Οἱ πειρασμοί

 Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

Τὰ λυπηρὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν γίνονται ἢ γιὰ παιδαγώγησή μας, ἢ γιὰ τὴν ἐξάλειψη παλιῶν ἁμαρτιῶν, ἢ γιὰ διόρθωση τῆς τωρινῆς ἀμέλειάς μας, ἢ γιὰ ἀποτροπὴ μελλοντικῶν ἁμαρτιῶν.

Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ συλλογίζεται ὅτι ὁ πειρασμὸς τοῦ συνέβη γιὰ κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς λόγους, δὲν ἀγανακτεῖ, ὅταν τὸν χτυποῦν ἢ τὸν ἀδικοῦν ἢ τοῦ κάνουν κάποιο ἄλλο κακό. Καθὼς μάλιστα συναισθάνεται τὶς ἁμαρτίες του, οὔτε κατηγορεῖ ἐκεῖνον ποὺ τοῦ προξενεῖ τὸν πειρασμό, ἀφοῦ, εἴτε μέσω αὐτοῦ εἴτε μέσω ἄλλου, ὄφειλε νὰ πιεῖ τὸ ποτήρι τῆς θείας δικαιοσύνης.

Ἀντίθετα, στὸν Θεὸ ἀποβλέπει καὶ τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ ὅ,τι ἐπέτρεψε, καὶ τὸν ἑαυτὸ του κατηγορεῖ καὶ δέχεται πρόθυμα τὴν παιδαγωγικὴ δοκιμασία, ὅπως ἔκανε ὁ Δαβὶδ μὲ τὸν Σεμεΐ (Β’ Βασ. 16:5-13).

Ὁ ἀσύνετος ἄνθρωπος, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ζητᾶ συχνὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐλεηθεῖ καὶ νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ δεινά, ὅταν ὅμως ἔρχεται τὸ ἔλεος, δὲν τὸ δέχεται, ἐπειδὴ αὐτὸ δὲν εἶναι ὅπως ἐκεῖνος ἤθελε, ἀλλὰ ὅπως τὸ ἔκρινε συμφέρον ὁ Γιατρὸς τῶν ψυχῶν. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀδημονεῖ καὶ ἀναστατώνεται, καὶ ἄλλοτε τὰ βάζει ὀργισμένος μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἄλλοτε βλασφημεῖ τὸν Θεό. Ἔτσι ὅμως καὶ ἀγνωμοσύνη δείχνει, καὶ ἐνίσχυση στὸν πειρασμό του δὲν παίρνει.

Οἱ δαίμονες μᾶς προξενοῦν πειρασμοὺς εἴτε αὐτοὶ οἱ ἴδιοι εἴτε ξεσηκώνοντας ἐναντίον μας ἐκείνους ποὺ δὲν φοβοῦνται τὸν Θεό. Μᾶς πειράζουν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ὅταν χωριστοῦμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἔκαναν στὸν Κύριο στὴν ἔρημο (Ματθ. 4:1-10)• καὶ μέσω ἀνθρώπων, ὅταν ζοῦμε ἀνάμεσα σὲ αὐτούς, ὅπως τὸν Κύριο μέσω τῶν Φαρισαίων (Ματθ. 16:1• 19:3). Ἐμεῖς ὅμως, ἔχοντας τὸ βλέμμα στραμμένο στὸ πρότυπό μας, τὸν Κύριο, ἂς τοὺς ἀποκρούσουμε καὶ στὶς δύο περιπτώσεις.

Κάθε σχεδὸν ἁμαρτία γίνεται μέσω ἡδονῆς, καὶ κάθε ἐξάλειψη ἁμαρτίας γίνεται μέσω κακοπάθειας καὶ λύπης, εἴτε θεληματικῆς, μὲ τὴ μετάνοια, εἴτε σταλμένης ἀπὸ τὴν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, μὲ πειρασμὸ ποὺ ἐπιτρέπει ἡ πρόνοιά του. Γιατί, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος, ἂν ἀνακρίναμε ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας, δὲν θὰ ἐπισύραμε τὴν τιμωρία τοῦ Θεοῦ· ὅταν ὅμως ὁ Κύριος μᾶς τιμωρεῖ, μᾶς διαπαιδαγωγεῖ, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν καταδικαστοῦμε μαζὶ μὲ τὸν κόσμο (Α’ Κορ. 11:31-32).

Ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς ἄλλοι φέρνουν στοὺς ἀνθρώπους ἡδονές, ἄλλοι λύπες καὶ ἄλλοι σωματικοὺς πόνους. Γιατί ἀνάλογα μὲ τὴν αἰτία τῶν παθῶν ποὺ βρίσκεται στὴν ψυχὴ βάζει σὲ αὐτὴν καὶ τὸ φάρμακο ὁ Γιατρὸς τῶν ψυχῶν μὲ τὶς δίκαιες κρίσεις του.

Ὅταν σοῦ ἔρθει πειρασμὸς χωρὶς νὰ τὸ περιμένεις, μὴν κατηγορεῖς ἐκεῖνον πού σοῦ τὸν προξένησε, ἀλλὰ ἀναζήτησε τὸ γιατί, καὶ ὅταν τὸ βρεῖς, διορθώσου.

Ὁ συνετὸς ἄνθρωπος, καθὼς ἀναλογίζεται τὸ θεραπευτικὸ ἀποτέλεσμα τῶν κρίσεων τοῦ Θεοῦ, ὑπομένει μὲ εὐχαριστία τοὺς πειρασμοὺς ποὺ αὐτὲς ἐπιτρέπουν νὰ τοῦ συμβοῦν, θεωρώντας αἰτία τους τὶς ἁμαρτίες του καὶ κανέναν ἄλλον. Ὁ ἀσύνετος, ἀντίθετα, ἐπειδὴ ἀγνοεῖ τὴν πάνσοφη πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἁμαρτάνει καὶ παιδαγωγεῖται μὲ πειρασμούς, θεωρεῖ αἴτιους αὐτῶν ἢ τὸν Θεὸ ἢ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐκεῖνος πραγματικὰ θέλει νὰ σωθεῖ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀντιστέκεται στὰ θεραπευτικὰ φάρμακα. Καὶ αὐτὰ εἶναι οἱ ὀδύνες καὶ οἱ λύπες ποὺ ἔρχονται μὲ τοὺς ποικίλους πειρασμούς. Ὅποιος ὅμως ἀντιστέκεται, δὲν γνωρίζει οὔτε τί ἐμπορεύεται στὸν ἐδῶ κόσμο, οὔτε τί πρέπει νὰ ἀγοράσει μὲ αὐτὲς προτοῦ φύγει ἀπὸ τὸν κόσμο.

https://agiazoni.gr/slug-191/

Πειρασμοὶ καὶ Δοκιμασίες

Γέρων Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι

Χωρὶς πειρασμοὺς καὶ δοκιμασίες εἶναι ἀδύνατο νὰ φτάσει ὁ ἄνθρωπος στὴν τελειότητα ἢ νὰ γνωρίσει ἀληθινὰ τὸν ἑαυτό του. Ὁ στρατιώτης δὲν ἀναδεικνύεται νικητής, ἂν δὲν ὑπάρξει ἐχθρὸς καὶ δὲν συγκρουστεῖ μαζί του. Καὶ ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς δὲν στεφανώνεται, ἂν δὲν δοκιμάσει πειρασμὸ καὶ δὲν ἀντισταθεῖ.

Ἐπιτρέπεται στὸ χριστιανὸ νὰ ζητάει ἀπὸ τὸν Θεὸ πειρασμοὺς ἢ νὰ τοὺς ἐπιδιώκει ὁ ἴδιος;

Κανένας μας δὲν πρέπει νὰ ζητάει πειρασμούς. Ἀπεναντίας, μάλιστα, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, παραδίνοντάς μας τὴν Κυριακὴ Προσευχή, τὸ Πάτερ ἡμῶν, μᾶς πρόσταξε νὰ παρακαλᾶμε τὸν οὐράνιο Πατέρα: «…καὶ μὴ εἰσενέγκεις ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρύσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ» (Μάτθ. 6:13). Δηλαδή: καὶ μὴ μᾶς ἀφήσεις νὰ πέσουμε σὲ πειρασμό, ἀλλὰ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὸν πονηρό. Κι αὐτὸ, γιατί εἶναι τόση ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ποὺ ἀκόμα κι ἕνας ἄνθρωπος προχωρημένος στὴν ἀρετὴ μπορεῖ εὔκολα νὰ λυγίσει κάτω ἀπὸ πειρασμό, ἔστω καὶ μικρό.

