13 Ιανουαρίου, 2026
ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ
Οι αναφορές του Γιάννη Σμαραγδή στην ύπνωση ανακαλούν στην μνήμη μας τις ζοφερές πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, όταν είχε μαθευτεί ότι τον πνευματισμό εξασκούσαν ή ασπάζονταν:
– πρωθυπουργοί, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος (βλ. εφημ. «Χρόνος», 10.1.1912) και ο Νικόλαος Πλαστήρας (βλ. Λασκαρίδη, «Να σου πω τη μοίρα σου…». Πολιτικοί και καφετζούδες. Πρεσβευτές και ξεματιάστρες στη μεταπολεμική Αθήνα, Παρασκήνιο 2016, σελ. 20 επ.)
– ονόματα της υψηλής κοινωνίας των Αθηνών που σύχναζαν σε ευρύχωρα διαμερίσματα του αθηναϊκού κέντρου, όπως εκείνο της οδού Λυκαβηττού 5 στην συμβολή με την Σόλωνος, όπου διέμενε με την οικογένειά του ο πολιτικός και ιστορικός συγγραφέας Σπύρος Μαρκεζίνης (Λασκαρίδης, ό.π., σελ. 65)
– ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο οποίος είχε συγχαρεί σε (δημοσιευμένη το 1953 στο πνευματιστικό βιβλίο «Πνευματόφρονα Νάματα») επιστολή του τον ιατρό Βασίλειο Τσινούκα για τα μεταψυχικά του συγγράμματα (βλ. Μοναχού Αβερκίου, Η μασονία από αυθεντικές πηγές, Παγκόσμια Κυβέρνηση και Παγκόσμια Θρησκεία, εκδ. «Το Παλίμψηστον», σελ. 536 επ., 545).
Μία μεταγενέστερη περίπτωση πνευματιστή ήταν ο Εμμανουήλ Τσουδερός, ο οποίος, σύμφωνα με όσα καταγράφει ο βιογράφος του Ηλίας Βενέζης (Εμμανουήλ Τσουδερός, Ο πρωθυπουργός της μάχης της Κρήτης, Αθήναι 1966, σελ. 173/174· βλ. και Λασκαρίδη, ό.π., σελ. 39 επ.· Μοναχό Αβέρκιο, ό.π., σελ. 563-566), αφού ορκίσθηκε Πρόεδρος της Κυβερνήσεως ενώπιον του Βασιλέως το μεσημέρι της 21ης Απριλίου 1941, μίλησε μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού των Αθηνών απευθυνόμενος στον στρατό και τον λαό της Ελλάδος.
Στον λόγο του εκείνο είχε αξιοποιήσει όσα του είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος (υποτίθεται) από το Υπερπέραν με διάμεσο την Δώρα Κασσιανίδου!
Αχ και να ήξερε ο κόσμος ότι ακόμη και η Μικρασιατική Καταστροφή συνδέεται αιτιωδώς με τον πνευματισμό (βλ. Θεοδοσίου Αγιοπαυλίτη «Ο Πνευματισμός, το Βδέλυγμα της Ερημώσεως», κατά παραπομπή Μοναχού Αβερκίου, ό.π., σελ. 567).
Έχουμε θεοποιήσει πολιτικούς που έπεσαν στις παγίδες του αόρατου εχθρού.
Διδαχθήκαμε την ελληνική και παγκόσμια ιστορία από φρικαλέους προπαγανδιστές που μας ήθελαν αιώνια τυφλούς...
14 Σεπτεμβρίου, 2022
Κρυμμένη Ἱστορία.ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ.

Λίγο μετὰ τὴν πτώση τῆς Κρήτης τὸ 1941 ξεσπάθωσαν πλεῖστοι ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΟΙ ὑπὲρ τῶν ΝΑΖΙ ἐξαιτίας τοῦ ΜΙΣΟΥΣ τους πρὸς τὸν ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟ Β' (που ειπε τὸ δεύτερο ΟΧΙ τοῦ 41 κατὰ τοῦ ΧΙΤΛΕΡ) καὶ τῆς ΑΓΓΛΙΑΣ.
ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ὁ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ γράφει ἀπὸ τὸ ΒΙΣΥ ἐναντίον τοῦ ΟΧΙ τοῦ ΜΕΤΑΞΑ ἀποκαλῶντας το "ΟΛΕΘΡΙΟ ΛΑΘΟΣ" (https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2018/10/1941.html.) ἐνῶ ΠΑΓΚΑΛΟΣ καὶ ΓΟΝΑΤΑΣ (ἀργότερα) ΙΔΡΥΟΥΝ ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (μὲ σκοπὸ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ καὶ νὰ πολεμήσουν κατὰ τοῦ ΕΛΑΣ σὲ..διμέτωπο ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ΝΕΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ τοῦ Χίτλερ..) ἐνῶ στὸ "ΒΗΜΑ" τοῦ ΛΑΜΠΡΑΚΗ (τότε "ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ" συνεταιρισθὲν μὲ τὴν MUNDUS τοῦ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ) ἀρθρογραφεῖ ὀ βενιζελογενὴς Π.ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ κατὰ τῶν κοριτσιῶν ποὺ πετοῦν λολούδια στοὺς ΑΓΓΛΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ τοὺς ὁποίους περιφέρουν οἱ Γερμανοὶ στὴν Ὁμόνοια καὶ κατηγορεῖ κάποιον νεαρὸ ποὺ φώναξε "ΖΗΤΩ Η ΑΓΓΛΙΑ" καὶ κρὺφτηκε μετὰ στὸ πλῆθος γράφοντας στὸ χρονογράφημα του : "τὰ τσουλάκια τοῦ ἀθηναϊκοῦ πεζοδρομίου ποὺ ρίχνουν γαρύφαλλα στοὺς Ἄγγλους αἰχμαλώτους καὶ τὸ ἀνώνυμο ζήτω τοῦ νεαροῦ ποὺ κρὺφτηκε πίσω ἀπὸ τὴν γωνία· ἡ δειλία στὴν πιὸ ἐλεεινή της μορφή.."(ΕΛ.ΒΗΜΑ/3-6-1941).
Ἀργότερα βεβαίως ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ὄλοι οἱ παραπάνω (ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΙ) τὰ "γύρισαν" ΚΑΙ ΕΓΙΝΑΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ...
[ Ἀλλοίμονο ἄν ἀναρτήσω ὄ,τι ξέρω ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΑ—οἱ πηγὲς ὄμως ὑπάρχουν.. ]

ΥΓ1 δυστυχῶς γνωρίζω ΟΛΗΝ τὴν Ἱστορία (πάθος μου παιδιόθεν..) σὲ βάθος..
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ..
ΥΓ2 στὴν φωτο αἰχμάλωτοι Ἄγγλοι
ΟΙ 5 ΓΙΩΡΓΗΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
ΠΟΥ ΚΑΘΟΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΛΙΡΑΣ
ΣΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΑΓΟΡΑ
(Δ.Κούκουνας)
=======
03 Ιουλίου, 2022
ΟΤΑΝ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ (6/9/1915 -ΤΟ ΒΟΥΡΓΑΡΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ).
……….Καὶ ἐνῷ οἱ Δυνάμεις τῆς Τριπλῆς Συνεννοήσεως (ΑΝΤΑΝΤ) προσπαθώντας νὰ προσεταιριστοῦν τὴν βουργαρία, τῆς παραχωρούσαν ἀφειδῶς ἐδάφη τῆς Σερβίας καὶ (παραδόξως…) τῆς Ἑλλάδος, οἱ Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία-Αὐστρουγγαρία) ζήτησαν ἀπὸ τὴν τουρκία νὰ προχωρήσῃ σὲ ἐδαφικὲς παραχωρήσεις ὑπὲρ τῆς βουργαρίας.
……….Ὡς ἐκ τούτου, στὶς 6 Σεπτεμβρίου 1915 (ν.ἡμ.) στὴν Σόφια, ὑπεγράφη ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Ραδοσλαύωφ καὶ τὸν Ἀλῆ Φετχῆ μπέη, βουργαροτουρική συνοριακή συμφωνία.
«Ἡ Α.Μ. ὁ τσάρος τῶν Βουλγάρων καὶ ἡ Α. Α. Μ. ὁ αὐτοκράτωρ τῆς Τουρκίας, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τῆς ἐπιθυμίας νὰ συσφίγξουν ἔτι μᾶλλον τοὺς φιλικοὺς δεσμούς, οἵτινες ἑνώνουν τὸ Βουλγαρικόν Βασίλειον μετὰ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀπεφάσισαν νὰ προβοῦν εἰς διαρρύθμισιν τῆς βουλγαρο – τουρκικῆς μεθορίου…».
……….Μεταξύ ἄλλων ἡ τουρκία παραχωροῦσε στὴν βουργαρία ὁλόκληρο τὸ πέραν τοῦ Ἔβρου βόρειο τρίγωνο μὲ τὸ Καραγάτς (παλαιᾶ Ὀρεστιάδα) καὶ τὸ Ὀρτάκιοϊ, μαζὶ δὲ καὶ τὴν ἀριστερὴ ὄχθη τοῦ Ἔβρου μέχρι πλάτους 2 χιλιομέτρων. Ἡ τουρκία δὲν εἶχε πλέον τὸν Ἔβρο ὡς σύνορο…….Αὐτὴ ἡ παραχώρηση ἔδωσε στὴν βουργαρία τὸν ἔλεγχο τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς στὸ Καραγάτς καὶ τὴν ἀπ’ εὐθείας σιδηροδρομικὴ γραμμὴ πρὸς τὸ λιμάνι τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως (Δεδέ αγάτς)..(Εφοδιαζαν την τουρκια οι γερμανοι μεσω σιδηροδρομου διοτι η θαλλασα ηταν αγγλοκρατουμενη).
……….Ἑπτὰ χρόνια μετά, κατὰ τὶς διαπραγματεύσεις ἀνακωχῆς τῶν Μουδανιῶν (10-28/9/1922 π. ἡμ.), οἱ «Σύμμαχοι» τῆς Ἑλλάδος ἀπέρριψαν τὴν πρόταση ἐκκενώσεως τῆς Ἀνατολικής Θρᾲκης μέχρι τὴν τουρκο – βουργαρική γραμμὴ τοῦ 1915(θα μας εμενε τουλαχιστον ο Εβρος ποταμος, που οι τουρκοι απο μονοι τους παραχωρησαν στους βουλγαρους,αλλα τον δικτατορα πλαστηρα ποιος τον εδινε αξια,ποιος τον υπολογιζε;; Οι αγγλοι θα τον υπολογιζαν;; Την προδοσια πολλοι αγαπησαν τον προδοτη κανενας!)
