Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχιερεας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχιερεας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

09 Ιουνίου, 2024

ΔΙΚΑΙΟΣ ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ, ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΑΛΗΜ


Ο Δίκαιος Μελχισεδέκ ήταν ο Βασιλιάς της Σάλεμ (Ιερουσαλήμ). Ήταν και βασιλιάς και ιερέας, βάζοντας τα θεμέλια της πόλης όπου θα εμφανιζόταν ο Μεσσίας. Σύμφωνα με τον Mar Jacob of Serugh (
ο Μαρ Ιακώβ από τον Σέρουχ), ο Μελχισεδέκ ήταν Χανανίτης, υποστηρίζοντας ότι η ίδια η τοποθεσία του βασιλείου του μαρτυρεί αυτό. Επομένως, η γενεαλογία του δεν καταγράφεται. Πρέπει να είχε γεννηθεί και να πέθανε, αλλά οι Γραφές σκόπιμα αποκρύπτουν και τα δύο γεγονότα, δεν του αναθέτουν ούτε αρχή ούτε τέλος, ώστε να ονομαστεί ιερέας για πάντα. Ο Μελχισεδέκ (ο οποίος εμφανίζεται στις Γραφές ξαφνικά και μετά εξαφανίζεται) θεωρείται ως τύπος Χριστού (Εβραίους 5:6, 10· Εβραίους 6:20· Εβραίους 7:2). Δεν έλαβε την ιεροσύνη του από κανέναν άλλο ιερέα, ούτε την ιεροσύνη του την παρέδωσε σε κανέναν άλλον. Στο κήρυγμα του «Περί Μελχισεδέκ, Ιερέα του Υψίστου Θεού», ο Μαρ Ιακώβ από τον Σέρουχ αναφέρει ότι οι ιερείς του παρελθόντος χύνουν το αίμα των ζώων όταν πρόσφεραν θυσίες στον Θεό. Αντίθετα, ο Μελχισεδέκ έγινε ιερέας «με τις θυσίες της ψυχής του» και δεν θυσίασε ζώα, ούτε πρόσφερε τίποτα εκτός από τον εαυτό του στον Θεό. Ο Μελχισεδέκ δεν στολίστηκε με υπέροχα ρούχα όπως έκανε ο Ααρών. και αντί να προσφέρει ταύρους και κριάρια, ο Μελχισεδέκ πρόσφερε τις ιερές προσευχές του από καθαρή καρδιά. Ο Υιός του Θεού μοιάζει επίσης με τον Μελχισεδέκ, γιατί δεν υπάρχει αρχή ή τέλος στην ιεροσύνη Του, και προσέφερε τον εαυτό Του στον Πατέρα ως τέλεια θυσία. Ως Ιερέας, ο Χριστός έφερε τον εαυτό Του στον τόπο της θυσίας, τοποθετώντας το σώμα Του στο θυσιαστήριο του Σταυρού και χύνοντας το αίμα Του για εμάς.
Στο κεφάλαιο 7 της Επιστολής προς Εβραίους, ο Δίκαιος Μελχισεδέκ ονομάζεται Βασιλιάς του Σαλέμ, και επίσης «ιερέας του Υψίστου Θεού». Με την ερμηνεία του ονόματός του, αποκαλείται Βασιλιάς της δικαιοσύνης και Βασιλιάς της Σάλεμ, με άλλα λόγια, «ο Βασιλιάς της ειρήνης» (Εβραίους 7:2).
Ο Μελχισεδέκ συνάντησε τον Πατριάρχη Αβραάμ καθώς επέστρεφε από τη νίκη του επί των βασιλέων (Γένεση 14:18-24). Έφερε ψωμί και κρασί στον Αβραάμ και τον ευλόγησε, λέγοντας: «Ευλογημένος ο Άβραμ του Υψίστου Θεού, που έκανε τον ουρανό και τη γη, και ευλογημένος ο Ύψιστος Θεός, που παρέδωσε τους εχθρούς σου στη δύναμή σου». Προσφέροντας στον Αβραάμ ψωμί και κρασί, ο Μελχισεδέκ προμηνύει τη Λειτουργία της Εκκλησίας.
Έτσι, ο Δίκαιος Μελχισεδέκ φάνηκε μεγαλύτερος από τον Αβραάμ, επειδή ευλόγησε τον Αβραάμ. Ο Αβραάμ, ο μικρότερος από τους δύο, δεν θεώρησε ότι θα ευλογούσε κάποιον που ήταν μεγαλύτερος από τον εαυτό του (Ομιλία του Μαρ Ιακώβ, γραμμή 299). Ο Αβραάμ δέχτηκε την ευλογία και του πρόσφερε ένα δέκατο από τα λάφυρά του, και του έδειξε επίσης ευλάβεια (Ομιλία, γραμμή 310).
Η ιεροσύνη του Μελχισεδέκ είναι ανώτερη από την ιεροσύνη του Ααρών, επειδή ο Μελχισεδέκ ευλόγησε τον Αβραάμ. Δίνοντας ένα δέκατο στον Μελχισεδέκ, ο Αβραάμ, ο γενάρχης του Ααρών, έδειξε ότι τον αναγνώριζε ως ιερέα. Μέσω του Αβραάμ, η φυλή του Λευί πρόσφερε τους πρώτους καρπούς στην εικόνα του Υιού του Θεού που φαινόταν στον Μελχισεδέκ. Ωστόσο, ο Κύριος δεν επέλεξε να βγει από τη φυλή του Λευί, αλλά από την οικογένεια των Βασιλέων.
Ο Μελχισεδέκ δεν υπηρέτησε «σύμφωνα με το ιερατείο που επρόκειτο να διαλυθεί, αλλά σύμφωνα με αυτό που μένει πνευματικά στους αιώνες· και εφόσον η ιεροσύνη του δεν ακυρώθηκε ποτέ, όσον αφορά την υπηρεσία· δες πώς αναφέρεται ότι είναι ζωντανός, μέσω του ιερατείου." (Ομιλία, στίχοι 361-364).
Ο Άγιος Προφήτης-Βασιλιάς Δαβίδ μιλά για αυτόν ως ιερέα που δεν θα πέθαινε ποτέ (Ψαλμός 109/110:4). Όταν σκέφτηκε τον Μεσσία, για να Τον συγκρίνει με κάποιον στον οποίο θα έπρεπε να μοιάζει, δεν σκέφτηκε κανέναν από την ιεροσύνη του Ααρών. Αντίθετα, επέλεξε τον Μελχισεδέκ, ο οποίος φρόντισε για τη λειτουργία του χωρίς θυσίες. Η πνευματική διακονία αυτού του ανθρώπου, που ήταν ομοίως του Υιού, είναι ακατανόητη. Φορούσε δύο στέφανα, το ένα κρυφό και το άλλο φανερό. Είχε εξουσία σε δύο διαφορετικές σφαίρες. Ήταν ένας επίγειος Βασιλιάς που ποτέ δεν συμμετείχε σε μάχες με εκείνους στα σύνορά του, λόγω της ειρήνης του (Ομιλία, γραμμή 538). Δεν επιθυμούσε τίποτα παρά μόνο ειρήνη και δικαιοσύνη (Ομιλία, γραμμή 542).
Η Εκκλησία θυμάται τον Μελχισεδέκ στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής: «Μιμηθείτε τον Ιερέα του Θεού και τον μοναχικό Βασιλέα (Εβραίους 7:3), που ήταν εικόνα της ζωής του Χριστού στον κόσμο μεταξύ των ανθρώπων». (Πέμπτη της πρώτης εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Μέγας Κανόνας του Αγίου Ανδρέα Κρήτης, Ωδή Γ').

