Ο Μητροπολίτης Γλυφάδας Αντώνιος αποκλειστικά στον «ΕΘΝΙΚΟ ΚΥΡΗΚΑ» για την βάπτιση και τον Ελπιδοφόρο

Ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης, Αντώνιος. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
15 Ιουλίου 2022
Του Θεοδώρου Καλμούκου/ ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ

ΒΟΣΤΩΝΗ. Ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης, Αντώνιος, στην κυριότητα του οποίου ανήκει ο ναός της Παναγίας Φανερωμένης στον οποίον ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος τέλεσε τη βάπτιση των τέκνων του ομοφυλοφιλικού ζεύγους των Ελληνοαμερικανών Ευαγγέλου Μπούση και Πίτερ Ντούντα το Σάββατο 9 Ιουλίου, με αποκλειστική συνέντευξη του στον «Ε.Κ.» διεκτραγωδεί τα όσα διημείφθησαν. Καταγγέλλει ευθέως τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο ότι ουσιαστικά τον παραπλάνησε για τη λήψη της κανονικής άδειας προκειμένου να ιεροπράξει στα όρια της Μητρόπολής του.
Είπε, πως, «αισθάνομαι στενοχώρια για τον εξής λόγο: Ο Αγιος Αμερικής μου έστειλε επιστολή και ζήτησε την άδεια μου για να κάνει μία βάπτιση. Ελεγε συγκεκριμένα «τη βάπτιση των τέκνων της εκ Σικάγου ορμωμένης ομογενειακής οικογενείας Μπούση». Οπως καταλαβαίνετε από αυτό κατάλαβα ότι είναι μία κανονική οικογένεια και ως εκ τούτου λογικό ήταν να δώσω την άδεια μου να κάνει τη βάπτιση. Στη συνέχεια όμως προέκυψε ότι τα παιδάκια αυτά τα οποία είναι αθώα και δεν έχουν καμία ανάμειξη ανατρέφονται από δύο πρόσωπα του ιδίου φύλου. Θεωρώ ότι βάπτιση τέτοιων παιδιών στην Ελλάδα δεν είχε γίνει ποτέ κάτι τέτοιο, είναι η πρώτη φορά που έγινε. Θα έπρεπε να κρατηθούν πάρα πολύ χαμηλοί τόνοι και φυσικά δεν νομίζω ότι ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος θα έπρεπε να κάνει μία τέτοια βάπτιση χωρίς να μου το έχει πει. Αν γνώριζα θα του έλεγα ότι Σεβασμιώτατε εγώ δεν μπορώ να δώσω μία τέτοια άδεια θα πρέπει να αναφερθώ στην Ιερά Σύνοδο εγγράφως, να μου απαντήσει εγγράφως η Ιερά Σύνοδος τι πρέπει να γίνει και ανάλογα με τις εντολές που θα λάβω από την προϊσταμένη μου Αρχή κι εγώ θα σας πω τι θα γίνει».
Ο Μητροπολίτης Αντώνιος είπε επίσης πως «δεν θεωρώ πως ένας Επίσκοπος πρέπει να κάνει μία τέτοια βάπτιση ούτως ώστε να δίνει τροφή σε οποιονδήποτε νομίζει ότι στην Εκκλησία όλα είναι επιτρεπτά».
Στην ερώτηση αισθάνεστε ότι παραπλανηθήκατε, απάντησε «φυσικά, διότι όταν μου γράφει ότι ήταν κανονική οικογένεια κι όταν τελικά δεν είναι οικογένεια με την μορφή που η Εκκλησία μας την θεωρεί οικογένεια δεν είναι παραπλάνηση»;
Όταν τον ρωτήσαμε προτίθεσθε να καταγγείλετε ευθέως τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο Μητροπολίτης Αντώνιος είπε, πως, «εγώ έκανα αναφορά στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, από εκεί και πέρα η Ιερά Σύνοδος ως αρμόδια Αρχή θα κρίνει αν πρέπει να γίνει αναφορά ή όχι».
Στην ερώτηση έκτοτε επικοινωνήσατε μαζί του να του πείτε Άγιε Αδελφέ τί είναι αυτό που κάνατε, απάντησε, πως, «όχι ούτε εγώ του έκανα τηλέφωνο, ούτε εκείνος τηλεφώνησε. Πληροφορήθηκα από αλλού ότι γνώριζε τον θόρυβο ο οποίος έγινε, γνώριζε ότι είχαν αρχίσει και τον έβριζαν, γνώριζε ότι διερωτώντο τί στάση πήρα εγώ και θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχει μία κάποια επικοινωνία μαζί μου».
Όταν τον ρωτήσαμε τίθεται και θέμα ληξιαρχείου, πώς αυτά τα νεοφώτιστα παιδιά καταχωρήθηκαν στην Μητρόπολη σας, δηλαδή όνομα πατρός, όνομα μητρός, απάντησε, πως, «αυτά βασικά από ότι είδαμε έχουν ήδη καταχωρηθεί με τα ονόματα τους στο ληξιαρχείο στην Αμερική, γιατί οι άνθρωποι οι οποίοι τα ανατρέφουν μένουν στην Αμερική και τα έχουν ήδη καταγράψει με τα βαφτιστικά ονόματα τα οποία ήδη έχουν λάβει».
Στην ερώτηση αν κάποτε αυτά τα παιδιά αναζητήσουν πιστοποιητικό βαπτίσεως και απευθυνθούν στην Μητρόπολή σας, είπε, «δόθηκε νομίζω ένα πιστοποιητικό που λέγει ότι βαπτίσθηκε το παιδί τάδε και έλαβε το όνομα Ελένη, δεν δόθηκαν περισσότερες λεπτομέρειες».
Ο Μητροπολίτης Αντώνιος είπε επίσης «γι’ αυτό έχω αποφασίσει και ήδη ετοιμάζω ένα σχέδιο και θα βγάζουμε άδεια βαπτίσεως, όπως βγαίνει η άδεια γάμου. Θα βγάζει η Μητρόπολη μας άδεια βαπτίσεως αφού συγκεντρώνονται όλα τα απαραίτητα στοιχεία και αφού το αρμόδιο γραφείο που θα έχομε στη Μητρόπολη θα κρίνει αν μπορεί να γίνει η βάπτιση, γιατί φοβούμαι να μην έχω ξανά προβλήματα».
Αναφορικά τι λέγει ο λαός της Μητροπόλεως, είπε, «θορυβήθηκε πολύ. Δόξα τω Θεώ έχομε πολύ ευσεβείς ανθρώπους οι οποίοι είναι κοντά στην Παράδοση της Εκκλησίας μας και ταράχθηκαν και δεν σας κρύβω ότι κι εγώ ταράχθηκα πολύ διότι θα έπρεπε στοιχειωδώς να με ενημερώσει και να μου πει Σεβασμιώτατε δεν είναι μία κανονική βάπτιση, είναι μία βάπτιση ιδιάζουσα, αυτό είναι εκείνο το οποίο με στενοχωρεί». Συμπλήρωσε πως «θα έπρεπε να γίνει σεμνά, ταπεινά, χωρίς καμία δημοσιότητα και φυσικά χωρίς την παρουσία αρχιερέως. Δεν μπορεί ένας αρχιερεύς να λέγει πως εγώ με την παρουσία μου ουσιαστικά επικυρώνω τον τρόπο αυτόν της ανατροφής των παιδιών».
Περί Μητροπολίτη Αντωνίου
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Αντώνιος γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Σπούδασε εις το Νομικό, Θεολογικό και Οικονομικό Τμήμα του Παν. Αθηνών. Γνωρίζει Αγγλικά και αρκετά καλά Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά. Χειροτονήθηκε Διάκονος υπό του τότε Διαυλείας και νυν πρ. Τρίκκης και Σταγών κ. Αλεξίου και Πρεσβύτερος υπό του αειμνήστου Γέροντός του Μητρ. Νικοπόλεως Μελετίου. Το 2012 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Σαλώνων υπό του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου . Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης και ως Εφημέριος εις το Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» και εις τον Ι. Ν. Αγ. Σκέπης Παπάγου. Εγκατεβίωσε επί 4ετία στο Αγιο Όρος και διετέλεσε Ηγουμενοσύμβουλος της Ι.Μ. Ασωμάτων – Πετράκη. Εργάσθηκε επί μακρόν εις την Οικονομική Υπηρεσία της Ι. Συνόδου, της οποίας ήτο επί οκταετία Γενικός Διευθυντής. Κατά την διάρκεια της θητείας του συνετέλεσε στην ανόρθωση των οικονομικών της Εκκλησίας, στην κατασκευή αρκετών κτηρίων και εις την ριζική ανακαίνιση του Συνοδικού Μεγάρου. Έχει συγγράψει άρθρα και επιστημονικές μελέτες. Διακρίθηκε ιδιαιτέρως ως ιεροκήρυκα και εξομολόγος. Μητροπολίτης Γλυφάδας εξελέγη την 20-3-2019.
https://www.exapsalmos.gr/2022/07/15/o-mitropolitis-glyfadas-antonios-apokleistika-ston-e-k-gia-tin-vaptisi-kai-ton-elpidoforo/

