Οὐδεμία σοβαρότης εἰς τον Παπα Φραγκίσκον!

 

Ο «ΑΛΑΘΗΤΟΣ» ἔχει ξεφύγει ἐντελῶς, καθ’ ὅτι συμπεριφέρεται ἀλλοπρόσαλλα, προκαλώντας ποικίλα σχόλια σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Τὸν περασμένο μήνα, σὲ μία ἀπὸ τὶς «ἀποθεώσεις» του, περιφερόμενος στὴν πλατεῖα τοῦ Ἁγίου Πέτρου, γιὰ νὰ εἰσπράξει (ὡς συν­ήθως) τὶς ἐπευφημίες τῶν χιλιάδων ὀπαδῶν του, κάποια «θερμόαιμη» ὀπαδός του, τοῦ ἅρπαξε τὸ χέρι, γιὰ νὰ τὸ ἀσπασθεῖ. Τότε ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ τὴν κτυπᾶ καὶ νὰ φεύγει μὲ ἔκδηλο ἐκνευρισμό! Μετὰ τὸ σάλο ἀναγκάστηκε νὰ ζητήσει συγγνώμη, ἀκυρώνοντας ἔτσι στὴν πράξη τὸ δαιμονικό του «ἀλάθητο»! Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἀκολούθησε καὶ ἄλλο, αὐτὴ τὴ φορά, «γαργαλιστικὸ» περιστατικό, μὲ παπικὴ καλόγρια, ἡ ὁποία τοῦ ζήτησε …φιλί! Ἐκεῖνος τί ἔκανε; Ἀντὶ νὰ τὴν ἀνακαλέσει στὴν τάξη καὶ τὴ σοβαρότητα, τῆς «ἔκανε πλάκα»! δεῖτε τὴν σπαρταριστὴ εἴδηση: «Χτὲς πρὶν ἀπὸ τὴν ἑβδομαδιαία λειτουργία, ἐνῷ ὁ Πάπας χαιρετοῦσε τὰ πλήθη, μία καλόγρια τοῦ ζήτησε φιλάκι. Ἡ καλόγρια πλησίασε τὸν Πάπα καὶ τοῦ φώναξε “Ἕνα φιλάκι Πάπα”. Ὁ Πάπας ἀπάντησε ἀστειευόμενος λέγοντας τὰ ἑξῆς : “Θὰ μὲ δαγκώσεις! Θὰ σοῦ δώσω ἕνα φιλάκι, ἀλλὰ θὰ κάτσεις ἥσυχα. Χωρὶς δάγκωμα! Ὑπόσχεσαι πώς δὲν θὰ δαγκώσεις;” Ὅταν ἡ καλόγρια ἔγνεψε καταφατικά, τότε ὁ Πάπας τὴν φίλησε στὸ μάγουλο» (Ἱστ. Kataggeilte)!) Πλήρης ἀπουσία σοβαρότητας στὸν ὑπερφίαλο «μαχαραγιὰ» τοῦ Βατικανοῦ, ὁ ὁποῖος ζητᾶ νὰ τὸν προσκυνᾶ ὁ κόσμος ὡς ἐπίγειο «θεό», ὡς ἀντιπρόσωπο τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ!

http://orthodoxostypos.gr/

Πόρτα» έδειξε στον Πάπα, o Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος

Δημοσιεύτηκε στις 4 Ιουλίου 2018 από Angel

Ο επικεφαλής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Πατριάρχης Ειρηναίος, έριξε για άλλη μια φορά «άκυρο» στα σχέδια του Πάπα για επίσκεψη στη Σερβία.

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος σε συνομιλίες του με τον υπουργό Εξωτερικών του Βατικανού, Καρδινάλιο Πιέτρο Παρολίν τόνισε ότι δεν είναι ακόμη η κατάλληλη στιγμή για να επισκεφθεί τη χώρα ο Πάπας Φραγκίσκος.
Ο λόγος είναι «εξαιτίας όσων συνέβησαν στο παρελθόν και για τον τεράστιο αριθμό (Σέρβων) εξόριστων από την Κροατία και του μεγάλου μέρους του λαού που είναι εναντίον του».
Οι σχέσεις των δύο πλευρών έχουν καλυτερέψει τα τελευταία χρόνια λόγω της μη αναγνωρίσεως του Κοσσυφοπεδίου απ’ το Βατικανό αλλά και της μη αποδοχής ως αγίου τον Αλόϊζι Στέπινατς, αρχιεπίσκοπο του Ζάγκρεμπ, ο οποίος κατά τον σερβο-κροατικό πόλεμο ήταν υπεύθυνος για πολλά εγκλήματα πολέμου εναντίον των Σέρβων.
http://www.exapsalmos.gr/2018/07/04/porta-edixe-ston-papa-o-patriarchis-servias-irineos/ 

Βρέθηκε λείψανο ἑνός ἐκ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας σέ κάδο ἀπορριμάτων στό Λονδίνο

Ένα λείψανο ενός από τους παλαιότερους των παπών, του Αγίου Κλήμη, βρέθηκε σε κάδο απορριμμάτων στο Λονδίνο από μια εταιρεία διάθεσης απορριμμάτων κατά τη διάρκεια συλλογής ρουτίνας.

«Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μας όταν συνειδητοποιήσαμε ότι οι ομάδες εκκαθάρισης βρήκαν οστά που ανήκουν σε έναν πάπα», δήλωσε ο James Rubin, ιδιοκτήτης της εταιρείας. 

