ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΕ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

 

     «Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1932, έγινε στο Άγιον Όρος δυνατός σεισμός. Έγινε την τετάρτη ώρα της νύχτας (κοσμική ώρα: 10μ.μ.), κατά το μέσον της αγρυπνίας της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Βρισκόμουν στους χορούς (τόπος, που αντιστοιχεί με τον γνωστό «γυναικωνίτη» των ναών στον κόσμο), κοντά στο εξομολογητήριο του πατέρα Υφηγούμενου, ο οποίος εκείνη την ώρα βρισκόταν δίπλα μου, έξω από το εξομολογητήριο. Από το εξομολογητήριο, έπεσε ένα τούβλο με ασβέστη.

     Στην αρχή, φοβήθηκα λίγο, αλλά γρήγορα ησύχασα.

     Και λέω στον Γέροντα Υφηγούμενο:

     –‘‘Να, ο Ελεήμων Κύριος θέλει να μετανοήσουμε!’’.

     Και βλέπαμε τους μοναχούς, κάτω στον ναό και στους χορούς, και ελάχιστοι από αυτούς φοβήθηκαν. Περίπου έξι μοναχοί βγήκαν από τον ναό, όλοι οι άλλοι, όμως, παρέμειναν στα στασίδια τους και η αγρυπνία συνεχίστηκε με την καθορισμένη τάξη και, τόσο ήρεμα, σαν να μη συνέβαινε τίποτε!

     Και, σκέφθηκα:

     ‘‘Πόσο μεγάλη χάρη Αγίου Πνεύματος έχουν οι μοναχοί, ώστε σε έναν τέτοιον σεισμό, –που έτρεμαν όλες οι τεράστιες οικοδομές της Μονής, που έπεφταν οι σοβάδες, που κουνιόνταν οι πολυέλαιοι, τα καντήλια και τα μανουάλια και που χτυπούσαν στο καμπαναριό οι καμπάνες, χτύπησε ακόμη και η μεγαλύτερη καμπάνα (σχεδόν δώδεκα τόνων!)–, να μένουν ήσυχοι!  

     Σκεφτόμουν, επίσης:

     ‘‘Ψυχή, που γνώρισε τον Κύριο δεν φοβάται τίποτα! Εκτός από την αμαρτία. Και, προπαντός, την αμαρτία της υπερηφάνειας. Γνωρίζει, αυτή η ψυχή, ότι ο Κύριος μας αγαπά· και, αν Αυτός μας αγαπά, τότε, τί να φοβηθούμε;’’.

     Ο Ελεήμων Κύριος, μας συνετίζει:

     ‘‘Παιδιά μου, μετανοείτε και ζείτε μεταξύ σας με αγάπη, γίνετε υπάκουοι και εγκρατείς και μάθετε από Μένα την πραότητα και την ταπείνωση, και οι ψυχές σας θα βρουν ανάπαυση’’ (Ματθ. ια΄ 27–30)».

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ

Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ (1866–1938)

[Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», β΄ μέρος, κεφ. ιθ΄ («Διηγήσεις από την ζωή»), σελ. 559–560, 10η έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2003.] 

στις 4:04 π.μ. π. Δαμιανός

https://toeilhtarion.blogspot.com/2014/02/14-1932.html

ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΕΣ

 
1. Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ

Εἶχε ἔρθει ἤδη τὸ ἀπόγευμα, καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ πρωὶ δὲν εἶχε σταματήσει  καθόλου νὰ εὐεργετεῖ τὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ Τὸν πλησίαζαν, θεραπεύοντας τὶς  ἀσθένειές τους καὶ διδάσκοντας τὶς θεῖες ἀλήθειες.Ἐπιτέλους, κάποια στιγμὴ γύρισαν οἱ μαθητὲς καὶ Τοῦ εἶπαν:

–Εἶναι ἔρημος ὁ τόπος καὶ «ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθε». Δῶσε ἐντολὴ νὰ φύγουν, γιὰ νὰ πᾶνε  στὰ χωριά τους καὶ νὰ ἀγοράσουν τροφὲς νὰ  φᾶνε.

–Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ φύγουν καὶ νὰ ἀγοράσουν τρόφιμα, ἀποκρίθηκε ὁ Κύριος. Δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε.

–Ἀδύνατον! Δὲν ἔχουμε μαζί μας τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο «πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας».