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ,Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Kάποτε, ἐνῶ κήρυττε ὁ Κύριος, ἦλ­θαν οἱ συγγενεῖς Του, ἡ Μητέρα Του καὶ οἱ νομιζόμενοι ἀδελφοί Του, μὲ σκοπό, ὅπως φαίνεται, νὰ Τοῦ ὑποδείξουν νὰ μὴν κουράζεται ὑπερβολικά, ἀφοῦ, ὅπως σημειώνει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, ὁ Κύριος καὶ οἱ Μαθητές Του ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀπασχόλησή τους μὲ τὰ προβλήματα τῶν ἀνθρώπων δὲν εὐκαιροῦσαν οὔτε νὰ φᾶνε (βλ. Μάρκ. γ´ 20 καὶ 31-35). Ἦλθαν, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν πολὺ κόσμο δὲν μπόρεσαν νὰ Τὸν πλησιάσουν. Κάποιος Τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι ἡ μητέρα Σου καὶ οἱ ἀδελφοί Σου ἔχουν σταθεῖ ἔξω καὶ θέλουν νὰ Σοῦ μιλήσουν. Ἐκεῖνος τότε ἔδειξε τοὺς ἀφοσιωμένους ἀκροατές Του καὶ εἶπε: «Νά ἡ μητέρα καὶ οἱ ἀδελφοί μου». Δηλαδή, νά ποιοὶ εἶναι οἱ συγγενεῖς μου. «Ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν» (Ματθ. ιβ´ [12] 50)· ὅποιος κάνει τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ποὺ εἶναι στοὺς οὐρανούς, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου. Ὁ Κύριος βέβαια «οὐκ ἀρνεῖται τὴν κατὰ φύσιν συγγένειαν, ἀλλὰ προστίθησι τὴν κατ᾿ ἀρετήν», σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 57, 466). Δὲν ἀρνεῖται τὴ φυσικὴ συγγένεια – γι᾿ αὐτὸ καὶ καρφωμένος πάνω στὸ Σταυρὸ φρόντισε νὰ παραδώσει τὴ Μητέρα Του στὴν προστασία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (βλ. Ἰω. ιθ´ [19] 26-27). Ἀλλὰ προσθέτει τὴ συγγένεια μὲ βάση τὴν ἀρετή, τὴν πνευματικὴ συγγένεια. Μιλᾶ γιὰ μιὰ ἄλλη οἰκογένεια, πνευματική. Ἡ οἰκογένεια αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Εἶναι ἡ οἰκογένεια ποὺ ἔχει τὴν ἀρχή της στὸ Θεό. Συστήθηκε «οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός… ἀλλ᾿ ἐκ Θεοῦ» (Ἰω. α´ 13). Ὁ Θεὸς θέλησε καὶ δημιούργησε τέτοιους δεσμοὺς μὲ τοὺς ἀνθρώπους· ὁ Θεὸς ὁ ἀπειροτέλειος καὶ ἀπρόσιτος, μπροστὰ στὸν Ὁποῖο στέκουν μὲ τρόμο οἱ ἄγγελοι. Ἐμεῖς οἱ χωματένιοι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι δὲν θὰ τολμούσαμε νὰ σκεφθοῦμε κάτι τέτοιο οὔτε νὰ τὸ ζητήσουμε. Ἡ πνευματικὴ συγγένεια λοιπὸν ἔχει τὴν ἀρχή της στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀσύλληπτη συγκατάβασή Του. Καὶ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, εἶναι χάρισμα. Μᾶς χορηγεῖται μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ἡ μέρα τῆς βαπτίσεώς μας εἶναι τὰ πνευματικά μας γενέθλια. Τότε πεθαίνει ὁ ἁμαρτωλὸς ἑαυτός μας μέσα στὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας καὶ γεννιέται ὁ καινούργιος, ὁ ἀναγεννημένος. Ἀνήκουμε πλέον στὸ Θεό, διότι δὲν εἴ­­­μαστε πιὰ μόνο δημιουργήματά Του, ἀλλὰ καὶ γινόμαστε κοινωνοὶ τῆς Χάριτος καὶ τῆς ἁγιότητός Του. Εἴμαστε φύτρα τοῦ Θεοῦ, «οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφ. β´ 19), δικοί Του ἄνθρωποι, μέλη τῆς οἰκογενείας Του, τοῦ σπιτιοῦ Του, τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἔχουμε τὸν Θεὸ Πατέρα, τοὺς ἄλλους Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς ἀδελφούς μας, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ πρωτότοκο ἀδελφό μας (βλ. Ρωμ. η´ 29). Ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Πνεῦμα τῆς «υἱοθεσίας» (Ρωμ. η΄ 15), ποὺ μᾶς μεταμόρφωσε σὲ τέκνα Θεοῦ, στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας· τὸ Ὁποῖο μᾶς δίνει τὴν πληροφορία καὶ τὴν παρρησία νὰ ἀπευθυνόμαστε πρὸς τὸν Θεὸ μὲ τὴ λέξη: «Πατέρα»! Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ συγγένεια βέβαια εἶναι θεῖο χάρισμα, ἀλλὰ πρέπει νὰ συντηρεῖται, νὰ ἐπιβεβαιώνεται καὶ νὰ αὐξάνει καθημερινὰ διὰ τῆς πίστεως, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ ἔργα ἀρετῆς καὶ ἁγιό­­τητος. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος δήλωσε ὅτι συγγενεῖς Του εἶναι ὅσοι ἐφαρμόζουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Πάντες υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. γ´ 26). Εἴμαστε συγγενεῖς τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Ἅγιος εἶναι ὁ Θεός, ἅγια εἶναι καὶ τὰ γνήσια τέκνα Του. Τὰ παιδιὰ μοιάζουν στὸν πατέρα τους. Ἂν θέλουμε λοιπὸν νὰ εἴμαστε γνήσια τέκνα Του, πρέπει νὰ ζοῦμε ζωὴ ἁγιότητος, ζωὴ μετανοίας καὶ καθάρσεως ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας. Εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ! Ἔχουμε ἀδελφούς, μὲ τοὺς ὁποίους μοιραζόμαστε τὴν ἴδια πίστη καὶ ἐλπίδα, τὸ ἴδιο πνευματικὸ τραπέζι, τὸν ἴδιο ἀγώνα, τοὺς ἴδιους πόθους καὶ τὶς ἴδιες ἀγωνίες. Προσβλέπουμε στὴν κοινὴ πατρίδα μας. Μιλᾶμε στὸν Πατέρα μας μαζὶ στὴν προσευχὴ καὶ στὴ Λατρεία, ἑνώνοντας τὶς φωνὲς καὶ τὶς καρδιές μας. Μιλᾶμε τὴν ἴδια γλώσσα, τὴ γλώσσα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τόσο περισσότερο ὅσο Τὸ ἀφήνουμε νὰ μᾶς κατευθύνει στὸ θεῖο θέλημα. Ἔτσι, γινόμαστε ἄξια τέκνα τοῦ Θεοῦ καὶ χαιρόμαστε πιὸ βαθιὰ τὸν μεταξύ μας ἀδελφικὸ σύνδεσμο. Ἔχουμε οἰκογένεια. Ἂς τὴ χαροῦμε. Ἂς ζήσουμε στὴ θαλπωρή της.ΟΣΩΤΗΡ2111

ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΕΝΟ ΛΑΔΙ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ - ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Οἱ περιπέτειες μὲ τοὺς μετανάστες ποὺ φεύγουν ἀπὸ τὶς πατρίδες τους μὲ σαπιοκάραβα, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ δοῦν μιὰ «ἄσπρη μέρα» στὴν Εὐρώπη, εἶναι λίγο - πολὺ γνωστές. Ἀρκετὰ γράφουν καὶ λένε οἱ ἐφημερίδες, τὰ ραδιόφωνα καὶ οἱ τηλεοράσεις. Ἀρκετοὶ βέβαια δὲν κατορθώνουν νὰ βγοῦν στὶς ἀκτές. Τοὺς καταπίνει ἡ θάλασσα μαζὶ μὲ τὰ σαπιοκάϊκα τῶν δουλεμπόρων τῆς Ἀνατολῆς. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τελικά βγαίνουν στὴν ξη-ρά, ἀντιμετωπίζουν πολὺ μεγάλες δυσκολίες. 

Μιὰ τέτοια οἰκογένεια μεταναστῶν ἦταν καὶ ὁ Μάρα μὲ τὴ γυναίκα του Μαλίλα καὶ τὰ δυό τους παιδιὰ Ταράκα καὶ Ταμέλα. Εἶχαν ξεκινήσει μὲ ὄνειρο καὶ ἐλπίδες γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο ἀπὸ τὴν πατρίδα τους, τὸ Πακιστάν, καὶ ζοῦσαν – τρόπος τοῦ λέγειν «ζοῦσαν» – κάπου στὴν Κορινθία. Δούλευαν σὲ μερικὰ κτήματα καὶ ἔμεναν δωρεὰν σχεδὸν σὲ μιὰ μικρὴ ἀποθήκη. Ἡ φτωχικὴ κατοικία τους ἦταν μέσα στὸ κτῆμα μιᾶς πιστῆς γυναίκας, τῆς κ. Ζηνοβίας, ποὺ τοὺς προστάτευσε. Στὸ πρόσωπό της γνώρισαν τὴ φιλοξενία καὶ ἀγάπη τῶν Ἑλλήνων καὶ μάλιστα τῶν ἀληθινῶν Χριστιανῶν. Πότε-πότε ἡ Ζηνοβία ἔκαμνε μὲ τρόπο λόγο στὴ Μαλίλα γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ τὴν Παναγία μας, γιὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο ποὺ εἶχε ἁγιάσει μὲ τὸ πέρασμά του τὴν Κορινθία, καὶ ἡ Μαλίλα τὴν ἔβλεπε μὲ τὰ μεγάλα ἐκφραστικά της μάτια καὶ τὴν ἄκουγε σιωπηλή. Ὅταν μάλιστα τῆς μιλοῦσε γιὰ τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὴ Σταύρωσή Του στὸ Γολγοθᾶ, τὰ μάτια τῆς Μαλίλας βούρκωναν καὶ δάκρυα αὐλάκωναν τὸ πρόσωπό της. Οἱ μέρες καὶ οἱ μῆνες κυλοῦσαν ἤρεμα. Τὰ Χριστούγεννα ἡ Ζηνοβία συνεννοήθηκε μὲ τοὺς δικούς της, τὸν ἄντρα της καὶ τὰ τρία παιδιά της, καὶ κάλεσαν τοὺς μετανάστες στὸ γιορτινὸ τραπέζι τους. Πόση χαρὰ ἔνιωθαν οἱ σπιτικοὶ μ’ αὐτὴ τὴ χειρονομία τους. Νόμιζαν πὼς φιλοξενοῦσαν στὸ τραπέζι τους τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ τότε στὴ Βηθλεὲμ δὲν ὑπῆρχε κάποιος τόπος νὰ γεννηθεῖ καὶ γεννήθηκε σ’ ἕνα στάβλο. Ἀλλὰ πόσο χαίρονταν καὶ οἱ ξένοι. Ἔλαμπαν τὰ πρόσωπά τους μὲ τὴν ἀγάπη ποὺ ζοῦσαν ἁπλόχερα καὶ μὲ τὰ χαμόγελα ποὺ ἔβλεπαν στὰ πρόσωπα τῶν σπιτικῶν... Δὲν πέρασαν ὅμως λίγες μέρες καὶ τὸ κακὸ ὁρμητικὸ καὶ ἄγριο χτύπησε τοὺς φτωχοὺς μετανάστες. Ἡ Μαλίλα ξαφνικὰ σφάδαζε ἀπὸ τοὺς πόνους. Ἡ Ζηνοβία γεμάτη συμπόνια τὴν ἔτρεξε ἀμέσως σὲ γιατρούς, καὶ οἱ γιατροὶ μετὰ ἀπὸ πολλὲς ἐξετάσεις ἀποφάνθηκαν ὅτι πρόκειται γιὰ ἐπιθετικὸ σκληρὸ καρκίνο καὶ ὅτι ἡ κατά στασή της ἦταν κρίσιμη. Ἔπρεπε νὰ μεταφερθεῖ στὴν Ἀθήνα. Ἡ Ζηνοβία συνεννοήθηκε μὲ τὸν ἄντρα της καὶ τὴν ἀνέβασαν μὲ τὸ αὐτοκίνητό τους στὸ ἀντικαρκινικὸ Νοσοκομεῖο «Με­­­­ταξᾶ» στὸν Πειραιά, ὅπου εἶχαν δυὸ γνωστοὺς γιατρούς. Στὸ δρόμο ἡ Ζηνοβία ἔδινε θάρρος στὴ Μαλίλα λέγοντας της: «Μὴ φοβᾶσαι· ὁ Χριστός μας, ποὺ ἀγαπάει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, θὰ σὲ βοηθήσει». Ὅταν ἔφτασαν στὸ Νοσοκομεῖο, ζήτησαν τοὺς γνωστοὺς γιατροὺς καὶ μὲ τὴ γνωριμία τους τὴν ἔβαλαν σ’ ἕνα δωμάτιο στὸν 7ο ὄροφο. Τὴν ἄλλη μέρα χειρουργήθηκε. Δὲν εἶχε ὄρεξη γιὰ φαγητὸ καὶ φαινόταν ὅτι δὲν εἶχε μέρες ζωῆς. Ἡ Ζηνοβία πηγαινοερχόταν κοντά της ἀπὸ τὴν Κόρινθο καί, καθὼς τὴν ἔβλεπε τελείως ἐξαντλημένη, ἀποφάσισε ἕνα ἀπόγευμα καὶ τῆς εἶπε: 

 –Μαλίλα μου, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ πιστεύουμε ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα καθαρίζεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ κάθε ἁμαρτία καὶ γίνεται ἕτοιμος γιὰ νὰ κληρονομήσει τὴν εὐτυχία τῶν οὐρανῶν. Σοῦ ἔχω πεῖ ἄλλοτε πόσο μᾶς ἀγαπάει ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος σταυρώθηκε γιὰ μᾶς γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ Διαβόλου καὶ νὰ ζοῦμε εὐτυχισμένοι στὸν Παράδεισο. Πιστεύεις στὸ Χριστό μας; 

 –Ναί! ἀπάντησε ἐκείνη μὲ ξεψυχισμένη φωνή. 

