ΠΟΙΟΥΣ ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ.

 
«Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν» 

Ο Κύριος μὲ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια ἔθρεψε πλῆθος ἀνθρώπων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους μόνο οἱ ἄνδρες ἦταν πέντε χιλιάδες! Ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν καὶ μάλιστα περίσσεψαν δώδεκα κοφίνια γεμάτα μέχρι πάνω! Το περιστατικο αὐτο εἶναι κατ᾿ ἐξοχὴν ἐπίκαιρο στὴν ἐποχή μας, ἐποχὴ οἰκονομικῆς κρίσεως, κατὰ τὴν ὁποία πολλοὶ συνάνθρωποί μας στεροῦνται ἀκόμη καὶ τὰ ἀναγκαῖα. Ὡστόσο, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ θαῦμα, θὰ πρέπει νὰ δοῦμε ποιὰ ἦταν ἡ περίσταση στὴν ὁποία ὁ Κύριος τὸ ἐνήργησε, καὶ κατόπιν τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας. 

1. Προνοεῖ ἰδιαιτέρως γιὰ ὅσους ἐπίμονα Τὸν ἀναζητοῦν 

Ὁ Κύριος καὶ οἱ μαθητές Του εἶχαν ἀποσυρθεῖ σὲ ἔρημο τόπο γιὰ λίγη ξεκούραση. Τὸν ἀντιλήφθηκαν ὅμως τὰ πλήθη καὶ πῆγαν σ᾿ ἐκεῖνο τὸ μέρος. Ἐκεῖνος τοὺς σπλαχνίσθηκε, θε­ράπευσε τοὺς ἀσθενεῖς τους καὶ δίδαξε ἐπὶ πολλὴ ὥρα, μέχρι ποὺ ἄρχισε νὰ βραδιάζει. Τότε τοὺς ἔθρεψε μὲ αὐτὸ τὸ καταπληκτικὸ θαῦμα. Αὐτοὺς ἔθρεψε. Αὐτοὺς ποὺ εἶχαν δείξει τέτοιο ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση γιὰ τὸν Κύριο. Δὲν τοὺς βρῆκε Ἐκεῖνος· αὐτοὶ Τὸν βρῆκαν, περπατώντας ὧρες, καὶ μάλιστα κουβαλώντας τοὺς ἀρρώστους τους. Δὲν πῆγαν μόνο γιὰ νὰ θεραπευθοῦν, ἀλλὰ ἔδειξαν ἐνδιαφέρον νὰ ἀκούσουν τὴ διδασκαλία Του. Κάθισαν καὶ Τὸν ἄκουγαν ὧρες, χωρὶς νὰ δυσανασχετήσουν καὶ νὰ παραπονεθοῦν. Τόσο τοὺς εἵλκυσε ἡ θεία διδασκαλία Του, ὥστε ξέχασαν τὴν κούρασή τους καὶ δὲν τοὺς ἀπασχόλησε καθόλου οὔτε ποῦ θὰ κοιμηθοῦν οὔτε τί θὰ φᾶνε. Αὐτοὺς ἔθρεψε ὁ Κύριος· τοὺς ἐπίμονους ἀναζητητές Του καὶ φιλόπονους ἀκροατές Του, οἱ ὁποῖοι γιὰ χάρη τῶν πνευματικῶν λησμόνησαν τὰ σωματικά. Τί σημαίνει ὅμως αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας; 

2. Πάνω ἀπὸ ὅλα ἡ ψυχή! 

Ἀπὸ τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων διδασκόμαστε ὅτι ὅταν φροντίζουμε περισσότερο ἀπὸ ὅλα γιὰ τὸν ἐξαγιασμό μας, τότε ὁ Κύριος δὲν θὰ μᾶς στερήσει τίποτε ἀπὸ ὅσα ἔχουμε ἀνάγκη. Τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Νὰ ζητᾶτε πρῶτα καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα, τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, καὶ τότε ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπίγεια, τὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὴ σωματική σας συντήρηση, θὰ σᾶς δοθοῦν (Ματθ. ς´ 33). Εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ψαλμικοῦ χωρίου ποὺ ψάλλουμε στὴν ἱερὴ Ἀκολουθία τῆς Ἀρτοκλασίας: «Πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν, οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ». Πλούσιοι ποὺ ἐξάρτησαν τὴν εὐτυχία τους ἀπὸ τὰ πλούτη τους, κατάντησαν φτωχοὶ καὶ πείνασαν· ἐνῶ ὅσοι στήριξαν τὴν ἐλπίδα τους στὸν Κύριο καὶ Τὸν ἀναζητοῦν μὲ πόθο, δὲν θὰ στερηθοῦν κανένα ἀγαθό (Ψαλ. λγ´ [33] 11). Τὸ ζητούμενο λοιπὸν εἶναι νὰ βάλουμε σωστὲς προτεραιότητες: πρῶτα νὰ φροντίζουμε γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας καὶ μετὰ γιὰ τὴ συντήρηση τοῦ σώματός μας. Νὰ μὴ μᾶς ἀπορροφοῦν οἱ δουλειές μας καὶ παραμελοῦμε τὰ πνευματικά – τὴν καθημερινὴ προσευχὴ καὶ μελέτη, τὸν ἐκκλησιασμὸ κάθε Κυριακή, τὴν τακτικὴ Ἐξομολόγηση καὶ θεία Κοινωνία. Νὰ μᾶς ἀπασχολεῖ πάνω ἀπὸ ὅλα πῶς θὰ ἀρέσουμε στὸ Θεό, καὶ τότε Ἐκεῖνος θὰ εὐλογεῖ τὴν ἐργασία μας καὶ δὲν θὰ μᾶς λείπει τίποτε. Νὰ φυλάττουμε ἀκόμη τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς, ποὺ δυστυχῶς στὶς μέρες μας καταπατεῖται. Νὰ μὴν ἐργαζόμαστε τὴν Κυριακή, ὅση ἀνάγκη κι ἂν ἔχουμε, καὶ δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει ὁ Θεός. «Τὸ κέρδος τῆς Κυριακῆς εἶναι καταραμένο», ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, «καὶ βάνετε φωτιὰ καὶ κατάρα στὸ σπίτι σας καὶ ὄχι εὐλογία», ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ Ἅγιος. Τὴν Κυριακὴ νὰ τὴν ἀφιερώνουμε στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ, σὲ πνευματικὴ μελέτη, σὲ ἀγαθοεργίες… 

   

Εἶναι πραγματικὰ παράδοξο ὅτι ἕνα τόσο «ὑλικὸ» θαῦμα, ὁ χορτασμὸς τῶν πεντακισχιλίων, δίνει ἕνα τόσο πνευματικὸ μήνυμα. Τὸ μήνυμα νὰ στρέψουμε τὸ ἐνδιαφέρον, τὴν προσοχή, τὴν καρδιά μας ἀπὸ τὰ γήινα στὰ οὐράνια· νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστὸ μὲ ὅλη μας τὴ δύναμη, νὰ ἐμπιστευθοῦμε σ᾿ Αὐτὸν ὁλόκληρη τὴ ζωή μας· καὶ τότε Ἐκεῖνος θὰ φροντίσει γιὰ ὅ,τι ἔχουμε ἀνάγκη. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ μόνη λύση στὴν κρίση τῆς ἐποχῆς μας: νὰ σταματήσουμε νὰ δίνουμε τὶς δικές μας ἀνθρώπινες λύσεις στὰ προβλήματα ποὺ μᾶς ταλαιπωροῦν, καὶ νὰ μᾶς ἀπασχολήσει ἕνα κυρίως ζήτημα: πῶς θὰ βροῦμε τὸν Θεό. Καὶ τότε Ἐκεῖνος θὰ δίνει τὶς δικές Του θαυμαστὲς θεϊκὲς λύσεις σὲ ὅλα τὰ προβλήματά μας. ΟΣΩΤΗΡ2159

Κερδισμένος ὁ Ανθρωπος τῆς Αρετῆς καὶ Οχι τῆς Κατὰ Κόσμον Εὐτυχίας

 

Ἀπάντηση στὸ πρόβλημα: «Γιατί εὐτυχοῦν οἱ ἀσεβεῖς;»

    Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ  δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ τίποτε. Ἐκεῖνοι ποὺ πρέπει νὰ φοβοῦνται, διότι τοὺς περιμένουν πολὺ δύσκολοι καιροὶ καὶ ὁπωσδήποτε ὄλεθρος καὶ θάνατος αἰώνιος, εἶναι ὅσοι ἀποστατοῦν ἀπὸ τὸν Θεό, οἱ ἀμετανόητοι ἀσεβεῖς. Εἶναι σαφὴς καὶ κατηγορηματικὸς ὁ ἱερὸς Ψαλ­μωδός. Λέγει: Ἂς φοβοῦνται οἱ ἀσεβεῖς, διότι «ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται, ἐξωλόθρευσας πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ» (Ψαλ. οβ΄ [72] 27): Ἰδού· ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπὸ Σένα θὰ χαθοῦν. Διότι Σύ ἐξολόθρευσες κάθε ἄνθρωπο ποὺ χωρίστηκε ἀπὸ Σένα ποὺ εἶσαι ὁ ἀληθινὸς Νυμφίος, καὶ ξέπεσε στὴν εἰδωλολατρία καὶ τὴν ἁμαρτία μολύνοντας καὶ διαλύοντας ὡς μοιχὸς καὶ πόρνος τὴ σχέση του καὶ τὴν ἕνωσή του μαζί Σου.

    Βεβαίως ἀπομακρύνεται κάποιος ἀπὸ τὸν Θεὸ ὄχι τοπικά, διότι ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών· ἀπομακρύνεται «κα­τὰ τὴν σχέσιν καὶ ἀγάπην, διὰ μέσου τῆς ἁμαρτίας». Ὅπως ἀντιθέτως πλησιάζει κάποιος τὸν Θεὸ «διὰ μέσου τῆς ἀρετῆς, ἐπειδὴ ἡ ἁμαρτία φεύγει καὶ μακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς φεύγει καὶ τὸ σκότος ἀπὸ τὸ φῶς». Ὅσο δὲ ἀπομακρύνεται κανεὶς ἀπὸ τὸν Θεό, «τόσον περισσότερον πλησιάζει εἰς τὴν ἀπώλειαν (…), ἀπώλειαν δὲ ὀνομάζει ὄχι τὴν εἰς τὸ μὴ ὂν διάλυσιν, ἀλλὰ τὴν στέρησιν τῆς σωτηρίας»1.