–Φέρτε τά μου ἐδῶ, εἶπε ὁ Κύριος καὶ ζήτησε ἀπὸ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ ξαπλώσουν  στὰ χορτάρια. Τότε πῆρε τοὺς πέντε ἄρτους  καὶ τὰ δύο ψάρια, σήκωσε τὰ μάτια Του στὸν  οὐρανὸ κι εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα Του. Καὶ  μὲ τὴν εὐλογία αὐτὴ τὰ ψωμιὰ καὶ τὰ ψάρια αὔξαναν, καὶ ὁ Κύριος τὰ ἔδωσε στοὺς μαθητὲς καὶ οἱ μαθητὲς στὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Κύριος, πρὶν προσφέρει τὴν τροφή, τὴν εὐλόγησε ἐπικαλούμενος τὸν οὐράνιο Πατέρα Του. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ διδάσκει κι ἐμᾶς νὰ εὐχαριστοῦμε  τὸν ἅγιο Θεὸ καὶ νὰ ζητοῦμε γιὰ ὅλα τὴν εὐλογία Του. Ἀκόμη καὶ τὸ φαγητό, πράξη καθημερινὴ ποὺ ἀφορᾶ στὴν  ὑλική μας ὑπόσταση, λαμβάνει ἄλλη  ἀξία καὶ νόημα, ὅταν πραγματοποιεῖται μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει εἰδικὴ  προσευχὴ πρὶν καὶ μετὰ τὸ γεῦμα ἢ τὸ  δεῖπνο. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ δὲν πρέπει  νὰ θεωρεῖται τυπικὸ καθῆκον καὶ νὰ τελεῖται μηχανικὰ ἢ ἀπὸ συνήθεια. Εἶναι μία εὐκαιρία μέσα στὴν ἡμέρα νὰ προσφέρουμε εὐχαριστία στὸ Θεό! Εἶναι ὑπόμνηση ὅτι ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας. Εἶναι  ἐγγύηση ὅτι ἐνδιαφέρεται καὶ γιὰ τὶς ὑλικές μας ἀνάγκες καὶ μᾶς παρέχει ὅ,τι χρειαζόμαστε καὶ μάλιστα «ὑπερεκπερισσοῦ», πολὺ περισσότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ζητοῦμε ἢ φανταζόμαστε (Ἐφεσ. γ΄20).

Δὲν εἶναι ὅμως μόνο ἡ ὥρα τοῦ φαγητοῦ εὐκαιρία γιὰ νὰ προσφέρουμε εὐχαριστία στὸν ἅγιο Θεό. Κάθε ὥρα εἶναι  κατάλληλη γιὰ νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ  τὶς ἀμέτρητες εὐεργεσίες Του.

Ἰδιαιτέρως τὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τὸ ὁποῖο τελεῖ ἡ ἁγία  μας Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ  τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου, ἀποτελεῖ τὸν πλέον θεάρεστο τρόπο γιὰ νὰ ἀναφέρουμε  τὴν εὐχαριστία μας στὸ Θεὸ Πατέρα, ὁ Ὁποῖος ἐν ὀνόματι τῆς Θυσίας τοῦ Υἱοῦ Του μᾶς πλουτίζει μὲ τὶς ἀνεξάντλητες  θεῖες δωρεές Του.  Καρπὸς τῆς Θυσίας τοῦ Κυρίου εἶναι κι ἡ μαρτυρικὴ ζωὴ των  μαρτυρων της  πιστεως οπως πχ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς, ἡ ὁποία ἔλαβε τὴ χάρη τῶν ἰαμάτων καὶ μᾶς μεταδίδει πλούσιες τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ.

2. Τὸ θαῦμα συνεχίζεται...

Ὁ πλοῦτος καὶ ἡ ἀφθονία τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ φανερώθηκε καὶ στὴ συνέχεια τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Διότι οἱ μὲν ἄνθρωποι πρόσφεραν μόνο πέντε ἄρτους καὶ δύο ψάρια. Ὁ Κύριος ὅμως ποὺ τὰ εὐλόγησε, τὰ πολλαπλασίασε ὥστε μὲ τρόπο θαυμαστὸ «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν»! Ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν, καὶ μάλιστα  εἶχαν καὶ περίσσευμα, δώδεκα κοφίνια  γεμάτα! Πέντε χιλιάδες ἄνδρες ἦταν περίπου  ἐκεῖνοι ποὺ ἔφαγαν, χωρὶς νὰ συνυπολογίζονται στὸν ἀριθμὸ αὐτὸ οἱ γυναῖκες  καὶ τὰ παιδιά.  Ἐκπληκτικό! Καὶ γιὰ νὰ μὴν παρασυρθοῦν οἱ μαθητὲς ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸ  τοῦ πλήθους, ὁ Κύριος ἀμέσως ἀνάγκασε τοὺς μαθητές Του νὰ μποῦν στὸ  πλοῖο καὶ νὰ περάσουν πρὶν ἀπ’ Αὐτὸν  στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, ὡσότου  Αὐτὸς διαλύσει τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Τὸ θαῦμα αὐτὸ μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ  τοὺς τέσσερις ἱεροὺς Εὐαγγελιστές, ἐνῶ ὑπάρχουν καὶ ἄλλες διηγήσεις στὰ Εὐαγγέλια ποὺ φανερώνουν ὅτι παρόμοιο θαῦμα ἔγινε καὶ ἄλλες φορές. Στὴν  οὐσία τὸ θαῦμα αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται διαρκῶς. Διότι ὁ Δωρεοδότης Κύριος εἶναι Αὐτὸς ποὺ τρέφει καὶ συντηρεῖ  τὰ σύμπαντα. Μᾶς χαρίζει τοὺς κατάλληλους καιροὺς καὶ τὴν «εὐφορία τῶν καρπῶν τῆς γῆς», οἱ ὁποῖοι ἀναφύονται  σὲ θαυμαστὲς ποικιλίες καὶ ἐξαιρετικὴ  ἀφθονία. Ἂν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ  πεινοῦν, αὐτὸ συμβαίνει ὄχι γιατὶ τὰ ἀγαθὰ ποὺ στέλνει ὁ Θεὸς εἶναι λίγα καὶ  ἀνεπαρκή, ἀλλὰ διότι ἐμεῖς δὲν τὰ διαχειριζόμαστε σωστά. Ἡ πλεονεξία καὶ τὸ συμφέρον δὲν ἀφήνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ μοιραστεῖ τὰ ἀγαθὰ ποὺ τοῦ χαρίζει ὁ Θεός, κι ἔτσι δημιουργοῦνται ἀδικίες καὶ ἀνισότητες. Ὅταν, ἀντίθετα, ὁ  ἄνθρωπος δέχεται τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς  ὡς δῶρα σταλμένα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὰ  ἀντιπροσφέρει μὲ εὐχαριστιακὴ διάθεση καὶ πνεῦμα ἀγάπης, τότε ὄχι μόνο  δὲν τὰ στερεῖται, ἀλλὰ τὰ ἀπολαμβάνει  πλούσια καὶ βλέπει διαρκῶς τὸ θαῦμα  τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τους. Διότι ὅσο  δίνει ἁπλόχερα, τόσο ὁ Θεὸς τοῦ δίνει περισσότερα καὶ πλουσιοπάροχα!

