Σήμερα 27 Ιουλίου Τιμάται ο Άγιος Παντελεήμων ο Ιαματικός

Στις 27 Ιουλίου έκαστου έτους τιμάται από την Εκκλησία ο Άγιος Παντελεήμων ο Μεγαλομάρτυς Και Ιαματικός, πολιούχος της Φλώρινας και της Τήλου.
Ο Άγιος Παντελεήμων (Παντελέων το πρότερον όνομα) καταγόταν από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας και έζησε στα χρόνια του Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.).
Πατέρας του ήταν ο Ευστόργιος, ο οποίος ήταν εθνικός και μετά τις νουθεσίες του γιου του έγινε χριστιανός. Μητέρα του ήταν η Ευβούλη, η οποία προερχόταν από χριστιανική οικογένεια (βλέπε 30 Μαρτίου).
Εκπαιδεύτηκε στην ιατρική από τον Ευφρόσυνο και κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη και βαπτίσθηκε από τον πρεσβύτερο Ερμόλαο (βλέπε 26 Ιουλίου) που ήταν ιερέας της Εκκλησίας της Νικομήδειας.
Κάποια στιγμή όταν οχιά δάγκωσε έναν νεαρό και ουσιαστικά τον θανάτωσε ο Άγιος Παντελεήμονας επικαλούμενος τον Χριστό τον ανάστησε.
Αφορμή του μαρτυρίου του στάθηκε ένα ακόμα θαύμα του Αγίου. Κάποτε είχε θεραπεύσει έναν τυφλό, ο οποίος και ανέφερε το γεγονός της θεραπείας του στον βασιλιά, λέγοντάς του ότι τον θεράπευσε ο Παντελέων στο όνομα του Χριστού, στον οποίο και ο ίδιος πλέον πίστευε.
Ο βασιλιάς αφού τον άκουσε, αμέσως διέταξε και τον αποκεφάλισαν. Ο ίδιος ο Παντελέων προσήχθη στον βασιλιά, ο οποίος διέταξε τον βασανισμό του με σκοπό την άρνηση της πίστεώς του.
Ο Άγιος βασανίσθηκε σκληρά με διάφορους τρόπους, όμως δεν υπέκυψε στις πιέσεις αφού ο Κύριος εμφανίσθηκε μπροστά του με τη μορφή του πνευματικού του Ερμόλαου και του έδωσε θάρρος.
Τέλος διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του και τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον καλούσε όχι ως Παντελέοντα αλλά ως Παντελεήμονα. 
Μόλις όμως ο δήμιος άπλωσε το χέρι του για να κόψει με το σπαθί του το κεφάλι του Αγίου, το σπαθί λύγισε και το σίδερο έλιωσε σαν κερί.
Μπροστά σε τέτοιο θαύμα και οι παραβρισκόμενοι στρατιώτες έγιναν χριστιανοί. Τότε ο Άγιος εκουσίως παραδόθηκε στο μαρτύριο. Λέγεται ότι από τη πληγή του δεν έτρεξε αίμα αλλά γάλα και το δέντρο της ελιάς, στο οποίο τον είχαν δέσει καρποφόρησε ξαφνικά.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀθλοφόρε Ἅγιε, καὶ ἰαματικὲ Παντελεῆμον, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

https://www.dogma.gr/imerodromio/simera-27-iouliou-timatai-o-agios-panteleimon-o-iamatikos/183452/

"Άγιος Παντελεήμονας: Ο άνθρωπος που βρήκε την εικόνα στο Μικρό Δάσος και οι θρύλοι για το ξωκκλήσι στις όχθες του Αξιού"

 

Γράφει η Αλεξία Ιωαννίδου. 

 Το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα στο Δήμο Παιονίας του νομού Κιλκίς, κείτεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Αξιού. Το πρώτο μικρό κτίσμα ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1930 από Πόντιους κατοίκους του χωριού Μικρού-Δάσους (παλιότερη ονομασία Σμολ).Στο σύνολό τους είχαν έρθει μια δεκαετία νωρίτερα από το Καρς, την Σάντα, την Τραπεζούντα, την Τσάλκα και το Σοχούμ.

