ΝΥΚΤΑ 20ης ΠΡΟΣ 21η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974. ΑΝΕΠΙΤΥΧΕΙΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΕΝΤΕ ΜΙΛΙ.

 

ΧΑΘΗΚΕ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΗΤΤΑΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

Από το πρώτο φως της 20ης Ιουλίου 1974 ναυτικοί και αεροπορικοί βομβαρδισμοί λαμβάνουν χώρα σε επισημασμένους στόχους της Κύπρου, όπως Στρατόπεδα, ραντάρ, συγκεντρώσεις τμημάτων. Παράλληλα αλεξιπτωτιστές ρίπτονται Βορειο-Δυτικά της Λευκωσίας, ελικόπτερα μεταφέρουν Καταδρομείς σε ελεγχόμενα από την ΤΟΥΡΔΥΚ και Τουρκοκυπριακές Δυνάμεις ζωτικά υψώματα και Δυνάμεις Πεζοναυτών επιχειρούν στην περιοχή Πέντε Μίλι, Δυτικά της Κυρήνειας. Μέσα σε λίγες ώρες δημιουργούνται μικρής έκτασης Αεροπρογεφύρωμα στην περιοχή ΚΙΟΝΕΛΙ-ΑΓΥΡΤΑ-ΧΑΜΙΤ ΜΑΝΤΡΕΣ και Προγεφύρωμα στο Πέντε Μίλι. Αξιολογώντας τις δύο απειλές συμπεραίνεται ότι επικινδυνέστερη ήταν η του Προγεφυρώματος, γιατί εάν αυτό διευρυνθεί και σταθεροποιηθεί, τότε θα καταστεί δυνατή η απόβαση Τεθωρακισμένων Οχημάτων, Αρμάτων, Πυροβόλων και άλλων Βαρέων Όπλων. Απεναντίας οι Μονάδες Αλεξιπτωτιστών και Καταδρομέων ήταν ελαφρά εξοπλισμένες.

-Και τι όφειλε να πράξει η Διοίκηση του Γενικού Επιτελείου της Εθνικής Φρουράς για την αντιμετώπιση των δημιουργούμενων απειλών;

- Να εμπλέξει στην εξάλειψη του Προγεφυρώματος στο Πέντε Μίλι την Ελληνική Δύναμη Κύπρου(ΕΛΔΥΚ).

Αυτό προέβλεπε Σχέδιο Αντεπίθεσης της Άμυνας Κύπρου, σε περίπτωση δημιουργίας Προγεφυρώματος στην περιοχή της Κυρήνειας από Τουρκικές Αποβατικές Δυνάμεις. Μάλιστα το Σχέδιο αυτό είχε αναθεωρηθεί λίγους μήνες προ της εισβολής και είχε δοκιμασθεί επί χάρτου και εδάφους.

Θα έπρεπε λοιπόν να εξαλείψει το Προγεφύρωμα η ΕΛΔΥΚ. Ένα Συγκρότημα οργανωμένο, με πλήρη προβλεπόμενη δύναμη, εξοπλισμένο, συγκεντρωμένο, ομοιογενές και οπωσδήποτε μη επηρεασμένο από το πραξικόπημα, στο οποίο δεν είχε καμιά συμμετοχή, όπως συνέβαινε στις Μονάδες της Εθνικής Φρουράς. Από την εκδήλωση της εισβολής η ΕΛΔΥΚ προικοδοτουμένη με άρματα, αντιαρματικά και υποστηριζομένη από το σύνολο σχεδόν του Πυροβολικού κατά την ημέρα σε μικρά τμήματα θα έπρεπε να κινηθεί προς το Προγεφύρωμα το δυνατόν συντομότερο και να αρχίσει τις αναγνωρίσεις και άλλες προετοιμασίες, προκειμένου μετά το τελευταίο φως, αφού θα έπαυαν οι ναυτικοί και αεροπορικοί βομβαρδισμοί, να αντεπιτεθεί κατά των αποβατικών δυνάμεων, που βρίσκονταν σε δυσχερή θέση, σε άγνωστη περιοχή, απροσανατόλιστες και χωρίς καμιά υποστήριξη, αφού ακόμα δεν είχαν σταθεροποιηθεί.

Αντί αυτής της αποστολής με μεγάλο ποσοστό επιτυχίας διατάχθηκε η ΕΛΔΥΚ να επιτεθεί στην περιοχή ΚΙΟΝΕΛΙ, όπου οι Αλεξιπτωτιστές συνενούντο με τη ΤΟΥΡΔΥΚ, τις Τουρκοκυπριακές Δυνάμεις και τους Καταδρομείς και δημιουργείτο το Αεροπρογεφύρωμα. Τόσο η ημερήσια επίθεση όσο και η νυκτερινή επίθεση απέτυχαν παταγωδώς. Η μαχητικότητα της ΕΛΔΥΚ, μόνο μιας Τριλοχίας, διαπιστώθηκε περίτρανα στον τριήμερο επικό αγώνα κατά τον <<Αττίλα-2>>.

Αντί της ΕΛΔΥΚ η Διοίκηση του Γενικού Επιτελείου της Εθνικής Φρουράς διέθεσε το μοναδικό Μηχανοκίνητο Τάγμα της, ένα ενεργό Τάγμα Πεζικού ελαττωμένης δύναμης, που είχε εμπλακεί στο πραξικόπημα, και ένα Τάγμα επιστρατεύομενο. Μάλιστα το Μηχανικίνητο Τάγμα δέχθηκε βομβαρδισμούς από μαχητικά αεροσκάφη στην περιοχή ΚΟΝΤΕΜΕΝΟΥ-ΑΣΩΜΑΤΩΝ και υπέστη σοβαρές απώλειες σε προσωπικό και καταστροφές σε είδη οπλισμού και μέσων. Μάλιστα ο Διοικητής του τραυματίσθηκε σοβαρά και μετά από λίγες ημέρες υπέκυψε στα τραύματά του. Αυτές οι ανομοιογενείς Μονάδες με προβλήματα διετάχθησαν να αντεπιτεθούν και να εξαλείψουν το Προγεφύρωμα τη νύκτα της 20ης προς την 21η Ιουλίου 1974. Η νυκτερινή αντεπίθεση όπως και η ημερήσια την επομένη απέτυχαν και το Προγεφύρωμα σταθεροποιήθηκε, διευρύνθηκε και την επομένη συνενώθηκε με το Αεροπρογεφύρωμα της περιοχής ΚΙΟΝΕΛΙ-ΑΓΥΡΤΑΣ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Από εκθέσεις, απομνημονεύματα Τούρκων Αξιωματικών, που συμμετείχαν στην εισβολή, αναλύσεις Αξιωματικών, εγκρίτων δημοσιογράφων και ιστορικών πληροφορούμεθα ότι τη νύκτα της 20ης προς 21η Ιουλίου 1974 επικρατούσε στο Τουρκικό Γενικό Επιτελείο στην Άγκυρα μεγάλος προβληματισμός, ταραχή και ανησυχία από μια επιτυχή αντεπίθεση στο Προγεφύρωμα στο Πέντε Μίλι από την ΕΛΔΥΚ και τις Μονάδες της Εθνικής Φρουράς. Γιατί μια εξάλειψη του Προγεφυρώματος θα είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη αποτυχία της αποβατικής επιχείρησης. Το Αεροπρογεφύρωμα θα ήταν θέμα χρόνου να εξαλειφθεί, καθόσον οι εντός αυτού Μονάδες στερούνταν αρμάτων και Πυροβολικού.

