Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεστωρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεστωρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

12 Οκτωβρίου, 2022

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΦΙΕΡΩΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ.

Λογος του Σεβ.Μητροπολιτου Βεροιας κκ Παντελεημονος στην Κουρά Μοναχού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά .
Την Τρίτη 11 Οκτωβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον Εσπερινό και στην Παράκληση του Αγίου Λουκά του Ιατρού στον Ιερό Ναό του στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Στο τέλος της Ακολουθίας, ο Σεβασμιώτατος κ. Παντελεήμων, τέλεσε την μοναχική κουρά (ρασοευχή) του κ. Βασιλείου Μπαρλακόπουλου, μετονομάσας αυτόν εις Μοναχόν Νέστορα.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: Παραμονή τῆς ἑορτῆς ἑνός μεγά­λου ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, καί ὑπό τή σκέπη ἑνός ἄλλου μεγά­λου καί συγχρόνου ἁγίου, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, ἀρχιεπισκόπου Συμ­φε­ρουπόλεως, τοῦ ἰατροῦ καί θαυ­ματουργοῦ καί τῆς ἐφόρου καί προστάτιδος τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μο­νῆς, τῆς Παναγίας τῆς Δοβρᾶ, ἐνε­δύθης πρό ὀλίγου τό μοναχικό σχῆμα λαμ­βά­νοντας τό ὄνομα ἑνός μάρτυρος τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ὁποίου τή μνήμη θά ἑορτάσουμε σέ λίγες ἡμέρες, τοῦ ἁγίου μεγαλο­μάρ­τυρος Νέστορος, τοῦ Θεσσαλο­νι­κέως καί μαθητοῦ τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ μυ­ροβλύτου, τοῦ πολιούχου τῆς Θεσ­σαλονίκης καί ἐκ τῶν προστα­τῶν τῆς Ἱερᾶς μας Μονῆς.
Καί μπορεῖ ὁ ἅγιος μάρτυς Νέ­στωρ νά μήν ἦταν μοναχός, νά μήν ἦταν ἀσκητής, ἀλλά ἕνας νεαρός χριστιανός, εἶχε ὅμως ἀρετές καί χαρίσματα τά ὁποῖα θά πρέπει νά ἀγωνίζεται νά ἀποκτήσει κάθε μο­ναχός, τά ὁποῖα θά πρέπει νά προ­σπαθεῖς νά ἔχεις καί σύ.
Ἡ πρώτη ἀρετή, γιά τήν ὁποία διεκρίνετο ὁ ἅγιος Νέστωρ, ἦταν ἡ πίστη του, πίστη πού συνδυαζόταν μέ τήν ἀγάπη καί τήν ἀφοσίωση στόν Θεό.
Πίστη τόσο δυνατή, ὥστε τόλμησε νά τήν ὁμολογήσει χωρίς νά τοῦ ζη­τηθεῖ, ὅταν ἀποφάσισε νά ἀγω­νι­σθεῖ ἐναντίον τοῦ εἰδωλολά­τρου Λυαίου, πού προκαλοῦσε σέ μονο­μαχία τούς χριστιανούς.
Πίστη τόσο δυνατή, ὥστε ἦταν βέ­βαιος ὅτι μέ τήν εὐχή τοῦ διδασκά­λου του, τοῦ ἁγίου Δημητρίου, καί τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ θά ἔβγαινε νικητής ἀπό αὐτόν τόν ἀγώνα.
Πίστη τόσο δυνατή, πού δέν ὑπο­λόγιζε τή ζωή του, ἄν καί γνώριζε ὅτι νικώντας τόν Λυαῖο, θά ὁδηγη­θεῖ στό μαρτύριο.
Ἡ δεύτερη ἀρετή του ἦταν ἡ ὑπα­κοή του στόν διδάσκαλό του, τόν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο. Δίπλα του εἶχε μαθητεύσει, καί ἀπό τόν ἅγιο Δημήτριο εἶχε πιθανότατα γνωρίσει τόν Χριστό. Καί τώρα στήν κρίσιμη ὥρα τῆς μεγάλης ἀποφάσεως νά μονομαχήσει μέ τόν Λυαῖο στόν διδάσκαλό του προσ­τρέ­χει καί ζητᾶ τήν εὐχή του. Καί ἐνισχυμένος ἀπό αὐτήν ἐπικα­λεῖται τόν Θεό τοῦ Δημητρίου, ἐνώπιον τοῦ πλήθους τό ὁποῖο εἶχε συγκεντρωθεῖ γιά νά παρακολου­θήσει τόν ἀγώνα.
