ΟΤΑΝ ΣΕ ΑΔΙΚΟΥΝ.....

 Ο όσιος Ζωσιμάς, που η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Ιανουαρίου, θυμήθηκε  την περίπτωση του αδελφού με τα λαχανικά και αναρωτήθηκε:

Μήπως δεν έσπειρε, δεν κοπίασε, δεν τα καλλιέργησε; Μήπως τα ξερίζωσε και τα πέταξε; Όχι. Και όμως, τα είχε σαν να μην τα είχε. Απόδειξη, πως, όταν πήγε ο γέροντας εκείνος, θέλοντας να τον δοκιμάσει, και άρχισε να τα καταστρέφει, δεν τα λογάριασε καθόλου ο αδελφός. Αλλά σαν απόμεινε μια ρίζα μόνο, του είπε:

– Αν θέλεις, πάτερ, άφησέ την αυτή τη ρίζα, για να σου κάνω το τραπέζι.

Τότε κατάλαβε ο γέροντας πως ο αδελφός ήταν γνήσιος δούλος του Θεού και όχι των λαχανικών, και του λέει:

– Το Πνεύμα του Θεού, αδελφέ, έχει αναπαυθεί επάνω σου!

Αν είχε προσπάθεια* [*Ασκητικός όρος, που σημαίνει την εμπαθή προσκόλληση σε κάτι. Απροσπάθεια, το αντίθετο] στα λαχανικά, θα φανερωνόταν αμέσως με τη θλίψη και την ταραχή του. Εκείνος όμως έδειξε ότι τα είχε σαν να μην τα είχε.

Κάτι τέτοια, έλεγε ο αββάς Ζωσιμάς, τα επισημαίνουν οι δαίμονες. Και αν δουν κάποιον ν’ αντιμετωπίζει τα πράγματα χωρίς προσπάθεια, αφού ούτε ταράζεται ούτε θλίβεται, γνωρίζουν ότι αυτός, μολονότι βρίσκεται στη γη, δεν έχει μέσα του γήινο φρόνημα.

Κι έπαιρνε  Αββας Ζωσιμάς ότι έβρισκε, άχυρο ή κουρέλι ή κάποιο άλλο ασήμαντο πράγμα, κι έλεγε:

Ποιος είν’ αυτός που αγωνίζεται ή τσακώνεται ή μνησικακεί ή θλίβεται για τούτο ’δω, αν δεν έχει στ’ αλήθεια χάσει το μυαλό του; Λοιπόν, ο άνθρωπος του Θεού, προχωρώντας και προκόβοντας πνευματικά, όλα τα θεωρεί σαν σκουπίδι, έστω κι αν είναι ο κόσμος ολόκληρος δικός του. Γιατί, όπως λέω, δεν βλάπτει το να έχεις, αλλά το να είσαι προσκολλημένος σ’ αυτά που έχεις.

https://alopsis.gr/afieroma/%ce%b7-%cf%86%cf%89%ce%bd%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%cf%89%ce%bd-13-%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%b1%ce%b2%ce%b2-2/

« Θεός Εκδικήσεων » !

 

    Μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση καταφέρεται ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ ἐναντίον τῶν πανούργων ἐκείνων ἀρχόντων ποὺ μὲ πρόσχημα τοὺς νό­­μους, χωρὶς ἴχνος φόβου Θεοῦ, καταπίεζαν φρικτὰ τὶς ἀσθενεῖς μάζες τοῦ λαοῦ.
    Γι’ αὐτὸ συγγράφει τὸν 93ο Ψαλμό του καὶ στηλιτεύει τὴν ὑποκριτικὴ παρανομία τους, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ὑπάρχει ­«δίκης ὀφθαλμός», ὁ ὕψιστος Θεός, ποὺ δὲν ἀ­­νέχεται τὴν πανουργία, ἀλλὰ τὴν πατάσσει μὲ βδελυγμία.
    Ἀπὸ τὸν πρῶτο στίχο παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ ἐμφανίζεται μὲ ὁρμή, δύναμη ἀκατάβλητη καὶ δόξα ὑψηλὴ γιὰ νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη ἐκεῖ ποὺ αὐτὴ ἐπιμελῶς συμπνίγεται καὶ καταπατεῖται. «Ἐπαρρη­σιάσατο ὁ Θεός», γράφει, καὶ μάλιστα γρά­φει σὲ χρόνο ἀόριστο γιὰ νὰ δηλώσει τὸ βέβαιο τῆς θείας μεσολαβήσεως. Δὲν λέει: θὰ ἐπέμβει ὁ Θεός· ἀλλά, νά Τος ὁ Θεός, ἦρθε, ἔκανε δυναμικὰ τὴν ἐμφάνισή Του. «Θεὸς ἐκδικήσεων»! (στίχ. 1). Φοβερὸς Θεός, ἦρθε νὰ ἐκδικηθεῖ, νὰ τιμωρήσει αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦν, νὰ ὑπερασπίσει ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται.
    Καὶ ἀμέσως Τοῦ ἀπευθύνει τὸν λόγο ὁ Ψαλμωδός:
    «Ἀνέβα, Κύριε, στὸ ὕψος τῆς δυνάμεως καὶ ἐξουσίας Σου. Ἀπόδωσε ­δικαιοσύνη καὶ πλήρωσε ὅπως τοὺς ἀξίζει τοὺς ὑπερ­ήφανους, τοὺς ὑπερφίαλους αὐτούς!… Μέ­­­χρι πότε, Κύριε», συνεχίζει, «μέχρι πό­­τε οἱ ἁμαρτωλοὶ θὰ καυχῶνται γιὰ τὰ βδελυρά τους ἔργα; Μέχρι πότε θὰ ἀνοίγουν τὸ στόμα τους ἀπύλωτο καὶ θὰ ἐκστομίζουν ὕβρεις καὶ ἀλαζονεῖες; ‘‘Τὸν λαόν σου, Κύριε, ἐταπείνωσαν’’, τὸν πάτησαν κάτω, τὸν ἐξευτέλισαν. Τοὺς ἀδύναμους, χῆρες καὶ ὀρφανά, τοὺς ἐξουδετέρωσαν, καὶ τοὺς νεόφυτους στὴν πίστη τοὺς διέλυσαν. Δὲν Σὲ ὑπολογίζουν, Κύριε. Δὲν τοὺς νοιάζει τίποτε…» (στίχ. 2-7).
    Τὸ πιὸ φρικτὸ ὅμως σχετικὰ μὲ αὐτοὺς εἶναι ἕνα γνώρισμα ποὺ ἔχουν, τὸ ὁποῖο βδελύσσεται ὁ Κύριος: ὅτι καταπιέζουν μὲ τόσο βάναυσο τρόπο τὸν λαὸ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου!…
    Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς κραυγάζει μὲ ἕνα «μή!» γεμάτο πόνο: «Μὴ συμ­προσέστω σοι θρό­νος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα» (στίχ. 20). Ἂς μὴν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ Σένα, ­Κύριε, καὶ ποτὲ νὰ μὴ βρεθεῖ κοντά Σου ­θρόνος ἐξουσίας, δικαστικὴ καθέδρα ἀδικίας, ἐ­­ξουσία δηλαδὴ ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου προξενεῖ στοὺς ἀνθρώπους βάρος καὶ καταπίεση.
    «Θρόνος»! Δηλαδὴ ἐπιβολή, δύναμη κυριαρχίας, ἐξουσία. Ἐδῶ ὅμως πρόκειται περὶ θρόνου ἀνομίας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὴ δῆθεν νομιμότητα, ­προκειμέ­νου νὰ πετύχει αἰσχρούς, διαβολικοὺς στόχους. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ἡ μετοχὴ «ὁ πλάσσων». Τὴν πλάθει, τὴ ­μεταλλάσσει τὴν προσταγή, τὴν ­ἀπόφαση, τὸ ­διάτα­γμα, ὥστε νὰ φαίνονται δῆθεν ­νομιμόφρονα, σύμφωνα μὲ τὸ δίκαιο, τὸ πρέπον, τὸ νό­μο, καὶ ὅμως τελικὰ ὑπηρετοῦν τὴ μηχανορραφία, τὴν πλεκτάνη σὲ βάρος ἀθώων. Εἶναι τέτοια ἡ διαταγή, ἡ ἀπόφαση, ποὺ προσθέτει ἀφόρητο βάρος καὶ κατα­­πίεση στοὺς ἁπλούς, νομιμόφρονες ἀν­θρώπους.
    Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ σωστοῦ, τοῦ δικαίου, τοῦ πρέποντος…
    Κάτι τέτοιο βέβαια μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο. Κάποιοι μπορεῖ νὰ ἐπιχειρήσουν νὰ ἐπιβληθοῦν δυναστικὰ στὴ συνείδηση καὶ τὴ γνώμη τοῦ ἄλλου χρησιμοποιώντας πρὸς τοῦτο τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ, ἐκφοβίζοντάς τον καὶ καθιστώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ βαρύ, φορτικό, ἀπεχθές. Αὐτὸ στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ τὸ ἔκαμναν οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλαν φόρτο μεγάλο θρησκευτικῶν καθηκόντων στοὺς ὤμους τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ αὐτοὶ οὔτε μὲ τὸ δαχτυλάκι τους δέχονταν νὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ τὸ σηκώσουν, τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ οἱ ἴδιοι πλούτιζαν σὲ βάρος τῶν φτωχῶν καὶ ἀδυνάμων. Γι’ αὐτὸ καὶ ἄκουσαν τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα «οὐαὶ» τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ματθ. κγ΄ 4, 13).
    Μιὰ ματιὰ νὰ ρίξει κανεὶς ἀπὸ παλαιὰ μέχρι σήμερα στὶς κοινωνίες, πόσους τέτοιους νόμους, ρυθμίσεις, διατάγματα δυστυχῶς θὰ παρατηρήσει! Τέτοια ποὺ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ὑπερασπίσεως τοῦ δικαίου, τῆς κοινῆς εἰρήνης καὶ ­ἀσφάλειας, τῆς ἐλευθερίας, στρέφονται ἐναντίον ἀν­θρώπων ἀνεπίληπτων καὶ ἰδίως θεοσεβούμενων. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τῶν διω­γμῶν οἱ Χριστιανοὶ ἦταν γιὰ τοὺς ­κρατικοὺς φορεῖς οἱ ἐπικίνδυνοι, οἱ βλάπτοντες τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ εἰρήνη, τὴ δημόσια τάξη, θεωροῦνταν στοιχεῖα ταραχοποιά. Γι’ αὐτὸ καὶ διώκονταν… Στὰ λίγο προηγούμενα ἀπὸ μᾶς χρόνια τῶν ἀθεϊστικῶν καθεστώτων τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν οἱ Χριστιανοὶ κατηγοροῦνταν ὡς παραβάτες τῶν νόμων καὶ ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξολοθρευθοῦν. Καὶ στὶς ἡμέρες μας, ἀπὸ ἐδῶ κι ἐμπρὸς αὐτοὶ πάλι θὰ κατηγοροῦνται ὡς «ρατσιστές», «φασίστες», «ὁμοφοβικοί», αὐτοὶ ποὺ πᾶ­­νε «κόντρα στὴ δημοκρατία, στὰ δικαι­ώματα τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς συμπεριφορᾶς καὶ αὐτοδιάθεσης τοῦ ἀτόμου»!… Ὡραῖες λέξεις, πολὺ πετυχημένες, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν ἕνα σατανικὸ ξέσπασμα μίσους καὶ διωγμοῦ ἐναντίον τους…
    Αὐτὸς εἶναι ὁ «θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα». Ἐξουσία δυναστική, ποὺ τάχα μὲ βάση τὸ νόμο καταπιέζει ἀφόρητα τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους, ὁδηγώντας τους σὲ ἀδιέξοδο καὶ ἀ­­­ναγκάζοντάς τους νὰ στενάζουν φρικτὰ κάτω ἀπὸ τὶς ἀπάνθρωπες ἀπαιτήσεις της.
    Ὅσοι πάντως στήνουν τέτοιους ­θρόνους ἀνομίας, βαρυφορτώνοντας τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους καὶ ­καθιστώντας ἀσήκωτο φορτίο τὴν τήρηση τοῦ νόμου, θὰ λάβουν τὴ δίκαιη ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Τὸ λέει ὁ Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο (23): «Καὶ ἀποδώσει αὐτοῖς Κύριος τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, κατὰ τὴν πονηρίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός». Αὐτούς, τοὺς ὑποκριτὲς καὶ βάναυσους τυράννους, θὰ τοὺς ἐξαφανίσει ὁ Θεός! (Η αναρτηση δεν αφορα τους λογους υγειας της επικαιροτητος των ημερων μας, ο προφητης Δαβιδ δεν ομιλει περι ιατρων αλλα περι δικαστων. ΑΠ)

