ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

  
Η  Δ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος,  συνεκλήθη τὸ 451 μ.Χ. στὴ Χαλκηδόνα, προάστιο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Στὰ ἀναγνώσματα ποὺ  εἶναι ἀφιερωμένα στὴ μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων, μελῶν τῆς Συνόδου, υπαρχει μεσα στο ευαγγελιο της ημερας τὸ ἑξῆς χωρίο : «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Ἐσεῖς οἱ μαθητές μου, εἶπε ὁ Κύριος, εἶστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Θὰ δοῦμε τί σημαίνει αὐτὸς ὁ λόγος καὶ πῶς ἐφαρμόζεται στοὺς  ἁγίους Πατέρες της Δ΄Οικουμενικης Συνοδου. 

1. Οἱ Χριστιανοὶ ἀκτινοβολοῦν τὸν Χριστὸ 

Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, δηλαδὴ ἔχουν ἀποστολὴ νὰ φωτίζουν τὸν κόσμο, τοὺς συνανθρώπους τους· νὰ τοὺς φωτίζουν πνευματικὰ μὲ τὰ λόγια τους καὶ μὲ τὴν ἁγία ζωή τους. Ὁ Κύριος ὅμως λέει ὅτι οἱ πιστοὶ δὲν εἶναι κάποια ἀπὸ τὰ φῶτα τοῦ κόσμου ἀλλὰ «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» – μὲ ἄρθρο καὶ στὸν ἑνικό. Τί σημαίνει αὐτό; Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος διεκήρυξε κάποτε: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰω. η´ 12). Εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ φωτίζει πνευματικὰ κάθε ἄνθρωπο, ὁ νοητὸς Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὅπως ὀνομάζεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη (βλ. Μαλαχ. δ´ 2). Ὅ,τι εἶναι ὁ ἥλιος γιὰ τὴ γῆ μας, εἶναι ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Χωρὶς τὸν ἥλιο ὁ πλανήτης μας θὰ ἦταν μιὰ παγωμένη κατασκότεινη ἔρημος. Χωρὶς τὸν Χριστὸ ὁ κόσμος εἶναι βυθισμένος στὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοιας, τῆς πλάνης καὶ τοῦ πνευματικοῦ θανάτου. Ἑνωμένος μὲ τὸν Χριστὸ ζεῖ μέσα στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ζωῆς. Ἑπομένως ὁ παραπάνω λόγος τοῦ Κυρίου σημαίνει ὅτι οἱ πιστοὶ καλοῦνται νὰ συνδεθοῦν τόσο στενὰ μαζί Του, ὥστε νὰ γίνουν φῶς, ὅπως εἶναι Ἐκεῖνος, ὅσο εἶναι δυνατόν· νὰ φθάσουν νὰ ποῦν μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο: «Ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β´ 20). Δὲν ζῶ πιὰ ἐγώ, ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Ἔχω παραδοθεῖ στὸ Χριστό· ἡ σκέψη μου, ἡ θέλησή μου, οἱ ἐπιθυμίες μου, τὰ ἔργα μου, ὅλα, ὅλα εἶναι Χριστός. Καὶ τότε θὰ ἀκτινοβολοῦν στὸ περιβάλλον τους τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, τὶς ἀρετές Του, τὴ Χάρι Του. 

2. Οἱ ἅγιοι Πατέρες φωτίσθηκαν καὶ φώτισαν

 Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Κυρίου ἐφαρμόζεται κάλλιστα στοὺς ἁγίους Πατέρες τῆς Δ΄Οικουμενικης Συνοδου Συνόδου. Στὴν ἐποχή τους κατασπάραζαν τοὺς πιστοὺς δύο ἀντίθετες μεταξύ τους αἱρέσεις: ὁ Νεστοριανισμὸς καὶ ὁ Μονοφυσιτισμός. 

Ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία συγκλονιζόταν ἀπὸ τὶς συγκρούσεις τῶν ὀπαδῶν τους. Ὁ κίνδυνος φοβερός. Μέσα σὲ τέτοιες συνθῆκες συνεκλήθη ἡ Δ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ποὺ ὑπῆρξε ἡ πολυπληθέστερη ὅλων τῶν Συνόδων: συμμετεῖχαν σ᾿ αὐτὴν 630 ἐπίσκοποι, γεγονὸς ποὺ δείχνει τὴ βαθιὰ ἀγωνία τους γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν πανούργων αἱρετικῶν. Δὲν ἐπιδίωξαν νὰ συνδιαλλαγοῦν μὲ ὁποιαδήποτε ἀπὸ τὶς ἀντιμαχόμενες πλευρές. Οὔτε ὑπέκυψαν στὶς πιέσεις κρατικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων. Ἕνας ἦταν ὁ πόθος τους: νὰ διαφυλαχθεῖ ἀκέραιη ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη· νὰ διατυπωθεῖ ἀλάθητη ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Στὴ Σύνοδο συζήτησαν, μελέτησαν, προσευχήθηκαν. Ζήτησαν τὸν θεῖο φωτισμό· μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ πίστη στὴ φωτιστικὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία στὴν ἀλήθεια. Καὶ πράγματι φωτίσθηκαν. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καταύγασε τὶς κεκαθαρμένες ψυχές τους. Ἔτσι, συνέταξαν ἕνα ἀνεπανάληπτο κείμενο, ὄντως θεοδίδακτο, θαῦμα ἀλάθητης διατυπώσεως, λεπτῆς θεολογικῆς ἀκρίβειας, ποὺ ἀναδεικνύει καὶ διασώζει τὴν ἀλήθεια ἀκέραιη ἀπὸ τὶς πλάνες τῶν ἀνθρώπινων συλλογισμῶν· διεκήρυξαν ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, «εἷς καὶ ὁ αὐτός». Οἱ ἅγιοι ἐκεῖνοι Πατέρες εἶχαν ἀγαπήσει ὁλοκάρδια τὸν Κύριο καὶ εἶχαν συνδεθεῖ στενὰ μαζί Του· γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀγωνίσθηκαν νὰ μὴν Τὸν προδώσουν στὴν ταραγμένη ἐποχή τους. «Ἐποίησαν», γι᾿ αὐτὸ καὶ «ἐδίδαξαν»· φωτίσθηκαν, γι᾿ αὐτὸ καὶ φώτισαν. Μὲ τὴ Χάρι τοῦ Πνεύματος ἀναδείχθηκαν θεολογικὲς διάνοιες. Διότι ἦταν ἅγιοι, θεοφόροι. 

 Σήμερα πολλοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν ἀγαποῦμε ὁλόψυχα τὸν Χριστό. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν ἀκτινοβολοῦμε τὸ φῶς Του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐπικρατεῖ ὅλο καὶ περισσότερο ἡ ἄποψη ὅτι δὲν ἔχουμε διαφορὲς μὲ τοὺς σύγχρονους αἱρετικούς, ὅτι δὲν μᾶς χωρίζει τίποτε· καὶ ὅτι, ἀντίθετα, ἔχουμε χρέος ἀγάπης νὰ ἑνωθοῦμε μ᾿ ἐκείνους. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὅμως μᾶς στέλνουν ἐπεῖγον καὶ αἰώνιο τὸ μήνυμα: νὰ φυλάξουμε τὴν πατροπαράδοτη Πίστη μας, νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν ἀσκητικὴ ὁδὸ τῶν Ἁγίων. Τότε θὰ πλημμυρίζει καὶ τὴ δική μας ψυχὴ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, τότε πραγματικὰ θὰ βιώνουμε ὅτι μία εἶναι ἡ ἀλήθεια ποὺ σώζει, αὐτὴ τὴν ὁποία φυλάττει καὶ διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ Μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· θὰ τὸ βιώνουμε καὶ θὰ τὸ κηρύσσουμε στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης.ΟΣΩΤΗΡ2158

ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

1. Τὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας 

Στὴν ἀρχὴ τῆς δημοσίας δράσεως τοῦ Κυρίου,μετὰ τὸ Βάπτισμά Του ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ δέχθηκε ὕστερα ἀπὸ σαράντα ἡμερῶν νηστεία, ὁ Κύριος Ἰησοῦς πληροφορήθηκε ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς συνελήφθη ἀπὸ τὸν βασιλέα Ἡρώδη Ἀντίπα. 

 Ἦταν πλέον ἡ ὥρα νὰ ξεκινήσει τὸ κήρυγμά Του. Ὡστόσο, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσει τὸν βασιλιά, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ κατευθύνθηκε πρὸς τὴ Γαλιλαία, περιοχὴ στὰ δυτικὰ τῆς λίμνης Γενησαρέτ, ὅπου ὁ πληθυσμὸς ἦταν πυκνὸς καὶ μικτός. «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν» τὴν χαρακτήριζαν περιφρονητικά, διότι κατοικοῦσαν ἀναμεμιγμένοι Ἰουδαῖοι καὶ εἰδωλολάτρες, καὶ γι’ αὐτὸ ὁ λαὸς ἐκεῖ εἶχε περιπέσει σὲ μεγάλο σκοτάδι ἄγνοιας καὶ πλάνης. Ὁ Κύριος πέρασε ἀπὸ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα Του, τὴ Ναζαρέτ, ἀλλὰ σύντομα ἔφυγε καὶ πῆγε νὰ κατοικήσει στὴν Καπερναούμ, πόλη κτισμένη κοντὰ στὴ λίμνη, στὰ σύνορα τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ. Ἔτσι ἐκπληρώθηκε ἐκεῖνο ποὺ εἶχε ἀναγγείλει ὁ Θεὸς μέσῳ τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: «Ἡ χώρα τῆς φυλῆς Ζαβουλὼν καὶ ἡ χώρα τῆς φυλῆς Νεφθαλείμ, ποὺ ἐκτείνονται κοντὰ στὴ θάλασσα καὶ πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη ποταμό, στὰ ἀνατολικά του, ἡ “Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν”, στὴν ὁποία δηλαδὴ κατοικοῦν πολλοὶ ἐθνικοί, ὁ λαὸς ποὺ κάθεται καθηλωμένος κι ἀκίνητος στὸ πνευματικὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσέβειας, εἶδε μεγάλο πνευματικὸ φῶς, τὸν Χριστό». 