09 Φεβρουαρίου, 2020

«Ανομίες τῶν Αγίων Πραγμάτων»


   Στὸ 28ο κεφάλαιο τοῦ ἱεροῦ Βιβλίου τῆς Ἐξόδου ὁ Θεὸς μεταξὺ τῶν ἄλλων ὑποδεικνύει στὸν Μωυσῆ νὰ κάνει καὶ ἕνα πέταλο ἀπὸ χρυσάφι, πάνω στὸ ὁποῖο θὰ ὑπάρχει σφραγίδα μὲ τὸν τίτλο «Ἁγίασμα Κυρίου». 
 Αὐτὸ τὸ πέταλο θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ προσαρμόσει στὸ ἐμπρὸς μέρος τῆς ἀρχιερατικῆς Μίτρας, ποὺ θὰ φοροῦσε στὸ κεφάλι του ὁ ἀδελφός του Ἀαρών, ὁ κατ᾿ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ πρῶτος Ἀρχιερέας. 
 Ποιὸς ὅμως ἦταν ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ἔπρεπε νὰ τοποθετηθεῖ τὸ πέταλο αὐτὸ στὴ Μίτρα τοῦ Ἀρχιερέα; Αὐτὸ διευκρινίζεται στὸν στί- χο 34 τοῦ 28ου κεφαλαίου. Ἐκεῖ λέει ὁ Θεὸς τὰ ἑξῆς: «Καὶ ἐξαρεῖ Ἀαρὼν τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἁγίων, ὅσα ἂν ἁγιάσωσιν οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, παντὸς δόματος τῶν ἁγίων αὐτῶν». Ἡ φράση φαίνεται δυσκολονόητη. Ὅπως ὅμως εἶναι διατυπωμένη στὸ πρωτότυπο ἑβραϊκὸ κείμενο, ἡ ἔννοιά της γίνεται εὐκολότερα φανερή. Οἱ σύγχρονοι ἑρμηνευτὲς μεταφράζουν τὸ ἀντίστοιχο σημεῖο ὡς ἑξῆς: «Ὁ Ἀαρὼν θὰ σηκώνει τὶς ἀνομίες τῶν ἁγίων πραγμάτων». Τὴ διατύπωση «οἱ ἀνομίες τῶν ἁγίων πραγμάτων» τὴ χρησιμοποιήσαμε καὶ ὡς τίτλο τοῦ ἄρθρου μας. 
  Ἂς δοῦμε τώρα τὸ νόημά της. Τί λοιπὸν σημαίνει «ἀνομίες τῶν ἁγίων πραγμάτων»; Μιὰ πρόχειρη ἑρμηνεία τοῦ κειμένου θὰ ἦταν ὅτι «ἀνομίες τῶν ἁγίων πραγμάτων» εἶναι π.χ. ἡ ἀσέβεια ποὺ δείχνουν οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμα κι ὅταν ἀσχολοῦνται μὲ ἅγια πράγματα, ἀκόμα κι ὅταν προσφέρουν ἅγιες προσφορὲς γιὰ τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ. 
 Τὸ πέταλο ἑπομένως θὰ παραμένει στὸ μέτωπο τοῦ Ἀαρὼν σὰν ἀπόδειξη ὅτι σηκώνει ὁ Ἀαρὼν ὡς Ἀρχιερέας τὶς παραβάσεις ποὺ κάνει ὁ λαός, μάλιστα τὶς παραβάσεις ποὺ κάνει ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ἀσχολεῖται μὲ ἅγια πράγματα, ἀκόμα κι ὅταν προσφέρει στὸν Θεὸ ἅγιες προσφορές. Θὰ εἶναι τὸ πέταλο πάντοτε στὸ μέτωπό του, γιὰ νὰ γίνονται δεκτὲς ἀπὸ τὸν Θεὸ αὐτὲς οἱ ἀπὸ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους προσφερόμενες ἱερὲς προσφορές. Οἱ ἑρμηνευτὲς λένε: Ἀκόμα καὶ οἱ ἁγιότερες προσφορὲς ποὺ προσφέρονται στὸν ἅγιο Θεὸ ἀπὸ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους, μετέχουν τοῦ μολυσμοῦ αὐτῶν ποὺ τὶς προσφέρουν. Ἡ ἁγιότητα ὅμως τοῦ πετάλου ποὺ φέρει ὁ Ἀαρὼν ἐπάνω στὴ Μίτρα τὶς μεταβάλλει, τὶς ἐξαγνίζει, ἀφαιρεῖ αὐτὰ τὰ μολύσματα καὶ καθαρίζει τὰ προσφερόμενα δῶρα. Δηλαδὴ ὁ Ἀρχιερέας μὲ τὸ πέταλο αὐτὸ ποὺ ὅρισε ὁ Θεὸς ἐξαγνίζει τὰ προσφερόμενα δῶρα καὶ τοὺς προσφέροντες αὐτά. 
