Γιατί δεν έδωσαν το βραβείο Νόμπελ στον Γεώργιο Παπανικολάου που ανακάλυψε το τεστ ΠΑΠ και έσωσε εκατομμύρια γυναίκες από τον καρκίνο

Ο Γεώργιος Παπανικολάου, γνωστός για το «τεστ Παπ», προτάθηκε δύο φορές για το Βραβείο Νόμπελ το 1953 και το 1960. Και τις δύο φορές όμως, η Bασιλική Aκαδημία της Στοκχόλμης αρνήθηκε την κορυφαία επιβράβευση στον άνθρωπο που έφερε την επανάσταση στη διάγνωση για τον καρκίνο του τραχήλου. Οι λόγοι που ο Έλληνας επιστήμονας δεν βραβεύτηκε ήταν πολλοί. Η επίσημη εκδοχή ανέφερε ότι η επιτροπή προτίμησε να βραβεύσει γιατρούς που είχαν βρει θεραπείες κι όχι τον Παπανικολάου, ο οποίος είχε ασχοληθεί με την πρόληψη του καρκίνου. Σύμφωνα με τη μαθήτρια του Παπανικολάου, Ιρένα Κορπόσφκα, η επιτροπή ήταν επιφυλακτική με το έργο του γιατρού, επειδή ήταν εξαιρετικά πρωτοποριακό. Μάλλον, η επιτροπή δεν πίστευε πόσο μεγάλο ήταν το επίτευγμα του Παπανικολάου, το οποίο δεν εφαρμόσθηκε σε μία μέρα, αλλά έγινε κομμάτι της ιατρικής πρακτικής σταδιακά. 
 Η άλλη εκδοχή είναι ότι τα μέλη της επιτροπής είχαν ήδη ρισκάρει στον παρελθόν και εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα. Το 1926 απένειμαν το Nόμπελ στην, εξίσου πρωτοποριακή, θεωρία του Δανού Φίμπιγκερ Γιοχάννες Αντρέας Γκριμπ. Ο Γκριμπ υποστήριξε ότι οι παρασιτικοί νηματώδεις σκώληκες προκαλούσαν τον καρκίνο. Η θεωρία του γρήγορα διαψεύστηκε και το φιάσκο σημάδεψε και την επιτροπή που βιάστηκε να τον επιβραβεύσει. 
 Άλλη εκδοχή κάνει λόγο για πιθανή «αντιγραφή». Ο Ρουμάνος γιατρός Αουρέλ Μπάμπες, δημοσίευσε τα ευρήματά του για τη διάγνωση του καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας, την ίδια περίοδο με τον Παπανικολάου. Κανείς δεν υποστήριξε σοβαρά, ότι η θεωρία του Παπανικολάου ήταν αποτέλεσμα αντιγραφής. Η εργασία του Μπάμπες είχε δημοσιευτεί στο ευρωπαϊκό περιοδικό «Πρες Μέντικαλ», που δεν είχε μεγάλη κυκλοφορία στην Αμερική και ο Παπανικολάου ήταν πολύ πιθανό να μην την είχε καν υπ’ όψιν. Ούτε ο ίδιος ο Μπάμπες ανέφερε ποτέ την πιθανότητα να στηρίχθηκε ο Παπανικολάου στη δική του θεωρία. Ωστόσο, οι επιφυλάξεις και τα κουτσομπολιά δεν αποφεύχθηκαν. «Ήταν ατύχημα της επιστήμης και της βράβευσης το γεγονός ότι ο Γεώργιος Παπανικολάου, ο άνθρωπος ο οποίος έσωσε, σώζει και θα σώζει ζωές, δεν τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ», είπε ο καθηγητής Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιος Κρεάτσας. 
 Ωστόσο, το έργο του καθηγητή επιβραβεύεται καθημερινά από χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, που με ασήμαντο κόστος, σε ελάχιστο χρόνο και χωρίς πόνο πραγματοποιούν την εξέταση που έχει σώσει εκατομμύρια ζωές. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βραβείο. Ο Γιώργος Παπανικολάου γεννήθηκε τον Μάιο του 1883 και πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1962.
mixanitouxronou.gr
https://amfipolinews.blogspot.com/2019/02/blog-post_582.html

Αγνοδίκη η Αθηναία. Η πρώτη γυναικολόγος της ιστορίας μεταμφιέστηκε σε άντρα για να εργαστεί ελεύθερα.

 Οι άνδρες συνάδελφοι «τον κατηγόρησαν» για μοιχό και απαίτησαν να θανατωθεί....! 

H Αγνοδίκη έζησε στην Αθήνα τον 4ο π.Χ. αιώνα. Ήθελε να σπουδάσει Ιατρική, αλλά αυτό ήταν αδύνατο στην εποχή της, αφού αν το τολμούσε ως γυναίκα θα ερχόταν αντιμέτωπη ακόμα και με θανατική ποινή. 
Λόγω της αυστηρής απαγόρευσης, είχε παρατηρηθεί μεγάλο ποσοστό θνησιμότητας στις επίτοκες, γιατί πολλές ντρεπόντουσαν να εξεταστούν από άνδρες. 
Αυτός ήταν ο κυριότερος λόγος που ήθελε η νεαρή κοπέλα να γίνει μαία. 
.