 Ἕνας ὁλόκληρος κόσμος βυθισμένος στὸ σκοτάδι τῆς ἀσέβειας καὶ τῆς ἀνηθικότητας, τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς πλάνης. Αὐτὴ ἦταν ἡ κατάσταση ὄχι μόνο στὴ «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν» ἀλλὰ σὲ ὅλο τὸν προχριστιανικὸ κόσμο. Οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν ἕνα ἀληθινὸ Θεὸ καὶ λάτρευαν τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Προσκυνοῦσαν τὰ κτίσματα ἀντὶ γιὰ τὸν Κτίστη καὶ Δημιουργό τους. Κι ὅσο πλήθαινε ἡ εἰδωλολατρία τόσο αὐξανόταν καὶ ἡ κακία καὶ ἡ διαφθορά. Ἀκατονόμαστα εἶναι τὰ ἄθλια πάθη στὰ ὁποῖα παρασύρονταν, ἐνῶ παράλληλα ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ παραφροσύνη τους σὲ ὁρισμένες χῶρες ἔφθανε σὲ σημεῖο ἐγκληματικό: νὰ κατακρεουργοῦν ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς προσφέρουν θυσίες στοὺς ψευδοθεούς τους! Φοβερὴ κατάπτωση! Τὸ πλέον τραγικὸ ὅμως καὶ ἰδιαίτερα ἀνησυχητικὸ γεγονὸς εἶναι τὸ ὅτι ἐμφανίζονται σήμερα, 2.000 χρόνια μετά, κάποιοι ἀρχαιολάτρες ποὺ νοσταλγοῦν αὐτὴ τὴ σκοτεινὴ ἐποχὴ καὶ ἐπιχειροῦν νὰ ἐπαναφέρουν τὴν εἰδωλολατρία ἀλλάζοντας τὰ χριστιανικά τους ὀνόματα, ὀργανώνοντας γιορτὲς μὲ τὸ ἀρχαῖο τελετουργικό, στήνοντας βωμοὺς καὶ ἀπευθύνοντας προσευχὲς σὲ ψεύτικους θεοὺς πίσω ἀπὸ τοὺς ὁποίους, βέβαια, κρύβονται οἱ παμπόνηροι δαίμονες. Οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, προκειμένου νὰ στηρίξουν τὸ «δωδεκάθεο», ἐξαπολύουν μέσα ἀπὸ τὸν Τύπο καὶ τὸ Διαδίκτυο πλῆθος συκοφαντιῶν γιὰ τὸν χριστιανισμό. Ἂς εἴμαστε πολὺ προσεκτικοί! Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κατορθώσει μοναδικὰ ἐπιτεύγματα στὴ φιλοσοφία, τὴν τέχνη καὶ τὴν ἐπιστήμη, εἶχαν παράλληλα συναίσθηση ὅτι βρίσκονταν στὸ σκοτάδι κι ἀναζητοῦσαν τὸ φῶς. Ἀλίμονο ἂν ἐμεῖς οἱ ἀπόγονοί τους, ποὺ γνωρίσαμε τὸ Φῶς, γυρίσουμε πίσω στὸ σκοτάδι! 

2. Η ἀνατολὴ τοῦ Φωτὸς 

Πάντως, ὅπως ἀκριβῶς τὸ εἶχε προφητεύσει ὁ προφήτης Ἡσαΐας, ἔτσι κι ἔ γινε: «τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς»· ἔλαμψε φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σ’ ἐκείνους ποὺ κάθονταν στὴ χώρα ποὺ σκιάζεται ἀπὸ τὸ πυκνότατο σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Στὴ Γαλιλαία πρωτοέλαμψε τὸ ἀνέσπερο καὶ ζωογόνο Φῶς. Ἀνέτειλε ὁ νοητὸς Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Ὁποῖος ἄρχισε ἀπὸ τότε νὰ κηρύττει συστηματικὰ καὶ νὰ λέει: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»· ἔφθασε ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, δηλαδὴ πλησίασαν οἱ ἡμέρες ποὺ ὁ Μεσσίας θὰ ἐγκαθιδρύσει καὶ στὴ γῆ τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὴ νέα, πνευματική, ἅγια καὶ οὐράνια ζωή, ἡ ὁποία θὰ μεταδίδεται μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. Πράγματι, ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ἀληθινὸ Φῶς! Μὲ τὴν ἀξεπέραστη διδασκαλία Του, τὴν ἀπύθμενη ἀγάπη Του καὶ τὴν πανσθενουργὸ Χάρη Του μᾶς φωτίζει, μᾶς ἐμπνέει, μᾶς ζωογονεῖ. Μέσα στὴν Ἐκκλησία Του λάμπει αὐτὸ τὸ γλυκὸ καὶ ὑπερκόσμιο φῶς καὶ μεταδίδει εἰρήνη καὶ χαρὰ σ’ ὅσους τὸ δέχονται. Ἂς ἀγωνιζόμαστε κι ἐμεῖς νὰ διατηροῦμε τὴν καρδιὰ μας καθαρή, ὥστε νὰ δέχεται μέσα της τὶς ἀκτίνες τοῦ θείου φωτός. Στὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου ἔτους ἂς πάρουμε σταθερὴ τὴν ἀπόφαση: νὰ ἐγκαταλείψουμε ὁριστικὰ ὅλα τὰ σκοτεινὰ ἔργα τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ ζήσουμε ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸν ποὺ εἶναι τὸ ἀληθινὸ Φῶς καὶ ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα τοῦ κόσμου!ΟΣΩΤΗΡ2102

«ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ »

 

 1. «Τέκνα φωτὸς» 

Πυκνὸ τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς πλάνης παρασύρει τὸν κόσμο σὲ τραγικὰ ἀδιέξοδα. Κι ὁ ἄνθρωπος δὲν παύει ν’ ἀναζητᾶ φῶς κι ἐλπίδα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος  καλεῖ τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς νὰ γίνουν αὐτοὶ φῶς μέσα στὴν κοινωνία. Ἐφόσον εἶστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Κύριο, ἀκτινοβολεῖτε τὸ φῶς Του, γράφει. Κι ἐσεῖς λοιπόν, «ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε». Νὰ συμπεριφέρεστε σὰν παιδιὰ τοῦ φωτός· σὰν ἄνθρωποι ποὺ ὅλη τους ἡ ζωὴ εἶναι φῶς, καὶ λάμπουν μὲ τὴν ἀρετή τους. Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου ἀπηχεῖ τὸν παρόμοιο λόγο τοῦ Κυρίου ποὺ εἶπε στοὺς μαθητές Του: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. ε΄ 14). Ἐσεῖς εἶστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου, διότι ἔχετε προορισμὸ μὲ τὸ φωτεινό σας παράδειγμα καὶ μὲ τὰ λόγια σας, ποὺ μεταδίδουν τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας, νὰ φωτίζετε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται σὲ πνευματικὸ σκοτάδι. 

Ὁ πιστὸς χριστιανὸς ὅταν ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, γίνεται τὸ ἀναμμένο λυχνάρι ποὺ ρίχνει φῶς μέσα στὴ νύχτα καὶ καθοδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο, καθέναν ὁ ὁποῖος ψάχνει νὰ βρεῖ τὸν σωστὸ δρόμο ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσει στὸν προορισμό του. Καὶ εἶναι αὐτὸ τὸ φῶς δριμὺς ἔλεγχος γιὰ τὸν πονηρὸ καὶ διεφθαρμένο κόσμο ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ προβάλει καὶ ἐπιβάλει τὰ σκοτεινά του ἔργα ὡς τρόπο ζωῆς παρασύροντας πολλούς Ἂς παρακαλοῦμε λοιπὸν τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὴν πηγὴ τοῦ ἀληθινοῦ φωτός, νὰ πλημμυρίζει τὴ ζωή μας μὲ τὸ δικό Του φῶς, κι ἂς ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε ἑνωμένοι μαζί Του μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του καὶ τὴ συμμετοχή μας στὰ ἅγια Μυστήρια, ὥστε νὰ γίνουμε, ὅπως γράφει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος, «τέκνα φωτός»! 

2. «Εξαγοραζόμενοι τὸν καιρὸν»

 

Συνεχίζοντας ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὶς συμβουλές του πρὸς τοὺς Ἐφεσίους, τοὺς συνιστᾶ νὰ συμπεριφέρονται μὲ σύνεση καὶ φρόνηση, «ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». 

Τοὺς προτρέπει δηλαδὴ νὰ ἀξιοποιοῦν πνευματικὰ κάθε εὐκαιρία, νὰ τὴν ἁρπάζουν ἀμέσως. Νὰ μὴν τὴ χάνουν, διότι ἐξαιτίας τοῦ κακοῦ ποὺ ἐπικρατεῖ, οἱ ἡμέρες εἶναι γεμάτες σκάνδαλα, καὶ γι’ αὐτό, ἐνῶ οἱ εὐκαιρίες γιὰ τὸ καλὸ εἶναι σπανιότερες, οἱ ἀφορμὲς γιὰ τὸ κακὸ εἶναι πολὺ περισσότερες. Πόσο ἐπίκαιρος ἀκούγεται σήμερα αὐτὸς ὁ θεόπνευστος λόγος! Ζοῦμε πράγματι σὲ ἡμέρες ἀποκαλυπτικές: «αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». Στὶς μέρες μας τὸ κακὸ ὄχι ἁπλῶς κυριαρχεῖ, ἀλλὰ διατυμπανίζεται ὡς καλό. Καθημερινὰ βλέπουμε ὅτι διαστρέφεται ἡ ἔννοια τοῦ καλοῦ, τοῦ ἠθικοῦ, τοῦ ἀληθινὰ ὡραίου. 

