Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα Ρήματα Ζωής

 

Επει­δή οι Πρω­τό­πλα­στοι ήταν πλή­ρεις Πνεύ­μα­τος Αγί­ου, μπο­ρού­σαν να κα­τα­λά­βουν και τη <<γλώσ­σα>> των ζώων στον πα­ρά­δει­σο, για­τί και τα ζώα ομι­λούν. Εξάλ­λου το φίδι στο οποίο ει­σήλ­θε ο διά­βο­λος, σε ποιά γλώσ­σα συ­νο­μί­λη­σε με την Εύα; Οι Πρω­τό­πλα­στοι, γνώ­ρι­ζαν επί­σης την πτώ­ση των δαι­μό­νων.

*

Ο Αβρα­άμ έθα­ψε την κάρα του Αδάμ, κατά υπό­δει­ξη του Προ­φή­τη και βα­σι­λιά Μελ­χι­σι­δέκ, πάρα πολύ κον­τά στο ση­μείο όπου Σταυ­ρώ­θη­κε ο Χρι­στός στον Γολ­γο­θά. Έτσι όταν Σταυ­ρώ­θη­κε ο Χρι­στός, η κάρα του Αδάμ στην κυ­ριο­λε­ξία πο­τί­στη­κε από το αίμα του Χρι­στού! Η ψυχή του Αδάμ που βρί­σκον­ταν στον Άδη, το πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε αυτό και ενη­μέ­ρω­σε στην Έυα, ότι από στιγ­μή σε στιγ­μή έρ­χε­ται και ο Κύ­ριος στον Άδη! Ο Μελ­χι­σι­δέκ ονό­μα­σε τον Γολ­γο­θά Κρα­νί­ου τό­πος, τό­πος δηλ. στον οποίο θά­φτη­κε το κρα­νίο του Αδάμ.

*

Ο πα­ρά­δει­σος στον οποίο το­πο­θέ­τη­σε ο Χρι­στός τους Πρω­τό­πλα­στους ήταν στη γη, με­τα­ξύ των 2 πο­τα­μών του Τί­γρη και του Ευ­φρά­τη. Οι πρω­τό­πλα­στοι ένιω­θαν μέσα τους και πνευ­μα­τι­κό πα­ρά­δει­σο, για­τί εί­χαν Χάρη Αγί­ου Πνεύ­μα­τος σε υπέρ­τα­το βαθ­μό. Από αυ­τόν τον πα­ρά­δει­σο απο­χω­ρί­στη­καν, λόγω της πα­ρα­κο­ής τους και πέ­θα­ναν ψυ­χι­κά, αφού απο­χω­ρί­στη­κε η Χάρη του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος από αυ­τούς. Ο πα­ρά­δει­σος λοι­πόν των Πρω­το­πλά­στων ήταν δι­πλός, ο αι­σθη­τός και ο νο­η­τός πα­ρά­δει­σος και χά­σα­νε τον νο­η­τό πα­ρά­δει­σο, αφού άρ­θη­κε η Χάρη του Θεού από την ψυχή τους. Ο πραγ­μα­τι­κός πα­ρά­δει­σος ήταν ο νο­η­τός, απλά ο αι­σθη­τός υπήρ­χε για να ζή­σουν οι Πρω­τό­πλα­στοι και στον οποίο υπήρ­χε και ο διά­βο­λος.

*

Όλες οι σε­σω­σμέ­νες ψυ­χές στον πα­ρά­δει­σο, εί­ναι Χρι­στό­μορ­φες και επο­μέ­νως μορ­φο­λο­γι­κά εί­ναι όμοιες με­τα­ξύ τους. Έχουν το ίδιο στυλ, το ίδιο πρό­σω­πο, το ίδιο σχή­μα, το ίδιο ύψος και την ίδια ηλι­κία (33 ετών). Όταν όμως η ψυχή ενός Αγί­ου, με πα­ρα­χώ­ρη­ση του Θεού έρ­θει στη γη, τότε παίρ­νει το σου­λού­πι του σώ­μα­τος που είχε, πριν κοι­μη­θεί. Οι σε­σω­σμέ­νοι στον πα­ρά­δει­σο θα βλέ­πουν τη δόξα του Χρι­στού και όχι την Ου­σία (Φύση) Του. Και βλέ­πον­τας τη δόξα του Χρι­στού, θα έχουν εμ­πει­ρι­κή θε­ο­γνω­σία και των άλ­λων 2 Προ­σώ­πων της Αγία Τριά­δος (Πα­τήρ και Άγιο Πνεύ­μα). Η Θε­ό­τη­τα της Ου­σί­ας του Χρι­στού δεν ορά­ται. Ορά­ται μόνο από την Αγία Τριά­δα, για­τί μόνο ο Θεός γνω­ρί­ζει τον Θεό. Η Πα­να­γία δεν γνω­ρί­ζει τον Θεό ως Φύση, αλλά Τον γνω­ρί­ζει ως δόξα (ως ενέρ­γεια.)