ΟΣΩΤΗΡ2121

ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΑ

1. Ὁ μαμωνὰς τῆς ἀδικίας 

 Πέρασαν σχεδὸν 2.000 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἐκφωνήθηκε ἡ «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλία» τοῦ Κυρίου, κι ὅμως οἱ λόγοι ἐκεῖνοι διατηροῦν ἄμεση ἐπικαιρότητα ἀκόμη καὶ σήμερα, καὶ δίνουν τὴν τέλεια λύση στὰ ἀδιέξοδα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου. Ἀναφερόμενος ὁ Κύριος στὴν προσκόλληση στὰ ἐπίγεια ἀγαθά, εἶπε: Τὸ λυχνάρι ποὺ δίνει φῶς στὸ σῶμα εἶναι τὸ μάτι· ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ βρίσκεται μέσα στὸ φῶς. Ἐὰν ὅμως δὲν εἶναι ὑγιές, ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι βυθισμένο στὸ σκοτάδι. Ἐὰν λοιπὸν ἐκεῖνο ποὺ σοῦ δόθηκε γιὰ νὰ σοῦ μεταδίδει φῶς, γίνει σκοτάδι, σὲ πόσο σκοτάδι θὰ βυθισθεῖς; Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει μὲ τὸ νοῦ. Διότι τὸ λυχνάρι ποὺ φωτίζει τὴν ψυχὴ εἶναι ὁ νους. 

Ἐὰν ὁ νοῦς τυφλωθεῖ ἀπὸ τὴ φιλαργυρία καὶ τὴν προσκόλληση στὸν πλοῦτο, σὲ πόσο πνευματικὸ σκοτάδι θὰ βυθισθεῖ τότε ἡ ψυχή!... Εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκεντρώνει κανεὶς θησαυροὺς στὴ γῆ καὶ ταυτόχρονα νὰ εἶναι προσκολλημένος καὶ στὸ Θεό. «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν»· κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι συγχρόνως δοῦλος σὲ δύο κυρίους. Διότι ἢ θὰ μισήσει τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσει τὸν ἄλλο, ἢ θὰ προσκολληθεῖ στὸν ἕνα καὶ θὰ περιφρονήσει τὸν ἄλλο. «Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ». Δὲν μπορεῖτε νὰ εἶστε συγχρόνως δοῦλοι καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ μαμωνᾶ, δηλαδὴ τοῦ πλούτου. Δοῦλοι τοῦ μαμωνᾶ! Ἄνθρωποι ποὺ σκέπτονται μέρα - νύχτα πῶς νὰ ἀποκτήσουν περισσότερα ὑλικὰ ἀγαθά, νὰ αὐξήσουν τὰ κέρδη τους, νὰ ἐπενδύσουν, νὰ ἀποταμιεύσουν, νὰ ἐξασφαλίσουν τάχα τὸ μέλλον τους μὲ χρήματα καὶ κτήματα. Ἔτσι γίνονται δοῦλοι στὸ χρῆμα, στὸν «μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας» (Λουκ. ις΄ 9), ὅπως χαρακτηρίζει τὸν πλοῦτο ὁ Κύριος σὲ ἄλλο σημεῖο. Καὶ πράγματι, ὁ μαμωνᾶς εἶναι ὁ πιὸ ἄδικος, ἀπάνθρωπος, πονηρὸς κι ἀναξιόπιστος ἀφέντης. Εἶναι ἄδικος καὶ ἀπάνθρωπος διότι ἐνῶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ προορίζονται γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐκεῖνος θέλει τὰ χρήματα νὰ συγκεντρώνονται στὰ χέρια λίγων, οἱ ὁποῖοι τὰ ἁρπάζουν οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν πτωχῶν. Εἶναι πονηρὸς καὶ ἀναξιόπιστος, διότι ὑπόσχεται εὐτυχία στοὺς κατόχους του, ἀλλὰ τελικὰ τοὺς γεμίζει μὲ ἄγχος, ἀνασφάλεια καὶ ἀπογοήτευση, καθὼς εὔκολα τοὺς ἐγκαταλείπει καὶ τοὺς ἀφήνει μετέωρους. Καὶ τὸ χειρότερο: ὅποιος εἶναι δοῦλος τοῦ μαμωνᾶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Διότι ὁ πανάγαθος Θεὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ ζήσει ἐντελῶς διαφορετικά: μὲ δικαιοσύνη, ἀγάπη, ἐλεημοσύνη, ἐμπιστοσύνη στὴ στοργικὴ θεία Πρόνοια. Βέβαια προκύπτει τὸ ἐρώτημα: Στὸν κόσμο τῆς ἀδικίας καὶ τοῦ ἀτομισμοῦ μπορεῖ κάποιος νὰ ἐπιβιώσει ἀκολουθώντας τὸ δρόμο τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης; Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴ δίνει ὁ Κύριος στὴ συνέχεια τῆς διδασκαλίας Του. 