    Ὁ εὐσεβὴς Ψαλμωδὸς ὁμολογεῖ ὅτι παρέμεινε σταθερὸς κοντά στὸν ἅγιο Θεό, διότι, ὅπως τονίζει, γνωρίζει ὅτι τὸ τέλος ὅσων βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ θὰ εἶναι ἡ καταστροφή. Δὲν τοὺς καταστρέφει ἐδῶ, ἀλλὰ στὴν αἰώνια κόλαση!… «Ἐξωλόθρευσας», ­Κύριε, ­γράφει, ­«πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ». Ὁ Ψαλμωδὸς πορνεία ὀνομάζει ἐδῶ τὴν εἰδωλολατρία. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀρνεῖται τὸν Θεὸ καὶ προσχωρεῖ στὴ λατρεία τῶν εἰδώλων, δηλαδὴ τῶν ­δαιμόνων, χωρίζεται ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Νυμφίο, μολύνον­τας καὶ διαλύοντας ὡς μοιχὸς καὶ πόρνος τὴ σχέση του καὶ τὴν ἕνωσή του μαζί Του. Ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζεται «νύμφη Θεοῦ, ἐπειδὴ καὶ εἶναι ἑνωμένη μὲ τὸν ἀληθῆ Θεὸν διὰ μέσου τῆς πίστεως καὶ τῆς φυλακῆς (τῆς τηρήσεως, τῆς ἐφαρμογῆς) τῶν θείων ἐντολῶν»2. Ἄλλωσ­τε ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου λέγει: «Ἔμαθες τί ἔκαμαν σ’ Ἐμένα τὸ πλῆθος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ; Πῆγαν σὲ κάθε ὑψηλὸ βουνὸ καὶ κάτω ἀπὸ κάθε πυκνόφυλλο δένδρο καὶ “ἐπόρνευσαν ἐκεῖ”· πα­ραδόθηκαν δηλαδὴ στὴ λατρεία τῶν εἰδώλων… Καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερο ἦταν ὅτι οἱ­ ­Ἰσραηλίτες δὲν θεωροῦ­σαν τὴ βδε­λυκτὴ εἰδωλολατρία ὡς ­παρανομία καὶ συνέχιζαν τὴν εἰδωλολατρική τους μοιχεία μὲ τὸ νὰ λατρεύουν τὰ ξύλινα εἰδωλικὰ ἀγάλματα καὶ τὰ πέτρινα εἴδωλα» (βλ. Ἱερ. γ΄ 6, 9). 

    Τὸν λόγο αὐτὸ τοῦ Κυρίου πρέπει πο­λὺ νὰ τὸν προσέξουμε. Διότι αὐτὰ δὲν συ­­νέβαιναν μόνο τότε, συμβαίνουν δυσ­τυχῶς καὶ στὶς μέρες μας. Διότι ­σήμερα δὲν ἔχουμε μόνο φαινόμενα νεοειδωλολατρίας, ἀλλὰ καὶ ἀθεΐας καὶ λατρείας τοῦ μαμωνᾶ καὶ ἀπιστίας καὶ ἠθικῆς ἀποχαλινώσεως. Δηλαδὴ ­φαινόμενα ἐξ­οργιστικῆς ἀσέβειας καὶ ­ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Σωτήρα Χριστό. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐργαζόμαστε προκλητικά, ἔτσι ποὺ ἐξοργίζουμε τὸν πανάγαθο Θεό, ὁ Ὁ­­­ποῖος ὅμως μακροθυμεῖ καὶ δὲν ἐφαρμόζει τὸν λόγο τοῦ ­Ψαλμωδοῦ: «Ἐξωλόθρευσας πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ». Ἀλλὰ ἂς μὴν ­ἐπαναπαυόμαστε στὴ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ.

    Ὁ ­ἀπόστολος Παῦλος προειδοποιεῖ καθέναν ποὺ συμπεριφέρεται μὲ τὸν τρό­πο αὐτό: Νομίζεις ὅτι ἐσὺ προνομιακὰ θὰ ἀποφύγεις τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ; Ἢ καταφρονεῖς τὸν πλοῦτο τῆς εὐεργετικῆς ἀγαθότητός Του καὶ τῆς ἀνεκτικότητος καὶ τῆς μακροθυμίας ποὺ δείχνει σὲ σένα, καὶ δὲν δείχνεις ἐνδιαφέρον νὰ μάθεις ὅτι τὸ νὰ σὲ εὐεργετεῖ ὁ Θεός, ἀντὶ νὰ ἐξαπολύσει τὴν ὀργή Του ἐναντίον σου γιὰ τὶς κακὲς πράξεις σου, πρέπει νὰ σὲ παρακινεῖ καὶ νὰ σὲ ὁδηγεῖ σὲ μετάνοια; Καὶ σύμφωνα μὲ τὴ σκληρότητά σου καὶ τὴν ἀμετανόητη καρδιά σου, ποὺ δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν τόση καλοσύνη τοῦ Θεοῦ, μαζεύεις ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ σου θησαυροὺς ὀργῆς, ποὺ θὰ ἐξαπολυθοῦν ἐναν­τίον σου τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ξεσπάσει ἡ θεία ὀργὴ καὶ θὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του (βλ. Ρωμ. β΄ 3-6).

    Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς κατακλείει τὸν ὑ­­πέρ­οχο 72ο Ψαλμό του ὁμολογώντας ὅτι γι’ αὐτὸν μόνο ἕνα μόνιμο καὶ ­ὕψιστο ἀγαθὸ ὑπάρχει. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ νὰ προσκολλᾶται καὶ νὰ ἐμπιστεύεται ὁλοένα καὶ περισσότερο στὸ Θεό του καὶ νὰ στηρίζει ὅλες του τὶς ἐλπίδες στὸν Κύριο. Καὶ προσθέτει: Ἔτσι, ­ἀπορροφημένος ὁλόκληρος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Σου, Κύριέ μου, νὰ ἔχω κύριο καὶ παντοτινὸ ἔργο μου τὸ νὰ ἐξαγγέλλω ὅλες τὶς δοξολογίες ποὺ Σοῦ ὀφείλω δίπλα στὶς πύλες τῆς Ἱε­­ρουσαλήμ, γιὰ νὰ τὶς ἀκοῦν ὅλοι ὅ­­­σοι εἰσέρχονται ἀπὸ αὐτὲς στὴν πόλη (Ψαλ. οβ΄ [72] 28). 

    Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὅσο περισσότερο βυθίζεται στὸν ὠκεανὸ τῆς ἄπειρης ἀγάπης Του, τόσο καὶ βοηθεῖται στὸ νὰ ὑπομένει καρτερικὰ καὶ νὰ ἐλπίζει δυναμικά.

    Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς ἀφοῦ ἔλαβε «πεῖ­ραν δι’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων»3, ἀποφάσισε νὰ προσκολληθεῖ πλέον στὸ Θεὸ καὶ νὰ μείνει ἀχώριστος μαζί Του. Βε­βαιώθηκε ὅτι ἡ εὐσέβεια εἶναι ὠφέλιμη σὲ ὅλα, διότι ὑπόσχεται ἀγαθὰ καὶ ἀνταμοιβὲς καὶ γι’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴν μέλλουσα (βλ. Α΄ Τιμ. δ΄ 8). Στὸ τέλος εὐτυχὴς καὶ κερδισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς κατὰ Θεὸν ἀρετῆς καὶ ὄχι ὁ ἄν­θρωπος τοῦ μαμωνᾶ καὶ τῆς κατὰ κόσμον εὐτυχίας.

https://www.osotir.org/2015/11/06/8-kerdismenos-nthropos-t-s-ret-s-ka-xi-t-s-kat-kosmon-e-tyxias/

 1. Νικοδήμου Ἁγιορείτου – Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς 150 Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, τόμ. Β΄, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 285.

2. Νικοδήμου Ἁγιορείτου – Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ, ὅ.π., σελ. 286.

3. Θεοδωρήτου Κύρου, Εἰς τὸν 72ον Ψαλμὸν 28, PG 80, 1453Α..

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΟΞΑ

1. Ζωὴ σταυροῦ καὶ θυσίας

Λίγες μέρες πρίν, ἀξιωθήκαμε νὰ προσκυνήσουμε  τὸν Ζωηφόρο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ νὰ λάβουμε τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία του. Ὁ Κύριος ὅμως δὲν μᾶς θέλει ἁπλοὺς προσκυνητὲς τοῦ Σταυροῦ Του. Μᾶς ζητᾶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὸ δρόμο τοῦ σταυροῦ καὶ   τῆς θυσίας. Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς λέγει στὴν εὐαγγελικὴ  περικοπὴ ποὺ ἐπικαίρως ἀναγινώσκεται τὴν Κυριακὴ «μετὰ τὴν Ὕψωσιν»:

Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου,ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του κι ἂς πάρει τὴ σταθερὴ  ἀπόφαση νὰ ὑποστεῖ γιὰ μένα κάθε θλίψη καὶ δοκιμασία, ἀκόμα καὶ θάνατο σταυρικό, καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθεῖ μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου.

Καὶ γιὰ νὰ βεβαιώσει τοὺς μαθητές Του ὅτι δὲν εἶναι μάταιες οἱ θυσίες αὐτές, συμπλήρωσε: Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν πρόσκαιρη ζωή του, θὰ χάσει τὴν εὐτυχισμένη καὶ αἰώνια ζωή. «Ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν»· ὅποιος ὅμως θυσιάσει τὴ ζωή του γιὰ μένα  καὶ τὸ Εὐαγγέλιό μου, αὐτὸς θὰ σώσει τὴν ψυχή του  στὴ μέλλουσα ζωὴ καὶ θὰ κερδίσει τὴν αἰώνια εὐτυχία.

Εἶναι κάποιες φορὲς ποὺ ὁ καθένας μας ἔρχεται  μπροστὰ στὸ φοβερὸ δίλημμα: νὰ μείνω πιστὸς στὸ  θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ διακινδυνεύσω τὴ θέση ἐργασίας, τὸ μέλλον τῆς οἰκογενείας ἢ ἀκόμη καὶ τὴν ὑγεία  μου ἢ νὰ κάνω κάποια παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἐπιβιώσω μέσα στὶς τόσο δύσκολες καὶ πιεστικὲς καταστάσεις;... Στὴ δύσκολη αὐτὴ ὥρα τῶν  ἀποφάσεων χρειάζεται τόλμη καὶ ἀποφασιστικότητα.

Πίστη καὶ ἐλπίδα στὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος θὰ μᾶς δώσει δύναμη γιὰ νὰ σηκώσουμε τὸν σταυρό μας.