Θά μποροῦσε νά εἶχε ἐπικαλεσθεῖ ἁπλῶς τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὁ ἅγιος Νέστωρ τήν ζητᾶ διά τοῦ διδασκάλου του, τοῦ ἁγίου Δημη­τρίου, δείχνοντας τήν ὑπακοή του.
Ἡ τρίτη ἀρετή του ἦταν ἡ καθα­ρό­τητα καί ἡ ἁγνότητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Ὡς ἁγνό καί παρ­θένο ἐγκωμιάζουν οἱ ἱεροί ὑμνο­γράφοι τόν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο, καί ἀνάλογη θά ἦταν ἀσφαλῶς καί ἡ ζωή καί ἡ ψυχή τῶν μαθητῶν του, στήν ὁποία ἔσπερνε ὁ μέγας Δημήτριος τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, πού καρποφοροῦσε καρπόν ἑκατονταπλασίονα πίστε­ως καί ἀγάπης στόν Χριστό.
Αὐτές τίς τρεῖς ἀρετές, τήν πίστη στόν Θεό, τήν ὑπακοή στήν Ἐκκλη­σία, στόν Ἐπίσκοπό σου καί στόν πνευματικό σου πατέρα, καί τήν κα­θαρότητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, πού εἶχε ὁ ἅγιος μεγα­λομάρτυς Νέστωρ, τοῦ ὁποίου ἀπό σήμερα θά φέρεις τό ὄνομα καί θά εἶναι προστάτης σου, ἀγωνίσου ἀπό σήμερα μέ περισσότερο ζῆλο νά ἀποκτήσεις καί σύ.
Εἶναι ἀρετές πού πρέπει κατ᾽ ἐξο­χήν νά χαρακτηρίζουν τόν μο­να­χό πού ἀφιερώνει τή ζωή του στόν Θεό.
Ἡ πίστη δέν εἶναι ἁπλῶς θεμέλιο καί ἀφετηρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἀλλά εἶναι καί διαρκές στήριγμα καί δύναμη στόν πνευματικό ἀγώ­να πού καλεῖται νά κάνει καθη­μερινά ὁ μοναχός, ἀγώνας πού δέν εἶναι, ὅπως γράφει ὁ ἱδρυτής τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἀπόστο­λος Παῦλος, «πρός αἷμα καί σάρ­κα», ἀλλά εἶναι «πρός τόν κοσμο­κράτορα τοῦ σκότους», εἶναι πρός τόν διάβολο καί τόν παλαιό ἄν­θρωπο πού ἔχουν τή δύναμη τοῦ Λυαίου καί προσπαθοῦν νά συντρί­ψουν τόν ἀγωνιζόμενο μοναχό.
Στόν ἀγώνα ὅμως αὐτόν, θά ἔχεις καί σύ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἐάν τόν ἐπικαλεῖσαι μέ ταπείνωση καί δέν θεωρεῖς ὅτι μπορεῖς νά ἀνταπεξέλ­θεις μέ τίς δικές σου δυνάμεις.
Θά ἔχεις τή δύναμη καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅταν καλλιεργεῖς τήν ὑπα­κοή καί ζεῖς μέσα σέ αὐτήν, διότι μόνο μέ τήν ὑπακοή μπορεῖ νά ὑπάρξει πνευματική πρόοδος, μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος καί ἰδιαιτέρως ὁ μοναχός καί ὁ κληρικός νά εὐ­αρεστήσει στόν Θεό καί νά ἔχει τήν εὐλογία του.
Ἡ ζωή τῆς ἀφιερώσεως στόν Θεό δέν εἶναι μία εὔκολη ὑπόθεση. Εἶναι μία ζωή θυσίας καί μαρτυ­ρίου, ἀλλά γιά ἐκεῖνον πού τήν ζεῖ μέ πίστη καί ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, μέ ὑπακοή καί ἀγωνιζόμενος νά διατηρεῖ τόν ἑαυτό του καθαρό καί ἁγνό ἀπό τοῦ κόσμου, γίνεται ζωή πού τόν γεμίζει ἀπό χαρά καί τόν ὁδηγεῖ στή σωτηρία.
