«Ἀξίως Εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ»

Ὀρθοί· μεταλαβόντες τῶν θείων, ἁγίων, ἀχράντων, ἀθανάτων, ἐπουρανίων καὶ ζωοποιῶν, φρικτῶν τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων, ἀξίως εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ», προτρέπει ὁ διάκονος (ἢ ὁ ἱερέας, ἐὰν δὲν ὑπάρχει διάκονος) μετὰ τὴ Θεία Κοινωνία τῶν πιστῶν. «Ὀρθοί», λέει. «Σηκωθεῖτε ὄρθιοι». Ἂς σταθοῦμε ὄρθιοι, γιὰ νὰ ἐκπληρώσουμε ὄχι μὲ χαλαρότητα ἀλλὰ μὲ ἔνταση ψυχῆς καὶ σώματος ἱερὴ ὑποχρέωση: νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Κύριο. Γιατί; Διότι κοινωνήσαμε τὰ Μυστήρια τοῦ Χριστοῦ. Χαρακτηρίζονται μάλιστα μὲ μιὰ σειρὰ ἐπιθέτων, τὸ καθένα μὲ ἰδιαίτερο βάρος, ὥστε νὰ λάβουμε αἴσθηση τοῦ μεγέθους τῆς δωρεᾶς. Εἶναι «θεῖα» καὶ «ἐπουράνια» τὰ Μυστήρια ποὺ κοινωνήσαμε. Δὲν εἶναι ἀνθρώπινα καὶ ἐπίγεια. Ὁ Κύριος μᾶς παρέθεσε τραπέζι. Μᾶς ἔδωσε μοναδικὴ τροφή, τὸ ἄχραντο Σῶμα Του καὶ τὸ τίμιο Αἷμα Του. Ἄνθρωπος σὲ ἄνθρωπο δὲν παραθέτει, δὲν μπορεῖ νὰ παραθέσει τέτοιο γεῦμα. Μὲ ὅλα τὰ πλούτη τοῦ κόσμου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαγορασθοῦν τὰ Τίμια Δῶρα. Μᾶς τὰ προσφέρει δωρεὰν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. Βέβαια ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, οἱ πιστοί, προσφέρουμε τὸ πρόσφορο καὶ τὸ νάμα γιὰ νὰ τελεσθεῖ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καὶ ἄνθρωπος ἱερέας τελεῖ τὸ Μυστήριο. Ὡστόσο τὴ μεταβολὴ τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ τὴν ἐνεργεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο ἐπικαλεῖται ὁ Λειτουργός. Καὶ ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τελεσιουργεῖ τὸ Μυστήριο μὲ ἀπαραίτητο ὄργανό Του τὸν Λειτουργὸ ἱερέα. Ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι «θεῖα» καὶ «ἐπουράνια» τὰ Μυστήρια, γι᾿ αὐτὸ εἶναι καὶ «ἅγια» καὶ «ἄχραντα», δηλαδὴ ἀμόλυντα. Εἶναι Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ παντελῶς ἀναμάρτητος Θεάνθρωπος. Ὡς ἄνθρωπος εἶχε ἀντιμετωπίσει πειρασμοὺς μὲ ὅλους τοὺς τρόπους ποὺ μπορεῖ νὰ δοκιμασθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση, χωρὶς ὅμως νὰ ὑποπέσει στὴν παραμικρὴ ἁμαρτία (βλ. Ἑβρ. δ´ 15, Α´ Πέτρ. β´ 22). Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ εἶναι καὶ «ὁ ἁγιάζων» (Ἑβρ. β´ 11), «ὁ ἁγιασμὸς ἡμῶν» (Ἐκφώνηση Εὐχῆς Εὐ­ «χαριστίας μετὰ τὴ Θεία Κοινωνία· πρβλ.Α´ Κορ. α´ 30). 

