''ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ!''

 

Ἐλᾶτε, παιδιά, πᾶτε γρήγορα γιὰ ὕπνο! Αὔριο θὰ ξυπνήσουμε πρωί... Θὰ πᾶμε κάπου ποὺ σᾶς ἀρέσει πολύ! 

–Ποῦ; πετάχθηκε ἡ Μαρίνα, ἡ ὁποία μόλις ἔκλεισε τὰ τρία χρόνια, ἀλλὰ δὲν ἀφήνει τίποτε νὰ περάσει ἀπαρατήρητο. Γιὰ ὅλα θέλει νὰ ρωτάει καὶ νὰ μαθαίνει. Ποῦ θὰ πᾶμε, μαμά;

 –Τὸ βρῆκα! φώναξε ὁ Φώτης ποὺ πηγαίνει στὸ νηπιαγωγεῖο καὶ σὰν μεγαλύτερος προτρέχει πάντα νὰ δίνει ἀπαντήσεις ἢ νὰ διορθώνει τὴ μικρούλα ἀδελφή. Λοιπόν, θὰ πᾶμε στὸ Μοναστήρι! 

–Ὄχι, Φώτη. Αὔριο δὲν θὰ πᾶμε ἐκεῖ. Ἔχουμε κανονίσει ἐκδρομὴ στὴ θάλασσα μὲ τοὺς κουμπάρους μας. Θὰ πᾶμε γιὰ μπάνιο! 

–Ζήτω! φώναξε ἡ μικρὴ Μαρίνα καὶ ξέσπασε σὲ χειροκροτήματα ἀρχίζοντας νὰ ψελλίζει ρυθμικὰ τὶς λέξεις ποὺ τόσο ἀγαποῦσε: μπά-νιο, θά-λασ-σα! Ὁ Φώτης, ἂν καὶ ἔτρεφε παρόμοια ἀγάπη γιὰ τὴ θάλασσα, δὲν βιάστηκε νὰ πανηγυρίσει. Κάτι ἄλλο τὸν ἀπασχολοῦσε. 

–Μαμά, αὔριο εἶναι Κυριακή. Δὲν θὰ πᾶμε πρῶτα στὴν ἐκκλησία; 

–Δὲν προλαβαίνουμε, Φώτη. Δὲν μποροῦν νὰ γίνουν καὶ τὰ δύο, ἀπάντησε ἡ μητέρα στεγνὰ καὶ μᾶλλον ἀμήχανα. 

–Κι ὁ θεῖος ὁ Λάζαρος; Δὲν θὰ μᾶς πάει αὔριο στὸ Μοναστήρι νὰ κοινωνήσουμε; 

–Τοῦ εἴπαμε ὅτι αὔριο θὰ λείπουμε. Ἂς ἀφήσουμε ὅμως τώρα τὶς κουβέντες. Πᾶμε γιὰ ὕπνο. Αὔριο θὰ ξυπνήσουμε νωρίς. Ὁ Φώτης δὲν μίλησε πιά. Ἑτοιμάσθηκε κάπως ἀνόρεχτα καὶ κοιμήθηκε. Τὴν ἄλλη μέρα ἀκολούθησε τὸ πρόγραμμα ὅπως τὸ εἶχαν ἑτοιμάσει οἱ γονεῖς του, ἔστω κι ἂν δὲν συμφωνοῦσε. Εἶχε συνηθίσει κάθε Κυριακὴ νὰ περιμένει τὸν θεῖο του Λάζαρο, καὶ νὰ πηγαίνουν μαζί, αὐτὸς καὶ ἡ ἀδελφούλα του, στὸ Μοναστήρι τῆς Παναγίας ποὺ ἦταν κτισμένο σὰν κάστρο ψηλὰ στὸν λόφο. Πόσο τοῦ ἄρεσε νὰ ἀνεβαίνει στὸ καμπαναριό, ἀπ’ ὅπου ἔβλεπε ὅλο τὸν κάμπο! Ἀλλὰ καὶ μὲ πόση προσμονὴ περίμενε κάθε φορὰ νὰ κοινωνήσει μέσα στὴν ὁλόλαμπρη ἐκκλησία, ὅπου ἔψαλλαν σεμνὲς μοναχὲς τόσο κατανυκτικά! Ἀλλὰ πῶς νὰ τὰ ἐξηγήσει αὐτὰ στοὺς γονεῖς του; Ἐκεῖνοι σπανίως τοὺς ἀκολουθοῦσαν. Μόνο μιὰ ἢ δυὸ φορές, τὰ Χριστούγεννα ἢ τὸ Πάσχα... Στὴ θάλασσα τὰ παιδιὰ δὲν κατάλαβαν πότε πέρασε ἡ ὥρα. Κάποια στιγμὴ τὰ μάζεψαν οἱ γονεῖς τους καὶ κάθισαν ὅλοι μαζὶ γιὰ νὰ φᾶνε. Ἐκεῖ οἱ μεγάλοι ἄρχισαν νὰ συζητοῦν. Κάποιο πρόσφατο ἀτύχημα, ποὺ εἶχε συμβεῖ, ἔφερε τὴ συζήτηση γύρω ἀπὸ τὸν Θεό: 

–Πιστεύετε ὅτι ὑπάρχει Θεός; Καὶ γιατί δὲν ἐπεμβαίνει; Γιατί ἀφήνει τόσους  ἀνθρώπους νὰ ὑποφέρουν; Γιατί δὲν προστατεύει τουλάχιστον τὰ ἀθῶα παιδιὰ ποὺ πεθαίνουν ἀνυπεράσπιστα;... Αὐτὰ καὶ ἄλλα ἐρωτήματα ἔκαναν τὴ συζήτηση πολὺ ἔντονη. Τὰ παιδιά, ἀπασχολημένα μὲ τὸ φαγητό τους, δὲν φαίνονταν νὰ παρακολουθοῦν. Τότε ἀκριβῶς ἦταν ποὺ ὁ Φώτης, αὐτὸ τὸ μικρὸ νήπιο, παρενέβη καὶ τοὺς ξάφνιασε ὅλους: 

–Γιὰ ποιὸν Θεὸ μιλᾶτε; Ἀφοῦ ἐσεῖς δὲν γνωρίζετε τὸν Θεό! 

–Κι ἐσύ, Φώτη, ποῦ Τὸν γνωρίζεις;... ρώτησε ὁ πατέρας του ἔκπληκτος. 

–Ἐγὼ κοινωνῶ στὴν ἐκκλησία καὶ παίρνω μέσα μου τὸν Θεό. Ἐσεῖς δὲν κοινωνᾶτε. Δὲν μὲ πήγατε ποτὲ στὴν ἐκκλησία. Μόνο ὁ θεῖος Λάζαρος μὲ πηγαίνει. Κι ὁ θεῖος λέει ὅτι μὲ τὴ θεία Κοινωνία ὁ Χριστὸς ἔρχεται μέσα μας. 

Δὲν εἶπε τίποτε ἄλλο ὁ μικρός. Αὐτὰ ὅμως ἦταν ἤδη ἀρκετὰ γιὰ νὰ προβληματίσουν τοὺς γονεῖς. Ἀργότερα οἱ ἴδιοι τηλεφώνησαν στὸν θεῖο Λάζαρο καὶ τοῦ ἀνέφεραν μὲ θαυμασμὸ τὰ λόγια τοῦ μικροῦ γιοῦ τους. Ποτὲ δὲν φαντάζονταν πόση ἐπίδραση μποροῦν νὰ ἔχουν στὴν παιδικὴ ψυχὴ ἡ πίστη στὸν Θεό, ἡ θεία Λατρεία καὶ ἡ συμμετοχὴ στὴ θεία Κοινωνία. Ὁπωσδήποτε αὐτὸ ἦταν μιὰ πρόκληση γι’ αὐτούς· γιὰ νὰ ἔλθουν πιὸ κοντὰ στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ γνωρίσουν αὐτὸ ποὺ τόσο πολὺ ἑλκύει τὸ παιδί τους...  Συχνὰ παρατηροῦμε ὅτι τὰ μικρὰ παιδιὰ εἶναι πολὺ δεκτικὰ σὲ ἐρεθίσματα σχετικὰ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν πίστη. Χαίρονται νὰ ἀσπάζονται τὶς εἰκόνες, νὰ κάνουν τὸν σταυρό τους, νὰ βρίσκονται μέσα στὸν ἱερὸ Ναό. Ἀγαποῦν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία καὶ θέλγονται ἀπὸ τὶς Εὐαγγελικὲς διηγήσεις ἢ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων. Δὲν εἶναι τυχαία οὔτε ἀνεξήγητη αὐτὴ ἡ δεκτικότητα τῶν παιδιῶν στὴν προσέγγιση τοῦ Θεοῦ. Πλασμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ ἄνθρωπος καὶ μάλιστα «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», εἶναι φυσικὸ νὰ στρέφεται πρὸς τὸν Δημιουργό του. Εἰδικὰ τὰ παιδιά, ἐπειδὴ ἔχουν ἁπλότητα καὶ καθαρότητα στὴν ψυχή τους, αἰσθάνονται οἰκειότητα μὲ τὸν Θεὸ κι ἔτσι μποροῦν νὰ ζοῦν φυσικὰ ὡς «συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφ. β΄ 19). Ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε: «Τὰ μωρὰ εἶναι σὲ συνεχὴ ἐπαφὴ μὲ τὸν Θεό, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν μέριμνες. Τί εἶπε ὁ Χριστὸς γιὰ τὰ μικρὰ παιδιά; “Οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς” (Ματθ. ιη΄ [18] 10). Ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ μὲ τὸν Φύλακα Ἄγγελό τους, ποὺ εἶναι συνέχεια δίπλα τους»(*). Συνεπῶς ἀδικοῦν τὰ παιδιὰ τους οἱ γονεῖς ποὺ δὲν τοὺς δίνουν τὴ δυνατότητα νὰ καλλιεργήσουν τὴ σχέση τους μὲ τὸν Θεό. Χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν, τὰ πληγώνουν βαθιά, ὅταν προσβάλλουν τὴν πίστη ἢ γίνονται ἐμπόδιο στὴν ἐκκλησιαστική τους ἀγωγή. Διότι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ φυσικὸς χῶρος, ὅπου μποροῦν ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, νὰ νιώσουν ἀσφάλεια καὶ ἐμπιστοσύνη, εἰρήνη, χαρὰ καὶ ἀγάπη ἀληθινή. Μέσα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ συμμετοχὴ στὰ ἁγιαστικὰ Μυστήριά της, τὸ παιδὶ μὲ τὴν καθαρὴ καρδιά του γνωρίζει βαθύτερα τὸν Θεὸ καὶ ἔρχεται σὲ κοινωνία μαζί Του. Ἂς μὴ στεροῦμε ἀπὸ τὰ παιδιά μας αὐτὸ τὸ μοναδικὸ προνόμιο, καθὼς μάλιστα αὐτὸ ὠφελεῖ καὶ ἐμᾶς. Διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλο καλύτερο ἀπὸ τὸ νὰ αἰσθάνεται ὅλη ἡ οἰκογένεια τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀπολαμβάνει τὴ στοργικὴ προστασία Του! (*) Ὁσίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Δ΄: Οἰκογενειακὴ ζωή, Σουρωτὴ Θεσ/νίκης 2002, σελ. 119. ΟΣΩΤΗΡ2210

ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΗΔΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ

 
Ήταν μια στιγμή που δεν θέλει να την ζήσει κανένας γονιός. Ο μικρός σου άγγελος κλαίει, με λυγμούς, με το στήθος του να πυροβολεί ανάσες μισές χωρίς να προλαβαίνει να γεμίσει οξυγόνο κι ηρεμία το μικρό πανέμορφο κεφαλάκι του, και οι λέξεις βγαίνουν μισές και χωρίς ειρμό απ’ το στόμα του. Αλλά το νόημα είναι στιλέτο που καρφώνεται στην καρδιά σου και σου δολοφονεί κάθε καθαρή σκέψη και ψυχραιμία σε μια στιγμή. «Δεν αντέχω άλλο». 

Η κατάθλιψη και η ψυχική ανισορροπία σε ηλικίες που δεν είχαμε συνηθίσει να ασχολούμαστε μέχρι πρόσφατα, όπως τα παιδιά κι οι προέφηβοι είναι πλέον ένα τεράστιο πρόβλημα, συνεχώς αυξανόμενο και εξωφρενικά σοβαρό, το οποίο με την εξέλιξη της πανδημίας, θα έρχεται όλο και μεγαλύτερο μπροστά μας. Και η αλήθεια είναι, πως όσο δύσκολα κι αν περνάμε ως γονείς κι ενήλικοι, είναι ώρα να δούμε πιο σφαιρικά τι ακριβώς οφείλουμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε τον κόσμο της επόμενης γενιάς πριν καταρρεύσει εν τη δημιουργία του. 

Τα παιδιά θέλουν ρουτίνα. Κανονικότητα. Ηρεμία. Συνήθειες και σταθερότητα. Ασφάλεια. Στην πρώτη καραντίνα, τα περισσότερα από τα μικρά παιδιά που έβλεπαν από λίγο ως ελάχιστα τους γονείς τους, πανηγύριζαν και γλεντούσαν το απρόσμενο δώρο των «Χριστουγέννων διαρκείας» που τα έκλεισε στο σπίτι με πιτζάμες και comfort food μαζί με μαμά, μπαμπά – αλλά όχι και γιαγιάδες, νταντάδες, θείους και λοιπούς συνήθεις παριστάμενους – για μέρες, βδομάδες, και τελικά μήνες. Μόνο που αυτή η περίοδος δεν προσέφερε μόνο «δώρα» σε παιδιά και γονείς. 

Ομολογουμένως, ο κοινός χρόνος με τα παιδιά ήταν μια μοναδική ευκαιρία για να βρουν οι γονείς που έψαχναν «με το τουφέκι» ευκαιρίες για «ποιοτικό χρόνο» μέσα σε μισάωρα τις καθημερινές και σε στρυμωγμένα μεσημέρια τα σαββατοκύριακα. Μόνο που πολύ γρήγορα η νέα ρουτίνα μετατράπηκε σε μια οικογενειακή «φυλακή» όπου ο καθένας ζούσε στο δικό του «κελί» προσπαθώντας να αποφύγει να δημιουργεί προβλήματα στους άλλους. Ή τουλάχιστον για τους ενήλικους. Τα παιδιά αντί να χαίρονται τους γονείς τους, βρίσκονταν μπερδεμένα να πρέπει να αντιμετωπίσουν απαγορεύσεις και «ειδικές συνθήκες» που δεν ίσχυαν ποτέ πριν στο σπίτι τους (το πιο ασφαλές και ζεστό σημείο αναφοράς στον κόσμο τους δηλαδή), όπως «δεν μπαίνουμε σε αυτό το δωμάτιο όταν υπάρχει αυτή η ταμπέλα/όταν ο μπαμπάς είναι στον υπολογιστή/όταν η μαμά κάνει παρουσίαση μπροστά στο λάπτοπ» και άλλα απίθανα αντίστοιχα. 