Ὁ ἅγιος Πέτρος ἦταν ἀπόστολος κορυφαῖος καὶ γενναιόψυχος. «Κι ἂν ὅλοι χάσουν τὴν ἐμπιστοσύνη τους σ’ Ἐσένα», εἶχε πεῖ στὸν Ἰησοῦ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ σύλληψή Το, «ἐγὼ ποτὲ δὲν θὰ τὴ χάσω… Δὲν θὰ Σὲ ἀπαρνηθῶ, ἔστω κι ἂν χρειαστεῖ νὰ πεθάνω μαζὶ Σου» (Μάτθ. 26:33,35). Ἀλλὰ μετὰ τὴ σύλληψη τοῦ Κυρίου, ὅταν βρέθηκε μπροστὰ στὸν πειρασμὸ τῆς ἀρνήσεώς Του, ἔπεσε. Ἄρχισε νὰ ὁρκίζεται: «Ὁ Θεὸς νὰ μὲ τιμωρήσει, ἂν Τὸν ξέρω Αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο!» (Μάτθ. 26:74).

Μολονότι, ὡστόσο, δὲν πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε τοὺς πειρασμούς, ὀφείλουμε νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουμε γενναιόψυχα καὶ νηφάλια, ὅταν μὲ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ μας βρίσκουν, γιατί μὲ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο συμβάλλουν στὴ σωτηρία μας. Ὁ Μέγας Ἀντώνιος εἶπε: «Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, χωρὶς νὰ δοκιμάσει πειρασμούς. Βγάλε ἀπὸ τὴ μέση τοὺς πειρασμούς, καὶ τότε δὲν θὰ ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ σώζεται».

Ἄλλωστε, ἂν λυγίσουμε καὶ πέσουμε σὲ πειρασμό, θὰ εἴμαστε ἀδικαιολόγητοι. Γιατί κάθε πειρασμός, ποὺ παραχωρεῖται ἀπὸ τὸν Θεό, εἶναι στὰ ἀνθρώπινα μέτρα μας• δὲν μποροῦμε, λοιπόν, νὰ ἐπικαλεστοῦμε ἀδυναμία. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος βεβαιώνει ξεκάθαρα: «Ὁ Θεός, ποὺ κρατάει τὶς ὑποσχέσεις Του, δὲν θὰ ἐπιτρέψει σὲ κανένα πειρασμὸ νὰ ξεπεράσει τὶς δυνάμεις σας• ἀλλά, ὅταν ἔρθει ὁ πειρασμός, θὰ δώσει μαζὶ καὶ τὴ διέξοδο, ὥστε νὰ μπορέσετε νὰ τὸν ἀντέξετε (Α’ Κόρ. 10:13).

Γιατί οἱ συμφορὲς βρίσκουν, τόσο τοὺς κακοὺς ὅσο καὶ τοὺς καλοὺς ἀνθρώπους;

Βλέπεις, πόσο λάμπει τὸ καθαρὸ χρυσάφι καὶ πόσο ἀκριβὰ πουλιέται; Δὲν εἶναι, ὅμως, ἔτσι ἐξ ἀρχῆς. Μέσα στὴ λάσπη εἶναι χωμένο καὶ μὲ εὐτελῆ μέταλλα ἀναμειγμένο. Σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση τὸ βγάζουν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴ γῆ καὶ τὸ κατεργάζονται, ρίχνοντάς το στὴ φωτιά. Ἐκεῖ, ὅλες οἱ προσμείξεις εἴτε καίγονται εἴτε ἀποχωρίζονται ἀπὸ τὸ χρυσάφι, ποὺ μένει ὁλοκάθαρο καὶ λαμπερό.

Μὲ τὸ ἀκάθαρτο καὶ ἀκατέργαστο χρυσάφι μοιάζει κάθε ἄνθρωπος, ὅσο καλὸς κι ἂν εἶναι. Στὶς ψυχὲς ὅλων μας ὑπάρχει, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, κάτι καλό. Αὐτὸ τὸ καλό, ὅμως, αὐτὸ τὸ νοητὸ χρυσάφι, εἶναι συνήθως χωμένο μέσα στὴ λάσπη τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀναμειγμένο μὲ πράξεις, ρήσεις καὶ σκέψεις ὄχι εὐάρεστες στὸν Θεό. Μόνοι μας δὲν μποροῦμε νὰ καθαρίσουμε τὶς ψυχές μας ἀπὸ κάθε κακὸ καὶ ν’ ἀφήσουμε σ’ αὐτὲς μόνο τὸ χρυσάφι τῆς καλοσύνης, τῆς εὐσέβειας καὶ τῆς ἀρετῆς. Ὅ,τι, λοιπόν, δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἐμεῖς, τὸ κάνει ὁ πανάγαθος καὶ πάνσοφος Κύριος. Αὐτός, σύμφωνα μὲ τὴ Γραφή, εἶναι «σὰν τὴ φωτιὰ τοῦ καμινιοῦ,… ποὺ ἀναχωνεύει καὶ καθαρίζει σὰν τὸ ἀσήμι καὶ σὰν τὸ χρυσάφι» (Μάλ. 3:2-3) τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Τὶς ἀναχωνεύει καὶ τὶς καθαρίζει ἀπὸ τὰ πάθη μέσα στὸ καμίνι τῶν συμφορῶν, ποὺ τὶς διδάσκουν ἐμπειρικὰ τὴ μακροθυμία, τὴν ταπείνωση, τὴν ὑποταγὴ στὸ θεῖο θέλημα, τὴν προσφυγὴ στὸν Κύριο μὲ τὴν προσευχή.

https://agiazoni.gr/%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%bf%e1%bd%b6-%ce%ba%ce%b1%e1%bd%b6-%ce%b4%ce%bf%ce%ba%ce%b9%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%82/#

ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ θὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζήσουμε τὸ μεγάλο καὶ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μας. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μέρες τώρα μᾶς προετοιμάζει μὲ τὴ νηστεία, τὶς Ἀκολουθίες, τ᾿ ἀναγνώσματα, τὴ συμμετοχή μας στὰ ἱερὰ Mυστήρια. Ὅλα μ᾿ ἕνα σκοπό: τὴν πνευματική μας ἀνύψωση, τὴ βαθύτερη καὶ οὐσιαστικότερη μετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. 

 Καὶ ἐνῶ ὅλα μᾶς βοηθοῦν καὶ μᾶς ἀνεβάζουν, ὁ πόλεμος τοῦ πονηροῦ γίνεται ἐντονότερος. Δὲν σταματᾶ ὁ διάβολος νὰ μᾶς ἐνοχλεῖ, νὰ στήνει παγίδες, νὰ μᾶς δημιουργεῖ πειρασμοὺς τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες. Φρυάττει καὶ προσπαθεῖ λυσσαλέα μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσο νὰ χαλάσει τὴ διάθεσή μας, τὴν πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν, ὥστε νὰ μὴν κατορθώσουμε νὰ βιώσουμε τὰ μεγάλα γεγονότα. 

 Εἶναι παρατηρημένο πὼς αὐτὸ συμβαίνει σ᾿ ὅλες τὶς ἑορτές. Στὶς προεόρτιες ἱερὲς στιγμὲς ἐμφανίζονται πειρασμοὶ ποὺ σκοτίζουν τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν. Πειρασμοὶ ποὺ προέρχονται εἴτε ἀπὸ δημοσιεύματα ἀντιχριστιανικοῦ περιεχομένου, εἴτε ἀπὸ προβολὲς καὶ σχόλια μὲ βέλη ἐναντίον τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, εἴτε ἀπὸ παρουσιάσεις ψευδεπίγραφων κειμένων ποὺ προσβάλλουν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀλλοιώνουν τὴν ἀλήθεια, εἴτε ἀπὸ σκάνδαλα ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας κ.ο.κ. 

 Ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν ἐργασία μας, στὸ περιβάλλον μας, στὴν οἰκογένειά μας παρουσιάζονται ξαφνικὰ πειρασμοί: παρεξηγήσεις, διαφωνίες, θυμοί, μαλώματα ἀπὸ ἀσήμαντες ἀφορμές, ἀποστάσεις ψυχῶν. .

Καὶ ἐνῶ ἡ ἐπιθυμία ὅλων μας ἦταν νὰ περάσουμε πνευματικὰ καὶ ἅγια τὶς ἡμέρες αὐτές, στὸ τέλος χαλάει ἡ διάθεσή μας καὶ μένει ἡ στενοχώρια, ἡ πικρία ποὺ τσακίζει ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τὸν ἄνθρωπο. 