……….Τὴν ἴδια ἡμέρα στὴν Σόφια, ὑπεγράφη μυστικὴ συμμαχικὴ συνθήκη μεταξὺ Γερμανίας καὶ βουργαρίας, ἀπὸ τὸν Georg Michaelis καὶ τὸν Ραδοσλαύωφ ἀντιστοίχως, βάσει τῆς ὁποίας τὰ δύο κράτη ὑποχρεοῦντο νὰ ἀκολουθήσουν κοινὴ πολιτικὴ φιλία καὶ νὰ ἀλλληλοβοηθούνται στὰ συμφέροντά τους. Ἐὰν γειτονικὸ τῆς βουργαρίας κράτος ἤθελε νὰ ἐπιτεθῇ κατὰ τῆς Γερμανίας, τότε ἡ βουργαρία ὑποχρεοῦτο νὰ θέσῃ σὲ ἐνέργεια ὅλες τὶς στρατιωτικὲς της δυνάμεις(Δηλαδη εαν η Ελλαδα εμπαινε στο πολεμο στο πλευρο της ΑΝΤΑΝΤ τοτε η βουλγαρια θα της επιτίθετο,αλλο ενα λαθος του βενιζελου που ηθελε βγει η Ελλαδα στον πολεμο με τους αγγλους). Ἡ συνθήκη θὰ παρέμενε μυστική μέχρι νεωτέρας, ἐνῷ θὰ ἴσχυε μέχρι τὶς 31 Δεκεμβρίου 1920. ……….Ἐν τῷ μεταξὺ στο Πλὲς τῆς πρωσσικῆς Σιλεσίας, ὑπεγράφη μεταξὺ τῶν Κεντρικῶν Δυνάμεων (Γερμανίας-Αὐστρουγγαρίας) καὶ τῆς βουργαρίας μυστικὴ πολεμικὴ σύμβαση, βάσει τῆς ὁποίας (μεταξύ ἄλλων) ἡ βουργαρία εἶχε πλέον κοινοὺς ἐχθρούς μὲ τὶς Κεντρικὲς Δυνάμεις. ……….Ἡ βουργαρία θὰ τηροῦσε ἄνευ ὅρων οὐδετερότητα μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ῥουμανία μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων κατὰ τῆς Σερβίας, ἐφ’ ὅσον ὅμως (Ἑλλάδα καὶ Ῥουμανία) βεβαίωναν ὅτι δὲν θὰ κηρύξουν ἐπιστράτευση καὶ δὲν θὰ θελήσουν νὰ καταλάβουν σερβικό ἔδαφος.
Πηγές:
ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΡΑΝΔΑΚΗ ΠΑΥΛΟΥ- ΤΟΜΟΣ Ζ’ σελ. 668 – 669
Bulgarian – Turkish Relations in the Summer of 1915
23 Σεπτεμβρίου, 2021
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ''ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑ'' ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ
14 Ιουλίου, 2021
ΜΑΧΗ ΑΛΗ ΒΕΡΑΝ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ (17-20 Αυγούστου 1922) ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑ.
ΜΑΧΗ ΑΛΗ ΒΕΡΑΝ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ (17-20 Αυγούστου 1922) !!!!!!
"Οι αποτελούντες φάλαγγα άνδρες από της πρωΐας της 16ης μέχρι της εσπέρας της 18ης Αυγούστου, ουδόλως είχον αναπαυθεί, ότε μεν προπορευόμενοι, ότε δε μαζόμενοι και όντες επί πλέον νήστεις. Η κόπωσις, η ασιτία και οι παντοειδείς συγκινήσεις ιδίως εκ της μάχης της 17ης Αυγούστου επέφερον εις πολλούς σημαντικήν εξάντλησιν καί ποιάν τινά ψυχικήν διαταραχήν"
Στρατηγός Νικόλαος Τρικούπης Απόσπασμα από το βιβλίο του, "Αναμνήσεις"
Η μάχη του Αλή Βεράν (17-20 Αυγούστου 1922) είναι στρατιωτική σύγκρουση που έλαβε χώρα στο "μέτωπο" της Μικράς Ασίας κατά την τελευταία φάση της Μικρασιατικής εκστρατείας και πιο συγκεκριμένα σε ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στους δίδυμους λόφους "Κιουτσούκ" και "Μπουγιούκ Αντά" και παρά τους πρόποδες των ορέων "Μουράτ", "Χασάν Ντεντέ" και "Αντά Τεπέ".
Αντίπαλοι ήταν, από τη μια τα Α΄ και Β΄ Σώματα του ελληνικού στρατού (υποστηριζόμενα από τις 9η, 12η και 13η Μεραρχίες πεζικού), με διοικητή τον αρχιστράτηγο Νικόλαο Τρικούπη και από την άλλη, πολυπληθέστερα τμήματα υπό την ηγεσία του ίδιου του Μουσταφά Κεμάλ, που αποτελούσαν τον κύριο όγκο της συνολικής δύναμης του τουρκικού στρατού.
Η έκβαση της μάχης υπήρξε ολέθρια για την ελληνική πλευρά, καθώς η πλειοψηφία των Ελλήνων στρατιωτών είτε φονεύθηκε, τραυματίσθηκε ή παραδόθηκε, ενώ επακολούθησε σφαγή αρκετών εκ των τραυματισμένων (και μέρους ακόμη των συλληφθέντων Ελλήνων), από Τούρκους ατάκτους και χωρικούς.
Τι προηγήθηκε
Ύστερα από την αποτυχημένη για αυτές έκβαση της μάχης του Σαγγαρίου ποταμού στις πύλες της Άγκυρας τον Ιούνιο του 1921, οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που λάμβαναν μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ("Στρατιά Μικράς Ασίας") συνεπτύχθησαν, υποχωρώντας στις οχυρωμένες βάσεις εξόρμησής τους, επί της γραμμής Εσκί Σεχίρ – Αφιόν Καραχισάρ, δυτικά του ποταμού Σαγγαρίου.
Έως και τον Αύγουστο του 1922, ουδεμία αξιοσημείωτη στρατιωτική ενέργεια αναλήφθηκε εκατέρωθεν, γεγονός που ευνόησε την τουρκική στρατιά η οποία βρήκε το χρόνο να ενισχυθεί σε άνδρες, πολεμοφόδια και υλικό.
Βρισκόμενη σε οικονομική δυσχέρεια, η κυβέρνηση των Αθηνών έστρεψε τη δραστηριότητά της στο διπλωματικό πεδίο, αναγκασμένη να αναζητήσει συμβιβαστική λύση. Ωστόσο, η τουρκική πλευρά απέρριψε κάθε είδους μεσολαβητική πρόταση, επιδιώκοντας την ολοκληρωτική επικράτησή της στο στρατιωτικό πεδίο.
Τα ξημερώματα της 15 Αυγούστου του 1922 (ανήμερα της χριστιανικής εορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου) εκδηλώθηκε η κύρια αντεπίθεση των τουρκικών δυνάμεων σε βάρος της γραμμής του ελληνικού μετώπου, στον πλέον αφύλακτο νότιο τομέα τους, την περιοχή του Αφιόν Καραχισάρ.
Αρχικά (16 Αυγούστου), η επίθεση αποκρούσθηκε από την ελληνική IV Μεραρχία Πεζικού στην τοποθεσία "Χαμούρκιοϊ-Ιμπουλάκ" (σκοτώθηκαν οι αξιωματικοί της Γεώργιος Παπαστεργίου, Γεώργιος Καλλιεγκάκης, Αθανάσιος Πουρνάρας κ.α.)
Μετά την άπόφασιν τοΰ Στρατηγού Τρικούπη περί συμπτύξεως τών Μεραρχιών του, ο Συνταγματάρχης Πλαστήρας έλαβε διαταγήν του Υποστρατήγου Δημαρά, Διοικητού της IV Μεραρχίας, την 16ην ωραν τής 14ης Αυγούστου να προκαλύψη κατά την νύκτα δια του Αποσπάσματός του, την IV Μεραρχίαν από Νότου, εγκαθιστάμενος επί τών Νοτίως του Κιοπρουλου υψωμάτων. Ό Πλαστήρας, καίτοι λαβών την διαταγήν ταύτην, δεν συνεμορφώθη προς αυτήν. Δεν έγκατεστάθη εις τά Νοτίως τοΰ Κιοπρουλοΰ υψώματα. Έφθασεν εκεί και αντιπαρήλθεν εκείθεν, κατευθυνθείς εις τόν Σιδηρ. Σταθμόν τού Μπάλ —: Μαχμούτ.
Ο στγος Δημαρας στην επισημη εκθεση του αναφερει Ένεκα της μη παρουσίας του Αποσπάσματος Πλαστήρα εις την εν λόγω θέσιν του, παρέμεινεν ακάλυπτος εν μέρει ή Μεραρχία μου από Νότου. Της περιστάσεως ταύτης επωφεληθείς ό εχθρός ενήργησε τήν κατ' αυτής αιφνιδιαστικήν επίθεσιν κατά τήν πρωίαν τής 15ης Αυγούστου. Η εκ του αιφνιδιασμού τούτου επελθούσα σύγχυσις της Μεραρχίας ήτο απερίγραπτος. Τμήματα και Σχηματισμοί, χωρίς να βάλλωνται και άνευ διαταγής τινος, έλάμβανον λοξήν διά τών χαραδρών κατεύθυνσιν προς Βορειοδυσμάς, συγκλίνοντες προς το Ρεσίλ — Τεπέ
Τα ελληνικά τμήματα κυκλώθηκαν απο τίς τουρκικές μεραρχίες και υποχρεώθηκαν να αναχωρήσουν προς δυσμάς κατά τις πρώτες νυκτερινές ώρες, μπροστά στις υπέρτερες εχθρικές μονάδες.
Παράλληλα, η XII Μεραρχία συμπτύχθηκε επιτυχώς με τη σύμπραξη των 33ου και 43ου Συνταγμάτων Πεζικού, που ανέκοψαν την προέλαση της 5ης Μεραρχίας Πεζικού και της 1ης Μεραρχίας Ιππικού, προξενώντας τους σημαντική φθορά.
Το τουρκικό σχέδιο
Μετά τα δυο πρώτα 24ωρα της σύγκρουσης, ο ελληνικός στρατός απώλεσε την πρωτοβουλία των κινήσεων και η ηγεσία του βρέθηκε σε κατάσταση σύγχυσης, καθώς ο διοικητής της Ι Μεραρχίας υποστράτηγος Αθανάσιος Φράγκος και ο επικεφαλής του Α΄ Σ.Σ. υποστράτηγος Νικόλαος Τρικούπης αδυνατούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους προκειμένου να καταστρώσουν κοινό σχέδιο δράσης.
Από την άλλη, οι τούρκοι επιτελείς είχαν καταρτίσει ευφυές (όπως αποδείχθηκε στην πράξη) σχέδιο εγκλωβισμού και εξολόθρευσης του ελληνικού στρατού.
Την έμπνευση της τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας περιγράφει επακριβώς απόσπασμα από ομιλία του Κεμάλ, ενώπιον της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, στο οποίο διατύπωσε τα εξής:
«Η ιδέα μας ήταν να δώσουμε μία μάχη συντριβής, συγκεντρώνοντας τις κύριες δυνάμεις μας επί μιας πτέρυγας, εάν ήτο δυνατό, έναντι της εξωτερικής πτέρυγας του εχθρού.
Βρήκαμε ως λύση ορθή να συγκεντρώσουμε τις κύριες δυνάμεις μας νότια της δεξιάς πτέρυγας του εχθρού, η οποία βρισκόταν στη περιοχή του Αφιόν Καραχισάρ και μεταξύ του ποταμού Τσάϊ και του Τουμλού Μπουνάρ. Εκεί βρισκόταν η σπουδαιότερη και η μάλλον εύτρωτος τοποθεσία του εχθρού. Υπήρχε η αντίληψη ότι το αποτέλεσμα θα ήταν ταχύ και αποφασιστικό εάν επιτιθέμεθα εκ της πλευράς αυτής»
Παρόμοια όμως ήταν η οδηγία επιχειρήσεων που είχε εκδόσει από τις 25 Ιουλίου ο τούρκος επικεφαλής διοικητής του δυτικού μετώπου Ισμέτ Πασάς - Ινονού προς τους διοικητές των 1ης και 2ης στρατιών, όπου αναφέρει επακριβώς: «Αντικειμενικός σκοπός της επιθέσεως είναι να ριφθεί το κύριο εχθρικό σώμα προς βορρά, ηττώμενο σε γενική μάχη που θα αρχίσει και θα εξελιχθεί στο Αφιόν, στα όρη Ακάρ και τη προέκτασή τους».
Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του Γ.Ε.Σ.: «Ο πανικός επετείνετο, η ανάμιξις των τμημάτων ηύξανε και ταχύτατα επηκολούθησε άτακτος φυγή.
Το βαρύ και το πεδινόν πυροβολικό, τα αυτοκίνητα και τα λοιπά τροχοφόρα εγκατελείφθησαν υπό των φευγόντων επί της οδού.
Εις μάτην ο Διοικητής της IV Μεραρχίας Υπτγος Δημαρας προσπάθησε να επαναφέρη την τάξιν δια της αποστολής αξιωματικών του Επιτελείου του, οι πανικόβλητοι εις ουδένα υπήκουον».
Πρόθεση του Τρικούπη ήταν να κατευθυνθεί προς το Μπανάζ, όπου βρισκόταν η δύναμη του Φράγκου και σύμφωνα με τη διαταγή του αρχιστράτηγου Χατζανέστη, να ενωθεί μαζί του και να υποχωρήσουν συντεταγμένα προς τη Σμύρνη.
Ωστόσο, ο εχθρός τον καθήλωσε και τον υποχρέωσε να οδηγήσει τις μονάδες του στο στενό του Αλή Βεράν, όπου είχε (ο εχθρός) προβεί στην εγκατάσταση ισχυρών οχυρωματικών θέσεων με μονάδες πυροβολικού.
Οι έλληνες στρατιώτες εγκαταστάθηκαν στους δίδυμους λόφους Αντά, επιστρατεύοντας κάθε διαθέσιμη εφεδρεία.
Ενώ η μάχη μαινόταν αμφίρροπη, ένας απεσταλμένος του διοικητή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων (ανθλγος Κωνσταντίνος Καραμάνος). κατέφθασε στο αρχηγείο του Τρικούπη και του μετέφερε μήνυμα σύμφωνα με το οποίο (Επίσημη Έκθεση-Αναφορά Νικόλαου Τρικούπη): «Ότι αποσταλείς σύνδεσμος μου ανέφερε προφορικώς, ότι ύπήρχεν ήμιονική οδός, ήτις έκ τού χώρου τής μάχης εβαίνε προς τήν ύπό τού συνταγματάρχου Πλαστήρα κατεχομένην θέσιν, πρός νύκτα, εάν έπεθύμουν. Ο σχης Πλαστηρας οχι μονον δεν πειθαρχησε στις δγες του διοικητου του Υπτγου Δημαρα ,αλλα επροτεινε στον Στγο Τρικουπη να εγκαταλειψει τις θεσεις του και αυτος χωρις προηγουμενη ενημερωση των προισταμενου του.
Δεδομένου, όμως, ότι αί μονάδες εστερούντο τελείως, ου μόνον τροφών, αλλά καί ανεφοδιασμού, αν βεβαίως δέν θά επετύγχανον επί τών κορυφών τών ορέων τού Τουμλού Μπουνάρ, διά τούτο απεφάσισα, εάν ή μάχη εξειλίσσετο ομαλώς, μέχρις επελεύσεως τού σκότους, νά κατευθύνω τά στρατεύματα πρός Μπανάζ, όπου, ώς έκ τής προστασίας τού αποσπάσματος Πλαστήρα επί τού Χασάν Ντεντέ Τεπέ, υπήρχε μεγίστη πιθανότης νά συναντηθώ μετά τών Μεραρχιών 1ης και 7ης…».
Ο Τρικούπης (ως διοικητής του Α΄Σ.Σ.) με τη σύμφωνη γνώμη του στρατηγού Κίμωνα Διγενή (διοικητή του Β' Σ.Σ.) έλαβε την απόφαση να μην υποχωρήσει άμεσα αλλά να συνεχίσει προς Μπουνάρ.
Η συντριβή των ελληνικών δυνάμεων
Με την ανατολή του ηλίου, οι τομείς των ελληνικών μεραρχιών Ι , ΙV και V, μεταξύ του ποταμού Ακάρ (παραποτάμου του ποταμού Σαγγαρίου) και του Τουμλού Μπουνάρ δέχθηκαν επίθεση από ανατολάς και νότου.Οι ελληνικές μονάδες υπέστησαν καταιγισμό βολών πυροβολικού και είχαν τεράστιες απώλειες.
Οι επιθέσεις του τουρκικού Πεζικού και Ιππικού που ακολούθησαν του κανονιοβολισμού, αποκρούσθηκαν χάρις στις ύστατες προσπάθειες των ελλήνων στρατιωτών, όμως η πλάστιγα σύντομα έγειρε σε βάρος τους.
Αρκετά τμήματα πανικοβλημένα, διαλύθηκαν και επιχείρησαν να σωθούν με άτακτη φυγή, αλλά σφαγιάσθηκαν από τους τούρκους ιππείς.
Σημειώθηκαν τότε πολλά περιστατικά που καταδείκνυαν το βαθμό του πανικού αλλά και της απελπισίας των ελλήνων στρατιωτών, όπως περιπτώσεις κατά τις οποίες αξιωματικοί πυροβολήθηκαν από τους λιποτακτούντες φαντάρους, που εν συνεχεία και στην προσπάθεια διαφυγής τους, προέβαιναν σε βιαιοπραγίες κατά τούρκων αμάχων.
ΕΧΕΙ ΔΙΑΔΟΘΕΙ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΑ ΟΤΙ ''Εξαίρεση αποτέλεσε η συντεταγμένη υποχώρηση του 5/42 Ευζωνικού Συντάγματος (Πλαστήρα) που κάλυψε επιτυχώς την υποχώρηση της 1ης μεραρχίας, υποχρεώνοντας τον αντίπαλο τούρκο διοικητή Ρεσάτ Μπέη (ο οποίος απέτυχε να ανατρέψει τους Έλληνες από τη θέση τους στο ύψωμα 1310 εντός μίας ώρας, όπως είχε υποσχεθεί στο Κεμάλ) να αυτοκτονήσει από ευθιξία.'' Σύμφωνα όμως μέ την Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, η απόκρουση της επίθεσης του Ρεσάτ μπέη και η αυτοκτονία του έγιναν 4 ημέρες νωρίτερα και 20 χιλιόμετρα μακρυά, στο ύψωμα Χασάν Μπέλ,από άλλη μονάδα.
Ωστόσο, οι τουρκικές δυνάμεις κατέλαβαν ένα στρατηγικό σημείο, το "Δασωμένο Λόφο" που τους επέτρεψε να ελέγχουν το σύνολο του πεδίου μάχης.
Ο ταγματάρχης Βλάχος και ο συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Τσάκαλος προσπάθησαν να συγκρατήσουν τους άνδρες τους, αλλά δεν τα κατάφεραν, με τον δεύτερο να φονεύεται.
Επίσης, μαχόμενος έπεσε ο αντισυνταγματάρχης Αθανάσιος Σακέτας, που αρνήθηκε να παραδοθεί στους τούρκους και διέταξε γενική επίθεση των ανδρών του.
Περαιτέρω, ο ουλαμός των υποψήφιων έφεδρων αξιωματικών εξολοθρεύτηκε ολοσχερώς.
Μέσα στη νύκτα της 17ης προς 18η Αυγούστου 1922, τα τμήματα του Τρικούπη προσπάθησαν να αναζητήσουν δίοδο σωτηρίας προς το Ουσάκ όπου γνώριζαν ότι θα βρισκόταν ο Φράγκου με τους δικούς του άνδρες. Όμως, αποπροσανατολίσθηκαν λόγω του ορεινού εδάφους ("Μουράτ Νταγ") και έχασαν το δρόμο τους περιπλανώμενα, με αποτέλεσμα να φτάσουν έπειτα από τρεις ολόκληρες ώρες στην περιοχή Ογιουτσούκ, όπου όμως -προς γενική απογοήτευση- δεν βρισκόταν πια ο Πλαστήρας με το Σύνταγμά του, έχοντας αποχωρήσει δυο ώρες πριν.
Το στενό πέρασμα είχε πια περιέλθει στην κατοχή του τουρκικού Ιππικού και ο Τρικούπης δίστασε να σχεδιάσει διάσπαση των εχθρικών θέσεων, με μόνο τον συνταγματάρχη Γαρδίκα (διοικητή της 9ης Μεραρχίας) να το επιχειρεί, να κατορθώνει το στόχο του και να φτάνει στην αμαξιτή οδό που συνέδεε το Τσεντές με το Ουσάκ.
Στις 19 Αυγούστου οι άνδρες του Τρικούπη και του Διγενή (ακολουθούμενοι από άμαχους πρόσφυγες ελληνικής και αρμένικης καταγωγής) μετέβαλλαν την κατεύθυνσή του δις, προκειμένου να αποφύγουν τις εχθρικές δυνάμεις που τους καταδίωκαν.
Την επόμενη μέρα (20 Αυγούστου) εισήλθαν στο τουρκικό χωριό Καρατζά Χισάρ, συμπληρώνοντας ένα 5μερο πορείας και συνεχών μαχών. Εκεί, γέροντες τούρκοι τους πληροφόρησαν ότι το Ουσάκ είχε καταληφθεί.
Κατόπιν της είδησης αυτής, αλλά και λόγω άρνησης των απολύτως εξουθενωμένων ανδρών τους να συνάψουν περαιτέρω μάχη, ο Τρικούπης και ο Διγενής και παρά τις αντιρρήσεις του ταγματάρχη Βλάχου που έσχισε τις επωμίδες του, αναγκάσθηκαν να γίνουν οι πρώτοι έλληνες στρατηγοί στα χρονικά που θα παραδίνονταν στους αντιπάλους τους, σε μια απόσταση 30 χλμ. μακριά από το Τουμλού Μπουνάρ, από όπου είχαν ξεκινήσει.
Μάλιστα ο ίδιος ο Κεμάλ Ατατούρκ ενημέρωσε τον Τρικούπη πως είχε προαχθεί σε αντιστράτηγο, μετά την παύση του Χατζανέστη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετοί από τους μικρασιάτες εθελοντές που μετείχαν στις μονάδες προτίμησαν να αυτοκτονήσουν αντί να παραδοθούν ζωντανοί στους τούρκους, οι οποίοι θα τους εκτελούσαν μετά από βασανιστήρια επί τόπου, ως ενόχους εσχάτης προδοσίας, καθώς θεωρούνταν τούρκοι υπήκοοι.
Παρόμοια τύχη επιφυλάχθηκε και για τις μονάδες του υποστράτηγου Αθανάσιου Φράγκου, που από το πρωΐ της 19ης Αυγούστου είχαν συνενωθεί στο Ουσάκ με αξιωματικούς και οπλίτες της IV Μεραρχίας, υπό τον ταγματάρχη Τσολάκογλου.
Το βράδυ της 16ης Αυγούστου το σύνολο της δύναμης, πλην του 5/42 Συντάγματος το οποίο ήταν προωθημένο στην τοποθεσία Χασάν Ντεντέ Τεπέ, αναμένοντας να φτάσει εκεί ο Τρικούπης, ήταν καθηλωμένο στην περιοχή του Τσουρούμ Νταγ, στα δυτικά του Τουμλού Μπουνάρ.
