5) Επιγραφή του 1284 μ.Χ. Βρέθηκε στο τέμενος Εσκί Σεράϊ και λέγει γιά το Ναό του Αγίου Δημητρίου «έχει εντός του μέγαν Μυροβλύτην».
6) Η λειτουργική παράδοση και ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μετά το 10ο αιώνα με θαυμασμό και ευλάβεια αναφέρεται στον Μυροβλύτη Άγιο Δημήτριο.

Οι μαρτυρίες για το μύρο του Αγίου Δημητρίου είναι πολλές, μεγάλη όμως είναι και η χάρη που ελάμβαναν και λαμβάνουν μέχρι σήμερα όσοι γίνονται αποδέκτες της ευλογίας του Μύρου. Τα θαύματα που επιτελεί ο Άγιος (παλαιά και σύγχρονα) είναι πολλά και βαθύτατη η ευγνωμοσύνη των πιστών που θεραπεύονται ή βοηθούνται ποικιλοτρόπως.

Ο Μυροβλύτης και θαυματουργός Άγιος Δημήτριος, ανήκει όχι μόνον στη θεοφρούρητη πόλη,τη Θεσσαλονίκη,όπου διασώζεται ο πάνσεπτος Ναός του, κτίσμα του 5ου αιώνα, αλλά και στην Οικουμένη, η οποία τον τιμά και τον ευλαβείται με συγκινητικές εκδηλώσεις εδώ και δέκα επτά αιώνες.

Η ακολουθία του καθαγιασμού- ευλογίας του Μύρου του αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου

Η ακολουθία του αγίου Μύρου του αγίου Δημητρίου γίνεται περίπου μία εβδομάδα μετά την εορτή του πολιούχου της πόλης. Μετά την τέλεση της ακολουθίας του καθαγιασμού του Μύρου, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης με τους ιερείς του ναού ανοίγουν την αγία λάρνακα όπου φυλάσσονται τα λείψανα του αγίου Δημητρίου και σκουπίζουν με βαμβάκι το μύρο που αναβλύζει από το σκήνωμα του αγίου. Το βαμβάκι αυτό μοιράζεται στους πιστούς.



Το μύρο του αγίου Δημητρίου και ο ασκητής που δεν πίστευε…

Κά­ποι­ος α­σκη­τής που κα­τοι­κού­σε στο ο­ρος Χο­λο­μων­τα, ο­ταν ά­κου­σε πως ο Α­γιος α­να­βλύ­ζει μύ­ρο ά­φθο­νο α­πό τον τά­φο, δεν το πί­στευ­ε και συλλογιζόταν, πως στο μέ­ρος ε­κεί­νο υ­πάρ­χουν και άλ­λοι Α­γιοι οι ό­ποι­οι υ­πέ­μει­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρα μαρ­τύ­ρια για το ό­νο­μα του Χρι­στού, ό­μως δεν ά­νέ­βλυ­σαν μύ­ρο, και αυ­τός για ποι­ο μαρ­τύ­ριο δο­ξά­σθη­κε τό­σο α­πό τον Θε­ό; Ο Θε­ός ό­μως, θέ­λη­σε να τον βε­βαι­ώ­σει, ο­τι η μυ­ρο­βλυ­σί­α εί­ναι α­λή­θεια.

Μια νύ­χτα, α­φου τε­λεί­ω­σε ο α­σκη­τής την α­κο­λου­θί­α του, έ­πε­σε να κοι­μη­θεί και εί­δε ό­τι βρέ­θη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, μέ­σα στην Εκ­κλη­σί­α του Α­γί­ου Δη­μη­τρί­ου, και ε­κεί μπρο­στά του βλέ­πει τον άν­θρω­πο ο ό­ποι­ος κρα­τού­σε τα κλει­διά του τά­φου του Α­γί­ου, προς τον ό­ποι­ο ει­πε: Α­νοι­ξε μου να προ­σκυ­νή­σω. Του ά­νοι­ξε και μπή­κε μέ­σα στο κου­βού­κλιο να προ­σκυ­νή­σει, ο­πό­τε εί­δε ό­τι ό­λος ο τά­φος ή­ταν βρεγ­μέ­νος α­πό μύ­ρο και εύ­ω­δί­α­ζε και εί­πε προς τον φύ­λα­κα του τά­φου:

— Σε πα­ρα­κα­λώ, έ­λα να σκά­ψου­με έ­δω να δού­με ά­πό που έρ­χε­ται το μύ­ρο.