Ἡ βία, ἡ ἀνηθικότητα κι οἱ κάθε εἴδους ἁμαρτωλὲς ἐξαρτήσεις διαφημίζονται παντοῦ, ἀκόμη καὶ στὰ μικρότερα παιδιά. Χρειάζεται λοιπὸν ἰδιαίτερη προσοχή. «Βλέπετε πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν», λέγει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος. Προσέξτε! Μὴν παρασύρεστε ἀπὸ τὸ ρεῦμα τοῦ κόσμου. Μὴ σπαταλᾶτε τὸν χρόνο σας σὲ διασκεδάσεις ποὺ φθείρουν τὴν ψυχή σας. Μὴν ἀφήνετε τὸν ἑαυτὸ σας ἐκτεθειμένο νὰ βλέπει καὶ νὰ διαβάζει ὁτιδήποτε προβάλλεται. Ἀξιοποιῆστε τὸν χρόνο σας συμμετέχοντας σὲ ἔργα ἀγάπης καὶ διακονίας πρὸς τὸν συνάνθρωπο. 

Φροντίστε νὰ καλλιεργεῖτε τὴν ψυχή σας μὲ πνευματικὴ μελέτη καὶ προσευχή. Κάνετε τὴν αὐτοκριτική σας, ἐξομολογηθεῖτε καὶ λάβετε δυνατὲς ἀποφάσεις γιὰ πιὸ συστηματικὸ ἀγώνα στὸ ἑξῆς. Τώρα εἶναι εὐκαιρία! 

3.  Μὲ ὕμνους καὶ ὠδὲς πνευματικὲς 

Μὲ αὐστηρότητα ὁ ἀπόστολος Παῦλος μίλησε στοὺς χριστιανοὺς γι’ αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ ἀποφεύγουν. Ὡστόσο δὲν μένει στὸ ἀρνητικό. Τοὺς καλεῖ νὰ γευθοῦν καὶ τὶς χαρὲς τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Λέγει: «πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ»· νὰ γεμίζετε μέσα σας μὲ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ νὰ τέρπετε τοὺς ἑαυτούς σας μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ὠδὲς πνευματικές, τραγουδώντας καὶ ψάλλοντας μὲ τὴν καρδιά σας στὸν Κύριο. 

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ψαλμωδία γαληνεύει τὸν ἄνθρωπο, καταπραΰνει τὰ πάθη, διώχνει τοὺς κακοὺς λογισμούς, δίνει ὤθηση στὴν προσευχή. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ἡ Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖ στὴ θεία λατρεία ὕμνους καὶ ψαλμωδίες, ἀφενὸς μὲν ὡς ἔκφραση δοξολογίας, ἀφετέρου δὲ ὡς μέσο ἀγωγῆς καὶ διδασκαλίας τῶν πιστῶν. Κι οἱ ἅγιοι Πατέρες, σύμφωνα μὲ τὸ γραφικὸ «εὐθυμεῖ τις; ψαλλέτω» (Ἰακ. ε΄ 13), μᾶς συνιστοῦν νὰ ψάλλουμε σὲ κάθε περίσταση ποὺ θέλουμε νὰ ξεκουράσουμε τὸ πνεῦμα μας ἢ νὰ τονώσουμε τὴν ψυχή μας. 

Ἂς μάθουμε λοιπὸν νὰ ἀναζητοῦμε ἁγνοὺς τρόπους ψυχαγωγίας καί, τὸ κυριότερο, ἂς καθαρίζουμε τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ πλημμυρίζει ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι μόνο τότε μποροῦμε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς.ΟΣΩΤΗΡ2100

Ὁ Χριστιανός που έχει Πιστέψει Αληθινα στόν Χριστό δεν έχει Ανάγκη ἀπὸ Θαῦμα, γιατί ήδη Πιστεύει.

 Τὰ θαύματα στὴ ζωή μας.

Ἕνα θαῦμα θέλω! Νὰ δῶ, νὰ ζήσω, νὰ πιστέψω. Πόσοι καὶ πόσοι «πι­­­­στοὶ» δὲν σκέφτονται καὶ δὲν ἐκ­­φράζονται μὲ τὸν πανομοιότυπο αὐ­τὸ τρόπο, ἀναζητώντας ταυτόχρονα καὶ ἐ­­­­ρευνώντας σὲ τόπους ἱεροὺς καὶ σὲ ἀν­­­­θρώπους πνευματικοὺς τὴ θέα ἑνὸς θαύματος… Ἀλλὰ τὰ θαύματα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κυρίου μας μέχρι σήμερα οὔτε γιὰ λόγους ἐντυπωσιασμοῦ γινόντουσαν, οὔτε πραγματοποιοῦνταν ἄνευ πίστεως μὲ σκοπὸ νὰ γεννήσουν τὴν πίστη. Τὰ θαύματα προϋποθέτουν τὴν πίστη καὶ λειτουργοῦν ὡς μέσα γιὰ τὴν πιὸ δυναμικὴ καὶ οὐσιαστικὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε τὰ θαύματα ὀνομάζονται καὶ «σημεῖα», δηλαδὴ σημάδια ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ προσανατολίσουν, νὰ καθο­δηγήσουν καὶ νὰ κατευθύνουν τὸν ἄν­θρωπο στὸ Θεὸ καὶ τὴ Βασιλεία Του.

Στὴ δημόσια δράση τοῦ Κυρίου μας ἐπὶ τῆς γῆς ἐχρειάζετο πίστη γιὰ τὴν ἀ­­­­ποδοχὴ τῆς διδασκαλίας Του· ἡ ἴδια ἐχρειάζετο καὶ γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῶν θαυμάτων ποὺ ἐπιτελοῦσε.

Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ποὺ παρευρίσκονταν σὲ πολ­λὰ ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου μας ὄχι μόνο δὲν ὁδηγοῦνταν σὲ μετάνοια μέσῳ αὐτῶν καὶ σὲ πίστη σὲ Αὐτὸν ποὺ τὰ ἐνεργοῦσε, ἀλλὰ ἔπεφταν καὶ σὲ βλασφημία, ἀφοῦ τὰ ἀπέδιδαν στὸν διάβολο. «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια», ἔλεγαν (Ματθ. θ΄ 34). Μὲ τὴ δύναμη τοῦ διαβόλου βγάζει τὰ δαιμόνια, διέδιδαν γιὰ τὸν Κύριο στὸν λαό. Βλασφημοῦσαν ἔ­­­τσι οἱ ἴδιοι παρακινούμενοι ἀπὸ τὸν διά­βολο.

Δὲν ἔχουμε λοιπὸν ἀνάγκη τὸ θαῦμα γιὰ νὰ πιστέψουμε. Οὔτε ἡ ἀσθενική μας πίστη ὀφείλεται στὴν ἔλλειψη θαυμάτων στὴ ζωή μας. Ὁ χριστιανὸς ποὺ ἔχει πιστέψει ἀληθινὰ στὸ Χριστὸ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ θαῦμα, γιατὶ ἤδη πιστεύει. Καὶ ἡ ἴδια ἡ πίστη του τοῦ φανερώνει πιὸ εὐδιάκριτα τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπ’ ὅ,τι θὰ τοῦ τὸ φανέρωνε ἕνα θαῦμα.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος βεβαίωσε τὸν ἀπόστολο Θωμᾶ ὅτι εἶναι «μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες» (Ἰω. κ΄ 29). Δηλαδὴ πιὸ εὐτυχισμένοι εἶναι ὅσοι κατέχουν τὴν πίστη, χωρὶς νὰ χρειασθοῦν θαυμαστὲς καὶ ὑπερφυσικὲς ἀποδείξεις.

Κάθε φορὰ ἑπομένως ποὺ ἀναζητοῦμε στὴ ζωή μας θαῦμα γιὰ νὰ πιστέψουμε, δὲν κάνουμε τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἐπιβεβαιώνουμε ὅτι λησμονοῦμε ἢ δὲν αἰσθανόμαστε τὸ γεγονὸς ὅτι ζοῦμε διαρκῶς μέσα στὸ θαῦμα. Γιὰ τὸν πιστὸ ὅλα εἶναι ἕνα θαῦμα τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του. Γιὰ τὸν ἄπιστο τὰ πάντα εἶναι ἀκατανόητες ἢ δυσνόητες συμπτώσεις.

Τὸ φῶς τοῦ ἥλιου, οἱ σταγόνες τῆς βροχῆς, τὸ χαμόγελο ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ, τὸ δάκρυ ἑνὸς μετανοημένου ἁ­­­μαρτωλοῦ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς Τὸν κάνουν φανερὸ καὶ αἰσθητό. Μέσα στὰ θαύματα ζοῦμε. Τὴ χάρη καὶ Τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ζητᾶμε, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ βλέπουμε καὶ νὰ αἰσθανόμαστε τὰ θαυμάσιά Του.

Γιατὶ μόνο αὐτὸς ποὺ βρίσκεται μέσα στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργεῖ κάτω ἀπὸ τὴ δύναμή της μπορεῖ νὰ κατανοήσει ὅ,τι σχετίζεται μὲ τὸν Θεό. «Ἐν τῷ φωτί Σου, Κύριε, ὀψόμεθα φῶς». Μὲ τὸν δικό Σου φωτισμό, Κύριε, μόνο μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸ φῶς τῆς παρουσίας Σου στὴ ζωή μας.