 2. Ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ 

 ─Μὴν ἀγωνιᾶτε γιὰ τὸ τί θὰ φᾶτε καὶ τί θὰ πιεῖτε, οὔτε τί ροῦχα θὰ φορέσετε, μᾶς παραγγέλλει. Δὲν ἀξίζει ἡ ζωὴ περισσότερο ἀπὸ τὴν τροφή, καὶ τὸ σῶμα πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸ ἔνδυμα;... Ὁ Θεὸς λοιπὸν ποὺ σᾶς χάρισε τὰ ἀνώτερα, θὰ σᾶς χαρίσει καὶ τὰ κατώτερα. Κοιτάξτε τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ! Δὲν σπέρνουν, οὔτε θερίζουν, οὔτε ἀποθηκεύουν τρόφιμα, κι ὅμως ὁ ἐπουράνιος Πατέρας σας τὰ τρέφει. Ἐσεῖς δὲν ἀξίζετε πολὺ περισσότερο ἀπὸ αὐτά ; Σκεφθεῖτε κάτι ἀκόμα: Ποιὸς ἀπὸ σᾶς, ὅσο κι ἂν φροντίσει, μπορεῖ νὰ προσθέσει στὸ ἀνάστημά του ἕναν πήχη; Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἔνδυσή σας γιατί σᾶς καταλαμβάνει τόση ἀγωνία; Παρατηρῆστε τὰ ἀγριολούλουδα. Δὲν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν· κι ὅμως σᾶς λέω ὅτι ἀ­­κόμα κι ὁ σοφὸς Σολομών, μὲ ὅλη τὴ βασιλική του μεγαλοπρέπεια, δὲν ντύθηκε μὲ ἔνδυμα τόσο ὡραῖο καὶ θαυμάσιο, ὅπως περιβάλλεται ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγριολούλουδα αὐτά. Ἂν λοιπὸν ὁ Θεὸς ντύνει μὲ τόση ὀ­­μορφιὰ τὰ ἀγριόχορτα, ποὺ φυτρώνουν μόνα τους στὸν ἀγρὸ καὶ τὰ ὁποῖα σήμερα ὑπάρχουν καὶ αὔριο ρίχνονται στὸ φοῦρνο ὡς καύσιμη ὕλη, δὲν θὰ φροντίσει πολὺ περισσότερο γιὰ σᾶς καὶ δὲν θὰ σᾶς δώσει τὰ ἀπαραίτητα ροῦχα, ὀλιγόπιστοι; Μὴ σᾶς κυριεύει λοιπὸν ἡ ἀγωνία «τί θὰ φᾶμε, ἢ τί θὰ πιοῦμε, ἢ μὲ ποιὸ ἔνδυμα θὰ ντυθοῦμε». Ἔτσι σκέπτονται οἱ εἰδωλολάτρες ποὺ ζητοῦν μόνο ὑλικὰ ἀγαθὰ στὶς προσευχές τους. Ἐσεῖς μὴν ἀνησυχεῖτε, διότι ὁ οὐράνιος Πατέρας σας γνωρίζει τὶς ἀνάγκες σας καὶ θὰ σᾶς δώσει ὅ,τι χρειάζεστε. Ἐσεῖς «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ»· νὰ ζητᾶτε πρῶτα ἀπ’ ὅλα καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, «καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν»· καὶ τότε ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπίγεια θὰ σᾶς δοθοῦν μαζὶ μ’ ἐκεῖνα τὰ οὐράνια ἀγαθά. Τί ἄλλο νὰ προσθέσουμε στοὺς λόγους αὐτοὺς τοῦ θείου Διδασκάλου; Μὲ τρόπο ἁπλὸ καὶ πειστικό, μὲ παραδείγματα ἀπὸ τὴ φύση ἀλλὰ καὶ λογικὰ ἐπιχειρήματα μᾶς ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα: ὅποιος πιστεύει στὸ Θεὸ καὶ Τὸν ἐμπιστεύεται ὡς Δημιουργὸ καὶ Πατέρα Του, δὲν πρόκειται νὰ στερηθεῖ τίποτε. Ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς θὰ τοῦ χαρίζει πλούσια καὶ τὰ ἐπίγεια καὶ τὰ ἐπουράνια ἀγαθά.ΟΣΩΤΗΡ2113

“Γιατί μας Ωθείτε σε Παθητική Στάση προς την Αδικία;”

Ερώτηση που λάβαμε:

Καλησπέρα, διαβασα την απαντηση σας στην αδικια ότι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με υπομονή και ταπείνωση,όμως και Συγχωρέστε μου,με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή την παθητική στάση στο πρόβλημα αυτό, δεν το διαιωνίζει;Θα έχουμε και τους πολέμιους της πίστεως να θεωρούν την Ορθοδοξία υπεύθυνη για αυτήν την κατάσταση.Μήπως μπορούμε να πούμε ότι ,ναι δέχομαι να με αδικούν γιατί είμαι ράθυμος στα πνευματικά και δεν μετανιώνω , με την αποδοχή της αδικίας στο πρόσωπό μου να θεωρείται κατά κάποιον τρόπο εξιλασμός,αλλά δεν δέχομαι να αδικείται ο πλησίον μου;
Ευχαριστώ
Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

Είναι απολύτως βέβαιο πως αυτή η “παθητική” όπως χαρακτηρίζεται από το άτομο που υποβάλλει την ερώτηση στάση, μόνο παθητική δεν είναι! Και αυτό για δύο λόγους.

Πρώτον, γιατί θέλει πραγματικά πολλή δύναμη ψυχής για να δείξει κάποιος υπομονή, ταπείνωση και πραότητα στη διαχείριση μιας αδικίας. Μόνο ένας ενεργητικός, γεμάτος δύναμη, αποφασιστικότητα και ακράδαντη θέληση άνθρωπος μπορεί να επιδείξει αυτά τα στοιχεία.

Δεύτερον, γιατί μόνο αν υπάρξουν τα στοιχεία της υπομονής, της ταπείνωσης και της πραότητας, θα επιτευχθεί ο στόχος του να μην διαιωνιστεί το κακό, να σταματήσει να τρέφεται η αδικία. Έχει παρατηρηθεί άλλωστε, ότι ο άνθρωπος που πιστεύει ότι έχει διαπραχθεί εις βάρος του κάποια αδικία, συνήθως κατευθύνει την οργή του όχι μόνο σε αυτόν που τον έχει αδικήσει, αλλά και σε τρίτους. Καταλήγοντας να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο, δημιουργούνται αλυσιδωτές συμπεριφορές αδικίας και από τις δύο πλευρές. Μόνο, και το τονίζουμε, μόνο τα τρία παραπάνω στοιχεία (υπομονή, ταπείνωση και πραότητα) μπορούν να αναχαιτίσουν τα συναισθήματα της οργής που ο αδικημένος νιώθει.

Θα προτείνουμε όμως και μια, ας τη χαρακτηρίσουμε, πιο ενεργητική στάση – συμπεριφορά στο πρόβλημα της αδικίας. Ένα μέτρο που είναι πάντα πολύ αποτελεσματικό! Και αυτό είναι η ΠΡΟΣΕΥΧΗ! Δεν υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό, σημαντικό, ευεργετικό και κυρίως ενεργητικό από το να προσευχηθώ για μια άδικη συμπεριφορά. Απόδειξη του πόσο σημαντική είναι η προσευχή, είναι το πόσο την μισεί ο μισόκαλος διάβολος (ο οποίος άλλωστε βρίσκεται πίσω και από κάθε αδικία). Τόσο δεν τη θέλει, που βάζει πολλά εμπόδια σε εμάς, που με τη σειρά μας δυσκολευόμαστε να συγκεντρωθούμε σ΄αυτή. Όταν όμως η προσευχή μας γίνεται σταθερά, με δύναμη και με αγάπη ακόμη και για αυτούς που μας αδικούν (αλλά και για εμάς τους ίδιους ώστε να μας δυναμώνει ο Κύριος, να σηκώνουμε με υπομονή την αδικία) τότε τα αποτελέσματα είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Ας το δοκιμάσουμε και ας το εφαρμόζουμε αυτό το δυναμικό μέτρο της προσευχής συνεχώς και για κάθε θέμα στη ζωή μας. Λοιπόν, στάση δυναμική και προσευχή!

https://agonistes.gr/2020/01/07

Πώς να Αντιδρώ Όταν με Αδικούν;

Ερώτηση που λάβαμε: 

Πώς να αντιδρώ όταν με αδικούν; 

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:
-Εἶναι ἀδικία! Δέν μπορῶ νά τό δεχθῶ! Πολλές φορές ἔχουμε ἀκούσει παρόμοια λόγια. Λόγια ἀνθρώπων πού τούς πνίγει τό δίκιο. Ἴσως κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νά ἔχουμε γευθεῖ τό πικρό ποτήρι αὐτῆς τῆς δοκιμασίας. Ἡ ἀδικία εἴτε γίνεται σέ μικρά καί ἀσήμαντα πράγματα εἴτε σέ σπουδαῖα καί καθοριστικά γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς μας, δημιουργεῖ στήν ψυχή πόνο καί θλίψη, ὀργή καί ἀγανάκτηση.

Πῶς ὅμως πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε αὐτή τή δύσκολη ὥρα; Τήν ἀπάντηση θά μᾶς τή δώσει ἕνας ἀπό τούς πιό ἀγαπητούς ἁγίους, ὁ ἅγιος Νεκτάριος.

Από τότε πού ἔγινε Μητροπολίτης αντιμετώπισε μια πολύ μεγάλη δοκιμασία: τόν ἄδικο διωγμό του ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας. Μιά μεγάλη ἀδικία πού μόνο ἕνας ἄνθρωπος μέ τήν ἁγιότητα καί τήν πνευματικότητα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου θά μποροῦσε νά τήν ἀντέξει. Ἄνθρωποι μοχθηροί καί ζηλόφθονοι, ἐπειδή δέν ἄντεχαν νά βλέπουν τήν ἁγιότητα τοῦ Μητροπολίτου Πενταπόλεως καί τήν ἀγάπη πού τοῦ ἔδειχνε ὅλος ὁ λαός, τόν διέβαλαν στόν Πατριάρχη ὅτι δῆθεν ξεσηκώνει τόν λαό καί ἐπιδιώκει νά ἐκδιώξει ἀπό τόν θρόνο τόν Πατριάρχη Σωφρόνιο καί νά ἀνέβει αὐτός. Δέν δίστασαν οἱ ραδιοῦργοι στίς συκοφαντικές καταγγελίες τους νά προσθέσουν καί ὑπαινιγμούς γιά δῆθεν ἠθικές παρεκτροπές (!) προκειμένου νά ἐπιτύχουν τήν πλήρη ἐξόντωσή του. Καί πράγματι: Ἀρχικά ὁ Ἅγιος, μέ πατριαρχική ἐντολή, παύεται ἀπό τή θέση τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Καΐρου, τοῦ ἐπιτρέπεται ὅμως ἄν θέλει νά διαμένει στό Πατριαρχεῖο καί νά ἱερουργεῖ μέ κάποιους περιορισμούς. Ὡστόσο σέ ἑνάμιση μήνα, μέ νέο πατριαρχικό ἔγγραφο διατάζεται νά παραιτηθεῖ καί νά ἐγκαταλείψει ὁριστικά τή γῆ τῆς Αἰγύπτου. Μάταια ζητοῦσε ὁ ἅγιος Νεκτάριος νά συναντηθεῖ μέ τόν πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Σωφρόνιο καί νά ἀπολογηθεῖ. Οἱ ἐχθροί του ἦταν καλά ὀργανωμένοι καί ἀπέτρεψαν μία τέτοια συνάντηση γιά νά μήν ἀλλάξει γνώμη ὁ Πατριάρχης. Τόν κατηγόρησαν, τοῦ ἔδωσαν ἀπολυτήριο καί οὔτε νά ἀπολογηθεῖ δέν τόν ἄφησαν! Τόσο μεγάλη ἀδικία…!