«Δεν είναι κάτι που περιμένετε να δείτε, ακόμα και στη δουλειά μας. Γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και επιθυμούμε να βρούμε το πιο κατάλληλο μέρος για την τελική τοποθέτησή του, γι ‘αυτό ζητάμε βοήθεια από τους πολίτες ».

Γενικά τις τελευταίες δεκαετίες αυξάνεται η ανησυχία για τη μεταχείριση ιερών κειμηλίων στο εξωτερικό. Ο νόμος ορίζει ότι είναι «απολύτως απαγορευμένο» να πωλούνται, αλλά πολλά έχουν συμβεί κατά καιρούς.
Πηγήhttps://paraklisi.blogspot.gr/2018/05/blog-post_353.html#more

Η επιστολή απάντηση του αγίου Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη προς τον πάπα Γρηγόριο Θ΄

 -ΟΙ  ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ  ΕΙΧΑΝ  ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ. ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΤΗΡΙΖΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.
-Η ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ   ΩΣ  ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
- Η ΕΝΝΟΙΑ  ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ  ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΥΤΕΣ.
-Η ΒΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ  ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΣΕ  ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΕΣ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΗΣ.
-ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ  ΕΙΝΑΙ  ΝΑ ΠΟΛΕΜΑ  ΓΙΑ  ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ.
- ΤΑ  ΙΔΙΑ  ΑΚΡΙΒΩΣ  ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ  ΣΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ  ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ  ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ!

http://enromiosini.gr/peri-rwmiosinis/

Ποιες Είναι οι Βασικές Διαφορές Μεταξύ Ορθοδοξίας και Καθολικισμού

Του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιεροθέου
    1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν τον θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπες της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και Επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.

     2. Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Αυτήν την εισαγωγή κατεδίκασε τότε και ο ορθόδοξος Πάπας της Ρώμης. Στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως επί Μεγάλου Φωτίου, στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ορθοδόξου Πάπα της Ρώμης, κατεδίκασαν όσους είχαν καταδικάσει τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και όσους προσέθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Όμως για πρώτη φορά ο Φράγκος Πάπας Σέργιος Δ’ το 1009 στην ενθρονιστήρια επιστολή του προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque και ο Πάπας Βενέδικτος Η’ εισήγαγε το πιστεύω με το Filioque στην λατρεία της Εκκλησίας, οπότε ο Πάπας διεγράφη από τα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

    3. Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και ακτίστου ενεργείας του Θεού. Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την κτίση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείται ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθή.

Από αυτήν την βασική διδασκαλία προέρχεται η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, το καθαρτήριο πύρ, το πρωτείο του Πάπα κλπ.

4. Εκτός από την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού στο θέμα της ουσίας και ενεργείας στον Θεό, υπάρχουν άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων, ήτοι:

– το Filioque, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό με αποτέλεσμα να μειώνεται η μοναρχία του Πατρός, να καταργήται η τέλεια ισότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, να υποτιμάται το Άγιον Πνεύμα ως μη ισοδύναμο και ομόδοξο με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού παρουσιάζεται ωσεί “πρόσωπο στείρο”,

– η χρησιμοποίηση αζύμου άρτου στην θεία Ευχαριστία που παραβαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός ετέλεσε το μυστικό δείπνο,

– ο καθαγιασμός των “τιμίων δώρων” που γίνεται όχι με την επίκληση, αλλά με την απαγγελία των ιδρυτικών λόγων του Χριστού “λάβετε φάγετε… πίετε εξ αυτού πάντες…”,

– η θεωρία ότι η σταυρική θυσία του Χριστού εξιλέωσε την θεία δικαιοσύνη, που παρουσιάζει τον Θεό Πατέρα ως φεουδάρχη και παραθεωρεί την Ανάσταση,

– η θεωρία περί της “περισσευούσης αξιομισθίας” του Χριστού και των αγίων που την διαχειρίζεται ο Πάπας,

– ο χωρισμός και η διάσπαση μεταξύ των μυστηρίων Βαπτίσματος, Χρίσματος, και θείας Ευχαριστίας,

– η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος,

– οι λειτουργικές καινοτομίες σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιερωσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος, Ευχέλαιον),

– η μη μετάληψη των λαϊκών από το “Αίμα” του Χριστού,

– το πρωτείο του Πάπα, κατά το οποίο ο Πάπας είναι “ο episcopus episcoporum και η πηγή της ιερατικής και της εκκλησιαστικής εξουσίας, είναι η αλάθητος κεφαλή και ο Καθηγεμών της Εκκλησίας, κυβερνών αυτήν μοναρχικώς ως τοποτηρητής του Χριστού επί της γής” (Ι. Καρμίρης). Με αυτήν την έννοια ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίον υποτάσσονται οι άλλοι Απόστολοι, ακόμη και ο Απόστολος Παύλος,

– η μη ύπαρξη συλλειτουργίας κατά τις λατρευτικές πράξεις,

– το αλάθητο του Πάπα,

– το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου και γενικά η μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα,

– οι θεωρίες της analogia entis και analogia fidei που επικράτησαν στον δυτικό χώρο.

– η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας,

– η διδασκαλία περί του απολύτου προορισμού,

– η άποψη περί της ενιαίας μεθοδολογίας για την γνώση του Θεού και των κτισμάτων, η οποία οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης.

5. Επίσης, η μεγάλη διαφοροποίηση, η οποία δείχνει τον τρόπο της θεολογίας βρίσκεται και στην διαφορά μεταξύ σχολαστικής και ησυχαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική (Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νού, για την απόκτηση της γνώσης του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει την διαφορά.

6. Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι στον Παπισμό έχουμε απόκλιση από την ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στην θέωση που συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό, δια της οράσεως του ακτίστου Φωτός, οπότε οι θεούμενοι συνέρχονται σε Οικουμενική Σύνοδο και οριοθετούν ασφαλώς την αποκαλυπτική αλήθεια σε περιπτώσεις συγχύσεως, εν τούτοις στον Παπισμό δίνεται μεγάλη σημασία στον θεσμό του Πάπα, ο οποίος Πάπας υπέρκειται ακόμη και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Σύμφωνα με την λατινική θεολογία “η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέληση του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωση εκμηδενίζεται”. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι θεωρούνται ως “συνέδρια του Χριστιανισμού που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα”. Αρκεί να βγή ο Πάπας από την αίθουσα της Οικουμενικής Συνόδου, οπότε αυτή παύει να έχη κύρος. Ο Επίσκοπος Μαρέ έγραψε: “θά ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το “Πιστεύω” έλεγαν: “καί εις έναν Πάπαν” παρά να λένε: “καί εις μίαν… Εκκλησίαν””.

Επίσης, “η σημασία και ο ρόλος των Επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι Επίσκοποι υποτάσσονται, όπως οι απλοί πιστοί”. Στην παπική εκκλησιολογία ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι “η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους τους επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποίαν βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες”. Μέσα σε αυτήν την προοπτική υποστηρίζεται από την παπική “Εκκλησία” ότι όλες οι Εκκλησίες της Ανατολής είναι διϊστάμενες και έχουν ελλείψεις και κατά οικονομίαν μας δέχονται σε κοινωνία, και βέβαια κατ’ οικονομίαν μας δέχονται ως αδελφάς Εκκλησίας, επειδή αυτή αυτοθεωρείται ως μητέρα Εκκλησία και εμάς μας θεωρούν θυγατέρες Εκκλησίες.

7. Το Βατικανό είναι κράτος και ο εκάστοτε Πάπας είναι ο ηγέτης του Κράτους του Βατικανού. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, για μια εκκοσμίκευση και μάλιστα θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση. Το Κράτος του Βατικανού ιδρύθηκε το 755 από τον Πιπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου και στην εποχή μας αναγνωρίσθηκε το 1929 από το Μουσολίνι. Είναι σημαντική η αιτιολογία της ανακηρύξεως του Παπικού Κράτους, όπως το υποστήριξε ο Πίος ΙΑ’: “ο επί της γης αντιπρόσωπος του Θεού δεν δύναται να είναι υπήκοος επιγείου κράτους”. Ο Χριστός ήταν υπήκοος επιγείου κράτους, ο Πάπας δεν μπορεί να είναι! Η παπική εξουσία συνιστά θεοκρατία, αφού η θεοκρατία ορίζεται ως ταύτιση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Σήμερα θεοκρατικά κράτη είναι το Βατικανό και το Ιράν.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα υποστήριξε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216): “Αυτός που έχει τη νύμφη είναι ο νυμφίος. Αλλά η νύμφη αυτή (η Εκκλησία) δε συνεζεύχθη με κενά τα χέρια, αλλά πρόσφερε σε μένα ασύγκριτη πολύτιμη προίκα, δηλ. την πληρότητα των πνευματικών αγαθών και την ευρύτητα των κοσμικών, το μεγαλείο και την αφθονία αμφοτέρων… Σά σύμβολα των κοσμικών αγαθών μου έδωσε το Στέμμα, τη Μίτρα υπέρ της Ιερωσύνης, το Στέμμα για τη βασιλεία και με κατέστησε αντιπρόσωπο Εκείνου, στο ένδυμα και στο μηρό του οποίου γράφτηκε: ο Βασιλεύς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων”.

Επομένως, υπάρχουν μεγάλες θεολογικές διαφορές, οι οποίες καταδικάσθηκαν από την Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και στην Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως φαίνεται και στο “Συνοδικό της Ορθοδοξίας”. Επί πλέον και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Τοπικές Σύνοδοι μέχρι τον 19ο αιώνα καταδίκαζαν όλες τις πλάνες του Παπισμού. Το πράγμα δεν θεραπεύεται ούτε βελτιώνεται από κάποια τυπική συγγνώμη που θα δώση ο Πάπας για ένα ιστορικό λάθος, όταν οι θεολογικές απόψεις του είναι εκτός της Αποκαλύψεως και η Εκκλησιολογία κινείται σε εσφαλμένο δρόμο, αφού μάλιστα ο Πάπας παρουσιάζεται ως ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και βικάριος – αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στην γή, ωσάν ο Χριστός να έδωσε την εξουσία του στον Πάπα και Εκείνος αναπαύεται ευδαίμων στους Ουρανούς.

http://www.pronews.gr/portal/item/ποιες-είναι-οι-βασικές-διαφορές-μεταξύ-ορθοδοξίας-και-καθολικισμού

Γιατί οδηγούμε δεξιά και στη Μεγάλη Βρετανία πάνε ανάποδα;

''Η αρχή έγινε στον Μεσαίωνα από τους καβαλάρηδες που κρατούσαν σπαθί. Μετά ήρθαν οι άμαξες και οι Αμερικανοί που άλλαξαν τις οδηγικές συνήθειες.''