Του φά­νη­κε ό­τι έ­φε­ραν τα ερ­γα­λεί­α και άρ­χι­σαν να σκά­βουν και βρή­καν έ­να με­γά­λο μάρ­μα­ρο, το ό­ποι­ο σή­κω­σαν με πο­λύ κό­πο και α­μέ­σως φά­νη­κε το σώ­μα του Α­γί­ου φω­τει­νό, α­πό το ό­ποι­ο α­νέ­βλυ­ζε μύ­ρο ά­φθο­νο που χυ­νό­ταν α­πό τις τρύ­πες, τις ό­ποι­ες ά­νοι­ξαν στο σώ­μα του Μάρ­τυ­ρος οι λόγ­χες των δη­μί­ων. Ο α­σκη­τής α­πό τον τρό­μο του, φο­βού­με­νος να μη πνι­γεί, φώ­να­ξε δυ­να­τά:

— Α­γι­ε Δη­μή­τρι­ε, βο­ή­θα με.

Με­τά τη φω­νή αυ­τή συ­νήλ­θε και εί­δε, ό­τι ή­ταν βρεγ­μέ­νος α­πό μύ­ρο και αυ­τός και τα εν­δύ­μα­τα του. Α­μέ­σως ο α­σκη­τής ήλ­θε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, κη­ρύτ­τοντας το θαύ­μα του Α­γί­ου και δό­ξα­σε τον Θε­ό. Ε­μει­νε στο Να­ό αρ­κε­τές ή­με­ρες και κα­τό­πιν ε­πέ­στρε­ψε στο α­σκη­τή­ριό του, λέ­γον­τας: Μέ­γας, α­λη­θώς, εί­ναι ο Α­γιος Δη­μή­τριος.


Η  ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ  ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
https://www.youtube.com/watch?v=rthu72jpVws


(Από το βιβλίο: Άγιος Δημήτριος Πολιούχος Θεσσαλονίκης,Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά κ. Ιωάννη/  πηγή εδώ, όπου πολλά θαύματα του αγίου)

συλλογή υλικού- επιμέλεια ανάρτησης: ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