Πόσο ἐνισχυτικὰ εἶναι τὰ ἀπειράριθμα παραδείγματα τῶν ἁγίων μαρτύρων! Σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ  μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Εὐσταθίου, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀνώτατος  ἀξιωματικὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ. Ἀπὸ  τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὸς καὶ ἡ οἰκογένειά του  πίστεψαν στὸ Χριστό, πέρασαν ἀπίστευτες περιπέτειες! Ὡστόσο ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ποτὲ δὲν τοὺς ἐγκατέλειψε. Κι ὅταν ὁ Εὐστάθιος, ἐπικεφαλῆς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ σὲ κρίσιμη μάχη, ἐπέστρεψε νικητὴς καὶ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα Ἀδριανοῦ, δὲν δίστασε νὰ  ὁμολογήσει μὲ παρρησία τὴν πίστη του, ἀρνούμενος νὰ θυσιάσει στοὺς ψεύτικους  θεούς. Καὶ γιὰ τὴν ὁμολογία του αὐτὴ τὸν  ὁδήγησαν στὸ μαρτύριο μαζὶ μὲ τὴ σύζυγο καὶ τὰ παιδιά του. Ἀνθρωπίνως θὰ λέγαμε ὅτι ἔχασαν τὴ ζωή τους. Στὴν πραγματικότητα ὅμως κέρδισαν τὴν ἀθανασία, τὴν αἰώνια μακαριότητα καὶ εὐτυχία. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ πᾶν, ὅπως ἐξήγησε ὁ Κύριος στὴ συνέχεια τῆς διδασκαλίας Του:

2. ΄Ενώπιον ἀνθρώπων  καὶ ἀγγέλων

Τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο, ἐὰν κερδίσει ὅλο τὸν ὑλικὸ κόσμο, καὶ στὸ τέλος  χάσει τὴν ψυχή του;

Ἤ, ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τὴν ψυχή του, τί μπορεῖ νὰ δώσει ὡς ἀντάλλαγμα  γιὰ νὰ τὴν ἐξαγοράσει ἀπ’ τὴν αἰώνια ἀπώλεια; 

Νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καὶ τοὺς λόγους μου μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους τῆς γενιᾶς αὐτῆς  ποὺ ἀποστάτησε ἀπ’ τὸν πνευματικό της  Νυμφίο καὶ εἶναι ἁμαρτωλή, αὐτὸν θὰ τὸν ντραπεῖ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου  καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξει ὡς ξένο, ὅταν θὰ  ἔλθει μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μὲ τὴ δόξα τοῦ Πατρός Του.

Καὶ ὁ Κύριος συνέχισε: Σᾶς λέω ἀληθινὰ ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ  στέκονται ἐδῶ οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν  θάνατο, μέχρι νὰ δοῦν τὴ βασιλεία τοῦ  Θεοῦ νὰ ἔχει ἔλθει δυναμικὰ καὶ ἀποτελεσματικά. (Πράγματι, μὲ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ναοῦ της καὶ μὲ τὸν διασκορπισμὸ τοῦ Ἰσραήλ, καταλύθηκε ἡ παλαιὰ τάξη, ἐνῶ μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θεμελιώθηκε, ὡς ἄλλη  βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στὴ γῆ, ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν ἀκατανίκητη δύναμή της). 

Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου ποὺ ἀναφέρεται σ’ αὐτοὺς ποὺ  θὰ ντραποῦν νὰ ὁμολογήσουν τὸ ὄνομά Του, λόγος ποὺ ἀναμένει τὴν ἐπαλήθευσή του στὴ φοβερὴ ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Εἶναι ἐντυπωσιακὴ ἡ ἀντίθεση καὶ δημιουργεῖ εὔλογη τὴν ἀπορία: αὐτὸς ποὺ  ντρέπεται νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα  τοῦ Θεοῦ καὶ διστάζει νὰ ὁμολογήσει ὅτι  εἶναι πιστὸς χριστιανὸς μπροστὰ σὲ συναδέλφους, συγγενεῖς ἢ ἄλλους ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός του, πῶς θὰ ἀντέξει τὴν ντροπή, ὅταν θὰ φανερωθεῖ ἡ διπλοπροσωπία του ἐνώπιον ἀνθρώπων  καὶ ἀγγέλων;... Αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται νὰ  σηκώσει τὸν σταυρό του καὶ παραιτεῖται  ἀπὸ τὸν ἀγώνα, πῶς θὰ ἀτενίσει «τὸ σημεῖον τοῦ οὐρανοῦ», τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ προβάλει ὡς σύμβολο νίκης τὴν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας; Τί θὰ ἀπολογηθεῖ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου, ποὺ θὰ φέρει τὰ σημάδια τῆς σφαγῆς, ἀλλὰ καὶ θὰ περιβάλλεται ἀπὸ τὴ δόξα  τῆς μέχρι θανάτου ὑπακοῆς;...

Ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ποὺ ἑορτάσαμε τὶς μέρες αὐτὲς μᾶς ὑπενθυμίζει  ὅτι ὅποιος θέλει νὰ ὑψωθεῖ, ὀφείλει πρῶτα νὰ ταπεινωθεῖ. Νὰ ἀκολουθήσει τὸν  Ἐσταυρωμένο στὴ σταυρική Του πορεία, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴ χαρὰ καὶ τὴ δόξα τῆς Ἀναστάσεως.ΟΣΩΤΗΡ2117

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ''ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΝΑ ΥΠΕΡΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ''

                           
«Τὸν ἄρχοντα τῶν ἀρχομένων  οὐκ ἐν ταῖς τιμαῖς ὑπερέχειν δεῖ,ἀλλ' ἐν ταῖς ἀρεταῖς· τοῦτο γὰρ  ἄρχοντος· ἐκεῖνο μὲν γὰρ τῶν  ἀρχομένων ἐστί, τοῦτο δὲ αὐτοῦ τοῦ ἄρχοντος κατόρθωμα. Ἂν  πολλῆς ἀπολαύσῃς τιμῆς, οὐδὲν  τοῦτο πρὸς σέ· ἔλαβες γὰρ παρ'ἑτέρων· ἂν πολλῇ λάμπῃς τῇ  ἀρετῇ, τοῦτο ὅλον σόν».

(Εἰς τὴν Β΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς  ἐπιστολὴν ὁμιλία Ε΄, ΕΠΕ 23, 110)

Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση

 Ὁ ἄρχοντας πρέπει νὰ ὑπερέχει ἀπὸ  τοὺς ὑπηκόους του ὄχι στὶς τιμὲς ἀλλὰ στὶς ἀρετές, διότι αὐτὸ εἶναι χαρακτηριστικὸ τοῦ ἄρχοντα. Τὸ ἄλλο, ἡ ἀπόδοση  τιμῶν, εἶναι ἐνέργεια τῶν ὑπηκόων· ἐνῶ  αὐτὸ εἶναι τοῦ ἴδιου τοῦ ἄρχοντα κατόρθωμα. Ἂν ἀπολαύσεις πολλὴ τιμή, αὐτὸ  γιὰ σένα δὲν ἔχει καμιὰ ἀξία, ἀφοῦ τὸ δέχθηκες ἀπὸ ἄλλους. Ἂν ὅμως λάμπεις μὲ  πολλὴ ἀρετή, αὐτὸ εἶναι ὅλο δικό σου.

ΟΣΩΤΗΡ2105

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΜΕ ΖΟΥΓΚΛΑ !

Κάθε μέρα οἱ ἐφημερίδες καὶ τὰ ἄλ-  ­

λα Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως 

μᾶς παρουσιάζουν τὴ θλιβερὴ κα-

τάσταση τῆς κοινωνίας μας καὶ τονί-

ζουν συνήθως πληθωρικὰ ὅτι προχω-

ροῦμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο.

Οἱ νόμοι τῆς πολιτείας παραβαίνον-­

ται ἀσύστολα καὶ παρουσιάζονται κα-­

τὰ κάποιον τρόπο στὴν πράξη ἀνίκα-

νοι νὰ διορθώσουν τὰ κακῶς κείμενα, 

διότι ὅλοι σχεδὸν οἱ πολίτες ρέπουμε 

πρὸς τὴν παράβαση. Καὶ ἐνῶ ὑπάρ-

χει πολυνομία, ἀνθεῖ συγχρόνως καὶ ἡ 

παρανομία.

Καὶ ὅμως ὑπάρχει κάποιος    Νόμος 

ἁπλὸς καὶ εὔκολος, ποὺ καὶ μόνος αὐ-­

τός, ἂν τὸν ἐφαρμόζαμε, μποροῦσε νὰ 

μεταβάλει τὴ γῆ σὲ Παράδεισο. Νόμος 

ποὺ πρέπει νὰ ἐφαρμοσθεῖ ὁπωσδή-

ποτε, ἐὰν δὲν θέλουμε νὰ καταντήσει 

ἡ κοινωνία μας ζούγκλα.

Πρόκειται γιὰ τὸν «Χρυσὸ   Κανόνα», 

μὲ τὸν ὁποῖο ἐπισφράγισε ὁ Θεάνθρω­

πος Κύριος τὴν περίφημη «Ἐπὶ τοῦ 

ὄρους ὁμιλία» Του.

Τί λέει αὐτὸς ὁ ὀνομαζόμενος «χρυ-

σοῦς κανών», αὐτὸς ὁ νόμος ποὺ 

μπορεῖ νὰ λύσει ὅλα τὰ κοινωνικά μας 

προβλήματα, χωρὶς μάλιστα εἰδικὲς 

συσκέψεις καὶ συνέδρια καὶ ἐμπειρο-

γνώμονες κοινωνιολόγους;

«Πάντα ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν 

ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καί ὑμεῖς ποι-

εῖτε αὐτοῖς» (Ματθ. ζ΄ 12). Ὅλα ὅσα 

θέλετε νὰ σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, τὰ 

ἴδια νὰ κάνετε καὶ σεῖς σ’ αὐτούς. «Τί 

τούτου κουφότερον» (δηλαδὴ ἐλαφρό-

τερο); ἐρωτᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. 

«Τί τούτου δικαιότερον;». Καὶ προσθέ-

τει: «Ὅθεν δῆλον ὅτι κατὰ φύσιν ἡμῖν 

ἡ ἀρετή» (ΕΠΕ 10, 90). Εἶναι λοιπὸν 

φανερὸ ὅτι ἡ ἀρετὴ εἶναι ἔμφυτη, βρί-

σκεται μέσα στὴν ἴδια τὴ φύση μας. 

Δὲν μᾶς ζητάει ἑπομένως κάτι ὑπερ-

φυσικὸ ὁ Θεός. Τί ὅμως μᾶς ζητάει μὲ 

τὸν νόμο Του αὐτόν; Μᾶς παραγγέλλει 

νὰ κάνουμε στοὺς ἄλλους ὅ,τι θέλου-

με νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι σὲ μᾶς: Θέλου-

με νὰ μᾶς τιμοῦν οἱ ἄλλοι; Θέλουμε νὰ 

σέβονται τὴν ἡσυχία μας; Θέλουμε νὰ 

ὑπολογίζουν τὴ γνώμη μας; Θέλουμε νὰ συγχωροῦν τὰ λάθη μας; Θέλουμε νὰ 

δείχνουν κατανόηση, νὰ ἀνέχονται τὶς ἰδιοτροπίες καὶ ἀδυναμίες μας; Θέλουμε 

νὰ μᾶς ἀγαποῦν καὶ νὰ μᾶς συμπαρίστανται στὶς δυσκολίες μας; Τὸ ἴδιο νὰ κά-

νουμε κι ἐμεῖς πρὸς αὐτούς.