Δυστυχώς από σοβαρά λάθη και παραλείψεις της Διοίκησης του Γενικού Επιτελείου της Εθνικής Φρουράς και του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων (ΓΕΕΘΑ σήμερα) χάθηκε η ευκαιρία μιας σημαντικής τακτικής και στρατηγικής ήττας της Τουρκίας, η οποία θα άλλαζε τον ρουν των γεγονότων στα επόμενα χρόνια. Και η Κύπρος δεν θα ζούσε το σημερινό δράμα, της διχοτόμησης και της κατοχής του 38% του εδάφους της και οι προκλητικές ενέργειες στο Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο δεν θα είχαν τη σημερινή αυθαιρεσία και προκλητικότητα.

ΠΗΓΕΣ.

1. 1974. Οι Αδικαίωτοι του Υποστρατήγου Κ. Αργυρόπολου.

2. Από την Πράσινη Γραμμή στους δύο Αττίλες του Αντιστρατήγου Ι. Μπήτου.

3. Η μάχη της Κύπρου 1974 του Ταξίαρχου Γ. Σέργη.

4. Κύριοι πάτε για ύπνο του Αντιστρατήγου Ελευθ. Σταμάτη.

5. Φάκελος Κύπρου.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΒΑΡΥΤΑΤΗ ΓΚΑΦΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ!!

Κρινιώ Καλογερίδου

ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1923 ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1930 (Η απέλαση των Παλαιομουσουλμάνων από τη Θράκη και τα άλλα «δώρα» της Ελλάδας στον γενοκτόνο των Ποντίων Μουσταφά Κεμάλ το 1930)

Μια περίοδος της ελληνικής ιστορίας σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις που - είτε δεν διδάσκεται καθόλου στα σχολεία είτε περνάει στα ψιλά - είναι αυτή μεταξύ 1923 (μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης) και 1930.

Τη δεκαετία του 1920 υπήρχε διαρκής ένταση ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, ιδιαίτερα για τα θέματα των ανταλλαγών πληθυσμών, αλλά και λιγότερο γνωστά ζητήματα, όπως οι λεγόμενοι «Παλαιομουσουλμάνοι».

Η επάνοδος στην εξουσία του Ελευθέριου Βενιζέλου το 1928 έδωσε τελικά λύση στα χρόνια και ζέοντα ζητήματα, με νέες όμως ελληνικές παραχωρήσεις: την απέλαση των «Παλαιομουσουλμάνων», που αποτελούσαν κόκκινο πανί για τον Κεμάλ και την καταβολή αποζημίωσης 275.000 αγγλικών λιρών προς την Τουρκία!

Ο Βενιζέλος πίστευε ότι έτσι θα εξασφαλίσει ειρηνική σχέση με την Τουρκία. Πραγματικά, η δεκαετία του 1930 κύλησε αρκετά ομαλά στις σχέσεις των δύο χωρών, ενώ και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία δεν δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα στη χώρα μας. Μετά τον Β’ ΠΠ όμως άρχισαν ξανά τα προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις (με πρώτη σοβαρή κρίση τα Σεπτεμβριανά του 1955), τα οποία συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Οι «Παλαιομουσουλμάνοι» και η αντίθεσή τους με τους κεμαλικούς

Ένα από τα αγκάθια των ελληνοτουρκικών σχέσεων ήταν οι λεγόμενοι «Παλαιομουσουλμάνοι». 

Οι βιβλιογραφικές αναφορές γι’ αυτούς δεν είναι πολλές. Η εκτενέστερη όλων υπάρχει στη Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία της κυρίας Άννας Χιονίδου, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, με τίτλο:

«Η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης (1920-1940). Ιστορικό πλαίσιο και οργάνωση σε πολιτικά, θρησκευτικό, κοινωνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο». ΚΟΜΟΤΗΝΗ, 2018, απ’ όπου αντλήσαμε τα περισσότερα στοιχεία. Οφείλουμε να συγχαρούμε θερμά την κυρία Χιονίδου για την εξαιρετική μεταπτυχιακή διπλωματική της εργασία.

Ο Κεμάλ, για να σταθεροποιήσει το καθεστώς του προχώρησε τον Νοέμβριο του 1922 στην κατάργηση του Χαλιφάτου, ενός θεσμού αξιοσέβαστου από τα μουσουλμανικά έθνη για 1.350 χρόνια. Τον Οκτώβριο του 1923 ιδρύθηκε η νέα Τουρκική Δημοκρατία με πρωτεύουσα την Άγκυρα. Κύριοι στόχοι του Κεμάλ ήταν ο εξευρωπαϊσμός και ο εκσυγχρονισμός της, καθώς και η εκκοσμίκευση του κράτους.

Ο Κεμάλ έβαλε σαν στόχο τη μετατροπή της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε ένα ομοιογενές κράτος. Ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις που καθιέρωσε ήταν η εισαγωγή του λατινικού αλφαβήτου, η απαγόρευση των μουσουλμανικών αδελφοτήτων και των τεκέδων τους, η υιοθέτηση του Γρηγοριανού Ημερολογίου και του δυτικού συστήματος μέτρησης της ημέρας.

Επιπλέον υιοθετήθηκε νέος Αστικός Κώδικας που αντικατέστησε τον Ιερό Νόμο της Σαρίας, με αποτέλεσμα να καταργηθούν αρκετές διακρίσεις σε βάρος των γυναικών. Έκανε επίσης προσπάθεια για «απομάκρυνση» όλων των περσικών και αραβικών λέξεων από την τουρκική γλώσσα.

Παράλληλα, έγιναν προσπάθειες να μεταφερθούν στους Έλληνες Μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης, οι αρχές του τουρκικού εθνικισμού και οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις. Όμως η πλειοψηφία των Ελλήνων Μουσουλμάνων έβλεπε όχι απλά επιφυλακτικά, αλλά αρνητικά τις κεμαλικές μεταρρυθμίσεων και τα μέλη της αυτοχαρακτηρίζονταν ως «Παλαιομουσουλμάνοι».