https://simeiakairwn.wordpress.com/2016/11/06

Χιλιάδες κόσμου στην τελετή Μύρου του Αγίου Δημητρίου

Θεσσαλονίκη | Χρήστος Καναρόπουλος

Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, όπως αρμόζει στην αγιοτόκο και αγιοτρόφο Θεσσαλονίκη, κορυφώθηκαν οι λατρευτικές και εορταστικές εκδηλώσεις του Πολιούχου της, Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου, απόψε Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2018, με την τελετή του καθαγιασμού του Αγίου Μύρου.
Η αθρόα προσέλευση των πιστών, επιβεβαίωσε την ανάγκη των ανθρώπων για την εναπόθεση των προβληματισμών τους στον θαυματουργό στρατιώτη και Μάρτυρα του Χριστού, Άγιο Δημήτριο.
Σύσσωμη η Εκκλησία της Θεσσαλονίκης, Ιερός Κλήρος και Λαός έλαβαν μέρος στη μοναδική αυτή στιγμή κατά την οποία τελείται η μυστηριακή αυτή Ακολουθία, γεμάτη ιστορικά βιώματα, συμβολισμούς, αγώνες, θυσίες και εναπόθεση ελπίδων.
Ο Μεγαλομάρτυρας Δημήτριος λαμβάνοντας τις ικεσίες των προστρεχόντων σε αυτόν, δίνει τη δική του ευλογία με την από αιώνες προσφορά του θαυματουργού του Μύρου.
Της ακολουθίας προεξήρχε ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμος ενώ παρέστησαν συμπροσευχόμενοι ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Λύδδης κ. Δημήτριος (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων) και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, συμπαραστατούμενοι από Ιερείς της Ι. Μητροπόλεως.
Συγκινητική ήταν η στιγμή όταν ο Παναγιώτατος κ. Άνθιμος ξεκλείδωσε την Λάρνακα του Μεγαλομάρτυρος και το μύρο του Αγίου πλημμύρισε τον Ιερό Ναό με τους πιστούς να παρακολουθούν με δέος και ευλάβεια την Τελετή και να περιμένουν με υπομονή για να λάβουν το μύρο, με τον Μητροπολίτη της Θεσσαλονίκης να εύχεται ο Άγιος να πρεσβεύει και βοηθά το Έθνος των Ελλήνων και τους απανταχού Έλληνες της γης, με τους πιστούς να ξεσπούν σε έντονα χειροκροτήματα.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το πρωί, μετά τη Θείας Λειτουργία Κλήρος και Λαός αποχειρέτησαν την Ιερή Εικόνα της Παναγίας του Όρους των Ελαιών καθώς και τον Τίμιο Σταυρό εκ του Παναγίου Τάφου, προερχόμενα από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, και τα οποία λάμπρυναν με την ευλογημένη παρουσία τους τους φετινούς λαμπρούς εορτασμούς υπό τη μέριμνα και φροντίδα του Προϊσταμένου του Ιστορικού Ναού Παν. Αρχ. π. Δαμασκηνού Πέτικα και την συνεργατών του.

14 Απριλίου, 2018

Τα κομποσκοίνια μου εἶχαν γεμίσει μύρο και εὐωδία

Κων/νου Συκιώτη,δασκάλου
Αποτέλεσμα εικόνας για metanii de mana rugaciune iisus
Τὸ περασμένο καλοκαίρι πῆγα μὲ παρέα στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ φιλοξενηθήκαμε γιὰ δυὸ μέρες στὴ Μεγίστη Λαύρα, τὸ ἀρχαιότερο καὶ πρῶτο στὴν τάξη τῶν Μοναστηριῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ εἶναι χτισμένο ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Ἀθωνίτη. 
Τὸ Μοναστήρι προκαλεῖ δέος σὲ ὅλους τοὺς ἐπισκέπτες του ὄχι μόνο γιὰ τὸ μέγεθος τῶν κτισμάτων του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ πολλὰ λείψανα Ἁγίων ποὺ φυλάσσονται σ’ αὐτό, τὰ σπάνια ἱερὰ κειμήλια, τὰ πολλὰ χειρόγραφα βιβλία καὶ τοὺς μεγάλους λαχανόκηπούς του.

Ἦταν Σάββατο 27 Αὐγούστου καὶ σύμφωνα μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο, ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἦταν παραμονὴ τῆς Παναγίας μας. 
Φτάσαμε στὴ Μονὴ σχετικὰ νωρὶς τὸ μεσημέρι μὲ τὸ μικρὸ λεωφορεῖο τῆς γραμμῆς. 
Καθ’ ὅλην τὴ διάρκεια τῆς διαδρομῆς ἀπὸ τὶς Καρυὲς μέχρι τὸ Μοναστήρι θαυμάζαμε τὶς ὀμορφιὲς τῆς φύσης καὶ τὴ γαλήνη ποὺ ἐξέπεμπε τὸ τοπίο. 
Ἀριστερά μας εἴχαμε τὴ θάλασσα καὶ δεξιά μας τὸν καταπράσινο ὄγκο τοῦ Ἄθωνα. 
Μετὰ ἀπὸ μιὰ ὥρα περίπου ταξίδι κατεβήκαμε σὲ ἕνα πλάτωμα. Περπατώντας πρὸς τὴν εἴσοδο τοῦ Μοναστηριοῦ, διασχίσαμε τὸν χῶρο τοῦ ἑλικοδρομίου καὶ ὅσο πλησιάζαμε θαυμάζαμε τὸν πύργο τοῦ Τσιμισκῆ, τὰ τείχη τῆς Μονῆς καὶ τοὺς περιποιημένους ἐλαιῶνες της, ἐνῷ στὸ βάθος μέσα στὴ θάλασσα βλέπαμε εὐδιάκριτα τὴ νῆσο Θάσο.