 –Θέλεις νά βαφτιστεῖς στό ὄνομά Του καί νά γίνεις Χριστιανὴ ὅπως ἐγώ; 

 –Θέλω! ἀπάντησε ζωηρότερα. 

 Σηκώθηκε ἀμέσως ἡ Ζηνοβία, τηλεφώνησε σὲ μιὰ φίλη της ποὺ ἦλθε γρήγορα, βρῆκαν τὸν ἱερέα τοῦ Νοσοκομείου, καὶ σὲ λίγο τελέσθηκε τὸ ἱερὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Διαβάστηκαν πρῶτα οἱ «Ἐπορκισμοί», γιὰ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ὁ Σατανὰς ἀπὸ τὴν ψυχή της, καὶ τελέστηκε στὴ συνέχεια ἡ ἱερὴ Ἀκολουθία. Ἡ ἀνάδοχος κ. Ζηνοβία ἄλειψε ὅλο τὸ σῶμα τῆς νεοφώτιστης μὲ τὸ ἅγιο ἔλαιο τοῦ Βαπτίσματος, καὶ ἡ πρώην Μαλίλα, ποὺ ἔλαβε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας «Μαρία», εἶπε: «Θέλω νὰ πεθάνω Χριστιανὴ Ὀρθόδοξη!». Καὶ ὁ ἱερέας πρόσθεσε: «Τὸ ἔλαιο τοῦ Βαπτίσματος εἶναι θαυματουργό. Εὔχομαι νὰ σοῦ χαρίζει ὁ Χριστός μας πάντα ὑγεία σώματος καὶ ψυχῆς». Καὶ τὴν κοινώνησε. Ἀνέκφραστη ἀγαλλίαση ἔνιωσε ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἡ νεοφώτιστη Μαρία! Πρώτη φορὰ ζοῦσε στὴ ζωή της τέτοια χαρά! Ὅταν τελείωσε τὸ ἱερὸ Μυστήριο, ἡ Μαρία αἰσθανόταν πολὺ καλά. Οἱ πόνοι της εἶχαν σταματήσει ἐντελῶς. Γι’ αὐτὸ ἡ Ζηνοβία, ἀφοῦ συνεννοήθηκε μὲ τοὺς γιατρούς, τηλεφώνησε στὴ φίλη της στὴν Ἀθήνα νὰ τὴν ἐπισκέπτεται καὶ τὴν ἄφησε μόνη της καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι της. Ἐπανῆλθε ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς μέρες καί, ἀφοῦ τὴν εἶδε ἤρεμη καὶ χωρὶς πόνους, τὴν πῆρε μαζί της μὲ τὴν ἄδεια τῶν γιατρῶν καὶ μὲ τὸ ἐξιτήριο καὶ τὴν ἔφερε στὸ κτῆμα της. Ἐκεῖ τὴ φρόντιζε σὰν ἀδελφή της. Ὁ ἄντρας καὶ τὰ παιδιὰ τῆς Μαρίας συγκινημένοι ἀπὸ τὴν ἀγάπη τῆς Ζηνο­βίας πίστεψαν στὸ Χριστὸ καὶ βαπτίστηκαν καὶ αὐτοὶ Χριστιανοί. Καὶ ζοῦν πλέον ὅλοι οἰκογενειακὰ προσεκτικὴ χριστιανικὴ ζωή. Ἐκκλησιάζονται καὶ κοινωνοῦν τακτικά. Καὶ ὅταν ἑπτὰ χρόνια μετὰ τὴν ἐγχείρηση πῆγαν στὸ Νοσοκομεῖο τοῦ «Μεταξᾶ» γιὰ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν χειρουργὸ ἰατρό, ἔκπληκτος ἐκεῖνος ἀναφώνησε, μόλις εἶδε τὴν Μαρία: 

 –’Εσύ! Ζεῖς! Δὲν πιστεύω στὰ μάτια μου! 

 –Ζῶ, γιατρέ, γιατὶ βαφτίστηκα! Μὲ ἔσωσε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ Τὸν λατρεύω! Ὁ γιατρός, ὁ ὀγκολόγος, τὴν κοίταζε καὶ τὴν ἄκουγε σαστισμένος. Καὶ χωρὶς νὰ πεῖ τίποτε ἄλλο, ἔκανε τὸν σταυρό του.OΣΩTHΡ2106

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ - ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ- ΤΟ ΑΓΙΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

 

«Βάπτισμα αἰχμαλώτοις λύτρον, ὀφλημάτων ἄφεσις, θάνατος ἁμαρτίας, παλιγγενεσία  ψυχῆς, ἔνδυμα φωτεινόν, σφραγὶς  ἀνεπιχείρητος, ὄχημα πρὸς οὐρανόν, βασιλείας πρόξενος, υἱοθεσίας   χάρισμα».

(Ὁμιλία προτρεπτικὴ εἰς τὸ ἅγιον  Βάπτισμα, ΕΠΕ 6, 262)

Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση

Τὸ ἅγιο Βάπτισμα εἶναι λύτρο αὐτῶν ποὺ εἶναι αἰχμάλωτοι στὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο, εἶναι συγχώρηση τῶν ὀφειλῶν τῆς ἁμαρτίας, εἶναι θάνατος τῆς ἁμαρτίας, ἀναγέννηση τῆς ψυχῆς, ἔνδυμα φωτεινό, σφραγίδα ἀπαραβίαστη, ὄχημα ποὺ ὁδηγεῖ στὸν οὐρανό, αἰτία ἀπολαύσεως τῆς θείας Βασιλείας, δῶρο  ποὺ μᾶς ἀναδεικνύει υἱοὺς Θεοῦ.

ΑΓΙΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ Η΄ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΙΕΡΟ ;

                                       

Εἶναι πολὺ εὐχάριστο τὸ ὅτι παρὰ τὴ ραγδαία ἀποξένωσή μας τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἀπὸ τὶς ἱερὲς παραδόσεις τῆς φυλῆς μας, τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλήνων στὴν πατρίδα μας, ἔστω κι ἂν οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς δὲν εἶναι συνειδητοὶ πιστοί, φροντίζουν νὰ βαπτίζουν τὰ παιδιά τους. Ἡ βάπτιση τοῦ παιδιοῦ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ χαρμόσυνο οἰκογενειακὸ γεγονός, γιὰ τὸ ὁποῖο συνήθως οἱ γονεῖς του δείχνουν ἰδιαίτερη φροντίδα νὰ γίνουν ὅλα μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο, ἐνῶ λαμπρύνεται καὶ ἀπὸ τὴν παρουσία καὶ τὶς εὐχὲς τῶν συγγενῶν καὶ τῶν φίλων. 

 Ὡστόσο, ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας ἐπισημαίνουν, καὶ ἐμεῖς οἱ ἁπλοὶ πιστοὶ μὲ πόνο διαπιστώνουμε – κάποτε καὶ μὲ αἰσθήματα συνενοχῆς – ἐκτροπὴ στὸν τρόπο συμμετοχῆς στὸ ἱερὸ Μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. 

Ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς παρισταμένους ὄχι σπάνια συζητοῦν μεταξύ τους μέσα στὸ Ναό, ἢ καὶ ἔξω, ἀδιάφοροι γιὰ τὰ τελούμενα. Ἡ ἐνδυμασία τῶν παρευρισκομένων συχνὰ δὲν εἶναι σεμνή, προδίδει ἀσέβεια στὴν ἱερότητα τοῦ χώρου καὶ τοῦ Μυστηρίου. Ὁ ἱερὸς Ναὸς ἐξάλλου ἀλλοιώνεται κάποτε μὲ ἀνοίκεια, ἀταίριαστα στολίδια, ξένα πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Μυστηρίου (μπαλόνια κ.ἄ.), καὶ συχνότερα μὲ τὴν τοποθέτηση τριπόδων, προβολέων κ.λπ., γιὰ νὰ διευκολυνθεῖ ἡ πληθωρικὴ καὶ ἀδιάκριτη βιντεοσκόπηση καὶ φωτογραφικὴ κάλυψη τῆς τελετῆς. 

Δίνεται μᾶλλον προσοχὴ στὸ ἂν ἔκλαψε ἢ ὄχι τὸ νεοφώτιστο ὅταν βυθίστηκε στὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας, τί ὡραῖα σύνολα φοροῦσαν οἱ γονεῖς, ὁ νονὸς καὶ ἡ νονά… Μαζὶ μὲ ὅλα αὐτὰ ἔχουν κάνει τὴν ἐμφάνισή τους καὶ προσκλητήρια στὰ ὁποῖα τὸ Μυστήριο ἀντιμετωπίζεται ἐπιπόλαια καὶ κοσμικά, κάποτε δὲ καὶ μὲ ἀσέβεια. Σὰν νὰ πρόκειται γιὰ κοινωνικὴ ἐκδήλωση, γιὰ ἐθιμοτυπικὸ γεγονός, ποὺ δυστυχῶς ἔχει καταντήσει νὰ δίνει ὕλη στὴν ἀνθρώπινη ματαιοδοξία καὶ ἔχει γίνει ἀντικείμενο ἐμπορευματοποιήσεως. 

Εἴμαστε δηλαδὴ μάρτυρες τῆς βεβηλώσεως τοῦ Μυστηρίου, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ ἄγνοια καὶ ἐλλιπὴ κατήχηση τῆς πλειοψηφίας τῶν πιστῶν. Ἀλλὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα εἶναι Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν περιέχει νεκρές, τυπικὲς κινήσεις καὶ Εὐχές, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὰ τελούμενα, ἀπὸ ὅσα βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε νὰ γίνονται, ἐνεργεῖ ἡ παντοδύναμη Χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο. 

Κατὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα λαμβάνει χώρα ἕνα συγκλονιστικὸ θαῦμα: ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἁρπάζει ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ σατανᾶ ἕναν ἄνθρωπο, τὸν βαπτιζόμενο, καὶ τὸν ἐνσωματώνει στὴν Ἐκκλησία, στὸ χῶρο τῆς Χάριτος καὶ τῆς ἐλευθερίας. 

Ἄν καταλαβαίναμε τί συντελεῖται στὸ ἅγιο Βάπτισμα, ὄχι ἁπλῶς δὲν θὰ μιλούσαμε ἢ γελούσαμε, ἀλλὰ θὰ συμμετείχαμε προσευχητικὰ μὲ μεγάλη συνοχὴ καρδίας, θὰ κλαίγαμε ἀπὸ τὴ χαρά μας. Θὰ πηγαίναμε ὅλοι στὸ Νάρθηκα ν᾿ ἀκούσουμε μὲ συγκλονισμὸ τοὺς φοβεροὺς Ἀφορκισμούς, μὲ τοὺς ὁποίους ὁ ἱερέας διατάζει τὸν σατανὰ νὰ ἐξέλθει ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ νηπίου – διότι τὸ νήπιο εἶναι μὲν ἀθῶο, ἀλλὰ φέρει τὴ βαριὰ κληρονομιὰ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, τὴν ἔντονη ροπὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία, τὴν ὁποία δὲν ἔχει ἐκδηλώσει ἀκόμη λόγῳ τῆς νηπιότητός του, ἀλλά, ἂν δὲν βαπτισθεῖ, θὰ τὴν ἐκδηλώσει πολὺ ἔντονη ἀργότερα, ὅπως ἐπίσης θὰ εἶναι ἐκτεθειμένο καὶ εὐάλωτο σὲ ὁποιαδήποτε δαιμονικὴ προσβολή. Κατόπιν ν᾿ ἀκούσουμε μὲ προσοχὴ τὶς φρικτὲς ὑποσχέσεις τῆς ἀποτάξεως καὶ συντάξεως ποὺ δίνει μὲ τὸ στόμα τοῦ ἀναδόχου τὸ νήπιο ποὺ πρόκειται νὰ βαπτισθεῖ: 

«–Ἀποτάσσῃ τῷ σατανᾷ…; 

–Ἀποτάσσομαι… 

–Συντάσσῃ τῷ Χριστῷ; 

–Συντάσσομαι…». 

Καμιὰ σχέση μὲ τὸν σατανὰ καὶ τὶς δυνάμεις του, καμιὰ σχέση μὲ τὴν ἁμαρτία! Τέλεια ὑπακοὴ στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό! Ἐκείνη τὴν ὥρα θὰ πρέπει νὰ προσευχηθοῦμε μυστικὰ ὁ νεοσύλλεκτος στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ νὰ φυλάξει τὶς ὑποσχέσεις του. Νὰ ἀναλογισθοῦμε ἂν κι ἐμεῖς φυλάττουμε αὐτὲς τὶς ὑποσχέσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες θὰ δώσουμε λόγο κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Κι ἀκόμη νὰ παρακολουθήσουμε μὲ ἰδιαίτερη συγκίνηση τὸ κεντρικὸ σημεῖο τοῦ Μυστηρίου, τὴν τριπλὴ βύθιση τοῦ νηπίου στὸ ἁγιασμένο νερὸ τῆς κολυμβήθρας: –«Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ…». Σὲ ποιὸ ὄνομα; «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». 

Μὲ τὴν τριπλὴ κατάδυση καὶ ἀνάδυση ὁ βαπτιζόμενος συμμετέχει στὸ θάνατο, στὴν τριήμερη Ταφὴ καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου! 

Ἂν εἴχαμε καθαρὰ πνευματικὰ μάτια, θὰ βλέπαμε ἕναν καταρράκτη θείας Χάριτος νὰ περιλούζει τὸν βαπτιζόμενο καὶ νὰ δημιουργεῖ ριζικὴ μεταβολή, τέλεια πνευματικὴ κάθαρση. 

Θὰ βλέπαμε νὰ συντελεῖται μιὰ πνευματικὴ γέννηση· νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν κολυμβήθρα ἕνας νέος ἄνθρωπος, ὁ ἴδιος ἀλλὰ ὄχι ὁ ἴδιος, μέλος πλέον τῆς Ἐκκλησίας, δεκτικὸς τῆς Χάριτος τῶν ἱερῶν Μυστηρίων της, ἔχοντας τώρα τὴ δύναμη νὰ ζήσει τὴ ζωὴ τῆς ἁγιότητος, ἀδελφὸς τοῦ Χριστοῦ, παιδὶ τοῦ Θεοῦ Πατρός. 

Ὁ πρώην ἐξόριστος τῆς ἐπίγειας Ἐδὲμ καὶ ὑποψήφιος κατάδικος τοῦ Ἅδη γίνεται κληρονόμος τοῦ οὐράνιου Παραδείσου, μὲ δικαιώματα στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ! Δικαιώματα ἀναφαίρετα, ἐκτὸς ἐὰν τὰ ἀπαρνηθεῖ ὁ ἴδιος ὁ βαπτιζόμενος. 