Αὐτὸν τὸν φωτισμὸ νὰ Τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς χαρίζει, αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς πίστεως, ἔτσι ὥστε διαρκῶς νὰ ἀτενίζουμε καὶ νὰ αἰσθανόμαστε τὰ θαυμάσιά Του τὰ «χαρισθέντα ἡμῖν» (Α΄ Κορ. β΄ 12).

https://www.osotir.org/2014/05/26/t-thaymata-st-zoi-mas/

Τό σκοτάδι μέσα μας... «Κατά βάθος εἶναι ὁ καθένας μας ζήτημα φωτός»

 Ἀρχιμ. Πορφυρίου Κονίδη, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Ἀναργύρων Πάρνωνος.  Προσεγγίσεις καί προβληματισμοί.

  Δεν μπορεῖ κανείς νά τό ἀμφισβητήσει… νά μήν τό παραδεχθεῖ… Πῶς ἄλλωστε νά μήν τό παραδεχτεῖ, ἀφοῦ σέ καθημερινή βάση τό παρατηρεῖ μέσα του, ἄσχετα ἄν κάνει πώς δέν τό βλέπει. Ἐκτός κι ἄν αὐτό γίνεται πηγή ἠδονῆς. «Ἔχει κι ἡ λάσπη ἡδονή καί μέ τή λάσπη θές νά φτιάξεις ἀγάπη σάν ἀληθινή»… Μά τί ἡδονή κρύβεται στή λάσπη; Ὄχι ἀνθρώπινη μά οὔτε καί ζωώδης, διότι καί ἐκεῖ ἐπικρατοῦν ἄλλοι φυσικοί, ἐνστικτώδεις νόμοι σεβαστοί ἀπό τή φύση τῶν ἀλόγων πλασμάτων. Κι ὅμως καθημερινά μιά εὐχαρίστηση ξυπνᾶ μέσα μας, ὅταν γινόμαστε αἴτιοι κάποιοι νά πληγωθοῦν…, νά στεναχωρηθοῦν…, νά ἀπογοητευτοῦν…, νά χαθοῦν. Καί θά μποροῦσε νά ρωτήσει κάποιος: «Δημιουργεῖ ἡδονή νά προκαλεῖς πόνο…, πληγές…, ἀκόμη καί θάνατο»; Ἕνα ἐρώτημα εὔλογο μά καί λίγο ὑποκριτικό. Τό σκοτάδι πού κρύβεται ἐπιμελῶς μέσα μας ἴσως μπορεῖ νά ἀπαντήσει. Ἀλλά ποιός ἔχει τήν τόλμη νά τό ἀκούσει, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι ἐθελοτυφλοῦμε καί κωφεύουμε στά μηνύματά του; Ἀφοῦ οἱ περισσότεροι ἐπιχειρηματολογοῦμε χρησιμοποιώντας μεγάλη ποικιλία φτηνῶν δικαιολογιῶν;... «Ἔτσι ἔπρεπε νά ἐνεργήσω… δέν μοῦ ἄφηνε ἄλλο περιθώριο… ἄν δέν τό ἔκανα ἐγώ θά τό ἔκανε αὐτός… ἔπρεπε νά προστατευθῶ… μά τό ζητοῦσε ὁ ὀργανισμός του καί τά ὅμοια». Τά πάντα μέ λίγα λόγια ἐντάσσονται στό πλαίσιο τῆς ἀνθρώπινης μεταπτωτικῆς νοοτροπίας πού ἔχει υἱοθετήσει στοιχεῖα δαιμονικά. Καί σκεπτόμενοι καί ἐνεργώντας μέ αὐτόν τόν τρόπο δημιουργοῦμε τίς κατάλληλες προϋποθέσεις, γιά νά «φουσκώσει τῆς πίκρας τό προζύμι καί τό κακό νά σηκώσει τό κεφάλι», γιά νά μᾶς κυριεύσει τό σκοτάδι ὁλοσχερῶς. Μά δέν εἶναι μόνο αὐτό τό σκοτάδι πού ἐπικρατεῖ. Καραδοκεῖ καί ἡ ἄλλη μορφή τοῦ σκοταδιοῦ. Κατάθλιψη…, χάπια…, ἀπομόνωση…, γωνίες νά κρυφτεῖς…, δρόμοι νά ξεφύγεις…, μά πιό πολύ… ἀδιέξοδα. Τό σκοτάδι εἶναι δυνατό... Ἰδιαίτερα στίς μέρες μας ἐνισχύεται ἀπό καλοπληρωμένα συμφέροντα... Παρασύρει σάν γητευτική σειρῆνα… καί προσπαθεῖ νά ταυτιστεῖ μέ τόν κάθε ἄνθρωπο. Ἔχει κατακλύσει τήν καρδιά καί τόν νοῦ του μέ ἀποτέλεσμα ἡ καθημερινότητα ἀλλά καί τά ἔργα του νά φέρουν τό στῖγμα, τήν σφραγῖδα τῆς μαυρίλας… τῆς ἐσωτερικῆς κακοδαιμονίας του… τῆς προσωπικῆς παραίτησής του… τῆς ἀποστασίας του ἀπό τόν Θεό. Καί τεντώνει ἡ ζωή του σάν χορδή πού εἶναι ἔτοιμη νά σπάσει… Καί παρ’ ὅλα αὐτά βαδίζει τή ζωή του μέσα στίς ἁλυσίδες καί τίς προσταγές τοῦ σκότους πού ὑπαγορεύουν τά πάθη, οἱ ἀδυναμίες, οἱ κακίες καί ἡ ἐσωτερική κατηφόρα τῆς ζωῆς. Ἔτσι βρίσκει ἐφαρμογή ὁ λόγος τοῦ ποιητῆ πού λέει: «Πέφτει ἡ νύχτα πέφτει σάν κεραυνός, μέσα ἀπό τό σκοτάδι βγαίνω ἀργά τή νύχτα ξυπνάει ὁ πιό κακός σου ἑαυτός […] Δέ μένει κανένας κανένας νά μή μισεῖς… δέ σέ νοιάζει κι ἄν ἀκόμα καεῖς… σκιές ἀπό στάχτη τριγύρω σου περπατοῦν τή ψυχή σου νά τούς δώσεις ζητοῦν καί κάθε στιγμή μεγαλώνει ἡ ὀργή μία ἀρχαία δίψα τρελή πάντα σ’ ἀκολουθεῖ». Ὅμως ὡς δημιουργήματα τοῦ τέλειου Θεοῦ δέν εἴμαστε πλασμένοι γιά τά σκοτάδια. «Κατά βάθος εἶναι ὁ καθένας μας ζήτημα φωτός». Φυσικός χῶρος μας εἶναι τό φῶς καί ἡ ἐν αὐτῷ παρουσία τοῦ Θεοῦ… Μπορεῖ στήν πορεία μας νά ἐπιτρέψαμε καί στό σκοτάδι νά καταλάβει μέρος τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου, μά παραμένει κάπου κρυμμένο μέσα μας τό φῶς. Καί σέ στιγμές νηφάλιας αὐτογνωσίας ἀναρωτιέται: «ποιός θά σηκώσει τούτη τή θλίψη καί ποιός θά διώξει τό σκοτάδι τοῦτο ἀπό τήν καρδιά καί τή ζωή μας»; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ Πηγή τοῦ Φωτός, ὁ Κύριός μας. Ὁ Ἴδιος αὐτοπροσδιορίστηκε ὡς φῶς τοῦ κόσμου. «Ἐγώ εἶμαι τό Φῶς τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος πού μέ ἀκολουθεῖ δέν θά περιπατήσει στό σκοτάδι, ἀλλά θά ἔχει τό φῶς τῆς Ζωῆς». Ὁ Κύριος ὀνομάζοντας τόν ἑαυτό Του «Φῶς τοῦ κόσμου», συνέδεσε κατόπιν τό Φῶς μέ τή Ζωή. Ἐκεῖνος πού ἀκολουθεῖ τόν Χριστό καί πορεύεται μέσα στό Φῶς τῶν ἐντολῶν, αὐτός πορεύεται τήν ὁδό πού ὁδηγεῖ στή Ζωή. Ὁ πιστός πού συμμετέχει στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, κατανοεῖ ὅτι ὁ Κύριος εἶναι γι’ αὐτόν φῶς, εἰρήνη καί χαρά, τροφή καί ζωή. Εἶναι ἄστρο πού πάντα φεγγοβολεῖ, καί λαμπάδα πού λάμπει διαπαντός στόν οἶκο τῆς ψυχῆς του, ἀλλά καί γύρω του. Ἀπό τώρα ἡ ζωή αὐτῶν πού ἀκολουθοῦν τό Χριστό εἶναι μία ζωή φωτός. Καί στόν μέλλοντα αἰῶνα θά λάμψουν ὅπως ὁ ἥλιος καί θά κυκλώνουν τόν μοναδικό Ἥλιο, τό Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινό πού φωτίζει καί ἁγιάζει κάθε ἄνθρωπο πού καταφεύγει σ’ Αὐτόν. Ἄς Τόν παρακαλέσουμε νά φωτίσει καί ἐμᾶς μέ τό ἄρρητο φῶς τοῦ προσώπου Του… ἄς τόν ἐγκολπωθοῦμε, ὥστε νά ἐκδιώξει τό σκοτάδι τῶν παθῶν καί τῆς ἀγνωσίας μέσα μας καί ἀπό τή ζωή μας… ἄς ἀγαπήσουμε τό φῶς Του γιά νά πορευόμαστε ἀληθινά στήν Ὁδό πού εἶναι ὁ Ἴδιος, ὥστε τό τέλος τῆς πορείας μας νά εἶναι ἡ αἰώνια ζωή μαζί μέ: τό Φῶς, τόν Πατέρα, τό Φῶς, τόν Υἱό, καί τό Φῶς, Τό Ἅγιο Πνεῦμα.