Καὶ ἀντιθέτως: Δὲν θέλουμε νὰ μᾶς ἀδικοῦν, νὰ μᾶς συκοφαντοῦν, νὰ προσ­-

βάλλουν τὴν τιμὴ τῆς οἰκογενείας μας, νὰ μᾶς ζηλεύουν, νὰ βλάπτουν τὰ συμ-

φέροντά μας, νὰ μᾶς παραγκωνίζουν; Τὸ ἴδιο νὰ προσέχουμε νὰ μὴν κάνουμε 

ποτὲ σὲ κανένα συνάνθρωπό μας κι ἐμεῖς. 

Αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τοῦ    «Χρυσοῦ Κανόνος», ποὺ μὲ αὐτὴ τὴν τέλεια μορ-

φή του εἶναι καθαρὰ χριστιανικὴ διδασκαλία. Στὴν προχριστιανικὴ ἐποχὴ ἦταν 

γνωστὴ ἡ διδασκαλία αὐτὴ μόνο μὲ τὴν ἀρνητική της μορφή: «Ὃ σὺ μισεῖς 

ἑτέρῳ μὴ ποιήσῃς». Αὐτὸ ποὺ ἀποστρέφεσαι ἐσὺ δηλαδή, μὴν τὸ κάμ  νεις ποτὲ 

σὲ ἄλλον. Ἡ τέλεια ἀποκάλυψη μᾶς δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο, ὁ Ὁποῖος μᾶς 

παρακινεῖ νὰ εὐεργετοῦμε τοὺς πλησίον, νὰ ἀγαπᾶμε ὅπως θὰ θέλαμε νὰ ἀγα-

ποῦν κι ἐμᾶς οἱ ἄλλοι εἰλικρινά.

Μὲ τὸν «Χρυσὸ Κανόνα» ὁ Κύριος μᾶς βοηθεῖ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸν κλοιὸ 

τὸν ἀσφυκτικὸ τῆς φιλαυτίας μας καὶ νὰ μεταφερθοῦμε καὶ στὴ θέση τοῦ ἄλλου, 

ὅποιος κι ἂν εἶναι αὐτός: ἐργάτης, ἀλλοδαπός, ἄρρωστος, γνωστός, ἄγνωστος, 

φίλος. Στὸ πρόσωπό του πρέπει νὰ βλέπουμε τὸν συνάνθρωπό μας μὲ τὸν ὁποῖο μοι-

ραζόμαστε τὴ ζεστασιὰ τοῦ ἥλιου, τὴ μοσχο-

βολιὰ τῶν λουλουδιῶν καὶ ὅλες τὶς ὀμορφιὲς 

τῆς Δημιουργίας, μὲ τὶς ὁποῖες στόλισε τὴ γῆ 

ὁ Θεὸς γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Ἂν δὲν ὑπερίσχυε ὁ σατανοκίνητος ἐγωι-­

σμός μας· ἂν σκεφτόταν λογικὰ ὁ    καθένας 

μας ὅτι δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ μόνος κάτοικος τῆς 

γῆς, ἀλλὰ ζεῖ καὶ πρέπει νὰ ζεῖ    ἁρμονικὰ μὲ μυ-

ριάδες καὶ ἑκατομμύρια   συνανθρώπους του, 

κι ἂν εἶχε ὡς νόμο τῆς ζωῆς του τὸν «Χρυσὸ 

Κανόνα» καθένας μας, δὲν θὰ ὑπῆρχε κανένα 

πρόβλημα. Οὔτε    καταχρήσεις θὰ ὑπῆρχαν, 

οὔτε ἀδιαχώρητο στὶς φυλακές, οὔτε θὰ κυρι-

αρχοῦσε ὁ νόμος τοῦ ἰσχυρότερου, ποὺ ἐπι-

κρατεῖ στὴ ζούγκλα. Θὰ ἔβλεπε ὁ ἕνας τὸν 

ἄλλον σὰν ἀδελφό, ὅπως τὸ διακηρύσσει τὸ 

ἱερὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τῆς 

ἁγίας Ἐκκλησίας Του. Καὶ θὰ κυριαρχοῦσε 

παντοῦ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη, ποὺ ζωογονεῖ 

καὶ συνάπτει τὶς ψυχὲς καὶ ἀποτελεῖ τὸ μόνο 

ἀκλόνητο θεμέλιο τῆς κοινωνικῆς καὶ εἰρη-

νικῆς ζωῆς. ΟΣΩΤΗΡ2068      

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ

   Αδυνατεῖ ἡ λογικὴ νὰ ἐξηγήσει καὶ ὁ νοῦς νὰ κατανοήσει καὶ συμπερασματικὰ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ αἴτια ποὺ ἔστεψαν μὲ ἐπιτυχία τὸν ἀγώνα τῶν προγόνων μας τὸ 1821. 400 ὁλόκληρα χρόνια φρικτῆς σκλαβιᾶς! Πῶς μπόρεσαν ἀλήθεια μιὰ χούφτα ἄνθρωποι, φτωχοί, ρακένδυτοι, ἀδύναμοι καὶ ἀνοργάνωτοι, χωρὶς τὴ βοήθεια καὶ τὴ συμπαράσταση τῶν ἰσχυρῶν δυνάμεων τῆς ἐποχῆς τους ν’ ἀποτινάξουν τὸν τυραννικὸ ζυγὸ μιᾶς πανίσχυρης αὐτοκρατορίας; Πῶς κατάφεραν ν’ ἀλλάξουν τὰ δεδομένα καὶ τὶς καταστάσεις τῆς ἐποχῆς τους ἀποτινάζοντας τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό; Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἀνέδειξε τοὺς ἀξιολύπητους ραγιάδες σὲ ἥρωες; Ποιὰ δύναμη φούσκωνε τὰ στήθη τους, πτέρωνε τὴν ψυχή τους καὶ χαλύβδωνε τὸ σῶμα τους, γιὰ νὰ ρίχνονται μὲ ὁρμὴ στὶς μάχες ἀψηφώντας τὸν θάνατο; Εἶπαν – καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο – ὅτι τὸ μυστικὸ τοῦ θριάμβου τους ἦταν ὁ ἀσίγαστος ἐσωτερικὸς πόθος γιὰ ἐλευθερία. Γιατὶ ζωὴ ὑποδουλωμένη δὲν εἶναι ζωή, θάνατος εἶναι. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ σύν- θημά τους ἦταν «Ἐλευθερία ἢ θάνατος»! Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ τραγούδι τους «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ 40 χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή»!Εἶπαν – καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο – ὅτι ἡ ἰδιοσυγκρασία τοῦ Ἕλληνα δὲν ἀντέχει τὸν ἐξευτελισμὸ καὶ τὴν ντροπή. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἄντεχε ἄλλο τὴν ἐθνικὴ ταπείνωση. Ἄλλωστε ἡ ἱστορία τούτου τοῦ τόπου εἶναι γραμμένη μὲ τὴν ἀνδρεία ἐκείνων ποὺ δὲν προχωροῦσαν μὲ ἀριθμοὺς καὶ πολεμοφόδια παρὰ μόνο «μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα καὶ τὸ αἷμα». Ἀλλὰ δὲν ἦταν μόνο αὐτά! Πάνω καὶ πέρα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὑπῆρχε μιὰ «δύναμη θεϊκή», ἔτσι ὅπως τὴν ἔνιωσε καὶ τὴν περιγράφει ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ἐκεῖ καταμεσῆς τοῦ πελάγους στὴν κατασκότεινη νύχτα λίγο πρὶν τὴ φωτίσει μὲ τὸ πυρπολικό του. Ἦταν ἡ πίστη τους στὸ Θεό. Ἔτσι ξεκίνησαν! Μ’ αὐτὴ τὴν πίστη. Τὴν «εἰς τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν», θὰ γράψει στὴν προκήρυξή του ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Γι’ αὐτὸ καὶ διάλεξαν τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, γιὰ νὰ ξεκινήσουν τὸν ἄνισο καὶ δύσκολο ἀγώνα τους. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν βασίστηκαν στὴ δική τους στρατηγικὴ δεινότητα, οὔτε στὴν ἀνδρεία τους καὶ στὸ πάθος τους γιὰ ἐλευθερία. Ἀκούμπησαν κυρίως καὶ μόνο στὴν «ὑπογραφὴ τοῦ Θεοῦ». Ἔτσι ὅπως τὸ διαβεβαίωνε ὁ γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω». Γι’ αὐτὸ καὶ γονάτιζαν μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Παναγίας καὶ προσεύχονταν μετὰ δακρύων, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης στὴν Παναγία στὸ Λιμποβίτσι, ὁ Μπότσαρης καὶ ὁ Καραϊσκά- κης στὴν Προυσιώτισσα, ὁ Μακρυγιάννης καὶ τόσοι ἄλλοι. Γι’ αὐτὸ καὶ καταφυγὴ καὶ δύναμη καὶ ἐνίσχυσή τους ἦταν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, αὐτὰ ποὺ κοινώνησαν ὅλοι οἱ «ἐλεύθεροι πολιορκημένοι» τοῦ Μεσολογγίου λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἔξοδό τους. Γεμάτες οἱ σελίδες τῆς ἱστορίας ἐκείνης τῆς περιόδου καὶ οἱ βιογραφίες τῶν ἡρώ- ων ἀπὸ περιστατικὰ καὶ γεγονότα ποὺ μαρτυροῦν τὴν πίστη τους καὶ ἐκφράζουν τὴ βαθιὰ ἐλπίδα τους στὸ Θεό. 

 ❁ ❁ ❁  

Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας περνᾶ δύσκολες ὧρες! Ζεῖ στιγμὲς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως καὶ ἐθνικοῦ ἐξευτελισμοῦ. Ὁ λαός μας ἀγωνιᾶ μπροστὰ στὴν καιροσκοπία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖες ἐκμεταλλεύονται τὴν ἀδυναμία μας καὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴ στρατηγική μας θέση, τὶς πλουτοπαραγωγικὲς πηγές μας, μὰ πιὸ πολὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τὸ ἦθος μας, ποὺ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων. Εἴμαστε ἀνίσχυροι καὶ πάλι νὰ στα- θοῦμε μόνοι μας στὰ πόδια μας. Φτωχοὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς συμμάχους ποὺ θὰ συνηγορήσουν ὑπὲρ τῶν δικαίων μας. Ἀνυπεράσπιστοι ἀπὸ ἡγέτες ποὺ μὲ γνώμονα τὸ ἐθνικὸ συμφέρον θὰ πορευθοῦν πρὸς τὴν ἔξοδο τῆς κρίσεως. 