Ο Φράγκου δέχθηκε συνεχείς επιθέσεις τουρκικών δυνάμεων και υποχρεώθηκε να συμπτυχθεί προς τη σιδηροδρομική γραμμή ανατολικά του Ουσάκ, εγκαταλείποντας τις θέσεις του στην κοιλάδα Μπανάζ.
Στη μάχη που ακολούθησε, ο τομέας που κάλυπτε το 34ο Σύνταγμα (Ιωάννης Πιτσίκας) άντεξε αρχικά, αλλά όταν το 4ο Σύνταγμα (Χατζηγιάννη) υποχώρησε άτακτα χωρίς ιδιαίτερη πίεση, ολόκληρη η άμυνα κατέρρευσε.
Στις 23 Αυγούστου ο Φράγκου με την υποστήριξη του Συντάγματος Πλαστήρα επικράτησαν των αντιπάλων δυνάμεων στη μάχη του Σαλιχλί, απωθώντας τους.
Στις 24 Αυγούστου οι άνδρες του Φράγκου έφθασαν καταπονημένοι στο Νυμφαίο, από όπου -παρακάμπτοντας τη Σμύρνη και υποστηριζόμενοι συνεχώς από τον Πλαστήρα- αναχώρησαν πάραυτα για τον Τσεσμέ, μέσω του οποίου διαπεραιώθηκαν στη Μυτιλήνη, μαζί με μικρές άλλες διασωθείσες μονάδες (τμήματα του Α' Σ.Σ. υπό τον συνταγματάρχη Γονατά, άνδρες της ΙΙ Μεραρχίας και της Ανεξάρτητης Μεραρχίας υπό το στρατηγό Θεοτόκη κ.α.).
Παρά τις μεμονωμένες αυτές εξαιρέσεις, το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής στρατιάς είχε ηττηθεί ή αιχμαλωτισθεί. Μια φάλαγγα 1.500 ανδρών με 82 αξιωματικούς υπό την ηγεσία του υποστράτηγου Δημ. Δημαρά και του συνταγματάρχη Κολλιδόπουλου παραδόθηκε στο όρος Μουράτ Νταγ, έχοντας μείνει χωρίς τροφή και πυρομαχικά.
Μόνο μια μεγάλη μονάδα, η φάλαγγα υπό τον συνταγματάρχη Γαρδίκα κατάφερε να αποφύγει την αιχμαλωσία. Επίσης, 400 άνδρες κατόρθωσαν να διαφύγουν υπό την ηγεσία του δεκανέα Κομνηνού Πυρομάγλου ).
Σύμφωνα πάντοτε με την επίσημα καταγεγραμμένη ιστορία του Γ.Ε.Σ./Δ.Ι.Σ. οι ελληνικές απώλειες ανήλθαν σε 2.000 νεκρούς, 4.000 τραυματίες και επιπλέον 190 αξιωματικούς (περιλαμβανομένου του Τρικούπη) και σχεδόν 4.500 στρατιώτες αιχμαλωτισθέντες.
Στις 17 Αυγούστου, παρά ταύτα, ο αρχιστράτηγος Χατζηανέστης είχε αποστείλει από τη Σμύρνη όπου βρισκόταν, τηλεγράφημα προς τις μαχόμενες δυνάμεις του μετώπου, αναφέροντας:
"Ο ένδοξος Ελληνικός Στρατός, ο τόσας δάφνας δρέψας, ευρίσκεται μετά αγώνας τεσσάρων μόνον ημερών, και υπό την πίεσιν εχθρού ουχί υπερτέρων δυνάμεων, ένθεν του Τουμλού Μπουνάρ.
Άνδρες και μεταγωγικά διαρρέουσι προς το εσωτερικόν. Σώματα και Μεραρχίαι υποχωρούν άνευ διαταγής. Παρασκευάζεται ούτω κατάστασις φέρουσα το όνειδος, το αίσχος και την ατιμίαν.
Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί και στρατιώται! Δια την τιμήν σας, δια την τιμήν της Πατρίδος και του Ελληνικού ονόματος, ο εχθρός πρέπει να συγκρατηθή και να συντριβή ταχέως, ταχύτατα.
Η προς την Σμύρνην άγουσα πρέπει να φραχθή δια των στηθών όλων σας και πάση θυσία, ως φέρουσα άλλως όχι μόνον προς την Σμύρνην, αλλά και προς την αιχμαλωσίαν και την ατίμωσιν.
Τονώσατε το ηθικόν και εμπνεύσατε εις τας ψυχάς πάντων ότι η σωτηρία έγκειται μόνον εις την συνοχήν και την πειθαρχίαν. Πρέπει να εννοήσωσι πάντες ότι, μη απωθούντες τον εχθρόν, λιποψυχούντες και διαρκώς υποχωρούντες, θα επανέλθωσι μίαν ημέραν αλλ’ αργότερον εις την Πατρίδα και τα χωρία των, φέροντες επί του μετώπου των όχι την δάφνην ην μετά τόσους κόπους και μόχθους απέκτησαν, αλλά στίγμα, κηλίδα ανεξίτηλον, ρυπαίνουσα αυτούς και τους απογόνους των".
Στις 19 Αυγούστου, δυο ημέρες πριν παυθεί από τα καθήκοντά του, ο Χατζηανέστης στέλνει στον υποστράτηγο Φράγκου το εξής τηλεγράφημα: "Κοινοποιήσατε εις άπαντας τους υφ’ υμάς την κάτωθι διαταγήν μου. Ως να μη ήρκει η ακατάσχετος υποχώρησις, ήτις τείνει να μετατραπή εις φυγήν, εμπρησμοί, ατιμώσεις, βιασμοί, σφαγαί συμπληρούσι την απαισίαν εικόνα.
Οι φυγάδες πληθύνονται, η αποσύνθεσις επεκτείνεται και όμως δεν απέχει πολύ η γραμμή ην ως έσχατον όριον της συμπτύξεως ώρισα και ένθεν της οποίας απαγορεύω απολύτως πάσαν υποχώρησιν άνευ ειδικής διαταγής μου, καθιστών ατομικώς υπευθύνους τους διοικητάς των μονάδων, καθ’ ων θα εφαρμόσω αμειλίκτως τον νόμον εάν αυτοβούλως άλλως ενεργήσωσιν.
Οι δειλοί, οι άνανδροι, οι φυγάδες ας απέλθωσι συναποφέροντες μετ’ αυτών το αίσχος και την ατίμωσιν, αλλ’ οι πιστοί εις τον όρκον των, οι αληθείς άνδρες, οι Έλληνες, όσοι και αν είναι, να παραμείνωσιν εκεί ακλόνητοι μέχρι της ελεύσεως των εκ Θράκης και Β. Μετώπου αναμενόμενων ενισχύσεων, διότι άλλως βαίνομεν ραγδαίως και αμετακλήτως προς τον όλεθρον και την καταισχύνην".
Στον αντίποδα, ο Κεμάλ τηλεγράφησε προκλητικά προς την ελληνική πλευρά: «Έλληνες, θυμηθείτε την ιστορία σας και σταθείτε να δώσετε μια μάχη» Σε άλλο σημείο, η ιστορία ΓΕΣ/ΔΙΣ αναφέρει: «Αι ελληνικαί δυνάμεις αίτινες επολέμησαν εις Αλή Βεράν, ετίμησαν τα όπλα των μέχρι τέλους. Αλλ’ οι ήρωες του σκληρού τούτου αγώνος, παρέμειναν αφανείς λόγω της ολέθριας εκβάσεως αυτού».
Η πράξη του στρατηγού Τρικούπη να παραδοθεί και όχι να πέσει στο πεδίο της μάχης ή να αυτοκτονήσει, έχει δεχθεί διαχρονική κριτική από έλληνες ιστορικούς. Στο έργο του, «Η Μικρασιατική εκστρατεία», ο Σαράντος Καργάκος αναφέρει: "Η παράδοση του Τρικούπη ήταν μια πράξη ρεαλισμού και ανθρωπισμού αλλ’ όχι προσωπικού ηρωισμού. Έπρεπε ν’ ακολουθήσει αυτούς που είχε τις προηγούμενες ημέρες οδηγήσει στη θυσία και να μη συρθεί –Αρχιστράτηγος αυτός!- στην αιχμαλωσία. Το χρέος του ήταν η αυτοκτονία. Έτσι θα κατακτούσε την αθανασία και θα δημιουργούσε παράδοση που ειδικά στον παρόντα καιρό θα μας ήταν πολύ χρήσιμη. Χάθηκε η ευκαιρία να επικρατήσει ως στρατιωτική νοοτροπία η αρχή: ο αρχηγός δεν παραδίδεται, αυτοκτονεί. Το έπραξαν εκατοντάδες Γερμανοί αξιωματικοί. Όχι για τον Χίτλερ. Για την προσωπική τους τιμή".
Στις 18 Αυγούστου απονεμήθηκε από το γενικό στρατηγείο της τουρκικής στρατιάς ο τίτλος του αρχιστρατήγου στον Ισμέτ Πασά, ως επιβράβευση της συμβολής του στη νίκη.
Ο νέος αρχιστράτηγος (Γεώργιος Πολυμενάκος) έφτασε στις 22 Αυγούστου στο ελληνικό αρχηγείο της Σμύρνης με τη συνοδεία του υπουργού Στρατιωτικών Νικολάου Θεοτόκη και του στρατηγού Β. Δούσμανη όπου μετείχαν σε σύσκεψη μαζί με τον Χατζανέστη και τον Ύπατο Αρμοστή Αρ. Στεργιάδη, κατά την οποία επιβεβαιώθηκε η πλήρης ασυνεννοησία που επικρατούσε, αφού ο πρώην αρχιστράτηγος ενημέρωσε τους υπολοίπους ότι: «Ο κίνδυνος για τη Σμύρνη εξέλιπε».
18 Μαρτίου, 2019
Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΥΡΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ- Ή ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΣ ΕΠΩΦΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ?

(πηγή: https://www.facebook.com/idomeneas.filoktitis/posts/10217816948677105 )
Μηχανή του Χρόνου (Σημ.ΑΠ.καποιος την ονομαζει και μηχανη του ψευδους!), δεν μπορώ να πω ότι παρακολουθώ. Τυχαία διαπιστώνω οτι παρουσιάζουν ένα αφιέρωμα στον Νικόλαο Πλαστήρα. Έχουν ανεβάσει 2 επεισόδια και κάθομαι να τα παρακολουθήσω. Υποτίθεται ότι έχει συμβούλους, συντελεστές (έχει 2 στρατιωτικούς και 2 βιογράφους) το θέμα έχει μελετηθεί και άρα αναμένεις ένα σοβαρό αποτέλεσμα. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι θα παρουσιάζονται κάπως μονομερώς τα θετικά στοιχεία της σημαντικής αυτής προσωπικότητας, αλλά εμένα με ενδιαφέρει η στρατιωτική δράση του ιδίως στην Μικρά Ασία, η οποία παρουσιάζεται στο 2ο επεισόδιο και όσο να ‘ναι θα αξίζει τον κόπο. Ξαφνικά αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Αρχίζω από τις πλέον «ανώδυνες» παρατηρήσεις. Ενώ στο 1ο μέρος αναφέρεται ότι ο Πλαστήρας πρωτοπαρουσιάστηκε στο 5ο Σύνταγμα και πολέμησε στους Βαλκανικούς και διαρκώς υπάρχει η αναφορά στο 5ο Σύνταγμα, μετά τους Βαλκανικούς σημειώνεται ότι ο Πλαστήρας υπηρέτησε στην Λέσβο και μετά επέστρεψε στο 50ό Σύνταγμα στα Τρίκαλα (σημειωτέον ότι εκείνη την εποχή δεν είχε συσταθεί καν το 50ό Σύνταγμα). Ο Πλαστήρας αναφέρεται ότι το 1919 όταν μετέβη στην Μικρά Ασία και σε ηλικία 36 ετών, ήταν ο νεότερος συνταγματάρχης του ΕΣ, ανακριβώς βέβαια, γιατί ο Πλαστήρας προήχθη σε αντισυνταγματάρχη τον Ιούλιο του 1918 και σε συνταγματάρχη τον Αύγουστο του 1920 (οι 2 βιογράφοι τι ρόλο βαράνε;). O Αντιστράτηγος Ιωάννου αναφέρεται ως μέραρχος, ενώ ήταν ο Σωματάρχης του Σώματος Στρατού Σμύρνης (αναφορά από στρατιωτικό ο οποίος προέρχεται από την Αεροπορία!).