Οι έρευνες των τελευταίων μηνών, στην Ελλάδα μόνο, έδειξαν πως σχεδόν διπλασιάστηκε ο εθισμός των εφήβων στο διαδίκτυο λόγω των lockdown. 

Αν για τους γονείς που προσπαθούσαμε να συνδεθούμε με το Webex η τηλεκπαίδευση έμοιαζε από αστείο ως τραγελαφικό σημείο στην ημέρα μας, για τους εκπαιδευτικούς, αλλά κυρίως για τα παιδιά που δεν είχαν καμία ουσιαστική εξήγηση του σουρεαλιστικού αυτού υποκατάστατου του – πιο σημαντικού στοιχείου της ανάπτυξης τους μετά την σχέση τους με τους γονείς τους – σχολείου τους, ήταν απλά τραγική. Η εμπλοκή των συναισθημάτων οι φοβίες, η ανησυχία, οι συνεχείς αλλαγές, η ζωή με νέα δεδομένα που άλλαζαν απροειδοποίητα και αδικαιολόγητα, η απουσία των φίλων, των δασκάλων, των δραστηριοτήτων, ο εγκλεισμός, η απίθανη επόμενη καθημερινότητα με τις δυστοπικές μάσκες παντού, με τα σχολεία που άνοιγαν κι έκλειναν χωρίς καμία προετοιμασία, το κλίμα τρομοκρατίας από τον περίγυρο, η πίεση στους ενήλικους που τα περιτριγυρίζουν, η αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα, το τέλος της ελπίδας ως τρόπου ζωής, και η εξέλιξη της κοινωνίας σε μια διχασμένη κοινότητα για τους όποιους λόγους λόγω εμβολίων μαζί με όλα τα υπόλοιπα απίθανα που ζουν τα παιδιά απλά υπάρχοντας στα «οχήματα» των ζωών μας, δεν είναι διαχειρίσιμα. Κι αυτό είναι πια ξεκάθαρο, όχι μόνο σε γονείς και «υποστηρικτικά δίκτυα» παιδιών και εφήβων, αλλά και στο ίδιο το σύστημα. 

Οι έρευνες των τελευταίων μηνών, στην Ελλάδα μόνο, έδειξαν πως, εκτός του ότι σχεδόν διπλασιάστηκε ο εθισμός των εφήβων στο διαδίκτυο λόγω των lockdown, οι διαδικτυακές συμπεριφορές υψηλού κινδύνου σε αυτές τις ηλικίες, αγγίζουν πια το 50%. 

Την ίδια στιγμή αυξήθηκε κατά 10% ο αυτοτραυματισμός στα κορίτσια, ενώ παρατηρήθηκε διπλασιασμός του καταθλιπτικού συναισθήματος και στα δύο φύλλα. 

Τα συμπεράσματα ανήκουν σε ποσοτική και ποιοτική έρευνα που έγινε στη Μονάδα Εφηβικής Υγείας (Μ.Ε.Υ.) ΕΚΠΑ αλλά και από τη γραμμή «Υποστηρίζω» που λειτουργεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Παν. & Αγλ. Κυριακού». Στα κορίτσια παρατηρήθηκε μία εσωτερίκευση, σε κάποιες περιπτώσεις οδήγησε σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όπως ο αυτοτραυματισμός. 

Η Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής κι επιστημονική Υπεύθυνη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας Άρτεμις Τσίτσικα, σημείωνε σε πρόσφατη ανάλυση της: «Κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown όπου σημειώθηκε μία αιφνίδια και απότομη μεταβολή της καθημερινότητας , αλλά δεν υπήρχε γνώση για το τι ακριβώς συμβαίνει, είδαμε πολλές αλλαγές στη συμπεριφορά των εφήβων, οι οποίες εντάθηκαν στο δεύτερο lockdown, αναφέρει η παιδίατρος. Παρατηρήθηκε ένα υπερβολικό άγχος, κάποιες φοβίες, καταθλιπτικό συναίσθημα που σχεδόν διπλασιάστηκε, και το κυριότερο, ένα αίσθημα παραίτησης και έλλειμμα προοπτικής. 

Στα κορίτσια είδαμε μία εσωτερίκευση, σε κάποιες περιπτώσεις είδαμε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όπως ο αυτοτραυματισμός, που έφτασε το 10% σύμφωνα με τις παρατηρήσεις μας, αλλά και από τη διεθνή βιβλιογραφία. 

Ενώ τα αγόρια είχαν μία επιθετικού τύπου εξωστρεφή συμπεριφορά, και υπήρξαν και επεισόδια ενδοοικογενειακά, αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον τους». Τα μικρότερα παιδιά σύμφωνα με την κ. Τσίτσικα, αντιδρούν περισσότερο με άτυπες συμπεριφορές, πχ αντιδρούν υπερβολικά σε μία άσχετη στιγμή, ή δεν συνεργάζονται, ειδικά όταν κάποιος δεν τους εξηγεί τι ακριβώς συμβαίνει και ακούν π.χ. ψιθύρους στο σπίτι. 

Έτσι νιώθουν ανασφάλεια και γεμίζουν άγχος που εκδηλώνεται σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων τους, γιατί καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά. «Όσον αφορά την “ψηφιακή ζωή” των εφήβων, προ πανδημίας σε έρευνα που είχαμε κάνει στην επικράτεια ήδη ήταν πολύ ψηλά τα ποσοστά εθισμού, έφταναν στο 30-40% του εφηβικού πληθυσμού, με τη σοβαρή συμπεριφορά εξάρτησης να αγγίζει το 8%. 

Τώρα πλέον φτάνουν στο 50-60% και η σοβαρή συμπεριφορά εξάρτησης αγγίζει έως και το 15%. Επίσης παρατηρείται μία αύξηση διαδικτυακών συμπεριφορών υψηλού κινδύνου, όπως ο εκφοβισμός που έφτασε το 50%, ρητορική του μίσους, επιθετικότητα δηλαδή ψηφιακά. Είδαμε μία υπερβολή στη χρήση του διαδικτύου. Η τηλεκπαίδευση που ήταν μία αναγκαία συνθήκη και προσέφερε πολλά, σίγουρα κούρασε και είχε μία μεγάλη επίπτωση στη σχολική τους ζωή, καθώς παρατηρήθηκε σχολική άρνηση, έλλειμμα κινήτρου να βγαίνουν από το σπίτι κλπ». 

Η κατάσταση των παιδιών στα σπίτια, δικά μας ή των διπλανών μας μοιάζει σαν Inception κακού ονείρου μέσα σε έναν εφιάλτη. Την ίδια στιγμή, οι New York Times γράφουν σχεδόν καθημερινά και κάποιο άρθρο για την παιδική κατάθλιψη στις ΗΠΑ, όπου τα κρούσματα έχουν αυξηθεί τρομακτικά, και όπου έχουν καταγραφεί μέσα στο 2021, ακόμα και απόπειρες αυτοκτονίας παιδιών 8 ετών! 

Στην Αμερική, έχουν ήδη μετρήσει πως υπάρχουν 7,7 εκατομμύρια παιδιά – κάτω των 12 ετών δηλαδή – που χρήζουν ψυχολογικής υποστήριξης, μέχρι και ψυχιατρικής παρακολούθησης, που «ακόμα δεν έχουν ζητήσει βοήθεια». Οι δομές σε Ευρώπη κι Αμερική, παρά τις διαφορές των συστημάτων υγείας, είναι ξεκάθαρα ανεπαρκείς. Δεν υπήρξε ποτέ ως τώρα, ανάγκη τόσο μαζικής και βαθιάς ψυχολογικής υποστήριξης και δράσεων για τόσο νέους ανθρώπους, και φυσικά δεν υπάρχει και χρόνος για να αναλυθούν και να επεξεργαστούν στοιχεία και έρευνες. Αυτό δεν σημαίνει πως το παράδειγμα των ΗΠΑ, όπου συνταγογραφούνται πλέον αγχολυτικά ή και ψυχοφάρμακα για παιδιά κάτω των 12 ετών που δεν έχουν εγκλειστεί σε κάποιο ίδρυμα, μαζικά, θα ακολουθηθεί σε άλλες χώρες, αλλά το πλέον πιθανό είναι πως η εξέλιξη κι η ανάπτυξη δομών και δράσεων για ψυχολογική και ψυχιατρική βοήθεια, δεν θα γιγαντωθεί μόνο σε ότι αφορά τους ενήλικους, αλλά θα εμπεριέχει και πολύ μεγάλο κομμάτι εφήβων και μικρότερων ακόμα ηλικιών. 

Σκεπτόμενοι βέβαια πόσο πρόσφατη ήταν η είδηση πως ένα μικρό κορίτσι εννέα ετών είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει στην Μόρια προ διετίας, ή τα ρεπορτάζ για τα μικρά παιδιά πρόσφυγες που δεν ξυπνούσαν λόγω κατάθλιψης στην Σουηδία και τη Γερμανία, η κατάσταση των παιδιών στα σπίτια, δικά μας ή των διπλανών μας δεν έχει και πολύ σημασία, μοιάζει σαν Inception κακού ονείρου μέσα σε έναν εφιάλτη. 

Μόνο που ως γονιός, πρέπει να ξυπνήσεις αμέσως, και να ανέβεις επίπεδα στο Inception, ψύχραιμος και ήρεμος, για να φτιάξεις κάθε κόσμο, μικρό ή μεγαλύτερο, για να βγάλεις τα παιδιά σου από αυτούς τους εφιάλτες. 

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/kentrika-themata/child-depression/ ]

ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.

Μιὰ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴν ἐποχή μας ἀποτελεῖ ἡ κυκλοφορία πολλῶν βιβλίων μὲ Βίους Ἁγίων γιὰ παιδιά. Ἐπιμελημένες ἐκδόσεις, μὲ πλούσια εἰκονογράφηση, γραμμένες σὲ ἁπλὴ γλώσσα γιὰ νὰ γίνονται κατανοητὲς καὶ προσιτὲς στὴν παιδικὴ ἡλικία. Πολλοὶ γονεῖς τὰ προμηθεύονται γιὰ τὰ παιδιά τους, ἐκπαιδευτικοὶ καὶ κατηχητὲς γιὰ τοὺς μαθητές τους, καὶ γενικὰ ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τὰ χρησιμοποιοῦν καὶ προσελκύουν τὴν παιδικὴ ψυχή. Κυκλοφοροῦν σὲ ὅλα τὰ χριστιανικὰ βιβλιοπωλεῖα τῆς πατρίδας μας, ἀλλὰ καὶ μέσῳ τοῦ Διαδικτύου προβάλλονται καὶ γίνονται γνωστὰ παγκοσμίως. Τὸ πιὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι ἔχουν ἀξιόλογη κυκλοφορία καὶ ἀνταπόκριση ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν παιδιῶν. Χαίρονται, διδάσκονται, ὠφελοῦνται τὰ παιδιὰ καὶ πολλὲς φορὲς διηγοῦνται μόνα τους τὰ ὅσα ἄκουσαν ἢ διάβασαν. 

 Καθὼς τὰ παιδιὰ μελετοῦν τὴ ζωὴ ἑνὸς Ἁγίου, διαπιστώνουν πὼς δὲν εἶναι παραμύθια οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων, δὲν εἶναι φανταστικὰ πρόσωπα οἱ Ἅγιοι, ὅπως πολλοὶ «ἥρωες» ποὺ προβάλλουν μερικὰ σύγχρονα μέσα ψυχαγωγίας τῶν παιδιῶν συνδέοντάς τους μὲ ἐξωπραγματικὲς καταστάσεις, μὲ βίαιη ζωή. 

Οἱ Ἅγιοι εἶναι πρόσωπα ὑπαρκτά, ποὺ ἔζησαν σὲ συγκεκριμένη ἐποχή, τόπο, ἱστορικὴ περίοδο. Τοὺς γνώρισαν ἄνθρωποι καὶ μιλοῦν γι᾿ αὐτοὺς βεβαιώνοντας τὴν ἁγιότητά τους. 

Δίνεται ἔτσι ἡ δυνατότητα στὰ παιδιὰ νὰ γνωρίσουν ἀπὸ τὴν πρώτη τους ἡλικία τοὺς θη­σαυροὺς τῆς πίστεώς μας ποὺ εἶναι οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Νὰ μάθουν γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου, τὰ παιδικά του χρόνια, τὸ ἔργο καὶ τοὺς ἀγῶνες του. Ἀποκτοῦν ἔτσι γνωριμία καὶ μποροῦν ν’ ἀναπτύξουν σχέση ζωντανὴ μὲ τὸν Ἅγιο ποὺ φέρουν τὸ ὄνομά του ἢ μὲ τοὺς Ἁγίους ποὺ τοὺς ἐντυπωσίασε ἡ ζωή τους. Βλέπουν στὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων νὰ ἐπαναλαμβάνεται ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ πὼς τὰ ὅσα διδάσκει τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο μποροῦν νὰ γίνουν πράξη στὴν καθημερινή μας ζωὴ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωὴ τῶν Ἁγίων μιλᾶ στὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν, καὶ τὸ παράδειγμά τους τὰ ἐμπνέει. Γίνονται οἱ Ἅγιοι πρότυπα γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν ἀγώνα τῶν παιδιῶν. Μάλιστα στὴν παιδικὴ ἡλικία, καθὼς διαμορφώνεται ἡ προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ, τὸ παράδειγμα παίζει σημαντικὸ ρόλο. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ γονεῖς μποροῦν νὰ προβάλλουν στὰ παιδιά τους τέτοια πρότυπα δυνατά, φωτεινά. Νὰ κοσμοῦν μὲ τὶς εἰκόνες τῶν Ἁγίων τὰ δωμάτια τῶν παιδιῶν δίνοντάς τους πρότυπα ζωῆς, ἰδιαίτερα σήμερα στὴν ἐποχή μας ποὺ στερεῖται ὑγιῶν προτύπων. 