Αὐτῆς εὔχομαι πατρικά νά ἀξιω­θεῖς καί σύ, ἀκολουθώντας τό πα­ράδειγμα τοῦ προστάτου σου ἀπό σήμερα ἁγίου μεγαλομάρτυρος Νέ­στορος, καί μέ τίς εὐχές καί τή συμπαράσταση καί τοῦ Ἐπισκόπου καί τοῦ καθηγουμένου, τοῦ πνευματικοῦ σου, τοῦ π. Γεωργίου, τοῦ προϊσταμένου καί ὅλων τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μονῆς, οἱ ὁποῖοι προσευχόμεθα, ἀλλά καί ὅλων ὅσων ἦρθαν σήμερα, κατά τή μεγάλη αὐτή στιγμή γιά τή ζωή σου, γιά νά προσευχηθοῦν, νά σέ ἐνισχύσουν, νά εὐχηθοῦν, ὥστε νά εὐαρεστήσεις τόν Θεό μέ τή ζωή σου, μέ τίς πράξεις σου, μέ ὅλη σου τή διακονία σου, γιατί σέ λίγο θά χειροτονηθεῖς διάκονος καί εὔχομαι σύντομα καί ἱερεύς, γιά νά βοηθήσεις τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Καί εὔχομαι ὁ ἅγιος Νέστωρ, ὁ ἅγιος Λουκᾶς, τόν ὁποῖο ἐδῶ τιμοῦμε καί εἶναι ὁ προστάτης μας, νά σέ ἐνισχύει, νά σέ βοηθᾶ, οὕτως ὥστε νά φανεῖς ἄξιος αὐτῆς τῆς κλήσεως.
Ὁ Θεός νά εἶναι μαζί σου.
https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/52691-koura-monaxoy-stin-iera-moni-panagias-dovra-veroias-foto

05 Σεπτεμβρίου, 2020

Οἱ Αγιοι Μάρτυρες Εὐσέβιος , Νέσταβος , Ζήνων καὶ ὁ Ομολογητης Νέστωρ


Μὲ τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων (313 μ.Χ.) ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀνέπνευσε ἀπὸ τὸ ἀνελέητο κυνηγητό, τὶς ἀνακρίσεις καὶ τὰ σκληρὰ μαρτύρια τῶν πιστῶν μελῶν της. 
 Δὲν εἶχαν ὅμως περάσει ἀπὸ τότε οὔτε 50 χρόνια εἰρήνης, ὅταν ξέσπασε καὶ πάλι νέα καταιγίδα διωγμοῦ. Αὐτὴ τὴ φορὰ ἀπὸ αὐτοκράτορα βυζαντινό, πρώην χριστιανὸ καί τώρα διώκτη, τὸν Ἰουλιανό (361), ποὺ ἡ ἱστορία ὀνόμασε Παραβάτη. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ λούστηκε καὶ πάλι στὰ αἵματα τῶν Μαρτύρων της καὶ φόρεσε τὴν πορφυρένια ἐπίσημη στολή της. 
Τὰ νέα διατάγματα ἦταν ἀπειλητικὰ γιὰ ὅσους ἐπέμεναν νὰ εἶναι χριστιανοί. Οἱ πιστοὶ δέχονταν μὲ εἰρήνη τὶς ἐξοντώσεις, τὶς δημεύσεις τῶν περιουσιῶν τους καὶ τὶς ἀναγκαστικὲς παραιτήσεις ἀπὸ τὶς δημόσιες θέσεις τους. 
