ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

1. Τὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας 

Στὴν ἀρχὴ τῆς δημοσίας δράσεως τοῦ Κυρίου,μετὰ τὸ Βάπτισμά Του ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ δέχθηκε ὕστερα ἀπὸ σαράντα ἡμερῶν νηστεία, ὁ Κύριος Ἰησοῦς πληροφορήθηκε ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς συνελήφθη ἀπὸ τὸν βασιλέα Ἡρώδη Ἀντίπα. 

 Ἦταν πλέον ἡ ὥρα νὰ ξεκινήσει τὸ κήρυγμά Του. Ὡστόσο, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσει τὸν βασιλιά, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ κατευθύνθηκε πρὸς τὴ Γαλιλαία, περιοχὴ στὰ δυτικὰ τῆς λίμνης Γενησαρέτ, ὅπου ὁ πληθυσμὸς ἦταν πυκνὸς καὶ μικτός. «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν» τὴν χαρακτήριζαν περιφρονητικά, διότι κατοικοῦσαν ἀναμεμιγμένοι Ἰουδαῖοι καὶ εἰδωλολάτρες, καὶ γι’ αὐτὸ ὁ λαὸς ἐκεῖ εἶχε περιπέσει σὲ μεγάλο σκοτάδι ἄγνοιας καὶ πλάνης. Ὁ Κύριος πέρασε ἀπὸ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα Του, τὴ Ναζαρέτ, ἀλλὰ σύντομα ἔφυγε καὶ πῆγε νὰ κατοικήσει στὴν Καπερναούμ, πόλη κτισμένη κοντὰ στὴ λίμνη, στὰ σύνορα τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ. Ἔτσι ἐκπληρώθηκε ἐκεῖνο ποὺ εἶχε ἀναγγείλει ὁ Θεὸς μέσῳ τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: «Ἡ χώρα τῆς φυλῆς Ζαβουλὼν καὶ ἡ χώρα τῆς φυλῆς Νεφθαλείμ, ποὺ ἐκτείνονται κοντὰ στὴ θάλασσα καὶ πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη ποταμό, στὰ ἀνατολικά του, ἡ “Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν”, στὴν ὁποία δηλαδὴ κατοικοῦν πολλοὶ ἐθνικοί, ὁ λαὸς ποὺ κάθεται καθηλωμένος κι ἀκίνητος στὸ πνευματικὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσέβειας, εἶδε μεγάλο πνευματικὸ φῶς, τὸν Χριστό». 

 Ἕνας ὁλόκληρος κόσμος βυθισμένος στὸ σκοτάδι τῆς ἀσέβειας καὶ τῆς ἀνηθικότητας, τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς πλάνης. Αὐτὴ ἦταν ἡ κατάσταση ὄχι μόνο στὴ «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν» ἀλλὰ σὲ ὅλο τὸν προχριστιανικὸ κόσμο. Οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν ἕνα ἀληθινὸ Θεὸ καὶ λάτρευαν τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Προσκυνοῦσαν τὰ κτίσματα ἀντὶ γιὰ τὸν Κτίστη καὶ Δημιουργό τους. Κι ὅσο πλήθαινε ἡ εἰδωλολατρία τόσο αὐξανόταν καὶ ἡ κακία καὶ ἡ διαφθορά. Ἀκατονόμαστα εἶναι τὰ ἄθλια πάθη στὰ ὁποῖα παρασύρονταν, ἐνῶ παράλληλα ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ παραφροσύνη τους σὲ ὁρισμένες χῶρες ἔφθανε σὲ σημεῖο ἐγκληματικό: νὰ κατακρεουργοῦν ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς προσφέρουν θυσίες στοὺς ψευδοθεούς τους! Φοβερὴ κατάπτωση! Τὸ πλέον τραγικὸ ὅμως καὶ ἰδιαίτερα ἀνησυχητικὸ γεγονὸς εἶναι τὸ ὅτι ἐμφανίζονται σήμερα, 2.000 χρόνια μετά, κάποιοι ἀρχαιολάτρες ποὺ νοσταλγοῦν αὐτὴ τὴ σκοτεινὴ ἐποχὴ καὶ ἐπιχειροῦν νὰ ἐπαναφέρουν τὴν εἰδωλολατρία ἀλλάζοντας τὰ χριστιανικά τους ὀνόματα, ὀργανώνοντας γιορτὲς μὲ τὸ ἀρχαῖο τελετουργικό, στήνοντας βωμοὺς καὶ ἀπευθύνοντας προσευχὲς σὲ ψεύτικους θεοὺς πίσω ἀπὸ τοὺς ὁποίους, βέβαια, κρύβονται οἱ παμπόνηροι δαίμονες. Οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, προκειμένου νὰ στηρίξουν τὸ «δωδεκάθεο», ἐξαπολύουν μέσα ἀπὸ τὸν Τύπο καὶ τὸ Διαδίκτυο πλῆθος συκοφαντιῶν γιὰ τὸν χριστιανισμό. Ἂς εἴμαστε πολὺ προσεκτικοί! Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κατορθώσει μοναδικὰ ἐπιτεύγματα στὴ φιλοσοφία, τὴν τέχνη καὶ τὴν ἐπιστήμη, εἶχαν παράλληλα συναίσθηση ὅτι βρίσκονταν στὸ σκοτάδι κι ἀναζητοῦσαν τὸ φῶς. Ἀλίμονο ἂν ἐμεῖς οἱ ἀπόγονοί τους, ποὺ γνωρίσαμε τὸ Φῶς, γυρίσουμε πίσω στὸ σκοτάδι! 