Εἶναι μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη λοιπὸν ἡ τράπεζα ποὺ μᾶς  παρέθεσε ὁ Κύριος. Διότι δὲν ἀποχωροῦμε ἀπὸ αὐτὴν χορτασμένοι στὸ στομάχι, ὅπως στὶς ὑλικὲς τράπεζες, ἀλλὰ  χορτασμένοι στὴν ψυχή, ἐξαγιασμένοι.

Τὰ «ἅγια» καὶ «ἄχραντα» Μυστήρια κοινωνούμενα καταφλέγουν κάθε ἴχνος ἁμαρτίας μέσα μας, γιὰ τὴν ὁποία ἔχουμε μετανοήσει, μᾶς καθαρίζουν ἀπὸ

κάθε μολυσμὸ καὶ μᾶς ἀναδεικνύουν  ἀσυγκρίτως λαμπρότερους καὶ ἁγιότερους.

Ὀνομάζονται ἀκόμη «ἀθάνατα» καὶ  «ζωοποιά»· διότι μᾶς μεταδίδουν αἰώνια  ζωὴ καὶ ἀθανασία. Κοινωνοῦμε τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι «ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ  ζωή», «ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνιος» (Ἰω. ια´ 25, Α´ Ἰω. ε´ 20)· ὁ Ὁποῖος

σαφῶς διακήρυξε ὅτι «ὁ τρώγων μου  τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει  ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν  ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ἰω. Ϛ´ 54).

Τέλος εἶναι «φρικτά». Προκαλοῦν φρίκη, δέος, βαθύτατο σεβασμό. Εἶναι «φρικτὰ» διότι εἶναι ὁ Θεός! Κοινωνήσαμε  τὸν Χριστό, Τὸν ἔχουμε ἔνοικο, καὶ μαζὶ  μὲ Αὐτὸν τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἑνωθήκαμε μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό! Σ᾿αὐτὴ τὴ ζωὴ δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος

νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του στενότερα. Μεταμορφωθήκαμε σὲ ἄλλη καιομένη καὶ μὴ

καταφλεγομένη βάτο (βλ. Ἐξ. γ´ 2).

Ἀφοῦ λοιπὸν λάβαμε τέτοια δῶρα, ἀ­­φοῦ μᾶς ἔγινε τέτοια τιμὴ νὰ παρακαθήσουμε σὲ τέτοια τράπεζα, «ἀξίως εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ». Ἂς Τὸν εὐχαριστήσουμε ἀντάξια τοῦ μεγάλου δώρου.

Μὰ εἶναι κάτι τέτοιο δυνατόν; Βέβαια  ὄχι. Νὰ Τοῦ προσφέρουμε τουλάχιστον  εὐχαριστία ἀντάξια κατὰ τὸ ἀνθρωπίνως δυνατόν. Ἡ ἡμέρα τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἂς εἶναι ἡμέρα πυκνῆς καὶ θερμῆς εὐχαριστίας πρὸς τὸν Κύριο. Ἂς  προσπαθοῦμε νὰ ζοῦμε αὐτὴν τὴν ἡμέρα – μακάρι καὶ τὶς ἑπόμενες – μέσα στὴν  ἀτμόσφαιρα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ,

μὲ τὸ «Δόξα τῷ Θεῷ» στὰ χείλη μας.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σημειώνει ὅτι τὸ Μυστήριο αὐτὸ ὀνομάζεται «Εὐχαριστία», διότι μᾶς ὑπενθυμίζει  τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς καὶ  μάλιστα τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Κυρίου· δημιουργεῖ μέσα μας διάθεση εὐγνωμοσύνης. «Εὐχαριστῶμεν τοίνυν αὐτῷ διηνεκῶς», καταλήγει ὁ ἅγιος Πατήρ.  Ἂς Τὸν εὐχαριστοῦμε λοιπὸν συνέχεια (PG 57, 331).