*

Στον πα­ρά­δει­σο όλες οι ψυ­χές προ­ο­δεύ­ουν, τε­λειο­ποιούν­ται προς το άπει­ρο. Μόνο η ψυχή της Πα­να­γί­ας δεν προ­ο­δεύ­ει, για­τί εί­ναι τόσο ψηλά, που δεν γί­νε­ται να φτά­σει πα­ρα­πά­νω. Όλες οι σε­σω­σμέ­νες ψυ­χές, όσο και να προ­ο­δεύ­σουν, την κα­τά­στα­ση της Πα­να­γί­ας δεν πρό­κει­ται να την φτά­σουν ποτέ!

*

Αν διαι­ρού­σα­με τα δαι­μό­νια σε κόμ­μα­τα, το πιο με­γά­λο κόμ­μα, με τους πιο πολ­λούς οπα­δούς σε όλους τους αιώ­νες, θα τους είχε ο δαί­μο­νας της πορ­νεί­ας. Ο πρώ­τος πό­λε­μος που δέ­χε­ται κάθε άν­θρω­πος επί της γης, εί­ναι ο πό­λε­μος της πορ­νεί­ας. Ο δαί­μο­νας της πορ­νεί­ας εί­ναι ο πιο πει­σμα­τά­ρι­κος δαί­μο­νας από όλους τους δαί­μο­νες. Δεν υπο­χω­ρεί εύ­κο­λα. Για να πά­ρει κά­ποιος άν­θρω­πος το ''πτυ­χί­ο'', με την έν­νοια ότι ελευ­θε­ρώ­θη­κε από αυτό το δαι­μό­νιο και εί­ναι άν­θρω­πος του Χρι­στού, θα πρέ­πει να δώ­σει όλο το αίμα της καρ­διάς του! Θα πρέ­πει ο άν­θρω­πος, αυ­τήν την έν­δο­θεν φλό­γα που έβα­λε ο Θεός μέσα μας, να την με­τα­ποι­ή­σει σε Θεία φλό­γα! Πρέ­πει ο άν­θρω­πος να δώ­σει αίμα για να λά­βει πνεύ­μα.

*

Ο Θεός εί­ναι παν­τα­χού πα­ρών. Άρα που εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος; Παν­τού εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος! Αλλά το θέμα δεν εί­ναι που εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος, αλλά ποιός βιώ­νει τον πα­ρά­δει­σο. Τον διά­βο­λο άμα τον βά­λου­με στον πα­ρά­δει­σο, κό­λα­ση θα βιώ­νει και τον άγιο αν τον βά­λου­με στην κό­λα­ση, πα­ρά­δει­σο θα βιώ­νει.

*

Πήγε κά­ποιος γέ­ρον­τας στον πα­ρά­δει­σο και είδε έναν Άγιο, ο οποί­ος του ερ­μή­νευ­σε με πα­ρα­βο­λι­κό τρό­πο, τα του πα­ρα­δεί­σου. Και του είπε, ότι έβλε­πε τις ψυ­χές του πα­ρα­δεί­σου σαν λου­λού­δια. Άλλα λου­λού­δια ήταν τε­λεί­ως ανοι­χτά, που σκόρ­πι­ζαν πάρα πολύ ευω­δία. Άλλα λου­λού­δια ήταν μέ­χρι τη μέση ανοι­χτά, που εί­χαν μια μέ­τρια ευω­δία και τέ­λος άλλα ήταν εν­τε­λώς κλει­στά και δεν ευω­δί­α­ζαν. Τε­λεί­ως ανοι­χτά λου­λού­δια, εί­ναι οι ψυ­χές των Αγί­ων που πέ­θα­ναν απα­θής και Ορ­θο­δο­ξό­τα­τοι, με άγια έργα και με­γά­λη άσκη­ση. Τα λου­λού­δια τα μι­σά­νοι­χτα, εί­ναι οι ψυ­χές πάλι των Ορ­θο­δό­ξων, που αμ­φι­τα­λαν­τεύ­ον­ταν με­τα­ξύ με­τα­νοί­ας και αμαρ­τί­ας. Στο τέ­λος της ζωής του ελα­φρώς υπε­ρί­σχυ­σε η με­τά­νοια και ίσα-ίσα σώ­θη­καν. Τέ­λος τα λου­λού­δια που ήταν κλει­στά, εί­ναι όλες οι αβά­πτι­στες ψυ­χές. Εί­ναι όλα τα παι­δά­κια που πέ­θα­ναν αβά­πτι­στα και όλοι οι αβά­πτι­στοι άν­θρω­ποι, που δεν ήταν Ορ­θό­δο­ξοι.