Κι ὁ ἅγιος Νεκτάριος; Πῶς τήν ἀντιμετώπισε; Γράφει ὁ ἴδιος ἀργότερα: «Ἡμεῖς (…) ἐκ πνεύματος εἰρήνης μή εἰσακουσθέντες διαμαρτυρόμενοι (…) ὑπετάγημεν τῷ θελήματι αὐτοῦ καί ἀνεχωρήσαμεν ἐξ Αἰγύπτου, ἐλπίζοντες εἰς τήν ἀπόδοσιν δικαιοσύνης ἐν ἡμέρᾳ ᾗ εὐδοκήσῃ ὁ Θεός». Δηλαδή, προσπάθησε μέ πνεῦμα εἰρηνικό νά διαμαρτυρηθεῖ ἀλλά ἀφοῦ δέν εἰσακούστηκε, ὑποτάχθηκε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἔφυγε ἀπό τήν Αἴγυπτο ἐλπίζοντας στήν ἀπόδοση τῆς δικαιοσύνης ἀπό τόν Θεό, ὅταν Ἐκεῖνος ἔκρινε. Τί ὑψηλό παράδειγμα ἀξιοπρεπείας καί πνευματικῆς ἀνωτερότητας!

Ἀξιοσημείωτη εἶναι καί ἡ στάση πού ἔδειξε ὁ ἅγιος ἀπέναντι στόν Σωφρόνιο, τόν Πατριάρχη πού εἶχε παρασυρθεῖ ἀπό τίς συκοφαντίες. Ὁ ἅγιος Νεκτάριος δέν ἔπαυσε ποτέ νά τόν σέβεται καί νά τόν εὐγνωμονεῖ γιά ὅσα καλά τοῦ εἶχε πρίν προσφέρει. Σώζονται οἱ ἐπιστολές πού τοῦ ἔστελνε ὁ Ἅγιος ἀπό τήν Ἑλλάδα κι ἐκεῖ ἀπαστράπτει τό μεγαλεῖο τῆς ταπείνωσης καί τῆς συγχωρητικότητάς του.

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἦλθε στήν Ἑλλάδα ἐξόριστος καί ἄμισθος. Συνάντησε φοβερές δυσκολίες καί στερήσεις, ἰδιαίτερα κατά τό πρῶτο διάστημα, ἀλλά δέν ἔπαυσε νά στηρίζει τήν ἐλπίδα του στό Θεό. Ἐκεῖνος γνώριζε τήν ἀδικία. Ἐκεῖνος τοῦ ἔδινε χάρη καί δύναμη νά σηκώσει τόν βαρύ αὐτό σταυρό.

Σέ ἡλικία 74 ἐτῶν ἀσθένησε βαριά καί ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο αὐτό τό βράδυ τῆς 8ης Νοεμβρίου 1920. Ὡστόσο, ὁ ἅγιος Νεκτάριος συνεχίζει νά διδάσκει πολλές γενιές ἀνθρώπων μέ τήν ἁγία ζωή καί τό θεοφώτιστο λόγο του. Τά ἀναρίθμητα θαύματα πού τελεῖ ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας, φανερώνουν τήν παρρησία πού ἔχει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τό 1961 ἀναγνωρίστηκε ἐπίσημα ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ὡς Ἅγιος καί ὁρίστηκε ἡ μνήμη του νά ἑορτάζεται στίς 9 Νοεμβρίου. Καί κάτι ἀκόμα: Τό 1998 ὁ μακαριστός Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Πέτρος μέ ἐπίσημη τελετή ζήτησε συγγνώμη ἀπό τόν Ἅγιο ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας γιά τόν ἄδικο διωγμό. Τό δίκαιο καί ἡ ἀλήθεια ἔλαμψαν γιά ἄλλη μιά φορά ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων…

Πῶς λοιπόν θά ἀντιμετωπίζουμε τίς ἀδικίες στή ζωή μας;

Μέ πραότητα. Εἶναι πολύ σημαντικό νά διατηροῦμε τήν ψυχραιμία καί τήν ἡρεμία μας ὅταν δεχόμαστε κάποια ἄδικη προσβολή. Νά μήν ἀπαντοῦμε ἐνοχλημένοι στίς κατηγορίες οὔτε νά ἀνταποδίδουμε τίς ὕβρεις. Τά ἀντίποινα, ἀκόμη κι ἄν προέρχονται ἀπό δικαιολογημένη ὀργή καί ἀγανάκτηση, μπορεῖ νά ὁδηγήσουν σέ χειρότερο κακό. Ἀντίθετα, ὅταν δέν φερόμαστε ἐκδικητικά σέ ὅσους μᾶς ἀδικοῦν ἀλλά μέ πραότητα καί ἀνεξικακία, τότε συμβάλλουμε στή διατήρηση τῆς εἰρήνης μέσα μας καί γύρω μας.

Μέ ταπείνωση. Ἀκόμη καί τότε πού μᾶς ἀδικοῦν, νά σκεπτόμαστε: Μήπως ἐγώ εἶμαι ἄψογος σέ ὅλα; Δέν ἔχω κι ἐγώ κάνει λάθη καί ἴσως ἔχω ἀδικήσει ἤ πικράνει ἄλλους συνανθρώπους μου;… Ἕνα ἀρχαῖο ρητό λέει: «Ἐν ἄλλοις πταίομεν καί ἐν ἄλλοις ἀπολαμβάνομεν». Μπορεῖ μέν νά ὑποφέρουμε γιά πράγματα πού δέν φταῖμε, εἴμαστε ὅμως ἔνοχοι σέ τόσα ἄλλα πράγματα! Αὐτό δέν πρέπει νά τό ξεχνᾶμε. Μία τέτοια θεώρηση θά μᾶς διατηρεῖ στήν ταπείνωση καί θά μᾶς βοηθᾶ νά δεχόμαστε πιό εὔκολα τήν ἀδικία.

Μέ ὑπομονή. Ἕνα σπουδαῖο ὅπλο γιά τήν ἀντιμετώπιση κάθε ἀδικίας εἶναι ἡ  ὑπομονή. Νά κάνουμε ὑπομονή ἀφήνοντας τήν ἀπόδοση τοῦ δικαίου στόν Δικαιοκρίτη Κύριο. Ἐκεῖνος πού βλέπει τά πάντα, ἀσφαλῶς παρακολουθεῖ τήν ἀδικία, θά ἀνταποδώσει τό δίκαιο καί θά ἀνταμείψει τόν πιστό δοῦλο Του γιά τήν ὑπομονή του. Αὐτό ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ὁ Θεός. Ὑπομονή μέχρι τέλους. «Ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. ι΄ 22).

Πραότητα, ταπείνωση, ὑπομονή. Αὐτό εἶναι τό ἀντίδοτο στή δύσκολη ὥρα τῆς ἀδικίας. Ὅταν λοιπόν μᾶς ἀδικοῦν ἄς θυμόμαστε αὐτές τίς θεϊκές ἀρετές πού θαυμάσαμε στό παράδειγμα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Πολύ περισσότερο ἄς φέρνουμε στό νοῦ μας τόν ἴδιο τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ὁ Ὁποῖος ἐνῶ ἦταν τέλειος καί ἀναμάρτητος δέχθηκε τήν μεγαλύτερη ἀδικία ὅλων τῶν ἐποχῶν. Κι ὅμως «λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει» (Α΄ Πέτρ. β΄ 23). Τόν ἐσταύρωναν κι Ἐκεῖνος παρακαλοῦσε τόν Θεό Πατέρα του νά τούς συγχωρήσει… Αὐτός εἶναι τό αἰώνιο καί ἀξεπέραστο Πρότυπο. Αὐτόν καλούμαστε κι ἐμεῖς νά μιμηθοῦμε διά πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Νεκταρίου!
https://agonistes.gr/2019/08/16/

Καθε αδικία "αρμόζει" σε μια δύναμη

ΑΓΙΟΣ  ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ -Ο ΠΙΟ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΜΕΝΟΣ  ΑΓΙΟΣ

Στα 13 χρόνια του αναλαμβάνει να βοηθήσει την οικογένεία του, δουλεύοντας μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε ένα καπνοπωλείο της Πόλης. Τα μοναδικά του ρούχα έλιωσαν και ο πρώτος χειμώνας τον βρήκε να ξεπαγιάζει. Όταν ο γείτονάς του θα αναλάβει να καλύψει τις ανάγκες του, αγοράζοντάς  του παπούτσια και ρούχα, το αφεντικό του θα νομίσει ότι ο μικρός τον έκλεψε και θα τον ξυλοφορτώσει για ...παραδειγματισμό. Ο 13χρονος θα προσπαθήσει μάταια να δώσει εξηγήσεις. Η δικαιοσύνη θα αποδοθεί με την παρέμβαση του γείτονα που θα επιβεβαιώσει το αληθές..

Στα 40 του χρόνια βρίσκεται χειροτονημένος ήδη Αρχιμανδρίτης, με καθήκοντα ιεροκήρυκα, γραμματέα του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και Πατριαρχικού Επιτρόπου στο Κάιρο και πολύ σύντομα, λόγω της σπουδαίας του δράσης, χειροτονείται Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Φθονεροί Πατριαρχικοί "αυλικοί", θορυβημένοι από την εξέλιξη και τις ικανότητες του Μητροπολίτη, αναλαμβάνουν να σπείρουν δηλητήριο στον Πατριάρχη, ότι δήθεν προετοιμάζει το έδαφος να γίνει ο ίδιος Πατριάρχης. Ο υπέργηρος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας Σωφρόνιος πείθεται και παύει τον άλλοτε αγαπημένο του Μητροπολίτη από όλες τις θέσεις που κατείχε, εκδιώκοντάς τον στην Αθήνα.