Γράφει σχετικὰ ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς γιὰ τὰ πρότυπα τῶν Ἁγίων: «Μέσα στοὺς “βίους τῶν Ἁγίων” ἔχουμε θαυμαστὰ παραδείγματα πῶς ἕνας νέος γίνεται ἅγιος νέος, πῶς μία κόρη γίνεται ἁγία κόρη, πῶς ἕνα παιδὶ γίνεται ἅγιο παιδί... πῶς οἱ γονεῖς γίνονται ἅγιοι γονεῖς... κ.λπ.» (Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, ἐκδ. «Ἀστήρ», 19936 , σελ. 93). 

Καὶ ὅταν τὰ παιδιὰ θεωρήσουν καὶ βάλουν τοὺς Ἁγίους μας ὡς πρότυπα ζωῆς, θὰ καταλάβουν πὼς αὐτοὶ θὰ εἶναι καὶ οἱ συμπαραστάτες καὶ οἱ βοηθοί τους στὴ μετέπειτα ζωή τους. Καθὼς θὰ μεγαλώνουν καὶ θὰ ἔρχονται ἀντιμέτωποι μὲ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητας, θὰ βλέπουν πόσο μεγάλη ἐνίσχυση θὰ τοὺς προσφέρει ἡ καταφυγὴ στοὺς Ἁγίους. 

Οἱ Ἅγιοι θὰ πρεσβεύουν στὸ Θεὸ γιὰ νὰ χαρίζει Ἐκεῖνος λύση τῶν προβλημάτων καὶ νὰ ἀπομακρύνει τοὺς πειρασμούς. Ἰδιαίτερα στὸν πνευματικὸ ἀγώνα, στὴν προσπάθεια γιὰ τὴν κατάκτηση τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν. 

Θὰ σημειώσει καὶ πάλι ὁ ἅγιος Ἰουστίνος λέγοντας: «Οἱ “βίοι τῶν Ἁγίων” θὰ σὲ παρηγορήσουν, θὰ σὲ ἐνθαρρύνουν, θὰ σὲ ἐνδυναμώσουν καὶ θὰ σὲ ἀναπτερώσουν, ὥστε τὰ μαρτύριά σου νὰ μεταβληθοῦν εἰς χαράν... θὰ σὲ ὁπλίσουν μὲ τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ... θὰ σοῦ δώσουν τὸ θάρρος καὶ τὴν δύναμιν τῆς ὁμολογίας... θὰ βρεῖς τὸ φάρμακο διὰ κάθε ἁμαρτίαν, διὰ κάθε πάθος θεραπείαν... δὲν ὑπάρχει ἁμαρτία ποὺ νὰ μὴν ὑποδεικνύεται μέσα εἰς τοὺς “βίους τῶν ἁγίων” ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον νικᾶται, νεκρώνεται, ἐκριζώνεται» (ὅ.π., σελ. 93). 

Ὑπάρχει καὶ κάτι ἀκόμη ποὺ θὰ ἀποκομίσουν τὰ παιδιὰ μὲ τὴ μελέτη τῶν Βίων τῶν Ἁγίων. Θὰ συνειδητοποιήσουν σιγὰ σιγὰ τὸν ἀληθινὸ σκοπὸ αὐτῆς τῆς ζωῆς, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν ἁγιότητα. «Ἅγιοι γίνεσθε» (Α΄ Πέτρ. α΄ 16). 

Τί πιὸ σπουδαῖο καὶ ἀσφαλὲς ἀπὸ τὸ νὰ καταλάβουν γιατί ἦλθαν σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, γιατί ζοῦν, ποιὸ τὸ νόημα αὐτῆς τῆς ζωῆς; 

Θὰ ἀποκτήσουν ὅραμα καὶ προοπτική, νόημα καὶ ἀξία στὴ ζωή τους. Θὰ χαίρονται τὴν κάθε στιγμὴ τοῦ ἀγώνα τους καὶ θὰ παλεύουν μιμούμενοι τοὺς Ἁγίους, ποὺ ἔφθασαν ἀγωνιστὲς καὶ τροπαιοφόροι στὸ τέλος τῆς ζωῆς τους στὴ γῆ. 

Γι’ αὐτὸ γονεῖς, ἐκπαιδευτικοί, κατηχητές, συγγενεῖς καὶ φίλοι τῶν παιδιῶν καὶ ὅλοι ὅσοι ἀγαποῦμε τὰ παιδιά, τὸ μέλλον τῆς πατρίδος μας, τῆς Ἐκκλησίας μας, ἂς τοὺς προσφέρουμε τὸν πνευματικὸ πλοῦτο τῶν Ἁγίων μας. 

Ἂς διαβάζουμε τοὺς Βίους τῶν Ἁγίων μας, ἂς τοὺς προσφέρουμε δῶρο στὰ παιδιά μας καὶ ἂς τοὺς παρακαλοῦμε νὰ πρεσβεύουν γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ γιὰ ὅλους μας, γιὰ νὰ μιμούμαστε τὸ ἅγιο παράδειγμά τους.ΟΣΩΤΗΡ2106

'' ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ! ''

                                      

Συγχαρητήρια!    Ὁ  γιός  σας βγῆκε  πρῶτος  στὸν διαγωνισμὸ   τοῦ    σχολείου     μας  μὲ   θέμα   τὴν ἀνακύκλωση    ἠλεκτρικῶν   συσκευῶν.    Δούλεψε σκληρὰ καὶ μάζεψε τοὺς περισσότερους    πόντους. Τοῦ ἀξίζει τὸ πρῶτο βραβεῖο! Συγκινημένη ἡ μητέρα τοῦ Φώτη ἄκουγε τὴ δασκάλα  νὰ  τῆς  ἀνακοινώνει ἀπὸ τὸ τηλέφωνο τὴ διάκριση τοῦ   μικροῦ  μαθητῆ, ποὺ μόλις εἶχε    τελειώσει    τὴν  Δ΄  Δημοτικοῦ.  Ἡ δασκάλα συνέχισε: 

 –Ὅπως ἤδη γνωρίζετε, τὸ ἔπαθλο ποὺ ἔχουμε ὑποσχεθεῖ εἶναι ἕνας μικρὸς ὑπολογιστής, ἕνα τάμπλετ! Τὸ ἀξίζει ὁ Φώτης, διότι ἐργάστηκε πολὺ καὶ μὲ τὴ φιλομάθεια καὶ τὴν ἐπιμέλεια ποὺ τὸν διακρίνει, μπορεῖ νὰ τὸ ἀξιοποιήσει σωστά... 

 Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Φώτης ἀπὸ τὸ σχολεῖο, τοῦ εἶχαν ἑτοιμάσει ὑποδοχὴ νικητῆ. Τὰ μικρά του ἀδέλφια ἀνυπομονοῦσαν νὰ δοῦν τὸ μεγάλο δῶρο κι οἱ γονεῖς του καμάρωναν, καθὼς δέχονταν συγχαρητήρια μηνύματα ἀπὸ συγγενεῖς καὶ φίλους ποὺ εἶχαν ἀρχίσει νὰ μαθαίνουν τὴν εὐχάριστη εἴδηση. Πέρασε τὸ καλοκαίρι κι ὁ Φώτης, στὴν Ε΄ Δημοτικοῦ πλέον, ξεκίνησε μὲ ἐνθουσιασμὸ τὴ νέα σχολικὴ χρονιά. Λίγες μέρες ἀργότερα, ἡ δασκάλα τοὺς ἀνακοίνωσε αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος περίμενε καὶ ἤθελε πολύ: 

 –Τὸ σχολεῖο μας θὰ συμμετέχει κι ἐφέτος στὸ πρόγραμμα ἀνακύκλωσης ἠλεκτρικῶν συσκευῶν καὶ προκηρύσσει διαγωνισμὸ μεταξὺ τῶν μαθητῶν μὲ πρῶτο βραβεῖο τὸ δῶρο ποὺ ὅλοι περιμένετε!... –Τάμπλετ! φώναξαν τὰ παιδιὰ καὶ ξέσπασαν σὲ χειροκροτήματα. Μὲ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ διαγωνισμοῦ ὁ Φώτης ρίχτηκε στὴ δουλειά. Στὸ σπίτι ὅλοι ἀποροῦσαν μὲ τὴ σπουδὴ ποὺ ἔδειχνε νὰ συγκεντρώνει στοιχεῖα γιὰ τὴν ἐργασία του ἀπὸ σχετικὰ βιβλία ἢ ἀπὸ τὸ διαδίκτυο καὶ θαύμαζαν τὴν εὐαισθησία του νὰ μὴν πετάει κανεὶς στὰ σκουπίδια ἄδειες μπαταρίες ἢ χαλασμένες ἠλεκτρικὲς συσκευές. 

 –Τί γίνεται, Φώτη; Θέλεις νὰ κερδίσεις κι ἄλλον ὑπολογιστή; Δὲν σοῦ φτάνει ὁ ἕνας;... 

ρώτησε μιὰ μέρα χαριτολογώντας ὁ πατέρας του. Ἀλλὰ καὶ τ’ ἀδέλφια του ἄρχισαν ἕνα ἕνα νὰ τὸν προσεγγίζουν γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν εὔνοιά του: –Ἂν κερδίσεις τὸ τάμπλετ, θὰ τὸ δώσεις σ’ ἐμένα;... –Θὰ δοῦμε..., ἀπαντοῦσε ἐκεῖνος αἰνιγματικά, χωρὶς νὰ ἀποκαλύπτει τὰ σχέδιά του... 

 Πέρασαν οἱ μέρες καὶ οἱ μῆνες, καὶ στὸ τέλος τοῦ σχολικοῦ ἔτους βγῆκαν τὰ ἀποτελέσματα γιὰ τὸν διαγωνισμὸ ἀνακύκλωσης. Ὁ Φώτης ἦλθε καὶ πάλι πρῶτος! Στὸ σπίτι ὅμως ἐπέστρεψε χωρὶς τὸ βραβεῖο. 

–Συγχαρητήρια, Φώτη! τοῦ εἶπαν οἱ δικοί του. Μᾶς πῆρε τηλέφωνο ἡ δασκάλα καὶ μᾶς εἶπε τὰ εὐχάριστα νέα. Ἔφερες καὶ τὸ βραβεῖο;... 

 –Κέρδισα τὸ βραβεῖο, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔχω μαζί μου. Σκέφθηκα νὰ τὸ κάνω δῶρο στὸν Σπύρο ποὺ δὲν ἔχει τάμπλετ... Πρὶν προλάβει νὰ δώσει περισσότερες ἐξηγήσεις, κτύπησε τὸ τηλέφωνο: 

–Εἶστε ἡ μητέρα τοῦ Φώτη;... Λέγομαι Μαρία Κ... καὶ ὁ γιός μου ὁ Σπύρος εἶναι συμμαθητὴς τοῦ δικοῦ σας γιοῦ. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς εὐχαριστήσω ἐκ μέρους ὅλης της οἰκογένειάς μας γιὰ τὸ δῶρο ποὺ πρόσφερε ὁ γιός σας στὸν Σπύρο μας. 

 –Γιὰ τὸ τάμπλετ, μιλᾶτε; 

 –Μάλιστα. Ξέρετε..., γιὰ τὸν Σπύρο αὐτὸ τὸ τάμπλετ εἶναι πολὺ σημαντικό. Εἶχε ἕνα ἄλλο δικό του, ποὺ ἔσπασε ὅμως στὸ σχολεῖο, καθὼς συνεργαζόταν μὲ ἄλλα παιδιὰ γιὰ τὸν Διαγωνισμό. Ἐμεῖς τοῦ εἴπαμε ὅτι δὲν θὰ μπορούσαμε ν᾿ ἀγοράσουμε ἄλλο. Τὰ οἰκονομικά μας δὲν τὸ ἐπιτρέπουν, μάλιστα αὐτὸ τὸν καιρὸ ποὺ ὁ σύζυγός μου ἀντιμετωπίζει σοβαρὸ πρόβλημα ὑγείας καὶ κάνει εἰδικὲς καὶ πολυδάπανες θεραπεῖες. Ὁ Σπύρος εἶχε πολὺ στενοχωρηθεῖ μὲ ὅλα αὐτὰ καὶ τώρα τὸ δῶρο τοῦ Φώτη τὸν ἔκανε νὰ πετάει ἀπὸ τὴ χαρά του! Τί νὰ σᾶς πῶ! Δὲν ξέρουμε πῶς νὰ σᾶς ξεπληρώσουμε αὐτὸ τὸ καλὸ ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ ἐξαιρετικὸς γιός σας!... 

 Φυσικὰ οἱ γονεῖς τοῦ Φώτη δὲν ἤθελαν τίποτε. Ἡ καλύτερη πληρωμὴ γι’ αὐτοὺς ἦταν ὅτι ὁ γιός τους εἶχε μάθει νὰ νοιάζεται ὄχι μόνο γιὰ τὸ περιβάλλον καὶ τὴν ἀνακύκλωση, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν συνάνθρωπό του καὶ μάλιστα γι’ αὐτὸν ποὺ ἔχει ἀνάγκη...  