 Ἡ ἁγία Παρασκευή, ἂν καὶ εἶχε κληρονομήσει μεγάλη περιουσία ἀπὸ τοὺς  γονεῖς της, δὲν τὴν κράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό της. Ἀντίθετα τὴ μοίρασε στοὺς πτωχούς! Προτίμησε νὰ ζεῖ ἡ ἴδια μὲ τὰ ἀπαραίτητα, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἐλεημοσύνες. Προσφέροντας ὅμως τὴν περιουσία της ἀπέκτησε «ἑκατονταπλασίονα» (Ματθ. ιθ΄ [19] 29)! Ἀποταμίευσε θησαυρὸ στὸν οὐρανό! Αὐτὸ τὸν θησαυρὸ θὰ ἀποκτήσει ὅποιος μάθει νὰ  προσφέρει γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.ΟΣΩΤΗΡ2115

Ψηλά! Πρός Ἐκεῖνον πού μᾶς ἀγαπᾶ καί μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπό κάθε ἀδιέξοδο.

Ἕνας πολύπειρος γέροντας Ἀσκη­τὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους σ’ ὅσους τὸν ἐπισκέπτονταν στὸ κελλί του καὶ ζητοῦσαν κάποια συμβουλή του ἐπανελάμβανε: «Νὰ κοιτᾶτε ψηλά, νὰ κοιτᾶτε ψηλά!». 

 Τί σπουδαία πραγματικὰ ­συμβουλή! Αὐτὸ καὶ μόνο ἔλεγε ὁ γέροντας καὶ ὅ­­­μως ἔλεγε πολλά. 

 Καὶ κάποιος ἀείμνηστος τώρα δάσκαλος – πέθανε πολὺ νωρίς – μὰ τί δάσκαλος ἦταν αὐτός! Λὲς καὶ μάγευε τὰ παιδιὰ καὶ κρεμόντουσαν ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ δένονταν μὲ τὴ ματιά του, τὰ μάθαινε νὰ τραγουδοῦν: ­«Σήκωσε ψηλὰ τὰ μάτια, στεῖλε πιὸ ψηλὰ τὸ νοῦ…». 