Ο αφηγητής σημειώνει ότι η Συνθήκη των Σεβρών καθόριζε πως το όριο καταδίωξης εκτός ζώνης είναι 3 χιλιόμετρα (άντε πες του ξέφυγε του συντελεστή ότι δεν υπήρχε τέτοια πρόβλεψη στην Συνθήκη, αλλά την είχαν επιβάλει οι Σύμμαχοι στον ΕΣ. Συνεχίζουμε). Οι επιχειρήσεις προς Άγκυρα ξεκινούν τον Ιούνιο του 1921 αλλά η απόκλιση 2 μηνών για την Μηχανή του Χρόνου δεν έχει σημασία (σε άλλο επεισόδιο αναφέρεται ότι ο τορπιλλισμός του ΕΛΛΗ έγινε στις 15 Αυγούστου 1939!). Στην εκπομπή μαθαίνουμε ότι ο Πρίγκιπας Ανδρέας τηρούσε εχθρική στάση απέναντι του Πλαστήρα. Ένας μάλιστα από τους σχολιαστές (στέλεχος του ΕΣ) σημειώνει ότι ο Πρίγκιπας Ανδρέας ουκ ολίγες φορές αδιαφορούσε όχι για το αν θα σκοτωθεί ο Πλαστήρας, αλλά αν θα εξολοθρευθεί το σύνταγμά του (το οποίο είχαν προηγουμένως σημειώσει ότι ήταν full κωνσταντινικό). Η βαρυσήμαντη αυτή κατηγορία είναι πρωτοφανής, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι το στέλεχος έχει μπερδέψει τον Σωματάρχη Ανδρέα του 1921 με τον Μέραρχο Δημαρά του 1922, ο οποίος σίγουρα μπορεί να κατηγορηθεί ότι αδικαιολόγητα άφηνε τον Πλαστήρα οπισθοφυλακή και να αναλάβει λεπτές αποστολές λίγο πριν την συντριβή του μετώπου στο Αφιόν (δεν πειράζει όμως συνεχίζουμε).

Οι υπεύθυνοι της εκπομπής για τον χάρτη που κατά διαστήματα παρουσιάζεται είναι για τα πανηγύρια. Ενώ ο ομιλητής αναφέρει ότι το Απόσπασμα Πλαστήρα εστάλη τον Αύγουστο του 1922 στο Καμελάρ νοτίως του Αφιόν, στον χάρτη το υποδεικνύει (με βέλος μάλιστα) στα βόρεια του Αφιόν δυτικά της Κιουτάχειας κοντά στον Σαγγάριο! Η εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ καταδεικνύεται στον χάρτη στην νοτιοανατολική καμπή του Σαγγαρίου (μόνο καμιά 100ή χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πόλη)! Προφανώς η καμπή του ποταμού χτύπησε στους συντελεστές της εκπομπής, οι οποίοι όταν μιλάμε για εξέχουσα την Αφιόν δεν έχουν καταλάβει για τι ακριβώς πρόκειται. Πάλι καλά που στον χάρτη η Σμύρνη παραμένει σταθερά τοποθετημένη στα δυτικά!
Και τώρα αρχίζουν τα σοβαρά.
Επιχειρήσεις.
Αναφέρεται ότι το 5/42 ΣΕ κατέλαβε τον Ιούνιο του 1920 το Αξάριο αφού μετά από σύντονη πορεία σε 14 ώρες κάλυψε 40 χιλιόμετρα. Κατ’ αρχάς, έτσι όπως γίνεται η αναφορά, μπορεί να υποθέσει ο τηλεθεατής ότι η κατάληψη έγινε αμαχητί μετά από μια απλή πορεία (αναφορά από τον προερχόμενο εξ Αεροπορίας στρατιωτικό που προφανώς δεν είναι ο κατάλληλος για να περιγράφει μάχες πεζικού, πέραν του γεγονότος ότι η κάλυψη απόσταση 40 χιλιομέτρων εντός 14 ωρών δεν είναι κάτι εξαιρετικό ακόμα και στο πεδίο της μάχης). Κατά δεύτερον, το Απόσπασμα Πλαστήρα ξεκίνησε την επίθεση το χάραμα και κατέλαβε το Αξάριο στις 18.00 το απόγευμα (δηλαδή μετά από περίπου 10 ώρες). Μετά το Αξάριο αναφέρονται οι επόμενοι σταθμοί του Αποσπάσματος δίνοντας την εντύπωση συνεχών μαχών και τελικά σημειώνεται ότι όταν έφθασε στο Αϊς Μπατς είχε σκοτώσει 500 Τούρκους και συλλάβει 1.200 αιχμαλώτους. Δυστυχώς για τους συντελεστές της εκπομπής (αλλά και γι’ αυτούς που τους παρακολουθούν) οι αιχμάλωτοι που συνέλαβε στο Αϊς Μπατς το Απόσπασμα Πλαστήρα ήταν μόλις 188, αλλά 1.200 αιχμάλωτοι με 400-500 νεκρούς ήταν οι τουρκικές απώλειες που κατέγραψε ολόκληρη η Μεραρχία Σμύρνης (στην οποία είχε ενταχθεί το Απόσπασμα) στις επιχειρήσεις στην περιοχή του Μπαλίκεσίρ. Αλλά δεν βαριέσαι, λεπτομέρειες. Τι 188, τι 1.200;
Αμέσως ακολουθεί η εντυπωσιακή πληροφορία ότι οι Τούρκοι είχαν κατατρομοκρατηθεί από τον Πλαστήρα που τον επικήρυξαν και του έδωσαν το προσωνύμιο Καραπιπέρ και τους τσολιάδες Σεϊτάν Ασκέρ, αλλά περιέργως ένας από τους αφηγητές της εκπομπής (καθηγητής πανεπιστημίου) κρίνει σκόπιμο (και οι συντελεστές ελαφρά τη καρδία το δέχονται) να σημειώσει ότι ο Πλαστήρας (προσωπικώς) είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των μικρών τουρκόπουλων(!!!) όπως ο Κολοκοτρώνης στην Επανάσταση!!! Ασχολίαστο.
Στην συνέχεια έχουμε την μάχη του Γεντίζ Χαν κατά τον Οκτώβριο του 1920, όπου αναφέρεται ότι στις 11 Οκτωβρίου ο τουρκικός Στρατός επιτέθηκε εναντίον των 2ου και 3ου Συντάγματος. Απέναντί τους είχαν τον Συνταγματάρχη Κονδύλη (2ου), Πλαστήρα (που βρέθηκε;) και τον Αντισυνταγματάρχη Κωνσταντίνου (3ου). Τώρα πως επιτέθηκαν σε 2 συντάγματα και απέναντί τους είχαν 3 διοικητές, αυτό το ξέρουν οι συντελεστές της εκπομπής. Αφού παρεμβάλλεται μια φωτογραφία όπου στρατιώτες έχουν στα χέρια τους τον Πλαστήρα και τον Κωνσταντίνου μετά την ελληνική νίκη, αναφέρεται επί λέξει. «Ο Μαύρος Καβαλάρης ήταν ο ήρωας του μετώπου». Εκεί σταματά η αφήγηση της μάχης, αλλά για κάποιον που ‘χει διαβάσει για την μάχη, ξέρει, ότι οι τουρκικές δυνάμεις επιτέθηκαν στις 14 Οκτωβρίου κατά του 2ου και 3ου Συνταγμάτων και με νυκτερινή αντεπίθεση οι ελληνικές μονάδες ανέτρεψαν τον αντίπαλο επικρατώντας του αντιπάλου τον οποίον κατεδίωξαν. Το 5/42 έφθασε στην περιοχή, μόνο το μεσημέρι της 15ης μετά από νυκτερινή πορεία κι αφού είχε τελειώσει η μάχη (λεπτομέρεια θα μου πείτε, αλλά ο Πλαστήρας ήταν ο ήρωας του μετώπου κατά την εκπομπή, είτε συμμετέχει είτε όχι σε μάχη).

Ακολουθεί η μάχη του Τουμλού Μπουνάρ κατά την ελληνική επίθεση του Μαρτίου 1921 και μετά η μάχη στο ίδιο μέρος κατά την ελληνική οπισθοχώρηση. Εκεί έχουμε την περιγραφή ότι οι Τούρκοι έκαναν επίθεση στο Τουμλού Μπουνάρ αναγκάζοντας τις ελληνικές δυνάμεις να αποχωρήσουν από το Αφιόν Καραχισάρ. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη στο Τουμλού Μπουνάρ στις 28 Μαρτίου όταν σχεδόν κατελήφθη αλλά τότε εμφανίστηκε ο Πλαστήρας και με την πλευρική του κίνηση έκρινε την μάχη. Η πραγματικότητα είναι, ότι στο Τουμλού Μπουνάρ στάθμευε το 34ο Σύνταγμα (- 2 λόχοι) υπό τον Συνταγματάρχη Διαλέτη το οποίο από τις 12.00 της 26ης Μαρτίου έως τα μεσάνυχτα, αντιμετώπισε μόνο του και απέκρουσε σειρά τουρκικών επιθέσεων. Το 5/42 ΣΕ εγκαταστάθηκε το ίδιο βράδυ 5 χιλιόμετρα πίσω από το 34ο Σύνταγμα. Το πρωΐ στις 06.00 της 27ης Μαρτίου επενέβη στα δεξιά του 34ου Συντάγματος το 7ο Σύνταγμα που είχε καταφθάσει και απωθεί τον εχθρό. Στις 14.00 καταφθάνει στα αριστερά του 34ου Συντάγματος και το ΙΙ/2 Τάγμα που απωθεί κι αυτόν τον εχθρό. Την ίδια ώρα καταφθάνει και το 1ο Σύνταγμα (2 τάγματα) διαθέτοντας 1 τάγμα στην παράταξη του 34ου Συντάγματος και άλλο 1 τάγμα ως εφεδρεία. Στην διάρκεια της ημέρας το 34ο Σύνταγμα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει νικηφόρα τις τουρκικές επιθέσεις εναντίον του. Την 2η αυτή ημέρα της μάχης το 5/42 εξακολουθεί και σταθμεύει 5 χιλιόμετρα πίσω μη εμπλεκόμενο στην μάχη.