 Μιὰ ἀπὸ τὶς πόλεις ποὺ δέχθηκε διωγμὸ ἦταν καὶ ἡ Γάζα. Σ’ αὐτὴ τὴν πόλη τῆς Παλαιστίνης διακρίνονταν γιὰ τὴ χριστιανική τους εὐσέβεια τρία ἀδέλφια: ὁ Εὐσέβιος, ὁ Νέσταβος καὶ ὁ Ζήνων. Ἄνθρωποι μὲ βαθιὰ πίστη καὶ ἀνεξίκακο ἦθος. Ἄνθρωποι ἀνιδιοτελεῖς, ἐξυπηρετικοὶ πρὸς τοὺς συμπολίτες τους, φιλήσυχοι καὶ δραστήριοι. Κάποια μέρα, ἐντελῶς ἀπροσδόκητα καὶ χωρὶς νὰ δώσουν ἀφορμὴ οἱ φιλόθεοι αὐτοὶ ἀδελφοί, βρέθηκαν μπροστὰ σὲ ἀνεξήγητο πειρασμό. Τὸ σπίτι τους περικυκλώθηκε ἀπὸ πλῆθος φανατισμένων εἰδωλολατρῶν τῆς πόλεώς τους, ποὺ φώναζαν ἐναντίον τους καὶ τοὺς ἀπειλοῦσαν. Βίαια τοὺς ἀνάγκασαν νὰ βγοῦν ἔξω καὶ ἀφοῦ τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς μαστίγωσαν σκληρά, τοὺς ἔριξαν στὴ φυλακή. Στὴ συνέχεια τὸ ἔξαλλο πλῆθος κατευθύνθηκε στὴν ἀγορά. Συγκέντρωσαν καὶ τὸν παρευρισκόμενο κόσμο καὶ ἄρχισαν νὰ κατηγοροῦν τοὺς ἄκακους αὐτοὺς τρεῖς συμπολίτες τους. Τοὺς συκοφαντοῦσαν καὶ ἔλεγαν ὅτι «ἐξύβρισαν τοὺς θεούς μας καὶ μηχανεύονται τρόπους γιὰ τὴν πτώση καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἑλληνικῆς πατρώας (εἰδωλολατρικῆς) θρησκείας μας». Τὰ λόγια αὐτὰ δημιούργησαν σὲ κάποιους ἔκπληξη! «Πῶς εἶναι δυνατόν», ἔλεγαν, «νὰ εἶναι ἀληθινὲς αὐτὲς οἱ κατηγορίες γιὰ ἀνθρώπους τόσο φιλήσυχους;». Τελικὰ ἡ ἔκπληξη ἔσβησε καὶ ἐπικράτησε θανάσιμο μίσος γι’ αὐτοὺς τοὺς χριστιανούς. Μὲ ἀπειλητικὲς κραυγὲς φώναζαν ὅλοι μαζὶ ἐναντίον τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῶν πιστῶν του. Ἡ ψυχολογία τῆς μάζας εἶχε λειτουργήσει ἐδῶ ἀπόλυτα. Μὲ τέτοιες ἄγριες διαθέσεις καὶ ἀλλόφρονα αἰσθήματα ποὺ μόνο ὁ ἀρχηγὸς τοῦ μίσους διάβολος μπορεῖ νὰ ἐμπνεύσει, ἔφυγε ὅλο τὸ πλῆθος καὶ κατευθύνθηκε στὴ φυλακή. 
–Νὰ βγοῦν ἔξω οἱ μιαροί, φώναζαν. 
 Οἱ φύλακες ἄνοιξαν τὶς πόρτες. Τὰ τρία ἀδέλφια ἀτάραχα καὶ ἤρεμα βγῆκαν ἔξω στὸ φῶς τοῦ ἥλιου καὶ εἶδαν ἕνα σκοτάδι κολάσεως στὶς ὄψεις τῶν ἐχθρῶν τους. Ὅταν ἀντίκρισαν τὶς ἤρεμες μορφὲς τῶν τριῶν ἀδελφῶν οἱ εἰδωλολάτρες, ἐξαγριώθηκαν ἀκόμη περισσότερο. Ὅρμησαν σὰν πεινασμένα λιοντάρια καὶ συνέλαβαν τὰ ἄκακα πρόβατα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ ἔριξαν κάτω. Ἄρχισαν νὰ σέρνουν στοὺς δρόμους τοὺς ὑποψήφιους μάρτυρες καὶ τοὺς χτυποῦσαν μὲ ξύλα καὶ πέτρες. Οἱ τίμιες σάρκες τους σκίστηκαν καὶ ἄνοιξαν πληγές. Τὸ αἷμα ἔβαφε τὶς πέτρες τῶν δρόμων. Κάποιοι