Στην ελληνική Θράκη, εντωμεταξύ, βρήκαν καταφύγιο Τούρκοι φυγάδες με επικεφαλής τον Μουσταφά Σαμπρί, τον τελευταίο Σεϊχουσλάμη (ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πολλοί αντικεμαλικοί Τούρκοι βρήκαν επίσης καταφύγιο σε άλλες χώρες, όπως η Βουλγαρία, η Συρία, η Αγγλία και η Γαλλία. Οι αντιφρονούντες του κεμαλικού καθεστώτος έμειναν γνωστοί ως οι «150».

Οι αντιφρονούντες Τούρκοι, Κιρκάσιοι και Τσερκέζοι που εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Θράκη εργάστηκαν αρχικά ως δάσκαλοι ή εκδότες εφημερίδων και συσπείρωσαν τους «Παλαιομουσουλμάνους». 

Οι κεμαλικοί συσπειρώθηκαν γύρω από τον εκδότη και δάσκαλο Mehmet Hilmi και το προξενικό γραφείο που ιδρύθηκε στην Κομοτηνή το 1924.

Κεμαλιστές και αντικεμαλιστές χρησιμοποίησαν τον Τύπο, το μόνο μέσο της εποχής με το οποίο μπορούσαν να περάσουν μηνύματα. Η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε ήταν η Yeni Ziya (Νέο Φως), από τον Mehmet Hilmi (1924). Αυτή εκδιδόταν ως τα τέλη του 1925 οπότε ο Hilmi κατηγορήθηκε ότι τα άρθρα του στρέφονταν κατά της ασφάλειας του κράτους.

Η εφημερίδα έκλεισε και ο ίδιος εξορίστηκε για 6 μήνες στη Λήμνο. Με την επιστροφή του, ο Hilmi εξέδωσε την εφημερίδα Yeni Yol (Νέος Δρόμος), που έκλεισε σύντομα, επίσης λόγω προβλημάτων με το κράτος. Τρίτη και πιο πετυχημένη εκδοτική προσπάθεια του Hilmi ήταν η εφημερίδα Yeni Adim (Νέο Βήμα) που εκδόθηκε το 1926. Ο ίδιος, ο οποίος μάλιστα ήταν Πομάκος, με την ίδρυση της «Ένωσης Νέων Ξάνθης» και την «Τουρκική Ένωση Νέων» (το 1927 και το 1928 αντίστοιχα) κατάφερε να προσελκύσει πολλούς νέους Μουσουλμάνους.

Από την άλλη πλευρά, οι συντηρητικοί Μουσουλμάνοι εξέδιδαν την εφημερίδα Itila (Πρόοδος) από το 1924 (εκδότης της ήταν ο Copur Ismail Hakki) και τη Balkan (Βαλκάνια), που εκδόθηκε τον ίδιο χρόνο από τον Τσερκέζο Hasan Mustafa. Στην Itila αρθρογραφούσε ο Mustafa Sambri, πολεμώντας με κάθε τρόπο τον κεμαλισμό και προασπίζοντας τις παραδοσιακές θρησκευτικές αξίες της μειονότητας.

Πιο σημαντική εφημερίδα των συντηρητικών Μουσουλμάνων ήταν όμως η Yarin (Αύριο) με βασικό αρθρογράφο τον Mustafa Sabri, τελευταίο Σεϊχουσλάμη θυμίζουμε. Η Yarin είχε σημαντική απήχηση όχι μόνο στους συντηρητικούς Έλληνες Μουσουλμάνους, αλλά και στην Τουρκία.

Αυτό, προφανώς, οδήγησε σε έκδοση στην Κωνσταντινούπολη μιας φιλοκεμαλικής εφημερίδας με το όνομα «Yarin»! Ο Σαμπρί για να μην υπάρχει σύγχυση μεταξύ των αναγνωστών του άλλαξε τον τίτλο της «Yarin» σε «Peyan-i-Islam» («Τα νέα του Ισλάμ»).

Η απέλαση των Παλαιομουσουλμάνων και τα άλλα «δώρα» της Ελλάδας στον Κεμάλ το 1930

Η παρουσία και η δράση στην ελληνική Θράκη των συντηρητικών Μουσουλμάνων ενόχλησε σφοδρά τον Κεμάλ, ο οποίος ήδη από το 1924-25 είχε αρχίσει τις διαμαρτυρίες στην ελληνική κυβέρνηση. Μάλιστα έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι οι «Παλαιομουσουλμάνοι» επιδίωκαν την ανατροπή του! Οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιδρούσαν με αμηχανία. Η κατάσταση στη Θράκη άρχισε να επιδεινώνεται το 1926 με την κατάργηση από τον Κεμάλ του φεσιού και την υιοθέτηση του Αστικού Κώδικα.

Σε σχολεία της ελληνικής Θράκης σημειώθηκαν επεισόδια ανάμεσα σε «φεσοφόρους» και «πιλοφόρους» (πίλος=καπέλο) μαθητές, με αποτέλεσμα πολλοί γονείς να μην στέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία. Η θρησκευτική ηγεσία της μουσουλμανικής μειονότητας δεν δεχόταν να αναγνωρίσει τους «πιλοφορούντες» Μουσουλμάνους, με αποτέλεσμα είτε να αποβάλλονται από τα σχολεία οι «πιλοφόροι» μαθητές είτε να παύονται από αυτά νεωτεριστές εκπαιδευτικοί. Ακόμα και Μουσουλμάνοι ιερωμένοι αρνούνταν να διευθετήσουν υποθέσεις των «πιλοφορούντων».

Νέα προβλήματα δημιούργησε ο Mehmet Hilmi το 1928, με την προσπάθειά του να επιβάλει το λατινικό αλφάβητο στους Έλληνες Μουσουλμάνους. Αντιδρώντας, οι μουφτήδες Ξάνθης και Έβρου και οι πρόεδροι των μουσουλμανικών κοινοτήτων έστειλαν επιστολή στον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και τους Υπουργούς Εξωτερικών Αλέξανδρο Καραπάνο και Παιδείας και Θρησκευμάτων Κωνσταντίνο Γόντικα στις 22 Νοεμβρίου 1928, όπου τόνιζαν, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «… η θρησκεία του Ισλάμ και ο μουσουλμανισμός δεν εξαρτάται από την Τουρκία, οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης καλώς εννοούσιν ότι η θρησκεία των, η παιδεία των, οι παραδόσεις των και η κοινωνική αυτών υπόστασις δεν είναι παίγνιον (παιχνίδι) εις χείρας της Τουρκίας, ότι τυγχάνουν υπήκοοι κράτους ελεύθερου, πεπολιτισμένου και σεβόμενου την θρησκείαν».