Μπαίνοντας στὸ μοναστήρι κατευθυνθήκαμε στὸ ἀρχονταρίκι. 
Στὸ βιβλίο ἐπισκεπτῶν γράψαμε τὰ στοιχεῖα μας, μᾶς προσφέρθηκε τὸ παραδοσιακὸ ἁγιορείτικο κέρασμα (λουκούμι, τσίπουρο, καφές καὶ κρύο νερό), ἐνημερωθήκαμε γιὰ τὸ πρόγραμμα τῆς Μονῆς καί μᾶς δόθηκε τὸ κλειδὶ τοῦ χώρου φιλοξενίας μας. 
Ἀφοῦ ἀφήσαμε τὰ σακίδιά μας στὸ κελλί, βγήκαμε στὴν αὐλὴ γιὰ μιὰ πρώτη γνωριμία μὲ τοὺς χώρους τῆς Μονῆς.

Πηγαίνοντας πρὸς τὴν εἴσοδο τῆς Μονῆς περάσαμε μπροστὰ ἀπὸ τὸ παρεκκλήσιο τῆς Παναγίας τῆς Κουκουζέλισσας, ἡ ὁποία πῆρε τὸ ὄνομά της ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Κουκουζέλη, πρωτοψάλτη τῶν ἀνακτόρων τοῦ Βυζαντίου καὶ μετέπειτα (μὲ τὴ θέλησή του) βοσκὸ καὶ πρωτοψάλτη τῆς Μονῆς.

Στὴν κεντρικὴ πύλη τῆς Μονῆς εἴδαμε τὴν εἰκόνα (τοιχογραφία) τῆς Παναγίας, στὴν ὁποία εἶναι ἐμφανῆ τὰ σημάδια ἀπὸ τὶς σφαῖρες ποὺ Τοῦρκος ἀξιωματικὸς τὸ 1830 τὴν πυροβόλησε καὶ μία ἐξ αὐτῶν ἐπιστρέφοντας ἔπληξε θανάσιμα τόν ἄπιστο εἰσβολέα.

Τὸ κέντρο τῆς Μονῆς δεσπόζει τὸ μεγάλο Καθολικό. 
Γιὰ νὰ μποῦμε στὸν κυρίως ναὸ περάσαμε ἀπὸ μιὰ δίφυλλη ἐπιβλητικὴ ὀρειχάλκινη θύρα, δωρεὰ τοῦ αὐτοκράτορα Νικηφόρου Φωκᾶ. 
Ἐντὸς τοῦ Καθολικοῦ καὶ στὸ ἀριστερὸ παρεκκλήσι, ποὺ τιμᾶται ἐπ’ ὀνόματι τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, βρίσκεται ὁ τάφος τοῦ ἱδρυτῆ τῆς Μονῆς ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτη. 
Στὰ τοιχώματα γύρω ἀπὸ τὸν τάφο εἶναι εὐδιάκριτα τὰ σημάδια ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Ἁγίου νὰ ἀνοιχτεῖ ὁ τάφος του.

Ἀνάμεσα ἀπὸ τὸ Καθολικὸ καὶ τὴν Τράπεζα εἴδαμε τὴ μεγάλη λαξευτὴ μαρμάρινη φιάλη, ὅπου κάθε πρώτη τοῦ μηνὸς γίνεται ὁ ἁγιασμὸς καὶ δεξιὰ τῆς φιάλης ἕνα κυπαρίσσι χιλίων ἐτῶν. Εἶναι τὸ κυπαρίσσι ποὺ φύτεψε ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος.