*

Ό,τι ετοί­μα­σε ο Θεός στον πα­ρά­δει­σο, το ετοί­μα­σε ως έκ­πλη­ξη, στον πιο με­γά­λο βαθ­μό. Τόλ­μη­σε και είπε ένας Άγιος: Ο Θεός ως Θεός, δεν μπο­ρεί να κά­νει κα­λύ­τε­ρο τον πα­ρά­δει­σο!!! Φαν­τα­στεί­τε λοι­πόν, τι ''πο­λυ­τέ­λεια'' ετοί­μα­σε ο Θεός για τους σε­σω­σμέ­νους!

*

Η μα­κρο­θυ­μία του Θεού εί­ναι αφάν­τα­στη. Ο Θεός μια ολό­κλη­ρη ζωή μας υπο­μέ­νει και στην εσχά­τη στιγ­μή, δέ­χε­ται την με­τά­νοιά μας και μας βά­ζει στον πα­ρά­δει­σο.

*

Και το πα­ρα­μι­κρό καλό που θα κά­νου­με, ο Θεός το αμοί­βει με άπει­ρο μι­σθό! Δεν θα πά­ρου­με μι­κρό ή με­γά­λο μι­σθό, αλλά άπει­ρο... Ο Θεός μόνο με άπει­ρο μι­σθό πλη­ρώ­νει. Δεν μπο­ρού­με να συλ­λά­βου­με την αμοι­βή που δί­νει ο Θεός, στο πα­ρα­μι­κρό καλό που θα κά­νου­με.

*

Κό­λα­ση σαν δη­μιουρ­γία δεν υφί­στα­ται. Δεν εποί­η­σε ο Θεός κό­λα­ση και πυρ κο­λά­σε­ως δεν υπάρ­χει. Το μόνο που υπάρ­χει εί­ναι το Άκτι­στο Φως, το οποίο ανα­βλύ­ζει αιώ­νια από την μα­κά­ρια φύση και ου­σία του Θεού. Αυτό λέ­γε­ται και Δόξα του Θεού. Στον άλ­λον κό­σμο υπάρ­χει το ιδί­ω­μα πι­στοί και άπι­στοι και γε­νι­κά όλες οι ψυ­χές να βλέ­πουν αυ­τήν την Δόξα. Και αυτή η Δόξα στους μεν σε­σω­σμέ­νους ενερ­γεί ως Φως, το οποίο θα το δέ­χον­ται, θα φω­τί­ζον­ται και θα αν­τα­να­κλούν φως και έτσι θα γί­νον­ται ''Χρι­στο­ει­δή­ς'', όμοιοι με το Χρι­στό. Και στους δε κο­λα­σμέ­νους ενερ­γεί ως πυρ, ως φω­τιά (πυρ κο­λά­σε­ως - εξώ­τε­ρο πυρ). Θα βομ­βαρ­δί­ζον­ται οι κο­λα­σμέ­νοι από άπει­ρους τό­νους Θεί­ας Αγά­πης, δια του Ακτί­στου Φω­τός, την οποία δεν θα την δέ­χον­ται, λόγω της αμε­τα­νόη­της επί­γειας ζωής τους και θα την ''με­τα­φρά­ζουν'' σε άπει­ρους τό­νους μί­σους, κα­κί­ας, κό­λα­σης και φω­τιάς και θα τους κα­τα­καί­ει. Αυ­τός εί­ναι και ο λό­γος, που ο Θεός δεν λυ­πά­ται και ούτε πρό­κει­ται να λυ­πη­θεί για τους κο­λα­σμέ­νους. Μό­νοι τους με­τα­τρέ­πουν, την Αγά­πη και το Φως του Κυ­ρί­ου, σε μί­σος και σκό­τος. Το Άκτι­στο Φως ενερ­γεί αν­τί­θε­τα, διό­τι οι προ­αι­ρέ­σεις των ψυ­χών εί­ναι δια­φο­ρε­τι­κές εφό­ρου ζωής. Έτσι δεν μπο­ρούν οι κο­λα­σμέ­νοι να κα­τη­γο­ρή­σουν το Θεό ότι εί­ναι σκλη­ρός, διό­τι όπως εμ­φα­νί­ζε­ται στους σε­σω­σμέ­νους, έτσι εμ­φα­νί­ζε­ται και σε αυ­τούς, ως Άκτι­στο Φως. Οι κο­λα­σμέ­νοι κα­τη­γο­ρούν μόνο τον εαυ­τό τους και όχι το Θεό. Συ­νε­πώς ο Θεός δεν κο­λά­ζει κα­νέ­ναν, αλλά οι άν­θρω­ποι αυ­το­κο­λά­ζον­ται, εξαι­τί­ας της αμε­τα­νο­η­σί­ας τους.

*

Οι Πα­τέ­ρες λένε, ότι και θα­νά­σι­μο αμάρ­τη­μα να δια­πρά­ξει κά­ποιος π.χ. φό­νος, εάν όμως αρ­χί­σει να με­τα­νο­εί πραγ­μα­τι­κά, μετά από 3 μέ­ρες, αρ­χί­ζει η Χάρη του Θεού να τον πα­ρη­γο­ρεί, για την με­τά­νοια που κά­νει. Τόσο γρή­γο­ρα επι­σκέ­πτε­ται η Θεία Χάρη τον άν­θρω­πο και δεν τον εγ­κα­τα­λεί­πει, διό­τι ο άν­θρω­πος δεν θα αν­τέ­ξει, αφού θα τον κα­τα­σπα­ρά­ξει ο διά­βο­λος.