Στα χρόνια του Μεσαίωνα, οι καβαλάρηδες κινούνταν στην αριστερή πλευρά του δρόμου για να έχουν το δεξί τους χέρι ελεύθερο, σε περίπτωση που έπρεπε να τραβήξουν το σπαθί τους για να αμυνθούν.
Η συνήθεια αυτή έγινε θεσμός το 1300 με απόφαση του Πάπα Βονιφάτιου Η’, που έλεγε ότι όσοι πήγαιναν για προσκύνημα στη Ρώμη, έπρεπε να οδηγούν στην αριστερή πλευρά των δρόμων. Στη Μεγάλη Βρετανία το σύστημα διατηρήθηκε απαράλλαχτο και το 1835 καθιερώθηκε με νόμο. Άρα όλοι οδηγούσαν αριστερά, δηλαδή ανάποδα από ότι σήμερα.

Το σύστημα άλλαξε στην Αμερική, με νόμο που ψηφίστηκε το 1792 στην Πενσυλβάνια. Ο λόγος είναι ο εξής: Οι δρόμοι γέμισαν με μεγάλες άμαξες που χωρούσαν με δυσκολία στους στενούς δρόμους.




Οι οδηγοί κάθονταν στο πίσω αριστερό άλογο για να μπορούν να μαστιγώνουν τα υπόλοιπα με το δεξί τους χέρι. Αφού οι οδηγοί κάθονταν στα αριστερά, τους συνέφερε να κινούνται στη δεξιά μεριά του δρόμου, για να υπολογίζουν καλύτερα την απόσταση μεταξύ των αμαξών, που έρχονταν από την άλλη κατεύθυνση.

Αυτό είναι το σημερινό σύστημα οδήγησης που ισχύει παντού εκτός από την Αγγλία και τις χώρες που ήταν αποικίες της. Στη Γαλλία, όταν ακόμη κυκλοφορούσαν άμαξες, επικράτησε η οδήγηση στα δεξιά αλλά για διαφορετικούς λόγους. Μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, στην αριστερή μεριά του δρόμου κυκλοφορούσαν οι άμαξες των αριστοκρατών και οι φτωχοί ήταν στην αντίθετη πλευρά.
Μετά την επανάσταση, οι ευγενείς και οι πλούσιοι άρχισαν να οδηγούν δεξιά για να μπερδευτούν με τους φτωχούς και να γλυτώσουν από την ισοπεδωτική οργή του λαού εναντίον των αριστοκρατών.
Όταν κυκλοφόρησαν τα αυτοκίνητα, επικράτησε σε όλο τον κόσμο η οδήγηση από δεξιά, ώστε να μην υπάρχουν δυσκολίες προσαρμογής. Η Αγγλία δεν άλλαξε για λόγους εγωισμού και για αυτό στις διασταυρώσεις γράφουν στην άσφαλτο «κοίτα δεξιά», ώστε να μην μπερδεύονται οι τουρίστες.

Από τη Μηχανή του Χρόνου

http://news247.gr/

Ο γιός του τσαγκάρη που έκανε την Ευρώπη να λατρέψει την Αρχαία Ελλάδα

         Τούτη η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον σπουδαιότερο ελληνιστή όλων τον εποχών. Έναν γιο τσαγκάρη από κάποια ασήμαντη πόλη της Πρωσίας, που εκατό χρόνια πριν την επανάσταση του ’21, έκανε την Ευρώπη να λατρέψει την ελληνική κλασική τέχνη.

       O Βίνκλεμαν γεννήθηκε το 1717 στο Stendal του Μαγδεμβούργου, στη βόρεια Γερμανία (τότε Πρωσία) από πατέρα τσαγκάρη και μάνα υφάντρα. Οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας, δεν του επέτρεψαν να πάει σε καλά σχολεία, αλλά η δίψα του για μάθηση και η εμμονή του με την αρχαία Ελλάδα, του εξασφάλισαν μία θέση βιβλιοθηκάριου στην περίφημη βιβλιοθήκη του κόμητα Bunau στο Nothnitz, κοντά στη Δρέσδη. Από τα βιβλία της βιβλιοθήκης αυτής θα αντλήσει πλήθος νέων πληροφοριών σχετικών με την κλασική αρχαιότητα, ενώ συγχρόνως η αξιόλογη αρχαιολογική συλλογή της γειτονικής Δρέσδης θα του δώσει τη δυνατότητα να αποκτήσει και άμεση αντίληψη αρχαίων έργων.

      Ο καρδινάλιος Αρχίντο, ένας διπλωμάτης της αυλής του Βατικανού, εντυπωσιασμένος από τις γνώσεις του νεαρού Βίνκελμαν θα προσπαθήσει να τον προσηλυτίσει στον καθολικισμό. 

   Γνωρίζοντας ότι το όνειρο του ήταν να επισκεφθεί τη Ρώμη, προσφέρεται να τον βοηθήσει με αντάλλαγμα να απαρνηθεί τον Λούθηρο και να γίνει καθολικός. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο Winckelmann το 1754 ασπάστηκε τον καθολικισμό και με βασιλική υποτροφία (και λαμπρές συστατικές επιστολές) φτάνει στην αιώνια πόλη όπου γίνεται αμέσως δεκτός στον κύκλο των μορφωμένων και των ανώτερων κληρικών. Γρήγορα αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Τμήματος των ρωμαϊκών αρχαιοτήτων του Βατικανού ως ο επίσημος αρχαιολόγος του Πάπα…

       Το 1762 και το 1764, έχοντας επισκεφθεί τη Νεάπολη και την περιοχή του Βεζουβίου, εκδίδει δύο μελέτες με τις οποίες πληροφορεί το κοινό, με τρόπο υπεύθυνο, για τα συναρπαστικά ευρήματα που είχαν αποκαλυφθεί τότε στο Herculaneum και για τη σημασία τους. 