Ἂς Τὸν εὐχαριστοῦμε ὅμως καὶ μ᾿ ἕναν

ἄλλο τρόπο: ὄχι μόνο μὲ τὸ στόμα ἀλλὰ  καὶ μὲ τὰ ἔργα μας. Ναί, ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι ἕνα τέρμα. Ἐξομολογηθήκαμε,νηστέψαμε, προσευχηθήκαμε μὲ τὴν ἱερὴ Ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως,

προσήλθαμε ἐγκαίρως στὸ Ναό. Τελικὰ

ἀξιωθήκαμε νὰ κοινωνήσουμε. Εἶναι ὄντως ἕνα τέρμα. Ἀλλὰ εἶναι καὶ μιὰ καινούργια ἀρχὴ στὴ ζωή μας. Ὁ Κύριος μᾶς ἔκανε τὴν ἀσύλληπτη

τιμὴ νὰ ἑνωθεῖ μαζί μας. Τί θὰ Τοῦ ἀνταποδώσουμε; Νὰ φιλοτιμηθοῦμε νὰ ἀγωνισθοῦμε περισσότερο. Νὰ μετανοήσουμε βαθύτερα. Νὰ γίνουμε πιὸ προσεκτικοὶ ὥστε ἐπιτέλους νὰ περιορίσουμε τὶς  συνήθεις πτώσεις μας. Νὰ στολίσουμε  τὴν ἡμέρα τῆς Θείας Κοινωνίας μὲ πράξεις ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης, μὲ περισσότερη καὶ θερμότερη προσευχή…

«Ὀρθοί· μεταλαβόντες… ἀξίως εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ». Ἡ λειτουργικὴ αὐτὴ προτροπὴ ἂς γίνεται ἐρέθισμα ἔπειτα  ἀπὸ κάθε προσέλευσή μας στὸ Ἅγιο Ποτήριο νὰ προσφέρουμε στὸν Κύριο λόγους εὐχαριστίας καὶ ἔργα ἀρετῆς, ποὺ  θὰ πηγάζουν ἀπὸ καρδιὰ εὐγνώμονα, φλογισμένη, ἁγιαζόμενη καὶ ὅλο καὶ πιὸ  βαθιὰ ἀφοσιούμενη στὸν Κύριο. ΟΣΩΤΗΡ2119

ΟΤΑΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ

Εἶναι συγκινητικὴ καὶ συνάμα ἐντυπωσιακὴ ἡ σκηνὴ τοῦ  πλήθους τῶν πιστῶν ποὺ 
ἀνταποκρίνονται στὸ κέλευσμα τοῦ λειτουργοῦ ἱερέως: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε» καὶ προσέρχονται μὲ πίστη καὶ πόθο νὰ κοινωνήσουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 
Καθὼς προσέρχονται ἀθόρυβα ὁ ἕνας κατόπιν τοῦ ἄλλου, ὁ λειτουργὸς ποὺ τοὺς κοινωνεῖ «λέγει ἐπὶ ἑνὶ ἑκάστῳ. Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (δεῖνα) τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς 
ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». 
Στὴ λειτουργικὴ πράξη, λόγῳ τοῦ πλήθους τῶν πιστῶν ποὺ προσέρχονται νὰ κοινωνήσουν, οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ λειτουργοῦ ἱερέως συνήθως συντομεύονται· ἀλλὰ καὶ συντετμημένοι πόσο πολὺ εὐφραίνουν τὶς ψυχές μας, πόσο πολὺ γλυκαίνουν τὶς καρδιές μας, τί τρυφερότητα περικλείουν! Διασώζουν τὸ πρόσωπο, τὴν
 ἰδιαιτερότητα ποὺ ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος.
 Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζοντας αὐτὴν τὴν πράξη τοῦ λειτουργοῦ ἱερέως παρατηρεῖ: Ὅταν βλέπεις τὸν ἱερέα νὰ σοῦ δίδει τὰ ἅγια Μυστήρια, μὴ νομίσεις ὅτι αὐτὸ τὸ πράττει ὁ ἱερέας, ἀλλὰ πίστεψε ὅτι τὸ χέρι ποὺ ἁπλώνεται νὰ σὲ κοινωνήσει εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ὅταν βαπτιζόμαστε «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ γινόμαστε κατὰ χάριν υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς ὀνομάζει μὲ τὸ χριστιανικὸ ὄνομά μας, ἔτσι καὶ ὅταν 
προσερχόμαστε στὸ Ποτήριο τῆς ζωῆς, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς καλεῖ στὴν «δεσποτικὴν ξενίαν» του. Εἶναι ὁ καλὸς Ποιμένας μας ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ, μᾶς φροντίζει, γνωρίζει ἕνα πρὸς ἕνα ὅλα τὰ λογικὰ πρόβατά του καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὸ ὄνομά μας – «τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ’ ὄνομα» (Ἰω. ι΄ 3) – νὰ κοινωνήσουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 
Μᾶς καλεῖ δὲ ὁ Κύριος νὰ προσέλθουμε στὴν ψυχοτρόφο τράπεζα γιὰ νὰ κοινωνήσουμε «αὐτὸ τοῦτο τὸ ἄχραντον Σῶμα του καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ τίμιον Αἷμα του». Σὲ ὅλα τὰ ἄλλα δεῖπνα 
παρατίθενται ὑλικὲς τροφές, ἐνῶ ὁ Δεσπότης Χριστὸς μᾶς χαρίζει ὅ,τι ὑψηλότερο μπορεῖ νὰ χαρισθεῖ στὸν ἄνθρωπο, τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό του. Αὐτό, ἂν τὸ καλοσκεφθοῦμε, κανεὶς ἄλλος δὲν τὸ κάνει. Ποιὸς ποιμένας τρέφει τὰ πρόβατα μὲ τὰ δικά του μέλη; ρωτάει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Καὶ γιατί λέω «ποιμένας»; Ὑπάρχουν πολλὲς μητέρες οἱ ὁποῖες μετὰ τοὺς πόνους τοῦ τοκετοῦ παραδίδουν τὰ παιδιά τους σὲ ἄλλες τροφούς. Ὅμως ὁ Χριστὸς δὲν τὸ ἀνέχθηκε αὐτό, ἀλλὰ μᾶς τρέφει ὁ Ἴδιος μὲ τὸ δικό του Αἷμα καὶ μὲ κάθε τρόπο μᾶς συμπλέκει μὲ τὸν Ἑαυτό του… Μὲ τὰ ἅγια Μυστήρια (τὸ ἅγιο Σῶμα καὶ Αἷμα του) ἀναμειγνύει τὸν Ἑαυτό του μὲ τὸν κάθε πιστὸ καὶ ἐκείνους ποὺ γέννησε μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, τοὺςτρέφει μὲ τὸν Ἑαυτό του, καὶ δὲν τοὺς παραδίδει σὲ ἄλλους. Πόσο μεγαλειώδης καὶ ἀρχοντικὴ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας! Δὲν μᾶς προσφέρει ἁπλῶς μία ἀπὸ τὶς δωρεές του, ἀλλὰ μᾶς καλεῖ νὰ κοινωνήσουμε τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό του, ποὺ εἶναι ὁ Δωρεοδότης. Γιὰ σκέψου το, ἀδελφέ, καλύτερα αὐτό, λέει πάλι ὁ χρυσορρήμων Πατήρ. Κοινωνεῖς τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο μεταμορφώνει τὴν ψυχή σου. Τὴν κάνει ρωμαλέα καὶ ἁγνή. Τὴν ὁδηγεῖ στὸ ἀπερίγραπτο κάλλος τοῦ θεϊκοῦ Ἀρχετύπου. Τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ζωντανεύει μέσα σου τὴ βασιλικὴ εἰκόνα. Δὲν ἀφήνει τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς σου νὰ μαραθεῖ, διότι τὴν ποτίζει καὶ τὴν τρέφει συνεχῶς. Χάρη σ’ αὐτὸ τὸ Αἷμα ὁ νοῦς σου γίνεται λαμπρότερος ἀπὸ τὴ φωτιὰ καὶ ἡ ψυχή σου ἀκτινοβολεῖ περισσότερο ἀπὸ τὸ χρυσάφι. Ἀλλὰ καὶ ἡ αἰτία ποὺ μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ προσέλθουμε στὸ Ποτήριο τῆς ζωῆς πόσο πολὺ χαροποιεῖ τὶς ψυχές μας! 
Δημιουργεῖ στὸ ἐσωτερικό μας αἰσθήματα βαθύτατης εὐχαριστίας καὶ εὐγνώμονος δοξολογίας! Διότι μᾶς καλεῖ ἀπὸ ἀγάπη ὁ Κύριος γιὰ νὰ καθαρίσει τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὸν ρύπο τῆς ἁμαρτίας, νὰ θεραπεύσει τὶς πληγὲς καὶ τὰ τραύματά μας καὶ νὰ μᾶς μεταγγίσει τὴν αἰώνια ζωή. Μᾶς προσφέρει τὸν θεῖο ἄνθρακα γιὰ νὰ καταφλέξει τὶς ἁμαρτίες μας, νὰ φωτίσει τὶς καρδιές μας, νὰ πυρακτώσει τὸ ἐσωτερικό μας καὶ νὰ μᾶς θεώσει. Μᾶς προσφέρει τὴ θεία Κοινωνία «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον», «εἰς ἴασιν ψυχῆς καὶ σώματος», «εἰς διόρθωσιν βίου καὶ ἀσφάλειαν», «εἰς αὔξησιν ἀρετῆς καὶ τελειότητος», «εἰς Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν»! Μᾶς παραθέτει «ξενίαν δεσποτικὴν» γιὰ νὰ γίνουμε «μέτοχοι ζωῆς αἰωνίου». Μᾶς προσφέρει τὴ θεία Μετάληψη γιὰ νὰ «μεταλάβουμε τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ» καὶ νὰ γίνουμε «θεοὶ κατὰ χάριν», «Χριστοφόροι» καὶ «Θεοφόροι». Τὸ ἄχραντο Σῶμα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, καθὼς εἶναι τεθεωμένο, γεμάτο ζωὴ καὶ κίνηση, μᾶς κάμνει ὅλους μετόχους τῆς αἰωνίου ζωῆς, μᾶς κάμνει ἀθανάτους, βεβαιώνει ὁ ἔμπλεως τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος θεολόγος. 
 Νὰ εὐγνωμονοῦμε τὸν δωρεοδότη Κύριο γιὰ τὴν ὑψίστη εὐεργεσία του καὶ μὲ ἀνάλογα αἰσθήματα νὰ προσερχόμαστε στὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Μὲ συστολὴ καὶ εὐλάβεια. «Συνεσταλμένως καὶ 
εὐλαβῶς»! Μὲ τεταμένη προσοχὴ καὶ ψυχικὴ ἀνάταση. «Ταῖς ὑψηλαῖς φρεσί»! Μὲ καθαρὴ καρδιὰ καὶ μὲ ἁγνὰ χείλη, μὲ ψυχικὸ ἔνδυμα γάμου! Νὰ προσερχόμαστε μὲ πίστη, μὲ πόθο. «Πίστει καὶ πόθῳ προσέλθωμεν»! Ἀλλὰ καὶ μὲ καρδιὰ ποὺ θὰ πάλλει ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Νὰ προσερχόμαστε στὸ Ποτήριο τῆς ζωῆς «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης»!
Ο ΣΩΤΗΡ2039