Εἴμαστε ναρκωμένοι ὡς λαὸς ἀπὸ τὴν 

καλοπέραση καὶ τὴ φιληδονία, μὲ τὰ ὁποῖα τραφήκαμε τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὅμως ἡ ἐλπίδα δὲν χάθηκε. Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 τὴν ἀνασταίνουν καὶ πάλι ἐμπρός μας. Αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴν ἀρετή τους, τὴν ἀνδρεία τους καὶ τὴν πίστη τους ἀνέστησαν τότε τὴ νεκρωμένη Ἑλλάδα. Αὐτοὶ ποὺ δικαίωσαν τὸν παλαιοδιαθηκικὸ λόγο τοῦ Θεοῦ: «Δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δὲ φυλὰς ἁμαρτίαι» (Παρ. ιδ΄ 34). Δηλαδὴ ἡ ἀρετὴ ἐξυψώνει ἕνα ἔθνος, ἐνῶ τὸ συρρικνώνουν καὶ τὸ ἐξαφανίζουν οἱ ἁμαρτίες του. Τὸ μέλλον τοῦ ἔθνους μας ἐξαρτᾶται τώρα ἀπὸ τὴ δική μας ζωή. Μόνο ἂν πιστεύσουμε καὶ ἐπιστρέψουμε στὸ Θεό, ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, θὰ ζήσει τὸ ἔθνος μας! 

Ο ΣΩΤΗΡ2041

Η ΝΤΡΟΠΗ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η ντροπὴ εἶναι ἀρετὴ ποὺ στολίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ δείχνει ἄνθρωπο μὲ εὐγένεια συμπεριφορᾶς, μὲ ψυχικὴ ἀνωτερότητα, ποὺ προβάλλεται πρὸς τὰ ἔξω, πρὸς τὸ κοινωνικὸ σύνολο, πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. ῾Η ἐνδυμασία τῶν ἀνθρώπων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ἔχει ἕναν ὅρο, τὴ σεμνότητα. Αὐτὴ ἡ σεμνότητα, ἡ ντροπή, δὲν καταργεῖται οὔτε τὸν χειμώνα οὔτε τὸ καλοκαίρι. Δὲν ἔχει κανεὶς τὸ δικαίωμα νὰ τὴν καταργήσει καὶ νὰ πεῖ ὅτι ἡ γύμνια δὲν σχετίζεται μὲ τὴν ντροπή, εἶναι μόδα. Οἱ ἀρχαῖοι ῞Ελληνες εἶχαν μία λέξη ποὺ σήμαινε αὐτὸ ποὺ λέμε ἐμεῖς σήμε- ρα ντροπή. Ἡ λέξη αὐτὴ ἦταν ἡ αἰδώς. Τί σημαίνει αἰδὼς καὶ πῶς ἀναλύεται; Εἶναι κάτι βαθύτερο καὶ γιὰ τὴν ἀρχαιότητα ἀλλὰ καὶ γιὰ σήμερα. Σημαίνει ἀξιοπρέπεια, μεγαλεῖο ψυχῆς, φιλότιμο, αἴσθημα τιμῆς, ποὺ ὅλα τονίζουν τὴν ἀξία τῆς ντροπῆς. Ἡ ντροπὴ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Φαίνεται αὐτὸ ἀπὸ μερικὰ γεγονότα τῆς ῾Αγίας Γραφῆς.
 Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα. Ὁ Θεὸς ἐγκαθιστᾶ τοὺς πρωτοπλάστους στὸν Παράδεισο (Γεν. β´ 25). ῞Ομως τοὺς ἔβαλε ἕναν περιορισμό: «Δὲν θὰ φᾶτε ἀπὸ τὸν καρπὸ αὐτοῦ τοῦ δέντρου. ῍Αν φᾶτε, θὰ πεθάνετε», τοὺς εἶπε. Αὐτοὶ ὅμως ἔφαγαν, τοὺς παρέσυρε ὁ διάβολος. Τώρα δὲν μιλοῦν μὲ τὸν Θεό, κρύβονται. Λένε στὸν Θεό: «Εἴμαστε γυμνοί· πῶς μποροῦμε νὰ Σὲ δοῦ- με;». Σὰν νὰ ἔλεγαν: Ντρεπόμαστε νὰ παρουσιαστοῦμε ἐμπρός σου γυμνοί. Μὲ τὴν ἁμαρτία ἐμφανίστηκε καὶ ἡ ντροπή. Μὲ τὴν ντροπὴ βοηθοῦσε ὁ Θεὸς τοὺς ἀνθρώπους νὰ καταλάβουν τὸ σφάλμα τους, νὰ συνέλθουν, νὰ μετανοήσουν. Ὁ διάβολος ὅμως διέστρεψε τὰ πράγματα μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀφαίρεσε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὴν ντροπή. Τὸ βλέπουμε σὲ ἄλλο γεγονὸς ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα κάνουν δύο παιδιά, τὸν Κάιν καὶ τὸν Ἄβελ. Ὁ Κάιν σκοτώνει τὸν Ἄβελ. Ὁ Θεὸς ἐρωτᾶ τὸν Κάιν: «Ποῦ εἶναι ὁ ἀδελφός σου;». Ὁ Κάιν ἀπαντᾶ: «Δὲν ξέρω, μήπως εἶμαι φύλακας τοῦ ἀδελφοῦ μου;». Ἀπάντηση ξεδιάντροπη. Ἁμαρτία χωρὶς συναίσθηση, χωρὶς ντροπή. Ἂς προχωρήσουμε καὶ σὲ ἄλλο περιστατικό, πάλι ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἕνας νέος 17-18 ἐτῶν, Ἑβραῖος, πουλημένος ἀπὸ τὰ ἀδέλφια του στὴν Αἴγυπτο, ὁ Ἰωσὴφ ὁ γυιὸς τοῦ Ἰακώβ, εἶναι ὑπηρέτης στὸν Πετεφρή (Γεν. λα΄ 9). Ἡ γυναίκα τοῦ Πετεφρῆ ζητᾶ νὰ συνάψει ἄνομες σχέσεις μαζί του. Ὁ Ἰωσὴφ λέει: «Πῶς ἐγὼ νὰ ἁμαρτήσω μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ μου;». Φεύγει. Ἡ γυναίκα τοῦ Πετεφρῆ κρατᾶ στὰ χέρια της τὰ ροῦχα τοῦ Ἰωσήφ. Φωνάζει καὶ δείχνει τὰ ροῦχα του, λέει ὅτι αὐτὰ εἶναι ἡ ἀπόδειξη ἐνοχῆς του. Ὁ Ἰωσὴφ ἔφυγε γυμνός, καὶ δὲν ντρεπόταν τὴ γύμνωσή του, γιατὶ τὸν δικαίωνε ἡ ἁγνότητά του. Ἐκείνη ἡ ἁμαρτωλὴ ἦταν ξεδιάντροπη καὶ συκοφαντοῦσε τὸν ἀθῶο, ὁ δὲ Ἰωσὴφ ἀνένοχος καὶ δὲν «ᾐσχύνετο ὡς ὁ πρωτόπλαστος πρὸ τῆς παρακοῆς», λέει ἕνα τροπάριο τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Νά λοιπόν, ὁ μὲν Θεὸς δίνει τὴν ντροπὴ γιὰ νὰ συγκρατήσει τὸν ἄνθρωπο, καὶ ὁ διάβολος μὲ τὴν ἁμαρτία προσπαθεῖ νὰ διώξει τὴν ντροπὴ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ συνεχίζει καὶ σήμερα νὰ τὸν κάνει ξεδιάντροπο καὶ νὰ τὸν ὁδηγεῖ ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Ὁ διάβολος μπῆκε στὸν παράδεισο τῆς Ἐδὲμ καὶ ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τὴν ντροπή. Ὅμως ἦλθε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἄνοιξε τὸν Παράδεισο τοῦ Οὐρανοῦ μὲ τὴν ἔλευσή του καὶ τὴ σταυρικὴ θυσία του. Δὲν ὑπολόγισε πρὸς χάριν μας τὴν αἰσχύνη τοῦ ἀτιμωτικοῦ θανάτου τοῦ σταυροῦ. Καὶ πλέον μποροῦμε μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς τὴ χαρίζει ἡ Ἐκκλησία του διὰ μέσου τῶν ἱερῶν Μυστηρίων της, νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἁμαρτία, νὰ μετανοοῦμε, νὰ ἐξομολογούμαστε, νὰ ντρεπόμαστε γιὰ ὅ,τι ἁμαρτωλὸ ἔχουμε κάνει καὶ νὰ ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου. Τώρα ἔχουμε τὸν Χριστό, ποὺ ἐπανέφερε στὴ ζωή μας τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς, τὴν ὁποία χάσαμε ἐξαιτίας τοῦ Σατανᾶ. Μὲ τὴ δική του ἀτίμωση πάνω στὸ Σταυρὸ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔφερε καὶ πάλι τὴν ντροπὴ στὴ ζωή μας, γιὰ νὰ μᾶς συγκρατεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. 

 Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, χάρισέ μας στὸ σπίτι μας, στοὺς δρόμους, παντοῦ ὅπου βρισκόμαστε, νὰ νιώθουμε ντροπὴ γιὰ καθετὶ ἁμαρτωλὸ καὶ γιὰ ὅ,τι σκανδαλίζει τοὺς ἄλλους. Χριστέ μας, Σὺ ποὺ μᾶς ἔφερες καὶ πάλι τὴν ντροπὴ στὴ ζωή μας, Σὺ ποὺ δὲν μᾶς ἄφησες στὴν κατάπτωση τῆς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία μᾶς εἶχε καταντήσει σὰν κτήνη ποὺ δὲν νιώθουν ντροπή, Σὲ εὐχαριστοῦμε μὲ ὅλη μας τὴν ψυχή.Ο ΣΩΤΗΡ2040

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΟΥ

- Η  ΜΝΗΜΗ  ΤΟΥ  ΘΑΝΑΤΟΥ  ΒΟΗΘΑ  ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ  ΤΗΣ  ΑΡΕΤΗΣ !
- ΟΤΑΝ  ΔΕΝ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙΣΑΙ  ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑ  ΠΡΑΓΜΑΤΑ ,ΤΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΓΑΠΑΣ  ΤΑ  ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ !

https://www.koinoniaorthodoxias.org/agiologio-eortologio/apo-ton-vio-tou-agiou-theodosiou-tou-koinoviarxi-2/

«Χαῖρε σεμνή»!

Ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς στὸ Θεοτοκίο τῶν «Εὐλογηταρίων» τοῦ Σαββάτου ἀποκαλεῖτὴ Θεοτόκο σεμνή. «Χαῖρε σεμνή», τῆς λέει, Σὺ ἡ ὁποία ἔδωσες σάρκα στὸ Χριστό, ποὺ εἶναι Θεός, καὶ χάρισε ἔτσι σὲ ὅλους μας τὴ σωτηρία. 
Παίρνει μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀπὸ τὸν ὁλάνθιστο κῆπο τῶν ἀρετῶν τῆς Παναγίας τὸ εὐωδιαστὸ ἄνθος τῆς σεμνότητος καὶ μᾶς τὸ προβάλλει πρὸς μίμηση. 
Ἀξίζει λοιπὸν νὰ στρέψουμε γιὰ λίγο τὴν προσοχή μας στὴ σπουδαία αὐτὴ ἀρετή, τὴν τόσο περιφρονημένη σήμερα.
 Τί σημαίνει ὅμως σεμνότητα; 
 Ἡ σεμνότητα εἶναι ἐξωτερικὴ ἔκφραση ἐσωτερικῆς καθαρότητας. 
 Ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, ἡ Παναγία μας ὁμοιάζει μὲ ἕναν ὁλάνθιστο κῆπο ἀρετῶν. Καὶ στὸν Κῆπο αὐτὸ περίοπτη θέση κατεῖχε ἡ ἀρετὴ τῆς καθαρότητας. 
Καὶ ἂς μὴν ξεχνοῦμε πὼς ἡ καθαρότητα τῆς καρδιᾶς εἶναι ἡ βασικὴ προϋπόθεση νὰ δεῖ κανεὶς τὸν Θεὸ καὶ νὰ Τὸν φιλοξενεῖ μέσα του. 
 Αὐτὴ ὅμως ἡ ἐσωτερικὴ καθαρότητα ἔχει καὶ ὁρισμένες ἐξωτερικὲς ἐκδηλώσεις, ποὺ ἀποτελοῦν τὴ σεμνότητα.
 Ὁ ἁγνὸς καὶ καθαρὸς στὴν καρδιὰ ἔχει καθαρὰ καὶ προσεκτικὰ λόγια. «Ἁγνῶν ρήσεις σεμναί» (Παρ. ιε΄ [15] 26). Ὁ σεμνὸς ὄχι μόνο δὲν λέει «σάπια» λόγια (Ἐφ. δ΄ 29), ἀλλὰ κοκκινίζει ὅταν λέγονται, καὶ ἀπομακρύνεται, ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ σταματήσει τὴν ἄπρεπη συζήτηση. 
 Εἶναι ἀκόμη προσεκτικὸς στὶς κινήσεις του, στὸ βάδισμά του, στὶς χειρονομίες καὶ τὴ συμπεριφορά του πρὸς τοὺς ἄλλους. «Καὶ γέλως ὀδόντων καὶ βήματα ἀνθρώπου ἀναγγέλλει τὰ περὶ αὐτοῦ», γράφει ὁ Σοφὸς Σειράχ (ιθ΄ [19] 30). Τὸ πῶς περπατάει, πῶς γελάει κάποιος δείχνουν ποιὸς εἶναι, τί κρύβει μέσα του.
 Μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθεῖ τὴν Παναγία μας νὰ μιλάει μὲ προπέτεια, νὰ γελάει θορυβωδῶς, νὰ χειρονομεῖ ἄπρεπα, νὰ κινεῖται χωρὶς συστολή; 
 Ὁ σεμνὸς ἄνθρωπος ἀκόμη, ντύνεται σεμνά. Δὲν ἐπηρεάζεται στὸ ντύσιμό του ἀπὸ τὴ ζέστη ἢ τὸ κρύο καὶ δὲν κινεῖται, ὅπως πολλοὶ σήμερα, προκλητικά, οὔτε μπαίνει ἔτσι στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ. 
Οἱ Μάρτυρες, ποὺ ἀγαποῦσαν τὸν Θεό, ἔπεφταν μέσα στὴ φωτιὰ καὶ τοὺς πάγους, ὅπως οἱ Τρεῖς Παῖδες καὶ οἱ 
Σαράντα Μάρτυρες. Ἂν δὲν μποροῦμε λόγῳ τῆς ζέστης νὰ ὑποστοῦμε κάποια ταλαιπωρία χάριν τῆς σεμνότητος, πῶς θὰ εὐαρεστήσουμε στὸ Θεό; Καὶ ἂν αὔριο μᾶς ζητηθεῖ νὰ ριχτοῦμε στὴ φωτιὰ ἢ τοὺς πάγους γιὰ τὴν ἀγάπη Του, τί θὰ κάνουμε τότε; Παντοῦ βέβαια ὁ σεμνὸς ἄνθρωπος καὶ μέσα στὸ σπίτι του ντύνεται σεμνά. Πολὺ περισσότερο ὅμως ὅταν βγαίνει ἔξω καὶ μάλιστα ὅταν εἰσέρχεται στὸ Ναό, ἐμφανίζεται στολισμένος μὲ αἰδὼ καὶ σωφροσύνη (βλ. Α΄ Τιμ. β΄ 9). Διότι ὁ Ναὸς εἶναι «τόπος ἀγγέλων».
 Ἱερὸς τόπος τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἂς θυμηθοῦμε καὶ τὸν ἀπόστολο Πέτρο, ὁ ὁποῖος ψάρευε μέσα στὴ λίμνη μὲ τὴν ἀνάλογη περιβολὴ τοῦ ψαρᾶ, ποὺ κινεῖται μέσα στὰ νερά. Ὅταν ὅμως ἐπρόκειτο νὰ πλησιάσει τὸν Κύριο στὴν ἀκρογιαλιά, φόρεσε μακρύτερο ροῦχο – «τὸν ἐπενδύτην διεζώσατο» – καὶ ἐμφανίστηκε μπροστά Του (Ἰω. κα΄ [21] 7). 
 Ἄλλο γνώρισμα τοῦ σεμνοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὅτι τηρεῖ ἀποστάσεις ἀσφαλείας ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους του, καὶ μάλιστα οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὶς γυναῖκες. Δὲν συνωθεῖται οὔτε συμφύρεται μὲ τοὺς ἄλλους. 
Γιατὶ ὁ θησαυρὸς τῆς ἁγνότητος εὔκολα χάνεται. Σήμερα ποὺ οἱ πολλοὶ δὲν τὰ προσέχουν αὐτὰ καὶ τὰ θεωροῦν ψιλὰ γράμματα, σεμνοτυφίες, τὰ ἠθικὰ ναυάγια καὶ τὰ διαζύγια αὐξάνονται.  
Οἱ Πατέρες μάλιστα μᾶς καθιστοῦν προσεκτικοὺς καὶ μέσα στὴν ἐκκλησία ἀκόμη. Γιατὶ καὶ ἐδῶ μπορεῖ νὰ γίνει ζη- μιά. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων στὴν Προκατήχησή του (παρ. 14) λέει: Στὸ Ναὸ οἱ ἄνδρες πρέπει νὰ εἶναι μὲ τοὺς ἄνδρες καὶ οἱ γυναῖκες μὲ τὶς γυναῖκες: «Διεστάλθω τὰ πράγματα, ἄνδρες μετ᾿ ἀνδρῶν, καὶ γυναῖκες μετὰ γυ- ναικῶν· μὴ γένηται ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας πρόφασις (ἀφορμή) ἀπωλείας». Χρειάζεται, λοιπόν, ὄχι μόνο στὰ καθίσματα νὰ εἶναι χωριστὰ ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἀλλὰ καὶ ὅταν προσερχόμαστε νὰ κοινωνήσουμε ἢ νὰ πάρουμε τὸ ἀντίδωρο καὶ τὴν ἀρτοκλασία, νὰ πλησιάζουμε προσεκτικά, χωρὶς σπρωξίματα, μὲ τὴ σειρά, χωριστὰ ἄνδρες καὶ γυ- ναῖκες. 
 Πρέπει τέλος νὰ προσθέσουμε ὅτι ἡ ἀρετὴ τῆς σεμνότητος προσδίδει μιὰ ἰδιαίτερη ὀμορφιὰ καὶ χάρη σὲ ὅλους, ἰδι- αιτέρως ὅμως στοὺς νέους ἀνθρώπους καὶ τοὺς κάνει ἀξιαγάπητους. Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ κανένα ἄλλο στολίδι δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς τὸ χαρίσει. 
 Νὰ εἴμαστε βέβαιοι πὼς ἂν προσπαθήσουμε καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴν ἀρετὴ τῆς σεμνότητος νὰ ἀντιγράψουμε καὶ νὰ μιμη- θοῦμε τὴν Παναγία μας, αὐτὸ θὰ ἀποτελεῖ ἀληθινὴ τιμὴ στὸ πρόσωπό της καὶ οἱ πρεσβεῖες της θὰ μᾶς συνοδεύουν καὶ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ μᾶς σκέπει. 
''Ο ΣΩΤΗΡ''2165