Η απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής: «… η υπό των Μουσουλμάνων χρησιμοποίησις της Αραβικής ή της Λατινικής γραφής, ουδόλως ενδιαφέρει το ελληνικό κράτος οφείλομεν να αποφύγομεν πάσα ανάμιξιν εις την έριδαν ταύτην».

Η τακτική ουδετερότητας που επέλεξε να ακολουθήσει το ελληνικό κράτος, ουσιαστικά ευνοούσε τους κεμαλικούς της μειονότητας. Θέλοντας να τηρήσει πιστά τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης και να μην διαταράξει τις σχέσεις της με την Τουρκία, η Ελλάδα προτίμησε να ακολουθήσει μια τακτική ουδετερότητας στην ενδομουσουλμανική διαμάχη. Δυστυχώς, εκατό χρόνια αργότερα οι προσδοκίες των τότε κυβερνώντων, όπως θα δούμε στη συνέχεια διαψεύστηκαν πανηγυρικά…

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι συμφωνίες του με την Τουρκία – 

Η απέλαση των «Παλαιομουσουλμάνων»

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που από τις 4 Ιουλίου 1928 είχε αναλάβει εκ νέου την πρωθυπουργία της χώρας αποφάσισε να λύσει τα προβλήματα με την Τουρκία για να ασχοληθεί απερίσπαστος με την εγκατάσταση των προσφύγων που δολιχοδρομούσε και με την οικονομική ανόρθωση της χώρας.

Αλλά και ο Κεμάλ ήθελε να μην έχει εκκρεμότητες με την Ελλάδα για να μπορέσει να επιλύσει τα προβλήματα που είχαν προκύψει από την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στη χώρα του. Μετά το ελληνοϊταλικό Σύμφωνο του Σεπτεμβρίου 1928 και τη διευθέτηση των διαφορών με τη Γιουγκοσλαβία, που ενίσχυσαν τη διπλωματική θέση της Ελλάδας, ο Βενιζέλος, με τη βοήθεια και των Ιταλών στράφηκε προς την Τουρκία.

Η απέλαση των Παλαιομουσουλμάνων και τα άλλα «δώρα» της Ελλάδας στον Κεμάλ το 1930

Στις 30 Αυγούστου 1928 έστειλε επιστολή στον Τούρκο ομόλογό του Ισμέτ Ινονού (ο Κεμάλ ήταν Πρόεδρος) με το οποίο πρότεινε να υπογραφεί Σύμφωνο ελληνοτουρκικής φιλίας και μη επιθέσεως. Ο Ινονού δέχθηκε, όμως έθεσε ως βασική προϋπόθεση τη διαπραγμάτευση όλων των εκκρεμών ζητημάτων μεταξύ των δύο χωρών. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν, όμως οδηγήθηκαν σε τέλμα τον Ιούλιο του 1929 και τερματίστηκαν.

Αμέσως, ο τουρκικός Τύπος άρχισε τα δημοσιεύματα για ευθύνες της ελληνικής πλευράς. Παράλληλα, «πρότεινε» την κατάσχεση των περιουσιών όλων των ομογενών της Κωνσταντινούπολης, που τότε άκμαζε. Ο Βενιζέλος αντικατέστησε τον πρέσβη Ι. Παππά που είχε αναλάβει τις προηγούμενες διαπραγματεύσεις, με τον Σ. Πολυχρονιάδη.

Ο Πολυχρονιάδης ζήτησε από την κυβέρνηση να λυθεί το πρόβλημα με τις περιουσίες, γιατί θεωρούσε ότι όντως υπήρχε κίνδυνος για τις ιδιοκτησίες των ομογενών. Ξεκίνησαν έτσι νέες διαπραγματεύσεις.

Στις 10 Ιουνίου 1930 ο Έλληνας πρέσβης στην Άγκυρα Σ. Πολυχρονιάδης και ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Rustu Aras υπέγραψαν το Σύμφωνο της Άγκυρας με το οποίο διευθετήθηκαν οριστικά τα νομικά και περιουσιακά ζητήματα που είχαν προκύψει από τη Σύμβαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών.

Κρίθηκε όμως ότι οι ελληνικές και μουσουλμανικές περιουσίες που συμψηφίστηκαν άφηναν χρεωστικό υπόλοιπο σε βάρος της Ελλάδας (άλλωστε οι Έλληνες ανταλλάξιμοι ήταν 1.500.000 και οι Μουσουλμάνοι 500.000)και αποφασίστηκε να δοθούν από την Ελλάδα 425.000 λίρες Αγγλίας σε Έλληνες και Τούρκους δικαιούχους. 150.000 λίρες δόθηκαν στους Έλληνες Μουσουλμάνους της Θράκης, καθώς περιουσίες τους δόθηκαν σε πρόσφυγες και οι υπόλοιπες 275.000 λίρες, σε Τούρκους.

Με το άρθρο 10 του Συμφώνου λυνόταν οριστικά το πρόβλημα των «etablis» (εγκατεστημένων»). Η Τουρκία αναγνώριζε την ιδιότητα αυτή σε όλους τους Έλληνες Ορθόδοξους, με τουρκική υπηκοότητα ανεξάρτητα από την ημερομηνία άφιξης στην Κωνσταντινούπολη και τον τόπο γέννησης.

Στις 30 Οκτωβρίου 1930, ο Ε. Βενιζέλος υπέγραψε στην Άγκυρα το Σύμφωνο Φιλίας, Ουδετερότητας και Διαιτησίας, το οποίο απαγόρευε τη συμμετοχή Ελλάδας και Τουρκίας, σε οποιονδήποτε πολιτικό ή οικονομικό συνασπισμό θα στρεφόταν εναντίον της άλλης χώρας.

Στο πλαίσιο του Συμφώνου Φιλίας, το προξενικό γραφείο Κομοτηνής, που λειτουργούσε από το 1924 υπό την εποπτεία του τουρκικού Προξενείου Θεσσαλονίκης, αναβαθμίστηκε σε προξενείο, το οποίο δρα πλέον ως κράτος εν κράτει στη Θράκη… Το 1931, ο Ισμέτ Ινονού, ως πρωθυπουργός της Τουρκίας επισκέφθηκε την Ελλάδα, μαζί με τον ΥΠΕΞ Αράς.