Η ιστορία του ιερού προσκυνήματος

Το έτος 1927 ένας χωρικός, Σανταίος στην καταγωγή, ονόματι Χαράλαμπος Γωνιάδης, ενώ έσκαβε για να βάλει κήπο δίπλα στις όχθες του ποταμού Αξιού, η τσάπα του χτύπησε τα θεμέλια του παλιού καθολικού της μονής που προϋπήρχε και φανερώθηκε η εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα.Αμέσως έβγαλε με δέος την εικόνα από το χώμα και την μετέφερε στην εκκλησία των Ταξιαρχών του χωριού του. Οι χωρικοί την καθάρισαν και με ευλάβεια την τοποθέτησαν στο κέντρο του ναού. Την επόμενη ημέρα ο ιερέας μαζί με γυναίκες του χωριού άνοιξαν την εκκλησία με σκοπό να προετοιμάσουν τον ναό για τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής, κατά την οποία θα τιμούσαν την εικόνα καλώντας το λαό από τα γύρω χωριά για να την προσκυνήσει.Με μεγάλη τους έκπληξη όμως είδαν πως η εικόνα έλειπε, ενώ δεν υπήρχε κανένα ίχνος παραβίασης του χώρου. Τότε ειδοποίησαν τον Χαράλαμπο Γωνιάδη και του είπαν να τους πάει στο μέρος που τη βρήκε.Όταν έφτασαν εκεί την είδαν ανάμεσα στα χόρτα και τα καλάμια.Η εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα θαυματουργικά είχε επιστρέψει στον τόπο της.Στα ερείπια του παλιού ναού που βρισκόταν εκεί πολλά χρόνια πριν, δίπλα στις αρχαιολογικές μαρτυρίες από τους ελληνιστικούς χρόνους (οικισμός, νεκρόπολη, ναός του Απόλλωνα). Έτσι πάρθηκε η απόφαση να μην μετακινηθεί ξανά και να χτιστεί εκκλησάκι στη χάρη του αγίου στο σημείο εύρεσης.Η καινούρια σιδηροδρομική γέφυρα που περνάει πάνω από το ποτάμι ανάμεσα στα χωριά Μικρό Δάσος και Εύζωνοι, κοντά στην τοποθεσία του Αγίου Παντελεήμονα. Κατά τις εργασίες για την κατασκευή της ήρθαν στο φως καινούριες αρχαιολογικές μαρτυρίες Από τότε και κάθε χρόνο παραμονή της γιορτής του οι κάτοικοι του χωριού Μικρό-Δάσος αλλά και οι κοντοχωριανοί τους Ευζωνίτες, Πλατανιώτες κτλ., τελούν αγρυπνία στο ξωκκλήσι, κατασκηνώνουν γύρω από αυτό και ευχαριστούν τον Άγιο για τη ζωντανή παρουσία του στις ζωές τους.

Σχεδόν κάθε έτος ανήμερα της γιορτής, στις 27 Ιουλίου στην καρδιά του καλοκαιρού, όταν η αγροτική παραγωγή (καπνά κυρίως) το χρειαζόταν περισσότερο από ποτέ, ο άγιος μετά την απόλυση της Λειτουργίας «έστελνε» βροχή και εξασφάλιζε το πότισμα των μη προνομιούχων χωραφιών ανακουφίζοντας τους πιο φτωχούς αγρότες, εκείνους που δεν είχαν ποτιστικά χωράφια.Η αγάπη των Ποντίων για τον Άγιο Παντελεήμονα –αλλά και για όλους τους αγίους– είναι γνωστή και αποτυπώνεται στα τραγούδια τους.

«Τάζνε λαμπάδας σον Αη Γιωρ’, 

ελάδ’ σην Παναΐαν, 

τριπόπαδον λουτρούεμαν σον Αε Παντελεήμων», 

λέει το ποντιακό άσμα που στα νέα ελληνικά αποδίδεται 

«Τάζουν λαμπάδες στον Άη Γιώργη, 

στην Παναγιά λάδι, 

στον Άγιο Παντελεήμονα Λειτουργία με τρεις παπάδες (Συλλείτουργο)». 