2. Η ἀνατολὴ τοῦ Φωτὸς 

Πάντως, ὅπως ἀκριβῶς τὸ εἶχε προφητεύσει ὁ προφήτης Ἡσαΐας, ἔτσι κι ἔ γινε: «τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς»· ἔλαμψε φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σ’ ἐκείνους ποὺ κάθονταν στὴ χώρα ποὺ σκιάζεται ἀπὸ τὸ πυκνότατο σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Στὴ Γαλιλαία πρωτοέλαμψε τὸ ἀνέσπερο καὶ ζωογόνο Φῶς. Ἀνέτειλε ὁ νοητὸς Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Ὁποῖος ἄρχισε ἀπὸ τότε νὰ κηρύττει συστηματικὰ καὶ νὰ λέει: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»· ἔφθασε ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, δηλαδὴ πλησίασαν οἱ ἡμέρες ποὺ ὁ Μεσσίας θὰ ἐγκαθιδρύσει καὶ στὴ γῆ τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὴ νέα, πνευματική, ἅγια καὶ οὐράνια ζωή, ἡ ὁποία θὰ μεταδίδεται μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. Πράγματι, ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ἀληθινὸ Φῶς! Μὲ τὴν ἀξεπέραστη διδασκαλία Του, τὴν ἀπύθμενη ἀγάπη Του καὶ τὴν πανσθενουργὸ Χάρη Του μᾶς φωτίζει, μᾶς ἐμπνέει, μᾶς ζωογονεῖ. Μέσα στὴν Ἐκκλησία Του λάμπει αὐτὸ τὸ γλυκὸ καὶ ὑπερκόσμιο φῶς καὶ μεταδίδει εἰρήνη καὶ χαρὰ σ’ ὅσους τὸ δέχονται. Ἂς ἀγωνιζόμαστε κι ἐμεῖς νὰ διατηροῦμε τὴν καρδιὰ μας καθαρή, ὥστε νὰ δέχεται μέσα της τὶς ἀκτίνες τοῦ θείου φωτός. Στὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου ἔτους ἂς πάρουμε σταθερὴ τὴν ἀπόφαση: νὰ ἐγκαταλείψουμε ὁριστικὰ ὅλα τὰ σκοτεινὰ ἔργα τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ ζήσουμε ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸν ποὺ εἶναι τὸ ἀληθινὸ Φῶς καὶ ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα τοῦ κόσμου!ΟΣΩΤΗΡ2102

Ποια η διαφορά των αγίων και των αρχαίων θεών;

Από ερώτηση που λάβαμε:

Ποιά είναι η διαφορά των αγίων και των αρχαίων θεών;

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

Αν θέλουμε εξ αρχής να θέσουμε το εξεταζόμενο θέμα στην σωστή του βάση θα πρέπει να επισημάνουμε ότι επιχειρούμε να συγκρίνουμε δύο εντελώς ανόμοια πράγματα. Από τη μία η ερώτηση αναφέρεται σε «Θεούς» και από την άλλη σε ανθρώπους. Ας προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε τη διαφορά ανάμεσα στα δύο.