Ο Ινονού ζήτησε και πέτυχε την απέλαση των «Παλαιοκεμαλικών» από την Ελλάδα. Ο Έλληνας πρέσβης στην Τουρκία Πολυχρονιάδης είχε αποκαλύψει στον Βρετανικό διπλωμάτη Κλερκ, ότι η εκδίωξη των «Παλαιομουσουλμάνων» από την Ελλάδα εντασσόταν στο πλαίσιο μιας αμοιβαίας συνδιαλλαγής με την Τουρκία, η οποία υποσχόταν ότι θα τηρούσε μια πιο ελαστική στάση απέναντι στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης.

Οι καλές σχέσεις των δύο χωρών, που δυστυχώς δεν είχαν μεγάλη διάρκεια επισφραγίστηκαν με την πρόταση Βενιζέλου να δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμάλ. Αν αναρωτιέστε τι απέγινε ο Mustafa Sampri, πήγε στην Αίγυπτο, όπου και πέθανε στις 12 Μαρτίου 1954.

Επίλογος

Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, η Τουρκία άρχισε να προβάλλει διάφορα αιτήματα και η Ελλάδα σε θέση αμυνομένου να αναγκάζεται τελικά να τα ικανοποιεί. Τι θα γινόταν αν δεν εκδιώκονταν οι Παλαιομουσουλμάνοι από τη Θράκη; Γιατί επιτράπηκε η μετατροπή του προξενικού γραφείου Κομοτηνής σε προξενείο; Γιατί η χώρα μας δεν ίδρυσε αντίστοιχο προξενείο στην 100% ελληνική Ίμβρο, αλλά στην Αδριανούπολη;

Είναι αλήθεια ότι το 1928 (δείτε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Κωνσταντινούπολις») οι Τούρκοι πρότειναν να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για να μας πουλήσουν το Τρίγωνο του Καραγάτς ζητώντας προκαταβολικά 500.000 λίρες Αγγλίας (στερλίνες), τα χρήματα υπήρχαν, αλλά ο Βενιζέλος τα χρησιμοποίησε για στρατιωτικές δαπάνες; Ο ίδιος, το 1923 είχε δώσει στην Τουρκία, το Τρίγωνο του Καραγάτς λόγω έλλειψης χρημάτων!

Και γιατί έδωσε δύο χρόνια αργότερα 425.000 λίρες σε αποζημιώσεις; Δυστυχώς, τα ερωτήματα αυτά θα μείνουν αναπάντητα, αφού οι πρωταγωνιστές των γεγονότων της εποχής δεν ζουν πλέον. Δυστυχώς, επίσης, 100 χρόνια αργότερα, οι Τούρκοι έχουν αποθρασυνθεί και τα Σύμφωνα Φιλίας κ.λπ., δεν έχουν καμία αξία. Περισσότερα προβλήματα δημιουργήθηκαν από αυτά, από όσα επιλύθηκαν.

Καλό θα ήταν στο ΥΠΕΞ να διαβάσουν το σημερινό άρθρο, καθώς σίγουρα θα μάθουν κάποια πράγματα που δεν γνωρίζουν. Και ίσως μάθουν, τι δεν πρέπει να κάνουμε με την Τουρκία, όχι τι να κάνουμε…

ΠΗΓΕΣ: Βασική πηγή του άρθρου μας ήταν η μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία «Η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης (1920-1940). Ιστορικό πλαίσιο και οργάνωση σε πολιτικό, θρησκευτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο», της Άννας Χιονίδου, ΔΠΘ, ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ, Κομοτηνή 2018. Συγχαίρουμε και πάλι την κυρία Χιονίδου για την άψογη εργασία της που φωτίζει άγνωστες πλευρές της ιστορίας της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης στα χρόνια του Μεσοπολέμου.

Μιχάλης Στούκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Γερμανικά κατοχικά δάνεια, δανεικά κι αγύριστα

Γράφει ο “εξ’απορρήτων” Ανδρέας Μαζαράκης

Στην Τράπεζα της Ελλάδος τηρούνταν ειδικοί και λεπτομερείς λογαριασμοί και οι εκπρόσωποι των Αρχών κατοχής, κατά τον ανά τρίμηνο έλεγχο, ποτέ δεν αμφισβήτησαν ότι τα ποσά της πρώτης από τις δύο κατηγορίες αναλήψεων είχαν μορφή δανείου.

Την 6η Απριλίου 1941 τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ελλάδα. Οι λιγοστές στρατιωτικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν τα μακεδονικά οχυρά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα περικυκλώθηκαν και, έπειτα από ηρωική αντίσταση, αναγκάστηκαν να υποκύψουν. Την 24η Απριλίου ο στρατηγός Τσολάκογλου συνθηκολόγησε με τους εισβολείς. Οι Γερμανοί, μόλις εισήλθαν στην Αθήνα (27 Απριλίου), όρισαν «κυβέρνηση Κουίσλινγκ» κι έτσι άρχισε η κατοχή.

Οι κατακτητές αξίωσαν, βάσει σχετικών διεθνών συνθηκών (της Χάγης), την καταβολή από μέρους της ελληνικής «κυβέρνησης» των εξόδων «κατοχής», δηλαδή των αναγκαίων χρηματικών ποσών για τη συντήρηση των κατοχικών στρατευμάτων που έδρευαν στη χώρα μας, συνολικά 260.000 ανδρών.

Ομως η αξίωση αυτή, σύμφωνα με τις ίδιες συνθήκες, θα έπρεπε να είναι ανάλογη με τις οικονομικές δυνατότητες της κατεχόμενης χώρας. Παρά ταύτα, οι κατακτητές, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο, όριζαν μονομερώς και αυθαίρετα το ύψος των καταβλητέων από την Ελλάδα χρηματικών ποσών.

Συγκεκριμένα, κατά τα τέλη του 1941 και τις αρχές του 1942 αξίωναν να τους καταβάλλονται ημερησίως τέσσερα δισεκατομμύρια δραχμές (της εποχής εκείνης). (Σημ.: η δραχμή τότε είχε υποτιμηθεί. Η ισοτιμία ήταν 60 κατοχικές δραχμές = 1 γερμανικό μάρκο).

Η τότε κατοχική «κυβέρνηση», βλέποντας ότι η συνεχιζόμενη οικονομική αφαίμαξη οδηγούσε τη χώρα σε πλήρη καταστροφή, απείλησε με παραίτηση. Για να αποτραπεί το ενδεχόμενο αυτό, ο οικονομικός εκπρόσωπος της ιταλικής κυβέρνησης στην Ελλάδα, Ντ’ Αγκοστίνο, έκανε μια συμβιβαστική πρόταση: η Ελλάδα θα κατέβαλλε ημερησίως για έξοδα «κατοχής» ενάμισι δισεκατομμύριο δραχμές (βάσει της τότε ισοτιμίας, 25 εκατ. μάρκα).