Δὲν ὑπάρχει καλύτερο μάθημα γιὰ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ νὰ προσφέρουν στοὺς ἄλλους. Ἡ ἀγάπη ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ κάποια μικρὴ ἢ μεγάλη θυσία γιὰ τὸν συνάνθρωπο συγκινεῖ τὶς ψυχές τους καὶ τὶς γεμίζει μὲ χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση. Πολλὲς φορὲς οἱ γονεῖς κάνουν τὸ λάθος νὰ μεγαλώνουν τὰ παιδιὰ μὲ τρόπο ἐγωκεντρικό. Πιέζουν τὸ παιδί τους γιὰ νὰ παίρνει μεγάλους βαθμοὺς στὸ σχολεῖο, νὰ ἐπιτυγχάνει ὑψηλὲς ἐπιδόσεις σὲ ἀθλήματα, νὰ κατακτᾶ τὴν πρώτη θέση σὲ ὅλα. Ἔτσι τὸ μαθαίνουν νὰ βλέπει ἀνταγωνιστικὰ τὰ ἄλλα παιδιὰ καὶ νὰ μὴ διστάζει νὰ τὰ περιφρονεῖ ἢ καὶ νὰ τὰ ἀδικεῖ, προκειμένου νὰ τὰ ξεπεράσει. Ἀλίμονο! Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ οἱ γονεῖς δὲν συμβάλλουν στὴν πρόοδο τοῦ παιδιοῦ. Μόνο ἄγχος, ζήλεια καὶ ἄκρατο ἐγωισμὸ τρέφουν στὴν ψυχή του. Ἀντίθετα, τὰ παιδιὰ ὠφελοῦνται πολύ, ὅταν συνειδητοποιοῦν ὅτι δὲν ἀποτελοῦν τὸ κέντρο τοῦ κόσμου! Γι’ αὐτὸ οἱ γονεῖς πολὺ βοηθοῦν τὰ παιδιά, ὅταν τὰ μαθαίνουν νὰ νοιάζονται γιὰ τὰ ἀδέλφια τους, νὰ παίζουν μαζὶ καὶ μὲ ἄλλα παιδιὰ καὶ μάλιστα νὰ ἐνδιαφέρονται καὶ νὰ φροντίζουν αὐτοὺς ποὺ ἔχουν κάποια ἰδιαίτερη ἀνάγκη. Ἰδιαίτερα τὰ ὠφελεῖ νὰ γνωρίσουν ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλα παιδιὰ ποὺ δὲν ἀπολαμβάνουν τὶς ἴδιες εὐκαιρίες μὲ αὐτά: Κάποια δὲν ἔχουν οὔτε γάλα νὰ πιοῦν, ἄλλα δὲν μποροῦν νὰ μετακινηθοῦν εὔκολα λόγῳ κάποιας ἀναπηρίας, ἄλλα στεροῦνται τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα τους ἢ ἀντιμετωπίζουν σοβαρὰ προβλήματα μέσα στὴν οἰκογένεια. Ἂς μὴ διστάζουμε νὰ μιλήσουμε στὰ παιδιὰ γιὰ τὴ δυστυχία ποὺ ὑπάρχει δίπλα μας. Ὄχι γιὰ νὰ γεμίσουμε τὶς ψυχές τους μὲ θλίψη καὶ ἀπογοήτευση, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοὺς ἐμπνεύσουμε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν προσφορά. Ἀξίζει νὰ μάθουμε στὰ παιδιὰ νὰ σκορπίζουν γύρω τους ἀγάπη. Νὰ μοιράζονται τὰ παιχνίδια τους, νὰ προσφέρουν, ἀκόμη κι ἂν πρόκειται νὰ στερηθοῦν κάτι, νὰ νοιάζονται ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους. Ἂν οἱ καρδιὲς τῶν παιδιῶν μας πλημμυρίσουν ἀπὸ ἀγάπη, τότε μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε σ᾿ ἕναν καλύτερο κόσμο!OΣΩTΗΡ2185

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ;

Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ εἶσαι ὁδηγός. Θέλει πολλὴ προσοχὴ καὶ ἐγρήγορση. Θέλει καὶ ὑπομονὴ πολλή, μάλιστα ἂν ὁδηγεῖς στὴν Ἀθήνα μὲ τοὺς πολυσύχναστους δρόμους, τὴν κυκλοφοριακὴ συμφόρηση καὶ τὶς χρονοβόρες διαδρομές. Τί νὰ κάνει ὅμως κι ὁ Πέτρος; Εἶχε ἀνάγκη νὰ δουλέψει γιὰ νὰ ζήσει τὴν οἰκογένειά του. Ἄφησε τὶς σπουδὲς καὶ τὰ πτυχία στὴν ἄκρη κι ἔπιασε τὸ τιμόνι. 

 –Ταξί, ταξί...  

Στὴ γωνία τοῦ δρόμου ἕνας γέροντας κληρικὸς τοῦ ἔκανε σῆμα. Σταμάτησε. Ὁ γέροντας ἐπιβιβάστηκε. Τὸν χαιρέτησε σεβαστικὰ ὁ Πέτρος καὶ τὸν ρώτησε γιὰ τὸν προορισμό. Ἡ διαδρομὴ δὲν ἦταν εὔκολη. Συνάντησαν πολὺ μεγάλη κίνηση. Τὰ μηχανάκια σὲ ζάλιζαν μὲ τοὺς ἑλιγμούς τους ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ αὐτοκίνητα. Κάποια στιγμὴ ἕνας νεαρὸς μὲ τὸ μηχανάκι του λίγο ἔλειψε νὰ πέσει πάνω τους. Ὁ Πέτρος ἦταν ἕτοιμος νὰ ἐκραγεῖ. Ἤθελε νὰ φωνάξει καὶ νὰ κατακεραυνώσει τὸν ἀπρόσεκτο ὁδηγό. Τὸν κοίταξε αὐστηρά, ἀλλὰ δὲν μίλησε. Ἡ σκηνὴ δὲν ἔμεινε ἀπαρατήρητη ἀπὸ τὸν σεβάσμιο ἱερέα: 

–Μπράβο, παιδί μου. Σὲ θαυμάζω ποὺ μπορεῖς νὰ διατηρεῖς τὴν ψυχραιμία σου. 

 –Πάτερ, ἔχω πάρει μιὰ ἀπόφαση. Δὲν θὰ βρίζω ποτέ, ὅ,τι κι ἂν μοῦ συμβεῖ. 

 –Χαίρομαι πολὺ γιὰ τὴν ἀπόφασή σου νὰ μὴ μιλᾶς ἄπρεπα. Τὸ παρατήρησα καὶ στὴν ἐπικοινωνία ποὺ εἶχες προηγουμένως μὲ τοὺς συναδέλφους σου. Τὰ λόγια σου ἦταν μετρημένα καὶ προσεκτικά. 

 –Δὲν ἤμουν πάντα ἔτσι, πάτερ. Ἂν μὲ ἀκούγατε ὅπως μιλοῦσα παλαιότερα, τώρα θὰ εἴχατε βγεῖ ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο. Φώναζα, ἔβριζα, χειρονομοῦσα, καί – τὸ χειρότερο – βλασφημοῦσα τὰ θεῖα. Ναί, πάτερ, ἐκεῖ εἶχα καταντήσει. Νὰ μὴν καταλαβαίνω τί λέω. Καὶ δὲν θὰ καταλάβαινα ἀκόμη τίποτε, ἂν δὲν μὲ ξύπναγε ὁ Ἄγγελός μου! 

 –Ποιὸς Ἄγγελος; 

 –Ὁ Ἄγγελος εἶναι ὁ πρῶτος μου γιός, ποὺ μόλις τελείωσε τὴν πρώτη Δημοτικοῦ. Τρία παιδιὰ μᾶς χάρισε ὁ Θεὸς καὶ τώρα περιμένουμε τὸ τέταρτο... Πιστεύω στὸν Θεό, πάτερ. Μὴ μὲ παρεξηγεῖτε ποὺ σᾶς εἶπα ὅτι βλασφημοῦσα. Ὅταν ἤμουν μικρός, κάθε Κυριακὴ πήγαινα στὴν ἐκκλησία καὶ ντυνόμουν παπαδάκι. Τὰ χρόνια ὅμως πέρασαν κι ἡ δουλειὰ μὲ ἔκανε σκληρὸ κι ἀπότομο. Καὶ δυστυχῶς, τὰ βρωμόλογα καὶ τὶς βλασφημίες δὲν τὰ κράτησα μέσα στὸ ταξί, ἀλλά, χωρὶς νὰ τὸ θέλω, τὰ μετέφερα καὶ στὸ σπίτι. Εὐτυχῶς ὅμως, σᾶς εἶπα, μὲ ξύπνησε ὁ Ἄγγελός μου! 

 –Καὶ πῶς σὲ ξύπνησε ὁ Ἄγγελος; 

 –Κάποια μέρα, ἐκεῖ ποὺ ἔπαιζε μὲ τὰ μικρότερα ἀδελφάκια του, ἕνα ἀπὸ τὰ μικρὰ τοῦ πῆρε ἕνα δικό του αὐτοκινητάκι καὶ τὸ ἔσπασε. Τότε ἄκουσα τὸν Ἄγγελο γιὰ πρώτη φορὰ νὰ ξεστομίζει μία βλασφημία. Πάτερ μου, τρόμαξα πραγματικά. Ἔμεινα ἄναυδος. Πῶς μπορεῖ ἕνα μικρὸ ἀθῶο παιδὶ νὰ μιλᾶ ἔτσι; Κι αὐτὸς δὲν ἦταν ἕνα ξένο παιδί, ἦταν ὁ γιός μου! 

 –Ἄγγελε, ξέρεις τί εἶπες τώρα;... ψέλλισα τρέμοντας. Κατάλαβες τί εἶπες;... 

 –Δὲν κατάλαβα, μπαμπά, ἀλλὰ ἐσὺ τὸ λὲς αὐτό. Γιατί νὰ μὴν τὸ λέω κι ἐγώ; 

 Δὲν χρειαζόταν κάτι ἄλλο. Εἶχα πάρει τὸ μάθημά μου. Ἐξήγησα στὸ ἀγγελούδι μου ὅτι τὸ λάθος ἦταν δικό μου καὶ συμφωνήσαμε ποτὲ πιὰ νὰ μὴν ξαναποῦμε τέτοια ἄσχημα λόγια. Μάλιστα ἔγινε αὐτὸ ἀφορμὴ νὰ πάω νὰ ζητήσω Πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθῶ. Ἀπὸ τότε, πάτερ, πῆρα τὴν ἀπόφαση. Δῶστε μου κι ἐσεῖς τὴν εὐχή σας νὰ τὴν κρατήσω καὶ νὰ μὴν ξεφεύγω... 

    

 Δὲν εἶναι μόνο ὁ Ἄγγελος ποὺ μιμήθηκε τὸ ἀρνητικὸ παράδειγμα τοῦ πατέρα του. Τὰ παιδιὰ γενικὰ ἔχουν τὴν τάση νὰ μιμοῦνται. Παρακολουθοῦν ὅ,τι κάνουν κι ὅ,τι λένε οἱ γονεῖς, καὶ σὲ δεδομένη στιγμὴ τὸ ἀντιγράφουν. Ὁμολογουμένως τὸ παράδειγμα τῶν γονέων ἀσκεῖ τεράστια ἐπίδραση στὰ παιδιά. Καὶ βέβαια, δὲν ἀποτελεῖ λύση ἁπλῶς τὸ νὰ μὴ βρίζουν οἱ γονεῖς μπροστὰ στὰ παιδιά, ἐνῶ ὅταν τάχα δὲν τοὺς ἀκοῦν, νὰ μιλᾶνε χυδαῖα καὶ ἀσύδοτα. Δὲν μποροῦμε νὰ κρυφτοῦμε ἀπὸ τὰ παιδιά. Ἀκόμα κι ἂν εἶναι μικρὰ στὴν ἡλικία, ἀντιλαμβάνονται πολλά, περισσότερα ἀπ᾿ ὅσα νομίζουμε. Ἄλλωστε, ἀκόμα κι ἂν προσέχεις νὰ μὴ φανερωθεῖς, ἂν κάτι σοῦ γίνει συνήθεια, ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἔλθει στὴν ἐπιφάνεια. Εἰδικὰ ἡ γλώσσα δὲν συγκρατεῖται εὔκολα... Ἰδιαίτερα ἐντυπωσιακὸ εἶναι τὸ πῶς τὰ παιδιὰ ἀποτυπώνουν λέξεις καὶ φράσεις τὶς ὁποῖες ἀποθηκεύουν στὴ μνήμη τους καὶ τὶς χρησιμοποιοῦν ἀπὸ μόνα τους σὲ ἀνύποπτο χρόνο, προκαλώντας σὲ ὅσους τὶς ἀκοῦν, ἀπορία καὶ θαυμασμό: Πῶς ἔμαθε τὸ παιδὶ νὰ ἐκφράζεται τόσο εὔστοχα; Ποῦ ἄκουσε αὐτὴ τὴ λέξη καὶ τὴ χρησιμοποίησε μὲ τόση ἀκρίβεια;... Ἡ γλώσσα δὲν μαθαίνεται ἀπὸ τὰ λεξικὰ ἀλλὰ ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ἐπικοινωνία. Χρειάζεται λοιπὸν πολλὴ προσοχὴ ἀπὸ τοὺς γονεῖς πῶς θὰ μιλοῦν καὶ συζητοῦν, εἴτε μεταξύ τους εἴτε μαζὶ μὲ τὰ παιδιά. Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀποφεύγουν λέξεις κακόηχες καὶ ἔννοιες μὲ ἀρνητικὸ περιεχόμενο. Νὰ μὴν προσβάλλουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, διότι ἔτσι μαθαίνουν καὶ τὰ παιδιὰ νὰ μιλοῦν μὲ παρόμοιο τρόπο. Νὰ εἶναι οἱ ἴδιοι πρότυπα καὶ ὡς πρὸς τὴ χρήση τῆς γλώσσας, ὥστε ἀκόμα κι ἂν τὸ παιδὶ μεταφέρει ἀπὸ τὸ Σχολεῖο ἄσχημα ἀκούσματα, οἱ γονεῖς νὰ ἔχουν τὴν παρρησία νὰ τὸ ἐλέγξουν μὲ ἀγάπη: «Γιατί, παιδί μου, τὸ εἶπες αὐτό; Ἔχεις ἀκούσει ἐδῶ στὸ σπίτι νὰ λέμε τέτοιες ἐκφράσεις;»... Πόσο ὡραῖο εἶναι μέσα στὴν οἰκογένεια νὰ μεγαλώνουν τὰ παιδιὰ ἀκούγοντας λόγια ἁγνά, ἀληθινά, κρυστάλλινα, λόγια ποὺ ὠφελοῦν καὶ ἐνισχύουν τὶς ψυχές! Ἂν μέσα στὴν οἰκογένεια καλλιεργεῖται αὐτὸ τὸ ἦθος στὴ χρήση τῆς γλώσσας, τότε τὰ παιδιὰ θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντιστέκονται στὸ ρεῦμα τῆς χυδαιολογίας ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν κόσμο καὶ ὁ λόγος τους θὰ ξεχωρίζει, καθὼς θὰ εἶναι «πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολασ. δ΄ 6)ΟΣΩΤΗΡ2184 

Τι είναι η Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) και ποια τα κύρια συμπτώματα

Από laconialive.gr
-16 Οκτωβρίου 2020

Η Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) είναι από τις συχνότερες διαταραχές παγκοσμίως και αποτελεί τη συχνότερη διάγνωση σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Η εκτίμηση της συχνότητας της ΔΕΠ-Υ στις διάφορες μελέτες ποικίλλει σημαντικά και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα διαγνωστικά κριτήρια που χρησιμοποιούνται.

Το ποσοστό των παιδιών σχολικής ηλικίας που παρουσιάζουν τη νόσο κυμαίνεται ανάμεσα σε 3 και 12%. Υπολογίζεται ότι, σε ποσοστό 50% περίπου, συμπτώματα θα επιμείνουν και στην εφηβεία και σε ένα μικρότερο ποσοστό και στην ενήλικη ζωή. Είναι δε η διαταραχή 3-4 φορές συχνότερη στα αγόρια απ’ ό,τι στα κορίτσια.