Ἐπιτυγχάνει ὁ πονηρὸς τὸ σχέδιό του καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ὠφεληθοῦμε ἀπὸ τὴ γιορτὴ μὲ τὸν χαρούμενο τρόπο τῆς δοξολογίας, ἀλλὰ καταφέρνει καὶ ἀμαυρώνει τὴν ὅλη ἑορταστικὴ ἀτμόσφαιρα. Ρώτησαν κάποτε τὸν ἁγιορείτη γέροντα Παΐσιο, γιατί νὰ συμβαίνουν τέτοιοι πειρασμοὶ σὲ τόσο ἅγιες ἡμέρες; Καὶ ὁ ὅσιος Γέροντας ἀπάντησε: «Στὶς γιορτὲς ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι ἔχουν χαρὰ καὶ κερνοῦν, δίνουν εὐλογίες, δῶρα πνευματικὰ στοὺς ἀνθρώπους. Ἐδῶ οἱ γονεῖς κερνοῦν ὅταν γιορτάζουν τὰ παιδιά τους, ἢ οἱ βασιλεῖς χαρίζουν ποινὲς ὅταν γεννιέται κανένα βασιλόπουλο· οἱ Ἅγιοι γιατί νὰ μὴν κεράσουν; Μάλιστα ἡ χαρὰ ποὺ δίνουν κρατάει πολὺ καὶ βοηθιοῦνται πολὺ οἱ ψυχές. Γι᾿ αὐτὸ ὁ διάβολος, ἐπειδὴ τὸ ξέρει αὐτό, δημιουργεῖ πειρασμοὺς γιὰ νὰ στερηθοῦν οἱ ἄνθρωποι τὰ θεῖα δῶρα καὶ νὰ μὴ χαροῦν οὔτε νὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ τὴ γιορτή»1. 

 Πῶς πρέπει νὰ σταθοῦμε μπροστὰ σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάσταση; Πρωτίστως, νὰ περιμένουμε τοὺς πειρασμοὺς νὰ ἔλθουν. Νὰ καταλάβουμε τὴν ἱερότητα τῆς περιόδου, τὸν φθόνο τοῦ πονηροῦ καὶ ν᾿ ἀναμένουμε τὶς ἐπιθέσεις του. 

Μὴν ξαφνιαζόμαστε, μὴ θορυβούμαστε οὔτε νὰ πανικοβαλλόμαστε. Μὴν ἀφήνουμε νὰ φεύγει ἀπὸ τὴν ψυχή μας ἡ εἰρήνη καὶ ἡ χαρὰ ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ ἑορτὲς μὲ τὰ μηνύματά τους. 

Στὶς δύσκολες ὧρες τῶν πειρασμῶν νὰ ἐμβαθύνουμε περισσότερο στὰ γεγονότα ποὺ ἑορτάζουμε καὶ μὲ τὰ πνευματικὰ μέσα – τὴν προσευχή, τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Πνευματικό μας, τοὺς ἀδελφούς μας – ν᾿ ἀντιμετωπίζουμε τὰ «πεπυρωμένα» αὐτὰ βέλη τοῦ πονηροῦ. 

 Ἔπειτα, νὰ συντελοῦμε ὥστε νὰ ξεπερνοῦν τοὺς πειρασμοὺς καὶ οἱ ἄλλοι γύρω μας. 

Νὰ γινόμαστε οἱ εἰρηνοποιοί, ὅπως μᾶς παραγγέλλει ὁ Κύριος. Νὰ ρίχνουμε γέφυρες ἐπικοινωνίας στοὺς πληγωμένους συνανθρώπους μας. Ἀλλὰ καὶ νὰ ὁπλιζόμαστε μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα, «τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ» (Ἐφ. ς΄ 13), καὶ νὰ ἐντείνουμε τὶς πνευματικές μας δυνάμεις ἐναντίον τοῦ πονηροῦ. 

 Ἂς ἔχουμε ὅμως καὶ πλήρη ἐμπιστοσύνη στὴ λύση καὶ βοήθεια ποὺ θὰ δώσει ὁ Θεός. 

Διότι ὁ ἅγιος Θεός, ὅταν δεῖ ὅτι δὲν δώσαμε ἐμεῖς ἀφορμὴ γιὰ τὸν πειρασμό, ἀλλὰ αὐτὸ ἔγινε μόνο ἀπὸ φθόνο τοῦ πονηροῦ, μᾶς βοηθάει. 

Καὶ ἀκόμη πιὸ θετικὰ μᾶς ὠφελεῖ, ὅταν ἐμεῖς παίρνουμε ταπεινὰ τὸ σφάλμα ἐπάνω μας καὶ δὲν κατηγοροῦμε κανέναν. 

 Τέλος, ἂς μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ μᾶς λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Κάθε πειρασμός, κάθε θλίψη, κάθε ἐπίθεση τοῦ διαβόλου, ἂν εἴμαστε προσεκτικοὶ καὶ ὑπομονετικοί, μπορεῖ νὰ μᾶς προξενήσει μεγάλη ὠφέλεια. Ὁ νοητὸς ἐχθρὸς ἐπιτέθηκε μὲ τόση μανία ἐναντίον τοῦ Ἰώβ. Ἀλλὰ σὲ τί τὸν ζημίωσε τελικά; Σὲ τίποτα. Ἀπεναντίας, τοῦ ἐξασφάλισε μεγαλύτερη ἁγιότητα καὶ λαμπρότερη δόξα. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἄγρυπνοι, ὁ διάβολος δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς βλάψει. Μπορεῖ ὅμως, ἄθελά του, νὰ μᾶς ὠφελήσει, νὰ μᾶς αὐξήσει τὴν ἀρετή»2 . 

 Ἂς χαροῦμε καὶ φέτος τὰ Χριστούγεννα μὲ τὸν ἀγώνα ποὺ θὰ κάνουμε νὰ ζήσουμε ἀληθινὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ ἀντιμετωπίζοντας πνευματικὰ τὸν ὁποιονδήποτε πειρασμὸ τοῦ πονηροῦ! 

 1. Γέρ. Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμ. Δ΄: Οἰκογενειακὴ ζωή, σελ. 163. 

 2. Θέματα ζωῆς, τόμ. Α΄, Ἱ. Μ. «Παρακλήτου», Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2003, σελ. 35.ΟΣΩΤΗΡ2100

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Στὰ τέλη τοῦ 404 μ.Χ. στὴν Κουκουσὸ τῆς Ἀρμενίας, ἀπὸ τὴ μακρινὴ ἐξορία ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος γράφει μιὰ ἀκόμη ἐπιστολὴ πρὸς τὴν ἁγία διακόνισσα Ὀλυμπιάδα, τὴν πιστὴ συνεργάτιδά του στὸ φιλανθρωπικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ ἔργο. Ἡ ἀναταραχὴ μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνη τὴν περίοδο, οἱ ἀτελείωτες ἀδικίες, οἱ συνεχεῖς συκοφαντίες ἐναντίον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ πνευματικοῦ της πατέρα Χρυσοστόμου ἔχουν λυγίσει τὴν πίστη της, ἔχουν μαράνει τὸν ζῆλο της, ἔχουν κλονίσει ἀκόμη καὶ τὴν ὑγεία της. Σὰν ἄνθρωπος ἡ ἁγία Ὀλυμπιὰς δοκιμάσθηκε, σκανδαλίσθηκε πολὺ ἐκείνη τὴν περίοδο μὲ τὰ ὅσα συνέβαιναν. Γι’ αὐτὸ ὁ ἱερὸς Πατὴρ ἐπιθυμεῖ μὲ τὴν ἐπιστολή του αὐτὴ νὰ στηρίξει πνευματικὰ τὴν ψυχή της καὶ νὰ θεραπεύσει τὶς πληγές της. Θέλοντας νὰ περιγράψει τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατοῦσε, μὲ τὸν χρυσό του λόγο «ζωγραφίζει» τὴν παρακάτω εἰκόνα. Λέγει χαρακτηριστικά: «...κι ἂν θέλεις, θὰ σοῦ περιγράψω καὶ μιὰ εἰκόνα τῶν ὅσων συμβαίνουν, ὥστε νὰ σοῦ καταστήσω σαφέστερη τὴν τραγωδία. Βλέπω θάλασσα ποὺ μαίνεται ἀπὸ παντοῦ, ποὺ ἀναμοχλεύεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἄβυσσο κάτω, ναυτικοὺς ποὺ τὰ πτώματά τους ἐπιπλέουν στὰ ὕδατα, ἄλλους ποὺ εἶναι βυθισμένοι· βλέπω τὰ σανίδια τῶν πλοίων διαλυμένα, τὰ πανιὰ ξεσχισμένα, τοὺς ἱστοὺς σπασμένους, τὰ κουπιὰ πεσμένα ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ναυτῶν, τοὺς κυβερνῆτες νὰ κάθονται, ἀντὶ στὰ τιμόνια, ἐπάνω στὰ καταστρώματα μὲ τὰ χέρια πλεγμένα στὰ γόνατα, νὰ κλαῖνε ἀπὸ ἀμηχανία μπροστὰ στὰ γινόμενα, νὰ “ὀλολύζουν”, νὰ θρηνοῦν, νὰ “ὀλοφύρονται” μόνο. Καὶ δὲν φαίνεται οὐρανὸς οὔτε πέλαγος, ἀλλὰ σκοτάδι παντοῦ βαθὺ καὶ ἀφεγγὲς καὶ ζοφερό, ποὺ δὲν ἐπιτρέπει οὔτε τοὺς κοντινοὺς νὰ δεῖς, δυνατὸς πάταγος τῶν κυμάτων καὶ θηρία θαλάσσια ἐπιτιθέμενα ἀπὸ παντοῦ ἐναντίον τῶν ἐπιβατῶν. Ὅποια εἰκόνα τῶν παρόντων κι ἂν ἀναζητήσω, ὁ λόγος ἀναχωρεῖ νικημένος ἀπὸ τὰ κακά». 