Πως πρέπει να κοινωνούμε

Πολλοί χριστιανοί δεν γνωρίζουν πως πρέπει να προσέλθουν για να μεταλάβουν. Γι’ αυτό και αμαρτάνουν προσερχόμενοι με αταξία, ασέβεια και αναισθησία.

Όλ’ αυτά δείχνουν ότι δεν έχουν επίγνωση του τι πηγαίνουν να κάνουν εκείνη τη στιγμή. Γι’ αυτό και παραθέτουμε μερικές πρακτικές οδηγίες για να βοηθήσουμε στη συνειδητή συμμετοχή στο μεγάλο αυτό μυστήριο.

1)Για να κοινωνήσει κανείς θα πρέπει από νωρίς να βρίσκεται και να συμμετέχει στη θ. λειτουργία. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνουμε στο τέλος, ή όπως κάνουν μερικοί την Μ. Πέμπτη που πηγαίνουν στην Εκκλησία για να μεταλάβουν, χωρίς να συμμετάσχουν καθόλου στη θ. λειτουργία.

2)Η θ. λειτουργία είναι μία σταδιακή ανάβαση στο Υπερώο του μυστικού δείπνου. Καμμία φράση, καμμία λέξη δεν είναι περιττή στη θ. λειτουργία. Και ο πιστός έχει την ευκαιρία να συμμετάσχει στην προσευχή της εκκλησίας, να συναισθανθεί το μεγάλο μυστήριο, να νοιώσει ότι ανήκει στην οικογένεια του Θεού, στη «θεία κοινωνία», να προσευχηθεί θερμά στον Θεό να τον αξιώσει να μεταλάβει των αγιασμάτων, χωρίς να ζημιωθεί εξ αιτίας της αναξιότητός του.

3) Την ώρα της θ. κοινωνίας μπαίνει κάθε πιστός στη σειρά του, χωρίς να σπρώχνεται ή να βιάζεται, με ευλάβεια, χωρίς φωνές, διεκδικήσεις προτεραιότητος, διαγκωνισμούς και ύβρεις. Σε τίποτε δεν μας ωφελεί το να προσερχόμεθα για την Μετάληψη, ανταλλάσοντες πικρές λέξεις με τους αδελφούς μας, επειδή θέλουμε εμείς ή αυτοί να φθάσουμε πρώτοι στο Άγ. Ποτήριο. Αντί να φιλονικούμε, οφείλουμε, καθώς πλησιάζουμε στο Άγ. Ποτήριο, να προσευχόμαστε να μας αξιώσει ο Θεός της τιμής να κοινωνήσουμε το σώμα και το αίμα Του. Καλό είναι να προσφέρουμε προτεραιότητα στις μητέρες με μωρά στην αγκαλιά, στά παιδιά, στους γέροντες και στους ανάπηρους.

4) Φθάνοντας μπροστά στον ιερέα κάνουμε τον σταυρό μας και παίρνουμε με προσοχή από το χέρι του προηγούμενου πιστού που κοινώνησε, το μάκτρο, δηλαδή το κόκκινο πανί, το οποίο τοποθετούμε απλωμένο με τα δύο μας χέρια στο πηγούνι μας. Έτσι προφυλάσσουμε τη Θ. Κοινωνία από ενδεχόμενη πτώση κάποιου «μαργαρίτη» κάτω, πράγμα που αν συμβεί είναι μεγάλη αμαρτία. (μαργαρίτης ονομάζεται και το απειροελάχιστο τμήμα του Αγ. Άρτου, που είναι Σώμα Χριστού). Προσοχή! Την ώρα αυτή δεν κάνουμε μετάνοιες, ούτε προσκυνούμε το Άγ. Ποτήριο, ούτε το χέρι του ιερέα, για να μην συμβεί κάποιο ατύχημα.