 Κόντρα στις απαγορεύσεις και τις προκαταλήψεις της εποχής, η Αγνοδίκη αποφάσισε να πάρει το ρίσκο και να πραγματοποιήσει το όνειρο της. 
Αφαίρεσε από επάνω της κάθε τι που μαρτυρούσε τη θηλυκή της πλευρά, έβαλε αντρικά ρούχα και μαθήτευσε δίπλα στον Ηρόφιλο, έναν από τους πιο ονομαστούς γιατρούς και έναν από τους πρώτους ανατόμους εκείνης της περιόδου. 
Η σχολή που είχε ιδρύσει στην Αλεξάνδρεια είχε σπουδαία φήμη. 
Η Αγνοδικη κέρδισε γρήγορα τις εντυπώσεις και όλοι μιλούσαν για τον νεαρό που διέπρεπε στη μαιευτική και τη γυναικολογία. 
Αυτό που έκανε εντύπωση, πέρα από τις γνώσεις, ήταν τα λεπτά δάχτυλα του «νεαρού γιατρού», αλλά και η περίεργη γλυκύτητα του προσώπου του. 
Για να  καθησυχάσει τις γυναικες , αποκάλυπτε σε κάποιες περιπτώσεις ότι ήταν γυναίκα, με σκοπό να την εμπιστευθούν και να αισθανθούν ακόμα πιο ασφαλείς στα χέρια της. 
Το μυστικό της δεν διέρρευσε. Είχε τόση πολύ δουλειά που πλέον είχε γίνει αισθητή η προτίμηση στο πρόσωπό της. 
Οι άνδρες συνάδελφοί της, μη γνωρίζοντας ότι έχουν να ανταγωνιστούν μια γυναίκα, έψαχναν να βρουν τρόπο να εξαφανίσουν τον νεαρό γιατρό που τους πήρε την πελατεία.
 Έτσι ξεκίνησαν να τον κατηγορούν ανοιχτά ότι συνάπτει εξωσυζυγικές σχέσεις με τις κυρίες που εξετάζει. 
Οι συκοφαντίες πύκνωσαν τόσο που τελικά συνελήφθη και οδηγήθηκε σε δίκη. 
Η Αγνοδίκη αποφάσισε προς υπεράσπισή της να αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα. 
Το κατηγορητήριο επεσε και απαίτησε άμεσα την αθώωση της .
 Την υπερασπίστηκαν όλες οι γυναίκες που είχε γιατρέψει. 
Οι δικαστές χωρίς να έχουν να της προσάψουν κάποια άλλη βαριά κατηγορία, αναγκάστηκαν να την αθωώσουν γιατί το πλήθος είχε εξαγριωθεί με την άδικη κατηγορία. 
Η Αγνοδίκη η Αθηναία ήταν η πρώτη γυναίκα μαιευτήρας – γυναικολόγος στην Ιστορία.... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/agnodiki-i-athinaia-i-proti-gynaikologos-tis-istorias-metamfiestike-se-antra-gia-na-ergastei-eleythera-oi-andres-synadelfoi-ton-katigorisan-gia-moicho-kai-apaitisan-na-thanatothei/

«Μετά το σχολείο πήγαινα κατευθείαν για δουλειά μέχρι τις εννέα το βράδυ» 38χρονη έμαθε ότι πέρασε 2η στην Ιατρική Θεσσαλονίκης... μετά τη δουλειά!