 Δὲν κάνει ὅμως μόνο περιγραφὴ τοῦ κακοῦ ὁ ἱερὸς Πατήρ· δίνει καὶ τὶς ἀπαραίτητες κατευθύνσεις, τὴν πραγματικὴ λύση τῶν δεινῶν ποὺ τὸν περιβάλλουν: «Ἀλλʼ ὅμως, ἂν καὶ τὰ γνωρίζω αὐτά, δὲν ἀπογοητεύομαι ἀπέναντι στὴν καλύτερη ἐλπίδα, σκεπτόμενος τὸν κυβερνήτη αὐτοῦ τοῦ σύμπαντος, ὁ ὁποῖος δὲν κατανικᾶ τὴν τρικυμία μὲ τὴν τέχνη, ἀλλὰ διαλύει τὴν ταραχὴ μ’ ἕνα νεῦμα...». «Μὴ τοίνυν ἀναπέσῃς, παρακαλῶ. Ἓν γάρ ἐστιν, Ὀλυμπιάς, φοβερόν, εἷς πειρασμός, ἁμαρτία μόνον». Μὴν ἀπελπισθεῖς λοιπόν, παρακαλῶ. Διότι, Ὀλυμπιάς, ἕνα εἶναι τὸ φοβερό, ἕνας ὁ πειρασμός, ἡ ἁμαρτία μόνο. Καὶ δὲν ἔπαυσα νὰ σοῦ ψάλλω συνεχῶς αὐτὸ τὸν λόγο. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι μύθος, εἴτε ἐπιβουλὲς ἀναφέρεις, εἴτε ἀπέχθειες, εἴτε δόλους, εἴτε συκοφαντίες, εἴτε λοιδορίες, εἴτε κατηγορίες, εἴτε δημεύσεις, εἴτε ἐξορίες, εἴτε ξίφη ἀκονισμένα, εἴτε πέλαγος, εἴτε τὸν πόλεμο ὅλης τῆς οἰκουμένης. Ὅποια κι ἂν εἶναι αὐτά, εἶναι πράγματι πρόσκαιρα καὶ φθαρτά, συμβαίνουν στὸ θνητὸ σῶμα καὶ δὲν παραβλάπτουν τὴν ψυχή» (Πρὸς Ὀλυμπιάδα ἐπιστολὴ Ζ΄, ΕΠΕ 37, 366). 

Μιὰ ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παρομοιώσεις, τὶς ὁποῖες ἡ ἄφθαστη εὐγλωττία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου μᾶς ἄφησε. Μία εἰκόνα τόσο ζωντανή, τόσο ἀληθινή, τόσο ἐπίκαιρη. Μιὰ εἰκόνα.... Μιὰ πραγματικότητα... Μήπως δὲν ταιριάζει καὶ στὴ δική μας ἐποχή; Μήπως δὲν φωτογραφίζει καὶ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν κόσμο γύρω μας; Ἡ πιὸ κατάλληλη εἰκόνα γιὰ νὰ περιγράψει τὴ δική μας τρικυμία. Μιὰ θάλασσα ταραγμένη ἡ ἐποχή μας, μὲ δυνατοὺς ἀνέμους καὶ μὲ πελώρια κύματα ἕτοιμα νὰ μᾶς πνίξουν. Παντοῦ σκοτάδι, λύση δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχει. Ἀναστατωμένος ὁ κόσμος, ἀδικημένος, πληγωμένος, προδομένος, ἀγανακτισμένος. 

Ἡ ἀπογοήτευση ζωγραφισμένη στὰ πρόσωπα ὅλων. Εἶναι ἀνάγκη ἡ χρυσοστομικὴ φωνή του νʼ ἀκουσθεῖ καὶ σήμερα. Ἡ φωνὴ τοῦ ἀγωνιστῆ καὶ ἁγίου Ἱεράρχη, ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ στηρίξουμε τὴν ἐλπίδα μας στὸν Κύριο καὶ κυβερνήτη τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ζωῆς μας καὶ μόνο σ’ Αὐτόν. 

Ἀπὸ Ἐκεῖνον νὰ περιμένουμε νὰ δώσει τὴ λύση στὴν κρίση τῆς ἐποχῆς μας. Διότι μόνο Ἐκεῖνος μ’ ἕνα Του νεῦμα μπορεῖ νὰ καταπραΰνει τὴν τρικυμία, νὰ παύσει τοὺς ἀνέμους, ν’ ἀνακουφίσει καὶ νʼ ἁπαλύνει τὸν πόνο μας. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ προσέχουμε καὶ ν’ ἀποφεύγουμε ἕνα πράγμα, τὴν ἁμαρτία! OΣΩTΗΡ2099

Μετὰ τὶς δοκιμασίες ἀκολουθεῖ ἡ πνευματικὴ χαρά…

Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καὶ αὐτοὶ δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους.

Γί’ αὐτὸ ἄφησε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Του, ὥστε νὰ σὲ δυναμώσει στὸν ἀγῶνα σου. Ἡ ἐλπίδα στὸ Θεὸ δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ στὴν ἀπελπισία.

Οἱ πειρασμοὶ φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεὸς ξέρει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός μας καὶ παραχωρεῖ τοὺς πειρασμοὺς κατὰ τὸ μέτρο τῶν δυνάμεών μας. Νὰ φροντίζουμε ὅμως κι ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, γιὰ νὰ μὴ βάλουμε μόνοι μας τὸν ἑαυτό μας σὲ πειρασμό.

Ἐμπιστευτεῖτε στὸ Θεὸ τὸν Ἀγαθό, τὸν Ἰσχυρό, τὸν Ζῶντα, καὶ Αὐτὸς θὰ σᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀνάπαυση. Μετὰ τὶς δοκιμασίες ἀκολουθεῖ ἡ πνευματικὴ χαρά. Ὁ Κύριος παρακολουθεῖ ὅσους ὑπομένουν τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς θλίψεις γιὰ τὴ δική Του ἀγάπη. Μὴ λιποψυχεῖτε λοιπὸν καὶ μὴ δειλιάζετε…

Δὲν θέλω νὰ θλίβεστε καὶ νὰ συγχύζεστε γιὰ ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στὴ θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἂν εἶναι αὐτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τὴν ὕπαρξη ἐγωισμοῦ…

Προσέχετε τὸν ἐγωισμό, ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὴ μορφὴ τοῦ δικαιώματος. Προσέχετε καὶ τὴν ἄκαιρη λύπη, δημιουργεῖται ὕστερ’ ἀπὸ ἕναν δίκαιο ἔλεγχο. Ἡ ὑπερβολικὴ θλίψη γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι τοῦ πειρασμοῦ. Μία εἶναι ἡ ἀληθινὴ θλίψη…

Αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλὰ τὴν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Ὅλες οἱ ἄλλες θλίψεις δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Φροντίζετε νὰ περιφρουρεῖτε στὴν καρδιά σας τὴ χαρὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέπετε στὸν πονηρὸ νὰ χύνει τὸ φαρμάκι του. Προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ὁ παράδεισος, ποὺ ὑπάρχει μέσα σας, μετατραπεῖ σὲ κόλαση.

Ἃγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς.

https://xfd.gr/keimena/

ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

Εἶναι ἄξιο προσοχῆς ὅτι ὁ Ψαλμωδὸς λέει
μὲν ὅτι ἡ ἄγρυπνη πρόνοια τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ­
καὶ τὸ παντοδύναμο χέρι Του περιβάλ­λει
 σὰν ἀπρόσβλητο τεῖχος τοὺς δικαίους καὶ ἀφοσιωμένους σ’ Αὐτόν, δὲν λέει
ὅμως ὅτι οἱ δίκαιοι δὲν θὰ δοκιμάσουν
ποτὲ θλίψεις. Θὰ δοκιμάσουν, ἀσφαλῶς.
Ὡστόσο προσθέτει: «Οὐκ ἀφήσει Κύριος τὴν ράβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπὶ τὸν
κλῆρον τῶν δικαίων» (Ψαλ. ρκδ΄ [124] 3).
Δὲν θὰ ἀφήσει ὁ Κύριος γιὰ πάντα τὸ τυραννικὸ ραβδὶ καὶ τὸ βασιλικὸ σκῆπτρο
τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ εἰδωλολατρῶν πάνω στὴν κληρονομία τῶν δικαίων. Ἐπι­τρέπει λοιπὸν ὁ Κύριος καὶ γιὰ τοὺς δικούς Του ἀνθρώπους θλίψεις καὶ πειρασμούς. Γιατί; Διότι μὲ αὐτὰ οἱ δίκαιοι παιδαγωγοῦνται καὶ γυμνάζονται ὅπως οἱ
στρατιῶτες στὰ πυρὰ τῆς μάχης καὶ στὶς
κακουχίες τοῦ πολέμου. Ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ
μὴν ἁπλώσουν τὰ χέρια τους σὲ ἔργα
παράνομα, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸ κακὸ
παράδειγμα τῶν κατακτητῶν. Ἢ ἀπελπι­σμένοι ἀπὸ τὴν παρατεινόμενη ἐγκατάλειψή τους, καὶ χάνοντας ἔτσι τὴν πίστη
τους, φύγουν ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ
καὶ αὐτομολήσουν στοὺς εἰδωλολάτρες
ἐχθρούς τους (Ψαλ. ρκδ΄ [124] 3).

Ἔχοντας λοιπόν, Χριστιανέ, ὑπ’ ὄψη
σου αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ὅταν παραχωρήσει ὁ Θεὸς νὰ σὲ βρεῖ κάποιος πει­ρασμὸς ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, μὴν
ἀπελπιστεῖς, μὴν ἀπογοητευθεῖς, μὴ γογγύσεις κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ σκανδαλισθεῖς, νομίζοντας ὅτι τὰ γεγονότα τῆς
ζωῆς μας δὲν παρακολουθοῦνται καὶ
δὲν κυβερνῶνται ἀπὸ τὸν παντογνώστη
καὶ παντοδύναμο Θεό. Στὶς δύσκολες
περιστάσεις τῆς ζωῆς μας δὲν πρέπει νὰ
ἐγκαταλείπουμε τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς
καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ νὰ ὑπομένουμε καὶ μένοντας ὄρθιοι νὰ ἀγωνιζόμα­στε γενναῖα μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι ἔχουμε ὡς βοηθὸ καὶ ὑπερασπιστή μας τὸν
Σωτήρα Κύριο. Αὐτὸς δὲν ἀφήνει τὸ τυραννικὸ ραβδὶ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων νὰ τιμωρεῖ ἐπὶ πολὺ  χρόνο τοὺς δικαίους.
Ἀλλὰ καὶ τοὺς πειρασμοὺς τῶν πονηρῶν δαιμόνων πρέπει νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουμε μὲ πίστη πολλὴ καὶ μεγαλοψυχία. Διότι ἡ μεγαλοψυχία καὶ αὐτοὺς
τοὺς μεγάλους καὶ φοβεροὺς πειρασμοὺς τοὺς θεωρεῖ παραμικροὺς καὶ
ἀνάξιους νὰ τοὺς φοβᾶται κανείς, ἐνῶ
ἡ ὀλιγοψυχία καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς μικροὺς πειρασμοὺς καὶ ἀνάξιους φόβου
τοὺς θεωρεῖ μεγάλους καὶ φοβερούς.
Ἄλλωστε ὁ Θεὸς γνωρίζει τὶς ἀντοχές
μας καὶ τὴν ἀδυναμία μας καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ δοκιμαζόμαστε ἐπὶ πολὺ καιρό, οὔτε παραχωρεῖ πειρασμοὺς πάνω ἀπὸ τὴ δύναμή μας. Μᾶς βεβαίωσε  γι’ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος
ἔγραψε: «Ὁ Θεὸς εἶναι ἀπόλυτα ἀξιόπιστος, ὁ Ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὶς ὑποσχέσεις Του δὲν θὰ σᾶς ἀφήσει νὰ πειρασθεῖτε παραπάνω ἀπὸ τὴ δύναμή σας·
ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν πειρασμὸ θὰ φέρει καὶ
τὸ τέλος του, ὥστε νὰ μπορεῖτε νὰ τὸν
ἀντέξετε» (Α΄ Κορ. ι΄ [10] 13).
Ὁ Θεὸς λοιπὸν ἐνεργεῖ καὶ ἐν προκειμένῳ μὲ σοφία καὶ ἀγαθότητα. Γράφει ὁ ἀείμνηστος Π. Ν. Τρεμπέλας: Τὸ  μέτρο τῶν θλίψεων «εἶναι κανονισμένον σύμφωνα μὲ τὰς δυνάμεις τῶν δο­κιμαζομένων πιστῶν. Ὄχι βαρύτερον
καὶ περισσότερον. Ἐὰν ἦτο βαρύτερον, θὰ ἐκάμπτοντο καὶ θὰ ἔπιπτον. Καὶ
ἀντὶ νὰ ὠφεληθοῦν ἐκ τῆς παιδαγωγίας, θὰ ἐβλάπτοντο. Διὰ τῆς σοφῆς ὅμως
ἀσκήσεως, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ ἐπουράνιος Πατὴρ τοὺς καταρτίζει, ἐκεῖνο ποὺ
δὲν ἠμποροῦν νὰ βαστάσουν σήμερον,
θὰ τὸ ὑπομείνουν αὔριον καρτερικῶς
καὶ ἀσαλεύτως. Ἐλαφρότεραι αἱ σημεριναὶ δοκιμασίαι. Ἐλαφραὶ αἱ ἑπόμεναι.
Κάπως βαρεῖαι αἱ μετέπειτα. Βαρεῖαι αἱ
ἐπακολουθοῦσαι. Ἕως ὅτου οἱ ἀγαπητοὶ τοῦ Θεοῦ δοκιμαζόμενοι κατ’ ἀλλε­πάλληλα στάδια ἐξέλθωσιν εἰς τὸ τέλος
τέλειοι, κεκαθαρμένοι ὡς χρυσὸς ἐν τῷ
χωνευτηρίῳ»1.
Βεβαίως, κάθε φορὰ ποὺ ἀντιμετωπίζουμε πειρασμούς, ἂς μὴν παραλείπου­με νὰ φωνάζουμε στὸν Κύριο, ὅπως ὁ
ἀπόστολος Πέτρος, καὶ νὰ Τὸν ἐπικα­
λούμαστε λέγοντας: «Κύριε, σῶσόν με».
Ὅπως ἐπίσης νὰ λέμε καὶ τὸν κατανυ­
κτικὸ Ψαλμό, «Κύριε, εἰσάκουσον τῆς
προσευχῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου πρὸς
σὲ ἐλθέτω» (Ψαλ. ρα΄ [101] 1), ποὺ ἔλεγε ὁ Ψαλμωδὸς ὅταν ὀλιγοψυχοῦσε καὶ
βρισκόταν σὲ δεινὴ δοκιμασία.
Ἀφοῦ ὁ Ψαλμωδὸς στερέωσε τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα του στὸ Θεό, ἀπευθύνει θερμὴ προσευχὴ σ᾿ Αὐτὸν λέγοντας: «Ἀγάθυνον, Κύριε, τοῖς ἀγαθοῖς καὶ
τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ» (στίχ. 4). Εὐεργέτησε, Κύριε, καὶ στεῖλε τὰ ἀγαθά Σου
στοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν
εἰλικρινὴ καὶ ἄδολη καρδιά. Καὶ προσθέτει: Ἐκείνους ὅμως ποὺ παρεκκλίνουν καὶ λοξοδρομοῦν σὲ δρόμους διεστραμμένους, ὁ Κύριος θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσει μαζὶ μὲ ὅσους διαπράττουν
ἀνομίες. Καὶ καταλήγει: «εἰρήνη ἐπὶ τὸν
Ἰσραήλ»· μακάρι νὰ βασιλεύσει ἡ εἰρήνη
καὶ ἡ εὐτυχία στὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ (στίχ.
5). Ὁ Ἰσραὴλ θὰ ἀπολαύσει εἰρήνη καὶ
ἐλευθερία, ἐνῶ οἱ ἄλλοι, οἱ ἀσεβεῖς καὶ
ἀποστάτες, θὰ καταστραφοῦν. Κατὰ τὸν
Π. Ν. Τρεμπέλα, ἐνῶ ὁ Κύριος θὰ ἐξολοθρεύσει ὅσους λοξοδρομοῦν σὲ διεστραμμένους δρόμους μαζὶ μὲ τοὺς ἀνόμους, «εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν
τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, θὰ κυριαρχεῖ τώρα μὲν ἡ εἰρήνη, εἰς τὸ μέλλον δὲ ἡ
ἀτελεύτητος χαρὰ καὶ μακαριότης».
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει πολὺ
ὡραῖα: Ὁ Ψαλμωδὸς τελείωσε τὸν λόγο μὲ εὐχή. Διότι τέτοιας λογῆς εἶναι
οἱ ψυχὲς τῶν Ἁγίων· μαζὶ μὲ τὴ νουθεσία καὶ τὴ συμβουλὴ προσθέτουν καὶ
τὴν εὐχή, εἰσάγοντας μέγιστη βοήθεια
στοὺς ἀκούοντες. Ἐδῶ δὲν ἐννοεῖ μόνο
τὴν αἰσθητὴ εἰρήνη, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνώτε­ρη ἀπὸ αὐτήν. Μᾶς λέει ἐπίσης ἀπὸ ποῦ
παράγεται αὐτή, καὶ εὔχεται νὰ μὴν ἐπα­ναστατεῖ ἡ ψυχὴ κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ της καὶ
φέρει ἐντός της τὸν πόλεμο τῶν παθῶν2.
Κατὰ τὸν ὅσιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη,
ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς «ἁρμόζει καὶ εἰς ἐκεί­νους τοὺς Χριστιανούς, ὁποὺ κατοικοῦν
τὴν ὑψηλὴν καὶ ἀκαταμάχητον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας κύκλῳ εἶναι
περιτειχίζοντες αὐτὴν καὶ φυλάττοντες οἱ
ὑψηλοὶ διδάσκαλοι. Ἀλλὰ καὶ ὁ Χριστὸς
εὑρίσκεται κύκλῳ εἰς τὸν Χριστιανικὸν
λαόν του»3.

1. Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ἡ Π. Διαθήκη μετὰ συν­
τόμου ἑρμηνείας, Τόμ. 10ος: Ψαλμοί, ἔκδ. «Ὁ
Σωτήρ», Ἀθῆναι 20025, σελ. 523.

2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ρκδ΄ [124],
PG 55, 359.

3. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΕΥΘ.
ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς Ψαλμούς, Τόμ.
Γ΄, ἐκδ. «Ὀρθ. Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1983,
σελ. 346.

Τὸ ἀπόρθητο τεῖχος

Ψαλμὸς ΡΚΔ΄ (124), στίχ. 1-2
 ῼΔΗ ΤΩΝ ΑΝΑΒΑΘΜΩΝ
 † Νικ. Π. Βασιλειάδη 

 Ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς θεωρεῖται ἀπὸ ὁρι­σμένους ὅτι ἔχει γραφεῖ σὲ χρόνο μετα­γενέστερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους Ψαλ­μούς, ὅταν δηλαδὴ οἱ Ἰσραηλίτες εἶχαν ἐπιστρέψει ἤδη ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία καὶ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στὴν Παλαιστίνη. 
Ὁ Ψαλμωδὸς κάνει λόγο γιὰ ἀνθρώπους ἀγαθοὺς καὶ εὐθεῖς «τῇ καρδίᾳ» καὶ γιὰ διπρόσωπους καὶ κίβδηλους.
 Ποιοὶ εἶναι οἱ μὲν καὶ ποιοὶ οἱ δέ;
 Ἂν ἡ ἱστορικὴ βάση τοῦ Ψαλμοῦ αὐτοῦ εἶναι τὰ ὅσα γράφονται στὸ ἕκτο κεφάλαιο τοῦ βιβλί­ου τοῦ Νεεμία, τότε κίβδηλοι καὶ διπρό­σωποι εἶναι πολλοὶ Ἰουδαῖοι ἀνώτερης κοινωνικῆς τάξεως, ποὺ εἶχαν ἐξαγορα­σθεῖ ἀπὸ τοὺς Σαμαρεῖτες καὶ οἱ ὁποῖοι συνεννοοῦνταν κρυφὰ μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Ἰσραήλ. Ἐπίσης καὶ ψευδοπροφῆτες ποὺ ὑπέσκαπταν τὰ συμφέροντα τοῦ Ἰσραήλ, ἐπειδὴ φθονοῦσαν καὶ μισοῦ­σαν τὸν Νεεμία.
 Εὐθεῖς δὲ εἶναι οἱ εἰλι­κρινεῖς πατριῶτες ποὺ ἀγωνίζονταν μὲ τὸν Νεεμία γιὰ τὴν ἐθνική τους παλιγ­γενεσία, ἐνῶ αὐτοὶ ποὺ παρεξέκλιναν καὶ λοξοδρομοῦσαν σὲ διεστραμμένους δρόμους ἦσαν ὅσοι ἀκολουθοῦσαν τὸν Νωαδία καὶ γενικῶς τὴ μερίδα τῶν ψευ­δοπροφητῶν1. 
 Ὁ κλιμακωτὸς ρυθμὸς εἶναι φανερὸς καὶ σ’ αὐτὸν τὸν Ψαλμό: «ὡς ὄρος Σιών... ὄρη κύκλῳ αὐτῆς»· «εἰς τὸν αἰῶνα... ἕως τοῦ αἰῶνος»· «κύκλῳ αὐτῆς... κύκλῳ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ»· «κλήρων τῶν δικαί­ων... μὴ ἐκτείνωσιν οἱ δίκαιοι». Ὁ σύντομος αὐτὸς Ψαλμὸς θὰ μπο­ροῦσε νὰ θεωρηθεῖ ὡς περίληψη τῶν λόγων τοῦ προφήτη Ἡσαΐα, ὅπου κάνει λόγο γιὰ τὴν τιμωρία τῶν ἀρχόντων τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν στὴ διά­λυση τοῦ κράτους τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Γράφει ὁ Ἡσαΐας: Οἱ ἄρχοντες πράγματι ἔλαβαν ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ τους κακὴ καὶ ὀλέθρια ἀπόφαση ὅταν εἶπαν· ἂς δέσουμε τὸν δίκαιο, διότι δύσκολα μπο­ροῦμε νὰ τὸν διαχειριστοῦμε καὶ διότι ἀντιστρατεύεται τὰ ἰδιοτελὴ καὶ πονηρά μας σχέδια. Λοιπόν, θὰ φᾶνε ἐκεῖνα ποὺ γέννησαν, τὰ ἔργα ποὺ γέννησαν σὰν ἄλλη πονηρὴ σπορά. Ἀλίμονο σ’ αὐτὸν ποὺ περιφρονεῖ ἀσεβῶς τὸ νόμο· θὰ τοῦ συμβοῦν κακὰ σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τῶν χεριῶν του (βλ. Ἡσ. γ΄ 10­11). Ὅσοι ἔχουν στηρίξει τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τους στὸν Κύριο μοιάζουν, βεβαιώνει ὁ Ψαλμωδός, μὲ τὸ ὄρος τῆς Σιών, ποὺ εἶναι ἀδιάσειστα θεμελιωμέ­νο στὴ γῆ καὶ ὑψώνεται μεγαλόπρεπα. Ἔτσι καὶ ὅποιος κατοικεῖ στὴν Ἱερου­σαλὴμ μὲ εὐλάβεια καὶ ἔχει σταθερὴ τὴν πεποίθησή του στὸ Θεό, δὲν θὰ σαλευ­θεῖ ποτέ (Ψαλ. ρκδ΄ [124] 1). Ἀναφέρει τὸ ὄρος Σιών, διότι, ὅπως σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ μέ­ρος προῆλθε ἡ ἀγαλλίαση σ’ ὅλα τὰ μέ­ρη τοῦ κόσμου· «ἐντεῦθεν ἡ εὐφροσύνη καὶ ἡ χαρά· ἐντεῦθεν αἱ πηγαὶ τῆς φιλο­σοφίας, ἔνθα (ὅπου) Χριστὸς ἐσταυρώ­θη, ὅθεν (ἀπ’ ὅπου) οἱ ἀπόστολοι ἐξώρ­μησαν»2. 
Ἀνέφερε δὲ ὁ Ψαλμωδὸς τὸ ὄρος, διότι μὲ τὴ λέξη αὐτὴ θέλει νὰ φα­νερώσει τὸ ἀμετάβλητο, τὴ σταθερότη­τα, τὸ ἀδούλωτο καὶ τὸ ἀκαταμάχητο τῆς ἐλπίδος στὸ Θεό. Διότι ὅπως ἀκριβῶς δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ ἐκριζώσει τὸ ὄρος, οὔτε κἂν νὰ τὸ μετακινήσει, ἔστω καὶ ἂν μεταχειρισθεῖ ἀναρίθμητα μηχα­νήματα, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐπιτίθεται ἐναντίον ἐκείνου ποὺ ἔχει στηριγμένη τὴν ἐλπίδα του στὸ Θεό, θὰ ἐπιστρέψει στὸ σπίτι του μὲ ἄδεια χέρια. Διότι «ἡ ἐλπὶς ἡ ἐπὶ τὸν Θεὸν» εἶναι ἀσφαλέστε­ρη ἀπὸ τὸ ὄρος3. Ὅλοι ἀντιμετωπίζουμε στὴ ζωή μας ἀντιξοότητες, ἐμπόδια, πόλεμο πνευμα­τικό, θύελλες, τρικυμίες. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ὁ ἀφοσιωμένος στὸ Θεό, ποὺ στη­ρίζει μὲ πίστη καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύ­νη τὴν ἐλπίδα του στὸ Θεό, δὲν ἀπογο­ητεύεται, δὲν χάνει τὴν εἰρήνη του καὶ τὸ θάρρος του. Ὅλα αὐτὰ δὲν ἀνακόπτουν τὴ δραστηριότητά του. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ καθαυτὸ ὄγκος ἑνὸς ὄρους, ὅσα βαρέα βλήματα κι ἂν ἐκραγοῦν ἐπάνω του, ὅσους κεραυνοὺς κι ἂν δεχθεῖ, ὅλα αὐτὰ θὰ θίξουν ἁπλῶς τὴν ἐπιφάνειά του, τὸ ἴδιο ὅμως θὰ μένει ἀμετακίνητο, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει στηριγμέ­ νη τὴν ἐλπίδα του στὸ Θεό. Ὁ Ψαλμωδὸς προσθέτει ἀκόμη: Ὅπως τὰ ὄρη περικυκλώνουν τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔτσι καὶ ὁ Κύριος μὲ τὴ θεία Του προστα­σία θὰ περιβάλλει καὶ θὰ περιφρουρεῖ τὸν εὐσεβὴ λαό Του, ὄχι μόνο σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ στὴν αἰωνιότητα (στίχ. 2). Ἡ Ἱερουσαλὴμ ὄφειλε τὴν ἀσφάλειά της στὸ ὅτι ἦταν περικυκλωμένη ἀπὸ ὄρη. Ὅμως, παρατηρεῖ ὁ Ψαλμωδός, πέραν αὐτῆς τῆς 
προστασίας εἶχε καὶ τὴν πανί­σχυρη προστασία τοῦ Κυρίου. Ἡ ὁποία προστασία δίνεται στὸ δίκαιο καὶ ἀφοσι­ωμένο λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν μᾶς σώζει μό­νο ἀπὸ τοὺς ὑλικοὺς καὶ τοὺς σωματι­κοὺς κινδύνους. Μᾶς σώζει καὶ ἀπὸ τὶς προσβολὲς τοῦ Βελίαρ, ὅπως ψάλλει ὁ ὑμνογράφος, δηλαδὴ ἀπὸ τὶς ἐπιθέ­σεις τοῦ σατανᾶ. Βελίαρ, κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, εἶναι ὁ ἀποστάτης. Αὐτὸς ὁ ἀποστάτης προσπαθεῖ νὰ ὁδηγήσει καὶ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους στὴν 
ἀπο­στασία ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ Κύριος ὅμως μᾶς προστατεύει καὶ μᾶς περιφρουρεῖ. Ἄλλωστε καὶ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι τοῦ 
Θε­οῦ μᾶς κυκλώνουν καὶ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ νικηθοῦμε ἀπὸ τὸν σατανά. «Ὄρη» περικυκλώνουν τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν ἀσφαλίζουν, λέει ὁ Ψαλμωδός. Καὶ ὁ Ὠριγένης γράφει· νομίζω ὅτι «ὄρη» εἶναι «δυνάμεις θεῖαι», δηλαδὴ τάγματα ἀγγε­λικὰ ποὺ περιφρουροῦν ὅσους εἶναι ἀφοσιωμένοι στὸ Θεό4. 
 Πόσο εὐγνώμονες πρέπει νὰ εἴμα­στε στὸν Κύριο καὶ Δημιουργό μας, ὁ Ὁποῖος ὄχι μόνο προνοεῖ καὶ προσφέ­ρει στοὺς δικούς Του ἀνθρώπους τὰ ἀπαραίτητα ἀγαθά, ἀλλὰ καὶ δὲν τοὺς ἀφήνει 
ἀπροστάτευτους στὶς ὧρες τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν. Ὀρθώνει δὲ καὶ τεῖχος ἀπόρθητο γύρω τους, τὰ τάγματα τοῦ οὐράνιου στρατοῦ Του!... 
 1. Βλ. ΚΩΝ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ, Ὑπόμνημα εἰς τὸν Ἱερὸν Ψαλτῆρα, Τόμ. Α΄, ἐν Ἀλεξανδρείᾳ 1929, σελ. 310­311. 
 2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. μζ΄ [47], PG 55, 217­218. 
 3. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ρκδ΄ [124], PG 55, 357. Βλ. καί ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἐξήγησις εἰς Ψαλ. ρκδ΄ [124], PG 128, 1196D. 
 4. ΩΡΙΓΕΝΟΥΣ, Εἰς τὸν Ψαλ. ρκδ΄ [124], PG 12, 1637D.
''Ο ΣΩΤΗΡ'' 2164

ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

 Ἂς δοῦμε λοιπὸν σήμερα γιατί ὁ Θεὸς παραχωρεῖ πειρασμοὺς στὴ ζωή μας καὶ πῶς πρέπει νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουμε.

1. Μᾶς ὠφελοῦν πάρα πολὺ

Πρῶτα-πρῶτα πρέπει νὰ διευκρινίσουμε ὅτι ὑπάρχουν δύο εἰδῶν πειρασμοί, οἱ ἁμαρτητικοί (φιληδονίας, φιλαρ­γυρίας, φιλοδοξίας) καὶ οἱ πειρασμοὶ τῶν θλίψεων. Μὲ τοὺς πρώτους δὲν ἔχει καμία σχέση ὁ ἅγιος Θεός.

 Ἡ διεφθαρμένη φύση μας αἰσθάνεται ἕλξη καὶ δίνει ὑπόσταση σ᾿ αὐτοὺς τοὺς πειρασμούς. 

Τὶς θλίψεις ὅμως, ποὺ κατ᾿ ἀρχὴν δὲν τὶς θέλει ὁ Θεός, τὶς ἐπιτρέπει γιὰ τὸ καλό μας.

Γιατί ὅμως ὁ Θεὸς εἴτε στέλνει τὶς θλίψεις εἴτε παραχωρεῖ στὸν πονηρὸ καὶ τὰ ὄργανά του νὰ μᾶς πειράζουν; Διότι οἱ πειρασμοὶ μᾶς ὠφελοῦν πάρα πολύ. Εἶπε ὁ Μέγας Ἀντώνιος: «Οὐδεὶς ἀπείραστος δυνήσεται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἔπαρον γὰρ, φησί, τοὺς πειρασμοὺς, καὶ οὐδεὶς ὁ σω­ζόμενος»1. 

Κανεὶς ποὺ δὲν δοκίμασε πειρασμούς, δὲν θὰ μπορέσει νὰ εἰσέλθει στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Διότι ἔχει λεχθεῖ: Πάρε τοὺς πειρασμοὺς καὶ τότε δὲν πρόκειται κανεὶς νὰ σωθεῖ.

Οἱ πειρασμοὶ μᾶς δίνουν τὴν ἀφορμὴ νὰ ἀγωνιστοῦμε. 

Μέσα στὸν ἀγώνα γνωρίζουμε τὸν ἑαυτό μας, τὴν ἀδυναμία καὶ ἀθλιότητά μας, ταπεινωνόμαστε, καταφεύγουμε στὸν Θεὸ καὶ γνωρίζουμε τὴ δύναμή Του καὶ κυρίως τὴν ἀγάπη Του.