5) Αμέσως λέμε το μικρό μας όνομα, όχι το υποκοριστικό, για να το ακούσει ο ιερέας, ώστε να το μνημονεύσει όταν θα μας κοινωνεί.

6) Ανοίγουμε το στόμα μας καλά και περιμένουμε τον ιερέα να μας μεταδώσει με τη λαβίδα (δηλαδή το κουταλάκι) το σώμα και το αίμα του Χριστού. Και τότε κλείνουμε το στόμα μας. Μερικοί δεν ανοίγουν καλά το στόμα τους ή το κλείνουν πριν η λαβίδα μπει μέσα, με κίνδυνο να υπάρξει ζημιά. Ο ιερέας μόλις ο πιστός κλείσει το στόμα του, τραβά έξω τη λαβίδα και ο πιστός καταπίνει τη θ. κοινωνία.

7) Αμέσως μετά, με το μάκτρο σκουπιζόμαστε στο στόμα και το ξαναδίνουμε στον ιερέα ή στον επόμενο χριστιανό. Δεν το αφήνουμε να κρεμαστεί κάτω. Αν έχει στάξει κάτι επάνω στο μάκτρο, ο ιερέας θα το καθαρίσει.

8) Κάνουμε το σημείο του σταυρού και απερχόμαστε. Δεν μιλάμε εκείνη την ώρα, για να μην πεταχτεί κάποιος μαργαρίτης από το στόμα μας.

9) Δεν βιαζόμαστε να αποχωρήσουμε από τη θ. λειτουργία. Περιμένουμε μέχρι την Απόλυση. Παίρνουμε το αντίδωρο από τα χέρια του Ιερέα και το ασπαζόμαστε, γιατί αυτά τα χέρια κράτησαν Αυτόν που κρατάει τα σύμπαντα, τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Βεβαίως το αντίδωρο το παίρνουμε ως εκ περισσού. Λάβαμε το Δώρο της θ. κοινωνίας. Δεν μας χρειάζεται αντίδωρο.
Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι το αντίδωρο (όπως και ο άρτος από την αρτοκλασία), δεν είναι τίποτα άλλο παρά ευλογημένο ψωμί, μία μικρή ευλογία για όσους δεν κοινώνησαν. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα με τη θ. κοινωνία. Το σημειώνουμε αυτό, γιατί πολλοί χριστιανοί, αδιαφορούν για τη συμμετοχή τους στην θεία ευχαριστία, αλλά με αδικαιολόγητο ζήλο περιμένουν να πάρουν το αντίδωρο, ζητώντας μάλιστα και δύο και τρία κομμάτια.

10) Τέλος, όπως και πριν, έτσι και μετά τη Θ. Μετάληψη, θα πρέπει να διαβάσουμε το υπόλοιπο μέρος της ακολουθίας της Θ. Μεταλήψεως, δηλαδή την «Ευχαριστία μετά την Θ. Μετάληψιν». 

Σε πολλές εκκλησίες την διαβάζει ο ιεροψάλτης. Αν δεν την ακούσουμε στο ναό, καλό θα είναι να την διαβάσουμε στο σπίτι μας. Ευγνωμονούμε κι ευχαριστούμε τον Θεό γι’ αυτή τη μεγάλη δωρεά Του.

http://theomitoros.blogspot.com/2018/07/blog-post_15.html

Ενας γέροντας ασκητής δεν πίστευε ότι ο Άρτος που μεταλαμβάνουμε είναι Θεός, αλλά τύπος μόνο.

«Πιστεύω, Κύριέ μου, ότι ο Άγιος Άρτος που μεταλαμβάνουμε, είναι το άχραντο Σώμα σου, και το Ποτήριο το τίμιο Αίμα σου»

   Αναγράφεται στο Λαυσαικό ότι, ένας γέροντας ασκητής, ενάρετος στην χριστιανική πολιτεία, απλούς και αγράμματος, δεν πίστευε ότι ο Άρτος που μεταλαμβάνουμε είναι Θεός, αλλά τύπος μόνο.