Αν και η ακριβής αιτιολογία της Διαταραχής Ελλειματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί, η σύγχρονη έρευνα στρέφεται στη διερεύνηση των βιολογικών παραγόντων που παίζουν ρόλο σε αυτήν. Τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα ενοχοποιούν δύο νευροδιαβιβαστικά συστήματα του εγκεφάλου ως υπεύθυνα για τη διαταραχή: τα συστήματα της ντοπαμίνης και της νοραδρεναλίνης.

Τα κύρια συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ είναι:

Απροσεξία

Το παιδί δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σε εργασίες ή ακόμα και στο παιχνίδι και κάνει λάθη απροσεξίας, συχνά φαίνεται ότι δεν ακούει όταν του μιλούν, αδυνατεί να ακολουθήσει οδηγίες ή να ολοκληρώσει τις σχολικές του εργασίες που απαιτούν προσπάθεια και συγκέντρωση.

Υπερκινητικότητα

Πρόκειται για το πιο ορατό σημείο της διαταραχής. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά κινούνται περισσότερο από τους συνομήλικούς τους ακόμα και στον ύπνο. Ακόμα κι όταν κάθονται, κουνούν τα χέρια και τα πόδια τους νευρικά, σηκώνονται από το θρανίο τους στην τάξη χωρίς άδεια, τρέχουν, σκαρφαλώνουν και ακόμα και στα παιχνίδια τους κινούνται περισσότερο απ’ όσο είναι απαραίτητο. Συχνά μιλούν υπερβολικά πολύ.

Παρορμητικότητα

Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ ενεργούν χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες των πράξεών τους. Δεν περιμένουν τη σειρά τους, διακόπτουν τους άλλους και συχνά απαντούν πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση.

Η Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας δεν είναι μια μεμονωμένη νόσος και συχνά παρουσιάζεται με άλλες συνοδές ψυχιατρικές καταστάσεις, όπως διαταραχές άγχους, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, σωματοποίηση, διαταραχή Tourette, διαταραχή εναντιωματικής πρόκλησης, μαθησιακές διαταραχές και διαταραχή διαγωγής.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 2731 5 51035 ή στο 6942976751.

Φροσούλα Μπάτζιου (λογοθεραπεύτρια)
Υπεύθυνη Κέντρου Λογοθεραπείας “Χάρισμα”
Αγησιλάου 48,Σπάρτη

ΕΝΑΡΕΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΕΟΦΩΤΙΣΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

1. Τὸ ὑψηλότερο κίνητρο 

 Στὴν επι του ορους  ὁμιλία του  ὁ Κύριος κάλεσε τοὺς μαθητές Του νὰ φωτίζουν τὸν κόσμο μὲ τὴν ἐνάρετη ζωή τους καὶ τὸν θεοφώτιστο λόγο τους. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ πολλοὶ ἄνθρωποι θὰ ὠφελοῦνται καὶ θὰ δοξάζεται ὁ πανάγαθος Θεός: «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς», εἶπε· ἂς λάμψει τὸ φῶς τῆς ἀρετῆς σας μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ δοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Οὐράνιο Πατέρα σας. Ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τὸ ὑψηλότερο, εὐγενέστερο καὶ τελειότερο κίνητρο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιὰ κάθε λόγο ἢ πράξη του. 

Ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Εἴτε οὖν ἐσθίετε εἴτε πίνετε εἴτε τι ποιεῖτε, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιεῖτε» (Α΄ Κορ. ι΄ 31). Τὸ νὰ κάνει κάποιος ὅ,τι θέλει καὶ ὅπως τὸ θέλει, ἀποτελεῖ ἀποθέωση τοῦ ἀτομισμοῦ καὶ τοῦ συμφέροντος. Τὸ νὰ προσέχει τὴ γνώμη τοῦ κόσμου καὶ τὸ τί θὰ ποῦν οἱ ἄλλοι, φανερώνει μικροψυχία καὶ τραγικὴ ἀνελευθερία. Τὸ νὰ ἐνεργεῖ ὅμως ἀνάλογα μὲ τὸ τί θὰ συντελέσει περισσότερο στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ σωτηρία τῶν ἀδελφῶν του, αὐτὸ καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο ὡς γνήσιο παιδὶ τοῦ Οὐράνιου Πατέρα. Καὶ πῶς συντελεῖ ὁ ἄνθρωπος στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ; Μὲ τὴν καθαρή, φωτεινή, ἁγία ζωή του! Διότι εἶναι φανέρωση τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ τὸ ὅτι μέσα στὸν ἁμαρτωλό μας κόσμο ὑπάρχουν πιστὰ καὶ ἀφοσιωμένα παιδιά Του! 

2. Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη

Ἡ θαυμαστὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου προχωροῦσε πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸ Νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ φώτιζε νέες πτυχὲς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως δὲν καταργοῦσε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος εἶπε: «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι»· μὴ νομίσετε ὅτι ἦλθα γιὰ νὰ καταργήσω καὶ ν’ ἀκυρώσω τὸν ἠθικὸ νόμο τοῦ Μωυσῆ ἢ τὴ διδασκαλία τῶν προφητῶν. Δὲν ἦλθα νὰ  τὰ καταργήσω αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ συμπληρώσω καὶ νὰ σᾶς τὰ παραδώσω τέλεια. Καὶ πράγματι συμπλήρωσε τὸ Νόμο ὁ θεῖος Διδάσκαλος. Ὁ Νόμος ἀπαγόρευε τὴν πράξη τῆς παραβάσεως, ὁ Χριστὸς καταπολέμησε τὴν αἰτία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κάθε παρεκτροπή. Π.χ. ὁ Κύριος ὄχι μόνο καταδικάζει τὸν φόνο ἀλλὰ καὶ τὴν ὀργή, ποὺ ὁδηγεῖ σ’ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἦταν ἀπαραίτητη, διότι «παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν» (Γαλ. γ΄ 24), μᾶς βοήθησε νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸν Χριστό. Θὰ παρέμενε ὅμως ἀτελὴς ἂν ὁ Κύριος δὲν τὴν συμπλήρωνε μὲ τὴν τέλεια ἀποκάλυψη: τὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἔτσι ἡ Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη συνυπάρχουν σὲ ἀδιάσπαστη ἑνότητα. 

3. Τὸ αἰώνιο κύρος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ 

Ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ ἔχει κύρος διαχρονικὸ καὶ αἰώνιο. Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶπε στὴ συνέχεια ὁ Κύριος: «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου». Ἀληθινὰ σᾶς λέω καὶ μὲ κάθε ἐπισημότητα σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ὅσο παραμένει καὶ δὲν καταστρέφεται ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, οὔτε ἕνα γιώτα ἢ ἕνα κόμμα, οὔτε δηλαδὴ ἡ πιὸ μικρὴ ἀπὸ τὶς ἐντολὲς δὲν θὰ παραπέσει ἀπὸ τὸ Νόμο καὶ δὲν θὰ χάσει τὸ κύρος της. Λένε μερικοὶ ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο γράφτηκε σὲ ἄλλη ἐποχὴ καὶ ὅτι τάχα δὲν ἐφαρμόζεται σήμερα. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὅμως ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ σταματήσει νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ ἰσχύει. Ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι τέλειος, τέλειος εἶναι καὶ ὁ λόγος Του. Καὶ τὸ τέλειο δὲν δέχεται βελτιώσεις καὶ ἀλλαγές. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ἀλλάξουμε νοοτροπία γιὰ νὰ προσαρμοστοῦμε στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, κι ὄχι νὰ προσπαθοῦμε νὰ φέρουμε τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ στὰ μέτρα μας.  Φωτισμένοι πατερες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα διατύπωσαν στὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ θεμελιῶδες δόγμα γιὰ τὴν ἕνωση τῶν δύο φύσεων στὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου κι ἔτσι ἀπέδειξαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8). ΟΣΩΤΗΡ2070

Αφού Υπάρχει Θεός, Γιατί Παιδιά στην Αφρική Διψούν και Πεθαίνουν;

Γιατί ο πόνος στη ζωή μας; Στήλη Αποριών

Ερώτηση που λάβαμε:

    Αφού υπάρχει Θεός, γιατί παιδιά στην Αφρική διψούν και πεθαίνουν, λέτε ότι ο Θεός είναι Θεός αγάπης, γιατί τότε τα παιδάκια αυτά πεθαίνουν έτσι άδικα; Δεν τα αγαπάει ο Θεός;

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

     Η αγάπη και η πρόνοια του Θεού καλύπτει όλους του ανθρώπους ακόμη και τα ζώα και τα φυτά. Αυτό δηλώνεται με απόλυτη σαφήνεια στην αγία Γραφή: «οὐχὶ δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται; καὶ ἓν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἐπὶ τὴν γῆν ἄνευ τοῦ πατρὸς ὑμῶν. ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. μὴ οὖν φοβηθῆτε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε ὑμεῖς» (Ματθ. ι΄ 29-31) και «ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά… καταμάθετε τὰ κρῖνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; (Ματθ. στ΄ 26, 28-30)

Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς συμβιβάζεται ο πόνος, η αδικία και ο θάνατος με την ύπαρξη ενός Θεού παντοδύναμου και αγαθού;

Η απάντηση βρίσκεται στην ανθρώπινη ελευθερία: για πολλά πράγματα επιρρίπτουμε με πολλή ευκολία την ευθύνη στο Θεό, ενώ στην πραγματικότητα ευθυνόμαστε εμείς άμεσα, τα προκαλούμε δηλαδή εμείς οι ίδιοι! 

Τη στιγμή που παιδάκια πεθαίνουν από την πείνα στην Αφρική, εμείς στην “πολιτισμένη” Ευρώπη πετάμε στα σκουπίδια καθημερινά τόνους φρέσκου φαγητού! Ενώ δίπλα μας άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, εμείς πετάμε το φαγητό στα σκουπίδια και κατηγορούμε το Θεό για την αδικία που υπάρχει!.. Είναι μήπως αυτό λογικό;.. Στρεφόμαστε εναντίον του Θεού με ψεύτικη ευαισθησία που δεν μας εμπόδισε από το να διαπράξουμε το δικό μας έγκλημα. Πριν επιρρίψουμε ευθύνες στο Θεό ας αναρωτηθούμε πρώτα εμείς τι κάνουμε;

Η θεία Πρόνοια βέβαια δεν περιορίζεται από την κακή χρήση της ελευθερίας μας. Ο Θεός εξακολουθεί να σκεπάζει με την παντοδυναμία και παναγαθότητά Του κάθε πλάσμα, κάθε παιδί και κάθε ενήλικα. Προνοεί για το καλό όλων όχι όμως με τα ανθρώπινα κριτήρια: «οὐ γάρ εἰσιν αἱ βουλαί μου ὥσπερ αἱ βουλαὶ ὑμῶν, οὐδ᾿ ὥσπερ αἱ ὁδοὶ ὑμῶν αἱ ὁδοί μου, λέγει Κύριος» (Ησ. νε΄ 8)

Προνοεί λοιπόν ο Θεός και για τα παιδάκια στην Αφρική όχι όμως με γνώμονα  το πόσο αργότερα θα πεθάνουν στη γη αλλά το πόσο ταχύτερα και ασφαλέστερα θα απολαύσουν το Παράδεισο!

Όλοι οι άνθρωποι θα πεθάνουμε: «ἄνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει» (Ψ. ρβ΄ 15) 

Μέλημα του Θεού και σκοπός της Ενανθρωπήσεως, της Σταύρωσης και της Ανάστασής Του δεν είναι το να ζήσουμε περισσότερα χρόνια στη φθαρτότητα αλλά το να εξασφαλίσουμε την αιωνιότητα κοντά Του. 

Το πότε και γιατί φεύγει κάθε άνθρωπος από τη ζωή το ξέρει μόνο ο Θεός αλλά το κριτήριο είναι η αιώνια σωτηρία του ανθρώπου. 

Ο Κύριος προνοεί να παίρνει από αυτόν τον κόσμο κάθε άνθρωπο την πιο κατάλληλη για εκείνον στιγμή.

Ο θάνατός μας γίνεται πλέον η μετάβαση από τα πρόσκαιρα στα αιώνια και η παρούσα ζωή το στάδιο του πρόσκαιρου προσωπικού μας αγώνα.

Ο Θεός δεν είναι ένα αδύναμο, γηρασμένο πρόσωπο στον ουρανό που προσπαθεί να μας βγάζει από τα δυσάρεστα της παρούσας ζωής, αλλά δυστυχώς συνήθως δεν τα καταφέρνει. Αντίθετα είναι ο Δημιουργός και ο Σταυρωμένος Λυτρωτής μας που ανασταίνεται θριαμβευτικά και αναπλάθει το κατεστραμμένο πλάσμα Του προσφέροντάς του τη δική Του Ζωή.