Ἂν εἴχαμε καθαρὰ πνευματικὰ μάτια, δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ κοιτάξουμε στὴν κολυμβήθρα, ἀπὸ τὴ δόξα καὶ λαμπρότητα ποὺ ἀκτινοβολεῖ τὸ παιδί. «Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. γ´ 27). Σήμερα αὐτὸ τὸ παιδὶ ντύνεται τὸν Χριστό, τὸ φῶς τοῦ κόσμου, γίνεται ἕνα μὲ τὸν Κύριο τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, γιὰ νὰ πορευθεῖ μαζί Του, ἂν θέλει, σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ νὰ ζήσει μαζί Του στὴν αἰωνιότητα. Ἐμεῖς, πῶς τὸ ζοῦμε αὐτὸ τὸ θαῦμα; ΟΣΩΤΗΡ2098

ΣΗΜΕΙΩΣΗ.

ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΟΥ  ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΥ

1. ΔΕΝ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ  ΚΑΤΑ ΤΟΣΟ  ΕΝΤΟΝΟ ΤΡΟΠΟ Η ΡΟΠΗ ΠΟΣ  ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΣΤΟΝ ΒΑΠΤΙΣΘΕΝΤΑ ΟΣΟ ΣΤΟΝ ΑΒΑΠΤΙΣΤΟ.

2. ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ  ΤΟΣΟ  ΠΟΛΥ  ΕΥΑΛΩΤΟΣ  ΣΕ  ΔΑΙΜΟΝΙΚΕΣ  ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ Ο ΒΑΠΤΙΣΘΕΙΣ ΟΣΟ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΑΠΤΙΣΘΗΚΕ.

3. ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ  ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ  ΝΑ  ΔΕΧΕΤΑΙ  ΤΗΝ ΘΕΙΑ  ΧΑΡΗ ΕΝΩ Ο ΜΗ ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟΣ  ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ  ΔΕΧΘΕΙ  ΤΗΝ ΘΕΙΑ  ΧΑΡΗ.

Μὲ τὴ θεία Κοινωνία ὁ Χριστὸς ἔρχεται καὶ μένει μέσα μας

 Πλησιάσατε... «πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων». 

       Τὸ χωρίο μὲ τὸ ὁποῖο ἀρχίσαμε εἶναι ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή. Τί λέει; Λέει ὅτι οἱ πιστοί, εἰσερχόμενοι διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος στὴν Ἐκκλησία, βρισκόμαστε σὲ νέο κόσμο. Βρισκόμαστε σὲ κάτι πολὺ ἀνώτερο ἀπὸ τὸ ὄρος Σινᾶ, στὸ ὁποῖο βρέθηκαν οἱ Ἑβραῖοι μετὰ τὴ θαυμαστὴ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης. Ποῦ βρισκόμαστε; Βρισκόμαστε στὸν οὐρανό, κοντὰ στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ἀνάμεσα στοὺς ἀγγέλους καὶ μεταξὺ τῶν πνευμάτων τῶν δικαίων ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν γίνει τέλειοι: «Προσεληλύθατε... πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων» (Ἑβρ. ιβ΄ 18, 23). Ποιοὶ ὅμως εἶναι αὐτοὶ οἱ δίκαιοι; Εἶναι οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι καὶ τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Πῶς ὅμως οἱ πρὸ Χριστοῦ δίκαιοι ἔγιναν τέλειοι; Οἱ δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ αὐτοὶ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δικαιώθηκαν. Λόγῳ τῆς ἀρετῆς τους ἔλαβαν τὴ χάρη τῆς Θυσίας τοῦ Κυρίου προκαταβολικά. Μὲ τὴ χάρη αὐτὴ εἶχαν φθάσει σὲ τελειότητα ἀρετῆς, γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τὰ ὀνόματά τους τὰ τιμᾶ ἕνα - ἕνα κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἔτους καὶ ὅλα μαζὶ τὴν Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα, ὁπότε μνημονεύει «πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων ἀπὸ Ἀδὰμ ἄχρι καὶ Ἰωσὴφ τοῦ μνήστορος». Ἡ Ἐκκλησία τὸ φανερώνει αὐτὸ καὶ στὴν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως, ὅπου ὁ Χριστὸς κρατάει μὲ τὸ ἕνα του χέρι τὸν Ἀδὰμ καὶ μὲ τὸ ἄλλο τὴν Εὔα, ἐνῶ πίσω τους εἶναι τὸ λοιπὸ πλῆθος τῶν διὰ τοῦ Χριστοῦ σεσωσμένων. Αὐτοὶ ὅλοι εἶναι τέλειοι, «τετελειωμένοι». Ἀναμένουν δὲ τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν τελικὴ κρίση. Αὐτὸ θὰ γίνει κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία, ὁπότε θὰ λάβουν τὴν πλήρη δόξα γιὰ τὴν ἀρετή τους, γιὰ τὴν τελειότητά τους. Σ᾿ αὐτὴ τὴν τελειότητα καλεῖται νὰ φθάσει καὶ κάθε πιστὸς χριστιανός, ὅλοι ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ μᾶς ποιὰ ἦταν ἡ προϋπόθεση εἰσόδου μας στὴν Ἐκκλησία; Προϋπόθεση γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὴν Ἐκκλησία ἦταν τὸ ἅγιο Βάπτισμα, ποὺ μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ κάθε ἁμάρτημα καὶ μᾶς ἀναγεννᾶ πνευματικά, καὶ τὸ ἅγιο Χρῖσμα, ποὺ μᾶς παρέχει τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὰ λάβαμε οἱ περισσότεροι σὲ πολὺ μικρὴ ἡλικία. Καὶ ὄντως βγήκαμε ἅγιοι καὶ τέλειοι ἀπὸ τὴν ἁγία κολυμβήθρα. Ὅμως καὶ μετὰ τὸ Βάπτισμα παραμένει ἡ τάση πρὸς τὴν ἁμαρτία. Στὰ στήθη τοῦ κάθε ἀνθρώπου βαθιά - βαθιὰ ὑπάρχει ἡ φορὰ πρὸς τὴ διαφθορά. Εἶναι οἱ πέντε αἰσθήσεις σὺν τὴν ἕκτη, τὴ φαντασία, ποὺ μᾶς ὠθοῦν πρὸς τὸ κακό. Αὐτὲς τὶς αἰσθήσεις ποιὸς θὰ τὶς ὁδηγήσει γιὰ νὰ μὴν ὠθοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἁμαρτία; Ποιὸς θὰ τὶς βοηθήσει νὰ μὴν ἁμαρτάνουν; Ὑπάρχει ἕνας βαθὺς ἀναστεναγμός, μιὰ κραυγὴ πόνου στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου: Πόσο δυστυχισμένος καὶ ἀξιολύπητος εἶμαι ἐγώ, κραυγάζει ἐκ μέρους τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου ὁ Ἀπόστολος! Ποιὸς θὰ μὲ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ σῶμα μου, ποὺ εἶναι κυριευμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ποὺ ἔχει γίνει πλέον ἕδρα καὶ ὄργανο τοῦ θανάτου; Εὐχαριστῶ τὸν Θεό, συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος, ποὺ μὲ ἔσωσε διὰ τοῦ Κυρίου μου Ἰησοῦ Χριστοῦ (ζ΄ 24-25). Ὁ ἅγιος Νικόδημος γράφει γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐξομολογήσεως: «Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα καθαρίζει τὴν ψυχὴν ἡ ἐξομολόγησις καὶ κάμνει αὐτὴν ὡραίαν καὶ πάγκαλον». Καὶ μετὰ τὴν Ἐξομολόγηση ἡ συμμετοχή μας στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχα- ριστίας. Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι τὸ τελικὸ στάδιο γιὰ νὰ κατευθυνθεῖ ὁ ἄνθρωπος στὴν τελειότητα. Μὲ τὴ θεία Κοινωνία ὁ Χριστὸς ἔρχεται καὶ μένει μέσα μας καὶ μᾶς ἁγιάζει, μᾶς τελειοποιεῖ. Τὸ ἔλεος τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ νὰ δώσει τὴν τελειότητα καὶ σὲ ὅλους ἐμᾶς, γιὰ νὰ πορευθοῦμε πρὸς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τὸ πιστεύουμε, τὸ ἐλπίζουμε. Ἀναζητοῦμε νὰ πληρωθοῦμε καὶ νὰ τελειωθοῦμε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.Ο ΣΩΤΗΡ2043

Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους.....!!!