Οι θρύλοι για το ξωκκλήσι

Πολλοί θρύλοι έχουν συνδεθεί με το ξωκκλήσι του αγίου στις όχθες του Αξιού. Ο πιο γνωστός είναι αυτός που θέλει κάποιον από το χωριό να παίρνει τις έτοιμες πελεκημένες πέτρες που είχαν περισσέψει από το χτίσιμο της μικρής εκκλησίας που δημιουργήθηκε στα μετέπειτα χρόνια ως ανακαίνιση του παλιού ναϋδρίου, για να χτίσει μια αποθήκη στο σπίτι του.Το βράδυ στο όνειρό του εμφανίστηκε ο άγιος με αυστηρή μορφή που τον επιτίμησε και του μήνυσε να επιστρέψει τις πέτρες στο ξωκκλήσι του. Έτσι κι έγινε, όταν ξημέρωσε ο χωριανός μετανοιωμένος επέστρεψε μια προς μια τις πέτρες που είχε αφαιρέσει και για να εξιλεωθεί εξομολογήθηκε δημόσια την πράξη του.Η τοποθεσία του Αγίου Παντελεήμονα στις όχθες του Αξιού είναι μαγευτική. Ο ρους του ποταμού, η ιδιαίτερη χλωρίδα και πανίδα, η σιδηροδρομική γραμμή που περνάει από την απέναντι όχθη, οι λόφοι με τις αρχαιολογικές μαρτυρίες, συνθέτουν ένα τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς!

Καθε μερα και διαιτερως οταν  γιορτάζει ο Άγιος Παντελεήμονας –ο Παντολέων όπως ήταν το όνομά του πριν μαρτυρήσει– γιος του ειδωλολάτρη συγκλητικού Ευστόργιου και της χριστιανής Ευβούλης από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας, ο ιατρός και ιαματικός άγιος της Εκκλησίας μας που «ετελειώθη», έφτασε δηλαδή στην τελειότητα με τον αποκεφαλισμό του μη θέλοντας να αρνηθεί το όνομα του Χριστού –του ιατρού των ψυχών και των σωμάτων–, ας ευχομαστε ψυχική και σωματική υγεία σε όλον τον κόσμο κι ας ελπίζουμε στη βοήθειά του! 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: 

- Ο Χαράλαμπος Γωνιάδης (φωτ.: Αρχείο της δισέγγονής του Βάσως Γωνιάδου). 

.

- Η επιγραφή δίπλα στην πόρτα της μικρής εκκλησίας (φωτ.: Αλεξία Ιωαννίδου). 

.

- Oικογένεια προσκυνητών από τους Ευζώνους Κιλκiς (φωτ.: Αρχείo Αλεξίας Ιωαννίδου). 

.

- Ο ποταμός Αξιός στην τοποθεσία Άγιος Παντελεήμονας στο Μικρό Δάσος (φωτ.: Αλεξία Ιωαννίδου)."

 https://www.eidisis.gr/arthrografia/agios-panteleimonas-o-anthropos-poy-brike-tin-eikona-sto-mikro-dasos-kai-oi-thryloi-gia-to-ksokklisi-stis-oxthes-toy-aksioy.html

Ἔτσι τόν Εσωσε ὁ Ἅγιος ....Αληθινη Ιστορια.

 

Ἀπὸ γραφικὸ χωριὸ τοῦ Πηλίου ἦταν ὁ Στρατής. Θεοσεβὴς ἄν­θρωπος, μὲ πολλὴ πίστη, ὅ­πως καὶ ἡ οἰκογένειά του. Συχνά, ὅταν ἤθελε λίγο νὰ ξαποστάσει ἀπὸ τὴ δουλειά, πήγαινε στὸ ἐκκλησιδάκι τοῦ Ἁγίου Παν­­­τελεήμονος, κοντὰ στὸ σπίτι τους, καὶ προσευχόταν ἐκεῖ. Τὸ φρόντιζε κιόλας, μὲ ἰδιαίτερη μάλιστα ἐπιμέλεια· τὴν καθαριότητά του, τὸ ἄναμμα τῶν καντηλιῶν…