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Ο «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ»190

ΤΟ ΘΑΒΩΡΙΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως εἶναι οὐσιαστικὰ ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας. Τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ μεγάλου θαύματος, ποὺ ἔλαβε χώρα πάνω στὸ Θαβώρ, ἀποτέλεσε ἀντικείμενο βαθιᾶς μελέτης ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ κεντρικὸ δὲ στοιχεῖο αὐτῆς τῆς μελέτης ἦταν τὸ ὑπέρλαμπρο φῶς ποὺ ἔλαμψε στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας. Οἱ τρεῖς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, ποὺ ἦταν παρόντες στὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεώς Του, εἶδαν τὸ πρόσωπό Του νὰ λάμπει σὰν τὸν ἥλιο καὶ τὰ ἐνδύματά Του νὰ γίνονται ὁλόλευκα σὰν τὸ φῶς. Τί ἦταν αὐτὸ τὸ φῶς; Ὅλοι οἱ Πατέρες τονίζουν ὅτι δὲν ἦταν φυσικὸ φῶς σὰν αὐτὸ τοῦ ἥλιου καὶ τῶν ἄλλων ἄστρων. Δὲν ἦταν κτιστό. Δὲν προερχόταν δηλαδὴ ἀπὸ κάποιο κτίσμα. Ἦταν θεϊκὸ φῶς. Ἀπαύγασμα τῆς θείας φύσεως τοῦ Χριστοῦ μας. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο τὸ ὀνομάζουν ἄκτιστο φῶς. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ προερχόταν ἀπὸ τὴν θεία φύση τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶναι ἀδημιούργητη, ἄκτιστη. Ἑπομένως αὐτὸ ποὺ εἶδαν πάνω στὸ Θαβὼρ οἱ τρεῖς μαθητὲς ἦταν ἡ ἴδια ἡ δόξα τῆς θεότητος, ἡ λαμπρότητα τὴν ὁποία ἀκτινοβολεῖ ἡ θεία φύση. Τὶς λίγες ἐκεῖνες στιγμὲς βρέθηκαν μέσα στὸ ἄκτιστο φῶς τοῦ Θεοῦ, στὸ ὁποῖο βρίσκονται διαρκῶς οἱ ἄγγελοι, γι’ αὐτὸ καὶ ξεσποῦν ἀσταμάτητα σὲ δοξολογία ψάλλοντας «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου». Βρέθηκαν στὸ φῶς μέσα στὸ ὁποῖο ἀγάλλονται οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ. Βρέθηκαν μέσα στὸ φῶς γιὰ τὸ ὁποῖο λέει ὁ ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος, ποὺ ἀσκήτευε κοντὰ στὴν Πάφο τῆς Κύπρου, ὅτι αὐτὸ «τὸ ἄκτιστο φῶς βεβαίωσε καὶ σφράγισε τὰ θεῖα δόγματα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ». Πῶς ὅμως τὰ βεβαίωσε καὶ τὰ σφράγισε; Αὐτὸ ἔγινε τὸν 14ο αἰώνα, τότε ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἦρθε σὲ κατὰ μέτωπον ἀντιπαράθεση μὲ τὴ διεστραμμένη θεολογικὴ σκέψη τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ. Τὴν αἱρετικὴ ἀντίληψη τῆς δυτικῆς θεολογίας τότε τὴν ἐκπροσωποῦσε ἕνας παράξενος μοναχὸς ἀπὸ τὴν Καλαβρία τῆς Ἰταλίας, ὁ Βαρλαάμ. Κεντρικὸς πυρήνας αὐτῆς τῆς αἱρετικῆς τοποθετήσεως ἦταν ἡ ἰδέα ὅτι τὸ φῶς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ἦταν κτιστὸ φῶς, σὰν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου, δὲν ἦταν ἄκτιστη ἀκτινοβολία τῆς θείας φύσεως τοῦ Κυρίου. Κατ’ ἐπέκτασιν ὁ Βαρλαὰμ δὲν δεχόταν ὅτι ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται στοὺς ἁγίους μέσα σὲ ἄκτιστο θεϊκὸ φῶς. Τὶς ἐλλάμψεις δὲ τοῦ ἀκτίστου θείου φωτὸς στὴ ζωὴ τῶν ἁγίων τὶς ἑρμήνευε ὡς ἁπλὸ διανοητικὸ φωτισμό, σὰν αὐτὸ ποὺ λέμε κάποτε: «φωτίστηκε ὁ νοῦς μου καὶ κατάλαβα...». Τὴν αἵρεση αὐτὴ τὴν ἀντιμετώπισε τότε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τιτάνια μορφὴ τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας μας. Ἡ δὲ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου κατοχυρώθηκε ἀπὸ μεγάλες Συνόδους τῆς ἐποχῆς. Ἡ αἵρεση σ᾿ αὐτὲς τὶς Συνόδους καταδικάστηκε, ὁ δὲ ἅγιος Γρηγόριος ἀναγνωρίστηκε μεγάλος διδάσκαλος τῆς θεολογίας καὶ πρὸς τιμήν του ἡ Ἐκκλησία ἀφιέρωσε τὴ δεύτερη Κυριακὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀμέσως μετὰ καὶ σὲ ἄμεση σχέση μὲ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀπὸ τότε ἡ φύση τοῦ φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως – κτιστὸ ἢ ἄκτιστο, ἐγκόσμιο ἢ θεϊκό – ἀποτελεῖ καίριο στοιχεῖο διαφορᾶς τῆς Ὀρθοδόξου ἀπὸ τὴ δυτικὴ θεολογία. Ἔτσι μεταξὺ ἐκείνων – τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ Προτεσταντῶν – καὶ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων «χάσμα μέγα ἐστήρικται». Μᾶς χωρίζει ἄβυσσος, τὴν ὁποία κανένας θεολογικὸς διάλογος, ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ θορυβωδῶς διεξάγονται στοὺς καιρούς μας, δὲν κατόρθωσε νὰ γεφυρώσει. Οὔτε κὰν μάλιστα τὸ ἐπιχείρησε, δὲν ἀποτολμήθηκε κὰν νὰ συμπεριληφθεῖ στὰ πρὸς συζήτηση θέματα. Κι ὅμως εἶναι θέμα βασικότατο καὶ ὑψώνεται καὶ θὰ ὑψώνεται ὡς ἀδιαπέραστο χαλύβδινο τεῖχος ἀνάμεσα στὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴ δυτικὴ πλάνη. Καὶ βέβαια χωρὶς ἀποδοχὴ καὶ τῆς βασικότατης αὐτῆς ἀλήθειας τῆς Ὀρθοδοξίας μας ἐκ μέρους τῶν αἱρετικῶν τῆς Δύσεως, εἶναι μάταιο νὰ περιμένουν κάποιοι ὁποιουδήποτε εἴδους ἕνωση μαζί τους. Πέρα ὅμως ἀπὸ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους εἶναι σημαντικὸ νὰ δοῦμε τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἀλήθειας στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ καθενός μας. Λοιπὸν ἡ συμμετοχὴ σ’ αὐτὸ τὸ θεϊκὸ φῶς δὲν ὑπῆρξε προνόμιο μόνο τῶν τριῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου καὶ μόνο σὲ κείνη τὴν περίσταση. Ἀργότερα καὶ οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ὑπόλοιποι μαθητὲς καὶ πλῆθος Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας ἔγιναν μέτοχοι τοῦ ἀκτίστου θείου φωτός· τοὺς ἐμφανίστηκε δηλαδὴ ὁ ἐν Τριάδι Θεός μας ὡς φῶς. Εἶναι τὸ ἴδιο φῶς ποὺ θὰ πλημμυρίζει τοὺς λυτρωμένους πιστοὺς στὴ θεία Βασιλεία. Κι ὄχι μόνο θὰ τοὺς πλημμυρίζει ἐξωτερικά, ἀλλὰ θὰ τὸ ἀκτινοβολοῦν καὶ οἱ ἴδιοι, ὅπως τὸ βεβαίωσε ὁ Κύριος λέγοντας ὅτι «τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ 43). Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση τῆς θεώσεως, γιὰ τὴν ὁποία κάνουν τόσο λόγο οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Κατάσταση ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ὑπέρτατο καὶ τελικὸ νόημα τῆς ζωῆς μας. Τὸ ἄκτιστο θεϊκὸ φῶς τῆς Μεταμορφώσεως εἶναι τὸ φῶς ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ πλημμυρίσει καὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς, ἐφόσον βέβαια ἀγωνιστοῦμε, ὅσο βρισκόμαστε στὴ ζωή, νὰ καθαρίζουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ τὴ μετάνοια, ὥστε νὰ γινόμαστε δεκτικοὶ τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Αὐτῆς ποὺ θὰ ἀκτινοβολήσει μέσα καὶ ἀπὸ τὸ δικό μας ἀναστημένο σῶμα ὡς ὑπέρλαμπρο φῶς στὴν εὐλογημένη Βασιλεία τῆς τρισηλίου θεότητος.

ΟΣΩΤΗΡ2072

ΘΑ ΛΑΜΠΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ !

  ''Στὴν παροῦσα ζωὴ σμιλεύουν οἱ πιστοὶ ἀθόρυβα τὸν χαρακτήρα τους.''
   Ο θεῖος Διδάσκαλος ὡς κατακλείδα τῆς παραβολῆς τῶν ζιζανίων μᾶς λέει ὅτι ἐνῶ τὰ ζιζάνια θὰ καίονται στὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς, οἱ δίκαιοι θὰ λάμπουν σὰν τὸν ἥλιο. «Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ 43). 