Αυτό όμως δεν απαλλάσσει καθόλου εμάς τους ανθρώπους για την κοινωνική αδικία που προκαλούμε ή έστω επιτρέπουμε να συμβαίνει και συνεπώς είμαστε υπόλογοι απέναντι και σε αυτά τα παιδιά και στον Ουράνιο Πατέρα τους ο οποίος στη Δευτέρα Παρουσία θα μας πει «ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με…  ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε΄ 42, 45). Ο Θεός στέλνει τους πονεμένους ανθρώπους γύρω μας ως ευκαιρία για να κερδίσουμε τον Παράδεισο εμείς μεν μέσω της ελεημοσύνης και της θυσίας για αυτούς, εκείνοι δε μέσω της υπομονής.

https://agonistes.gr/2016/06/20

Οι λέξεις που πληγώνουν σαν καρφιά το παιδί

Ρομίνα Ξύδα

Μπορεί οι λέξεις να φαίνονται αθώες, τα σημάδια τους όμως κρατούν μια ζωή… Αν θέλουμε να μεγαλώσουμε συναισθηματικά υγιή παιδιά που θα γίνουν αύριο συναισθηματικά υγιείς ενήλικες, θα πρέπει να το έχουμε πάντα κατά νου

Στο δημοτικό είχα μια φίλη. Μια κούκλα ζωντανή με λίγα παραπανίσια κιλά. Ο πατέρας της, την φώναζε «για πλάκα»: «μπαλόνα μου». Γελούσαν όλοι εκτός από εκείνη. Εκείνη, κράτησε για πολλά χρόνια μέσα της αυτό το «μπαλόνα» μέχρι τη στιγμή που, καιρό μετά, το τελευταίο «έσκασε» συμπαρασύροντας μαζί του απωθημένα ετών. Η «μπαλόνα» έγινε το πιο αδύνατο κορίτσι που μπορεί κάποιος να φανταστεί, η μαμά της ανησυχούσε μήπως πάθει κάτι σοβαρό, οι γιατροί δεν καταλάβαιναν τι ήταν αυτό που την έκανε να μισήσει τόσο πολύ το φαγητό και κατ’ επέκταση τον εαυτό της. «Εκείνο το μπαλόνα ήταν… Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με πλήγωνε. Όσο αδύνατη κι αν είμαι, δεν θα πάψω ποτέ να αισθάνομαι χοντρή», μου είχε πει χρόνια μετά όταν είχε βγει πλέον νικήτρια στη μάχη της με την νευρική ανορεξία αλλά όχι και σ’ εκείνη με το παιδικό της παρελθόν… Όταν έγινα μαμά, αναζήτησα τις φράσεις που μπορούν να πληγώσουν σαν μαχαίρια την ψυχή ενός παιδιού. Τις έγραψα μέσα μου και δεν έκανα ποτέ το σφάλμα να τις αρθρώσω απέναντι στα παιδιά, ούτε καν κατά λάθος. Διότι όπως λένε οι ειδικοί «ένα δικό μας λεκτικό λάθος μπορεί να αποβεί ολέθριο για τον μετέπειτα ψυχισμό ενός παιδιού…»

1. Μην τρως άλλο. Θα γίνεις χοντρή! Αυτή τη φράση δεν την λέμε ποτέ σε ένα παιδί, ούτε για πλάκα! Αν φοβόμαστε τα παραπανίσια κιλά του παιδιού μας, τα «κόβουμε» με σωστή διατροφή κι όχι με εκφράσεις που μπορούν να το οδηγήσουν κατά την εφηβεία στο κατώφλι διατροφικών διαταραχών.

2. Μη με ρωτάς χαζομάρες: Τα παιδιά είναι παιδιά, γεννημένα με μία έμφυτη περιέργεια απέναντι στα πράγματα και απολύτως δικαιολογημένα να θέτουν ό,τι ερώτημα περνάει από το μυαλό τους. Κάποιες φορές μπορεί να ρωτήσουν το ίδιο πράγμα πάνω από μία φορά διότι έχουν ξεχάσει την απάντηση ή απλώς επειδή δεν την κατανοούν. Η επισήμανση σε ένα παιδί ότι κάνει πολλές ή χαζές ερωτήσεις θα το οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στο να σταματήσει να θέτει ερωτήσεις για θέματα που το απασχολούν. Επιπλέον, είναι πολύ πιθανό να πιστέψει ότι είναι χαζό, «ιδιότητα» που δεν θα καταφέρει να αποβάλει ούτε στην ενήλικη ζωή του. Κι αυτό μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει τόσο για το ίδιο όσο και για ολόκληρη την οικογένεια…

3. Αν συνεχίσεις έτσι, θα καταλήξεις σαν… …τον αποτυχημένο τον θείο σου, την τεμπέλα την ξαδέλφη σου κ.ο.κ. Μπορεί ο θείος να είναι όντως αποτυχημένος και η ξαδέλφη τεμπέλα, ωστόσο χρησιμοποιώντας την αρνητική σύγκριση σε ένα παιδί καταστρέφετε την αυτοπεποίθηση του και το κάνετε να ασθάνεται άσχημα που έχει τέτοιους συγγενείς.

4. Τι είσαι και δεν μπορείς να… Εάν χρησιμοποιείτε την εν λόγω φράση απέναντι στο παιδί, το μόνο που θα πετύχετε είναι να κάνετε το παιδί να αναρωτιέται αν όντως κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό του. Το πιθανότερο είναι να σταματήσει να προσπαθεί γιατί θα σκέφτεται ότι δεν έχει πια νόημα αφού η μαμά κι ο μπαμπάς δεν εκτιμούν ούτε υποστηρίζουν την όποια προσπάθεια του.

5. Κοίτα τι καλά που το κάνει ο (η) αδελφός (-η) σου! Η σύγκριση ανάμεσα στα αδέλφια το μόνο που μπορεί να καλλιεργήσει είναι φθόνο και αντιπαλότητα ανάμεσα τους. Επίσης δίνει την αίσθηση στο παιδί ότι ποτέ δε θα είναι αρκετό καλό για τους γονείς του κι ότι το άλλο παιδί, ως καλύτερο, αξίζει περισσότερο την προσοχή και την αγάπη τους.

6. Δεν είσαι καλός/ή σε αυτό, δοκίμασε κάτι άλλο… Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει και πού μπορεί να φτάσει ένα παιδί. Τα παραδείγματα με άριστους μαθητές που δεν κατάφεραν τίποτα στη ζωή τους και με «μέτριους» που πέτυχαν πολλά, είναι σχεδόν αναρίθμητα. Αφήστε το παιδί να περνάει καλά ακόμη και με πράγματα τα οποία δεν τα κάνει και τόσο καλά και δώστε του το το δικαίωμα στην αποτυχία μέσα από την οποία θα μάθει πολλά.

«Ἤθελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει ! »

«Ἤθελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει!» 
 Τὰ χρόνια πέρασαν. Δὲν εἶναι πιὰ τὸ ἀνέμελο κορίτσι ποὺ ἔπαιζε στὴ γειτονιά. Μεγάλωσε, ἔκανε οἰκογένεια, ἀπέκτησε παιδιά. 
Κι εἶναι τώρα τὰ παιδιά της στὴν πιὸ κρίσιμη ἡλικία: τὴν ἐφηβεία. 
Τὰ βλέπει, παρατηρεῖ τὶς ἀντιδράσεις τους, καὶ θυμᾶται τὰ δικά της νεανικὰ χρόνια. Χρόνια ταραγμένα, γεμάτα ἀντιθέσεις: ἀπὸ τὴ μία, χαρὲς καὶ διασκεδάσεις κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, θλίψη καὶ ἀπογοήτευση!
 –Ἄχ, τόσο δύσκολο ἦταν νὰ μοῦ μιλήσει κάποιος;... 
Δὲν μποροῦσε νὰ βρεθεῖ κάποιος νὰ μὲ σταματήσει;
 –Μητέρα, εἶπες κάτι;... τὴν διέκοψε ὁ γιός της, καθὼς τὴν βρῆκε στὴν κουζίνα νὰ στοχάζεται. 
Εἶσαι καλά;... Μήπως ἔχεις κάτι ποὺ σὲ στεναχωρεῖ; 
 –Τί νὰ ἔχω, παιδί μου; Σᾶς βλέπω καὶ σᾶς χαίρομαι κι ἐσένα καὶ τὴν ἀδελφή σου. Ἔχω ὅμως καὶ μιὰ ἀνησυχία. Κάτσε λίγο, γιατὶ θέλω νὰ σοῦ τὴν πῶ. Εἶναι τὸ παράπονο ποὺ μοῦ ἔμεινε ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου. 
 –Τί παράπονο; Ὁ παπποὺς καὶ ἡ γιαγιὰ δὲν μᾶς χαλοῦν ποτὲ χατίρι. Ἐμένα ποτὲ δὲν μὲ ἔχουν μαλώσει. Ἀπορῶ. Ἦταν ἄραγε αὐστηροὶ μαζί σου;...
 –Ὄχι, βέβαια. Καθόλου αὐστηροί. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀκριβῶς ἦταν τὸ πρόβλημα. Πάντοτε μὲ ἄφηναν νὰ κάνω ὅ,τι θέλω, κι ἐγὼ τὸ ἐκμεταλλευόμουν αὐτό. Ὅλο ζητοῦσα χρήματα γιὰ νὰ ἀγοράζω ροῦχα καὶ κοσμήματα, νὰ κάνω ἀκριβὰ δῶ- ρα, νὰ βγαίνω ἔξω καὶ νὰ διασκεδάζω. Ζοῦσα μὲ κάθε ἄνεση καὶ ἐλευθερία. Καί, θὰ μοῦ πεῖς, ποιὸ τὸ κακό;... 
Τί καλύτερο ἕνας νέος νὰ ἀπολαμβάνει τὴν ἐλευθερία του;... Μὴν καταπιέζετε τὰ παιδιά, λένε. Ἀφῆστε τα ἐλεύθερα νὰ ἐπιλέγουν καὶ νὰ ἀποφασίζουν μόνα τους, νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ τὰ εὐχαριστεῖ. Μὴ τὰ στενοχωρεῖτε! Μὴ τὰ φορτώνετε μὲ συμβουλὲς καὶ ὑποδείξεις! Ἄχ, παιδί μου, νά ᾿ξεραν πόσο καταστροφικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ τακτική! Ἐπιτρέπεται νὰ ἀφήνεις ἀπροστάτευτο τὸν ἔφηβο, σὲ μιὰ ἡλικία ὅπου ἀναπτύσσεται καὶ διαμορφώνει τὴν προσωπικότητά του, χωρὶς νὰ τὸν προειδοποιεῖς γιὰ τυχὸν κινδύνους καὶ κακοτοπιές; Χωρὶς νὰ τὸν βοηθεῖς νὰ προσανατολιστεῖ σωστά;... Δυστυχῶς αὐτὸ ἐγὼ δὲν τὸ εἶχα. Οἱ γονεῖς μου ποτὲ δὲν μὲ σταμάτησαν νὰ μοῦ ποῦν: «Παιδί μου, ποῦ πᾶς, μὲ ποιοὺς βγαίνεις, τί κάνεις ἐκεῖ ποὺ μένεις μέχρι ἀργὰ τὴ νύχτα;»... Καὶ μεθυσμένη ἀπὸ τὴ ζάλη τῶν κοσμικῶν διασκεδάσεων καὶ τῶν δῆθεν φίλων ποὺ μὲ περικύκλωναν, δὲν μποροῦσα νὰ καταλάβω πόσο ἔβλαπτα τὸν ἑαυτό μου... Τὰ ὑπόλοιπα τὰ ξέρεις: ὁ πρῶτος ἀπο- τυχημένος γάμος μου ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνολοκλήρωτες σπουδές μου εἶναι καρποὶ ἐκείνης τῆς ἀπρόσεκτης ζωῆς. Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ, βρῆκα, ἔστω καὶ καθυστερημένα, τὸν πνευματικό μας. Αὐτὸς μὲ ἔβαλε σὲ σωστὴ σειρά. Ἀλλὰ γιατί νὰ μὴν τὸν εἶχα βρεῖ νωρίτερα;... 
 Ἤθελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει!
 Κάποιον νὰ μοῦ μιλήσει, τότε ποὺ ἤμουν νέα καὶ ἄπειρη στὴ ζωή... Αὐτὸ εἶναι τὸ παράπονό μου.
 –Δὲν ἔχεις ἄδικο, μητέρα. Κι ἐγὼ ἂν κάνω κάτι ποὺ μὲ βλάπτει, θά ᾿θελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει. Ἀλλὰ καὶ νὰ μοῦ ἐξηγήσει γιατί μὲ σταματᾶ. Ὅπως κι ἐσὺ τώρα μοῦ ἐξήγησες. Γιατί κάποτε ἐπεμβαίνεις, ἔστω κι ἂν ἐγὼ ἀντιδρῶ. Τουλάχιστον ἀργότερα δὲν θὰ μείνω μὲ τὸ παράπονο... 
      
 Βέβαια, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ σταματήσουμε τὸν ἔφηβο, ὅταν βλέπουμε ὅτι παρεκτρέπεται. Χρειάζεται πολλὴ προσ- ευχὴ γιὰ νὰ μᾶς χαρίζει ὁ Θεὸς φωτισμό, ὥστε νὰ διακρίνουμε μὲ ποιὸν τρόπο νὰ ἐπεμβαίνουμε καὶ πῶς νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὴν κάθε περίπτωση. 
Ὡστόσο ὀφείλουμε νὰ τοποθετηθοῦμε κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι σωστὰ καὶ ὑπεύθυνα. Διότι ὑπάρχουν γονεῖς ποὺ παρουσι- άζονται ἰδιαίτερα ἀνεκτικοὶ πρὸς τὰ παιδιά, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ σημαντικὲς ἀλλαγὲς στὴ συμπεριφορά τους καὶ νὰ ἀμνηστεύουν σοβαρὲς παρεκτροπές. Βλέπουν τὰ λάθη τους, ἀλλὰ δὲν τοὺς τὰ ὑποδεικνύουν γιὰ νὰ μὴν τὰ στενοχωρήσουν. Ἱκανοποιοῦν ἀσυλλόγιστα τὰ διαρκῶς αὐξανόμενα αἰτήματα τῶν ἐφήβων, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὶς συνέπειες ἀπὸ τὴν κάθε παραχώρηση. Εὔκολα δικαιολογοῦν τὴν χαλαρότητα στὸ ἦθος τους, μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι «σήμερα ὅλοι ἔτσι κάνουν». Κάποτε ἐπαναπαύονται σὲ κάποια ἐπιεικέστατη παρατήρηση, ἡ ὁποία ὅμως δὲν φέρνει ἀποτέλεσμα. Ὁπωσδήποτε ἡ στάση αὐτὴ τῶν γονέων δὲν βοηθεῖ τὰ παιδιὰ νὰ ἐκτιμήσουν τὴ σοβαρότητα τῆς ἐκτροπῆς τους. Θυμίζει ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὴ στάση τοῦ ἀρχιερέα Ἠλί, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ ἔβλεπε μὲ πόση ἀσέβεια φέρονταν οἱ δυὸ γιοί του μέσα στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, δὲν τοὺς ἀντιμετώπισε μὲ τὴν ἀνάλογη αὐστηρότητα, καὶ γι’ αὐτὸ ἐκεῖνοι συνέχισαν τὶς ἐπιπόλαιες καὶ βέβηλες πράξεις τους. Τὸ φοβερὸ εἶναι ὅτι καὶ οἱ δύο, μέσα σὲ μία ἡμέρα, βρῆκαν ἀκαριαῖο θάνατο στὴ μάχη, ἐνῶ τιμωρήθηκε ἐπίσης κι ὁ ἀσταθὴς καὶ ἀσυγχώρητα ἐπιεικὴς πατέρας τους, ὁ ὁποῖος πέθανε ξαφνικὰ μόλις πληροφορήθηκε τὸν θάνατό τους. Ποιὸ ἦταν τὸ λάθος αὐτοῦ τοῦ πατέρα, ἀφοῦ συμβούλευε τὰ παιδιά, ἀλλὰ ἐκεῖνα δὲν τὸν ἄκουγαν;... «Ἐνουθέτει», ἀπαντᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «ἀλλ᾿ οὐ σφοδρῶς, οὐδὲ μετ’ ἐπιπλήξεως τοῦτο ἐποίει» (ΕΠΕ 15, 238). Ἔδινε νουθεσίες καὶ συμβουλές, ὄχι ὅμως μὲ αὐστηρὸ τρόπο, καὶ χωρὶς νὰ προχωρᾶ σὲ ἐπιπλήξεις. Συνεπῶς εἶναι χρέος τῶν γονέων νὰ ἐπισημαίνουν τὴ σοβαρότητα τυχὸν ἐκτροπῶν τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὰ βοηθοῦν νὰ καταλάβουν τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν τους. Βέβαια ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία ἢ μὲ τὸν χαρακτήρα καὶ τὸν ψυχισμὸ τῶν παιδιῶν, ἡ ἐπέμβαση τῶν γονέων θὰ εἶναι ἄλλοτε πιὸ αὐστηρὴ καὶ ἄλλοτε πιὸ συγκαταβατική. Πάντοτε ὅμως μὲ σταθερότητα στὴν ἀλήθεια καὶ μὲ ἀγάπη πρὸς τὴν κάθε ψυχή. Σὲ κάθε περίπτωση, γιὰ νὰ γίνει ἡ ὅποια παρατήρηση ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὰ παιδιά μας, εἶναι ἀνάγκη νὰ καλλιεργεῖται μέσα στὴν οἰκογένεια κλίμα ἀγάπης καὶ ἐμπιστοσύνης. Εχει  μεγαλη  σημασία  αὐτὴ ἡ ἐμπιστοσύνη γιὰ τὶς σχέσεις γονέων καὶ παιδιῶν. 
 ''Ο ΣΩΤΗΡ'' 2165