Ο 44χρόνος Μητροπολίτης δεν θα πει τίποτα. Θα βρεθεί στην Αθήνα εντελώς αποδυναμωμένος και πένης, στερούμενος ακόμα και των απολύτως αναγκαίων, για περισσότερους από επτά μήνες. Για την ιστορία, οι τότε συκοφάντες του θα αισθανθούν την ικανοποίηση των αποτελεσμάτων της αδικίας τους για όσο χρόνο δίηρκησε η ζωή του υπερενενηκοντούτη Πατριάρχη Σωφρονίου, δηλαδή μόλις 9 χρόνια. Με την έλευση του διαδόχου του Φωτίου απομακρύνθηκαν όλοι, ένας προς έναν, σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Ένα χρόνο αργότερα, μετά από σειρά δοκιμασιών, διορίζεται ως ιεροκήρυκας στην Εύβοια. Προσπάθησαν πάλι να σπιλώσουν το όνομά του νέοι "καλοθελητές", αλλά αυτή τη φορά η δύναμη του λόγου του, που είχε ήδη σμιλευτεί ακόμα πιο βαθιά από τις έως τότε είς  βάρος του αδικίες, έγινε ο μεγαλύτερος υπερασπιστής του. Οι άνθρωποι της Εύβοιας τον αγάπησαν και τον αγκάλιασαν με όση θαλπωρή και εμπιστοσύνη δεν είχε λάβει όλα τα προηγούμενα χρόνια. 

Μικρή ανάσα.

Λίγο πριν τα 50 χρόνια του, καλείται να διευθύνει την Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και στη θέση αυτή παραμένει επί 14 χρόνια. 

Ένα χρόνο σχεδόν μετά τον διορισμό του, η παλαιά συκοφαντία του Καΐρου αναβιώνει και γίνεται ακόμα χειρότερη. 

Το Υπουργειο "Εκκλησιαστικων και Δημόσιας Εκπαιδεύσεως" ζητά να μάθει επισήμως τους λόγους απομάκρυνσής του. 

Οι Πατριαρχικοί οφφικίαλοι συκοφάντες βρίσκουν ευκαιρία και προσθέτουν στις λοιπές συκοφαντίες τους, την ανηθικότητα. 

Ο Διευθυντής της Ριζαρείου ξεσπά... Με μία υποδειγματική από κάθε άποψη επιστολή του στον Πατριάρχη ζητά να μάθει "γιατί τόσο μένος", "γιατί τόση αδικία". Συνεχίζει να υπομένει. Η περιόδος προσφοράς του στη Ριζάρειο είναι από τις πιο γόνιμες της ζωής του. 

Ανάσα μεγάλη

Για εκείνον, μα και για κάθε τυχερό μαθητή του.

Στα 68 του χρόνια αποσπά την προφορική έγκριση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεόκλητου για την ίδρυση γυναικείου Μοναστηριού στην Αίγινα και ξεκινά την ανοικοδόμηση. Λίγο καιρό αργότερα ο ίδιος Αρχιεπίσκοπος τον καλεί σε απολογία γιατί ..."ίδρυσε το Μοναστήρι χωρίς την άδεια του"... Μια επίσκεψη και επαφή του Μητροπολίτη με την γεμάτη χαρισματα Καθηγουμένη Ξένη, θα αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη.

Στα 72 χρόνια του κατηγορείται από μητερα μοναχής που εγκαταβιώνει στο μοναστήρι της Αίγινας ότι έχει μετατρέψει τη Μονή σε άντρο ακολασίας. Αρχίζουν οι ανακρίσεις. Ο 72χρονος θα υπομείνει με σιωπή όλους τους εξευτελισμούς και τις απίστευτης κακότητας συμπεριφορές του -δύο σπιθαμών..., κυριολεκτικά και μεταφορικά- εισαγγελέα. Θα ζητήσει από τις μοναχές να τον υποδεχθούν με αγάπη και να τον ταΐσουν γιατί θα ήταν κουρασμένος από τη διαδρομή, την ίδια ώρα που εκείνος άπλωνε το χέρι του τραβώντας από τα γένια τον καταπονημένο πλέον από  τις αδικιες και τον ασκητισμο Γέροντα και βρίζοντάς τον με τα αισχρότερα λόγια -το ίδιο χέρι που δύο χρόνια αργότερα θα αναγκαστεί να ακρωτηριάσει λόγω του προχωρημένου καρκίνου που θα αντιμετωπίσει. Ο Γέροντας θα παραμείνει σιωπηλός. Ακόμα πιο σιωπηλός. 

***************

Κοντα στα μεσάνυχτα της 8ης προς την 9η Νοεμβρίου το 1920, ο πιο συκοφαντημένος Άγιος θα παραδώσει την ψυχή του στον Θεό, σε ένα δωμάτιο Γ´ θέσης (απορίας) στο 2ο όροφο του Αρεταίειου Νοσοκομείου, σε ηλικία 74 ετών.

Με ψυχή λεπτή και ανάλαφρη, από την αδικία και τη σιωπή. 

Για τους ίδιους λόγους, με ψυχή δυνατή. 

Όχι απλώς γιατί άντεξε σειρά απίστευτων αδικιών και αδιανόητων συκοφαντιών, από την αρχη ως το τέλος της ζωής του στη γη, αλλά κυρίως γιατί αναχώρησε χωρίς να αναζητήσει την δικαίωση των ανθρώπων (ανύπαρκτη άλλωστε έννοια, ατελής και αντιφατική από μόνη της).  

Η δήθεν "δικαίωση" που "αναζητήθηκε" ακόμα και από αυτό εδώ το κείμενο, σε κάθε τέλος παραγράφου, δεν αναζητήθηκε από τον ίδιο τον Άγιο Νεκταριο ποτέ, ακόμα κι αν στο τέλος ήρθε ξεκάθαρη και ηχηρή με την αγιοποίηση του και τη "συγγνώμη" του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Κατά έναν μυστήριο τρόπο, είναι ξεκάθαρο και στην πιο απαίδευτη ψυχή πως έζησε βαθιά δικαιωμένος καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Απλώς και μόνο φέροντας αυτή την βαθιά, σοφή και αρχαία δύναμη ψυχής, τη γνήσια άναρχη θεϊκή φλόγα, που ήταν πασίδηλη, ξεκάθαρη, ευδιάκριτη και αυταπόδεικτη απέναντι σε οποιονδήποτε είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει. Αυτή βάθαινε εξ αρχής τον λόγο του, ήδη από τα παιδικά του χρόνια. Κι αυτή όριζε την διαφορετική παρουσία του. Συκοφαντήθηκε, μα επί της ουσίας ποτέ μέσα του βαθιά δεν έφτασε καμία "ανθρώπινη αδικία" να τον αγγίξει. Κι έτσι ποτέ δεν αδικήθηκε. 

Η παρουσία του δεν ήταν παρά η λυδία λίθος που αποκάλυπτε το κάρβουνο και το διαμάντι των γύρω του.

Νεκταρία Καραντζή

http://nektariakarantzi.blogspot.com/2017/09/blog-post.html?view=classic

ΜΗΝ ΑΔΙΚΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ....!