Στὰ δύσκολα χρόνια τοῦ ἐμφύλιου σπα­ραγμοῦ, μετὰ τὴν ἀποχώρηση τῶν Γερμανῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὁ Στρατὴς κλήθηκε νὰ ὑπηρετήσει στὶς τάξεις τοῦ ἐθνικοῦ στρατοῦ, ἀπέναντι στοὺς ἀν­τάρτες, ποὺ κινοῦνταν ἀπὸ ξένα, ἀνθελληνικὰ κέντρα. Συμμετεῖχε σὲ πολλὲς ἐπιχειρήσεις ἐπάνω στὰ βουνά, ἀλλὰ ἕνα περιστατικὸ ποὺ ἔζησε στὸ Γράμμο δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ξεχάσει ἔπειτα σὲ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη ζωή του.

Βρέθηκαν – θυμόταν – μὲ τὸν λόχο του σ᾿ ἕνα ὀροπέδιο. Ἡ ἀναμέτρηση μὲ τοὺς ἀντάρτες σκληρή. Τὰ πυρὰ καταιγιστικὰ κι ἀπὸ τὶς δυὸ πλευρές. Κάποια στιγμὴ κατάλαβε ὁ διοικητής τους πὼς θὰ κυκλώνονταν ἀπὸ ἐκείνους.

–Πᾶμε χαμένοι ὅλοι μας, παιδιά, τοὺς φώναξε. Κανένας μας δὲν θὰ βγεῖ ζων­τανός, ἂν καταφέρουν νὰ μᾶς περικυκλώσουν. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ πρέπει ἀμέσως τώρα νὰ ὑποχωρήσουμε, προτοῦ προλάβουν νὰ μᾶς κλείσουν ἀνάμεσά τους. Νά, ἀπό ᾿δῶ θὰ φύγουμε, εἶπε, καὶ τοὺς ἔδειξε ἕνα μονοπάτι.

Ἄφησαν τὶς θέσεις τους καὶ πῆραν τὸ μονοπάτι. Ὅλοι τους. Ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν: τόν… Στρατή. Πῶς ἔμεινε αὐτὸς πίσω, πῶς τοὺς ἔχασε, οὔτε κι ὁ ἴδιος τὸ κατάλαβε. Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι παρέμεινε πίσω μόνος, χωρὶς οὔτε καὶ τὸ μονοπάτι νὰ δεῖ, ἀπὸ ποῦ ἔφυγαν οἱ ἄλλοι… Κι ὁ τόπος γύρω ἄγριος, δασωμένος…

–Πάει, χάθηκα, μονολόγησε. Ἢ οἱ ἀρ­κοῦδες θὰ μὲ φᾶν ἤ… οἱ ἀντάρτες – καὶ σὰν νὰ λύγισαν τὰ γόνατά του ἀπ᾿ τὸν τρόμο καὶ τὴν ἀπελπισία.

Τότε ἀκριβῶς ἦταν ποὺ θυμήθηκε:

–Ἅγιέ μου Παντελεῆμον, μὴ μ᾿ ἀφήσεις νὰ χαθῶ. Σῶσε με! φώναξε μὲ τὴ σκέψη του, κι ἀκόμα πιὸ πολὺ μὲ τὴν ψυχή του.

Ἄρχισε νὰ περπατᾶ μὲς στὸ δάσος μὴ καὶ βρεῖ κανένα μονοπάτι, νὰ ξεφύγει. Δὲν εἶχε κάνει πολλὰ βήματα καί, νάσου, μπροστά του ἕνα ξωκκλήσι.

–Ὤωω…

Ἔτρεξε πρὸς τὴν ξύλινη πόρτα του. Κατέβασε τὸ μάνταλο κι ἐκείνη ἄνοιξε. Μπῆκε μέσα. Ἀληθινὸ καταφύγιο.

–Δόξα τῷ Θεῷ! Σῶσε με, Θεέ μου, Παν­αγία μου, Ἅγιέ μου…

Κοιτάει… τί νὰ δεῖ; Δίπλα ἀπ᾿ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸ τέμπλο, ὁ ἅγιος Παντελεήμων!