Του Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ Κονγκ κ. Νεκταρίου
Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα… 

Ο Ναός του Αγίου Λουκά είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως και την είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.

Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει με ένα τρόπο περίεργο. Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα. Γονατίζει. Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.

Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. Mου δείχνει τον νεαρό και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.

«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει.

Του κάνω νόημα πως δεν θα σταματήσω. Δεν θέλω να του πω ότι γνωρίζω τι συμβαίνει. Δεν θέλω να τους τρομάξω.

Ο νεαρός είχε ασχοληθεί ενεργά με πρακτικές της Νέας Εποχής. Με επικλήσεις πνευμάτων και τέτοια σχετικά. Είχε φθάσει σε επίπεδο να συνδιαλέγεται με τα πνεύματα που επικαλείτο. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησε πως η επαφή του με αυτά τα πνεύματα του δημιουργούσε σαβαρά πνευματικά και σωματικά προβλήματα. Ένιωθε μέσα στο σώμα του μια σκοτεινή δύναμη να τον κυριεύει και να τον συνθλίβει.

Προσπάθησε να βρει θεραπεία σε φημισμένους ψυχοθεραπευτές. Στη συνέχεια πλησίασε ένα φημισμένο Προτεστάντη Πάστορα. Εκείνος του έκανε κάποιους εξορκισμούς. Η κατάσταση δεν βελτιωνόταν. Και τότε ο Πάστορας του είπε: «Εγώ αυτό μπορώ να σου κάνω. Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους».

Δεν είχε ξανακούσει για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ρώτησε για πληροφορίες και μια Κυριακή ήρθε στον ναό του Αγίου Λουκά και παρακολούθησε την Λειτουργία. Για πρώτη φορά ένιωσε κάτι διαφορετικό να συμβαίνει μέσα του. Ένα αίσθημα πρωτόγνωρο. Με πλησίασε. Μου διηγήθηκε την ιστορία του. Και από εκείνη την ημέρα όχι μόνο εντάχθηκε στο πολύμηνο πρόγραμμα κατηχήσεως αλλά ερχόταν ανελλειπώς σε όλες τις ακολουθίες οι οποίες ετελούντο στο Ναό.

Σήμερα ήρθε η ευλογημένη στιγμή γι᾽ αυτόν νά δεχθεί το άγιο βάπτισμα. Και τώρα, την ιερή ώρα των εξορκιστικών προσευχών, αυτός δίνει τον δικό του αγώνα. Κυριολεκτικά παλεύει.

Οι ευχές τελειώνουν. Ήρθε η ώρα της αποτάξεως του Σατανά.

«Ἀποτάσσῃ τῷ Σατανᾷ;», ρωτώ.

Οι κατηχούμενοι με την σειρά τους απαντούν. Ο νεαρός, ακόμα γονατιστός, απαντά με σβηστή και τρεμάμενη φωνή: «Ἀποτάσσομαι».

Προχωρώ στις ερωτήσεις της Συντάξεως με το Χριστό. Το ίδιο σκηνικό. Αλλά τώρα, την ώρα που απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεως, ο νεαρός σηκώνεται δειλά δειλά. Σταμάτησε να βήχει και να μουγκρίζει. Το πρόσωπό του όμως παραμένει κάτωχρο.

Ἡ Ἀκολουθία της Βαπτίσεως συνεχίσθηκε χωρίς άλλα απρόοπτα. Στο τέλος οι τρείς νεοφώτιστοι κοινώνησαν για πρώτη φορά το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου. Οι πιστοί σπεύδουν με χαρά να τους ευχηθούν. Ο νεαρός παραμένει σιωπηλός, κάτωχρος αλλά ήρεμος.

Την επομένη, ο νεοφώτιστος πλέον νεαρός άνδρας ήρθε να με επισκεφθεί στο Γραφείο.

«Θέλω να σας μιλήσω για εχθές», μου λέγει.

«Ευχαρίστως», του απαντώ. «Σε ακούω».

Μου διηγείται τι του συνέβη την ώρα της κατηχήσεως. Άκουγε μέσα του δεκάδες φωνές να ουρλιάζουν. Ένιωσε κάποιες σκοτεινές παρουσίες να παλεύουν. Ένιωσε να πνίγεται. Την ώρα της Σύνταξης έβλεπε τα σκοτεινά πνεύματα να φεύγουν σαν καπνός μέσα από το σώμα του. Οι φωνές και η αίσθηση του πνιγμού σταμάτησαν. Ηρέμησε.

Το βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί μια σκοτεινή παρουσία μπήκε στο δωμάτιό του. Το σκοτεινό πνεύμα τον ρώτησε: «Γιατί μας έδιωξες; Γιατί;»

Τον παρακολουθούσα χωρίς να μιλώ. Συνέχισε την διήγηση.

«Έκαμα το σταυρό μου και το σκοτεινό πνεύμα εξαφανίσθηκε. Πάτερ, αλήθεια σας λέγω. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωσα φόβο. Μάλλον το αντίθετο. Ήταν η πρώτη φορά που ἐνιωσα πως το σκοτεινό πνεύμα είχε κυριευθεί από φόβο.»

Δεν μίλησα. Τον σταύρωσα. Τον αγκάλιασα και δακρυσμένος ψέλλισα: «Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ πάντας ἀνθρώπους θέλων σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»

Περιοδικό Πάντα τα Έθνη
ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΜΑΙΟΣ 2015

https://www.vimaorthodoxias.gr/peri-zois/an-theleis-kati-perissotero-pigaine-stous-orthodoxous-2/

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΠΑΡΑΛΥΤΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΘΗΚΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ !

Η συγκλονιστική εξομολόγηση του ποδοσφαιριστή που έμεινε παράλυτος και βαπτίστηκε Ορθόδοξος




       Ο Μιχάι Νέσου( wikipedia )τραυματίστηκε σοβαρά στις 10 Μαίου 2011 σε μία προπόνηση της ολλανδικής Ουτρέχτης.Συγκρούστηκε με τον συμπαίχτη του Alje Schut και υπέστη κάταγμα σπονδύλου στην αυχενική μοίρα.

        Ο Νέσου έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω.Στην αρχή δεν μπορούσε να κινήσει παρά μόνο τα βλέφαρά του.'Επειτα άρχισε να μιλάει και σιγά-σιγά άρχισε να κινεί το δεξί του χέρι.Με αυτό μπορεί να χειριστεί το καρότσι του.Από τον Φεβρουάριο του 2012 μπορεί να κινήσει και το αριστερό του χέρι




           Μέχρι την 10η Μαίου 2011 ο Μιχάι Νέσου είχε παίξει στην Στεάουα Βουκουρεστίου και στην Ουτρέχτη για τρία χρόνια..Την πρώτη του χρονιά ήταν υποψήφιος για τον τίτλο του καλύτερου αριστερού μπακ του Ολλανδικού πρωταθλήματος μαζί με τους Βαν Μπρόκχορστ και Ούρμπι Εμμανούελσον.Αυτός ανακηρύχθηκε καλύτερο αριστερό μπακ.Έπαιξε στην Εθνική ομάδα της Ρουμανίας 8 φορές.