*

Ποτέ να μην πού­με την φρά­ση, ούτε για αστείο: Εγώ δεν θα σωθώ! Αυτή η φρά­ση δί­νει χαρά στον εχθρό. Να παίρ­νου­με πάν­τα την υγιή το­πο­θέ­τη­ση: Με τη βο­ή­θεια του Θεού, αν και δεν το αξί­ζω, ελ­πί­ζω ότι θα σωθώ.

*

Το αν εί­μα­στε δε­κτι­κοί στην όρα­ση του Χρι­στού στον άλλο κό­σμο, μπο­ρού­με να το δια­πι­στώ­σου­με και να το κα­τα­λά­βου­με από αυ­τόν τον κό­σμο, με τα εξής κρι­τή­ρια: α) όταν δεν αμ­φι­σβη­τού­με την γρα­πτή δι­δα­σκα­λία της Εκ­κλη­σί­ας και την Ιε­ράς πα­ρά­δο­σης. Αυ­τός εί­ναι πρώ­τος βαθ­μός ορά­σε­ως του Χρι­στού και β) όταν μέσα στην Εκ­κλη­σία νιώ­θου­με όμορ­φα και δεν λέμε μέσα μας: Αμάν, πότε θα τε­λειώ­σει η Θεία Λει­τουρ­γία για να φύ­γου­με! Και φεύ­γου­με από την Εκ­κλη­σία όμορ­φα και ανα­παυ­μέ­νοι. Τότε κα­νείς εί­ναι πια ''έ­τοι­μο­ς'' να ει­σέλ­θει και στον άλλο κό­σμο.

*

Λένε οι Πα­τέ­ρες, ότι εκεί­νο που θα μας κά­νει την με­γα­λύ­τε­ρη εν­τύ­πω­ση στο πα­ρά­δει­σο, θα εί­ναι, πως ο Θεός, με την άπει­ρη Δύ­να­μή Του και την άπει­ρη Σο­φία Του, εί­ναι τόσο τα­πει­νός

*

Τα τρία στά­δια της τα­πεί­νω­σης: α) το να μην ασχο­λεί­σαι κα­θό­λου με τους άλ­λους β) να βλέ­πεις τον εαυ­τόν σου κα­τώ­τε­ρο όλων και γ) να αρ­χί­ζεις να συγ­κρί­νεις τον εαυ­τόν σου με το Χρι­στό. Το τρί­το αυτό στά­διο της τα­πεί­νω­σης εί­ναι το πιο άρι­στο και απο­τε­λεί την λε­γό­με­νη Απο­στο­λι­κή τα­πεί­νω­ση.

*

Ο Θεός έκα­νε το σύμ­παν τόσο με­γά­λο, ώστε ο άν­θρω­πος να μην υπε­ρη­φα­νεύ­ε­ται, αλλά και να δο­ξά­ζει την Παν­το­δυ­να­μία και την Παν­σο­φία του Θεού.. Τί μέ­ρος του λό­γου εί­ναι ο άν­θρω­πος σε αυτό το σύμ­παν; Εί­ναι ένα τί­πο­τα σε σχέ­ση με το σύμ­παν και όμως πάλι υπε­ρη­φα­νεύ­ε­ται!

*

Άλλο πράγ­μα εί­ναι η υπε­ρη­φά­νεια της ψυ­χής και άλλο πράγ­μα εί­ναι η υπε­ρη­φά­νεια του σώ­μα­τος. Η υπε­ρη­φά­νεια της ψυ­χής (η υπε­ρη­φά­νεια του νοός), έχει να κά­νει με το πως η ψυχή θα γί­νει η μο­να­δι­κή, η ανε­πά­λη­πτη και η πρώ­τη αξία σε όλα και σε όλους. Η υπε­ρη­φά­νεια αυτή οδη­γεί στην εω­σφο­ρι­κή υπε­ρη­φά­νεια, στην οποία ο άν­θρω­πος δεν βλέ­πει κα­νέ­ναν άν­θρω­πο καλό, παρά μόνο τον εαυ­τόν του! Αν­τί­θε­τα η υπε­ρη­φά­νεια του σώ­μα­τος, ασχο­λεί­ται με κα­τώ­τε­ρα πράγ­μα­τα και συγ­κε­κρι­μέ­να με τις ηδο­νές του σώ­μα­τος και όλα τα πα­ρα­κλά­δια αυ­τής. Γι΄αυτό και άν­θρω­ποι που έχουν σαρ­κι­κές πτώ­σεις, έχουν υπε­ρη­φά­νεια του σώ­μα­τος.