Ἀπὸ ποῦ εἶχε τὴ δύναμη αὐτὸ τὸ χρυσὸ πέταλο νὰ ἀφαιρεῖ τὶς ἀνομίες τοῦ λαοῦ; Τὸ πέταλο ἦταν ἕνα ἁπλὸ μέταλλο. Χρυσὸ μέν... ἀλλὰ μέταλλο, τίποτε παραπάνω. Τὴ δύναμη νὰ ἀφαιρεῖ ἁμαρτήματα τοῦ τὴν ἔδινε τὸ ὄνομα «ἁγίασμα Κυρίου» ποὺ ἦταν γραμμένο ἐπάνω του. Ὁ Ἀρχιερέας τῶν Ἑβραίων εἶναι τύπος, προτύπωση τοῦ ἀληθινοῦ Ἀρχιερέα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἔλθει. Πότε; Κανεὶς δὲν γνώριζε... Ὅμως τὸ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Θεὸς ὅτι θὰ ἔλθει. Καὶ πράγματι κάποια στιγμὴ ἦλθε. Εἶναι ὁ Ἰησοῦς, τὸ παιδίον τῆς Βηθλεέμ. Δὲν ἔχει ἐνδυμασία Ἀρχιερέως, δὲν ἔχει χρυσὸ πέταλο στὸ μέτωπο μὲ τὸ ὄνομα «ἁγίασμα Κυρίου». Ὁ Ἀρχιερέας μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Ἴδιος Ἅγιος. Εἶναι ὁ Ἴδιος Κύριος. Εἶναι ὁ Ἅγιος τῶν ἁγίων καὶ Κύριος τῶν κυρίων. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ χάρη μας καὶ μᾶς συμπαθεῖ, παίρνει ἐπάνω Του τὶς ἀσθένειες καὶ τὶς ἀδυναμίες μας, ὅλα τὰ ἁμαρτήματά μας. Καὶ τί ἁμαρτήματα! Ἂς σκεφθοῦμε... Πόσες φορὲς κι ἐμεῖς σὰν τοὺς Ἑβραίους παρουσιάζουμε «ἀνομίες τῶν ἁγίων πραγμάτων»! Τὰ ἱερὰ Μυστήρια μᾶς δίνουν τὴ χάρη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἀρχιερέως μας. Ὅμως... πόσες φορὲς προσερχόμαστε σ᾿ αὐτὰ ἐπιπόλαια καὶ ἀπρόσεκτα...! Πᾶμε στὸ ναὸ νὰ λειτουργηθοῦμε καὶ ἡ καρδιά μας βρίσκεται ἔξω ἀπὸ αὐτόν! Προσφέρουμε πρόσφορα καὶ νάμα, ὄχι ὅμως καὶ τὴν καρδιά μας... Ἀνάβουμε κερί, ἀλλὰ εἶναι σβησμένη μέσα μας ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ... Προσευχόμαστε, κοινωνοῦμε, ἀλλὰ κρατᾶμε στὴν ψυχή μας ἀντιπάθειες γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας... «Ἀνομίες τῶν ἁγίων πραγμάτων»! Τί θὰ κάνουμε λοιπόν; Νὰ μὴν ἀπογοητευόμαστε... Ὑπάρχει τώρα πολὺ περισσότερο τὸ «Ἁγίασμα Κυρίου». Εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Ἅγιος Κύριος! Αὐτὸς μᾶς ἐλεεῖ, ὅταν ζητοῦμε ἔλεος γιὰ τὶς «ἀνομίες τῶν ἁγίων πραγμάτων»! Αὐτὸς μᾶς ἁγιάζει, ἐφόσον μετανοοῦμε. Γιατί τολμοῦμε νὰ μετέχουμε τῶν ἱερῶν Μυστηρίων; Διότι μᾶς ἁγιάζει ὁ Κύριος. Γι᾿ αὐτὸ βαπτίζουμε τὰ παιδιά μας. Γι᾿ αὐτὸ γίνονται οἱ γάμοι. Γι᾿ αὐτὸ κοινωνοῦμε, γι᾿ αὐτὸ τολμοῦν νέοι νὰ γίνονται ἱερεῖς. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐξομολογούμαστε. Γι᾿ αὐτὸ μετέχουμε τοῦ ἁγίου Εὐχελαίου. Ζητοῦμε τὸν ἁγιασμὸ τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως, τοῦ ἀπ᾿ αἰῶνος ἕως τοῦ αἰῶνος, γιατὶ Αὐτὸς θὰ μᾶς κρίνει κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία Του. Αὐτὸς θὰ μᾶς ἐλεήσει, θὰ μᾶς ἁγιάσει, θὰ μᾶς χαρίσει τὴ θεία Του Βασιλεία.ΟΣΩΤΗΡ2060