 Τί ἐννοοῦσαν ὁ γέροντας καὶ ὁ δάσκαλος προτρέποντας τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικροὺς νὰ στρέφουν τὰ μάτια πρὸς τὰ ὕψη, πρὸς τὰ οὐράνια; Δὲν εἶναι καλὴ καὶ ἡ γῆ μὲ τὰ θαυμάσια τῆς Δημιουργίας; Ὁ Θεὸς δὲν «ἐποίησε πάν­τα τὰ ὡραῖα τῆς γῆς», ὅπως ­ψάλλει ὁ Δαβίδ (Ψαλ. ογ΄ [73] 17), γιὰ νὰ τὰ χαίρεται καὶ νὰ τὰ ἀπολαμβάνει ὁ ἄν­θρωπος; Τὰ βουνά, τὰ ποτάμια, τὶς θάλασσες, τὰ δέντρα, τὰ λουλούδια τὰ πολύχρωμα; Ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη Του πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ἀναμφιβόλως ὅλα αὐτὰ εἶναι σωστά. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μάλιστα γράφει σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ σπουδαῖα βιβλία του ὅτι ἡ ὀμορφιὰ τῆς ὑλικῆς Δημιουργίας, τοῦ κόσμου, ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, εἶναι μιὰ ἀμυδρὴ εἰκόνα τῆς ὡραιότητας τοῦ οὐρανίου κόσμου, τοῦ Παραδείσου, ποὺ μᾶς περιμένει(*). Ὅμως ἀφότου μπῆκε στὴ μέση ὁ Διάβολος καὶ παρέσυρε τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἁμαρτία καὶ πλήθυναν οἱ ἁμαρτίες, ἀπὸ τότε καὶ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Δημιουργίας μολύνθηκε. Μόνοι μας οἱ ἄν­θρωποι μολύναμε τὸ περιβάλλον μας. Μὲ τὶς πλεονεξίες μας, μὲ τὶς ἀδικίες καὶ τοὺς πολέμους καταστρέψαμε τὸν ὄμορφο ­κόσμο ποὺ μᾶς εἶχε φτιάξει καὶ παραδώσει ὁ Θεός. Καὶ ὁ παμπόνηρος σατανᾶς κατάφερε νὰ πείσει πολλοὺς ὅτι ἡ Δημιουργία ἡ τόσο ὡραία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ κανένα Δημιουργό. «Ἔδιωξαν» ἔτσι μὲ τὴν εἰσήγηση τοῦ Διαβόλου τὸν Οἰκοδεσπότη ἀπὸ τὸ σπίτι Του. Ἄφησαν τὶς κρυστάλλινες πηγὲς τοῦ θείου Νόμου καὶ τρέχουν στὶς θολὲς πηγὲς τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, ποὺ ὑποδεικνύει ὁ εἰσηγητὴς τῆς ἁμαρτίας Διάβολος. Βυθίσθηκαν στὴ ζωὴ τῆς σαρκικότητας, τῆς ἀδικίας, τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἀδυνάτων καὶ φτωχῶν, τοῦ πλουτισμοῦ μὲ ὁποιοδήποτε μέσο, ἀκόμη καὶ παράνομο καὶ ἀθέμιτο. Τὸ ἀποτέλεσμα; Τὸ ζοῦμε καθημερινὰ καὶ κλαίει ἡ καρδιά μας. Πτωχεύουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ κράτη τῆς γῆς. Πεθαίνουν ἑκατομμύρια παιδιὰ κάθε χρόνο στὸν κόσμο ἀπὸ τὴν πείνα. Οἱ πόλεμοι εἶναι ἀσταμάτητοι, γιὰ νὰ πλουτίζουν οἱ πολεμικὲς βιομηχανίες. Οἱ ἀσθένειες ποὺ ὀφείλονται σὲ ἁμαρτίες αὐξά­νονται ἁλματωδῶς. Ἡ κτηνώδης ἁμαρτία ξεδιάντροπη παρελαύνει μὲ αὐθάδεια στοὺς δρόμους. Οἱ ὑπόνομοι τῶν πόλεων γεμίζουν μὲ ἀνθρώπινα ἔμβρυα. Τί νὰ δεῖ κανεὶς σήμερα στὴ γῆ καὶ νὰ μὴν πονέσει; Ποῦ νὰ στρέψει τὸ βλέμμα του καὶ νὰ μὴ λυπηθεῖ; Ἀκόμη καὶ τὰ ὡραιότερα μέρη τῆς γῆς τὰ μολύνει ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς ἁμαρτίες του. Αὐτὰ ἀσφαλῶς εἶχαν ὑπ’ ὄψιν τους ὁ Ἀσκητὴς καὶ ὁ δάσκαλος, γι’ αὐτὸ συμβούλευαν νὰ ὑψώνουμε ψηλὰ τὰ μάτια. Ὄχι στὰ γήινα καὶ χαμηλά, στὰ κατώτερα καὶ μολυσμένα, γιατὶ ὅπου καὶ νὰ δεῖς σ’ αὐτά, κινδυνεύεις νὰ μολυνθεῖς· ἀλλὰ στὰ ψηλά, στὰ οὐράνια τὰ μάτια μας, διότι εἶναι καθαρά, ἀφοῦ ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Θεός, μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους καὶ ἐπικεφαλῆς τὴν Παναγία· ἐκεῖ ἡ χορεία τῶν Ἀγγέλων, ἐκεῖ ὁ Παράδεισος μᾶς περιμένει. Κι ἂν κάποτε εἴμαστε πεσμένοι ψυχικά, ἂν ­κάποια ἀσθένεια, κάποια οἰκονομικὴ δυσχέρεια, κάποια οἰ­­κογενειακὴ δυσκολία ἢ ἄλλη αἰτία ἔχουν ρίξει τὸ ἠ­­­θικό μας, τότε προπάντων νὰ μὴ λησμονοῦμε νὰ κοι­­τᾶμε ψηλά. Τότε μᾶς χρειάζεται ἐπειγόντως νὰ ση­κώνουμε ψηλὰ τὰ μάτια. Ψηλά! Πρὸς Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ κάθε ἀδιέξοδο. Λοιπόν, ψηλὰ τὰ μάτια καὶ ψηλότερα ἡ καρδιά! 

 (*) Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος, κεφ. κα΄.

https://www.osotir.org/2014/06/27/n-koit-te-psila/

Μοναχή Γαβριηλία, Ἡ γερόντισσα τῆς ἀγάπης Ἀρχιμ. π. Εὐσεβίου Ρασσιᾶ

Η Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη, γεννήθηκε στὶς 2 Ὀκτωβρίου τοῦ 1897 (ἡμέρα ἑορτασμοῦ τῶν Ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης) στὴν Κωνσταντινούπολη. 

Ὁ πατέρας της ἦταν εὔπορος ξυλέμπορος κι ἔζησε σὲ ἕνα περιβάλλον μὲ πολλὲς ἀνέσεις στὴν Πόλη, στὸ Φανάρι. Ἦταν ἕνα χαριτωμένο κοριτσάκι, γεμάτο ἀγάπη γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. Τὶς ἡμέρες ποὺ τὸ ἀρχοντικό τῶν Παπαγιάννη «δεχόταν» ἡ χαρὰ τῆς μικρῆς Αὐρηλίας (τὸ ὄνομά της πρὶν δεχτεῖ τὴν μοναχικὴ κουρὰ) ἔτρεχε ἀμέσως γιὰ ν’ ἀνοίξει καὶ νὰ ὑποδεχθεῖ ἐκείνη τοὺς ἐπισκέπτες. Ἦταν τὸ τέταρτο καὶ τὸ τελευταῖο παιδὶ τῆς οἰκογενείας. Ἀπὸ τὰ ἀδέλφια της ἡ μεγάλη, ἡ Βασιλικὴ ἦταν ἐκείνη ποὺ τῆς πρωτομίλησε γιὰ τὸν Θεό. Μαζὶ μὲ τὰ παραμύθια ποὺ τῆς διάβαζε, τῆς ἔλεγε ἱστορίες ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Μιὰ μέρα λοιπόν, τῆς εἶπε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι «πανταχοῦ Παρὼν» κι ὅ,τι κι ἂν κάνουμε Ἐκεῖνος τὸ βλέπει… Τότε ἡ μικρὴ Αὐρηλία ποὺ ἦταν 4-5 χρονῶν τὰ ἔχασε καὶ μὲ τρομαγμένη φωνὴ ρώτησε: «Κι ἂν πάω καὶ κλειστῶ μέσα σ’ ἐκεῖνο τὸ ντουλάπι, θὰ μὲ βρεῖ»; «Ναὶ» τῆς λέει. «καλά, κι ἂν γίνω μικρὴ-μικρὴ καὶ μπῶ σ’ αὐτὸ τὸ σπιρτόκουτο κι ἐκεῖ θὰ μὲ βλέπει»; «Κι ἐκεῖ». Τότε κατάλαβε ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι σοβαρὴ ὑπόθεση κι ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε συνέχεια πράγματα τοῦ κεφαλιοῦ μας κι ἀταξίες, μὰ πρέπει νὰ εἴμαστε καλὰ παιδιὰ γιατί μᾶς βλέπει «Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι παντοῦ»! Ξέσπασε τότε σὲ κλάματα καὶ χώθηκε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς ἀδελφῆς της. «Δηλαδή, πάει χάθηκα»!!! Τὰ χρόνια περνοῦσαν καὶ ἡ μικρὴ Αὐρηλία ἀγαποῦσε ὅλον τὸν κόσμο κι ὅλος ὁ κόσμος τὴν ἀγαποῦσε! 

Μετὰ τὸ γυμνάσιο, ἔφυγε γιὰ νὰ συνεχίσει τὶς Σπουδές της στὴν Ἐλβετία στὴν Σχολὴ Γεωπονικῆς τοῦ Estavayer-Le-Lacε ἰδιαίτερά τά φυτὰ καὶ κυριολεκτικὰ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς της «μιλοῦσε» μαζί τους καὶ λὲς κι ἔβλεπες κάθε φορά τὴν ἀνταπόκρισή τους. 

 Τὸ 1923 βρίσκεται οἰκογενειακῶς στὴ Θεσσαλονίκη. Ἐκεῖ μπαίνει στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ὡς ἀκροάτρια στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολή. Μετὰ τὸ τέλος τῶν σπουδῶν της φθάνει στὴν Ἀθήνα καὶ ἡ πρώτη της φροντίδα ἦταν νὰ πιάσει κάποια δουλειά. Ἔπιασε λοιπὸν δουλειὰ σὲ μιὰ ψυχιατρικὴ κλινικὴ ὅπου παρέμεινε ἕναν μόνον χρόνο. Ἔπειτα ἀκολούθησε ἡ Ἀγγλία, μόνη μὲ μοναδικὴ περιουσία μιὰ χάρτινη Λίρα Ἀγγλίας… Ἡ ἐν Χριστῷ περιπέτειά της μόλις ἄρχιζε… Ἐκεῖ βρῆκε διάφορες ἐργασίες, ἐνῶ παράλληλα βοηθοῦσε πλῆθος ἀπόρων καὶ ἀνέργων, ἐπίσης φρόντιζε δωρεὰν πολλοὺς φτωχούς. Κι ἔρχεται τὸ 1954, ἡ χρονιὰ σταθμὸς στὴν πνευματική της ζωή. Ἦταν 24 Μαρτίου τὴν ἡμέρα ποὺ ἔφυγε γιὰ τὴν ἄλλη ζωὴ ἡ μητέρα της. Γιὰ κείνη, μόλις ἄρχιζε ἡ μεγάλη περιπέτεια τῆς Πίστης στὸν Χριστό. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ξεκίνησε ἡ μεγάλη ἱεραποστολή της στὶς πέντε ἠπείρους τῆς ὑφηλίου. Τὸ 1954 πῆγε στὴν Ἰνδία ὅπου καὶ παρέμεινε 5 χρόνια. Ἦταν μεγάλος σταθμὸς στὴ ζωή της καὶ ἡ ἴδια ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τὴν Ἰνδία. Ἐκεῖ βοηθοῦσε ἀκατάπαυστα πλῆθος λεπρῶν καὶ ἀρρώστων καὶ τοὺς ἔδειχνε ἀπεριόριστη ἀγάπη! Ὅλοι τὴν ἀγαποῦσαν καὶ τὴν φώναζαν ἀδελφὴ Λίλα. Στὸ καθημερινό της κουραστικὸ πρόγραμμα ἦταν ἀπαραίτητη ἡ δίωρη ἀνάγνωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ πολλὲς ὧρες προσευχῆς. Εἶχε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ καὶ γι’ αὐτὸ ποτὲ δὲν κρατοῦσε χρήματα πάνω της. Ὅλα της τὰ ἔδινε ἐκεῖνος, ἔλεγε, ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ ἔκανε ἦταν νὰ ἀφεθεῖ στὰ χέρια Του. Ἀεροπορικὰ εἰσιτήρια, τροφή, κατάλυμα καὶ ὅ,τι ἄλλο τῆς χρειαζόταν τῆς τὸ ἔδινε ὁ Θεός. Βοηθοῦσε πλῆθος ἀνθρώπων ἐνῶ ἦταν ἡ αἰτία πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ βαφτιστοῦν Ὀρθόδοξοι. Ποτὲ δὲ μιλοῦσε σὲ ἄλλους γιὰ τὸν Χριστὸ, ἂν δὲν τῆς τὸ ζητοῦσαν οἱ ἴδιοι. Ἔκανε σημαντικὲς γνωριμίες (Μητέρα Τερέζα, Sivananda, Baba Amte). Τὴν καλοῦσαν σὲ διάφορες χῶρες, γιὰ νὰ μιλήσει γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανισμὸ καὶ πραγματικὰ ἄφηνε τὰ πλήθη ἄλαλα. Μετὰ τὴν Ἰνδία βρέθηκε στὰ Ἰμαλάια γιὰ ἕναν χρόνο μὲ λιτὴ τροφή, μόνη μόνω τῷ Θεῶ, σὲ ὧρες ἀτελείωτης προσευχῆς. Ἡ ἴδια ἔλεγε ἀργότερα ὅτι ἐκεῖνο τὸν χρόνο ἔζησε τὸν ἡσυχαστικὸ μοναχισμὸ χωρὶς κἄν νὰ τὸ γνωρίζει! Πίστευε πλέον ὅτι ἔκανε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅταν ξαφνικά τῆς ἦρθε τὸ μήνυμα ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ὅπως ἡ ἴδια ἔλεγε, «τώρα εἶσαι σὲ θέση νὰ πᾶς γιὰ Μοναχή». Τότε κατάλαβε ὅτι ὁ μοναχισμὸς εἶναι ἕνας ἰδιαίτερος καὶ ἀνώτερος τρόπος ζωῆς. Ἡ ἴδια ἄφησε τὸ θέμα ἀνοιχτὸ καὶ πίστευε ὅτι ὁ Θεὸς γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ θὰ τὴν ὁδηγοῦσε. Συναντήθηκε λοιπὸν μὲ ἕναν κύριο ὁ ὁποῖος τῆς ζήτησε νὰ τὴν συνοδεύσει στὴ Βηθανία σ’ ἕνα μοναστήρι. Τὰ ναῦλα γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ βρέθηκαν μὲ θαυματουργικὸ τρόπο κι ἔτσι πῆγε στὴ Βηθανία, σὲ ἡλικία 62 ἐτῶν(!) ὅπου ξεχώρισε γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὑπομονή της. Κι ἐκεῖ ποὺ νόμιζε ὅτι αὐτὴ θὰ ἦταν πλέον ἡ ζωὴ της ἄρχισε πάλι τὰ ταξίδια, γιὰ νὰ βοηθήσει, νὰ μιλήσει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀγαπηθεῖ ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο(Σημ. Ο αγιος Αμφιλοχιος της Πατμου την εκειρε μοναχη). Ἀκολουθεῖ ἡ Ἀθήνα ὅπου ἔκανε ἐγχείρηση γιὰ νὰ θεραπευτεῖ ἀπὸ τὴν 100% τύφλωση τοῦ ἀριστεροῦ ματιοῦ της. Ὅταν ἔγινε ἡ ἐγχείρηση «ἐγένετο φῶς». Παρέμεινε στὴν Ἀθήνα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Εὐαγγελίστριας, τὴ Νέα Ἱερουσαλὴμ ὅπως ἡ ἴδια ἔλεγε. Μέσα ἀπὸ τὸ μοναστήρι ἀλληλογραφοῦσε καὶ βοηθοῦσε πολλοὺς ἀνθρώπους. Ἀκολουθεῖ ἡ Ἀφρική, ἡ Ἀθήνα, ὅπου ἔμεινε στὸ σπίτι τῶν ἀγγέλων ὅπως τὸ ἀποκαλοῦσαν τὰ πνευματικά της παιδιά, ὅπου κάθε μέρα δεχόταν πονεμένους ἀνθρώπους καὶ τοὺς βοηθοῦσε, ἡ Αἴγινα καὶ ἡ Λέρος, ὅπου καὶ ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 95 ἐτῶν, στὶς 28 Μαρτίου τοῦ 1992 ἀνασηκώνοντας τὰ χέρια της στὸν οὐρανό… Ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὰ πνευματικά της παιδιὰ ἄκουσαν καθαρότατα μιὰ νεανικὴ φωνὴ νὰ τραγουδᾶ μιὰ μελωδία ἄγνωστη, χαρμόσυνη, ἀγγελική… Αὐτὸ κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα καὶ μετὰ μιὰ σιωπὴ πλημμύρισε τὸ κελί της… Ὅλες οἱ καμπάνες τῆς Λέρου χτυποῦσαν πένθιμα καὶ στὴν κηδεία της παρευρέθη πολὺς λαός. Ἐψάλη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία γιὰ Μεγαλόσχημη Μοναχὴ καὶ τὴν ὥρα ποὺ τὴ συνοδεύσανε Μοναχὲς στὸν τάφο ὁ Δεσπότης θέλησε νὰ δεῖ γιὰ τελευταία φορὰ τὸ πρόσωπό της. Κανεὶς δὲν ἀνέπνεε. Ὅσοι τὸ εἴδανε, κάνανε τὸν σταυρό τους καὶ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχουν λόγια γιὰ νὰ περιγράψουν τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου ποὺ εἶδαν. Ἡ Γερόντισσα Γαβριηλία ἦταν ἕνας σπάνιος ἄνθρωπος μὲ ἀπεριόριστη ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Ἀξιώθηκε ἐπίσης καὶ τῆς ἀπόκτησης τοῦ διορατικοῦ χαρίσματος. Ἔλεγε ὅτι κάποτε οἱ ἄγγελοι τῆς εἶπαν ὅτι αὐτὸ ποὺ μετράει πιὸ πολὺ εἶναι τὸ ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν τῆς ἀγάπης ποὺ δίνεις στοὺς ἄλλους χωρὶς διακρίσεις! Ὅλοι τὴ ρωτοῦσαν πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ ἀγαπάει τόσο πολὺ ἀκόμα καὶ τοὺς ἀγνώστους καὶ πὼς ἦταν δυνατὸν νὰ κάνει ὑπακοὴ σὲ ὅλον τὸν κόσμο καὶ νὰ ταξιδεύει συνεχῶς γιὰ νὰ βοηθήσει ἔστω καὶ ἕναν μόνο ἄνθρωπο. Δίκαια λοιπὸν ἡ ζωὴ της χαρακτηρίζεται ὡς ἡ ἀσκητική τῆς ἀγάπης! Κάποτε τὴν εἶχε χαρακτηρίσει ἕνας ξένος ἱεραπόστολος «κακὴ χριστιανή», γιατί σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄλλους ἱεραπόστολους στὴν Ἰνδία, ἄλλων θρησκειῶν ποὺ γνωρίζανε πολλὲς ντόπιες διαλέκτους ἐκείνη δὲν ἤξερε καμία καὶ μιλοῦσε μόνο Ἀγγλικὰ καὶ αὐτὴ τοῦ ἀπάντησε ὅτι ξέρει πέντε γλῶσσες: Ἡ πρώτη εἶναι τὸ χαμόγελο, ἡ δεύτερη τά δάκρυα, ἡ τρίτη εἶναι τὸ ἄγγιγμα, ἡ τέταρτη εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἡ πέμπτη εἶναι ἡ ἀγάπη. Μ’ αὐτὲς τὶς πέντε γλῶσσες γύριζε ὅλον τὸν κόσμο. Τότε ὁ ἱεραπόστολος τῆς ζήτησε νὰ ξαναπεῖ αὐτὲς τὶς «πέντε γλῶσσες» γιὰ νὰ τις γράψει… 

 ΔΙΔΑΧΕΣ: 

 «Δὲν μπορῶ νὰ πηγαίνω πίσω μὲ τὸ μυαλό μου, γιατί ζῶ τὴν στιγμή… Τὸ χθές, δὲν ὑπάρχει. Τὸ αὔριο, εἶναι τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ τὸ χθὲς ἦταν… Καὶ κάθομαι ἥσυχα! Στὸ Αἰώνιο Παρὸν τοῦ Θεοῦ! Οὔτε σκέψη, οὔτε τίποτα. Μὴ μεριμνᾶτε, λέει ὁ Κύριος… Ἐγὼ θὰ μεριμνήσω γιὰ ὅλα… κι ἐγὼ τὸ βάζω σὲ πράξη. Κάθε τόπος μπορεῖ νὰ γίνει τόπος Ἀνάστασης. Φτάνει νὰ ζεῖς τὴν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ». 

 «Ὁ Θεὸς πολλὲς φορὲς δὲ θέλει τὴν πράξη, ἀλλὰ τὴ διάθεση. Τοῦ ἀρκεῖ νὰ σὲ δεῖ πρόθυμο νὰ κάνεις τὴν Ἐντολή Του». 

 «Γιὰ νὰ φτάσεις στὸ δὲν ὑπάρχω, ἀγαπᾶς, ἀγαπᾶς, ἀγαπᾶς κι ἔτσι ταυτίζεσαι ἀπόλυτα μὲ τὸν Ἄλλο, τὸν ἑκάστοτε Ἄλλο, καὶ τότε στὸ τέλος τῆς ἡμέρας ἀναρωτιέσαι: Θέλω τίποτε; Ὄχι. Ἐπιθυμῶ τίποτε; Ὄχι. Μοῦ λείπει τίποτε; Ὄχι... Αὐτὸ εἶναι!» 

 «Μὴ συσχετίσεις ποτὲ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν κακὸ τρόπο πού σοῦ φέρεται. Νὰ βλέπεις μέσα στὴν καρδιὰ του τὸν Χριστό». 

 «Ποτὲ νὰ μὴ λὲς «γιατί περνῶ αὐτό»; Ἢ ὅταν βλέπεις τὸν ἄλλο μὲ τὴ γάγγραινα, τὸν καρκίνο ἢ τὴν τύφλωση, νὰ μὴ λὲς «γιατί τὸ περνᾶ αὐτό»; Ἀλλὰ νὰ παρακαλεῖς τὸν Θεὸ νὰ σοῦ χαρίσει τὸ ὅραμα τῆς ἄλλης ὄχθης... Τότε θὰ βλέπεις ὅπως οἱ Ἄγγελοι τὰ γινόμενα ἐδῶ ὅπως πραγματικὰ εἶναι: ΟΛΑ στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ. ΟΛΑ».
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΣΙΟΣ  ΝΙΚΩΝ 207

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ - ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ἑρμηνευτικὴ   ἀπόδοση 

«Πρὸς τὰ ἄνω νὰ ἔχετε στραμμένες τὶς σκέψεις σας» (Κολασ. γ΄ 2). Ἄνω; Ποιὰ  ἐννοεῖς, πές μου. Ἐκεῖ ὅπου εἶναι ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη; Ὄχι, μοῦ ἀπαντάει. Ἀλλὰ ποῦ; Ἐκεῖ ὅπου εἶναι οἱ Ἄγγελοι, ἐκεῖ ὅπου εἶναι οἱ Ἀρχάγγελοι, ἐκεῖ ὅπου εἶναι τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ; Ὄχι, μοῦ λέει. Ἀλλὰ ποῦ; Ἐκεῖ ὅπου εἶναι ὁ Χριστὸς  «καθισμένος στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός» (Κολασ. γ΄ 1).

ΜΗ ΠΙΕΖΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ !

Νά Στρέφετε τήν Κάθε Θλίψη στή Γνώση τοῦ Χριστοῦ, στήν Αγάπη Του, στή Λατρεία Του.

Ἅγιος Πορφύριος

Η ψυχή σας να δίδεται στην ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», για όλες σας τις έγνοιες, για όλα και για όλους.
Η ευαισθησία δεν έχει διόρθωση.
Μπορεί μόνο να μετασχηματισθεί, να μεταποιηθεί, να μετατραπεί, να μεταμορφωθεί, να μεταστοιχειωθεί, να γίνει αγάπη, χαρά, θεία λατρεία.
Πώς; Με τη στροφή προς τα άνω. Να στρέφετε την κάθε θλίψη στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη Του, στη λατρεία Του.
Κι ο Χριστός που συνεχώς περιμένει με λαχτάρα να μας βοηθήσει, θα σας δώσει την χάρη Του και τη δύναμή Του και θα μεταστρέφει τη θλίψη σε χαρά, σε αγάπη για τούς αδελφούς, σε λατρεία προς τον ίδιο.
Έτσι θα φύγει το σκοτάδι..
Να θυμάστε τον Απόστολο Παύλο. Τί έλεγε; «Νυν χαίρω εν τοις παθήμασί μου»
Η ψυχή σας να δίδεται στην ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ,ελέησον με», για όλες σας τις έγνοιες, για όλα και για όλους.
Μην κοιτάζετε αυτό πού σας συμβαίνει, αλλά να κοιτάζετε το φως, τον Χριστό, όπως το παιδί κοιτάζει την μητέρα του, όταν κάτι του συμβεί. Όλα να τα βλέπετε χωρίς άγχος, χωρίς στενοχώρια, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο. Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεστε.
Όλη σας ή προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε προς το φως, να κατακτήσετε το φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, θα δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.