 Γιατί ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ φωτεινοῦ ἡλίου γιὰ νὰ δείξει πόσο πολὺ θὰ λάμπουν οἱ δίκαιοι; 

Διότι τὸν ἥλιο γνώριζαν οἱ ἄνθρωποι ὡς τὸ φωτεινότερο ἀπ’ ὅλα τὰ ἀστέρια. 

Βεβαίως αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι οἱ δίκαιοι θὰ λάμπουν τόσο μόνο ὅσο λάμπει ὁ ἥλιος. Θὰ λάμπουν πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο, σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἀλλὰ ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ ἡλίου, διότι αὐτὸ τὸ παράδειγμα εἶναι τὸ πιὸ ταιριαστὸ γιὰ νὰ ἐκφράσει αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια. «Οὐκ ἐπειδὴ τοσοῦτον λάμψουσι μόνον, ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐκ ἦν ἕτερον αἰσθητὸν παράδειγμα εὑρεῖν τούτου φαιδρότερον, διὰ τοῦτο ταύτῃ τῇ εἰκόνι παρέβαλε τὴν τῶν δικαίων λῆξιν». 

 Ἀλλὰ γιατί στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ λάμπουν οἱ δίκαιοι σὰν τὸν ἥλιο; 

Θὰ λάμπουν, διότι θὰ εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸ Φῶς, τὸν Χριστό. 

Τί φυσικότερο φωτοειδεῖς νὰ εἶναι καὶ οἱ υἱοὶ τῆς Βασιλείας Του! Στὴν παροῦσα ζωὴ προσέρχονται στὸ Ποτήριο τῆς ζωῆς καὶ κοινωνοῦν τὸν Φωτοδότη. Δέχονται στὴν καρδιά τους «αὐτὸν τὸν δίσκον τοῦ Ἡλίου» καὶ καταλάμπονται ἀπὸ τὸ φῶς Του. Ὁ φωτοδότης Χριστὸς γίνεται γι’ αὐτοὺς «ἥλιος ὄντως ἄδυτος, ἄστρον ἀειλαμπές τε λαμπὰς ἐντὸς ἐκλάμπουσα τῆς ψυχικῆς οἰκίας», γράφει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος. Ὅσοι κοινωνοῦν «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, ἑνώνονται μὲ τὸν Φωτοδότη, γίνονται χριστοφόροι καὶ θεοφόροι, ἐπιστρέφουν στὰ σπίτια τους μεταμορφωμένοι, «λάμποντες, ἀστράπτοντες, ἠλλοιωμένοι»! 

Ἐφόσον λοιπὸν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, εἶναι ἐπακόλουθο νὰ λάμπουν καὶ νὰ ἀστράφτουν στὴ θεία Βασιλεία Του! Εἶναι φυσικὸ νὰ λάμπουν οἱ δίκαιοι στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ ἅγιος Θεὸς θὰ φανερώσει τὴν ἀρετή τους μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων. 

Στὴν παροῦσα ζωὴ σμιλεύουν οἱ πιστοὶ ἀθόρυβα τὸν χαρακτήρα τους, ἐργάζονται ταπεινὰ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἀθέατοι ἀπὸ τὰ μάτια τῶν πολλῶν, «ἐν τῷ κρυπτῷ»! 

Ἀλλὰ ὁ δίκαιος Κριτὴς τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, τὴν ἐπιφανὴ καὶ μεγάλη, θὰ ἀνταμείψει τὴν ἀρετή τους «ἐν τῷ φανερῷ»! «Καὶ ἐξοίσει ὡς φῶς τὴν δικαιοσύνην σου καὶ τὸ κρίμα σου ὡς μεσημβρίαν» (Ματθ. ς΄ 4 κ.ἀ., Πράξ. β΄ 20, Ψαλ. λς΄ [36] 6). Θὰ φανερώσει τὴν ἀρετή σου περίλαμπρη σὰν τὸ φῶς καὶ θὰ δώσει τὴ θετικὴ γιὰ σένα ψῆφο Του φαεινὴ καὶ ἀπαστράπτουσα, ὅπως λάμπει ὁ ἥλιος τὸ καταμεσήμερο. Οἱ δίκαιοι σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀγωνίζονται νὰ εἶναι «οἱ συνιέντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ» καὶ «οἱ τὰ ἀγαθὰ πράξαντες». Δηλαδὴ ἀγωνίζονται νὰ ἀποκτήσουν τὴ βαθύτερη γνώση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Κι ὅλοι γνωρίζουμε πόσο πολὺ φωτίζει τὰ σκοτάδια τῆς ψυχῆς μας ἡ γνώση τοῦ θείου θελήματος! Ὅπως ἐπίσης γνωρίζουμε ὅτι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀναδεικνύει «τέκνα φωτός»! Ὅσοι πράττουν τὸ ἀγαθὸ θὰ λάμπουν σὰν τὸν ἥλιο! «Οἱ τὰ ἀγαθὰ πράξαντες ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος», γράφει ἀρχαῖος ἑρμηνευτής. Στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι κεκαθαρμένοι καὶ θεωμένοι. «Τὸ χάρισμα τῆς παρθενίας», «τὸ ὑπέρλαμπρον τῆς ἁγνότητος», «τὸ καθαρὸν τῆς ἁγιωσύνης» καὶ οἱ λοιπὲς ἀρετές τους θὰ ἀκτινοβολοῦν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅπως τὰ κάτοπτρα, ὅσο στιλπνότερα εἶναι, τόσο λαμπρότερα ἀντικατοπτρίζουν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ἔτσι καὶ οἱ δίκαιοι, ὅσο ἁγιότεροι εἶναι, τόσο λαμπρότερα θὰ ἀντικατοπτρίζουν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Βεβαίως στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ λάμπουν ὅλοι οἱ δίκαιοι μὲ τὴν ἴδια ἀκριβῶς λαμπρότητα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή του ὅτι ἄλλη εἶναι ἡ δόξα τοῦ ἡλίου, ἄλλη ἡ δόξα τῆς σελήνης καὶ ἄλλη ἡ δόξα τῶν ἀστέρων. «Ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ» (ιε΄ 41)! Διαφορετικὴ θὰ εἶναι καὶ ἡ λάμψη τῶν δικαίων. Ἡ λαμπρότητα μὲ τὴν ὁποία θὰ φωτίζονται ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου τῆς παρούσης ζωῆς. Ὅσο περισσότερο ἁγιάζονται σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, τόσο περισσότερο θὰ λάμπουν στὴ Βασιλεία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Ὀφείλουμε ἑπομένως καὶ ἐμεῖς νὰ ἐπιμελούμαστε τὸν ἁγιασμό μας, νὰ δεχόμαστε τὴν παιδεία τοῦ Κυρίου, νὰ ὡριμάζουμε πνευματικά, νὰ ποθοῦμε τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀθάνατη δόξα, μὲ τὴν ὁποία θὰ δοξάσει ὁ Κύριος τους δικούς Του ἀνθρώπους στὴν ἀτελεύτητη Βασιλεία Του. Ἐὰν στὴ ζωὴ αὐτὴ ἐπιμελούμαστε τὸν ἁγιασμό μας καὶ προαγόμαστε στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν τελειότητα, στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ λάμπουμε σὰν τὸν ἥλιο καὶ θὰ ἀντανακλοῦμε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.ΟΣΩΤΗΡ2066

Η ΕΝΟΧΗ ΑΝΟΧΗ...!

.ΚΑΝΕΝΑ  ΦΩΣ  ΔΕΝ  ΛΑΜΠΕΙ  ΜΟΝΟ  ΣΤΟΝ  ΕΑΥΤΟ  ΤΟΥ ! ΕΧΟΥΜΕ  ΧΡΕΟΣ  ΝΑ  ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ  ΟΧΙ  ΟΜΩΣ  ΝΑ  ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ!

 ΣΕΛΙΔΑ -2-

ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ .....!

Εκλαψε ὁ Χριστός! 
Γιὰ ἀκόμα μιὰ φορὰ ἔκλαψε. Καὶ δὲν ἦταν τώρα ἁπλῶς κάποια δάκρυα ποὺ ράντισαν τὸ τίμιο πρόσωπό του, ὅπως πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες στὸ φίλο του Λάζαρο. Ἐδῶ ἦταν κλαυθμὸς ἀ- συγκράτητος. 
Ἐκεῖ ἐπιβλήθηκε μὲ δύναμη βουλήσεως στὸ συναίσθημά του καὶ τελικὰ ἁπλῶς «ἐδάκρυσεν» (Ἰω. ια΄ 35). Ἐδῶ «ἔκλαυσεν» (Λουκ. ιθ΄ 41). Τὸν κατέλαβαν λυγμοί, ἄφησε ἐλεύθερο τὸ θυμικό του νὰ ἐκδηλωθεῖ, ἔχυσε ἄφθονα δάκρυα... «Ἔκλαυσεν» ὁ Ἰησοῦς «ἰδὼν τὴν πόλιν», τὴν πατρίδα του, τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἦταν τότε ποὺ κατέβαινε ἀπὸ τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καθισμένος ἐπάνω σὲ πουλάρι, καὶ ὅλος ὁ κόσμος Τὸν ἀνευφημοῦσαν βασιλιὰ καὶ Μεσσία καὶ ἔστρωναν τὰ ροῦχα τους νὰ περάσει ἀπὸ ἐπάνω. 
Τότε, καὶ ἀφοῦ εἶχε σχεδὸν κατέλθει τὴν ὁδὸ ποὺ ὁδηγοῦσε ἀπὸ τὸ ὄρος πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, προσέπεσε στοὺς ὀφθαλμούς του ἡ ὄψη τῆς πόλεως. Θέαμα ἐπιβλητικό, μεγαλοπρεπές, μὲ τὸν Ναὸ νὰ ἀπαστράπτει ἀπὸ τὴ λευκότητα τῶν λίθων καὶ μαρμάρων του, μοναδικὸ μνημεῖο λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ σὲ ὅλη τὴν ὑφήλιο. Ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ πρωτεύουσα τοῦ περιουσίου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἐκλεκτοῦ ἔθνους, ποὺ εἶχε ἀξιωθεῖ τῆς «περιποιήσεως» ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, τῆς πατρικῆς εὐνοίας του!