*

Ξέ­ρε­τε ποιά εί­ναι η προ­σευ­χή του αθέ­ου; Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου... δεν υπάρ­χεις...!!!

*

Όμορ­φος στα μά­τια του Θεού εί­ναι ο τα­πει­νός άν­θρω­πος, εκεί­νος που έχει τη Χάρη και έχει κα­θα­ρή καρ­διά. Επο­μέ­νως η ομορ­φιά στον άν­θρω­πο βρί­σκε­ται μέσα του και δεν έχει σχέ­ση με την εξω­τε­ρι­κή εμ­φά­νι­ση, όπως την εν­νο­ού­με εμείς.

*

Ποιά εί­ναι η δια­φο­ρά με­τα­ξύ ενός έξυ­πνου και ενός πο­νη­ρού αν­θρώ­που; Και οι 2 εί­ναι έξυ­πνοι, με την δια­φο­ρά, ότι ο πο­νη­ρός κά­νει κακή χρή­ση της εξυ­πνά­δας του.

*

Ο Θεός, το μόνο που ζη­τά­ει από εμάς εί­ναι, ό,τι κά­νου­με, να το κά­νου­με με προ­αί­ρε­ση αγα­θή και από αγά­πη και όχι από ανάγ­κη, πο­νη­ριά και ούτε από συμ­φέ­ρον. Διό­τι αυτά εί­ναι βδε­λυ­κτά, ο Θεός τα απο­στρέ­φε­ται και δεν τα δέ­χε­ται. Και όχι μόνο δεν τα δέ­χε­ται τι­μω­ρού­μα­στε κιό­λας, επει­δή πάμε να ξε­γε­λά­σου­με το Θεό, γι΄αυτό κα­λύ­τε­ρα να μην τα κά­νου­με. Αν όμως ο άν­θρω­πος, τα κά­νει από αγά­πη δεν μπο­ρεί να δια­νο­η­θεί τι μι­σθό θα πά­ρει από το Θεό! Βλέ­που­με δηλ. η ίδια πρά­ξη από τη μία να έχει τι­μω­ρία και από την άλλη να έχει ευ­λο­γία. Για πα­ρά­δειγ­μα, μπο­ρεί να κάνω μια ελεη­μο­σύ­νη και να τι­μω­ρη­θώ και ένας άλ­λος να κά­νει μια ίδια ελεη­μο­σύ­νη και να ευερ­γε­τη­θεί. Για­τί ο Θεός την διά­θε­ση και το σκο­πό της πρά­ξης αμοί­βει και όχι το εί­δος της πρά­ξης.

+Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα.

https://www.rimata-zois.gr/.../gerontas-efraim-tis.../2

Γέρων Αρσένιος Σπηλαιώτης: «Τα Πρώτα Μοναχικά Χρόνια, Δίπλα στον Γέροντά μου Εφραίμ»

 

Τα πρώτα χρόνια, που ήταν υποτακτικός μαζί με τον γέροντα Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη, μας διηγείται για τον γεροντα του, τον απλοϊκό κι άγιο Γέροντα Εφραίμ.

Το εργόχειρο του γεροντα Εφραιμ  ήταν βαρελάς, αλλά και ξυλόγλυπτης. Σκάλιζε τέμπλα σε  πολλούς ιερούς ναούς. Ανάμεσα στα αλλά συνέβη και το εξής περιστατικό:

Την εποχή που κοινοβίαζαν οι μοναχοί Ιωσήφ και Αρσένιος κοντά του, εκει στα Κατουνάκια, ανακαινίσθηκε ο ναός της καλύβας των Αρχαγγέλων.

Ο Γέροντας του κελιού κάλεσε ένα ξυλογλύπτη για προσφορά. Εκείνος  ζήτησε 20 λίρες χρυσές.

Επειδή δεν είχε να δώσει τόσα πολλά κάλεσε τον Γ. Εφραίμ.

«Φτιάχνεις το τέμπλο»;

«Το φτιάχνω», είπε.

Όσο για την τιμή, συζήτηση δεν έγινε. Δώστου – δώστου ο Γέροντας μας  τελείωσε το τέμπλο. Τώρα η πληρωμή;

Ψάχνει ο Γέροντας του κελιού στο ταμείο, βρίσκει 2 λίρες. Βγάζει και τις δίνει. Συγχρόνως του λέει:

«Καλά είναι Γέρο – Εφραίμ»;

«Καλά, καλά Γέροντα, ευχαριστώ».

«Εγώ», λέει ο Γερο Αρσένιος, «μόλις το έμαθα έγινα φωτιά. Πάω στο Γέροντα και του λέω.

Γέροντα, όλα κι όλα αυτό δεν το σηκώνω. Ο άλλος είκοσι λίρες ζήτησε κι εσένα με δυο λίρες σε ξόφλησε κιόλας».