Κάθε ποσό καταβαλλόμενο πέραν του ορίου αυτού θα θεωρούνταν δάνειο της Ελλάδας προς τη Γερμανία και την Ιταλία, οι οποίες θα αναλάμβαναν την υποχρέωση να της επιστρέψουν μεταπολεμικά το σύνολο των αναλαμβανομένων ποσών, και μάλιστα με τιμαριθμική βάση, δηλαδή με γνώμονα την αγοραστική δύναμη των χρημάτων κατά τον χρόνο της ανάληψής τους από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα υπό μορφή δανείου καταβαλλόμενα από την Ελλάδα ποσά θα ήταν, σύμφωνα με την πρόταση του Ντ’ Αγκοστίνο, τουλάχιστον ίσα προς εκείνα που η υπόδουλη χώρα υποχρεωνόταν να καταβάλλει ως έξοδα «κατοχής».

Η ελληνική «κυβέρνηση» ζήτησε και πέτυχε ώστε η μεταπολεμική αποπληρωμή του δανείου να γίνει με υπολογισμό σε σταθερό νόμισμα της αξίας των αγαθών που προμηθεύονταν οι γερμανικές και οι ιταλικές Αρχές με την ανάληψη των προαναφερθεισών πιστώσεων από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Η παραπάνω ρύθμιση αποτέλεσε το περιεχόμενο συνθήκης, η οποία υπογράφηκε τη 14η Μαρτίου 1942 στη Ρώμη από τη Γερμανία, την Ιταλία και την κατοχική «κυβέρνηση» της Ελλάδας. Σύμφωνα με το 3ο άρθρο της συμφωνίας, «η γερμανική και η ιταλική κυβέρνησις θα εχρεώνοντο εις ατόκους λογαριασμούς διά τα πέραν των εξόδων κατοχής λαμβανόμενα ποσά».

Η Συμφωνία της Ρώμης κοινοποιήθηκε στην κατοχική κυβέρνηση των Αθηνών από τον πληρεξούσιο του Ράιχ στην Ελλάδα, Αλτεμπουργκ, την 23η Μαρτίου 1942 με την υπ’ αριθ. 160 ρηματική διακοίνωση, καθώς και από αντιπρόσωπο της Ιταλίας με άλλο ανάλογο έγγραφο.

Εκτοτε οι γερμανικές και οι ιταλικές Αρχές κατοχής, όταν προέβαιναν στην ανάληψη πιστώσεων για την αγορά αγαθών, για να καλύψουν τις ανάγκες των στρατιωτικών τους δυνάμεων, και για την πολεμική τους δράση, έκαναν μνεία της Συμφωνίας της Ρώμης και διαχώριζαν τα ποσά των δανείων από τα έξοδα «κατοχής».

Ακόμα, στην Τράπεζα της Ελλάδος τηρούνταν ειδικοί και λεπτομερείς λογαριασμοί και οι εκπρόσωποι των Αρχών κατοχής, κατά τον ανά τρίμηνο έλεγχο, ποτέ δεν αμφισβήτησαν ότι τα ποσά της πρώτης από τις δύο κατηγορίες αναλήψεων είχαν μορφή δανείου.

Συμπερασματικά, από την 1η Ιανουαρίου του 1942 ως το τέλος της κατοχής τα ποσά που έλαβαν ως δάνειο οι Δυνάμεις του Αξονα ανήλθαν συνολικά σε 183 εκατ. δολάρια, από τα οποία 151 σε χρέωση της Γερμανίας και 32 σε χρέωση της Ιταλίας.

Με υπολογισμό των τόκων από το τέλος του πολέμου και εξής, το συνολικό χρέος της Γερμανίας και της Ιταλίας προς την Ελλάδα το 1966 έφτασε σε 400 εκατ. δολάρια περίπου, από τα οποία 332 όφειλε η Γερμανία (εφημερίδα «Μακεδονία», φύλλα της 18ης Οκτωβρίου 1966 και της 25ης Οκτωβρίου 1966). (Το θέμα ανακινήθηκε τότε με αφορμή την επίσκεψη στην Ελλάδα του υπουργού Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας.)

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου συγκλήθηκε στο Παρίσι διάσκεψη για να καθοριστούν οι γερμανικές και οι ιταλικές επανορθώσεις. Εκεί ο εκπρόσωπος της Ελλάδας, Αθ. Σμπαρούνης, κατέθεσε δήλωση, η οποία καταχωρίστηκε στα επίσημα πρακτικά της διάσκεψης.

Σε αυτή γνωστοποιούσε στις μεγάλες νικήτριες δυνάμεις ότι η Ελλάδα δεν θα θεωρούσε την καταβολή των γερμανικών και των ιταλικών επανορθώσεων ως μερική ή ολική εξόφληση των κατοχικών δανείων.

https://www.panhellenicpost.com/2026/04/20/%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b4%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%ba%ce%b9/

Πριν από τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941.....

Πριν από τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941, οι περισσότεροι Αμερικανοί ήταν σθεναρά αντίθετοι στην εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο στην Ευρώπη και πολλοί ήταν υπέρ της Γερμανίας.

Το 1936, η Amerikadeutscher Volksbund, ή Γερμανοαμερικανική Ομοσπονδία, ιδρύθηκε ως «μια οργάνωση πατριωτών Αμερικανών γερμανικής καταγωγής», λειτουργώντας περίπου 20 στρατόπεδα νέων και εκπαίδευσης και τελικά αυξάνοντας τον αριθμό των μελών σε δεκάδες χιλιάδες, μεταξύ 70 περιφερειακών τμημάτων σε όλη τη χώρα.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1939, το Bund πραγματοποίησε μια «Συγκέντρωση υπέρ της Αμερικής» στο Madison Square Garden στη Νέα Υόρκη, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι.

Ενώ οι ομιλητές έβριζαν κατά του Προέδρου «Φρανκ Ντ. Ρόζενφελντ» και της «Συμφωνίας με τους Εβραίους» του, ο Κήπος ήταν περικυκλωμένος από περισσότερους από 80.000 αντιδιαδηλωτές που κατήγγειλαν τη ρητορική που υπήρχε μέσα.