Τα μεσάνυχτα διετάχθη για τις 28 Μαρτίου η επίθεση των 1ου και 34ου Συντάγματος, η διατήρηση των θέσεων από το 7ο Σύνταγμα και το 5/42 ΣΕ (2 τάγματα) να προωθηθεί και να πλήξει από πλάγια αριστερά της ελληνικής παράταξης τις τουρκικές δυνάμεις. Πράγματι στις 28 Μαρτίου το μεν 7ο Σύνταγμα απέκρουσε τουρκική επίθεση, τα 1ο και 34ο Συντάγματα επιτέθηκαν αλλά συνάντησαν αντίσταση, αλλά στις 12.15 επενέβη από αριστερά το 5/42 ΣΕ που είχε μαζί του και το ΙΙ/2 Τάγμα, οπότε επέτρεψαν στα 1ο και 34ο Συντάγματα να συνεχίσουν την επίθεσή τους. Δύο ώρες μετά την πλευρική επίθεση του 5/42 ΣΕ οι Τούρκοι αντιλαμβανόμενοι την μικρή του ισχύ αντεπιτέθηκαν και το έφεραν σε δύσκολη θέση, από την οποία το έβγαλε επίθεση του ΙΙ/2 Τάγματος, οπότε στις 20.00 μπόρεσαν το 5/42 ΣΕ και ΙΙ/2 Τάγμα υπό εχθρική πίεση να επιστρέψουν στις ελληνικές γραμμές. Έτσι έληξε η μάχη του Τουμλού Μπουνάρ. Είναι προφανές, ότι την κατάσταση στην 3ήμερη μάχη έσωσε αρχικά ΜΟΝΟ ΤΟΥ το 34ο Σύνταγμα και ότι δεν ήταν το 5/42 ΣΕ που έσωσε την κατάσταση αφού στην μάχη συμμετείχαν δυνάμεις από άλλα 3 συντάγματα (1ο, 2ο, 7ο) αλλά αυτά προφανώς μικρή σημασία έχουν για τους συντελεστές της εκπομπής, οι οποίοι παρουσιάζουν Λεζάντα «Ο Πλαστήρας σώζει το Α΄ Σώμα Στρατού από τις τουρκικές μεραρχίες». Ένας από τους σχολιαστές μάλιστα (μη στρατιωτικός) δεν αποφεύγει τον πειρασμό να σχολιάσει ότι ο Πλαστήρας διέσωσε όχι μόνο το Α΄ ΣΣ αλλά ολόκληρη την ελληνική Στρατιά, συμπληρώνοντας ότι ήταν μια από τις σωτήριες επεμβάσεις από τις πολλές που έκτοτε έκανε ο Πλαστήρας στο μέτωπο (αλλά ως μετριόφρων δεν χρειάζεται να τις αναφέρει).
Η αποκορύφωση έρχεται με την επιχείρηση κατά της Άγκυρας. Αφού πάρα πολύ χαλαρά ο αφηγητής ενημερώνει ότι στις αρχές Ιουλίου οι τσολιάδες του Πλαστήρα παίρνουν μέρος στην 2η και νικηφόρα μάχη του Εσκή Σεχίρ (χωρίς λεπτομέρειες για το τι έκανε από τα τέλη Ιουνίου που ξεκίνησε η ελληνική επίθεση) και χωρίς πολλά-πολλά ο ΕΣ περνάει τον Σαγγάριο. Με σοβαροφάνεια ο αφηγητής ενημερώνει ότι η ΧΙΙΙ Μεραρχία στην οποία ανήκει ο Πλαστήρας, περνάει την Αλμυρά Έρημο με «καύσωνα, χωρίς ίχνος σκιάς και χωρίς εφοδιασμό»! (οι λέξεις έχουν σημασία, ο στρατός προωθείτο για επιχειρήσεις και πριν ακόμα εμπλακεί δεν είχε εφόδια). Εδώ όμως μας περιμένει ένα συγκλονιστικό στοιχείο. Η εκπομπή σε παγκόσμια πρώτη αποκαλύπτει κάτι που δεν το ξέρει κανείς. Ο Πλαστήρας και οι τσολιάδες του συμμετείχαν στην μάχη για το ύψωμα Καλέ Γκρότο που ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου!!! Πριν βέβαια, ενημερωνόμαστε ότι ο διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού Πρίγκιπας Ανδρέας «μη έχοντας επαρκή στρατιωτική κατάρτιση και γνώσεις του πεδίου της μάχης διέταξε κατά μέτωπον επίθεση». Εν τέλει ο Πλαστήρας στην κορυφή του απόρθητου οχυρού σηκώνει την σημαία (Ιβο Τζίμα style υποθέτω). Οι εν συνεχεία περιγραφές δεν έχουν καμία σημασία γιατί πολύ απλά ατυχώς για τους συντελεστές της εκπομπής και δυστυχώς για τους τηλεθεατές, στο Καλέ Γκρότο (η μάχη ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου) ενεπλάκη η V Μεραρχία και αυτή το κατέλαβε!!! Το 5/42 ΣΕ και η ΧΙΙΙ Μεραρχία στην οποία ανήκε, ΔΕΝ συμμετείχαν στην μάχη του Καλέ Γκρότο, αλλά ΔΥΤΙΚΑ αυτού σε τοπωνύμια τα οποία δεν έχουν την αίγλη του Καλέ Γκρότο.

Για τα μετέπειτα γεγονότα συγκεντρώνοντας όλα τα αποθέματα αντοχής σημειώνω τα πιο σπαρταριστά, αφού κατά την υποχώρηση του Αυγούστου 1922, ο στρατιωτικός εξ Αεροπορίας, αναφέρει ότι «λέγεται» πως ο Πλαστήρας ανέλαβε την διοίκηση της VIII Μεραρχίας, συγχέοντας κατά έναν παράδοξο τρόπο την ΧΙΙΙ Μεραρχία στην οποία ανήκε με την VIII Μεραρχία η οποία τότε με έδρα την Ήπειρο δεν είχε καν συγκροτηθεί ως εμπόλεμη. Βέβαια ο πτέραρχος δεν έχει καταλάβει ότι όλη η ΧΙΙΙ την οποία ανέλαβε ο Πλαστήρας δεν είχε παρά τα υπολείμματα εξ 2.000 ανδρών και δεν κάθεται να σκεφθεί πόσοι θα έχουν απομείνει από το 5/42 (μόλις 400), που κατά τα άλλα όπως εξυμνητικά αναφέρεται είναι μία από τις λίγες μονάδες που κράτησε την συνοχή της (μεταπίπτοντας από το επίπεδο Αποσπάσματος σε επίπεδο διλοχίας).
Αναφορά γίνεται και στην τελευταία μάχη κατά την αποχώρηση από την Ερυθραία, όπου αντιμετώπισε μια «μεγάλη» τουρκική μονάδα (οι οποίοι εν συνεχεία διευκρινίζεται ότι ήταν τσέτες) και περιγράφεται πως την περικύκλωσαν με σκοπό την «εξολόθρευση» και τον «αφανισμό» τους, οπότε οι τσολίαδες συλλαμβάνουν αιχμαλώτους, τους προκαλούν σοβαρές απώλειες και τελικά οπισθοχωρούν. Οι επίσημες αναφορές όμως που υπάρχουν κάνουν λόγο για επαφή το απόγευμα της 1ης Σεπτεμβρίου του Αποσπάσματος Πλαστήρα με «σχετικά μικρό απόσπασμα εχθρικού ιππικού», το οποίο άφησε πίσω του 2 (ολόκληρους) νεκρούς. Εν κατακλείδει ο αφηγητής σημειώνει ότι η μονάδα του Πλαστήρα είναι η τελευταία που εγκατέλειψε την Μικρά Ασία, το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 1922 και ώρα 01.15 την νύκτα, αφού πρώτα ο σαλπιγκτής σάλπισε κατ’ εντολήν του Πλαστήρα την «Θοδώρα» το εμβατήριο του συντάγματος. (Πολλές λεπτομέρειες σκέφτεσαι). Οι επίσημες αναφορές όμως σημειώνουν ότι την 1η Σεπτεμβρίου η Στρατιά διέταξε να καταρτισθεί απόσπασμα 1.200 ανδρών με 8 πυροβόλα από την ΙΙ Μεραρχία και πράγματι αυτό καταρτίστηκε από το 1ο Σύνταγμα και 2 πυροβολαρχίες (η μία από την VII Μεραρχία) υπό τον Αντισυνταγματάρχη Μαρούλη (ποιος είναι αυτός;).
Συμπερασματικά, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ. Έτσι μαθαίνουμε την ιστορία σήμερα; Και μάλιστα από στρατιωτικούς. Παιδιά, ο Πλαστήρας δεν χρειάζεται(?) παραμύθια για να κρατήσει το όνομά του την αίγλη του(ΣΗΜ.ΑΠ ποια αιγλη ? αυτη του πραξικοπηματια? η του δολοφονου?).
Πηγές
https://www.facebook.com/idomeneas.filoktitis/posts/10217816948677105
https://www.youtube.com/watch?v=-luht1KY5qw&fbclid=IwAR3tQEouEvJLIxAQeJBWzA3l9yJejl2LEFeldha7fXxfm3KIqIU43pxcds4
ΠΗΓΗ http://www.istorikathemata.com/2019/03/blog
28 Οκτωβρίου, 2018
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ 1941 -Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ "ΟΧΙ" !
Το 1945 οταν πρωθυπουργος της χώρας ηταν ο Στρατηγός Πλαστήρας και εν μέσω των Δεκεμβριανών , η εφημ ."ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΙΜΑ" (5/4/1945) δημοσίευσε Επιστολή του "Μαύρου Καβαλλάρη" προς τον Π.Μεταξά ΠΡΕΣΒΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΒΙΣΥ (οπου ειχε την εδρα της η φιλοναζιστική γαλλική κυβερνηση του Πεταιν) με ημερομηνία 16-ΙΟΥΛΙΟΥ-1941 , οπου μεταξύ άλλων ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ εγραφε : " Ο ΑΝΙΣΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΜΙΑΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΔΥΝΑΜΙΝ ΟΠΩΣ Η ΙΤΑΛΙΑ ΠΡΟΕΚΛΗΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΕΞΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΤΟΠΙΚΑΣ ΝΙΚΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑΝ ΠΡΟΗΣΘΑΝΟΜΗΝ ΤΑΣ ΟΛΕΘΡΙΑΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ ΜΙΑΣ ΑΣΤΟΧΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ ΕΚ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ ΙΚΑΝΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ. ΠΕΡΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1940 ΕΙΧΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΕΙ ΟΤΙ ΥΠΗΡΧΕΝ ΕΔΑΦΟΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΕΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΙΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. ΕΚΑΜΑ Ο,ΤΙ ΗΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΝ ΤΑΥΤΗΝ ΟΠΩΣ ΕΠΩΦΕΛΗΘΕΙ Η ΕΛΛΑΣ ΤΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ. ΠΡΟΣΕΚΡΟΥΣΑ ΟΜΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΜΕΤΑΞΑ.."
Εκ του ολου κειμένου φαίνεται οτι ο Πλαστήρας ηταν οχι μονον εναντίον του ΟΧΙ και του Αγώνα στα Αλβανικα βουνά αλλά και κατά της μάχης στην Κρητη την οποίαν χαρακτήριζε παρακάτω στην ιδια επιστολή ως " ΑΣΚΟΠΟΝ ΠΑΡΑΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗΝ".. Μάλιστα αργότερα ,τον Σεπτεμβρη του '41 εστειλε τον εξ απορρήτων του Κ.ΠΥΡΟΜΑΓΛΟΥ στην Κατοχική Ελλάδα για να οργανώσει σχεδόν "φιλοαξονική" πολιτική , κομίζοντας επιστολές του - μια εξ αυτών και η επιμαχη προς τον πρέσβη στο Βισύ- απογοητεύοντας τον Ζέρβα ο οποιος προόριζε τον Πλαστήρα για υπαρχηγό του στον ΕΔΕΣ.. (Ο Ν.Ζερβας βεβαίως αφου επεισε τον Πυρομάγλου εδειχνε οπου χρειαζόταν μισές και σε ακινδυνα αποσπασματα τις Επιστολες Πλαστήρα , και τελικά καταφερε και ιδρυσε τον ΕΔΕΣ επικαλούμενος τον "Μαυρο Καβαλλαρη" παρα τον ΦΙΛΟΓΕΡΜΑΝΙΣΜΟ του τελευταίου.. Βλ Σ.Γρηγοριάδη, Ιστορ.Συγχ.Ελλ.τ.1, σελ .156 κ.ε).
Αφορμή για την εν λόγω επιστολή ηταν η μη ανανέωση του Διαβατηρίου του Πλαστήρα κατ εντολήν της Κυβερνησης Μεταξά. Εξ ου και ολο το μίσος του "Μαυρου Καβαλλάρη" κατά του Μεταξά και οι κατηγορίες του οτι οδηγησε την Χώρα στον ολεθρο πολεμώντας κατά των Ιταλογερμανών του Αξονα.
Τονίζει μάλιστα οτι ο ιδιος πάντα εργαζόταν για την διευθέτηση της ελληνοϊταλικής διαφοράς με την μεσολάβηση των Γερμανων οι οποιοι δεν ηθελαν τη σύρραξη αλλά οδηγήθηκαν εκει τα πράγματα εξαιτίας της αδεξιότητας της ελλ.κυβέρνησης του "ΟΧΙ"...
Τέλος ο Πλαστηρας αφήνει να αιωρειται η απειλή οτι σε λίγο θα κατέχει ο ιδιος την εξουσία και εκεινος πιά θα μοιράζει διαβατήρια..
Γράφει απειλώντας :"ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΤΑ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ ΟΛΩΝ.." Ολη η επίμαχη επιστολή ειναι μια κατηγορία κατά της Κυβέρνησης Μεταξά για το ΟΧΙ που ειπε στους Ιταλούς -συγκεκριμένα κατηγορεί τον Μεταξά ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ- ενω κατηγορεί ως ΑΣΧΕΤΟΥΣ και τους Στρατιωτικούς Ηγέτες που οδηγησαν την χώρα στο Αλβανικό Επος , θεωρώντας το ως "ΤΟΠΙΚΕΣ ΝΙΚΕΣ" οφειλόμενες μονον στην μαχητικότητα των απλών στρατιωτών..
Βεβαια ιστορικώς η θέση αυτή υπέρ του Αξονος του Πλαστήρα ο οποίος ειχε εξοριστεί ( εξαιτίας του ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ το 1935) στην Νίκαια της Γαλλίας , εξηγείται λόγω των φανατικών ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΙΚΩΝ -αρα και ΑΝΤΙΑΓΓΛΙΚΩΝ - φρονημάτων του απορροια των πολιτικών παθών του ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ της εποχής....
Μισώντας τους Αγγλους και τον Βασιλια Γεώργιο ο Πλαστήρας ειχε " συμπαθήσει" τους Γερμανούς Ναζί.. Παρόμοιες ΑΝΤΙΑΓΓΛΙΚΕΣ θέσεις με αυτές του Πλαστήρα ειχαν και άλλοι αντιβασιλικοί ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ Βενιζελικοί Αξιωματικοί οπως πχ ο ΓΟΝΑΤΑΣ , Ο ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ.
Ηταν λοιπόν μεγάλη τύχη ΤΟΤΕ για τη Χώρα που στην κυβέρνηση υπήρχε η Δικτατορία ΜΕΤΑΞΑ και κατεξοχήν ο Βασιλέας ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β' -ακραιφνής Αγγλόφιλος- και εν τέλει απέφυγε η Ελλάδα (αν την κυβερνούσαν ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΙΚΟΙ -ΑΝΤΙΑΓΓΛΟΙ) να βγει στον Πολεμο υπέρ του Αξονα δηλ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΧΑΜΕΝΩΝ διότι ουδετερότητα ηταν τοτε εν τοις πράγμασι ανέφικτη (για καθαρώς γεωπολιτικούς λόγους οπως θα δουμε παρακάτω).
Γράφει στο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του ο Μεταξάς οτι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να διατηρήσει κάποια ουδετερότητα (παρά τις αοκνες προς τουτο προσπάθειες του) και τελικά τον Πολεμο θα τον κέρδιζαν πάλι οι δυνατοί στο ΝΑΥΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ Σύμμαχοι (Αγγλία & ΗΠΑ) κι οχι οι ισχυροί στον Στρατό Ξηράς Γερμανοί. Υπο αυτήν την εννοια η "Αγγλοφιλία" του Μεταξά ειχε αφετηρία τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας.
Γι αυτό ηδη απο το 1938 ετοίμαζε την χώρα για πολεμο (εξ ου κι η περίφημη Γραμμη Μεταξά). Πράγματι η ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ για την Ελλάδα ηταν μακροπροθεσμα ΑΝΕΦΙΚΤΗ ΚΑΙ ΘΑ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΣΕ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ επειδή :
1) Απο την Ανατ.Μακεδονία ηταν ΕΥΑΛΩΤΕΣ ΟΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΠΛΟΕΣΤΙ βασική πηγή καυσίμων για την Βέρμαχτ (το Πλοέστι βρισκόταν ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΙΚΩΝ απο τα μακεδονικά αεροδρομια). Ετσι θαπρεπε να βρουν τροπο οι Γερμανοί να εξασφαλίσουν τουλάχιστον την Ανατολικη Μακεδονία και σε αυτό ηταν αναμενόμενο να προστρέξουν για βοήθεια στους παλαιούς συμμάχους τους κι επωφθαλμιούντες την Μακεδονια ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ.
2) Απο την άλλη μεριά οι Αγγλοι ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΝΑΝ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ χωρίς αμυνα για την υπεράσπιση των Ναυτικων τους Δυνάμεων στη Μεσόγειο. Ειναι σαφές δηλ οτι μια ουδετερη Ελλάδα σήμαινε μια ΔΙΧΟΤΟΜΗΜΕΝΗ Ελλάδα κατα τα πρότυπα των δύο Ελλάδων του 1ου Παγκ. Πολέμου.. Κι αυτό που δεν ειχε αντιληφθει ο Πλαστήρας ( και οι άλλοι αντιβασιλικοί Βενιζελικοί) το ειχε διαβλέψει ήδη απο το 1938 ο Μεταξάς οπως αποκάλυψε στους δημοσιογράφους στις 30-Οκτ-40 εξηγώντας τους οτι δεν μπορούσε παρά να αρνηθει να συμμορφωθει στο Ιταλικό τελεσίγραφο. Το ΟΧΙ για τον Μεταξα και τον Βασιλεα Γεωργιο Β΄ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ . Η άλλη επιλογή ηταν ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ.
ΥΓ.
Ολόκληρη η επίμαχη επιστολή Πλαστηρα υπάρχει στην "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ " ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ (τ.4 , σελ.38 κ.εξ).
Η δημοσίευση της Επιστολής ειχε ως συνέπεια την Πτώση της Κυβερνησης Πλαστήρα στις 7/4/1945 με κατηγορίες ..δωσιλογισμού. Πολλοί ειπαν τοτε οτι η Επιστολή (που ειχε "φτάσει" στα χέρια των Αγγλων μέσω πιθανώς κύκλων του Ζερβα ) δόθηκε απο αυτούς στις Εφημερίδες με στόχο την Πτώση ακριβώς του Πλαστήρα που δεν ηταν "υπάκουος" το '45 στην Αγγλική πολιτική η οποία επεδίωκε τοτε περιορισμό της ΡΩΣΙΚΗΣ (μέσω ΚΚΕ) επιρροής στην Ελλάδα.
https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2018/10/1941.html
09 Ιανουαρίου, 2018
Η Μικρασιατική εκστρατεία και Καταστροφή σε τρία επεισόδια (1919-1922)

Πρώτο επεισόδιο: Η απόβαση στην Σμύρνη
Η Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922) ήταν για τους Έλληνες συνέχεια του απελευθερωτικού αγώνα που κηρύχθηκε το 1821. Ήταν προσπάθεια για την ολοκλήρωση της ''Μεγάλης Ιδέας'', του πόθου των Ελλήνων να απελευθερωθούν τελικά όλες οι Τουρκοκρατούμενες περιοχές. Για τα υπόλοιπα μέλη της Συμμαχίας Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ κ.α.), στην οποία η Ελλάδα είχε υπαχθεί με πρωτοβουλία του Βενιζέλου, η Εκστρατεία ήταν ένα πεδίο ανταγωνισμού για την εξασφάλιση του ελέγχου της Μικράς Ασίας καθώς και μια ευκαιρία για πωλήσεις όπλων. Στις 6 Μαΐου 1919 οι Τρεις Μεγάλοι, Λόυδ Τζωρτζ (Αγγλία), Ουίλσον (Η.Π.Α.) και Κλεμανσώ (Γαλλία) έδωσαν μέσω του Λόυδ Τζωρτζ εντολή στον Βενιζέλο να καταλάβει την τουρκοκρατούμενη Σμύρνη. Την ιστορική εκείνη στιγμή περιγράφει ο Βενιζέλος με λεπτομέρεια στο Ιδιόγραφο Ημερολόγιό του. Η εντολή δόθηκε, σύμφωνα με τα γραφόμενα στο Ημερολόγιο, για να εμποδισθεί η κατάληψη της Σμύρνης από τους Ιταλούς.
Παράλληλα, η κατάληψη της Σμύρνης από τον ελληνικό στρατό, έστω και με την παραπάνω ξένη προς τα Ελληνικά συμφέροντα εντολή, φαινόταν να εξυπηρετεί και τα Ελληνικά όνειρα. Η παραπάνω εντολή προς τον Βενιζέλο δεν ανακοινώθηκε δημόσια, επειδή αποτελούσε πράξη εχθρική των Τριών προς την Ιταλία και προς την Τουρκία. Στην δημοσιότητα δόθηκε ανακοίνωση, ότι οι Τρείς Μεγάλοι “επέτρεψαν” στον Βενιζέλο να αποβιβάσει στρατό στην Σμύρνη σε εφαρμογή δήθεν της Συνθήκης των Σεβρών. (Μ. Finefrock)Την πλασματική αυτήν εκδοχή έχει καταγράψει η Ιστορία ως πραγματικότητα.