Ἡ ἀρετὴ τῆς σιωπῆς

Ἀρχιμ. Ἐφραίμ Μιλτιάδου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης
Η σύγχρονη κοινωνία ποὺ ζοῦμε εἶναι
ἐξαρτημένη ἀπὸ τὴν πολυφωνία, τὴν πολυ-
λογία καὶ τὴν ἀκατάσχετη ροὴ τῶν ποικίλων
πληροφοριῶν. Ὅλοι μιλᾶνε καὶ κανεὶς δὲν
ἀκούει. Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος πολὺ
εὔστοχα μᾶς τονίζει ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα μυ-
ρίων λόγων εἶναι ἡ σιωπή.
Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ μάθει νὰ σιωπᾶ,
νὰ ἀκούει γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐπεξεργάζεται
σωστὰ τίς πληροφορίες καὶ νὰ διαμορφώ-
νει ἀντικειμενικὴ ἄποψη. Ὅποιος μπορεῖ νὰ
βάλει φρένο στὸ στόμα του μπορεῖ νὰ
βάλει φρένο καὶ στὸ σῶμα του ὁλόκληρο
καί στὴν ὕπαρξή του γενικότερα.
Οἱ σύγχρονοι ψυχολόγοι ἐπιβεβαιώνουν
αὐτὰ ποὺ λέγουν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας
ἐδῶ καὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια. Δηλαδὴ ὁ
ἄνθρωπος ποὺ μιλάει συνεχῶς καὶ θέλει νὰ
ἐπιβάλλει τήν ἄποψή του εἶναι ἀνασφαλὴς
καὶ ἐσωτερικὰ ἀνεπαρκής. Προσπαθεῖ νὰ
πείσει τὸν ἀκροατή του μὲ χίλια δυὸ
ἐπιχειρήματα, ἐνῶ ἡ ζωὴ του εἶναι
ἀκατάστατη γιατί ὑπάρχει ἀνακολουθία
λόγων καὶ ἔργων. Ἐάν ὁ ἄνθρωπος δὲ γεμί-
σει ἐσωτερικὰ μὲ τὴν παρουσία τοῦ
Χριστοῦ, στὴν οὐσία μένει ἄδειος κινώντας
τὰ χείλη του καὶ ὄχι τὴν καρδιά του. Ὁ Κύ-
ριός μας στὴν ἐπίγεια διαδρομὴ του ἔλεγε
τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἐνῶ ἡ
σιωπὴ Του μπροστὰ στὸν Πιλάτο
δημιουργεῖ σεβασμὸ καὶ ἐντύπωση.
Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἐπειδὴ ὁμίλησε,
ἔκλαυσε πικρά. Ὁ Κύριος παρεχώρησε νὰ
ταπεινωθεῖ καὶ συγκεντρωθεῖ περισσότερο
στὸν ἑαυτό του, γιατί τὰ μεγάλα λόγια εἶναι
ἀνέξοδα καὶ ἀνώδυνα.
«Κρεῖσον πεσεῖν ἀπό ὕψους εἰς γῆν ἤ ἀπὸ
γλώσσης » (Σοφία Σειρὰχ κ΄, 18). Δηλαδὴ τὸ
πέσιμο ἀπὸ ψηλά μᾶς τραυματίζει
σωματικὰ ἐνῶ τὸ πέσιμο ἀπὸ τὰ λόγια μας
γκρεμίζει καὶ ζημιώνει τὴν ψυχή μας.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακας μᾶς λέγει ὅτι
ἡ ἠρεμία καὶ ἡ σιωπὴ ἐνὸς ταπεινοῦ ἀνδρὸς
καταργεῖ τὴν κενόδοξη καυχησιολογία ἑνὸς
ἄλλου.
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς ἀπουσιάζει
ἀπὸ τὴ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου αὐτός
προσπαθεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ ἀναπληρώσει
τὸ κενὸ μὲ κούφια λόγια, μὲ λογικοφανῆ
ἐπιχειρήματα χωρὶς οὐσιαστικὸ περιεχό-
μενο.
Ἕνας σύγχρονος καλλιτέχνης ἔλεγε πολὺ
ἔξυπνα ὅτι οἱ λέξεις σήμερα ἔχουν χάσει τὸ
νόημά τους. Ἄλλα λέγει ὁ ἄνθρωπος, ἄλλα
ἐννοεῖ καὶ ἄλλα κάνει. Γι’ αὐτὸ εἶναι δύ-
σκολο νὰ συνεννοηθοῦμε μεταξύ μας γιατί
δὲν ὑπάρχει ἡ γλώσσα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς
εἰλικρίνειας.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης στὶς διδαχὲς
του πολὺ σοφά μᾶς διδάσκει ὅτι σήμερα οἱ
περισσότεροι ἄνθρωποι μιλοῦν πολλὲς
ξένες γλῶσσες καὶ ὅμως τὴν πνευματικὴ
γλώσσα δὲν τὴν κατέχουνε, γι’ αὐτὸ καὶ
ὑπάρχει σύγχυση, ἀκαταστασία καὶ
ἀσυνεννοησία.
Ὁ Ἅγιος Κλήμης Ἀλεξανδρείας ἔλεγε:
«Ὅταν οἱ ἄθεοι ἀκοῦνε ἀπό τό στόμα μας
τό κήρυγμα περί Θεοῦ, θαυμάζουν τό
μεγαλεῖο καί τήν ὀμορφιά Του. Ὅταν ὅμως
ἀνακαλύπτουν ὅτι οἱ πράξεις μας δέν εἶναι
ἄξιες τῶν λόγων μας, τότε στρέφονται ἀπό
τό θαυμασμό στή βλασφημία, λέγοντας ὅτι
πρόκειται γιά παραμύθι καί πλάνη».
Συμπερασματικὰ πρέπει νὰ μιλᾶμε προ-
σεκτικά. Νὰ ἀφήνουμε χῶρο στὴν καρδιά
μας γιὰ νὰ μιλάει ὁ Χριστός μὲ τὸ
ἀλάνθαστο Πανάγιο στόμα Του. Ἄς λέμε τὰ
ἀπαραίτητα καὶ ἂς μὴν προσπαθοῦμε νὰ
πείσουμε τοὺς ἄλλους μὲ τὰ λόγια μας. Ἡ
ζωή μας πρέπει νὰ μιλήσει ἐκκωφαντικὰ καὶ
τότε θὰ μιλήσουν καὶ τὰ λόγια μας. Νὰ πά-
ρουμε ὡς παράδειγμα τὸν Κύριό μας γιὰ νὰ
βαδίσουμε μὲ ἀσφάλεια στὴ ζωή μας. Νὰ
λέμε λίγα καὶ νὰ κάνουμε πολλά. Αὐτὴ εἶναι
ἡ καλύτερη μέθοδος ποὺ ὁδηγεῖ σίγουρα σὲ
πνευματικὲς ἀναβάσεις. Ἡ σιωπή μας, ἐάν
ἔχει πνεῦμα Θεοῦ, πολλὲς φορὲς εἶναι
εὔλαλη. Ἐξάλλου ἡ σιωπὴ εἶναι τὸ μυστήριο
τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ μᾶς
ἀναφέρει στὰ συγγράμματά του ὅτι περισ-
σότερο ἀπό ὅλες ἀρετές ἄς ἀγαπήσουμε τὴ
σιωπὴ γιατί αὐτή θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν Πα-
ράδεισο, ἐνῶ ἕνας Ἅγιος Ἀσκητὴς ἔλεγε
χαρακτηριστικὰ «ὅσες φορὲς ὁμίλησα τὸ
μετανόησα καὶ ὅσες φορὲς δὲν μίλησα
οὐδέποτε τὸ μετανόησα». Ἄς τούς
ἀφουγκραστοῦμε γιὰ νὰ μιμηθοῦμε τὴν
φωτεινὴ ζωὴ τους.
περιοδικο ''οσιος Νικων'' 202

Η πιο γρήγορη λύση, η Mετάνοια

Σοφία Ντρέκου

«Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν
και ενώπιόν σου» (Λουκ. ιε', 18).

Κλαύσον τους αμετανοήτους,
κλαύσον τους μηδέποτε μετανοήσαντες.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, 347-407 μ.Χ.

Μ ε τ ά ν ο ι α
«Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν
και ενώπιόν σου» (Λουκ. ιε', 18).

Παράβλεψα τα λόγια Σου και νά’μαι λαβωμένος,
κοιτάζω την Εικόνα Σου και είσαι δακρυσμένος.
……………………………………………………
Γιατί, Χριστέ, τα μάτια Σου τα βλέπω δακρυσμένα;
Θά’πρεπε στην κατάντια μου να είναι οργισμένα.
………………………………………
Τόσο, Χριστέ, με αγαπάς και αντί για την οργή Σου
με δάκρυα να συμπονάς το άθλιο παιδί Σου!
………………………………………
Αν στην δική μου προσβολή κοιτάς συμπονεμένα
και αντί για δίκαια οργή με μάτια δακρυσμένα,
τότε αλλοίμονο μου πια αν δεν μετανοήσω,
τη δακρυσμένη αγάπη Σου πώς να την αντικρύσω;
…………………………………………
Ελέησέ με Κύριε, Συ σταυρωμένη αγάπη,
μετανοιωμένο δέξαι με, συγχώρα μου τα λάθη.

«Μετάνοια» Ποίημα του μακαριστού Μητροπολίτου Καστοριάς Γρηγορίου του Β', Μαΐστρου (1974-1985). (Απ’ το βιβλίο του «Δέηση», Καστοριά 1980, σελ. 42-43).

«Εφ' όσον όλοι είμαστε αμαρτωλοί, και κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει τους πειρασμούς, άρα καμία από τις αρετές δεν είναι σπουδαιότερη από τη μετάνοια. Γι' αυτό και ποτέ δεν τελειώνει το έργο της μετάνοιας. Αμαρτωλοί και δίκαιοι, όλοι όσοι ποθούν να πετύχουν τη σωτηρία, πάντοτε χρειάζονται τη μετάνοια, όλοι, και αυτοί που προχώρησαν σε τελειότητα. Γιατί δεν υπάρχει όριο τελειώσεως. Και των τελείων η τελειότης είναι ατελής. Γι' αυτό ακριβώς η μετάνοια δεν περιορίζεται σε καιρούς και σε έργα. Είναι ισόβια. Μέχρι το θάνατο...» Ισαάκ ο Σύρος

Ο μεγάλος δογματικός πατήρ της Εκκλησίας μας άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει πως μετάνοια σημαίνει επάνοδο από το παρά φύση στο κατά φύση και όδευση προς το υπέρ φύση. Είναι πορεία από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωση. «Η μετάνοια είναι η πορεία από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση» .

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Εν τω Άδη ουκ εστί μετάνοια.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, 347-407 μ.Χ.

Ο Πέτρος, ο κορυφαίος και ο αρχηγός των αποστόλων, φοβήθηκε μια παιδίσκη και αρνήθηκε τρεις φορές τον Χριστό. Μεταμελήθηκε όμως και έκλαψε πικρά. Το κλάμα φανέρωνε την ολόψυχη του μετάνοια. Γι' αυτό δεν έλαβε μόνο την συγχώρηση για την άρνηση, αλλά και την αποκατάσταση στο αποστολικό αξίωμα. Έχοντας λοιπόν, αδελφοί, τόσα παραδείγματα ανθρώπων που αμάρτησαν και μετανόησαν και σώθηκαν, πρόθυμα και σεις να μετανοείτε και να εξομολογείστε. Έτσι θα λάβετε την συγχώρηση των αμαρτιών σας και θ' αξιωθείτε να κληρονομήσετε την βασιλεία των ουρανών μαζί με όλους τους αγίους «εν Χριστώ Ιησού, ω εστίν ή δόξα εις τους αιώνας των αιώνων» Αμήν. 

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

Το ατέλειωτο εργόχειρο της μετάνοιας: Η μετάνοια για τον αγωνιζόμενο είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ. Τους πεθαμένους τους κλαίνε, τους θάβουν, τους ξεχνούν. Τις αμαρτίες θα τις κλαίμε συνέχεια, μέχρι να πεθάνουμε. 