 Καὶ ὅμως – τί τραγικό! – ἡ Ἱερουσαλήμ, «ἡ ἀποκτέννουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν!» (Ματθ. κγ΄ 37). Αὐτὴ ποὺ εἶχε δεχθεῖ ὅλη τὴ στοργικὴ ἐπιμέλεια καὶ φροντίδα τοῦ Ὑψίστου, ὅλη τὴν «πρόσκλισιν», τὸ σκύψιμό του ἐπάνω της, τὴν ἰδιαίτερη μεταχείριση ἐκ μέρους του, τήν εὐμενὴ πρὸς αὐτὴν διάθεσή του, ναὶ αὐτή· αὐτὴ Τὸν ὕβρισε τὸν Τροφέα καὶ Κηδεμόνα της. Ξυπάστηκε ἀπὸ τὶς ἄφθονες εὐλογίες ποὺ τὴ συνάντησαν, «ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» καὶ τέλος «ἀπελάκτισε», κλώτσησε, βλασφήμησε, ἀποστάτησε (Δευτ. λβ΄ 15). 

 Αὐτὴ τὴν πόλη ἀντίκρισε ὁ Χριστός, καὶ ἐνῶ οἱ ἐπευφημίες τοῦ πλήθους ἀκόμα ἠχοῦσαν γύρω του, αὐτὸς «ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ’ αὐτῇ».

 Τόσο καιρὸ τοὺς καλοῦσε κοντά του. Τοὺς ἀπηύθυνε πρόσκληση, προσκλήσεις ἐπανειλημμένες, τοὺς παρακαλοῦσε. Μὲ λόγια, μὲ πράξεις, μὲ θαύματα, μὲ φόβητρα, μὲ ἀπειλές, μὲ δάκρυα, μὲ ἱκεσίες, κάθε μέρα, ὅλη τὴν ἡμέρα... «Ὅλην τὴν ἡμέραν ἐξεπέτασα τὰς χεῖράς μου πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα» (Ρωμ. ι΄ 21· Ἡσ. ξε΄ [65] 2). 
Σὰν τὸν στοργικὸ πατέρα, σὰν τὴν τρυφερὴ μάνα, ὅλη τὴν ἡμέρα ἅπλωνα τὰ χέρια μου, καλοῦσα, ἱκέτευα, ζητοῦσα νὰ ἀναδεχθῶ, νὰ περιπτυχθῶ, νὰ ἐγκολπωθῶ, καὶ τὸ μόνο ποὺ εἰσέπραττα ἦταν ἡ ἀντίρρηση, ἡ ἀπόρριψη. 

Πῶς νὰ μὴν κλάψει ὁ Χριστός; Ἂν ἤξερες, Ἱερουσαλήμ! «Εἰ ἔγνως... καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου!» (Λουκ. ιθ΄ 42). Ἔστω καὶ τώρα, τὴν τελευταία αὐτὴ ἡμέρα, τὴν ἔσχατη προθεσμία ποὺ σοῦ δίνεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἂν ἤξερες ἐκεῖνα ποὺ θὰ σὲ ὁδηγοῦσαν στὴν εἰρήνη σου, στὴν εὐημερία σου! Ἂν μποροῦσες νὰ τὰ καταλάβεις! Ἂν ἐπιτέλους τώρα ἄνοιγαν τὰ μάτια σου νὰ δεῖς τὸ συμφέρον σου!... 

 Σταματᾶ ἐδῶ ὁ Θεάνθρωπος. Τὸ «ἂν» ποὺ εἶπε, τὸ ἀφήνει μετέωρο, χωρὶς ἀπόδοση τοῦ λόγου. Τί θὰ γινόταν, ἂν ἡ Ἱερουσαλὴμ καταλάβαινε τὸ συμφέρον της, συναισθανόταν τὴν ἀποστασία της καὶ ἐπέστρεφε, ἔστω κι αὐτὴ τὴν τελευταία στιγμή, στὸν Θεό; Δὲν συνέχισε ὁ Κύριος. Τόσες φορὲς τὰ εἶχε πεῖ. Τώρα δὲν συνέχισε. Μόνον ἔκλαψε. Κι ἔπειτα συμπλήρωσε καὶ κάτι ἄλλο: «Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου» (στίχ. 42). Τώρα πάει, τελείωσε. Τώρα ἔπεσε σκοτάδι στὰ μάτια σου, τυφλώθηκες, πωρώθηκες, δὲν μπορεῖς πιὰ νὰ δεῖς τὸ συμφέρον σου.
 Δὲν μπορεῖς νὰ βρεῖς τὸ δρόμο ποὺ θὰ σὲ βγάλει ἀπὸ τὸν ὁριστικὸ χαμό σου. Ἱερουσαλήμ, ἂν ἤξερες! 
 ❁ ❁ ❁
 Ἑλλάδα, ἂν ἤξερες!... 
 –Μή, Κύριε. «Μὴ ἀπορρίψῃς ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ προσώπου σου. Ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα. Βοήθησον ἡμῖν, ὁ Θεός, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν. Κύριε, ρῦσαι ἡμᾶς καὶ ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Μὴ καταισχύνῃς ἡμᾶς, ἀλλὰ ποίησον μεθ’ ἡμῶν κατὰ τὴν ἐπιείκειάν σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου. Ἐπίστρεψον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς τῶν σωτηρίων ἡμῶν» (Ψαλμ. ν΄ [50] 13, οη΄ [78] 8-9, Δαν. γ΄ [Προσ. 18], Ψαλμ. πδ΄ [84] 5). 

 Προτοῦ εἶναι πιὰ ἀργά. Προτοῦ «κρυβῇ ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν» μας ὁ δρόμος τῆς ἐπιστροφῆς σὲ Σένα. Προτοῦ αὐτὴ ἡ πατρίδα, ἡ ἀγαπημένη, ἡ χιλιοευλογημένη ἀπὸ Σένα, χάσει ὁριστικὰ τὸ φῶς της. Ἐσένα, τὸν Κύριο καὶ Θεό της...
Ο ΣΩΤΗΡ 2038

ΦΩΤΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ !

1. ΦΩΣ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ

Ενα  μεγάλο θαῦμα  συντελεῖ ὁ Χριστὸς στὶς ψυχὲς τῶν ἁγίων του ἀλλὰ καὶ κάθε ἀγωνιζομένου πιστοῦ: τὸ θαῦμα τοῦ φωτισμοῦ τῶν ψυχῶν μας, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν θεότητά του. Τί ὅμως ἀκριβῶς σημαίνει αὐτό; Μᾶς τὸ ἐξηγεῖ ὁ θεῖος Παῦλος:

Ὁ Θεὸς στὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας τῆς κτίσεως τὸ πρῶτο ποὺ ἐδημιούργησε ἦταν τὸ φῶς. Ὅμως ὁ Δημιουργὸς τῆς κτίσεως κατόπιν, μετὰ τὴν τραγικὴ στιγμὴ τῆς πτώσεως, εἶδε τὸ πλάσμα του νὰ βυθίζεται στὸ πνευματικὸ σκοτάδι. Πῶς θὰ μποροῦσε λοιπὸν ἡ ἀγάπη του, ποὺ δὲν ἀνεχόταν νὰ εἶναι ἡ ἄψυχη κτίσι βυθισμένη στὸ σκοτάδι, ν’ ἀφήσῃ στὸ σκοτάδι τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων; Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ ἀναδημιουργήσῃ τὸν σκοτισμένο ἄνθρωπο καὶ νὰ ἐπαναφέρῃ τὸ φῶς του στὴν ψυχή του.
 Τώρα καὶ πάλι ὁ Χριστὸς τὸ πρῶτο ἔργο ποὺ ἐνεργεῖ καὶ προσφέρει στὴν νέα κτίσι εἶναι τὸ φῶς.
 Φῶς πνευματικό, ποὺ τὸ μεταγγίζει στὴν ἀνακαινισμένη ψυχή μας.

Ὅμως ἐδῶ ὁ θεῖος Παῦλος τονίζει ἰδιαιτέρως μιὰ συγκεκριμένη φωτιστικὴ ἐνέργεια τοῦ θείου φωτὸς στὶς ψυχές μας. Μᾶς λέγει λοιπὸν ὅτι τώρα ὁ Χριστὸς φωτίζει τὸ νοῦ μας μὲ τὶς θεῖες του ἀστραπές, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ μέγιστο μυστήριο, νὰ κατανοήσουμε ποιὸς εἶναι ὁ Ἴδιος: ὅτι δὲν εἶναι μόνον ἄνθρωπος ἀναμάρτητος, δὲν εἶναι μόνον ὁ Μεσσίας τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ μέγας προφήτης, ἀρχιερεὺς καὶ βασιλεύς, ἀλλὰ ὁ ὕψιστος Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Πῶς νὰ κατανοήσῃ ὅμως ὁ μικρὸς καὶ πεπερασμένος νοῦς μας τὸ ἀσύλληπτο αὐτὸ μυστήριο; Ἐπειδὴ λοιπόν μόνοι μας δὲν μποροῦμε αὐτὸ οὔτε κἂν νὰ τὸ διανοηθοῦμε, ὁ Χριστὸς ἀκτινοβολεῖ μέσα στὴν ψυχή μας τὸ φῶς του, γιὰ νὰ μπορέσουμε κάπως νὰ προσεγγίσουμε τὸ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ μυστήριο.