Στο βιβλίο του Αρχηγού της Αγγλικής Κατασκοπείας (Intelligent Service) Sir Basil Thomson, αναφέρεται απόσπασμα από το ημερολόγιο του Άγγλου Αρχιστράτηγου Sir Henry Wilson, με ημερομηνία 28/10/1919 (έξι μήνες μετά την απόβαση στην Σμύρνη), στο οποίο αναφέρονται τα εξής αποκαλυπτικά στοιχεία:
<< I told him straight out that he had ruined his country and himself by going to Smyrna. The old man agreed, but said the reason was because Paris had not finished off the Turk and had made peace with him. This, of course, is only partly
so. Venizelos is very bitter against the Turk and said the whole twelve divisions were available if we would finish theTurk off. He realizes that he is in hopeless position and is trying now to sell his twelvedivisions. He begged me to tell Lloyd George that both he (Venizelos) and Greece were done. I said Iwould. The old boy is done>>
«Του είπα χωρίς περιστροφές πως είχε καταστρέψει και τη χώρα του και τον εαυτό του με τη μετάβαση στη Σμύρνη κι ο δύστυχος συμφώνησε, αλλά υπέδειξε ως αιτία το ότι το Παρίσι δεν αποτελείωσε τον Τούρκο και συνήψε με αυτόν ειρήνη. Αυτό, βέβαια, είναι μέρος της αλήθειας. Ό Βενιζέλος τρέφει μεγάλο μίσος κατά των Τούρκων και τόνισε, ότι ήταν διαθέσιμες και οι δώδεκα μεραρχίες του, αν επρόκειτο να τον αποτελειώσουμε. Αντιλαμβάνεται ότι ή κατάσταση του είναι απελπιστική και τώρα προσπαθεί να μεταβιβάσει (to sell) σε άλλον τις δώδεκα μεραρχίες του. Μου ζήτησε να πω στον Λόυντ Τζωρτζ, ότι τόσο ο ίδιος όσο και ή Ελλάδα είμαστε ξεγραμμένοι. Υποσχέθηκα να το διαβιβάσω.
Ό ταλαίπωρος είναι πραγματικά ξεγραμμένος (Μετάφραση Κ. Μπαρμπή )».
Βλέπουμε εδώ έναν Βενιζέλο απελπισμένο και αποκαμωμένο. Ως αιτία της δυστυχίας του προβάλλει το γεγονός, ότι η Γαλλία είχε συνάψει μυστική συμφωνία με την Τουρκία, πράγμα που ο ίδιος δεν είχε προβλέψει. Όταν το αντιλήφθηκε και έβλεπε τα γαλλικά πλοία να διασχίζουν τα χωρικά μας ύδατα του Αιγαίου για να ξεφορτώσουν όπλα στα παράλια της Μικράς Ασίας (Sir Basil), κατάλαβε ότι το παιχνίδι ήταν χαμένο. Ήταν, όμως, αδύνατον να κάνει πίσω, να αποσύρει τον στρατό από την Μικρά Ασία. Μια τέτοια κίνηση θα αποτελούσε ισχυρό κόλαφο στους Έλληνες της Ιωνίας, αφού αυτοί, όπως και οι Έλληνες της ελεύθερης Ελλάδας, δεν είχαν αντιληφθεί ότι η εκστρατεία έμελλε να καταλήξει στην καταστροφή. Ακόμη, θα έδινε θάρρος στον Τουρκικό στρατό και είναι άγνωστο τι αγριότητες θα έκανε εις βάρος των Ελλήνων και πού θα σταματούσε η ορμή του.
Έτσι δικαιολογείται η θλιβερή εικόνα που έδειξε ο Βενιζέλος στον Άγγλο Αρχιστράτηγο. Και αφού ο Άγγλος δεν δέχθηκε να αναλάβει να ''τελειώσει τον Τούρκο'' με τις δώδεκα Ελληνικές μεραρχίες, αποφάσισε, όπως δείχνουν τα πράγματα, να τις μεταβιβάσει (to sell them)στον άσπονδο εχθρό του, τον Γούναρη. Το πέτυχε, έναν χρόνο μετά την παραπάνω συνάντηση με τον Sir Henry: Προκήρυξε τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 με πρόθεση, όπως προκύπτει από τους διαλόγους του με τον Άγγλο Αρχιστράτηγο, να χάσει, για να μεταθέσει την ευθύνη για την ήττα στον Γούναρη και ο ίδιος να διαφύγει στο φιλόξενο για τον ίδιο καταφύγιο, την αλλοδαπή (Back home, Sir Michael,Πρακτικά της διημερίδας “Μικρασιατικός πόλεμος – η Ανάμιξη των Ξένων Δυνάμεων”).
Η φιλοβασιλική Κυβέρνηση του καθεστώτος Γούναρη που προέκυψε από τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, παρέλαβε από τον Βενιζέλο, όπως είδαμε, μια στρατιά καταδικασμένη σε έναν ''προαναγγελθέντα θάνατο''(Τσάγκας), μια εκστρατεία που στηριζόταν στην ζημιογόνο ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας (MichaelFinefrock). Από την ελληνική πλευρά η υποχώρηση θα εθεωρείτο ως απεμπόληση των προηγουμένων κατακτήσεων. Την ώρα που η εκστρατεία προχωρούσε θριαμβευτικά προς την απελευθέρωση της Ιωνίας, θα ήταν αδύνατον να πεισθεί ο ελληνικός λαός, ότι ήταν καταδικασμένη. Δεν νοείται, άλλωστε, σε μια εκστρατεία στην οποία ο στρατός προχωρεί θριαμβευτικά προς την νίκη, να ανακοινωθεί: “Μετανιώσαμε! Γυρίστε πίσω!” Απόσυρση του στρατού από το Μικρασιατικό μέτωπο θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς προβλήματα, αν υπήρχε κάλυψη από την Αγγλία. Η αγγλική Διπλωματική εξουσία επανειλημμένως έκανε προτάσεις για ειρηνική λύση. Η επιμονή, όμως, του Λόυδ Τζωρτζ να συνεχίζεται ο πόλεμος εμπόδιζε κάθε διπλωματική παρέμβαση (Κ. Μπότσιου, Πρακτικά Διημερίδας...).
Έτσι άρχισε και προχώρησε η Μικρασιατική Εκστρατεία. Εξελισσόταν φαινομενικά με επιτυχία, μέχρι να εξαντληθεί η αντοχή αξιωματικών και φαντάρων και να τελειώσουν τα χρήματα και τα πολεμικά εφόδια. Ο Κεμάλ με στρατό ξεκούραστο και εφοδιασμένο πλουσιοπάροχα από την Ρωσία, την Γαλλία και την Ιταλία ετοίμαζε την μεγάλη επίθεση. Η επίθεση του Κεμάλ έγινε την νύχτα της 14 προς 15 Αυγούστου 1922 π. ημ. Εξελίχθηκε εύκολα, χάρις σ' ένα κενό που είχε μείνει στο μέτωπό μας, στο σημείο που είχε διαταχθεί να φυλάξει το απόσπασμα Πλαστήρα. Από εκεί πέρασε ανεμπόδιστα ο τουρκικός στρατός και περικύκλωσε τον ελληνικό, που βρέθηκε απροετοίμαστος.
<<Η εκ του αιφνιδιασμού τούτου επελθούσα σύγχυσις της Μεραρχίας ήτο απερίγραπτος. Τμήματα και Σχηματισμοί, χωρίς να βάλλονται και άνευ διαταγής τινος, έλάμβανον λοξήν διά τών χαραδρών κατεύθυνσιν προς Βορειοδυσμάς, συγκλίνοντες προς το Ρεσίλ — Τεπέ (Έκθεση Στρατηγού Δημαρά))».
Όσοι αξιωματικοί και στρατιώτες κατόρθωσαν να διαφύγουν από τον κλοιό που δημιούργησαν οι Τούρκοι, κατευθύνθηκαν προς τα όπισθεν σε άτακτη υποχώρηση. Μεταξύ των αξιωματικών ήταν ο Ελ. Σταυρίδης, που περιγράφει την τραγική φυγή ως εξής:
<<Έπεράσαμε την καιομένην Φιλαδέλφειαν. ... Εΐχεν αρκετά πτώματα, πού έμύριζαν φοβερά μαζί με την καπνίλα της πυρκαϊάς. Ποιός να προσέξη τι πτώματα ήσαν; Επερνούσαμε βιαστικοί, σκυφτοί, μέσα από τους καπνούς σαν φαντάσματα. ... Είχαμε, πάντως, την ελπίδα ότι, εάν κατωρθώναμε νά γλυτώσουμε από αυτήν την κόλασιν, βαδίζομεν πλέον διά τά .. . σπίτια μας, καί τίποτε δεν μπορούσε πιά να μας σταματήσει από του να πάμε>>.
Και από τις μαρτυρίες που συγκέντρωσε ο Εισαγγελέας Νίκος Τσάγγας:
<<Το μεγάλο δράμα ήταν όταν οι τραυματίες συνειδητοποίησαν, ότι δεν επρόκειτο να τους πάρουν μαζί τους οι αποχωρούντες. <<Βρε παιδιά, πού πάτε να φύγετε; Εμείς τι θα γίνουμε εδώ; Συνάδελφοι, πάρτε μας μαζί σας. Μαζί δεν πολεμήσαμε για την Πατρίδα; Γι αυτήν δεν τραυματιστήκαμε; Παιδιά, πάρτε μας. Και εμείς έχουμε μάνες. Πού μας αφήνετε εδώ; Συνάδελφοι, σας ζητούμε μία χάρη: Σκοτώστε μας εσείς, να μην το κάνουν οι άλλοι>>
Την νύχτα της 14 προς 15 Αυγούστου 1922 (π. ημ.) έπεσε η χαριστική βολή στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Είναι, όμως, φανερό, ότι η ήττα, που αναμφίβολα είχε ήδη κριθεί, μπορούσε να είχε εκτυλιχτεί με τακτική (αντί για άτακτη) υποχώρηση, αν δεν είχε δοθεί στον τουρκικό στρατό η ευκαιρία να περάσει αιφνιδιαστικά μέσα από το κενό που είχε αφήσει στο μέτωπο το Απόσπασμα Πλαστήρα. Έτσι, δεν θα είχε προστεθεί στην τραγωδία της ήττας μια ακόμη τραγωδία, εκείνη της φυγής του στρατού που περιγράψαμε παραπάνω. Ακόμη, η μεγάλη τραγωδία της φυγής των Μικρασιατών θα μπορούσε να είχε γίνει με ευνοϊκότερους όρους.
Μπορεί κανείς να διερωτηθεί: Γιατί ο Πλαστήρας έκανε την αποτρόπαια πράξη, να αφήσει αφύλακτο το παραπάμω σημείο του μετώπου;
Στο ερώτημα αυτό δίνει απάντηση η Β΄ Ανακριτική Επιτροπή που διορίσθηκε το 1924 από την Δ΄ Εθνοσυνέλευση, που είχε φιλοβενιζελική πλειοψηφία: <<Οι δισταγμοί του δεν φαίνεται, ότι ωφείλοντο εις δειλίαν του. "Ισως είχεν εν νω τας απωτέρας σκέψεις του περί Επαναστάσεως εν τω Στρατώ. Δύναται όθεν να θεωρηθή ο Πλαστήρας Δοσίλογος δια την μή έκτέλεσιν της διαταχθείσης άντεπιθέσεως ταύτης >>.
Βλέπουμε ότι η Επιτροπή συνδύασε το γεγονός της ανυπακοής του Πλαστήρα (Αύγουστος 1922) με το κίνημα του Σεπτεμβρίου 1922. Ίσως ήθελε να προκαλέσει δυσαρέσκεια στον στρατό προς την Κυβέρνηση, για να είναι ευκολότερη η ανατροπή της με το κίνημα που προετοίμαζε για τον επόμενο Σεπτέμβριο.