Τὸ ὕπουλο σχέδιο τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ λόμπυ

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 25, 2018

Μὲ τὸ νομοσχέδιο ποὺ κατέθεσε στὶς 17 Ἀπριλίου στὴ Βουλὴ τὸ Ὑπουργεῖο Ἐργασίας, Ἀσφάλισης καὶ Κοινωνικῆς Ἀλληλεγγύης γιὰ τὴν ἀναδοχὴ καὶ τὴν υἱοθεσία δίδεται ἡ δυνατότητα ἀναδοχῆς παιδιῶν ὄχι μόνο ἀπὸ ἑτερόφυλα ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια ποὺ ἔχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης.

Κύριος στόχος τοῦ νομοσχεδίου, κατὰ τὴν Ἀναπληρώτρια Ὑπουργὸ Κοινωνικῆς Ἀλληλεγγύης κ. Θεανὼ Φωτίου, εἶναι ἡ χρονικὴ ἐπίσπευση τῆς διαδικασίας ἀναδοχῆς ποὺ σήμερα φθάνει μέχρι καὶ τὰ ἕξι χρόνια.

 Σὲ τί ὅμως ἐξυπηρετεῖ αὐτὸν τὸν στόχο ἡ παροχὴ τῆς δυνατότητας καὶ στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια νὰ γίνουν ἀνάδοχοι;

Εἶναι φανερὸ ὅτι τὸ ἐπιχείρημα γιὰ χρονικὴ ἐπίσπευση δὲν εἶναι παρὰ πρόσχημα, ποὺ τὸ χρησιμοποιεῖ τὸ Ὑπουργεῖο γιὰ νὰ δώσει δυνατότητα ἀναδοχῆς καὶ στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια. Τὸ ὁμοφυλοφιλικὸ λόμπυ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ μὲ τὸ ὕπουλο αὐτὸ τέχνασμα θριάμβευσε.

Καὶ ἔσπευσε βέβαια ἡ κ. Ὑπουργὸς νὰ διευκρινίσει ὅτι τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια δὲν θὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα υἱοθεσίας παιδιῶν, ἀφοῦ ἀκόμη δὲν ἔχει νομοθετηθεῖ γάμος ὁμοφυλόφιλων, ὅμως αὔριο θὰ γίνει καὶ αὐτό. 

Ἄλλωστε ἡ ἀναδοχὴ εἶναι προστάδιο τῆς υἱοθεσίας. Ποιοὺς προσπαθεῖ νὰ ἐμπαίξει ἡ κ. Ὑπουργός; Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καὶ ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους μὲ ἐξαίρετο κείμενό της κάλεσαν τὴν Κυβέρνηση νὰ μὴν προχωρήσει σ᾿ αὐτὴ τὴν κίνηση.

Ὡστόσο γιατί νὰ μὴν τὸ κάνει, ἀφοῦ καὶ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα εὐνοοῦν τέτοιες κυβερνητικὲς ἐνέργειες; 

Τὶς ἡμέρες μάλιστα τῆς καταθέσεως τοῦ νομοσχεδίου ἔγινε σὲ μεγάλο ξενοδοχεῖο τῆς Ἀθήνας ἐκδήλωση προβολῆς τῶν βιβλίων γνωστοῦ κληρικοῦ μὲ τὰ ὁποῖα, ὅπως ἔχουμε καὶ παλαιότερα ἐπισημάνει, ἀπενοχοποιεῖται ἡ ὁμοφυλοφιλία.

Στὴν ἐκδήλωση ὑποστηρίχθηκε ἡ ἴδια αὐτὴ πλάνη, ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν εἶναι ἁμαρτωλὸ πάθος ἀλλὰ μόνο διαφορετικὸς σεξουαλικὸς προσανατολισμός.

Ἐξαπολύθηκε καὶ πάλι ἐπίθεση ἐναντίον αὐτῶν ποὺ δείχνουν σκληρότητα θεωρών­τας τὴν ὁμοφυλοφιλία θεομίσητο πάθος. 

Δη­λώθηκε ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ παύσουν νὰ ἰσχύουν οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ποὺ χρησιμοποιοῦνται ὡς «κανόνια» γιὰ νὰ ἀπαγορεύουν τὴ θεία Κοινωνία στοὺς ὁμοφυλόφιλους. 

Καὶ κάποια στιγμὴ κλήθηκαν οἱ παρόντες νὰ ἀναρωτηθοῦν κατὰ πόσον «ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕτοιμη νὰ δεχθεῖ μέσα στὴ Λειτουργία ὁμόφυλα ζευγάρια μὲ τὰ παιδιά τους».

Μὲ τὰ παιδιά τους; Μάλιστα! Ἔτσι ἀκρι­βῶς! Μὲ τὰ παιδιά τους!

Ποιὰ παιδιά τους, κύριοι; Παραφρονήσαμε; Ἀπὸ ποῦ, πῶς τὰ ἀποκτοῦν τὰ παιδιὰ οἱ ὁμοφυλόφιλοι; Εἶναι φανερὸ πὼς τὸ κάστρο προδίδεται ἀπὸ μέσα.
Καημένη Ἑλλάδα!

Προπόνηση ή βασανιστήρια: Στα άδυτα των παιδικών γυμναστηρίων της Κίνας [Εικόνες]

http://apocalypsejohn.com/

Με τον πόνο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους, αυτοί οι εκκολαπτόμενοι πρωταθλητές ξεπερνούν τα όρια τους σε θερινό σχολείο στην Κίνα.

Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν πώς να ωθούν το μικροσκοπικό σώμα τους πέρα από τα όρια του πόνου καθώς τεντώνονται, κάνουν κοιλιακούς και ισορροπούν μόνο με τα χέρια τους.

Αυτές οι εκπληκτικές φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε ένα θερινό σχολείο γυμναστικής στο Μποζού, στην επαρχία Ανουί της Κίνας.

Τα παιδιά με που ξεχωρίζουν για τις φυσικές ικανότητες τους, επιλέγονται για το στρατόπεδο εκπαίδευσης κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών, με τους γονείς πρόθυμους να δουν τους απογόνους τους πρωταθλητές.

Οι οικογένειες ελπίζουν ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο θα ωφελήσει τα παιδιά τους σωματικά, αλλά θα αυξήσει την πειθαρχία και τη «θέληση» τους, σύμφωνα με το China News Service.

Η Κίνα είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής πρωταθλητών γυμναστικής. Στο συγκεκριμένο άθλημα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 επέστρεψαν στην Κίνα με 12 μετάλλια από τα οποία τα πέντε ήταν χρυσά.

Επιπλέον η Κίνα έρχεται δεύτερη στη συνολική κατάταξη με 88 μετάλλια, μεταξύ των οποίων τα 38 χρυσά. Το γεγονός αυτό είναι αναμενόμενο, καθώς η χώρα είναι γνωστή για τις αυστηρές προπονήσεις των αθλητών της μέχρι να φτάσουν στην κορυφή.

Απαλλαγείτε από ψείρες και κόνιδες

Οι ψείρες και οι κόνιδες αποτελούν έναν μπελά για τα μικρά παιδιά και τους γονείς τους, ιδιαίτερα από τη στιγμή που δεν έχουν παρθεί τα κατάλληλα προληπτικά μέτρα, με αποτέλεσμα να έχουν πολλαπλασιαστεί στο τριχωτό της κεφαλής. Όπως και να ’χει, υπάρχουν αποδεδειγμένα αποτελεσματικές λύσεις για να απαλλαγείτε από την παρουσία τους.

Οι κόνιδες εντοπίζονται ευκολότερα, έχουν άσπρο ή γκρίζο-άσπρο χρώμα και μοιάζουν με πιτυρίδα. Σε αντίθεση όμως με την πιτυρίδα απομακρύνονται πολύ δύσκολα από την τρίχα. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να απαλλαγείτε από την μόλυνση, είναι να περνάτε όλα τα μαλλιά με ειδική, πολύ λεπτή χτένα. Μόνο με αυτό τον τρόπο αφαιρείται αποτελεσματικά η κόνιδα και σταματάει η αναπαραγωγική διαδικασία που έχουν οι ψείρες.

Επιπλέον, υπάρχουν διάφορες θεραπείες, τις οποίες μπορείτε να ακολουθήσετε. Οι κλασικές αγωγές κατά των ψειρών περιέχουν εντομοκτόνους χημικές ουσίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Λόγω ευρείας και ακατάλληλης χρήσης αυτών των σκευασμάτων, οι ψείρες αναπτύσσουν αντίσταση ενάντια σε αυτά με βάση τις εντομοκτόνους ουσίες. Αυτό συμβαίνει επειδή με το πέρασμα των ετών, έχουν βρει τρόπο να επιβιώνουν σε αγωγές, οι οποίες παλιότερα ήταν αποτελεσματικές. Οι αγωγές αυτές μπορεί επίσης να προκαλέσουν ερεθισμό στο τριχωτό της κεφαλής. Οι αγωγές χωρίς εντομοκτόνο περιέχουν αιθέρια έλαια ή σιλικόνη και σε κάποιες περιπτώσεις ένα συνδυασμό αυτών των δύο. Λειτουργούν αποτελεσματικά, φράζοντας το αναπνευστικό σύστημα του παρασίτου και αυτό πεθαίνει γρήγορα από ασφυξία. Ο συγκεκριμένος τρόπος δράσης εξασθενεί την αντοχή των ψειρών στη θεραπεία, ακόμα και σε μακροπρόθεσμη βάση.
http://www.sofokleousin.gr/archives/354919.html 

Έγινε "μαμά" κι εγκαταλείπει την "Λίστα Τσίπρα", ο εκπρόσωπος του Αλέξη στην Ιταλία;

   πρωτη  δημοσιευση 6/16/2016 07:45:00 μ.μ.

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
http://nikosklitsikas.gr/

Η σημερινή έκδοση της μεγαλύτερης ιταλικής εφημερίδας, η...
κεντροαριστερή "La Repubblica" μας "ενημερώνει" πως ο Nichi Vendola μαζί με τον σύντροφό του Edy "Έφυγαν στον Καναδά για να εγγυηθούν μέλλον και δικαιώματα στο παιδί τους Tobia".
Ο Nichi Vendola, εκπρόσωπος του Αλέξη Τσίπρα στην Ιταλία, ηγέτης του κόμματος "Sinistra Ecologia Libertà-SEL" (Αριστερά Οικολογία Ελευθερία), έδωσε μαζί με τον σημερινό πρωθυπουργό μας τη μάχη στην Ευρώπη και το πολιτικό σχήμα "Λίστα Τσίπρα- Αλλάζουμε την Ευρώπη και κάνουμε δημοκρατική την Ευρωζώνη", που κατόρθωσε να μπει στην Ευρωβουλή και το κόμμα του στην ιταλική βουλή είναι κυβερνητικός εταίρος του Matteo Renzi. Μάλιστα, η βουλευτής του SEL Laura Boldrini, έχει εκλεγεί πρόεδρος της ιταλικής Βουλής.
Προσφάτως ο Nichi Vendola, απόκτησε με την μέθοδο της "ενοικίασης μήτρας" στο Σακραμέντο των ΗΠΑ και σπέρμα του Καναδού συντρόφου του Edy, ένα χαριτωμένο αγοράκι με το όνομα Tobia -αφού η ιταλική νομοθεσία ακόμη δεν έχει προχωρήσει στη θεσμοθέτηση υιοθεσία ή "ενοικίαση μήτρας" από ομόφυλα ζευγάρια.
Αρχικά ο Vendola ήθελε, μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου για συμβίωση (γάμος) ομόφυλων ζευγαριών, να συνεχίσει τους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα των γκέι και λεσβιών, ώστε να μπορούν να ενοικιάζουν μήτρα, μιας και τα ομόφυλα ζευγάρια αρνούνται βασικά την υιοθεσία από ορφανοτροφεία και προτιμούν το σύστημα που καθιέρωσε το Ισραήλ και ονομάστηκε "παρένθετη μητέρα", αφού δίνει τη δυνατότητα επιλογής σπέρματος.
Τώρα άλλαξε γνώμη κι αποφάσισε να μετακομίσει στον Καναδά και δηλώνει πως "Δεν θέλουμε να κάνουμε τους μάρτυρες ενός αγώνα πολιτισμού, αλλά να μπορέσουμε να ζήσουμε ειρηνικά".
Σημειώνεται πως αυτή η μέθοδος "ενοικίασης μήτρας" στις αμερικάνικες πολιτείες που έχει θεσμοθετηθεί, είναι ένα ακριβό "προϊόν" και στοιχίζει περίπου το 1 εκατομμύριο ευρώ (υπάρχει επίσημα θεσμοθετημένη αμοιβή για τη γυναίκα που προσφέρει έναντι αμοιβής το σώμα της και ειδικό τιμολόγιο για την πολιτεία, ώστε να μπορεί με χρήματα αυτής της πηγής, να ασκήσει "κοινωνική πολιτική"!). Έτσι, μόνον τα οικονομικώς αποκαταστημένα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να αποκτήσουν παιδιά.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα το ζήτημα, βλέπουμε στη σχετική συνέντευξη (παραθέτεται ολόκληρη στο τέλος), πως ο αριστερός βουλευτής, αρχηγός κόμματος κι εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα, την κυρία που πούλησε το κορμί της, δεν την ονομάζει μητέρα (το μάνα είναι δύσκολο για την κοσμοπολίτικη αριστερά), αλλά "la gestante" (εγκυμονούσα).
Ο απόλυτος ρατσισμός, ο απόλυτος ορισμός της απανθρωπιάς!
Σε τι διαφέρει η αγορά ανθρώπινων οργάνων -που τυπικά απαγορεύεται- από την πληρωμή φτωχών γυναικών για τη μήτρα τους; Υποκριτικά η αμερικάνικη νομοθεσία το εμφανίζει ως κοινωνική προσφορά, μιας και αυτές οι γυναίκες θα μπορούν με αυτά τα χρήματα να συντηρούν, τις συνήθως μεγάλες οικογένειες τους. Υπάρχει προτίμηση να ενοικιάζουν μήτρες από γυναίκες που έχουν ήδη κάνει παιδιά.
Ωχριά ο ναζισμός κι ο φασισμός, μπροστά σε μια πολιτική και νομοθεσία που παίρνει από τη φυσική μάνα το παιδί της και μάλιστα αυτό αποκαλείται πρόοδος, πολιτισμός.
Άραγε, κανείς σ' αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη "μεγάλη οικογένεια του πολιτισμού και των δικαιωμάτων" δεν ντρέπεται, δεν τολμάει να υψώσει φωνή Αντίστασης;
Τα ζώα έχουν δικαιώματα και πολύ σωστά προστατεύονται. Τα παιδιά που αγοράζονται από "ενοικιαζόμενες μήτρες" (ας τις έχουν βαπτίσει υποκριτικά ΄παρένθετες μητέρες΄), δεν έχουν δικαιώματα;
Ποιος προστατεύει αυτό το "προϊόν", το αθώο πλάσμα που έχει μαμά τον "αριστερό" Nichi και μπαμπά τον Edy;
Κι όλα αυτά στην "πολιτισμένη" Ευρώπη, με τη συμφωνία της "κεντροαριστεράς" και "κεντροδεξιάς"...
Λίγες οι φωνές Αντίστασης σ' αυτή την κουλτούρα της νέας τάξης, του 4ου Ράιχ. Κι αυτές οι φωνές χαρακτηρίζονται "ακροδεξιά"... το εύκολο άλλοθι για την πιο χυδαία, ναζιστική και ρατσιστική πολιτική.