–Ἅγιέ μου! Ἅγιέ μου! Τυχαῖο εἶναι αὐτό; Τυχαῖο; Σ᾿ εὐχαριστῶ, Ἅγιέ μου. Σῶσε με, σὲ παρακαλῶ.

Δὲν πέρασε πολλὴ ὥρα, καὶ ἀκούει βοή, ποδοβολητό. Κοιτάει ἀπ᾿ τὸ παραθύρι… Διμοιρία ὁλόκληρη ἀπὸ ἀντάρτες περνοῦσε ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, ξυστὰ στὸν τοῖχο.

–Ἂν ἀνοίξει τώρα κανεὶς τὴν πόρτα, χάθηκα, μονολόγησε. Ἅγιέ μου!

Ἔφυγαν ὅλοι τους.

–Σ᾿ εὐχαριστῶ, ἅγιε Παντελεῆμον. Σ᾿ εὐχαριστῶ. Μοῦ ἔσωσες τὴ ζωή. Σ᾿ εὐχαριστῶ…

Κάποτε βγῆκε ἀπ᾿ τὸ ξωκκλήσι. Ζήτημα ἂν εἶχε περπατήσει πέντε λεπτά, καὶ νά, ἕνας συνάδελφος μπροστά του.

–Ποῦ εἶσαι, μωρέ; Σὲ χάσαμε. Ποῦ ᾿σαι; Τί ᾿ναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔκανες; Πάει αὐτός, εἴπαμε.

–Καὶ πῶς μὲ βρῆκες τώρα ἐσύ;

–Μ᾿ ἔστειλε ὁ Διοικητὴς νά ᾿ρθῶ πίσω νὰ σὲ βρῶ. Θὰ τὸν βρῶ, ἔλεγα, ζωντανὸ ἤ;…

–Νά ᾿ναι καλὰ τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα. Αὐτὸ μ᾿ ἔσωσε ἀπ᾿ τοὺς ἀντάρτες.

–Ποιὸ ἐκκλησάκι;

–Τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα.

–Ποιὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα, Χριστιανέ μου; Εἶσαι στὰ καλά σου; Μπὰς καὶ ἔπαθες τίποτα; Δὲν ὑπάρχει ἐδῶ κανένα ἐκκλησάκι. Ἀπ᾿ αὐ­­τὰ τὰ μέρη εἶμαι ἐγὼ καὶ τὰ ξέρω σὰν τὴν παλάμη μου. Ἐγὼ ἔδειξα στὸ Διοικητὴ ἀπὸ ποῦ θὰ φύγουμε…

–Μὲ κοροϊδεύεις; Ἐδῶ πιὸ πάνω εἶναι, ἑκατὸ βήματα ἀπό ᾿δῶ.

–Πᾶμε, λοιπόν.

–Πᾶμε.

Πῆγαν. Ἀλλὰ ἐκκλησάκι δὲν ὑπῆρχε πουθενά…

Ἄρχισε νὰ ἱδρώνει ὁ Στρατής.

–Δὲν εἶναι δυνατόν… δὲν εἶναι δυνατόν… Δὲν τὸ πιστεύω… Μὰ δὲν εἶναι δυνατόν…!

–Καλά, Στρατή, ἂν βρεῖς ἐκκλησάκι, σφύρα! εἶπε ὁ ἄλλος, μισογελώντας μὲ τὴν ἀγωνιώδη ἀναζήτηση τοῦ Στρατῆ καὶ σκεπτόμενος ὅτι μᾶλλον ἀπ᾿ τὴν ἀγωνία του… κάτι τὸ μυαλό του… Δὲν ἦταν, βλέπεις, καὶ πολὺ πιστὸς ὁ ντόπιος στρατιώτης.

Ὅμως ὁ Στρατὴς πῶς νὰ τὸ ξεχάσει αὐτό; Ξεχνιέται; Καὶ πῶς νὰ μὴν τὸ διαλαλεῖ ἀπό ᾿κεῖ κι ἔπειτα παντοῦ, σὲ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη ζωή του, τί θαῦμα τοῦ ἔκανε ὁ ἅγιος Παντελεήμων!