         Για τη σωστή ερμηνεία των μνημείων ο Winckelmann καταφεύγει στη βοήθεια της ελληνικής μυθολογίας, ενώ ως τότε η αποκλειστική πηγή για σχετικές πληροφορίες ήταν η ρωμαϊκή μυθολογία.

       Το 1768, νοσταλγώντας την πατρίδα του, αποφασίζει να την επισκεφθεί. Φθάνοντας στη Βιέννη, γίνεται δεκτός με τιμές από τη βασίλισσα Μαρία-Θηρεσία αλλά, για ανεξήγητους λόγους, αποφασίζει να διακόψει το ταξίδι του προς τη Γερμανία και προγραμματίζει την επιστροφή του στη Ρώμη. Αυτή η αλλαγή του ταξιδιού του στάθηκε μοιραία. Καθ’ οδόν προς τη Ρώμη και ευρισκόμενος στην Τεργέστη, δολοφονείται από έναν άνθρωπο του υποκόσμου ονόματι Αρκάντζελι στις 8 Ιουνίου 1768 με πιθανότατο κίνητρο τη ληστεία. Τον δολοφόνο του, είχε «γνωρίσει» στο λιμάνι της πόλης τις πρώτες ημέρες της άφιξής του στην Τεργέστη. Αυτό το άδοξο τέλος επεφύλαξε στον θεμελιωτή της επιστήμης της Κλασικής Αρχαιολογίας η μοίρα. Unedited Photo DNK 2016

       Μέχρι την εμφάνιση του Βίνκελμαν, η αρχαία τέχνη χλευάζονταν από τον χριστιανισμό για την παρακμή και την εξαφάνισή της. Ο Βίνκελμαν διαχώρισε τη ρωμαϊκή από την ελληνική τέχνη, απογειώνοντας τη δεύτερη, ως κορυφαία έκφραση του ανθρώπου μίας δημοκρατικής κοινωνίας, όπως ήταν η Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.. Η παρακμή της τέχνης, έγραψε ο Βίνκελμαν, ξεκίνησε από τα Ελληνιστικά Βασίλεια, που ακολούθησαν τον θάνατο του Αλέξανδρου, όταν πια δεν υπήρχε «κοινό», δεν υπήρχε δηλαδή δημοκρατία, αλλά η τέχνη είχε περάσει στα χέρια της ιδιωτικής επίδειξης, καταλήγοντας σε αδιέξοδο. Ο Βίνκελμαν ήταν εκείνος που στοιχειοθέτησε τον σύνδεσμο μεταξύ εξαιρετικής καλλιτεχνικής δημιουργίας και πολιτικής ελευθερίας.

      Χάρη στον Βίνκελμαν το ενδιαφέρον των μελετητών απομακρύνθηκε από τα περιγραφικά και βιογραφικά στοιχεία και στράφηκε αποκλειστικά στις βαθύτερες αισθητικές και πνευματικές αξίες που περικλείει η αρχαία ελληνική τέχνη. 

        Στην Ιστορία του, ο Winckelmann έθεσε για πρώτη φορά τις βάσεις της εξέλιξης της τέχνης γενικά, και ειδικότερα της αρχαίας τέχνης, συνδυάζοντας με επιδεξιότητα και γνώση κλιματολογικά, μυθικά, ιστορικά, θρησκευτικά, πολιτικά, κοινωνικά, αισθητικά και πολιτισμικά στοιχεία, προβαίνοντας στην ερμηνεία και αξιολόγηση της τέχνης των αρχαίων λαών, και ειδικότερα των Ελλήνων, με πρωτότυπο τρόπο και υποδειγματική μέθοδο. Unedited Photo DNK 2016

     Θεμελιωτής του Νεοκλασικισμού και ιδρυτής της επιστημονικής Αρχαιολογίας, ο Βίνκελμαν μετέδωσε τη λάμψη του αρχαιοελληνικού πολιτισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη, σε σημείο μάλιστα που ορισμένοι να μιλήσουν για «πολιτισμικό ζυγό» της Ελλάδας έναντι των υπόλοιπων χωρών. Όμως αυτός ο «ζυγός» ήταν τόσο στιβαρός που έκανε τον Νίτσε να γράψει: «Κάθε δημιουργία δίπλα σε εκείνες των Ελλήνων, μοιάζει με έκτρωμα αδέξιας μίμησης και γελοιογραφία».
http://www.postmodern.gr/

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΙΝΑ ?

ΔΙΑΦΟΡΟΙ  ΚΟΣΜΙΚΟΙ  ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ  ΣΥΝΕΝΟΟΥΝΤΑΙ  ΜΕ ΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΤΟΥΣ ΕΚΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΩΣ  ΑΝΤΙΘΕΟΙ ΚΑΙ ΩΣ  ΑΝΤΕΘΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ! 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ O πιστός λαός της Φλωρίνης, να απέχει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, από τις εκδηλώσεις προς τιμήν του Μητροπολίτη Προύσης.

Την Κυριακή, 17 Απριλίου, ο δήμος της Φλώρινας και ο «Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος “Αριστοτέλης”» τιμούν και βραβεύουν τον Μητροπολίτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Προύσης Ελπιδοφόρο. Το γεγονός αυτό μάς λυπεί βαθύτατα, διότι θίγει, αφ’ ενός, την τοπική μας εκκλησία και, αφ’ ετέρου, τον μακαριστό Γέροντά μας, Αυγουστίνο Καντιώτη, που λάμπρυνε με την παρουσία και τους αγώνες του τη μητρόπολή μας.