Αδικία. Μιὰ λέξη, μιὰ ἔννοια, μιὰ πράξη ποὺ τὸ ἄκουσμά της καὶ μόνο μᾶς προκαλεῖ ἕνα παράπονο, μιὰ ἀγανάκτηση, ἕνα δάκρυ. «Πόσες φορὲς μ’ ἀδίκησαν...», φθάνει στὰ χείλη μας τὸ παράπονο καὶ σπεύδουμε νὰ ἀποδείξουμε τὴν ἀθωότητά μας καὶ ἀπαιτοῦμε ἀποκατάσταση. Ἀδικίες καθημερινὰ στὸν κόσμο γύρω μας. Ἀδικίες ἐθνικές, κοινωνικές. Ἀδικίες μέσα στὸ χῶρο τῆς ἐργασίας, τῆς οἰκογένειας, ἀκόμη καὶ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὲς τὶς ἀδικίες ἄλλοι μᾶς τὶς προκαλοῦν καὶ ἀγωνιζόμαστε νὰ τὶς ὑπομείνουμε. Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ ἀδικία ποὺ προκαλοῦμε μόνοι μας στὸν ἑαυτό μας καὶ πολλὲς φορὲς χωρὶς νὰ καταλαβαίνουμε τὸν βλάπτουμε θανάσιμα. «Ἂν δὲν βλάψεις ἐσὺ τὸν ἑαυτό σου», θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «οὔτε φίλος, οὔτε ἐχθρός, οὔτε ὁ ἴδιος ὁ διάβολος θὰ μπορέσει νὰ σὲ βλάψει» (Γ΄ ὁμιλία εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ Σαούλ). Ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀδικία; Εἶναι τὸ νὰ ζοῦμε μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, μακριὰ ἀπὸ τὴ Χάρη τῶν Μυστηρίων, μακριὰ ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀδικία ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε στὸν ἑαυτό μας. Νὰ τοῦ στερήσουμε τὸν Θεὸ ποὺ ποθεῖ καὶ λαχταρᾶ. Τὴ χαρά, τὴν εἰρήνη, τὸ καθ’ ὁμοίωσιν, ποὺ εἶναι ὁ προορισμός μας. Τί κρίμα ὁ Δημιουργὸς Θεὸς νὰ θέλει νὰ γίνουμε ὅμοιοί του «θεοὶ κατὰ χάριν» καὶ μεῖς ν’ ἀποστρέφουμε τὸ πρόσωπό μας ἀναζητώντας ἀλλοῦ τὴν εὐτυχία! Γεγονότα ποικίλα στὴν καθημερινή μας ζωή, δυσκολίες στὴ συζυγία, στὴν οἰκογένεια, δυσαρμονίες στὴ συνεργασία, δοκιμασίες ἀπρόσμενες, πειρασμοὶ καὶ πτώσεις στὸν πνευματικὸ ἀγώνα γίνονται αἰτίες ποὺ μᾶς μαραίνουν τὸν ζῆλο καὶ τὸν ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὰ πνευματικά. Ἔτσι δὲν ὑπάρχει διάθεση γιὰ προσευχή, γιὰ μελέτη πνευματική, ὁ ἐκκλησιασμός μας γίνεται τυπικά. Περνᾶ ὁ καιρὸς καὶ μένουμε μακριὰ ἀπὸ τὰ Μυστήρια τῆς μετανοίας, τῆς θείας Κοινωνίας καὶ ἡ ἁμαρτία ἀνενόχλητη δρᾶ στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στὴ ζωή μας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δὲν ἔπαυε νὰ χαρακτηρίζει ὡς σκόνη καὶ παραμύθια ὅλες τὶς συμφορὲς καὶ «ἀδικίες» τοῦ κόσμου τοῦτου. «Τὰ δὲ ἄλλα πάντα κόνις καὶ καπνὸς καὶ μῦθος, κἂν ἐπιβουλὰς εἴπῃς, κἂν συκοφαντίας, κἂν λοιδορίας, κἂν ἐξορίας, κἂν ξίφη ἠκονημένα». Τὴν ἑκούσια ὅμως ἁμαρτία τὴν θεωροῦσε φοβερὸ πράγμα, γιατὶ ταυτίζεται μὲ τὴν ἀδικία ποὺ οἱ ἴδιοι ἐνεργοῦμε στὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό. Καθοριστικὸς ὁ λόγος του: «Τὸν ἑαυτὸν μὴ ἀδικοῦντα οὐδεὶς παραβλάψαι δύναται». Ἀλήθεια σκεφθήκαμε πόσες φορὲς ἁμαρτήσαμε μὲ τὴ θέλησή μας, ἀδικώντας ἔτσι τὸν ἑαυτό μας; Πόσες φορὲς ἀφήσαμε τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὴ ζωή μας, ἀντιμετωπίζοντας μόνοι μας τὶς δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματα ἢ πόσες φορὲς γίναμε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας ἀπὸ ἕνα πεῖσμα, μιὰ εὐθιξία; Ἀλλὰ ἂν χαλαρώσαμε, ἂς σταματήσουμε αὐτὴ τὴν ἀδικία. Καιρὸς γιὰ ἀποκατάσταση. Καιρὸς γιὰ καινούργια ἀρχή, γιὰ καινούργια ζωή. Ὁ καλὸς Ποιμένας μας μᾶς ἀναζητεῖ, ἐμᾶς τὰ ἀπολωλότα πρόβατά του καὶ μᾶς καλεῖ κοντά του νὰ ἀναπαύσει τὴν ταραγμένη καὶ ἀδικημένη ζωή μας. Ἡ μετάνοια, ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ Πατέρα εἶναι ἡ λύση! Μὴν ἀδικοῦμε ἄλλο τὸν ἑαυτό μας. Ἀρκετά. Ἂς στρέψουμε τὸ πρόσωπο ψηλὰ καὶ τὴ ζωή μας μόνο σ’ Ἐκεῖνον!Ο ΣΩΤΗΡ2048

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΔΙΚΙΑ ?

Ἡ ἐξαίρετη πραγματεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου·

 «ὅτι τὸν ­ ἑαυτὸν μὴ ἀδικοῦντα οὐδεὶς ­

παραβλάψαι δύναται», γράφτηκε τὴ χρονικὴ

περίοδο ποὺ ὁ Ἅγιος βρισκόταν 

ἐξόρι­στος στὴν Κουκουσὸ τῆς Ἀρμενίας. 

Πιθανότατα τὸ 406 μ.Χ. Δὲν πρόκειται γιὰ λόγο

ἢ ὁμιλία ποὺ ἐκφωνήθηκε σὲ Ἱερὸ Ναό,

ὅπως συνήθως εἶναι οἱ περισσότερες 

ὁμιλίες τοῦ ἱεροῦ Πατρὸς ποὺ σώζονται 

μέχρι σήμερα, ἀλλ᾿ εἶναι πραγματεία ποὺ

τὴν ἔγραψε γιὰ νὰ παρηγορηθοῦν τὰ

πνευματικὰ παιδιά του, τὰ ὁποῖα ἦταν 

πο­λὺ πονεμένα, διότι ὁ καθ᾿ ὅλα ἄξιος 

Ποιμενάρχης τους, χωρὶς νὰ φταίει σὲ τίποτε,

καθαιρέθηκε καὶ ἐξορίστηκε στὰ βάθη τῆς

Ἀρμενίας. Αὐτὸ ποὺ ἔγινε σὲ βάρος του

τὸ θεωροῦσαν κατάφωρη ἀδικία.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐξετάζει τὸ θέμα

τῆς ἀδικίας ἀπὸ ἐντελῶς διαφορετικὴ 

ὀπτικὴ γωνία. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ πραγματεία

του ἔχει πολὺ μεγάλο ἐνδιαφέρον. Λέει ὁ

χρυσορρήμων Πατὴρ ὅτι στὴν κοινὴ

γνώμη εἶναι βαθιὰ ριζωμένη ἡ ἀντίληψη

ὅτι σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο γίνονται πολλὲς

ἀδικίες. Κι ὅπως δὲν μποροῦμε νὰ 

μετρή­σουμε τὰ κύματα τῆς θάλασσας, ἔτσι δὲν

μποροῦμε νὰ μετρήσουμε τὸ πλῆθος

τῶν κατατρεγμένων, τῶν ὑβριζομένων

καὶ ἀδικουμένων (ΕΠΕ 31, 499). Ἀλλὰ οἱ

ἀδικοῦντες ,αὐτοὺς ποὺ νήφουν καὶ ­

γρηγοροῦν, δὲν μποροῦν οὐσιαστικὰ νὰ

τοὺς βλάψουν. Μὲ τὶς ἀδικίες ποὺ ­

μηχανεύονται σὲ βάρος τους, τοὺς ἑαυτούς

τους ζημιώνουν, ὄχι τοὺς ἄλλους. Διότι

πραγματικὰ ἀδικημένοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ

ἀπεργάζονται τὴν ἀδικία.

Λόγου χάριν, ὁ Κάιν ποὺ σκότωσε τὸν

ἀδελφό του Ἄβελ, τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰακὼβ

ποὺ πούλησαν τὸν ἀδελφό τους Ἰωσὴφ

στοὺς Ἰσμαηλίτες ἐμπόρους, ὁ Ἰούδας

ποὺ πρόδωσε τὸν Χριστὸ καὶ γενικῶς

ὅλοι ὅσοι ἐργάζονται τὴν ἀδικία, αὐτοὶ

εἶναι πραγματικὰ ἀδικημένοι, ἀλλὰ ἀπὸ

τὸν ἑαυτό τους, ὄχι ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ποὺ μὲ ­

ὑπομονὴ καὶ μὲ καρτερία, μὲ ἀγάπη καὶ μὲ

διάθεση συγχωρήσεως ἀντιμετωπίζουν

τὶς ἀδικίες ποὺ γίνονται σὲ βάρος τους,

σηκώνουν σταυρό, δοκιμάζονται, ἀλλὰ

δὲν βλάπτονται ἀπὸ τέτοιου εἴδους 

«ἀδι­κίες». Διότι τὴν ἀρετὴ δὲν μποροῦν νὰ

τὴν βλάψουν οὔτε ἡ φτώχεια, οὔτε ἡ 

ἀ­σθένεια, οὔτε ἡ χρηματικὴ ζημιά, οὔτε ἡ

συκοφαντία, οὔτε ὁ θάνατος, οὔτε ὁ 

σει­σμός, οὔτε ἡ πλημμύρα, οὔτε τίποτε ἄλλο

ἀπὸ αὐτὰ ποὺ θεωροῦνται φυσικὸ κακό.

Σὲ τί ἀδικήθηκε ὁ πολύαθλος Ἰὼβ 

ἀ­πὸ τὶς συμφορὲς ποὺ τοῦ προξένησε ὁ

παγκάκιστος διάβολος; Σὲ τί ἀδικήθηκε

ὁ Ἄβελ, ποὺ ἔχασε τὴ ζωή του ἀπὸ τὸ

φονικὸ μαχαίρι τοῦ ἀδελφοῦ του; Σὲ τί

ἀδικήθηκε ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὸ μίσος τῶν

ἀδελφῶν του, ἀπὸ τὴ συκοφαντία τῆς

γυναίκας τοῦ Πετεφρῆ καὶ ἀπὸ τὴ 

φυ­λακή; Σὲ τί ἀδικήθηκαν οἱ Τρεῖς Παῖδες,

ποὺ τοὺς ἔριξαν «εἰς τὴν κάμινον τοῦ

πυρὸς τὴν καιομένην»; Σὲ τί ἀδικήθηκε

ὁ φτωχὸς Λάζαρος ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες

ποὺ ὑφίστατο στὸν πυλώνα τοῦ 

πλουσί­ου; Σὲ τίποτε δὲν ἀδικήθηκαν. 

Ἀπεναντί­ας λαμπρύνθηκαν καὶ δοξάστηκαν ­

ἀκόμη περισσότερο. «Οὐδὲν 

παρεβλάβη­σαν, οὐ μικρόν, οὐ μέγα, ἀλλὰ καὶ μειζόνως διέλαμψαν» (Ἱερὸς Χρυσόστομος,

ΕΠΕ 31, 560).