Ἀπορεῖ ὁ θεῖος Παῦλος καὶ θαυμάζει πῶς μέσα στὰ σώματά μας, ποὺ εἶναι φτειαγμένα ἀπὸ χῶμα, μέσα στὰ εὔθραυστα αὐτὰ σκεύη, ὁ Χριστὸς ἐναποθέτει ἕνα ἀπείρου ἀξίας θησαυρό: τὴν γνῶσι τῆς θεότητός του. 
Πῶς εἶναι δυνατὸν ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀνάξιοι νὰ φυλάττουμε μέσα μας τὸν ἀτίμητο θησαυρὸ τῆς γνώσεως τοῦ ἀπείρου Θεοῦ;
 Κι ὅμως σὲ μᾶς, ποὺ εἴμαστε ὅλοι ἀδυναμία καὶ ἀσημότητα, ὁ Χριστὸς πλημυρίζει τὶς ψυχές μας μὲ τὸ θεῖο καὶ οὐράνιο φῶς του, γιὰ νὰ πιστεύουμε καὶ νὰ βιώνουμε ὅτι ὁ Χριστός μας εἶναι ὁ ἀπρόσιτος Θεός.

2. ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος κατόπιν μᾶς παρουσιάζει ἕνα δεύτερο θαῦμα, ποὺ ἀποτελεῖ συνέπεια τοῦ πρώτου. Ἀφοῦ μᾶς παρουσίασε στὴν ἀρχὴ τὸ μυστήριο ποὺ ζοῦμε μέσα μας, τώρα μᾶς παρουσιάζει τὸ δρᾶμα ποὺ ζοῦμε γύρω μας. Μέσα μας, λέγει, ζοῦμε φῶς, ἔξω ὅμως σκοτάδι. Καὶ ἐνῶ ζοῦμε αὐτὴν τὴν ἀντίθεσι, ζοῦμε ταυτόχρονα κι ἕνα θαῦμα. Καὶ τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶναι ὅτι τὸ ἐξωτερικὸ σκοτάδι δὲν μπορεῖ νὰ νικήσῃ τὸ φῶς τῆς ψυχῆς μας. Πῶς ὅμως συμβαίνει αὐτό; Μᾶς τὸ ἐξηγεῖ ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Λέγει λοιπόν:

Ἐνῶ οἱ Χριστιανοὶ μέσα στὶς ψυχές μας βιώνουμε τὸ φῶς τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου μας, ταυτόχρονα ἐξωτερικὰ ζοῦμε μέσα σὲ θλίψεις καὶ διωγμοὺς καὶ πειρασμούς. Ἐπειδὴ ὅμως μέσα μας ἔχουμε τὸ φῶς τῆς θείας γνώσεως, καὶ γνωρίζουμε πολὺ καλὰ ὅτι ὁ Κύριός μας εἶναι ὁ παντοκράτωρ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, οἱ ἐξωτερικοὶ πειρασμοὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ψυχή μας. Ἐξωτερικὰ θλιβόμαστε, ἀλλὰ ἐσωτερικὰ δὲν στενοχωρούμαστε. Ἐνῶ γύρω μας κάθε στιγμὴ καὶ ὥρα μᾶς θλίβουν διάφοροι ἐχθροί, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι, συγγενεῖς καὶ ξένοι, ἐμεῖς μέσα μας ζοῦμε ἐσωτερικὴ γαλήνη, δὲν σκοτεινιάζει ἡ ψυχή μας, δὲν αἰσθανόμαστε στενότητα καρδίας, ἐσωτερικὴ ἀσφυξία. Πιεζόμαστε μόνον ἐξωτερικὰ ἀπὸ κάθε εἴδους δυσκολίες καὶ προβλήματα, ἀποροῦμε βέβαια γιὰ τὸ τί πρέπει νὰ κάνουμε ἀπέναντι στοὺς ἀλλεπάλληλους πειρασμούς, ἀλλὰ δὲν ἀπελπιζόμαστε.

Ἀκόμη κι ὅταν κάποτε μᾶς καταβάλουν οἱ πειρασμοὶ καὶ μᾶς ρίξουν κάτω δοκιμασίες σκληρές, δὲν τὰ χάνουμε. Διότι γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος εἶναι ὁ ἐξουσιαστὴς τῆς ζωῆς μας καὶ δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει, ἀλλὰ μᾶς δίνει θεία δύναμι καὶ χάρι. 
Ὁποιεσδήποτε λοιπὸν κι ἂν εἶναι οἱ δυσκολίες μας καὶ οἱ κίνδυνοι ποὺ ἀντιμετωπίζουμε, καὶ ὁσοδήποτε κι ἂν ἐνταθοῦν οἱ στενοχώριες ποὺ μᾶς κυκλώνουν, τὸ φῶς τῆς θείας χάριτος ποὺ ἔχουμε μέσα μας μᾶς χαρίζει δύναμι ἀκαταγώνιστη καὶ ὑπομονὴ θαυμαστή. Ὅταν τὸ φορτίο μας πάῃ νὰ γίνῃ ἀνυπόφορο, τὴν κρίσιμη στιγμὴ παρεμβαίνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ποὺ ἔχουμε μέσα μας καὶ μᾶς προστατεύει.
 Καὶ ἔτσι κάθε μέρα πεθαίνουμε, ἀλλὰ καὶ κάθε μέρα ζοῦμε. Κάθε μέρα τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ νικᾷ τὸ σκοτάδι.

Ἂς κρατοῦμε λοιπὸν μέσα μας τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ μας, γιὰ νὰ ἀντέχουμε στὶς θλίψεις καὶ δοκιμασίες τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ νικοῦμε τὸ ζοφερὸ σκοτάδι ποὺ μᾶς περικυκλώνει.
 Ὅπως τὸ ἔκαναν ὅλοι οἱ Ἅγιοι.

Τί απέγιναν οι έρευνες στο CERN;

                                    

           Από το διάσημο ελβετικό εργαστήριο CERN, που στοίχισε εκατομμύρια ευρώ και εργάζεται όλη η αφρόκρεμα των επιστημόνων του κόσμου… και μεταξύ αυτών και Έλληνες, έστειλαν μια δέσμη νετρίνων σε άλλο ερευνητικό κέντρο στο Gran Sasso, που βρίσκεται 730 μίλια μακριά. Τα νετρίνα έφτασαν στο Gran Sasso γρηγορότερα απο το φως…! 16.000 φορές κάνανε το πείραμα και παντα έβγαινε οτι τα νετρινα έτρεχαν γρηγορότερα απο το φως. ...

Για μας τους απλούς ανθρώπους λέμε και τι έγινε; Ας τρέχουν Οι επιστήμονες που το ανακοίνωσαν σε λιγο παραιτήθηκαν απο την δουλεια τους. Το πρόγραμμα του εργαστήριου CERN σταμάτησε λόγο «βλαβης». Τώρα βρέθηκε να πάθει βλάβη…! Γιατί τόση αναστάτωση και μυστικότητα; Γιατι με το που βρήκανε οτι τα νετρίνα τρέχουν γρηγορότερα απο το φως, παει περίπατο όλη σχεδόν η φυσική και καταργείται ο νόμος του Αϊνστάιν… Αυτός ο νόμος του Αινσταιν μας καθήλωνε στο δικο μας πλανητικό συστημα. Δεν μπορούσαμε... να βγούμε ,να παμε σε αλλο πλανητικό σύστημα γιατι χρειαζονταν δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες χρόνια να επισκεφτούμε το πλησιέστερο πλανήτη εξω απο το δικος μας. Τώρα πηγαίνει αυτόματα. Οι αποστάσεις εκμηδενιζονται…! Να γιατί σταμάτησαν όλα στο πρόγραμμα CERN. Αυτό που βρήκαν τώρα θα το εκμεταλευτούν μόνο οι λίγοι. Δεν είναι για όλο τον κόσμο… Πάνω το εργαστήριο CERN και η αναπαράσταση του πειράματος που απέδειξαν ότι τα νετρινα τρέχουν γρηγορότερα απο το φως (300.000 χιλ./s...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.logiosermis.net/2015/01/cern.html#.VL0DBi4fVLM

Από το διάσημο ελβετικό εργαστήριο CERN, που στοίχισε εκατομμύρια ευρώ και εργάζεται όλη η αφρόκρεμα των επιστημόνων του κόσμου… και μεταξύ αυτών και Έλληνες, έστειλαν μια δέσμη νετρίνων σε άλλο ερευνητικό κέντρο στο Gran Sasso, που βρίσκεται 730 μίλια μακριά. Τα νετρίνα έφτασαν στο Gran Sasso γρηγορότερα απο το φως…! 16.000 φορές κάνανε το πείραμα και παντα έβγαινε οτι τα νετρινα έτρεχαν γρηγορότερα απο το φως. Για μας τους απλούς ανθρώπους λέμε και τι έγινε; Ας τρέχουν Οι επιστήμονες που...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.logiosermis.net/2015/01/cern.html#.VL0DBi4fVLM

Από το διάσημο ελβετικό εργαστήριο CERN, που στοίχισε εκατομμύρια ευρώ και εργάζεται όλη η αφρόκρεμα των επιστημόνων του κόσμου… και μεταξύ αυτών και Έλληνες, έστειλαν μια δέσμη νετρίνων σε άλλο ερευνητικό κέντρο στο Gran Sasso, που βρίσκεται 730 μίλια μακριά. Τα νετρίνα έφτασαν στο Gran Sasso γρηγορότερα απο το φως…! 16.000 φορές κάνανε το πείραμα και παντα έβγαινε οτι τα νετρινα έτρεχαν γρηγορότερα απο το φως. Για μας τους απλούς ανθρώπους λέμε και τι έγινε; Ας τρέχουν Οι επιστήμονες που...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.logiosermis.net/2015/01/cern.html#.VL0DBi4fVLM