Η προσβολή αυτή συνίσταται σε πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι αυτός ο (ενίοτε κουστουμαρισμένος!) ρασοφόρος έχει αιρετικά φρονήματα. Έχει ασπασθεί τη φοβερή αίρεση της εποχής μας, την παναίρεση του Οικουμενισμού, που, σύμφωνα με τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη, είναι η αίρεση-πρόδρομος του Αντίχριστου1. Η αίρεση αυτή καταλύει το Σύμβολο της Πίστεως, στο οποίο διακηρύσσουμε την πίστη μας «…εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», και αναγνωρίζει ως Εκκλησίες του Θεού τον αντίχριστο Ρωμαιοκαθολικισμό και τις αμέτρητες προτεσταντικές παραφυάδες. Τη δαιμονική αυτή αίρεση πολέμησε με ιδιαίτερο ζήλο ο π. Αυγουστίνος2, αλλά την έχει καταδικάσει, επανειλημμένως, και ο σεβ. Μητροπολίτης μας, ο κ. Θεόκλητος. Π.χ. σε εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας έχει πει, ευθαρσώς, τα εξής: «Τρεις φοβερές αιρέσεις λυµαίνονται στην εποχή µας την Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού:  Ο Παπισµός, ο Προτεσταντισµός, και η παναίρεσις του Οικουµενισµού 3».
Δεύτερος λόγος, είναι ότι ο μητροπολίτης Προύσης είναι ο εισηγητής μιάς νέας αίρεσης στην Εκκλησία μας: Σε ομιλία του στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Αμερικής, το 2009, υποστήριξε ότι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε Πρωτείο και στην Ορθόδοξη Εκκλησία και μάλιστα, με περισσή θρασύτητα, άφησε να εννοηθεί, ότι όποιος δεν το δέχεται αυτό είναι αιρετικός4! H πλάνη αυτή έχει αποδοκιμασθεί από πολλούς Αγίους5 αλλά και από τον ίδιο το μητροπολίτη μας, ο οποίος τόνισε κατηγορηματικά ότι: «Ουδέποτε η Εκκλησία του Χριστού δέχθηκε έναν επίσκοπο ανώτερο των άλλων. Κατά την διάρκεια των οκτώ πρώτων αιώνων [πριν το Σχίσμα] ο πάπας ήταν πρώτος μεταξύ ίσων. Είχε πρωτείο τιµής, δεν είχε κανένα πρωτείο εξουσίας»6
Αναρωτιέμαι: Αυτές οι κακοδοξίες δεν ενόχλησαν καθόλου εκείνους τους αρχιμανδρίτες της μητροπόλεώς μας που, απτόητοι, δημιούργησαν φιλίες και δημόσιες σχέσεις με τον εν λόγω πατριαρχικό επίσκοπο;  Έμπρακτα, έδειξαν ότι δεν σέβονται τον μητροπολίτη μας, τον οποίο ο κ. Ελπιδοφόρος προσβάλλει, αφού τον θεωρεί αιρετικό!
Αυτήν την πλάνη περί Πρωτείου, την άντλησε ο π. Ελπιδοφόρος από την, δήθεν, «μοναρχία» και πρωτείο εξουσίας του Πατρός μέσα στην Αγία Τριάδα7, κάτι που, σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Πειραιώς «είναι, ήδη, κατεγνωσμένη κακοδοξία που καταδικάσθηκε από την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο»8!
Γι’ αυτή του την κακοδοξία, ο Μητροπολίτης Προύσης δέχτηκε ισχυρό «ράπισμα» και από την Ιερά Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας9, αλλά και, σε προσωπικό επίπεδο, από το δεξί χέρι του Πατριάρχη Αλέξιου, Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ: «Ελπίζω ότι είναι μόνο η προσωπική άποψη του Μητροπολίτη κ. Ελπιδοφόρου και όχι η κοινή θέση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως… Η άποψη αυτή είναι μια απόκλιση από την μακραίωνη ορθόδοξη παράδοση: αγνοεί τα αποτελέσματα της, σχεδόν χιλίων ετών, αντιπαράθεσης με τη λατινική Δύση και είναι πιο κοντά σε ένα παπικό εκκλησιολογικό μοντέλο.»10
Ο τρίτος λόγος, είναι ότι, πριν λίγους μήνες, ο μητροπολίτης Προύσης προέβη σε μια άκρως απαράδεκτη και αποκρουστική ενέργεια που προκάλεσε την πίστη των απανταχού Ορθοδόξων: Στις 25/10/2015 μετέβη στην Καλαβρία της Ιταλίας και παρέστη σε λειτουργία Ουνιτών! Ως γνωστόν, η Ουνία είναι ο Δούρειος Ίππος του Ρωμαιοκαθολικισμού. Ο Παπισμός, προκειμένου να προσηλυτίσει τους ορθόδοξους λαούς, επινόησε ένα άθλιο, κουτοπόνηρο τέχνασμα: έχτισε, κυρίως σε ορθόδοξες χώρες, εκκλησίες στις οποίες οι (Ουνίτες) «ιερείς» φορούν τὰ ίδια, ακριβώς, άµφια µε τους Ορθοδόξους, φέρουν γενειάδα, οι ναοί τους είναι ίδιου ρυθµού και τεχνοτροπίας µὲ τους δικούς µας, όπως ίδιο είναι και το τελετουργικό της λατρείας που χρησιµοποιούν! Αν κάποιος είναι ανυποψίαστος νομίζει ότι βρίσκεται σε ορθόδοξο ναό! Η μόνη διαφορά είναι ότι ο «ιερέας» τους μνημονεύει τον Πάπα! Ω της μικροπρέπειας και αναξιοπρέπειας! Με τέτοιες ελεεινές μεθόδους δρουν οι δυτικοί εδώ και αιώνες! Μάλιστα, μετά την πτώση του κομμουνισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, η Ουνία, με τις ευλογίες του Πάπα, οργίασε, εκμεταλλευόμενη τη φτώχεια, την ανέχεια και τη δυστυχία των λαών τους.