Ἑπομένως, «ἐκεῖνον ποὺ δὲν θέλει νὰ

ἀδικήσει τὸν ἑαυτό του, κανεὶς ἄλλος

δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὸν ἀδικήσει, καὶ

ἂν ἀκόμη ὁλόκληρη ἡ οἰκουμένη 

ξεση­κώσει σκληρὸ πόλεμο ἐναντίον του. 

Δι­ότι οὔτε τὰ δύσκολα περιστατικά, οὔτε

οἱ ἀλλαγὲς τῶν περιστάσεων, οὔτε οἱ

ἀπειλὲς τῶν ἀρχόντων, οὔτε οἱ 

κατα­τρεγμοὶ ποὺ πέφτουν ἐπάνω μας ὁ ἕνας

κατόπιν τοῦ ἄλλου σὰν τὶς νιφάδες τοῦ

χιονιοῦ, οὔτε τὸ πλῆθος τῶν συμφορῶν,

οὔτε ὅλος ὁ συρφετὸς ὅλων τῶν ­

ἀνθρωπίνων κακῶν ἂν συγκεντρωθεῖ, 

μπο­ροῦν νὰ μετακινήσουν ἔστω καὶ λίγο

ἀπὸ τὴ θέση του τὸν γενναῖο καὶ 

πρό­θυμο καὶ προσεκτικό. Ὅπως πάλι τὸν

ράθυμο καὶ ἀμελὴ καὶ προδομένο ἀπὸ

τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, καὶ ἂν ἀκόμη τοῦ

παρέχονται ἀναρίθμητες φροντίδες, δὲν

τὸν κάνουν καθόλου καλύτερο ἀπ᾿ ὅ,τι

εἶναι» (ΕΠΕ 31, 541).

Συνεπῶς ἀπὸ τὶς ἀδικίες ποὺ γίνονται,

βλάπτονται μόνο οἱ ἀμελεῖς καὶ ράθυμοι,

διότι δὲν τὶς ἀντιμετωπίζουν σωστά. Ἄν,

λόγου χάριν, τοὺς ὑβρίσουν, τοὺς 

συκο­φαντήσουν, τοὺς ληστέψουν, τοὺς 

ἐξο­ρίσουν, κι αὐτοὶ ἀγανακτήσουν, 

καταρα­σθοῦν, ἐκδικηθοῦν αὐτοὺς ποὺ τοὺς 

ἀδί­κησαν, τότε ἀδικοῦνται ὄντως, ἀλλὰ ἀπὸ

τὸν ἑαυτό τους, ὄχι ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Δυστυχῶς ὅλοι λένε: Μᾶς ἀδίκησαν

οἱ ἄλλοι, χωρὶς κἂν νὰ ὑποψιάζονται ὅτι

πολλὲς φορὲς ἀδικοῦν οἱ ἴδιοι τὸν 

ἑαυ­τό τους ἁμαρτάνοντας, κατακρίνοντας,

ἀφήνοντας ἀπολέμητα τὰ πάθη τους,

ζώντας «ὡς ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ». 

Ἐπο­μένως, ἂς προσέχουμε νὰ μὴν 

προδί­δουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὸν ἑαυτό μας. Κι ἂς

μένουμε σταθεροὶ στὴν ἀλήθεια τῆς 

πί­στεως καὶ τὴν ὁδὸ τοῦ ἁγιασμοῦ, γιὰ νὰ

ἑλκύουμε τὴ Χάρι καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ

Θεοῦ. Ἂς νήφουμε κι ἂς γρηγοροῦμε

ἐν Κυρίῳ, ὥστε ὅταν μᾶς «ἀδικοῦν» οἱ

ἄλλοι, νὰ πέφτουν στὸ κενὸ ὅσα 

μηχα­νεύονται σὲ βάρος μας. Ἂς 

ὑποφέρου­με μὲ γενναιότητα τὰ λυπηρά, 

«φέρω­μεν πάντα γενναίως τὰ λυπηρά», «γιὰ

νὰ πετύχουμε τὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα

ἀγαθά, μὲ τὴ Χάρι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ

Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει δόξα, τιμὴ

καὶ κράτος στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Ἀμήν» (ΕΠΕ 31, 562).

''Ο ΣΩΤΗΡ''2165

Τρίτη επιστολή συμπαράστασης του Κονίτσης Ανδρέα,προς τους Ελληνες στρατιωτικούς που κρατούνται στην Τουρκία

Δημοσιεύτηκε στις 19 Ιουλίου 2018 από Angel


Για τρίτη φορά ο Μητροπολίτης Κονίτσης Ανδρέας επικοινωνεί μέσω επιστολής με τους δύο Ελληνες στρατιωτικούς που παραμένουν φυλακισμένοι στις φυλακές Αδριανούπολης. Ο Σεβασμιώτατος τους συγχαίρει για το ακμαίο ηθικό και τονίζει πως οι Ελληνες προσεύχονται για τη γρήγορη απελευθέρωσή του.

Η επιστολή αναφέρει:

Κυρίους
Άγγελον Μητρετώδην και Δημήτρην Κούκλατζην
Εις ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΙΝ

Αγαπητά μου αλύγιστα Ελληνόπουλα αδέλφια μου Άγγελε και Δημήτρη,
Σας γράφω δια τρίτην ήδη φοράν. Και σας γράφω με χαράν, διότι πληροφορούμαι ότι, παρά την συνεχιζομένην δοκιμασίαν σας, το ηθικόν σας παραμένει ακμαίον. Πρέπει δε να γνωρίζετε, πως ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός προσεύχεται δια σας. Μαζί του, ταπεινώς, και εγώ ικετεύω τον Κύριον να σας στηρίζη, να σας ενδυναμώνη και να σας ευλογή, να σας χαρίζη δε και την χριστιανικήν υπομονήν, αφού Εκείνος μας βεβαιώνει ότι: «ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Μαρκ. ιγ 13).

Από την ακριτικήν Κόνιτσαν, η οποία με την θρυλικήν «Μάχην της Κονίτσης» (25.12.1947 – 3.1.1948) έσωσε την τιμήν και την ακεραιότητα της Ελλάδος, σας γράφω αυτάς τας ολίγας σκέψεις με πολλήν χριστιανικήν αγάπην. Προσεύχεσθε, λοιπόν, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος είναι μαζί σας. Και όλοι αναμένομεν εναγωνίως το τέλος της δοκιμασίας σας, το οποίον δεν θα βραδύνη να έλθη.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς και με πολλήν εν Χριστώ αγάπην

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

http://www.exapsalmos.gr/2018/07/19/triti-epistoli-sybarastasis-tou-konitsis-andreapros-tous-ellines-stratiotikous-pou-kratounte-stin-tourkia/

«Κανείς δεν μπορεί να σε αδικήση, αν δεν αδικής εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου»

Αναρτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2018 στη κατηγορία Ειδήσεις, Πατερικαί Διδαχαί |


Μας διδάσκει ο Κύριος: «Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς» (Ματθ. ε 44). Δηλ. Εγώ δε σας λέγω, αγαπάτε τους εχθρούς σας, εύχεσθε προς τον Θεό αγαθά δι ἐκείνους, οι οποίοι σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων, οι οποίοι σας μεταχειρίζονται άδικα και περιφρονητικά και σας καταδιώκουν αδίκως, ακόμη και όταν ο διωγμός τους αυτός σας γίνεται δια τις θρησκευτικές σας πεποιθήσεις.
Ο ίδιος ο Θεός μας δίδει τον τρόπο, που πρέπει να αντιμετωπίσουμε κάθε μας πειρασμό, κάθε μας αδικία, που γίνεται εις βάρος μας.
α. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει στην ΝΑ(51)  Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ»: «Κανείς δεν θα μπορέση να σε αδικήση, αν δεν αδικής εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου. Ώστε, αν θέλης να στραφής εναντίον αυτών που σε αδίκησαν, στρέψου πρώτα εναντίον του εαυτού σου. Κανείς δεν σε εμποδίζει. Γιατί αν στραφής εναντίον άλλου, τότε έφυγες φέρνοντας μαζί σου μεγαλύτερη αδικία. Άλλωστε ποιά σπουδαία αδικία έχεις να πης. Ότι ο τάδε σε έβρισε, σου έκλεψε τα πράγματά σου και σε περιέβαλε με κινδύνους; Αλλά αυτό δεν είναι αδικία, αντίθετα, αν σκεπτόμαστε ψύχραιμα, είναι δυνατόν να μας ωφελήση τα μέγιστα. Γιατί ο άδικος είναι αυτός που έκανε αυτά, κι όχι αυτός που τα έπαθε.
Και συνεχίζει στην ΙΓ Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ»: Δεν είπε, «εάν σε χτυπήση κάποιος στο δεξί σαγόνι, να το υποφέρης με γενναιότητα και να ησυχάζης», αλλά πρόσθεσε σ’ αυτό και το να προσφέρης και το άλλο σ’ αυτόν: «στρέψε σ’ αυτόν», λέγει, «και το άλλο σαγόνι» (Ματθ. 5, 39). Γιατί αυτό είναι η λαμπρή νίκη, το να προσφέρης δηλαδή σ’ αυτόν περισσότερα απ’ όσα θέλει και να ξεπεράσης τα όρια της πονηρής επιθυμίας του με τη δική σου πλούσια μακροθυμία. Γιατί έτσι θα εξαφανίσης και την οργή εναντίον εκείνου. Βλέπεις ότι παντού από μας εξαρτάται να μη υποφέρουμε, όχι από εκείνους που μας κακοποιούν;».