φιλοπερίεργοι ἄνοιξαν τὰ παράθυρα νὰ δοῦν τί συμβαίνει. Καὶ κάποιες οἰκοδέσποινες σκληρὲς καὶ ἄσπλαχνες ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα ὕφαιναν, ἄφησαν τὸν ἀργαλειό τους, πῆραν στὰ χέρια τους τὰ αἰχμηρὰ ἐργαλεῖα μὲ τὰ ὁποῖα ἔγνεθαν, καὶ βγῆκαν στὸ δρόμο γιὰ νὰ συμβάλουν στὸ θάνατο τῶν ἁγίων. Τοὺς κεντοῦσαν μ’ αὐτὰ βάναυσα καὶ τοὺς ἄνοιγαν πιὸ βαθιὰ τὶς πληγές. Βγῆκαν καὶ οἱ μάγειροι ἀπὸ τὰ μαγειρεῖα τους καὶ τοὺς τιμωροῦσαν καὶ αὐτοὶ μὲ τὸ δικό τους τρόπο. Ἄλλοι ἔριχναν βραστὸ νερὸ στὰ ἁγνισμένα σώματα καὶ ἄλλοι μὲ αἰχμηρὲς σοῦβλες διατρυποῦσαν τὶς καταπονημένες σάρκες τῶν Ἁγίων. Θέαμα φρικτό! Ποιὰ ἀνθρώπινη καρδιὰ δὲν θὰ ράγιζε μπροστὰ σ’ αὐτό; Ὅλοι κακοποιοῦσαν τοὺς μάρτυρες, ποὺ ὅσο ἀνέπνεαν ψέλλιζαν εὐχὲς καὶ εὐλογίες γιὰ τοὺς ἐχθρούς τους, μέχρι τὴν ὥρα ποὺ τοὺς συνέτριψαν τὶς κεφαλές. Ἀλλὰ καὶ νεκροὺς δὲν τοὺς σεβάστηκαν καθόλου οἱ φανατικοὶ ὀπαδοὶ τῶν εἰδώλων. Ἅρπαξαν τὰ ἄψυχα σώματά τους καὶ τὰ ἔριξαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, στὸ σωρὸ στὸν ὁποῖο πετοῦσαν τὰ ψόφια ζῶα. Ἄναψαν μετὰ μεγάλη φωτιὰ γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὰ ἴχνη τῆς θηριωδίας τους. Κάποια ὅμως εὐσεβὴς γυναίκα ἀπὸ τὴ Γάζα μὲ θεία ἀποκάλυψη ἀνακάλυψε καὶ ξεχώρισε τὰ ὑπολείμματα τῶν λειψάνων τῶν ἁγίων Μαρτύρων. Καὶ ἀφοῦ τὰ περισυνέλεξε σὲ στάμνα, τὰ παρέδωσε μὲ εὐλάβεια στὸν ἀνεψιὸ τῶν Ἁγίων, ποὺ τὸν ἔλεγαν καὶ αὐτὸν Ζήνωνα. Καὶ τὰ κρατοῦσε αὐτὸς θησαυρισμένα μυστικὰ στὸ σπίτι του. Τὴν ἐποχὴ ποὺ αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Θεοδόσιος ὁ Μέγας, ὁ Ζήνων ἔγινε ἐπίσκοπος Γάζης καὶ ἔκτισε ἐκκλησία, ὅπου καὶ κατέθεσε τὰ ἱερὰ λείψανα ποὺ κατεῖχε. Δίπλα σ’ αὐτὰ στὸν ἴδιο ναὸ βρίσκονταν καὶ τὰ ἱερὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Νέστορος τοῦ ὁμολογητοῦ, στενοῦ φίλου τῶν τριῶν Ἁγίων, ποὺ εἶχε παραδώσει καὶ αὐτὸς λίγο πιὸ πρὶν ἀπὸ αὐτοὺς τὸ πνεῦμα του στὸ Θεὸ μὲ μαρτυρικὸ τέλος ἀπὸ τοὺς ἴδιους διῶκτες. Εἶχε δὲ ξεψυχήσει στὰ χέρια τοῦ Ζήνωνος τὴν ὥρα ποὺ τοῦ περιποιεῖτο τὶς πληγές. Εὐσέβιος! Νέσταβος! Ζήνων! καὶ Νέστωρ! Συνεορτάζουν κάθε χρόνο στὶς 21 Σεπτεμβρίου. Ἂς μᾶς ἐμπνεύσει ἡ ἱερὴ αὐτὴ τετράδα τῶν Μαρτύρων σὲ ἀγῶνες ὁμολογίας, παρρησίας καὶ δυνατῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ κατὰ τοῦτο τὸ νέο ἐκκλησιαστικὸ ἔτος.ΟΣΩΤΗΡ2073