Άραγε σε το κόσμο ζούμε και τι πρόκειται ακόμη να ζήσουμε;
Ποιος απ΄ τους προστάτες θα μας προστατέψει, ποιος, ποιος, ποιος...


Ο Nichi Vendola (φωτο: δεξιά του Τσίπρα), αρχηγός κόμματος SEL, του πολιτικού σχηματισμού "Λίστα Τσίπρα- Αλλάζουμε την Ευρώπη και κάνουμε δημοκρατική την Ευρωζώνη", παρουσίασε στην ιταλική κοινή γνώμη τον Αλέξη Τσίπρα και κατόρθωσαν να ξεπεράσουν το φράγμα του 5%, ώστε να εισέλθουν στην ευρωβουλή...

http://www.press-gr.com/2016/06/blog-post_5346.html 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΞΥΠΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

 
Έρευνα: Το IQ και η εξυπνάδα κληρονομείται από τη μητέρα!

Όταν μιλάμε για το IQ, η φράση «το πήρα από τη μαμά μου» δεν θα μπορούσε να είναι πιο ακριβής.

Νέα έρευνα που φιλοξενείται στο Psychology Spot υποστηρίζει πως οι άνθρωποι γεννιούνται με γονίδια που λειτουργούν διαφορετικά, με κριτήριο αν αυτά προήλθαν από τον πατέρα ή τη μητέρα μας. Όταν μάλιστα μιλάμε για την εξυπνάδα του παιδιού, τα γονίδια αυτά έρχονται απευθείας από τη μητέρα.
IQ από τη μαμά: Δεν είναι η πρώτη έρευνα που υποστηρίζει κάτι τέτοιο

Πρόσφατα, μελετητές του Πανεπιστημίου Ulm στη Γερμανία, μελέτησαν τα γονίδια που συνδέονται με την εγκεφαλική βλάβη και διαπίστωσαν πως πολλά από αυτά που συνδέονται με γνωστικές ικανότητες εδράζονταν στο χρωμόσωμα Χ.

Η έρευνα αποκάλυψε λοιπόν πως τα παιδιά είναι πιο πιθανό να κληρονομήσουν τη νοημοσύνη από τη μητέρα, επειδή τα γονίδια της νοημοσύνης βρίσκονται στο χρωμόσωμα Χ.

Στην πραγματικότητα , δεν είναι τυχαίο ότι η διανοητική αναπηρία είναι 30 % πιο συχνή στους άνδρες.

Πάντως, αυτή δεν είναι η πρώτη έρευνα που καταδεικνύει κάτι τέτοιο.



Μία από τις πρώτες μελέτες σε αυτό τον τομέα διεξήχθη το 1984 στο Πανεπιστήμιο του Cambridge κι ακολούθησε πληθώρα άλλων στα επόμενα χρόνια. Στις μελέτες αναλύθηκε η ταυτόχρονη εξέλιξη του εγκεφάλου και του γονιδιώματος για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι τα μητρικά γονίδια συμβάλλουν περισσότερο στην ανάπτυξη των κέντρων σκέψης στον εγκέφαλο.

Ακόμα μάλιστα κι αν κληρονομήσεις κάποια γονίδια νοημοσύνης από τον πατέρα, οι πιθανότητες να λειτουργήσουν αυτά είναι μικρές, ειδικά αν το ίδιο γονίδιο έχει κληρονομηθεί και από τη μητέρα.

Στην πράξη, κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της ανάπτυξης του εμβρύου, κάθε κύτταρο μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε στον εγκέφαλο, αλλά όταν τα έμβρυα ωριμάσουν και αρχίζουν να αναπτύσσονται, τα κύτταρα που προέρχονται από πατρικά γονίδια, συσσωρεύονται σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με το συναίσθημα: υποθάλαμο, αμυγδαλή.

Αυτές οι περιοχές είναι μέρος του συστήματος που είναι υπεύθυνο για την εξασφάλιση της επιβίωσης μας και εμπλέκεται σε λειτουργίες και απολαύσεις όπως ο έρωτας, το φαγητό και η επιθετικότητα. Ωστόσο, οι ερευνητές δεν έχουν βρει καμία ύπαρξη πατρικών κυττάρων στον εγκεφαλικό φλοιό που να αναπτύσσονται γνωστικές λειτουργίες, όπως η νοημοσύνη, η σκέψη ή η γλώσσα.


Πίσω από κάθε καλό παιδί, κρύβεται μια σπουδαία μαμά.

Χρειάζεσαι κι άλλα πειστήρια; H Iατρική μονάδα δημόσιας υγείας των ΗΠΑ έκανε έρευνα το 1994 και ζήτησε από 12.686 μητέρες ηλικίας 14 έως 22 ετών να αξιολογήσουν το IQ των παιδιών τους, την εκπαίδευση και το κοινωνικο-οικονομικό τους στάτους. Τελικά έγινε φανερό πως η καλύτερη πρόγνωση νοημοσύνης ήταν το IQ των μητέρων.

Υπάρχουν δηλαδή κι άλλοι παράγοντες πέραν από τους γενετικούς, που αποκαλύπτουν το σημαντικό ρόλο της μητέρας στην πνευματική ανάπτυξη των παιδιών μιας και μέσω της συναισθηματικής και φυσικής επαφής, η μητέρα είναι αυτή που αφήνει χώρο στο παιδί για την ανάπτυξη των γνωστικών του ικανοτήτων.
Μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για κληρονομική ευφυΐα μόνο από τη μητέρα;

Εκτιμάται ότι το 40-60% της νοημοσύνης είναι κληρονομική. Αυτό σημαίνει ότι το υπόλοιπο ποσοστό εξαρτάται από το περιβάλλον αλλά και τα προσωπικά χαρακτηριστικά που αναπτύσσει κάθε παιδί.

Στην πραγματικότητα, αυτό που ονομάζουμε νοημοσύνη δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ικανότητά μας να επιλύουμε προβλήματα. Έτσι, ακόμη και αν νοημοσύνη είναι στενά συνδεδεμένη με τη λειτουργία της ορθολογικής σκέψης, επηρεάζεται κι από τη διαίσθηση και τα συναισθήματα.

Με άλλα λόγια, ακόμα και στο επίπεδο της νοημοσύνης, ακόμα κι αν αυτή κληρονομείται από την μητέρα, σπουδαίο και πρωτεύοντα ρόλο παίζουν και τα συναισθήματα, τα οποία κληρονομούνται από τον πατέρα. Οπότε, ο ρόλος των γονιδίων που κληρονομείς και από τους δύο γονείς, είναι εξ΄ίσου σημαντικός!
http://www.shape.gr/egkimosini/mama-paidi/erevna-iq-ke-exypnada-klironomite-apo-ti-mitera/ 

ηη

Πριν Ξανασηκώσεις Χέρι στο Παιδί σου, Διάβασε ΑΥΤΟ!

1. Τα παιδιά όπως και οι μεγάλοι έχουν δικαίωμα στην προστασία από κάθε μορφή βίας. Η σωματική τιμωρία είναι μία μορφή βίας.
2. Το ξύλο, το χαστούκι, το τράβηγμα αυτιού και γενικά η επιβολή σωματικού πόνου είναι μορφές σωματικής τιμωρίας και πλέον δεν επιτρέπονται από τον νόμο (Ν. 3500/06, άρθρο 4).
3. Κανένα πρόσωπο που έχει στην ευθύνη του ένα παιδί δεν έχει δικαίωμα να του επιβάλλει σωματική τιμωρία.
4. Οι γονείς έχουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους και οφείλουν να τα μεγαλώνουν χωρίς να χρησιμοποιούν βία σε βάρος τους και να προσβάλλουν την αξιοπρέπειά τους.
5. Η σωματική τιμωρία θίγει την προσωπικότητα του παιδιού.
6. Η σωματική τιμωρία δεν είναι αποτελεσματικό μέσο διαπαιδαγώγησης.
7. Ένα παιδί που μεγαλώνει με ξύλο μαθαίνει να λύνει τα προβλήματά του με βίαιο τρόπο και είναι πιθανό να ασκήσει βία σε άλλους αργότερα.
8. Η σωματική βία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές μορφές κακοποίησης.
9. Ο διάλογος και η μη βίαιη διαπαιδαγώγηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει ένα παιδί τους κανόνες και τα όρια που χρειάζεται στη ζωή του.
10. Είναι στο χέρι μας να βγάλουμε το ξύλο και τη βία από τη ζωή των παιδιών.
Στατιστικά που αφουρούν την παιδική κακοποίηση:
Καταγγελίες για κακοποίηση 1.151 παιδιών, εκ των οποίων το 41% ήταν ηλικίας έως έξι ετών, έχει δεχθεί από την αρχή του 2013 το Χαμόγελο του Παιδιού. Πρόκειται για αύξηση 66% σε σύγκριση με το 2012.
Κατά 62% αυξήθηκαν οι καταγγελίες για παιδική κακοποίηση στο Χαμόγελο του Παιδιού σε σύγκριση με το 2012» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του Οργανισμού, Κώστας Γιαννόπουλος, τονίζοντας: «Η κατάσταση είναι φριχτή. Αυτήν τη στιγμή 45 παιδιά είναι εγκαταλελειμμένα στα νοσοκομεία γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλοι χώροι να πάνε τα παιδιά- θύματα κακοποίησης. Πρέπει να κινητοποιηθούμε, γι’ αυτό το μήνυμά μας είναι «Γιατί δεν αντιδράς;». Κανένα παιδί δεν πρέπει να υφίσταται τη φρίκη της κακοποίησης. Ζητάμε από την πολιτεία να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές».
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου, από τον Ιανουάριο έως τον Οκτώβριο του 2013 το Χαμόγελο του Παιδιού δέχθηκε 596 καταγγελίες σοβαρών περιστατικών κακοποίησης παιδιών, από τις οποίες το 98% ήταν ανώνυμες και μόνο το 2% επώνυμες
Το 45% των καταγγελιών αφορούσε σωματική κακοποίηση, αύξηση κατά 83% σε σχέση με το 2012 και ένα άλλο 45% αφορούσε παραμέληση και εγκατάλειψη, αύξηση κατά 55% σε σχέση με το 2012, που όμως, όπως ανέφερε ο κ. Γιαννόπουλος, δεν οφείλεται στην οικονομική κρίση και τη φτώχεια, αλλά σε άλλα προβλήματα όπως η χρήση ναρκωτικών κλπ. Επίσης, 4% των καταγγελιών αφορούσε σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, ποσοστό, το οποίο, σύμφωνα με τον κ. Γιαννόπουλο, δεν δείχνει την πραγματική διάσταση του προβλήματος, ένα άλλο 4% αφορούσε ψυχολογική/συναισθηματική κακοποίηση, 1% αφορούσε εξώθηση ανηλίκου σε πορνεία και 1% εξώθηση σε επαιτεία.
Σύμφωνα με τα διεθνή στατιστικά στοιχεία, τα τελευταία 10 χρόνια οι ευρωπαϊκές τηλεφωνικές γραμμές έχουν δεχθεί περισσότερες από τρία εκατομμύρια κλήσεις μόνο για κακοποίηση και παραμέληση, με κύριους υπαίτιους τους γονείς. Τα κορίτσια καταγγέλλουν συναισθηματική κακοποίηση, ενώ τα αγόρια σωματική.
Ο πολίτης πρέπει να αντιδρά όταν βλέπει επανειλημμένα ένα ατημέλητο και βρώμικο παιδί, ένα παιδί να περιπλανιέται μόνο του, ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού, ένα παιδί να ζητιανεύει, όταν ένα παιδί εκμυστηρευτεί ότι το παραμελούν, ότι του ασκούν σωματική βία ή ότι φοβάται.
http://taz.gr