Πῶς τὸν ἔσωσε ἀπ᾿ τοὺς ἀντάρτες!…

Περιοδικό “Ὁ Σωτήρ”, τ. 2159, 15 Ἰουλίου 2017

https://www.osotir.org/2017/07/07/tsi-t-n-sose-gios/

Γνωστός καρδιολόγος εξιστορεί απίστευτο θαύμα στο ''Σωτηρία''!

dogma.gr

Ο καρδιολόγος κ. Βασίλειος Καρογιάννης μας εξομολογείται μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα … απίστευτο θαύμα του μεγάλου Ιατρού Αγίου Παντελεήμονα.

Διαβάστε τα όσα συγκλονιστικά περιγράφει ο ίδιος: Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία. Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο ''Σωτήρια''. Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ .

Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική. Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια. Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω.

Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ. Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο.

Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου΄γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά. Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε, γιατρέ γρήγορα . Έπαθε ανακοπή!

Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξις, κλπ. Επί μακρό διάστημα άλλα το ΗΚΦ της ασθενούς ήταν ισοηλεκτρική γραμμή δηλαδή ευθεία γραμμή χωρίς η γυναίκα να έχει καρδιακή, πνευμονική και εγκεφαλική λειτουργία ουσιαστικά ήταν νεκρή και οι νοσηλεύτριες ετοίμαζαν τη μεταφορά της στον νεκροθάλαμο .

Βαθιά στεναχωρημένος για το νεαρό της νεκρής γυναίκας και σκεπτόμενος αστραπιαία τη γιορτή του άγιου Παντελεήμονος που ξημέρωνε άρπαξα τον απινιδωτή και παρακάλεσα από μέσα μου Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα.

Αμέσως έκανα ίσως ιατρικά άσκοπα την απινίδωση ενώ η νεκρή ήταν συνδεδεμένη στο μόνιτορ χωρίς σημεία ζωής και όμως αυτόματα άρχισε στο μόνιτορ να εμφανίζεται ΗΚΓ και μάλιστα με εικόνα προσθίου εμφράγματος.

Αμέσως το ΕΚΑΒ την πήρε και την μετέφερε στη μονάδα εμφραγμάτων. Σημειώνω ότι η γυναίκα σε όλη τη διάρκεια της συνάντησης μας ουδέποτε με είδε διότι η ήταν σε ανακοπή η σε κώμα. Έφυγα κατάκοπος για το σπίτι μου και το περιστατικό το έσβησα από τη μνήμη μου σε όλη τη διάρκεια 

των θερινών διακοπών. Επέστρεψα στις 14 Αυγούστου στις 8πμ για δουλεία και όταν χαιρέτησα τις νοσηλεύτριες της πρωινής βάρδιας ξαφνικά θυμήθηκα το περιστατικό.

Ρώτησα αν η ασθενής της συγκεκριμένης εφημερίας της οποίας ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζω το ονοματεπώνυμο της αν ζει, νοσηλεύεται ακόμη ή πήρε εξιτήριο και μου απάντησαν: σήμερα φεύγει είναι στο δωμάτιο τάδε. Χωρίς να φορέσω μπλούζα έτρεξα στο δωμάτιο που μου υπέδειξαν. Χωρίς να μιλήσω είδα μία γυναίκα που έτρωγε καθιστή στο κρεββάτι της το πρωινό της. Μόλις με είδε άστραψε το βλέμμα της και μου είπε σας ευχαριστώ μου σώσατε τη ζωή.

Τότε τις είπα όχι εγώ άλλος σε έσωσε. Με δάκρυα στα μάτια μου έδειξε μία εικόνα στο κομοδίνο της.

Ήταν ο άγιος Παντελεήμων. Συγκινημένος και ταραγμένος έφυγα από το δωμάτιο χωρίς να πω άλλη λέξη. Ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζω το όνομα αυτής της γυναίκας. Αυτά σε απόδειξη της ζωντανής παρουσίας της πίστης μας του Θεού και των άγιων μας .

Με τιμή,

Βασίλειος Καρογιάννης, καρδιολόγος

Αθήνα.