Δειπνήσαμε στὴν Τράπεζα σὲ μαρμάρινα τραπέζια βαθουλωμένα ἀπὸ τὴ χρήση αἰώνων. 
Μετὰ τὸ δεῖπνο καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ βγαίναμε ἀπὸ τὴν Τράπεζα ἕνας καλόγερος μᾶς καλοῦσε νὰ περάσουμε στὸ καθολικό, προκειμένου νὰ μᾶς γίνει ἡ ξενάγηση καὶ νὰ προσκυνήσουμε τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ Μοναστηριοῦ.
 Ἀμέσως ὅλοι οἱ προσκυνητὲς μεταβήκαμε στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ καθολικοῦ.

Ἀκούσαμε προσεκτικὰ τὴν ξενάγηση ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ πατὴρ Βασίλειος, ἱερομόναχος καὶ πνευματικὸς τῆς Μονῆς, γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Λαύρας καὶ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο.
 Ἀκολούθως ὁ ἱερέας, ποὺ ἔβγαλε τὰ λείψανα στὴν ὡραία πύλη, μᾶς μίλησε γιὰ τὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ καὶ περνώντας τὰ ἀσπαστήκαμε μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια.
Αποτέλεσμα εικόνας για λειψανο αγιου νειλου μυροβλητου
Προσωπικά μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Νείλου, ποὺ στὴν περιγραφή τοῦ ἱερέα παρουσιάστηκε ὡς μυροβλύτης, ἀλλά προσκυνώντας το δὲν μοῦ ἔβγαλε κάποια εὐωδία καὶ μοῦ μπῆκε ὁ λογισμός: «σιγά τὸ μυροβλύτη Ἅγιο».
Μετὰ τὴν ξενάγηση καὶ τὸ Ἀπόδειπνο βγήκαμε ἔξω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι γιὰ μιὰ περιήγηση στὰ γύρω καθίσματα καὶ περνώντας ἀπὸ τὴν ἔκθεση τῆς Μονῆς ἀγοράσαμε διάφορα ἀναμνηστικὰ καὶ κομποσκοίνια γιὰ φίλους καὶ συγγενεῖς.

Μετὰ τὸ σούρουπο χτύπησαν οἱ καμπάνες καὶ πήγαμε στὸ Καθολικὸ γιὰ τὴν ἀγρυπνία τῆς Παναγίας. 
Ξημέρωνε Δεκαπενταύγουστος. Παρακολουθήσαμε τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὸν Ὄρθρο μέχρι τὶς 4 τὸ πρωί. 
Στὴ συνέχεια εἶχε μιὰ διακοπὴ γιὰ ξεκούραση καὶ ἡ Λειτουργία ἄρχισε στὶς 8.30΄ τὸ πρωί, ὕστερα ἀπὸ μιὰ μελωδικὴ, χαρούμενη καὶ πρωτόγνωρη κωδωνοκρουσία.
 Ἐντυπωσιακὴ ἐπίσης καὶ μεγαλοπρεπὴς ἦταν μετὰ τὴ Θ. Λειτουργία καὶ ἡ εἴσοδος μοναχῶν καὶ προσκυνητῶν στὴν Τράπεζα γιὰ τὸ πανηγυρικὸ γεῦμα.
 Τὸ μεσημέρι μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ ἀπολαύσουμε τὴ γύρω περιοχὴ καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴν σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ τὸ σπήλαιο τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου ὅπου πήγαμε νὰ προσκυνήσουμε.

Μετὰ τὸ δεῖπνο πάλι ὁ ἴδιος μοναχὸς μᾶς κάλεσε νὰ μεταβοῦμε στὸ καθολικὸ γιὰ τὴν καθιερωμένη ξενάγηση καὶ τὴν προσκύνηση τῶν ἱερῶν λειψάνων.
 Ἡ παρέα μοῦ ζήτησε νὰ φέρω τὰ κομποσκοίνια ποὺ εἶχα ἀγοράσει καὶ νὰ τὰ περάσουμε ἀπὸ τὰ ἅγια λείψανα, γιὰ νὰ εὐλογηθοῦν.
 Τότε μοῦ μπῆκε πάλι ὁ λογισμός: «σιγά! καὶ νὰ τὰ περάσουμε τί θὰ γίνει; Λὲς ὁ ἅγιος Νεῖλος ὁ μυροβλύτης, ποὺ δὲν εὐωδιάζει, θὰ τὰ κάνει νὰ εὐωδιάσουν;».
Πήγαμε στὴν ἐκκλησία, ἀκούσαμε πάλι τὴν ξενάγηση καὶ περάσαμε μὲ τὴ σειρὰ νὰ προσκυνήσουμε τὰ λείψανα, ἐνῷ ταυτόχρονα δώσαμε στὸν ἱερέα τὰ κομποσκοίνια νὰ τὰ περάσει ἀπὸ τὰ λείψανα γιὰ εὐλογία.

Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ καθολικό σταθήκαμε κοντά στὸ κυπαρίσσι τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου καὶ συζητούσαμε μὲ ἄλλους προσκυνητές. Κάποια στιγμή ἔβαλα τὸ χέρι μου στὴν τσέπη ποὺ εἶχα τὰ κομποσκοίνια καὶ τὴν ἔνιωσα ὑγρή.
 «Μπά, πῶς μουσκεύτηκα;», εἶπα μονολογώντας. 
Ἔφερα ἀσυναίσθητα τὸ χέρι μου κοντά στὴ μύτη γιὰ νὰ τὸ μυρίσω. Ξαφνιάστηκα! Τὸ χέρι μου μοσχοβολοῦσε! Μύριζε μύρο! Τὸ ξανάβαλα στὴν τσέπη κι ἔνιωσα τὰ κομποσκοίνια μου πολύ ὑγρά. 
Τὰ ἔβγαλα ἔξω καὶ τὰ μύρισα. 
Ὅλα εὐωδίαζαν. Τὰ κομποσκοίνια μου εἶχαν γεμίσει μύρο καὶ εὐωδία. 
Ἔδωσα καὶ στὴν παρέα μου νὰ τὰ μυρίσει καὶ διαπίστωσαν κι αὐτοὶ τὸ ἴδιο. 
Τὰ δικά τους κομποσκοίνια δεν μοσχομύριζαν τόσο ὅσο τὰ δικά μου. 
Κοιταχτήκαμε καὶ δὲν ἄργησα νὰ βρῶ τὴν αἰτία.
Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου κατανίκησε τὸ λογισμό μου, τὸν ὁποῖο καὶ ἐκμυστηρεύτηκα στοὺς συμπροσκυνητές. 
Αὐτό ποὺ μοῦ συνέβη ἦταν ἕνα σημάδι ἀπὸ τὸν Ἅγιο, γιατί ἀμφισβήτησα τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη τῆς θαυματουργίας του.
Δυστυχῶς δὲν εἴχαμε τὸν χρόνο νὰ ἐπισκεφθοῦμε τὸ κελλὶ τοῦ ἁγίου Νείλου στὴν ἔρημο.
Ὅμως, τὴν ἑπόμενη φορά ποὺ ἀξιωθῶ νὰ ἐπισκεφθῶ τὸ μεγαλόπρεπο μοναστήρι τῆς Λαύρας, θὰ εἶναι ἀπὸ τὰ πρῶτα πράγματα ποὺ θὰ κάνω. 
Νὰ προσκυνήσω στὸ μέρος ποὺ ἀγωνίστηκε καὶ ἁγίασε ὁ ὅσιος Νεῖλος, ὁ ὄντως θαυματουργὸς καὶ μυροβλύτης