Για τους ανωτέρω λόγους, η Ουνία ήταν το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που εμπόδιζε, για δεκαετίες, την πρόοδο των θεολογικών διαλόγων με τους Δυτικούς. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, διατελέσας επί μια εικοσαετία (!) συµπρόεδρος στὸ Θεολογικὸ ∆ιάλογο Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκε από τους διαλόγους απηυδισμένος από την κακοήθεια των Παπικών: «Παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να µην έχω πλέον ουδεµίαν σχέση µε ένα τέτοιο “ἀνούσιο παίγνιο”…»11 είπε και πρόσθεσε, επίσης, ότι «Η Ουνία είναι ένας εμπαιγμός, μια καθαρή απάτη, ένα μασκάρεμα ανθρώπων»12.  Σε ναό αυτών των «ιερέων»-μασκαράδων, λοιπόν, πήγε ο π. Ελπιδοφόρος και, όπως φαίνεται στα σχετικά βίντεο, εισήλθε, μαζί τους, στο «ιερό»13, απήγγειλε το «Πιστεύω»14 και το «Πάτερ ημών»15, αποκάλεσε τους Ουνίτες «αγαπημένα παιδιά του Πατριαρχείου», τον Ουνίτη ψευτοϊερέα «θεοφιλέστατο αγαπημένο αδελφό» και «Άγγελο Κυρίου» και, τέλος, ευχήθηκε «Ο Θεός να δίνει στους δύο Πατέρες μας, τον Πάπα Φραγκίσκο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, υγεία  και χρόνια πολλά, για να μας καθοδηγούν όλους μας στο δρόμο της Σωτηρίας»16!
Και μόνο γι’ αυτήν την αχαρακτήριστη ενέργειά του, θα περιμέναμε όλοι οι επίσκοποί μας, όχι μόνο να κηρύξουν τον εν λόγω ρασοφόρο «ανεπιθύμητο πρόσωπο»-persona non grata, στις μητροπόλεις τους, αλλά και να απαιτήσουν την καθαίρεσή του.
Επανέρχομαι και ξαναρωτώ: οι φίλοι του αρχιμανδρίτες της μητροπόλεώς μας που μας τον έφερναν σε Φλώρινα και Πτολεμαΐδα και τον τιμούσαν, βλέποντας όλ’ αυτά νιώθουν καθόλου ντροπή; Νιώθουν καμία ενοχή;
Ο τέταρτος λόγος είναι το γεγονός που συνέβη το Νοέμβριο του 2006, στο Φανάρι, στη θρονική εορτή του Πατριαρχείου. Μόλις αφίχθη ο παναιρετικός Πάπας, ο π. Ελπιδοφόρος, περιχαρής, έσπευσε να του φιλήσει το χέρι! Το στιγμιότυπο αποθανάτισαν οι τηλεοπτικές κάμερες που μετέφεραν, μέσω της κρατικής τηλεόρασης, τις εικόνες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Όταν, το 1959, ο πρώην βασιλιάς Παύλος και η βασίλισσα Φρειδερίκη επισκέφτηκαν το Βατικανό και φίλησαν το χέρι του πάπα, ο π. Αυγουστίνος ήλεγξε με δριμύτητα το βασιλικό ζεύγος: «…Ποιος είσαι συ ο ψευτοθεολόγος και ο ψευτοπαπάς και ο ψευτοεπίσκοπος του 20ου αιώνος, που μου λες ότι “δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα”; Αν δεν είναι τίποτε να πάρης τη γομολάστιχα που έχει ο διάβολος και ν’ ανοίξης την Ιστορία και να σβήσης τα “κατορθώματα” του πάπα – αν μπορέσης να τα σβήσης. Να πας κατόπιν στην εκκλησία και να ξεκρεμάσης τις εικόνες των Αγίων που αγωνίσθηκαν εναντίον του παπισμού. Κι αφού τα σβήσης όλα αυτά, να σβήσης και τις εορτές όλων αυτών των αγίων. Και μετά να μου πης ότι δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα… Δεν ξέρω ποιο θα είναι το τέλος μου, με την γλώσσα που μεταχειρίζομαι ενώπιον βασιλέων, και δεν αποκλείεται το κήρυγμα αυτό να είναι το τελευταίο»17.
Αν ο άγιος Γέροντάς μας ήλεγξε με τόση δριμύτητα δυο κοσμικούς άρχοντες, φαντάζεστε τι θα έκανε σήμερα αν έβλεπε έναν «ορθόδοξο», υποτίθεται, κληρικό να ασπάζεται με σεβασμό το χέρι του «Θηρίου της Αποκαλύψεως» και να εκστομίζει τις προαναφερθείσες κακοδοξίες; Πιστεύω, ότι αν ζούσε σήμερα ο π. Αυγουστίνος, ο Προύσης όχι απλά δεν θα τολμούσε να πλησιάσει τη μητρόπολη, σε ακτίνα 100 χιλιομέτρων, αλλά και θα έτρεχε να βρει τρύπα να κρυφτεί, μη υποφέροντας να ακούει την στεντόρεια ελεγκτική φωνή του.
Τέλος, ο πέμπτος και τελευταίος λόγος, που η επίσκεψη του Μητροπολίτη Προύσης προσβάλλει την τοπική μας εκκλησία, είναι το γεγονός ότι, μια μέρα νωρίτερα, ο επίσκοπος αυτός θα μεταβεί στη Λέσβο για να συναντήσει και να υποδεχτεί (μαζί με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο) τον αντίχριστο Πάπα. Έτσι, θα μεταφέρει το μολυσμό και στη μητρόπολή μας.
Ωστόσο, καταλαβαίνω ότι η θέση του σεβ. μητροπολίτη μας είναι λεπτή και δύσκολη. Από τη μία είναι το Πατριαρχείο και από την άλλη βρίσκεται προ τετελεσμένων γεγονότων, εξ αιτίας της πρόσκλησης που απηύθυνε στον πατριαρχικό επίσκοπο ο  δήμος Φλωρίνης και ο κοσμικός Σύλλογος. Για λόγους ευγένειας και αβρότητας, νιώθει ότι θα πρέπει να τον υποδεχθεί. Ας τα όψονται οι αρχιμανδρίτες εκείνοι που άνοιξαν την «πόρτα» της μητρόπολής μας και μπαινοβγαίνουν, ανενόχλητοι, αμετανόητοι Οικουμενιστές, όπως ο Προύσης Ελπιδοφόρος, ο Σύρου Δωρόθεος, και άλλοι.
Για τους λόγους που προανέφερα, με την επιστολή αυτή, καλώ τον πιστό λαό της Φλωρίνης, να απέχει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, από τις εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα, προς τιμήν του Μητροπολίτη Προύσης.