Μόλις οι ΗΠΑ εισήλθαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Γερμανοαμερικανικό Ομοσπονδιακό Ταμείο (Bund) διαλύθηκε, πολλά από τα περιουσιακά του στοιχεία κατασχέθηκαν και ο ηγέτης του συνελήφθη για υπεξαίρεση και αργότερα απελάθηκε στη Γερμανία.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ

Κωνσταντίνος Βαθιώτης

Οι αναφορές του Γιάννη Σμαραγδή στην ύπνωση ανακαλούν στην μνήμη μας τις ζοφερές πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, όταν είχε μαθευτεί ότι τον πνευματισμό εξασκούσαν ή ασπάζονταν:
– πρωθυπουργοί, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος (βλ. εφημ. «Χρόνος», 10.1.1912) και ο Νικόλαος Πλαστήρας (βλ. Λασκαρίδη, «Να σου πω τη μοίρα σου…». Πολιτικοί και καφετζούδες. Πρεσβευτές και ξεματιάστρες στη μεταπολεμική Αθήνα, Παρασκήνιο 2016, σελ. 20 επ.)
– ονόματα της υψηλής κοινωνίας των Αθηνών που σύχναζαν σε ευρύχωρα διαμερίσματα του αθηναϊκού κέντρου, όπως εκείνο της οδού Λυκαβηττού 5 στην συμβολή με την Σόλωνος, όπου διέμενε με την οικογένειά του ο πολιτικός και ιστορικός συγγραφέας Σπύρος Μαρκεζίνης (Λασκαρίδης, ό.π., σελ. 65)
– ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο οποίος είχε συγχαρεί σε (δημοσιευμένη το 1953 στο πνευματιστικό βιβλίο «Πνευματόφρονα Νάματα») επιστολή του τον ιατρό Βασίλειο Τσινούκα για τα μεταψυχικά του συγγράμματα (βλ. Μοναχού Αβερκίου, Η μασονία από αυθεντικές πηγές, Παγκόσμια Κυβέρνηση και Παγκόσμια Θρησκεία, εκδ. «Το Παλίμψηστον», σελ. 536 επ., 545).
Μία μεταγενέστερη περίπτωση πνευματιστή ήταν ο Εμμανουήλ Τσουδερός, ο οποίος, σύμφωνα με όσα καταγράφει ο βιογράφος του Ηλίας Βενέζης (Εμμανουήλ Τσουδερός, Ο πρωθυπουργός της μάχης της Κρήτης, Αθήναι 1966, σελ. 173/174· βλ. και Λασκαρίδη, ό.π., σελ. 39 επ.· Μοναχό Αβέρκιο, ό.π., σελ. 563-566), αφού ορκίσθηκε Πρόεδρος της Κυβερνήσεως ενώπιον του Βασιλέως το μεσημέρι της 21ης Απριλίου 1941, μίλησε μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού των Αθηνών απευθυνόμενος στον στρατό και τον λαό της Ελλάδος.
Στον λόγο του εκείνο είχε αξιοποιήσει όσα του είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος (υποτίθεται) από το Υπερπέραν με διάμεσο την Δώρα Κασσιανίδου!
Αχ και να ήξερε ο κόσμος ότι ακόμη και η Μικρασιατική Καταστροφή συνδέεται αιτιωδώς με τον πνευματισμό (βλ. Θεοδοσίου Αγιοπαυλίτη «Ο Πνευματισμός, το Βδέλυγμα της Ερημώσεως», κατά παραπομπή Μοναχού Αβερκίου, ό.π., σελ. 567).
Έχουμε θεοποιήσει πολιτικούς που έπεσαν στις παγίδες του αόρατου εχθρού.
Διδαχθήκαμε την ελληνική και παγκόσμια ιστορία από φρικαλέους προπαγανδιστές που μας ήθελαν αιώνια τυφλούς...

1821: Μιλούσαν οι Τούρκοι...Τουρκικά;

Επειδή διαχέονται διάφοροι εθνομηδενιστικοί μύθοι.

Π.χ.,o Κολοκοτρώνης μιλούσε μόνο αρβανίτικα,

οι Έλληνες δεν είχαν εθνική συνείδηση,

η γλώσσα και η εθνική συνείδηση κατασκευάστηκαν μετά την επανάσταση από την κυρίαρχη τάξη… και άλλοι πολλοί.

Κοινός τόπος να μειωθεί η σημασία του 1821.

Ας αρχίσουμε από το τελευταίο. Μπερδεύουν την Ιταλική ενοποίηση του 1861, όπου ο κόμης Καβούρ είπε το αμίμητο «Δημιουργήσαμε κράτος, καιρός να φτιάξουμε και έθνος», και επέβαλε δια της δημόσιας εκπαίδευσης την σημερινή γλώσσα σε Σικελιάνους, Ναπολιτάνους, Βενετούς, Γκρεκάνους Καλαβρούς κλπ.

Εδώ ο «Νεοελληνικός διαφωτισμός» είχε διαμορφώσει την συνείδηση και οι διάφορες διάλεκτοι δεν ήταν τόσο ξένες μεταξύ τους.

Ο διαφωτισμός ως γνωστόν είχε προϋπάρξει και προετοιμάσει την Επανάσταση.

Ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν από Αρβανιτοχώρι.

Στην Αρκαδία δεν μιλούσαν Αρβανίτικα (αυτό ήταν προνόμιο της Αργολιδοκορινθίας).

Ακόμα και στις διαπραγματεύσεις με τους Τουρκαλβανούς τον Σεπτέμβρη του 1821, τα υπάρχοντα ντοκουμέντα τον θέλουν να τους μιλάει Ελληνικά.

Αναφέρει ο ίδιος ότι ένα από τα αγαπημένα του βιβλία ήταν η «φυλλάδα του Σκεντέρμπεη», του εθνικού ήρωα της Αλβανίας… γραμμένο όμως Ελληνικά.

Όταν συμπεθέριασε με την Μπουμπουλίνα, θα είπε να την καλοπιάσει και καμιά φράση Αρβανίτικα… πουθενά αλλού δεν τον βρίσκουμε να τα μιλάει.

Λίγα λόγια γιά το ΄΄Γέρο του Μωριά''.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταγόταν από την φημισμένη οικογένεια των Κολοκοτρωναίων, από το Λιμποβίσι Αρκαδίας. Γενάρχης ήταν ο Τριανταφυλλάκος Τζεργίνης ο οποίος προερχόταν από το χωριό Ρουπάκι του νομού Αρκαδίας, και περί το 1530 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λιμποβίσι, όπου έκτοτε και για αιώνες μεγάλωσαν 12 γενεές Κολοκοτρωναίων.

Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο βουνό Ραμοβούνι του νομού Μεσσηνίας το 1770, κατά την διάρκεια της αναγκαστικής, και για λόγους ασφαλείας, μετακίνησης της μητέρας του, εξαιτίας του αποτυχημένου κινήματος των Ορλωφικών. Η οικογένειά του ζούσε στο Λιμποβίσι Αρκαδίας, παρά ταύτα πέρασε τα παιδικά του χρόνια αρχικά στον πύργο της Καστάνιτσας στη Μάνη, και μετά τον θάνατο του πατέρα του, στο χωριό της μητέρας του στην Αλωνίσταινα.