β . Στον Αββά Γελάσιο, άφησε κάποτε ένας γέροντας, μοναχός, οπού διέμενε κοντά στη Νικόπολη, ένα κελλί και το γύρω του χωράφι. Ένας δε γεωργός του Βακάτου, του τότε άρχοντος στη Νικόπολη της Παλαιστίνης, επειδή ήταν συγγενής του κοιμημένου γέροντος, παρουσιάσθηκε στον Βακάτο και αξίωσε να πάρη στην κατοχή του εκείνο το χωράφι, γιατί δήθεν, σύμφωνα με τον νόμο, έπρεπε να περιέλθη σ’ αυτόν. Και εκεί­νος, δραστήριος άνθρωπος καθώς ήταν, προσπαθούσε με τα ίδια του τα χέρια να πάρη το χωράφι από τον Αββά Γελάσιο. Αλλά ο Αββάς, μη θέλοντας ενα μοναχικό κελλί να παραδώση σε κοσμικό άνθρωπο, δεν του το παραχωρούσε. Βλέποντας δε ο Βακάτος τα ζώα του Αββά Γελασίου να μεταφέρουν τις ελιές του κληρονομημένου απ’ αυτόν χωραφιού, τα απέσπασε με τη βία, πήρε στο σπίτι του τις ελιές και με κακή συμπεριφορά άφησε ύστερα τα ζώα και τους αγωγιάτες. Αλλά ο μακάριος γέροντας, τον μεν καρπό καθόλου δεν τον διεκδίκησε, την κυριαρχία όμως του χωραφιού δεν την παρεχώρησε, για την αιτία οπού είπαμε. Έτσι, εξαγριωμένος ο Βακάτος και επειδή είχε και άλλες ανάγκες οπού τον κέντριζαν, -ήταν, βλέπετε, φιλόδικος- τρέχει στην Κωνσταντινούπολη, κάνοντας τον δρόμο πεζή. Σαν έφθασε στην Αντιόχεια, άκουσε για τον Άγιο Συμεών, οπού έλαμπε τότε σαν μεγάλος φωστήρας, με την υπεράνθρωπη αρετή του και θέλησε, σαν χριστιανός, να δη τον άγιο. Βλέποντάς τον δε από τον στύλο ο Άγιος Συμεών, μόλις έμπαινε στη Μονή, τον ρώτησε: «Από που είσαι; Και που πας;». Και εκείνος αποκρίνεται: «Από την Παλαιστίνη είμαι και στην Κωνσταντινούπολη πηγαίνω». Και ο Άγιος τον ξαναρωτά: «Και για ποιόν λόγο;». Του απαντά ο Βακάτος: «Για πολλές υποθέσεις. Και ελπίζω, με τις ευχές της αγιωσύνης σου, να ξαναγυρίσω και να προσκυνήσω τα άγια πόδια σου». Και του λέγει ο άγιος Συμεών: «Δεν θέλεις, αμαρτωλότατε άνθρωπε, να πης ότι εναντίον του ανθρώπου του Θεού πηγαίνεις; Αλλά δεν θα ευοδωθή η πορεία σου. Ούτε θα ξαναδής το σπίτι σου. Αν λοιπόν θέλης να με ακούσης, τρέχα πίσω σ’ αυτόν και βάλε του μετάνοια, αν βέβαια προφθάσης να είσαι ζωντανός». Και ευθύς τον πιάνει πυρετός, τον βάζουν σε ένα κλειστό φορείο οι συνοδοί του και βιάζεται να γυρίση πίσω και να βάλη μετάνοια μπροστά στον Αββά Γελάσιο, όπως του είχε πει ο άγιος Συμεών. Αλλά φθάνοντας στη Βηρυτό πέθανε, χωρίς να ξαναδή το σπίτι του, κατά την προφητεία του αγίου. Αυτά, ο γυιός του, οπού τον έλεγαν επίσης Βακάτο, μετά το τέλος του πατέρα του, σε πολλούς και αξιοπίστους άνδρες τα διηγήθηκε.

http://orthodoxostypos.gr

Τέλος στον νόμο που ποινικοποιούσε την άρνηση πληρωμής διοδίων

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/
http://www.seleo.gr/
Με νομοθετική ρύθμιση θα καταργηθεί ο Νόμος του 2012, ο οποίος ποινικοποίησε, τροποποιώντας τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, την άρνηση πληρωμής διοδίων με αποτέλεσμα να σύρονται στα δικαστήρια πολίτες που συμμετείχαν στα κινήματα από τις εταιρείες που διαχειρίζονται τους αυτοκινητόδρομους.
Όπως διαβεβαιώνουν αξιόπιστες πηγές του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, η επεξεργασία της ρύθμισης έχει ολοκληρωθεί με σκοπό να κατατεθεί στη Βουλή. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν επίσης ότι ο διεθνής διαγωνισμός για την εγκατάσταση πλήρους ηλεκτρονικού συστήματος αναλογικής χρέωσης διοδίων, δορυφορικής τεχνολογίας με οπτική αναγνώριση, αναμένεται να προκηρυχθεί στις 20 Φεβρουαρίου.
Το σύστημα χρέωσης ανά διανυόμενο χιλιόμετρο στους οδικούς άξονες με σύμβαση παραχώρησης, όπως ήδη έχει ανακοινώσει το υπουργείο, θα διαφέρει στα επαγγελματικά από τα Ι.Χ. οχήματα. Τα επαγγελματικής χρήσεως οχήματα θα έχουν εγκατεστημένη μια «Εποχούμενη Συσκευή» (On Board Unit - OBU) που θα επιτρέπει την παρακολούθηση και την καταγραφή της θέσης και της πορείας τους με τη βοήθεια δορυφόρων (τεχνολογία GNSS). Η καταγραφή της διαδρομής τους θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλες εφαρμογές ηλεκτρονικής διαχείρισης (π.χ. ηλεκτρονικός ταχογράφος για τις νταλίκες). Τα ιδιωτικής χρήσεως οχήματα θα αναγνωρίζονται αυτόματα με κάμερες κυκλοφορίας από τις πινακίδες κυκλοφορίας τους κατά την είσοδο και έξοδό τους από το οδικό δίκτυο επί του οποίου επιβάλλονται τέλη (τεχνολογία Automatic Number Plate Reading - ANPR).
Από την πλευρά του ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρ. Σπίρτζης, σε τηλεοπτική συνέντευξή του χθες, σημείωσε ότι, επειδή κάθε χρόνο υπολογίζεται η τιμή του διοδίου ανάλογα με τα έσοδα, αν τα βαριά οχήματα, που σήμερα σε πολύ μικρό ποσοστό πληρώνουν διόδια καθώς χρησιμοποιούν το παράπλευρο οδικό δίκτυο, ενταχθούν στο «σύστημα», αυξάνονται τα έσοδα, άρα μπορεί να μειωθεί το αντίτιμό του διοδίου.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρονται οι νταλίκες με είσοδο το λιμάνι της Ηγουμενίτσας και των κάθετων οδικών αξόνων της Εγνατίας Οδού, οι οποίες χρησιμοποιούν το εναλλακτικό οδικό δίκτυο. Εκτιμάται ότι το ηλεκτρονικό σύστημα θα εφαρμοστεί μέχρι το τέλος του έτους από την Εγνατία Οδό...

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ 10 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΚΕΦΤΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ;

 

Τι σημαίνει η αύξηση του ΦΠΑ στο 24%;

Αυξήσεις σε όλα τα προϊόντα της καθημερινότητας επιφέρει η αύξηση του βασικού συντελεστή ΦΠΑ από 23% στο 24%

Εκατοντάδες προϊόντα και υπηρεσίες θα ακριβύνουν μειώνοντας ακόμα περισσότερο την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών.

Η αύξηση του ΦΠΑ στο 24% αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή από την 1η Ιουλίου και πρόκειται να προκαλέσει αυξήσεις σε σειρά προϊόντων και υπηρεσιών, που μπορεί σε κάθε είδος ξεχωριστά να περνούν απαρατήρητες, σε δαπάνες, όμως, μιας εβδομάδας η διαφορά θα φανεί στο πορτοφόλι.

Οι τιμές στο ράφι θα είναι αυξημένες για προϊόντα όπως είναι:

Καφές – Τσάι – Κακάο
Ηλιέλαιο – Αραβοσιτέλαιο
Αλλαντικά
Κονσέρβες
Σάλτσες
Μαργαρίνες
Ζάχαρη
Τσίχλες-Καραμέλες
Αλεύρι–Φρυγανιές
Ψωμί τοστ-Ψωμί γεμιστό (ελιές, σταφίδες κ.λπ.)
Μπισκότα
Παγωτά
Αναψυκτικά-Χυμοί
Μέλι-Μαρμελάδες
Σοκολάτες-Γκοφρέτες
Τυρόπιτες-Πίτσες
Χυμοί φρούτων
Μπύρες-Οινοπνευματώδη

Επίσης, η αύξηση του υψηλού συντελεστή ΦΠΑ στο 24% θα προκαλέσει άνοδο των τιμών και σε:

Εισιτήρια μέσων μεταφοράς
Εστίαση
Ταξί
Επισκευή και συντήρηση κατοικιών
Ανθη-φυτά
Αποχέτευση
Ζωοτροφές για κατοικίδια

Στόχος της πρότασης αυτής, να κλείσει ένα μεγάλο μέρος του δημοσιονομικού κενού ύψους 1% για το 2017-2018. Υπενθυμίζεται πως το κενό προκύπτει από την εξαίρεση των ιδιωτικών σχολείων από τον ΦΠΑ και για να μην υπάρξει αύξηση του ΦΠΑ σε ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ.

Από την εν λόγω αύξηση η κυβέρνηση υπολογίζει ότι θα έχει επιπλέον έσοδα της τάξης των 500 εκατ. ευρώ.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ  ΞΟΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ 10 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΚΕΦΤΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ; ΟΙ  ΑΛΗΤΕΣ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ;  

http://www.fimes.gr/2016/04/fpa-auxisi-24/