    Όταν το άκουσαν αυτό δύο γέροντες, οι οποίοι γνώριζαν την ενάρετη πολιτεία του ασκητή αυτού, κατανόησαν ότι το κάνει αυτό εξαιτίας της απλότητάς του. Πήγαν στο κελί του και του είπαν ότι κάποιος αββάς λέγει ότι δεν πιστεύει πως ο Άγιος Άρτος που μεταλαμβάνουμε είναι Σώμα του Χριστού, αλλά τύπος.
   Αυτός αποκρίθηκε : Εγώ είπα αυτό τον λόγο. Τότε οι δύο γέροντες του συνέστησαν να πάψει να λέγει πλέον τέτοιες βλασφημίες, αφού όλοι οι χριστιανοί πιστεύουν ότι ο Άρτος που κοινωνούμε μετατρέπεται σε Σώμα Χριστού και ο οίνος σε Αίμα Χριστού. Διότι όπως στη δημιουργία ο Θεός πήρε χώμα από τη γη και έκανε τον άνθρωπο, έτσι και ο Ιερέας ως επίτροπος του Χριστού, λέγει αντ΄ αυτού τα λόγια : «Τούτο εστί το Σώμα μου». Και αυτό πιστεύουμε ότι αναμφισβήτητα είναι το Σώμα του Χριστού.

   Ο γέροντας ασκητής τους απάντησε : Αν δεν το δω αυτό αισθητά δεν το πιστεύω. Οι δύο γέροντες τότε του είπαν : Ας προσευχηθούμε στον Θεό με νηστεία και δάκρυα αυτή την εβδομάδα, να μας αποκαλύψει την αλήθεια.
   Ο Γέροντας με χαρά συμφώνησε και προσεύχονταν : «Κύριε, γνωρίζεις ότι δεν το λέγω εξαιτίας της πονηρίας, αλλά για την ασφάλειά μου, να βεβαιωθώ για την αλήθεια. Στερέωσέ με τον δούλο σου». Οι άλλοι δύο γέροντες στα κελιά τους προσεύχονταν λέγοντας : «Κύριε Ιησού Χριστέ, φανέρωσε το μυστήριο τούτο στον γέροντα, για να μην χάσει τους κόπους του».

   Ο Κύριος, εισάκουσε τις προσευχές των γερόντων και την Κυριακή που πήγαν στη Θεία Λειτουργία οι τρεις μόνο, όταν ήλθε η ώρα ο ιερεύς να διαμερίσει τον Άγιο Άρτο, είδαν ότι έγινε ο Άρτος βρέφος μικρό και ζωντανό και κατήλθε Άγγελος εξ ουρανού, εμέλισε το βρέφος, και έβαλε το αίμα στο Ποτήριο.

   Μετά τη Λειτουργία κοινώνησαν οι δύο γέροντες Άρτο και Αίμα. Όταν ήλθε ο ασκητής και πήρε τη μερίδα του Δεσποτικού Σώματος, βλέπει – ώ του Θαύματος – ότι ήταν ωμή και έσταζε αίμα. Τότε, φώναξε μετά φόβου :
-«Πιστεύω, Κύριέ μου, ότι ο Άγιος Άρτος που μεταλαμβάνουμε, είναι το άχραντο Σώμα σου, και το Ποτήριο το τίμιο Αίμα σου».

Τότε, έγινε πάλι η Σάρκα Άρτος και κοινώνησε.

   Οι άλλοι δύο γέροντες του είπαν : Ξέροντας ο Θεός ότι η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να φάγει σάρκα ωμή, ετοίμασε ο Ίδιος το μυστήριο αυτό σε είδος Άρτου και Οίνου, για να το λαμβάνει ο καθένας με πολύ πόθο».
 https://proskynitis.blogspot.gr/2014/09/blog-post_150.html