Τον πατέρα του τον έβλεπε πολύ σπάνια. Το όνομα Θεόδωρος ήταν καινούργιο στη γενιά του. Του το έδωσαν προς τιμήν του Ρώσου αξιωματικού Θεόδωρου Ορλώφ,ο οποίος κατά τη διάρκεια της Ορλωφικής επανάστασης είχε γίνει πολύ αγαπητός εξιστορώντας συνεχώς στους πληθυσμούς την αρχαία ελληνική δόξα. Τον βάφτισε ο Ιωάννης Παλαμήδης από την Στεμνίτσα, πατέρας του Ρήγα Παλαμήδη. Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση των Ορλοφικών, η οποία υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας το 1770 και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους.

Για να δούμε όμως από την άλλη πλευρά τι γινόταν;

Ο Αλή Πασάς, ήταν Αλβανός και μιλούσε άπταιστα Ελληνικά. Στην αυλή του στα Γιάννινα, τα Ελληνικά ήταν η κυρίαρχη γλώσσα.

Το προς τιμήν του ποίημα, η Αληπασιάδα, γραμμένο από Αλβανό είναι στα Ελληνικά!!!

Δεν φαίνεται πουθενά και ποτέ να συνομιλεί στα Τούρκικα.

Εθνική συνείδηση δεν είχε καμία ούτε Τούρκικη, ούτε Αλβανική.

Ήταν ένας στυγνός φεουδάρχης που τον ενδιάφερε μόνο η περιουσία του. Αυτήν υπερασπίστηκε και έχασε το κεφάλι του.

Ο Χουρσίτ ήταν Γεωργιανός.

Βαφτισμένος Χριστιανός ορθόδοξος. Απήχθη από Τούρκους, Πουλήθηκε σκλάβος. Αναγκαστικά εξισλαμίστηκε και εκτουρκίστηκε. Τα Τουρκικά δεν ήταν η μητρική του γλώσσα.

Η δομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του επέτρεψε να κάνει καριέρα, γιατί τα παιδιά των καλών Τουρκικών οικογενειών δεν είχαν και ιδιαίτερη διάθεση να πάνε να σκοτωθούν.

Ο Ομέρ Βρυώνης ήταν εντελώς Αλβανός που μιλούσε άπταιστα Ελληνικά. Τον έκαναν πασά για να τον αποσπάσουν από τον Αλή.

Μετά από τα δυο πρώτα χρόνια της Επανάστασης… χάνεται… κατά πάσα πιθανότητα γύρισε στην Αλβανία, στη φάρα του και στα πατρογονικά χωράφια του (φέουδα).

Δεν φαίνεται πουθενά να μιλάει Τουρκικά. Το στράτευμα που διοικούσε επίσης δεν ήξερε Τούρκικα, ήταν από ορεσίβιους Αλβανούς.

Ο Κεχαγιάμπεης ήταν μια από τα ίδια με τον Ομέρ Βρυώνη… Αλβανός μισθοφόρος. Τον έπιασαν αιχμάλωτο οι Έλληνες και τον άφησαν, επειδή τους έδωσε μπέσα ότι δεν θα ξαναπολεμήσει μαζί με τους Τούρκους. Πήγε και αυτός στο χωριό του και συνέχισε να διαφεντεύει τα τσιφλίκια του.

Ο Κιουταχής ήταν και αυτός από την Γεωργία.

Γιος ορθόδοξου παπά. Υπάρχει μια εκδοχή ότι δεν ήταν Γεωργιανός αλλά Ελληνοπόντιος της Γεωργίας.

Δεν είχε καμία Τουρκική Εθνική συνείδηση.

Φίλος (κολλητός) με τον Σουλτάνο και από τους πιο πιστούς του.

Αυτό του επέτρεψε όταν ο σουλτάνος διέλυσε τους Γενίτσαρους και τον φεουδαρχικό στρατό, να είναι από τους πρώτους που εντάχθηκαν στον τακτικό στρατό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (τους νιζάμηδες) και να κάνει καριέρα.

Ο Ιμπραήμ ήταν εξώγαμο τέκνο ενός Αλβανού και μιας Ελληνίδας χήρας. Μεγάλωσε σε Αραβικό περιβάλλον στην Αίγυπτο.

Το επιτελείο του ήταν από Γάλλους αξιωματικούς και ο στρατός του εντελώς από Αιγύπτιους (απελεύθερους δούλους), που δεν ήξεραν καθόλου Τουρκικά.

Δεν υπήρχαν Τούρκοι;

Βεβαίως υπήρχαν.

Ο χειρότερος όλων στο πεδίο της μάχης ο Δράμαλης.

Αυτός, αν και γεννήθηκε σε Ελληνική πόλη, ήταν Τούρκος.

Οι Τούρκοι της Αργολίδας, τι μίλαγαν;

Ο Αλή Πασάς ο Αργείτης, ο τελευταίος Μουχαβούζης του Ναυπλίου, ξέρουμε ότι μιλούσε άπταιστα Ελληνικά… :

α) με τον Φωτάκο τον Δεκέμβριο του 1822 συνομιλεί στα Ελληνικά, χωρίς διερμηνέα,

β) Όταν προεπαναστατικά έκτισε, ιδίοις εξόδοις, το εκκλησάκι του Αγίου Βασιλείου στο Άργος (αυτό που σώζεται στην άκρη του νεκροταφείου) τον προσφώνησε εκ μέρους των Χριστιανών ο Περρούκας και φέρετε να ακούει τα κολακευτικά λόγια στα Ελληνικά.

Προφανώς μιλούσε Τούρκικα, ως την επίσημη γλώσσα της διοίκησης, αλλά και Ελληνικά.

Ο Γιουσούφ Τσαπάρης, αυτός ο φοβερός Τούρκος του Ναυπλίου που πήγε με ένα βαρκάκι από το Ανάπλι στα Χανιά για να ζητήσει βοήθεια μιλούσε ελληνικά,(οι διαπραγματεύσεις που έκανε με τον Ν. Πονηρόπουλο ήταν στα Ελληνικά και επέστρεψε επί Καποδίστρια ως μεταφραστής παλαιών συμβολαίων).

Αυτός ίσως να ήξερε και να γράφει και να διαβάζει γιατί είχε και Ελληνική καταγωγή.

Λοιπόν, αντί να μεμψιμοιρούμε και να αμφιβάλουμε για τους επαναστάτες του 1821, ας ψάχνουμε λίγο παραπάνω την ιστορία.

Δεν βλάπτει.

Το αρχικό κείμενο αναρτήθηκε από τον Τόλη Κοϊνη στις ΑΡΓΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ,σήμερα το κοινοποιώ συμπληρωμένο .