Πτολεμαΐδα, 15/4/2016, Βασίλης Κερμενιώτης (kermeniotis_b@yahoo.gr)

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1.  Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Β΄- Πνευματική αφύπνιση,  Ι.  Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης 1999, σ. 176.
2.  Ο π. Αυγουστίνος  έγραψε και βιβλία για το θέμα αυτό, όπως το «Η Ορθοδοξία έναντι του Οικουμενισμού» και το «Αντιπαπικά» (εκδ. «Ο Σταυρός»).
3.  Από την Εγκύκλιο της Κυριακής της Ὀρθοδοξίας του 2008.
4.  Από το περιοδικό «Επίσκεψις» του Οικ. Πατριαρχείου,  αρ. 698/31.3.2009 (Στο internet μπορείτε να τη διαβάσετε στην ιστοσελίδα: http://anti-ecumenist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5945.html )
5.  Όπως ο Άγιος Δοσίθεος Ιεροσολυμων και ο Άγιος Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας.  Βλ. http://anti-ecumenist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5945.html
6.  Βλ. την παραπομπή 3.
7.  Βλ. την ιστοσελίδα:  http://anti-ecumenist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5945.html
8.  Από την επιστολή του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ προς τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο για το πρωτείο, 9/1/2014 και  http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/01/blog-post_8554.html
9.  Το κείμενο της Ρωσικής Εκκλησίας, στα αγγλικά:   https://mospat.ru/en/2013/12/26/news96344
        10.  Από τη συνέντευξη του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα, στη ρωσική ιστοσελίδα "Pravoslavie.ru" . Μπορείτε να τη διαβάσετε στη σελίδα: http://archive.romfea.gr/patriarxeia/patriarxeia/patriarxeio-mosxas/22228-2014-02-07-09-35-58
11.  Εφηµερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας», αρ. φύλλου 82, Σεπτέµβριος 2007, σελ. 25.
12.  Από συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας στην εφηµερίδα «Το Βήµα», 23/9/2006.
13.  Βλ. το σχετικό βίντεο, όπου καλύπτεται, ειδησεογραφικά, το χρονικό της επίσκεψης:  www.youtube.com/watch?v=6mgM2N8Ih_U
14.  www.youtube.com/watch?v=ovG_aMYF8Yg
15.  www.youtube.com/watch?v=RFEihGUW3WI    Επίσης, μπορείτε να δείτε τον Ουνίτη «ιερέα» να μνημονεύει το όνομα του Πάπα Φραγκίσκου:   www.youtube.com/watch?v=bVghw-sjp5Y
16.  www.youtube.com/watch?v=zp15aaXPCWM
17.  Απόμαγνητοφωνημένο απόσπασμα ομιλίας που έγινε στην Αθήνα την Κυριακή 28-6-1959 www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=6363
http://radioflorina.blogspot.gr/2016/04/

Μια πρώτη αποτίμηση της συνάντησης Οικουμενικού Πατριάρχη και Πάπα

Στα κέρδη του Πατριαρχείου είναι και η δημόσια αναγνώριση της οικουμενικότητας του, πράγμα που ενέχει μηνύματα προς όλο τον κόσμο και ιδίως την κυβέρνηση της Τουρκίας (που δεν αναγνωρίζει καν την νομική προσωπικότητα του Πατριαρχείου), αλλά και προς το Πατριαρχείο Μόσχας (που στην καλύτερη περίπτωση αμφισβητεί το ακριβές περιεχόμενο της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου και στην χειρότερη προωθεί την θεωρία της Μόσχας ως Τρίτης Ρώμης, που είναι και ανιστόρητη γιατί η Πόλη είναι Νέα Ρώμη, και όχι Δεύτερη για να υπάρξει και Τρίτη).