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


Να έχουμε αγάπη, πραότητα, ειρήνη. Έτσι βοηθάμε τον συνάνθρωπο μας, όταν κυριεύεται από το κακό. Μυστικά ακτινοβολεί το παράδειγμα, όχι μόνον όταν ο άλλος είναι παρών αλλά κι όταν δεν είναι. Ν' αγωνιζόμαστε να στέλνουμε την αγαθή μας διάθεση. Ακόμη και λόγια όταν λέμε για τη ζωή του άλλου που δεν την εγκρίνουμε, αυτός το καταλαβαίνει και τον απωθούμε. Ενώ αν είμαστε ελεήμονες και τον συγχωρούμε, τον επηρεάζουμε -όπως τον επηρεάζει και το κακό- κι ας μην μας βλέπει. Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Το πίπτειν ανθρώπινον,
το εμμένειν εωσφορικόν,
το μετανοείν θείον.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, 347-407 μ.Χ.

http://theomitoros.blogspot.gr/2017/12/m.html

Ο ΙΔΙΟΦΥΗΣ ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ ΤΗΣ ΤΖΑΖ ΠΟΥ ΥΠΕΡΕΒΗ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ! Ο ΨΥΧΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ ....!

                 ΠΑΤΗΣΤΤΕ ΕΔΩhttps://youtu.be/HqRAwbDP290

 ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ https://youtu.be/24X-vAVQCCM

ΠΑΤΗΣΤΕ  ΕΔΩ https://youtu.be/ANHRhH6CO8I

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΡΑ ΕΔΩ http://tvxs.gr/news/moysiki/o-idiofyis-nanos-pianistas-tis-tzaz-poy-yperebi-tin-anapiria

Που και πότε ιδρύθηκε τo Πρώτο Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο;

 

-Γνωριζει  ο υπουργος  παιδειας οτι  ο πρωτος  ομολογος του (υπουργος) ηταν κληρικος ? 
-Γνωριζει  οτι σκοπος  του πρωτου ελληνικου  σχολειου  ηταν  να μαθουν  τα ελληνοπουλα ποια ειναι τα καθηκοντα προς τον Θεο (δηλαδη το μαθημα των θρησκευτικων) ?
-Γνωριζει ο υπουργος  παιδειας  οτι  ο πρωτος  επισημος  δασκαλος  του  ελληνικου κρατους  ηταν  ενας καλογερος ?



Στην Τρίπολη, έξι μήνες μετά την άλωση, λειτούργησε δωρεάν το πρώτο, σε ελεύθερο έδαφος, δημόσιο ελληνικό σχολείο.

Την ίδρυσή του ανακοίνωσε η Πελοποννησιακή Γερουσία τον Μάρτιο του 1822. Στην ιδρυτική πράξη αναφέρεται ότι η Γερουσία:

Τριπολιτσα 16. 3. 1822 Σύσταση σχολείου

Η Πελοποννησιακή Γερουσία προκηρύττει ότι : Κάθε πεφωτισµένη Διοίκησις έχει χρέος να φροντίζει δια την ανατροφήν των πολιτών, δια την ηθικήν και δια την καλήν νοµοθεσίαν, καθότι δι’ αυτών ο άνθρωπος εξ απαλών ονύχων ταυτίζεται µε την αρετήν, γνωρίζει τα καθήκοντά του προς τον Θεόν, προς την πατρίδα και προς τους οµοίους του, και χειραγωγείται προς την οδόν της ευδαιµονίας. Οι Λυκούργοι και Σόλωνες επλαστούρργησαν Σωκράτας, Φωκίωνας, Θεµιστοκλέας, Αριστείδας, Δηµοσθένεις, Πλάτωνας και όλους τους αθανάτους ήρωας της Ελλάδος.

Ο δε Μωάµεθ κατεβύθισε τη µητέρα της αρετής και της φιλοσοφίας εις τον ζόφον της αµάθειας, της κακοήθειας και του εγκλήµατος. […] Δια τούτο η σεβαστή Πελοποννησιακή Γερουσία, µ’ όλας τας πολυµερίµνους και κατεπιγούσας ανάγκας της πατρίδος, έλαβε πατριωτικήν κηδεμονίαν διά τήν άγωγήν τής νεολαίας προθυμουμένη να συστήση σχολείον είς αύτήν τήν πόλιν ανάλογον της παρούσης περιστάσεων , δια του διωρισµένου επί τούτου Εφόρου Αρχιµανδρίτου κυρίου Γρηγορίου Δικαίου του και Γερουσιαστού. Προσκαλεί άξίους διδασκάλους διά να διδάξουν διά τής Λαγκαστερίου μεθόδου κοινά γράμματα, ελληνικά, μαθηματικά, και πρός τούτοις τήν γαλλικήν καί τήν ιταλικήν διάλεκτον, προσκαλεί δέ και τήν φιλομαθή νεολαίαν άφ’ όλην τήν Πελοπόννησον να συντρέξη έδώ διά νά διδαχθή άμισθι…»* […]

σχολείο του 1952
To σχολείο στεγάστηκε μέσα σ’ ένα τζαμί,** που μετατράπηκε σε διδακτήριο. Πρώτος δάσκαλος ο Νικήτας Νικητόπουλος, καλόγερος από τη Δημητσάνα. Μέθοδος διδασκαλίας η  αλληλοδιδακτική μέθοδος, αυτή που η Γερουσία αποκαλεί Λαγκαστέριο μέθοδο, από το όνομα του Ιωσήφ Λάνκαστερ,*** ο οποίος πρώτος τη θεμελίωσε και η οποία συνίστατο στο να διδάσκονται οι μαθητές των κατωτέρων τάξεων από τους καλύτερους μαθητές των ανωτέρων τάξεων.

Δ. Χαρισιάδης, παιδί με αλφαβητάρι. 1951.

Ανάμεσα στους μαθητές αυτού του σχολείου και ο μικρότερος γιος του Κολοκοτρώνη, Κωνσταντίνος ή Κολλίνος, «ένα πολύ όμορφο παιδί, δέκα ή δώδεκα χρόνων, ντυμένο με μεγαλοπρέπεια και ζωσμένο με πιστόλες και γιαταγάνια, να τρέχει πέρα-δώθε και αυταρχικά να κυβερνάει τους συμμαθητές του, λες και ήθελε να τους αποδείξει ότι τα άρματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τα γράμματα και πως η κυριαρχία των καπεταναίων ήταν, όπως του σουλτάνου, κληρονομική και αιώνια».****

«Ο Κουρέας», του Νικόλαου Γύζη

***********************************

* Άρχείον Έλληνικης Παλιγγενεσίας, μέχρι της έγκαταστάσεως της Βασιλείας, Άθήναι 1857 τ. Α ‘α 452

** Από το τουρκ. cami = ο μουσουλμανικός ναός.

*** Lancaster Joseph

**** George,Waddington^ Visitto Greecein 1823 and 1824, London 1825,τ.Α’,σ. 482.

Θεόδωρος Δ. Παναγόπουλος – Απόσπασμα από το βιβλίο του “Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας. “



antikleidi.com
http://www.alexiptoto.com

Θα προσεύχομαι, αλλά για να προσεύχομαι θέλω και λεφτά !!!!!

Θα προσεύχομαι, αλλά για να προσεύχομαι θέλω και λεφτά

Έναν τέτοιο γέροντα αμέριμνο, απλό, ταπεινό, με μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό και την Παναγία, γνωρίσαμε.

Ήταν από το Ριζοκάρπασο της σήμερα τουρκοκρατούμενης Κύπρου κι ήλθε στο Άγιον 'Ορος όταν κι αυτό ήταν Τουρκοκρατούμενο. Εκοιμήθη πριν δώδεκα έτη σε ηλικία εκατόν έξι ετών.   Είχε στο Άγιον 'Ορος ογδόντα έξι έτη.

Εξήλθε αυτού μία δύο φορές, για να πάει προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα. Ογδόντα έξι έτη είχε να φάει κρέας. Ογδότα έξι έτη είχε να δει γυναίκα. Είκοσι πέντε έτη είχε να πλύνει το πιάτο του. Υγιέσταστος, εγκρατέστατος, εξυπνότατος, αγαθότατος. Εκατόν τριών ετών ανέβηκε στη σκέπη του κελλιού του να διορθώσει τα κεραμίδια.

  «'Οτι ζητάω από την Παναγία μου το στέλνει» έλεγε. «Έχω την εικόνα της, της Οικονόμισσας, και με οικονομεί η Υπερευλογημένη... Να, τώρα ήθελα νερό και ήλθες να μου φέρεις».

          

         Μια φορά ήλθαν δύο φίλοι από την Αθήνα, νεαροί οικογενειάρχες, και με ρωτούσαν αν υπάρχουν γέροντες του Γεροντικού και της Φιλοκαλίας. Υπάρχουν τους είπα και τους πήγα στον γέροντα αυτόν, τον μοναχό Ιωσήφ τον Κύπριο. Ήταν τότε εκατόν πέντε ετών. Ήταν ξαπλωμένος κι έκανε κομποσχοίνι. «Οι κύριοι» του λέγω, «είναι από την Αθήνα και ήθελαν να πάρουν την ευχή σου». Τον είδαν πως δεν είχε όρεξη για κουβέντα. Αφού είπαν δύο-τρία λόγια, τους έκαμε νόημα να φύγουμε.

Φεύγοντας λένε στον γέροντα: «Γέροντα, είμαστε με πολλά προβλήματα, σας παρακαλούμε να προσεύχεσθε».

«Θα προσεύχομαι» τους απαντά, «αλλά για να προσεύχομαι θέλω και λεφτά»! Ντράπηκα πολύ, τα έχασα, δεν ήξερα τι να πω. Προσπαθούσα να δικαιολογήσω την κατάσταση. Απορούσα γιατί να το κάνει αυτό. Τους πήγα σ' έναν άγιο άνθρωπο κι αυτός να ζητάει χρήματα για να προσευχηθεί; Αυτός που δεν γνώριζε καλά-καλά την αξία των χρημάτων και δεν τους έδινε μεγάλη σημασία. Οι άνθρωποι έφυγαν και λυπήθηκα.

                                           

Την άλλη ημέρα που πήγα να τον δω, μου λέει: «Πάτερ Μωυσή την αρετή δεν τη μαζέψαμε μαζί. Μην μου φέρνεις κόσμο να με τιμάνε. Ζήτησα από τον Θεό να με τιμήσει στην άλλη ζωή, όχι σ΄αυτή την ψεύτικη».

Εξεπλάγην. Ντροπιάσθηκε στους ξένους ζητώντας χρήματα, που ποτέ δεν είχε και ποτέ δεν τ' αγάπησε, με ντρόπιασε κι εμένα. Πού να τολμήσω να ξαναπάω κόσμο. Χάλασε την εικόνα του, ως σπουδαίου ασκητού. Κατέστρεψε την πρόσοψη του. Ποιος από μας το κάνει αυτό; Ήταν ταπεινός. Υπεράνω και του σκανδαλισμού. Τον ένοιαζε τι θα πει γι αυτόν ο Θεός κι όχι οι άνθρωποι. 'Οταν το είπα στους φίλους έμειναν άφωνοι...

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης,

Η εύλαλη σιωπή, εκδ. «Εν πλω»

Πηγή

http://paraklisi.blogspot.gr/2015/02/blog-post_246.html