Και του λέει το απλό και σοφό γεροντάκι:

«Κι αν τα πληρωθούμε όλα εδώ, για τον ουρανό, τι θα μείνει παιδί μου»;

«Έτσι κατάλαβα», είπε ο Γέροντας Αρσένιος, «ότι ο Γέροντας μας δεν ήταν κουτός. Είχε αρετή που εμείς δεν μπορούσαμε να φτάσουμε. Αλλά για να το δω και με τα μάτια μου, να σας πω τι μου έδειξε ο Θεός.

Λίγες μέρες μετα την κοίμηση του Γέροντα μου Εφραίμ τον είδα σαν  προσευχόμουν σε όραμα. Ήταν σε ένα πανευφρόσυνο τόπο. Το πρόσωπο του άστραφτε από τη πολλή δόξα και στεκόταν έξω από ένα ωραίο εκκλησάκι.

Αφού χάρηκα που τον είδα σε τόση δόξα κατόπιν τον ρώτησα:

«Γεροντα τι είν’ αυτό το όμορφο εκκλησάκι»;

«Α, αυτό είναι δικό μου. Θυμάσαι που σκάλισα το τέμπλο με δυο λίρες;

Επειδή δεν πληρώθηκα εκεί και δεν γόγγυξα, ούτε κατέκρινα, ο Χριστός μου το φύλαξε στον ουρανό. Θυμάσαι που σου το έλεγα;»

Συνήλθα από το όραμα γεμάτος χαρά. Αλλά μου ‘δωσε κι ένα μεγάλο  μάθημα μετα θάνατον ο Γέροντας μου, που το θυμάμαι σ` όλη την ζωή μου.

https://www.dogma.gr/dialogos/geron-arsenios-spilaiotis-ta-prota-monachika-chronia-dipla-ston-geronta-mou-efraim/146515/

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: Η Eυσπλαχνία Του Θεού

Τα αμαρτήματα του χειροτέρου ανθρώπου εμπρός εις την ευσπλαχνίαν του Θεού είναι ως μία «φούχτα αμμούδα» μέσα εις τον ωκεανόν, δεν υπάρχει αμαρτία νικώσα την ευσπλαχνία του Θεού.
Ο Θεός εικονίζεται ωσάν την μητέρα μας, δύναται να νικήση αμαρτία τέκνου την αγάπην της μητρός;
Εάν μία μητέρα φιλεί τόσον το παιδί της, πόσον απείρως φιλεί ημάς ο Θεός, ο Οποίος εναργώς το απέδειξε, σταυρωθείς επί Σταυρού;
Ο Απόστολος Πέτρος τρις ηρνήθη τον Κύριον και η μετάνοια τον ανεκάλεσε.
Ο μέγας διώκτης των χριστιανών, ο Απόστολος Παύλος, δια της μετανοίας κατεστάθη κορυφαίος.
Πόρνας, ληστάς, τελώνας και άλλους μυρίους ενόχους, η μετάνοια τους εξαγιάζει.
Δια τούτο απόβαλε την στενοχωρίαν σου και τον έλεγχον της συνειδήσεως.
Γενού εύελπις, λάβε θάρρος, και δίωκε κάθε λογισμόν απελπισίας.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Διάολος και διάβολος: ποια η διαφορά τους;

   Ο διάολος είναι ο Χριστός μας! Και όμως! Είναι ο «δια» και «όλους», δηλαδή, αυτός που είναι για όλους!
Αντίθετα, ως γνωστόν, διάβολος είναι το δαιμόνιο, ο πριν Εωσφόρος, αυτός που διαστρέφει την αλήθεια και ακόρεστα επιθυμεί να κολάσει τον άνθρωπο.
Κάθε φορά που κάποιος άνθρωπος Α «στέλνει» κάποιον άνθρωπο Β στον διάβολο, χωρίς υπερβολή, δίδει στον διάβολο το «δικαίωμα» να «εξουσιάσει» τον άνθρωπο Β, έστω υπό προϋποθέσεις (εξαρτάται από τη συμμετοχή που έχει ο άνθρωπος Β στα μυστήρια της Εκκλησίας μας κ.ά.). Ασφαλώς, από έναν τέτοιο άσχημο λόγο, επιπτώσεις έχουν και οι δύο άνθρωποι, καί ο Α καί ο Β.
Κάθε φορά, όμως, που κάποιος άνθρωπος στέλνει κάποιον άλλο άνθρωπο στο «διάολο», ασφαλώς, επειδή δε γνωρίζει ότι τον στέλνει στον Κύριο Ιησού Χριστό μας, διαπράττει εξίσου μέγιστο ατόπημα, διότι ο διάβολος αρέσκεται, τον συμφέρει να «ζαλίζεται» και να λέγει ο κόσμος (έστω εν αγνοία των ανθρώπων), ότι ο διάβολος έιναι ο διά-ολος, ο «δια» – «όλους».
Προσοχή, λοιπόν! Στο στόμα κλειδί, ως έλεγε η αγία γερόντισσα και ασκήτρια Σοφία η εν Κλεισούρα.
Να λέμε την ευχή και να μην καταριόμαστε κανέναν.