       Μετά το ατύχημα που τον άφησε παράλυτο,τον Μιχάι τον εγκατέλειψε η σύζυγός του ενώ πέθαναν και οι γονείς του

       Ο Μιχάι Νέσου πριν 3 χρόνια πήρε μία σημαντική για την ζωή του απόφαση την οποία είχε κρατήσει κρυφή μέχρι πριν λίγες ημέρες. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος.

       «Στα δυόμιση χρόνια από το ατύχημά μου αποφάσισα να βαπτιστώ Ορθόδοξος.Δεν ξέρω γιατί συνέβη ακριβώς αυτό σε εμένα,αλλά με βοήθησε να ανακαλύψω τον αληθινό μου εαυτό»,δήλωσε ο πρώην αμυντικός στο τηλεοπτικό κανάλι του Πατριαρχείου της Ρουμανίας''Τρίνιτας''

      Ο Μιχάι Νέσου, ο οποίος ήταν Πεντηκοστιανός,ομολόγησε πως κατανοεί το ατύχημα που του συνέβη σαν κάτι θετικό:«Ίσως πριν να είχα κάνει ελάχιστα καλά πράγματα και τότε το ατύχημα,ακόμη κι αν εκ πρώτης όψεως ο κόσμος το βλέπει σαν μία τραγωδία,μία κατάρα,μπορεί να μετατραπεί σε μία ευλογία»

       «Η μεγαλύτερη επιθυμία μου ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής.Η δεύτερη επιθυμία μου ήταν να αποκτήσω πολλά χρήματα.Τι θα τα έκανα,δεν ξέρω,δεν έχω καταλάβει ούτε μέχρι τώρα»

Γρήγορα πέρασε στην στιγμή του ατυχήματος το οποίο βλέπει σαν ένα νέο βήμα στην ζωή του την οποία όμως τώρα υπάρχει και η πίστη στον Θεό:

«Δεν ξέρω γιατί μου συνέβη αυτό.Εμένα όμως με βοήθησε να ανακαλύψω μέσα μου αυτό που πραγματικά είμαι και όχι αυτό που ήθελα να φαίνομαι.Ότι μου συμβαίνει κάθε μέρα με κάνει να επιστρέφω εκεί απ'όπου ξεκινήσαμε όλοι,δηλαδή στο Θεό.Σαν να μην σε ενοχλεί που είσαι στην καρότσι και αισθάνεσαι πως έχεις ίδιες πιθανότητες με όλον τον κόσμο.Πλούσιους και φτωχούς,υγιείς και ασθενείς.

       Πιστεύω ότι ο Θεός μου έδωσε πολλά χαρίσματα τα οποία δεν αξιοποίησα.Το μυαλό μου ήταν μόνο στο ποδόσφαιρο και όλα τα υπόλοιπα τα πέταξα στα σκουπίδια.Είχα ταλέντο στην ζωγραφική,τελείωσα το Καλλιτεχνικό Λύκειο.Δεν έδωσα όμως την πρέπουσα σημασία,το μυαλό μου ήταν στο ποδόσφαιρο

         Στο γήπεδο έβγαζα σκληράδα στο σπίτι όμως ήμουν σαν ένα αρνάκι.Ήθελα να αποδείξω σε όλους πως παρότι ήμουν έτσι μικρόσωμος και αδύναμος,μπορούσα να παλαίψω με τον οποιοδήποτε ως ίσος προς ίσο.Αποκάλυπτα την θέλησή μου.Στον κόσμο άρεσε αυτό,δεν ξέρω πόσο χρήσιμο ήταν για μένα,ο κόσμος όμως με αγάπησε γι αυτό.

        Ο Νέσου διηγείται και για τις στιγμές που αισθάνθηκε απελπισία και πως έγινε πιστός χριστιανός:

«Στον πολύ κόσμο οι ποδοσφαιριστές δεν δίνουν την εντύπωση ανθρώπων με μεταφυσικές ανησυχίες,εγώ όμως είχα συμπαίχτες και φίλους-ποδοσφαιριστές με μεγάλη πίστη.Χάρη σε αυτούς ακολούθησα αυτόν τον δρόμο.Δύο χρόνια μετά το ατύχημα αποφάσισα να βαπτιστώ ορθόδοξος.          Μετά από δύο χρόνια αναζητήσεων, ερωτοαποκρίσεων και προσκυνημάτων(μεταξύ των οποίων και στην Μονή Βατοπαιδίου κατόπιν προτροπής του ιδιοκτήτη της Στεάουα Βουκουρεστίου Τζίτζι Μπέκαλι) άρχισε να μου αρέσει αυτός ο κόσμος. Μου αρέσει να διαβάζω,μου αρέσει να συζητώ με γέροντες σε κάποιο μοναστήρι.

      Μετά το ατύχημα έθεσα πολλές ερωτήσεις. Γιατί;ήταν η αγαπημένη μου ερώτηση.Γιατί σε εμένα; Μετά την πρώτη εξομολόγηση μου ''ανοίχθηκε ένα παραθυράκι''Εγώ νόμιζα τον εαυτό μου κάτι σημαντικό και μετά αναρωτιόμουν τι κάνω τώρα;
       Μέσω του ατυχήματός μου ο Θεός ήθελε να κάνει κάτι καλό με την ζωή μου. Κι αν όλος ο κόσμος βλέπει το ατύχημα σαν μία κατάρα,αυτό μπορεί να μετατραπεί σε ευλογία.

     Αν και ο πόνος μου είναι μεγάλος αισθάνομαι μία μεγάλη χαρά.Όταν αισθάνομαι άσχημα παίρνω τηλέφωνο τον πνευματικό μου και εκείνος μου λέει:Έλα ''σήκω''τώρα.

Ότι συμβαίνει στην ζωή μας δεν γίνεται τυχαία. Υπάρχει κάποιος λόγος. Όταν ήλθε ο ψυχολόγος μετά το ατύχημα μετά από μία εβδομάδα τον έδιωξα.Μου φαινόνταν πως αυτός έχει ανάγκη από ψυχολόγο,όχι εγώ.Εγώ πιστεύω και σε κάτι άλλο.Στην φιλία. Ένας φίλος πραγματικός,ο οποίος σε αγαπάει χωρίς όρους,έχει πιο πολλά να μου πει απ'ότι ένας ψυχολόγος.

     Σε μία άλλη συνέντευξη ο Μιχάι αποχαιρετώντας τον δημοσιογράφο του είπε:''Να πας στο καλό και να θυμάσαι:Στην ζωή λίγα πράγματα είναι σημαντικά. Να πιστεύεις,να αγαπάς και να δίνεσαι στους άλλους''


O Alje Schut ξανασυναντάει τον Μιχάι Νέσου


       Όσο για τον Alje Schut,τον ποδοσφαιριστή με τον οποίο συγκρούστηκε σε εκείνη την προπόνηση,είπε σε μια συνέντευξή του:

«Τίποτα δεν ειναι πια το ίδιο, ό,τι συνέβη με άλλαξε. Δεν περνάει μέρα που να μην σκέφτομαι τον Μιχάι.Τον σκέφτομαι και πριν κοιμηθώ.Τον σκέφτομαι και όταν ξυπνάω.Δεν είμαι θρησκευόμενος,αλλά τώρα προσεύχομαι στον Θεό κάθε μέρα για να τον κάνει καλά».


Ο Μιχάι Νέσου έχει φτιάξει ένα ίδρυμα για παιδια με κινητικές αναπηρίες http://www.fundatiamihainesu.ro/

πηγή/Επιμέλεια-Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot