ΦΤΩΧΟΣ !

Η ΕΠΙ ΓΗΣ  ΖΩΗ  ΕΙΝΑΙ  ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ  ΓΙΑ  ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ!

Eἶσαι φτωχός!... Τί ἔχεις; Δὲν ἔχεις τίποτε σχεδόν. Τὰ βγάζεις πέρα; Πῶς νὰ τὰ βγάλεις; Εἶσαι ἄνεργος... Μὰ κι ἂν ἐργάζεσαι, κάθε πότε πληρώνεσαι καὶ πόσα παίρνεις; Ποῦ νὰ σοῦ φτάσουν; Ποῦ νὰ φτάσουν γιὰ σένα, γιὰ τὰ παιδιά; Πῶς νὰ πληρώσεις τὸ νοίκι, τοὺς λογαριασμούς, τὰ κοινόχρηστα, τὸν μανάβη, τὸν φούρναρη…; Στενεύτηκες γερά, στενοχωριέσαι. Βλέπεις ἄλλους δίπλα σου νὰ καλοπερνοῦν. Δὲν ὑπάρχει κρίση γι᾿ αὐτούς; Μὲ τ᾿ αὐτοκίνητά τους, τὰ λοῦσα τους, τὰ γλέντια, τὴ συχνὰ προκλητικὴ καλοπέρασή τους. Στενοχωριέσαι, ἔ; Πῶς νιώθεις; Δὲν νιώθεις ἀδικημένος; Δυστυχισμένε! Ποὺ δὲν ἔχεις στὸν ἥλιο μοίρα… Κι ὄχι πὼς σοῦ φταίει μόνο ἡ κρίση ἐσένα. Ἐσὺ καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν κρίση φτωχὸς καὶ στερημένος ἤσουν. Καὶ μετὰ τὴν κρίση, ἂν κάποτε ἔρθει αὐτὸ τὸ μετά, ἴσως καὶ τότε φτωχὸς καὶ στερημένος νά ᾿σαι… Δυστυχισμένε! Εἶσαι!... Δὲν εἶσαι δυστυχισμένος; Ἀλλὰ γιὰ στάσου!... Δὲν ἀνοίγεις λίγο τὸ Εὐαγγέλιο; Καταλαβαίνεις ἀσφαλῶς τί κρατᾶς στὰ χέρια σου. Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν εἶναι ἕνα ὁποιοδήποτε βιβλίο. Εἶναι τὸ ὑπέρτατο βιβλίο! Τὸ πιστεύεις αὐτό, ἔτσι δὲν εἶναι; Λοιπόν, ἔλα νὰ προχωρήσουμε! Ἕνας καὶ μόνο λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὅπως μᾶς τὸν παραδίδει στοὺς «Μακαρισμούς» του ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, δίνει καίρια καὶ πλήρη ἀπάντηση στὸ παραπάνω ἐρώτημα. Οἱ «Μακαρισμοὶ» στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο διαφέρουν ἀπὸ τοὺς ἀντίστοιχους γνωστοὺς τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου. Τοὺς δίδαξε ὁ Κύριος σὲ ἄλλη περίσταση. Ἡ ὁμιλία τὴν ὁποία παραθέτει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριο «ἐπὶ τόπου πεδινοῦ», ἐνῶ αὐτὴ τοῦ Ματθαίου «ἐπὶ τοῦ ὄρους». Τὰ νοήματά τους εἶναι συγγενικά, παρουσιάζουν ὅμως καὶ ἀρκετὲς διαφορές. Σ᾿ αὐτὴ λοιπὸν τήν «ἐπὶ τόπου πεδινοῦ» ὁμιλία ὁ Κύριος – τὸ πιστεύεις; – μακάρισε τοὺς φτωχούς. Τοὺς μακάρισε! «Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», εἶπε. Εἶστε εὐτυχισμένοι ἐσεῖς οἱ φτωχοί, διότι σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (Λουκ. ς΄ 20). Παράδοξος λόγος! Δὲν εἶναι; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μακάριος, νὰ εἶναι εὐτυχισμένος ὁ φτωχός; Ὁ φτωχὸς ὑποφέρει. Ὁ φτωχὸς στερεῖται· συχνὰ τοῦ λείπουν ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ ἀναγκαῖα. Δυσκολεύεται ὁ ἴδιος, δυσκολεύεται ἡ οἰκογένειά του, δύσκολα πορεύονται τὰ παιδιά του. Πῶς νὰ προχωρήσουν; Τί σπουδὲς νὰ κάνουν; Ποῦ νὰ βροῦν δουλειά; Τί ὄνειρα νὰ ἔχουν γιὰ τὸ μέλλον τους; Λοιπόν; Πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι μακάριος, πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι εὐτυχισμένος ὁ φτωχός; 

 Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ μιὰ σταθερὴ καὶ ἀσάλευτη βάση. Εἶναι ποτὲ δυνατὸν τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ μας νὰ μὴν εἶναι πέρα ὣς πέρα ἀληθινό; Ἕνας ὁποιοσδήποτε ἄλλος μπορεῖ νὰ κάνει λάθος. Ὁ Χριστός μας ὅμως; Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός. Καθετὶ ποὺ ἔχει πεῖ εἶναι ἀλήθεια. Ἑπομένως καὶ τοῦτος ὁ «Μακαρισμός» Του εἶναι ἀληθινός. Αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀμφισβητήσει κανείς. Ἂν τὸ ἀμφισβητήσει, εἶναι σὰν νὰ ἀμφιβάλλει γιὰ τὸ ὅτι ὁ Κύριος εἶναι Θεός. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι ἡ ἀκλόνητη βάση πάνω στὴν ὁποία μποροῦμε νὰ οἰκοδομήσουμε τὶς παραπέρα σκέψεις μας. Γιατί λοιπὸν οἱ φτωχοί, σύμφωνα μὲ τὴ διαβεβαίωση τοῦ Χριστοῦ μας, εἶναι εὐτυχισμένοι; Ἀλλὰ εἶναι ὁλοφάνερο. Τὸ ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στὸ δεύτερο ἡμιστίχιο τοῦ «Μακαρισμοῦ». Εἶστε μακάριοι οἱ φτωχοί, λέει, «ὅτι ὑμετέρα ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ»· διότι σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ Παράδεισος. Ὁ Κύριος ἐδῶ μεταθέτει τὸ κέντρο βάρους τῆς ζωῆς. Προσδίδει στὸ διάστημα τῆς ἐπίγειας ζωῆς τὸ ἀληθινό της νόημα. Ἡ ἐπὶ γῆς ζωή, μᾶς λέει, εἶναι προοίμιο τῆς αἰωνιότητας, προετοιμασία γι᾿ αὐτήν. Δὲν εἶναι αὐτοσκοπός, εἶναι μέσον ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀληθινὴ ζωή, στὴν αἰωνιότητα. Καὶ ὁ φτωχὸς εὐκολότερα εἰσέρχεται σ᾿ αὐτήν. Ἂν δείξει λίγη ὑπομονὴ στὶς δυσκολίες τούτης τῆς ζωῆς, κερδίζει τὴν αἰωνιότητα. Ὅμως δὲν εἶναι μόνο αὐτό, ποὺ βέβαια εἶναι τὸ βασικότερο καὶ τὸ πιὸ σημαντικό. Εἶναι καὶ τὸ ὅτι ὁ φτωχὸς ποὺ ἐξαρτᾶ τὴ ζωή του ἀπὸ τὸν Θεό, εἶναι εὐτυχισμένος καὶ σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή. Καὶ εἶναι εὐτυχισμένος, διότι σὲ ὅλες τὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς διαπιστώνει τὴ θαυμαστὴ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος δίνει λύση ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ ἀσφυκτικὰ ἀδιέξοδα. Αὐτὴ ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωὴ τοῦ φτωχοῦ εἶναι ἀστείρευτη πηγὴ χαρᾶς καὶ εὐτυχίας· ὑπὸ τὴν προϋπόθεση βέβαια, ὅπως ἤδη ἔχουμε τονίσει, ὅτι αὐτὸς ἀφήνει μὲ πίστη τὴ ζωή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Οἱ πολλοὶ μακαρίζουν τοὺς πλουσίους. Ὁ Χριστὸς ἀντιστρέφει τὴν κλίμακα τῶν ἀξιῶν. Μακαρίζει τοὺς φτωχούς. Ὅσο κι ἂν μᾶς φαίνεται παράλογο, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. «Μακάριοι» λοιπὸν «οἱ πτωχοί»!ΟΣΩΤΗΡ2116

ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ ΣΦΟΔΡΑ

Στὸν 78ο Ψαλμὸ ὁ Ψαλμωδὸς βλέποντας τὴν πατρίδα του ἐρειπωμένη, ξεσπᾶ σὲ κραυγὴ πόνου. Ἀπὸ χρόνια τὴν ἔβλεπε νὰ καταρρέει, νὰ διέρχεται περίοδο βαθιᾶς πνευματικῆς κρίσεως. Καὶ τώρα τὴν ἀντικρίζει κατεστραμμένη. Ὁ Ναὸς βεβηλώθηκε, τὰ σπίτια λεηλατήθηκαν, ὁ λαὸς ἀφανίσθηκε. Ὁ Ψαλμωδὸς μὲ θλίψη ἀνέκφραστη καταφεύγει στὸν Θεό. Τοῦ ζητεῖ νὰ σπλαχνισθεῖ τὸ λαό του, νὰ τὸν ἀναλάβει καὶ πάλι κάτω ἀπὸ τὴν προστασία του. Ξέρει πολὺ καλὰ πὼς ὅλα αὐτὰ ἔγιναν λόγῳ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ του. Καὶ ἐξαιτίας αὐτοῦ βρῆκαν τὴν εὐκαιρία οἱ ξένοι νὰ καταστρέψουν τὴν ἔνδοξη χώρα του, ποὺ χρόνια τὴ ζήλευαν γιὰ τὴν εὐημερία της καὶ τὴν ἀρχοντιά της. Τώρα πιά, διαπιστώνει ὁ Ψαλμωδός, «ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡ- μῶν, μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν»· μᾶς ἐξευτελίζουν καὶ μᾶς χλευάζουν οἱ γύρω λαοί. Γι’ αὐτὸ καὶ δέεται μὲ πόνο: «Μὴ μνησθῇς ἡμῶν ἀνομιῶν ἀρχαίων»· μὴ θυμηθεῖς τὶς παλιὲς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ μας. «Ταχὺ προ- καταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα»· ἂς μᾶς προφθάσουν γρήγορα οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε, διότι καταντήσαμε σὲ ἔσχατη φτώχεια καὶ ἀθλιότητα. Καὶ συνεχίζει ἱκετεύοντας: Σῶσε μας, Κύριε, καὶ συγχώρησέ μας (Ψαλμ. οη΄ [78] 4, 8, 9). Πόσο ἐπίκαιρος ἠχεῖ στὰ ἀφτιά μας αὐτὸς ὁ Ψαλμός! Πόση ἀνάγκη ἔχουμε καὶ μεῖς οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες νὰ ἀναπέμπουμε στὸν Κύριό μας μιὰ τέτοια ἱκετήρια κραυγή! Διότι καὶ μεῖς βρισκό- μαστε σὲ μεγάλη κρίση, κρίση πνευματική. Ὁ Ψαλμωδὸς βέβαια ἱκετεύει τὸν Θεὸ μετὰ ἀπὸ τὴν καταστροφὴ τῆς πατρίδος του. Ἐμεῖς πρέπει ἐπειγόντως νὰ ἱκετεύσουμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς προλάβει μὲ τὸ ἔλεός του, πρὶν δοῦμε τὰ χει- ρότερα καὶ ἀνεπανόρθωτα. Διότι ἐμεῖς «ἐπτωχεύσαμεν» πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι οἱ Ἰουδαῖοι. Καὶ κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε πλοῦτο ἀσυγκρίτως πολυτιμότερο. Ὄχι τὰ πε τρέλαια τοῦ Αἰγαίου, οὔτε τὶς φυσικὲς ὀμορφιὲς τῆς χώρας μας. Οὔτε ἀκόμη τὸν πολιτισμὸ τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας, τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὶς τέχνες. Ἀλλὰ τὸν μεγαλύτερο θησαυρό μας, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη πίστη. Στὴ χώρα μας διάβηκαν ἅγιοι Ἀπόστολοι, στὴ γλώσσα μας γράφτηκε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, στὰ ἱερὰ χώματά μας ἔχυσαν τὸ αἷμα τους ἑκατομμύρια μάρτυρες. Στὸν τόπο μας ἀναδείχθηκαν φωστῆρες τῆς οἰκουμένης, ἀσκητὲς καὶ ὅσιοι· χτίστηκαν ναοὶ περίλαμπροι καὶ μοναστήρια ποὺ φυλάττουν τὰ ἱερὰ Λείψανα τῶν ἁγίων μας καὶ τὰ ἄλλα ἀτίμητα κειμήλιά μας. Τὸ ἔθνος μας ἀνέδειξε γιὰ 1.000 χρόνια τὴ μεγαλύτερη αὐτοκρατορία τοῦ κόσμου, τὴ Βυζαντινή. Ἕλληνες ἱεραπόστολοι μεταλαμπάδευσαν τὸ φῶς τῆς πίστεως σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Καὶ τώρα ποῦ εἶναι ὅλα αὐτὰ τὰ μεγαλεῖα; Τὰ τελευταῖα μάλιστα χρόνια ἡ Ἑλλάδα μας συρρικνώνεται διαρκῶς. Ποῦ εἶναι ἡ Μικρασία, ἡ Βόρειος Ἤπειρος καὶ ἡ Κύπρος, οἱ ἄλλες ἀλύτρωτες πατρίδες μας; Καὶ τώρα στὴν κρίσιμη περίοδο ποὺ περνᾶμε, οἱ ξένοι ἐπο- φθαλμιοῦν περισσότερα. Διότι «ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα»· ὄχι τόσο οἰκονομικὰ ὅσο πνευματικά. Ποῦ εἶναι σήμερα τὰ πνευματικὰ ἀναστήματα στὴν παιδεία, τὴν πολιτική, τὸ στρατό, τὴν οἰ- κονομία, τὸν πολιτισμό; Πτωχεύσαμε ὅμως ὄχι μόνο ἀπὸ πλευρᾶς ἡγετῶν ἀλλὰ καὶ στὴ βάση. Ποιὰ εἶναι ἡ δημογραφική μας κατάσταση; Σύμφωνα μὲ ἐπίσημες στατιστικὲς ἔχουμε ἐτησί- ως στὴν Ἑλλάδα 100.000 περίπου γεννήσεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ 36.000 εἶναι γεννήσεις μεταναστῶν. Ἀντίστοιχα γεννιοῦνται ἐτησίως 1.600.000 Τοῦρκοι, 250.000 Ἀλβανοὶ καὶ 250.000 Βούλγαροι· κι ἔχουν κατακλύσει τὸν τόπο μας ἀμέτρητοι μετανάστες. Κι ἐνῶ τὰ διαζύγια καὶ οἱ ἐκτρώσεις αὐξάνονται διαρκῶς, ἡ κατάσταση στὶς οἰκογένειές μας, στὰ σχολεῖα μας, στὰ ἤθη μας, εἶναι ἀπελπιστική. «Ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα»! Καὶ τὸ πρόβλημά μας σήμερα δὲν εἶναι τόσο ποῦ θὰ βρεθοῦν χρήματα, ἀλλὰ τὸ ὅτι δὲν θέλουμε ἐμεῖς νὰ συνέλθουμε ἀπὸ τὸν καταστροφικὸ δρόμο ποὺ πήραμε. Ψάχνουμε νὰ βροῦμε παντοῦ φταῖχτες. Φταῖνε ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκτὸς ἀπὸ μᾶς! Καὶ ἀναζητοῦμε λύσεις! Δὲν καταλάβαμε ἀ- κόμη ὅτι τὰ «χρέη» μας καὶ τὰ προβλήματά μας δὲν θὰ μᾶς τὰ λύσουν οἱ πολιτικοί, οὔτε οἱ ξένοι. Μὴν περιμένουμε ἀπὸ τοὺς κερδοσκόπους νὰ σπλαχνισθοῦν τὴ χώρα μας. Ὁ ἑρμηνευτὴς Θεοδώρητος ὑποδεικνύει Ἐκεῖνον ποὺ μόνος μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει: «Πάσης προνοίας ἔρημοι γεγόναμεν· σὲ δὲ μόνον ἐπίκουρον ἔχο- μεν». Καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς δείχνει τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας μας: «Μὴ φοβοῦ, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν» μᾶς λέει· «ὑπάρχει σοι πολλά, ἐὰν φοβηθῇς τὸν Θεόν, καὶ ἀποστῇς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καὶ ποιήσῃς τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ» (Τωβ. δ΄ 21). Μᾶς ζητᾶ δηλαδὴ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸν Θεό, καὶ Αὐτὸς θὰ μᾶς σώσει. Ἂς πέσουμε λοιπὸν στὰ γόνατα ζη- τώντας ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεὸ τὴ σωτηρία τῆς πατρίδος μας μὲ τὰ πύρινα λόγια τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου Κύπρου: «Ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα... Εἰ γὰρ καὶ ἁμαρτωλοί, ἀλλ’ ὅμως Χριστιανοὶ τυγχάνομεν· εἰ καὶ ἀνάξιοι φιλανθρω- πίας, ἀλλ’ ὅμως πρόβατα τῆς σῆς Ἐκκλησίας ἐσμέν. Λύτρωσαι πάντας, Κύριε, πάσης τῆς ἐπικειμένης ἀπειλῆς».Ο ΣΩΤΗΡ2042

ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ !

 

 ,