16 Αυγούστου, 2015

Γιατί ο ιερέας ευλογεί τον λαό με το ένα χέρι ενώ ο Αρχιερέας-Επίσκοπος με τα δύο;

Γιατί ο ιερέας ευλογεί τον λαό με το ένα χέρι ενώ ο Αρχιερέας-Επίσκοπος με τα δύο;



 Ο ιερεύς είναι "εις τύπον των Αγίων Αποστόλων" και ευλογεί με το ένα χέρι, το δεξί. Ο Αρχιερεύς είναι "εις τύπον Αυτού Του Κυρίου μας Ιησού Χριστού" και ευλογεί με τα δύο χέρια του σταυροειδώς! Καί στην ευλογία του Επισκόπου καί σε αυτήν του ιερέα λειτουργού ο πιστός ανταπαντά όχι κάνοντας το σημείο του Σταυρού αλλά ευχαριστιακά, κάμνοντας ελαφρά υπόκλιση, φέροντας το δεξί του χέρι στην περιοχή της καρδιάς! Πάντοτε υποστήριζα καί υποστηρίζω: δεν είναι αργά! Να αδειάσουμε τα κατηχητικά σχολεία από τα μικρά παιδιά και να εισέλθουμε εμείς, τα "μεγάλα παιδιά" για να διδαχθούμε όσα σχετικά με την Πίστη μας! Ο δε Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι "η έλλειψη πίστης είναι αποτέλεσμα και απόρροια της έλλειψης γνώσης των Γραφών και γενικότερα της Πίστης μας".