Δημήτριος Λυκούδης

(αυτή τη διαφοροποίηση διάολος και διάβολος, άκουσα από τον μακαριστό άγιο γέροντα Εφραίμ, τον πρώην ηγουμενο της Ι. Μονής του Φιλοθέου, τον «αμερικάνο», σε μια φθινοπωρινή επίσκεψή μου στο Άγιον Όρος, αρχές της δεκαετίας του 90, όταν ο γέροντας είχε έλθει για λίγο από την Αμερική).
https://romaiikovima.com/

http://www.efenpress.gr/2020/06/blog-post_692.html#more

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ: ΒΙΑΖΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ!

Γέρων Εφραίμ Αριζόνας: Βίαζε, παιδάκι μου, τον εαυτό σου να προσεύχεται. προσπάθησε να κρατάς τον νου σου από τον μετεωρισμό και διασκορπισμό. 
Ο διασκορπισμός του νου φέρνει όλη τη σαβούρα της κοσμικής βρωμιάς στην ψυχή μας, με αποτέλεσμα να λερώνεται όλος ο ψυχοσωματικός εαυτός μας και έτσι , η χάρις του Θεού να φεύγει από την ψυχή μας και να νοιώθουμε έλεγχο τρανταχτερό στην συνείδηση....
Την αυτομεμψία, ψυχούλα μου, να την υπεραγαπήσουμε. Να την έχουμε σαν καινούργιο γυαλιστερό μαχαίρι, και τα μάτια μας τετρακόσια μόλις δούμε να εμφανίζεται η φωτιά της κατάκρισης,...χωρίς ταπείνωση, σκέτο βρώμικο σώμα, χωρίς ψυχή. 
Όταν όμως μας αγγίξει η θεοχαρίτωτη ταπείνωση του Ιησού, τότε όλα ευωδιάζουν Ουράνιο μύρον και οσφραίνεται η κουρασμένη ψυχούλα μας και δεν ξέρει πως να ευχαριστήση Τον θείον Δοτήρα.
https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.com/

Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας για τις σαρκικές αμαρτίες

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας: Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ…,έλαβα το γράμμα σου και είδα τον αγώνα των λογισμών σου, τον οποίον διέρχεσαι σχετικά με τον πόλεμον, που υφίσταται ο άνθρωπος από το πονηρό πνεύμα της αμαρτίας, της π ο ρ ν ε ί α ς.

Άκουσον, αδελφέ μου, τον φτωχόν εις την γνώσιν και έρημον εις την ψυχήν παντός καλού. Όταν κανείς αγωνίζεται κατά της αμαρτίας με ταπείνωσιν και φόβον Θεού και με εργασίαν πνευματικήν θερμήν και με την καθοδήγησιν εμπείρου πνευματικού, αδύνατον να τον αφήσει ο Θεός να χαθή.

Μόνον όταν αμελήση τα πνευματικά του καθήκοντα, κυρίως όταν υπερηφανευθή λογιζόμενος ότι κάτι είναι, τότε δύναται να ολισθήση, αλλά πάλιν άν προσπέση με ταπείνωσιν, πάλιν σηκώνεται,πάλιν ιατρεύεται, το δε Έλεος του Κυρίου εγγύς τοις συντετριμμένοις τη καρδία.

Γίνονται όμως και δοκιμασίαι πολλαί προς πείραν και σοφίαν πνευματικήν, διότι άνευ πειρασμών αδύνατον να αποκτήσει κανείς πείραν. Πείρα λέγεται όχι από μαθήσεως τέχνη, αλλά το να λάβης πείρα της ωφελείας και της ζημίας εμπράκτως. Χωρίς να παραχωρηθή κανείς μικρόν εις τους πειρασμούς εμπεσείν, αδύνατον ακριβής γενέσθαι.

Όταν εξ αγαθής προαιρέσεως πράξη κανείς κάτι και μετά ταύτα αποδειχθή ότι δεν ήτο ορθόν αυτό που έπραξεν, ο Θεός επειδή εις την καρδίαν επιβλέπει, και τον σκοπόν κάθε πράξεως επιδοκιμάζει, θα φέρη τα πράγματα πάλιν εις ομαλότητα και θα τον φωτίση να καταλάβη, ποίον έπρεπε να πράξη.

Το άπταιστον μόνον εις τον Θεόν ανήκει. Όσον και αν ήσαν τέλειοι οι άγιοι, πάλιν είχον μώμους τινάς, προς ταπείνωσιν λοιπόν και προσοχήν και υπομονήν της ασθενούς φύσεως εγίνοντο οι πειρασμοί. Ελάχιστος θυμός ή γέλως ή αργός λόγος δεν αφαιρεί την αγιότητα του αγίου.

Πρέπει να έχη τις υπ” όψιν, μόνον να μήν απογινώσκη εαυτόν, όσον και άν ολισθήση και αμαρτήση μυριάκις της ημέρας, ουκ έστι δίκαιον παρά τω Θεώ να απογνωσθή, αλλ” εύελπις γενέσθω και προς πάλην να ετοιμάζεται, έως ότου έλθη το έλεος του Θεού και τον ελευθερώση.

«Αδελφός αγωνιζόμενος έλαχε και ολίσθαινε εις αμαρτίαν καθ” εαυτόν και ευθύς εγείρετο και έκαμνε τον κανόνα του. Ο διάβολος ο οποίος τον έρριπτεν, έχασε την υπομονήν του θεωρών το θάρρος και το ευέλπιστον του αδελφού. Φαίνεται οφθαλμοφανώς και με στενοχώριαν του λέγει:

-Δεν φοβείσαι τον Θεόν, μεμολυσμένε; Τώρα αμάρτησες και με τί πρόσωπον στέκεσαι ενώπιον του Θεού; Δεν φοβήσαι μη σε καύση ο Θεός;

Ο δε αδελφός ανδρείαν έχων ψυχήν έφη τω δαίμονι:

-Το κελλίον τούτο σφυροκοπείον εστί. Μίαν δίνεις, μίαν λαμβάνεις. Μα τον Ιησούν, που ήλθε για να σώση τον κόσμον, δεν θα παύσω να σε πολεμώ πίπτων και εγειρόμενος, δέρων και δερόμενος μέχρις τελευταίας μου αναπνοής και να ίδωμεν εσύ θα νικήσεις ή ο Χριστός!

Ταύτα ακούσας παρ” ελπίδα ο διάβολος έφη:

-Ουκέτι σε πολεμώ, φεύγω από σου, ίνα μη σου προξενήσω στεφάνους νίκης κατ” εμού.

Έκτοτε ο αδελφός ηλευθερώθη του πολέμου και εκάθητο εις το κελλίον του κλαίων τας αμαρτίας του».

Όταν ο Θεός φωτίση έναν άνθρωπον και μετανοήση δια τας αμαρτίας του, πορεύεται δε εν ταπεινώσει και προσοχή, δεν τον αφήνει ο Θεός να χαθή. Βεβαίως αι προλήψεις των προηγουμένων αμαρτιών θα του γίνονται σκόλοπες και εμπόδια. Να μή απελπίζεται όμως φρονώντας ότι θα πέσει και θα χαθή, όταν βλέπη τα κύμματα να εγείρονται φρικαλέως, αλλά να ελπίζη εις τον Θεόν με πίστιν αντιπαλαίων, με ταπείνωσιν, με την πνευματικήν εξάσκησιν και την καθοδήγησιν του πνευματικού Πατρός και να μή φοβήται θεωρών την σφοδράν τρικυμίαν που εσηκώθη.

https://www.vimaorthodoxias.gr/peri-zois/o-gerontas-efraim-tis-arizonas-gia-tis-sarkikes-amarties/

Ταπείνωση και αυτομεμψία

Δοκιμασμένες Πνευματικές Νουθεσίες
Του Γέροντος Εφραίμ.

*Αυτός που μας περιφρονεί, αδικεί και κατηγορεί, που μας τα κάνει αυτά είναι ο καυτήρας που μας καυτηριάζει την πληγή του εγωισμού μας για να γίνουμε καλά. Ο Θεός τον επιτρέπει, για να γίνουμε καλά, γιατί όσο έχουμε τον εγωισμό πονάμε. Όταν θα έλθει καιρός, που θα έχουμε ταπείνωση, δε θα πονάμε, και τότε μας έρχεται ειρήνη και γαλήνη.

* Ο Μέγας Αντώνιος τι είπε; «Οσάκις το βάρος του πράγματος το έριξα επάνω μου, αμέσως η γαλήνη απλώθηκε μέσα στην ψυχή μου. Από τη στιγμή που έριξα το βάρος στον άλλο και είπα αυτός φταίει και όχι εγώ, τότε ένιωσα μέσα μου στεναχώρια και πίκρα». Να ο δρόμος ποιος είναι· ρίξε το βάρος επάνω σου, μέμψου τον εαυτό σου ότι εγώ φταίω, για τις αμαρτίες μου επέτρεψε ο Θεός, γιατί έχω εγωισμό επέτρεψε ο Θεός, για στεφάνι επέτρεψε ο Θεός και γι’ αυτό μου έγινε… Άπαξ και πούμε γιατί να μου το κάνει αυτός και τα όμοια ζούμε στην αρρώστια του εγωισμού μας.
* Η οίηση είναι δυσδιάκριτη αρρώστια γιατί είναι το λεπτό πνεύμα της υπερηφάνειας. Εκδηλώνεται διά των παθημάτων και των λογισμών και την αντιλαμβάνεται ο πνευματικός ιατρός και αρχίζει την έρευνα για να βρει την αιτία.

* Αν θέλουμε να ταπεινώσουμε τα πάθη, το διάβολο, ας ταπεινώσουμε το λογισμό μας, ας κάνουμε αυτό που πρέπει, αυτό που διατάσσει ο Θεός.

https://xfd.gr/keimena/