 Γράφει σχετικὰ ὁ ὅσιος Δωρόθεος ποὺ ἀσκήτευε στὴ Γάζα τῆς Παλαιστίνης: Ἡ ἄνεση ἀποχαυνώνει τὴν ψυχή· «οἱ δὲ πειρασμοὶ συσφίγγουσιν αὐτὴν καὶ ἑνοῦσιν αὐτὴν τῷ Θεῷ»· οἱ πειρασμοὶ τὴ γυμνάζουν, τὴ δυναμώνουν καὶ τὴν ἑνώνουν μὲ τὸν Θεό, ὅπως λέει ὁ προφήτης: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου» (Ἡσ. κς´ [26] 16)2.

2. Μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγωνιστικότητα

Ὡστόσο γιὰ νὰ ὠφεληθοῦμε ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, εἶναι ἀνάγκη νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουμε θεάρεστα. Εἰδάλλως γίνονται ἀφορμὴ ἁμαρτίας. Πῶς λοιπὸν ὀφείλουμε νὰ τοὺς δεχόμαστε;

Κατ᾿ ἀρχὰς δὲν πρέπει νὰ τοὺς προκαλοῦμε. «Μὴ δῴης εἰς σάλον τὸν πόδα σου, μηδὲ νυστάξει ὁ φυλάσσων σε», μᾶς διδάσκει ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός (Ψαλ. ρκ´ [120] 3). Μὴ βάλεις ἀπὸ μόνος σου τὸν ἑαυτό σου σὲ πειρασμό, καὶ τότε δὲν θὰ νυστάξει αὐτὸς ποὺ σὲ φυλάει, δηλαδὴ δὲν θὰ χάσεις τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ. Καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸν Κύριο, ὅπως ὁ Ἴδιος μᾶς τὸ δίδαξε: «Μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν». Μὴν ἐπιτρέπεις, Κύριε, νὰ μπαίνουμε σὲ πειρασμό.

Ὅταν ὅμως ἔρχονται, νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουμε μὲ εἰρήνη, μὲ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἄκαμπτη ἀγωνιστικότητα. Καὶ τοὺς μὲν ἁμαρτητικοὺς πειρασμοὺς νὰ τοὺς ἀποκρούουμε μὲ κάθε ἐπιμέλεια, τὶς δὲ θλίψεις νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε μὲ πολλὴ ὑπομονή, εἰ δυνατὸν καὶ μὲ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό, ὡς ἐξαιρετικὰ ὠφέλιμα παιδαγωγικὰ μέσα ποὺ συν­τελοῦν στὴν κάθαρση καὶ τὸν ἐξαγιασμό μας.

Πῶς μποροῦμε νὰ τὸ κατορθώσουμε αὐτό; «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε», προτρέπει ὁ Κύριος. Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε· ὄχι ὅταν ἔλθει ὁ πειρασμός, ἀλλ᾿ «ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. κς´ [26] 41)· γιὰ νὰ μὴν πέσετε σὲ πειρασμό.

 Δηλαδὴ λόγῳ τῆς ἀδυναμίας μας ὀφείλουμε πάντοτε νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ψυχή μας, ὄχι μόνο τὴν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ.

 Νὰ ζοῦμε μὲ συνεχὴ ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, μὲ ­προσευχή, μελέτη τῶν Γραφῶν, τακτικὴ μυστηριακὴ ζωή. 

Τότε δὲν θὰ μᾶς αἰφνιδιάζουν οἱ πειρασμοί, δὲν θὰ αἰσθανόμαστε τόσο τὸ βάρος καὶ τὴν ἔντασή τους, οὔτε θὰ πέφτουμε εὔκολα σὲ ἁμαρτίες.

 Γιατὶ θὰ μᾶς σκεπάζει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.

***

Χρέος μας  ειναι  νὰ κρατήσουμε  τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, τὸ πατερικὸ φρόνημα τῆς ἀσκήσεως καὶ αὐταπαρνήσεως γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὶς μικρές μας δυνάμεις. Ὁ Κύριός μας, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ζωῆς μας, νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ βιώνουμε καὶ νὰ ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι».

1. Ἀποφθέγματα τῶν ἁγίων γερόντων, Ἀββᾶ Ἀντωνίου ε´, PG 65, 77Α.2. Ἀββᾶ Δωροθέου, Ἔργα Ἀσκητικά, ἐκδ. Ἑτοιμασία, Ἱ.Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα, 20057, Διδασκαλία ΙΓ´, Περὶ τοῦ ἀταράχως καὶ εὐχαρίστως ὑποφέρειν τοὺς πειρασμούς, § 148, σελ. 322.

https://www.osotir.org/2018/02/22/pirasmi-sti-zoi-mas/

Δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό.

Ο χριστιανός μπορεί να λυπάται μόνο για δύο λόγους…

Τη λύπη την έβαλε μέσα μας ο Θεός.
Όχι, όμως, για να τη μεταχειριζόμαστε άσκοπα ή και βλαπτικά, σε ακατάλληλο χρόνο και σε αντίθετες συνθήκες στη φύση μας περιστάσεις, κλονίζοντας έτσι την υγεία της ψυχής και του σώματος, αλλά για ν” αποκομίζουμε απ” αυτήν όσο γίνεται μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος.

Γι” αυτό, δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό. Εμείς, ωστόσο, έχουμε αντιστρέψει τα πράγματα. Έτσι, και αμέτρητα κακά να διαπράξουμε, ούτε λυπόμαστε ούτε ντρεπόμαστε.
Αν, όμως, πάθουμε και το παραμικρό κακό από κάποιον, τότε τα χάνουμε, βαριοθυμούμε, γινόμαστε συντρίμμια και δεν συλλογιζόμαστε πως οι θλίψεις και οι πειρασμοί φανερώνουν τη φροντίδα του Θεού για μας περισσότερο από τα ευχάριστα περιστατικά.
Αλλά γιατί αναφέρω τις θλίψεις αυτής της ζωής; Μήπως και η απειλή του αιωνίου κολασμού δεν αποτελεί τη φιλανθρωπία του Θεού καλύτερα από την υπόσχεσή Του για την ουράνια βασιλεία; Γιατί ,αν δεν υπήρχε η απειλή του αιωνίου κολασμού, λίγοι θα ήταν εκείνοι που θα κέρδιζαν τη σωτηρία.
Δεν είναι, βλέπεις, αρκετή για μας, τους ράθυμους, η υπόσχεση των ουράνιων αγαθών. Ο φόβος της κολάσεως πιο πολύ μας παρακινεί στην αρετή.
Γι” αυτό, λοιπόν, υπάρχουν η λύπη και η αθυμία, όχι για να μας κυριεύουν όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο ή όταν χάνουμε χρήματα ή όταν δοκιμάζουμε κάποια αποτυχία, αλλά για να μας βοηθούν στον πνευματικό μας αγώνα.
Ας λυπόμαστε όχι για τη θλίψη ή τη βλάβη που μας προξενεί κάποιος, αλλά για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες λυπούμε το Θεό. Γιατί οι αμαρτίες διώχνουν μακριά μας το Θεό, ενώ οι θλίψεις, που δοκιμάζουμε από άλλους ανθρώπους, Τον κάνουν να μένει κοντά μας ως προστάτης.
Άλλωστε, πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς. Πρέπει να τ” αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή.
Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι. Κάνε ό,τι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού. Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα; Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν” αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά.
Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους:
Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του.
Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν. Γιατί δε θ” απολογηθούν οι πρώτοι, για όσα λέγονται σε βάρος άλλων. Αυτοί πρέπει να τρέμουν και ν” ανησυχούν, γιατί αργά ή γρήγορα θα συρθούν στο φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσουν για όσες κακολογίες ξεστόμισαν. Κι εκείνοι που κακολογούνται, πάντως, πρέπει ν” ανησυχούν, αν όσα λένε γι” αυτούς είναι αληθινά.
Αξιολύπητοι, βλέπεις, είναι οι αμαρτωλοί, έστω κι αν κανένας δεν τους κατηγορεί. Αξιοζήλευτοι, απεναντίας, είναι οι ενάρετοι, έστω κι αν ο κόσμος όλος τους κατατρέχει. Γιατί, όταν η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι ήσυχη, όσες τρικυμίες κι αν ξεσηκώνονται εναντίον του, αυτός θα βρίσκεται πάντα σε λιμάνι γαλήνιο. Όταν, όμως, η συνείδησή του είναι ταραγμένη, ακόμη κι αν όλα του έρχονται ευνοϊκά, θα βασανίζεται, σαν τον ναυαγό στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Θέματα ζωής Β΄ – Κείμενα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου.
http://esperinos.gr