Από τη μια πλευρά έχουμε μορφές για τις οποίες δεν υπάρχουν ιστορικές αποδείξεις ύπαρξης και ενέργειας πάνω στη γη και από την άλλη μιλάμε για ανθρώπους με ιστορική μαρτυρία και επιβεβαίωση της ύπαρξης τους πάνω στη γη. Σε ότι αφορά στους αρχαίους Θεούς , τόσο στην Αρχαία Ελλάδα όσο και στους άλλους πολιτισμούς, αυτοί είναι μυθικά πρόσωπα. Η ύπαρξή τους μνημονεύεται μόνο σε ποιητικά κείμενα και έργα τέχνης της εποχής χωρίς ιστορικές ενδείξεις υπερφυσικής παρουσίας και επενέργειας πάνω στη γη, χωρίς σαφή ρόλο στη δημιουργία και τη συντήρηση του κόσμου, όπως θα άρμοζε σε κάποιον Θεό. Από την άλλη πλευρά τα Μαρτυρολόγια και τα Λειμωνάρια της Εκκλησίας είναι γεμάτα από πλήθη Αγίων, ανθρώπων που γεννήθηκαν πάνω στη γη όπως όλοι οι άλλοι αλλά με τη ζωή τους και τη βιοτή τους κατόρθωσαν να φτάσουν στην Αγιότητα.

Προχωρώντας αντιλαμβάνομαστε ότι όσο και αν φαίνεται οξύμωρο οι «αρχαίοι Θεοί» είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα ενώ οι Άγιοι είναι άνθρωποι όπως κι εμείς, οι οποίοι όμως αγωνίστηκαν για να καθαρίσουν την καρδιά τους, η οποία έτσι έγινε κατοικητήριο του Θεού. Από τον Θεό λοιπόν αντλούν και εμπνέονται την Αγιότητά τους. Οι αρχαίοι Θεοί επομένως και οι ιδιότητες που τους αποδίδονται αποτελούν ανθρώπινη εφεύρεση και εξυπηρέτησαν την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου για λατρεία σε κάποια ανώτερη και υπερφυσική δύναμη. Αντίθετα οι Άγιοι ως άνθρωποι είναι «παιδιά του Θεού». Εκείνος είναι η αιτία της αγιότητά τους. Εκείνος τους έδωσε τη Χάρη και τη δύναμη για το Μαρτύριο και για τους αγώνες που επιτέλεσαν σε αυτόν τον κόσμο. Από Εκείνον εμπνεύστηκαν και σε Εκείνον θέλησαν να μοιάσουν. Και Εκείνος είναι που θαυματουργεί διά των Αγίων, είτε είναι εν ζωή οι ίδιοι είτε βρίσκονται πια στον ουρανό.

Αν επεκτείνουμε κι άλλο τον συλλογισμό μας κατανοούμε ότι ενώ οι αρχαίοι Θεοί είναι ένα ψεύτικο κατασκεύασμα χωρίς αντοχή στον χρόνο, οι Άγιοι είναι η ζωντανή απόδειξη της αλήθειας του Ευαγγελίου. Οι αρχαίοι Θεοί δεν είναι παρά μια μυθοπλασία που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί ως πολιτιστικό στοιχείο της αρχαίας εποχής και ως μια αρχική απόπειρα αναζήτησης εκ μέρους του ανθρώπου του αληθινού Θεού. Οι Άγιοι αντίθετα αποτελούν υπόδειγμα πίστης και εμπιστοσύνης των ανθρώπων στο σχέδιο του Θεού. Μελετώντας τους βίους των Αγίων κατανοούμε ότι η Ορθοδοξία δεν είναι άλλη μια θρησκεία, αλλά είναι Αποκάλυψη. Τα οστά τους γίνονται φορείς Θείας Χάριτος, ιερά λείψανα που παραμένουν άφθαρτα για αιώνες, μύρο αναβλύζει από τους τάφους τους με θαυματουργικό τρόπο, πιστοί αξιώνονται να τους αντικρύζουν και να λαμβάνουν θαυματουργικές λύσεις στα προβλήματά τους και τόσα άλλα. Οι Άγιοι είναι οι οδηγοί μας και τα πρότυπά μας στον πνευματικό αγώνα. Είναι αυτοί που αγωνίστηκαν πριν από εμάς, διακρίθηκαν και τώρα μεσιτεύουν και για τον δικό μας αγώνα όντας όχι απλοί θεατές αλλά ένθερμοι υποστηρικτές μας και πρόθυμοι χορηγοί μας σε κάθε αίτημα μας.

Ας αναφερθούμε και σε άλλο ένα στοιχείο που δυστυχώς μπερδεύει κάποιους συνανθρώπους μας. Οι αρχαίοι απέδιδαν σε διάφορες θεότητες την προστασία επαγγελμάτων, πόλεων, αντικειμένων κλπ. Κάποιοι λοιπόν διατείνονται ότι το ίδιο γίνεται με τους Αγίους προστάτες. Αυτό όμως δεν είναι σωστό: Το κοινό στοιχείο είναι ότι οι άνθρωποι θέλουν ο Θεός να ευλογεί κάθε πτυχή της ζωής τους. Η μεγάλη διαφορά όμως είναι ότι οι Άγιοι έδειξαν σημεία της προστασίας και της ευνοίας τους σε πόλεις, επαγγέλματα κλπ με τεκμηριωμένα θαύματα. Αυτά τους ανέδειξαν και όχι η ανθρώπινη φαντασία που δημιούργησε τις διάφορες θεότητες.

Συνοψίζοντας είναι μάλλον αδόκιμο να προσπαθούμε να συγκρίνουμε αυτές τις δύο ομάδες. Οι διαφορές είναι πάρα πολλές αφού μιλάμε για τόσο διαφορετικά πράγματα, η ουσία είναι όμως ότι ενώ οι Αρχαίοι Θεοί δεν μπορούν να διαδραματίσουν κανένα ρόλο στη ζωή μας, οι Άγιοι ήταν, είναι και θα είναι οι πραγματικοί και αιώνιοι οδοδείκτες στην πορεία προς τη Βασιλεία των ουρανών.

https://agonistes.gr/

Η ζωή είναι Κάποιος που μας ξεπερνάει, είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ο άγιος Διονύσιος κατάφερε να ξεπεράσει εκείνα τα οποία οι Αθηναίοι είχαν στήσει ως είδωλα και λάτρευαν και να βρει την πίστη στον μόνο αληθινό Θεό

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου / Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

Ιερά αγρυπνία τελέστηκε την Τρίτη 2 Οκτωβρίου, επί τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς. Προεξήρχε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ. Καλλίνικος.
Η αγρυπνία και η ομιλία εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος καθημερινών δράσεων και εκδηλώσεων του Ναού, με τον γενικό τίτλο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»,που ξεκίνησε την 1ηΟκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 31 Δεκεμβρίου.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου, επικεντρώθηκε όπως ήταν φυσικό, στο πρόσωπο του τιμώμενου αγίου.
Πόθος όλων των ανθρώπων, επεσήμανε, είναι να ζήσουν αληθινά. Να μπορέσουν να βρουν την ολοκλήρωσή τους. Να ζήσουν αυτό που ονομάζεται «ευτυχία» και τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουν τι σημαίνει αυτή η λέξη. Όλοι οι άνθρωποι αυτό αναζητούν, σε όλες τις εποχές.
Τότε λοιπόν, πριν από πολλά χρόνια, στην Αθήνα, οι πρόγονοί μας είχαν αναζητήσει αυτήν την ολοκλήρωσή τους στα είδωλα. Και μάλιστα, μέσα σε αυτό το ψάξιμο, για να βρουν που εντέλει κρύβεται η ολοκλήρωση του ανθρώπου, είχαν αφιερώσει κι έναν βωμό στον άγνωστο θεό.
«Τότε είναι που έρχεται ο Απόστολος Παύλος κι εκεί πάνω στον Άρειο Πάγο, αρχίζει να μιλάει στους Αθηναίους για τον μόνο αληθινό Θεό, για τον Ιησού Χριστό, που είναι η ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Που αν ο άνθρωπος έρθει σε κοινωνία μαζί Του, μπορεί να βρει την πληρότητα, να βρει αυτό που ονομάζουμε ευτυχία.»
Βεβαίως, συνέχισε, δεν κατανόησαν πάρα πολλοί το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου. Ιδίως όταν άρχισε να μιλάει για την μετά θάνατον ζωή, δεν μπορούσε η ανθρώπινη λογική που είχε φτάσει σε ύψη στην Αθήνα, να σπάσει το φράγμα της πίστεως και να μπει εκεί που βρίσκεται ο ίδιος ο Θεός. Ο οποίος δεν βρίσκεται μακριά από εμάς, αλλά βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας.
«Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι κατενόησαν το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου. Έναν τέτοιον άνθρωπο ήρθαμε να τιμήσουμε, τον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Τον άνθρωπο ο οποίος μπόρεσε και εισήλθε σε αυτό που ο Απόστολος κήρυττε ως μυστήριο.
Ο άγιος κατάφερε να ξεπεράσει εκείνα τα οποία οι Αθηναίοι είχαν στήσει ως είδωλα και λάτρευαν και να βρει την πίστη στον μόνο αληθινό Θεό. Άφησε πίσω την πίστη των ειδώλων και δεν έγινε απλά χριστιανός, αλλά και Επίσκοπος στην Αθήνα, Και με αυτόν τον τρόπο, μπόρεσε ο ίδιος να βρει την πληρότητα και να φέρει και άλλους ανθρώπους στην επίγνωση της αληθινής ζωής και της αληθινής μακαριότητας.»
Δεν είναι εύκολο πράγμα, τόνισε ο Σεβασμιώτατος. Χρειάζεται ο άνθρωπος να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό, διότι τα είδωλα και οι ψεύτικοι θεοί δεν είναι τίποτε άλλο, παρά οι αντανακλάσεις του εγωισμού του καθενός από εμάς.
Θέλουμε να υψώνουμε και να ορθώνουμε ως θεό το εγώ μας και δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να καθηλώσουμε αυτό το είδωλο, προκειμένου να πιστέψουμε και να λατρεύσουμε τον μόνο αληθινό Θεό.
Εδώ βρίσκεται το μυστικό, επεσήμανε. Αν ο άνθρωπος, μέσα σε αυτήν την αναζήτηση της ευτυχίας του, της ολοκλήρωσής του, της αληθινής ζωής του, κατορθώσει να ξεφύγει από τα είδωλα που στήνει στην πορεία της ζωής του, αν στρέψει την πυξίδα της αναζήτησης του εσωτερικά, στα τρίσβαθα της καρδιάς του, εκεί που βρίσκεται η σφραγίδα του δημιουργού του, τότε μπορεί να ζήσει αληθινά.
Στην χειρότερη αντιξοότητα, στην χειρότερη δυσκολία, ο άνθρωπος που βρήκε το πρόσωπο του Ιησού Χριστού μέσα στην καρδιά του, στέκεται σε αυτήν την πορεία και δεν είναι τίποτα ικανό να τον κλονίσει.
Το μπέρδεμα ξεκινάει απ’ όταν προσκυνήσουμε τα είδωλα μας, τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι η στιγμή εκείνη που δεν μπορούμε να διακρίνουμε τον αληθινό Θεό που κρύβουμε στην καρδιά μας, από το εγώ μας, αυτόν τον ψεύτικο θεό.
Κι όπως παρατήρησε ο Σεβασμιώτατος πριν ολοκληρώσει τον λόγο του, χρειάζεται αγώνας, ταπείνωση και ωριμότητα. Η ζωή είναι Κάποιος που μας ξεπερνάει, είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
«Ο άγιος Διονύσιος το βρήκε αυτό το πρόσωπο μέσα στην καρδιά του. Κι όταν ήρθε η ώρα έδωσε την επίγεια ύπαρξη του, ώστε με αυτόν τον τρόπο να ζήσει αληθινά, αιώνια.
Γιατί ούτε ο θάνατος, ούτε τίποτε άλλο, μπορεί να χωρίσει τον άνθρωπο από την αγάπη του Χριστού.
Ο αγώνας δεν είναι συνώνυμο της δυστυχίας, ο σταυρός δεν είναι συνώνυμο της λύπης. Ο αγώνας και ο σταυρός είναι συνώνυμα της νίκης ,της ευτυχίας, αρκεί ο άνθρωπος να έχει αγωνιστικό φρόνημα και να είναι έτοιμος να γκρεμίσει το εγώ του, προκειμένου έτσι να κάνει την μεγάλη υπέρβαση και να γίνει ο μάρτυρας της αιώνιας ζωής».

http://www.exapsalmos.gr/2018/10/03/artis-kallinikos-oute-o-thanatos-oute-tipote-allo-bori-na-mas-chorisi-apo-tin-agapi-tou-christou/

Αμφισβητησε την Ειδωλολατρεια Προτου Ερθει ο Χριστος !

Ὁ Ἴωνας φιλόσοφος Ξενοφάνης ὁ

Κολοφώνιος (570-480 π.Χ.) ἦταν

ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ ἄσκησε κρι-

τικὴ στὶς θεϊκὲς ἰδιότητες. Ἀµφισβήτη-

σε τὶς ἀνθρωποµορφικὲς ἰδιότητες,

ποὺ ἀπέδωσαν προγενέστεροί του

συγγραφεῖς στοὺς θεούς: «πάντα

θεοῖς ἀνέθηκαν Ὅµηρος θ’ Ἡσίοδός

τε ὅσσα παρ’ἀνθρώποισιν ὀνείδεα

καὶ ψόγος ἐστίν, κλέπτειν, µοιχεύειν τὲ

καὶ ἀλλήλους ἀπατεύειν». Αὐτὸ τὸ

ἔκανε ὄχι γιατί ἐπιθυµοῦσε νὰ δεῖ τὸν

κόσµο µὲ τὸ µάτι τοῦ ὑλιστῆ, ἀλλὰ

γιατί θεωροῦσε ὅτι ἡ θεότητα δὲν

µπορεῖ νὰ ἔχει σχέση µὲ τὶς ἰδιότητες,

ποὺ τῆς ἀπέδιδαν, τόσο ὁ Ὅµηρος,

ὅσο καὶ ὁ Ἡσίοδος. «Ἕνας θεὸς µέ-

γιστος µεταξὺ τῶν θεῶν καὶ τῶν

ἀνθρώπων. Καθόλου δὲν µοιάζει µὲ

τοὺς θνητοὺς στὸ σῶµα ἢ τὴ σκέψη»

(εἷς θεὸς ἔν τε θεοῖσι καὶ ἀνθρώποισι

µέγιστος οὐ δέµας θνητοῖσι ὅµοιος

οὐδὲ νόηµα). Ἡ βάση τῆς ἀµφισβή-

τησης τοῦ Ξενοφάνη γιὰ τὶς ἀπόψεις

τῶν ποιητῶν ὀφειλόταν στὸ γεγονὸς

πὼς θεωροῦσε ὅτι ἡ σκανδαλώδης

συµπεριφορὰ ἦταν ἀσυµβίβαστη µὲ

τὴν καλοσύνη ἢ ἡ τελειότητα ποὺ

ὑποτίθεται ὅτι κατέχει ὁποιαδήποτε

θεία ὕπαρξη. «ΟἱΑἰθίοπες λένε ὅτι οἱ

θεοί τους εἶναι µαῦροι µὲ κοντὴ µύτη.

Οἱ Θράκες πὼς οἱ δικοί τους εἶναι γα-

λανοµάτηδες καὶ κοκκινοτρίχηδες, ἂν

τὰ ἄλογα καὶ τὰ βόδια εἶχαν τὰ χέρια

καὶ µποροῦσαν νὰ ζωγραφίσουν, οἱ

θεοί τους θὰ ἔµοιαζαν πολὺ µὲ ἄλογα

καὶ βόδια» (Αἰθίοπές τε θεοὺς σφετέ-

ρους σιµοὺς µέλανάς τε Θρῆκές τε

γλαυκοὺς καὶ πυρροὺς φᾶσι πέλε-

σθαι ἀλλ' εἰ χεῖρας ἔχον βόες ἵπποι τὲ

ἠὲ λέοντες ἢ γράψαι χείρεσσι καὶ ἔργα

τελεῖν ἅπερ ἄνδρες, ἵπποι µὲν θ’

ἵπποισι, βόες δὲ τὲ βουσὶν ὁµοίας).

Τοὺς θεοὺς θεωροῦσε ἐξ ὁλοκλήρου

ἀποκυήµατα τῆς ἀνθρώπινης φαντα-

σίας, ἀνάρµοστα γιὰ τὴ θεία φύση.

Ὑποστήριζε µάλιστα πὼς ὅσοι πι-

στεύουν ὅτι οἱ θεοὶ γεννήθηκαν, ἀσε-

βοῦν τὸ ἴδιο µὲ ὅσους λένε πὼς οἱ

θεοὶ πεθαίνουν.