Ένα όνειρο ζωής εκπληρώθηκε σήμερα για την 38χρονη Αλεξάνδρα Τζάτσου από την Κοζάνη, που εισάγεται δεύτερη στην Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης, έχοντας συγκεντρώσει 19.150 μόρια στις Πανελλαδικές εξετάσεις.
«Μόλις σχόλασα από την δουλειά μου και με ειδοποίησαν ότι τα αποτελέσματα βγήκαν σήμερα. Περίμενα ότι θα εισέλθω στην Ιατρική αλλά δεν περίμενα ότι θα βρίσκομαι τόσο ψηλά» είναι οι πρώτες της κουβέντες στο ΑΠΕ- ΜΠΕ. Η Αλεξάνδρα είναι μια σκληρά εργαζόμενη γυναίκα, δουλεύει ως βοηθός μικροβιολόγου σε γνωστό ιατρικό διαγνωστικό κέντρο της πόλης και έχει κάθε λόγο να νιώθει τριπλή χαρά.
Όπως δηλώνει στο ΑΠΕ- ΜΠΕ για τις Βάσεις 2018, ήθελε πολύ να εισέλθει στην Ιατρική σχολή: «ήταν ένα όνειρο που δεν κατάφερα να το πραγματοποιήσω όταν έδινα πρώτη φορά εξετάσεις το 1998, αλλά το καταφέρνω τώρα, 20 χρόνια μετά». «Η πίστη στο εαυτό μας και συνεχή προσπάθεια είναι το εισιτήριο για να καταφέρεις να υλοποιήσεις τους στόχους σου, αυτό τον κανόνα ακολούθησα και μάλλον αποζημιώθηκα» μας εξομολογείται όλο χαρά. Βέβαια δεν ξεχνά να αναφερθεί στην μητέρα της, τον άνθρωπο πρότυπο που ήταν δίπλα της, τη στήριξε σε κάθε προσπάθεια και δυσκολία της ζωής της -ακόμη και όταν την έβλεπε να χάνει το κουράγιο της.
Η Αλεξάνδρα Τζάτσου, παιδί μονογονεϊκής οικογένειας, θυμάται τα συναισθήματα και την απογοήτευση που ένιωσε, όταν το 1998 δεν τα κατάφερε στις εξετάσεις και έβλεπε γνωστούς και φίλους της να έχουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους φεύγοντας στο εξωτερικό. «Λίγο καιρό μετά έπιασα δουλειά και ξεκίνησε ένας εργασιακός κύκλος στην ζωή μου, αλλά δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου η ιδέα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο» λέει.
Μετά την ανακοίνωση για τις Βάσεις 2018, εξομολογείται ότι θα συνεχίσει να εργάζεται, για να μπορεί να χρηματοδοτεί τις σπουδές της και ότι προς το παρόν δεν σκοπεύει να μετακομίσει στην Θεσσαλονίκη, αλλά θα πηγαινοέρχεται μέχρι να δει πώς μπορεί να συνδυάσει εργασία και πανεπιστήμιο. Είναι αισιόδοξη, δεν φοβάται για το μέλλον και ελπίζει ότι όπως ξεπέρασε όλα τα εμπόδια του παρελθόντος για να εκπληρώσει το μαθητικό της όνειρο, έτσι θα τα καταφέρει και τώρα να ολοκληρώσει τις σπουδές της στην Ιατρική σχολή.
Η Αλεξάνδρα, μέσα στον καταιγισμό τηλεφώνων και ευχών που δέχεται από φίλους και αγαπημένα πρόσωπα, γυρίζει τον χρόνο πίσω, όταν πριν από δύο χρόνια πήρε την απόφαση να γραφτεί στο 2ο ΕΠΑΛ Κοζάνης, ως «κανονική μαθήτρια συμμετέχοντας στα πρωινά τμήματα του σχολείου». Όμως για να μπορέσει να παρακολουθήσει το πρωινό πρόγραμμα του σχολείου, χρειάστηκε να γίνουν μεγάλες αλλαγές στο ωράριο της εργασίας. «Ευτυχώς οι εργοδότες μου με στήριξαν σε αυτή μου την προσπάθεια, επέλεξα την απογευματινή βάρδια κι έτσι μετά το σχολείο πήγαινα κατευθείαν για δουλειά μέχρι τις εννέα το βράδυ» εξηγεί.
Θυμάται στιγμιότυπα της καθημερινότητάς της, που κάποιες φορές δοκίμασαν τα όρια της αντοχής της, που την έκαναν να αναρωτηθεί αν θα τα καταφέρει να ανταπεξέλθει ή εάν αξίζει αυτή η κοπιώδης προσπάθεια. «Το ωράριο ήταν εξαντλητικό, έφευγα στις επτάμισι το πρωί και επέστρεφα στο σπίτι στις εννέα και μισή το βράδυ. Κανονική μαθήτρια το πρωί και συνεπής εργαζόμενη από το μεσημέρι και μετά σ’ένα πολύ απαιτητικό περιβάλλον εργασίας» σημειώνει.
Αποκαλύπτει, τέλος, ότι τα κατάφερε χωρίς φροντιστηριακή βοήθεια, αλλά με μοναδικό όπλο την ατομική της προσπάθεια και την βοήθεια των καθηγητών της στο σχολείο, που από την πρώτη στιγμή αναγνώρισαν τις δυνατότητες της και την παρότρυναν να επενδύσει στο εφηβικό της όνειρο.

Περισσότερα: 38χρονη έμαθε ότι πέρασε 2η στην Ιατρική Θεσσαλονίκης... μετά τη δουλειά! - Akous. Νέα

Eλληνας ογκολόγος ανέπτυξε τεστ αίματος για οκτώ διαφορετικούς καρκίνους

Ενα σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη ενός καθολικού τεστ αίματος που θα ανιχνεύει όλους τους καρκίνους, έκαναν επιστήμονες στις ΗΠΑ, με επικεφαλής τον Ελληνα καθηγητή ογκολογίας και παθολογίας Νικόλα Παπαδόπουλο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ελληνα ογκολόγο Νικόλα Παπαδόπουλο, ανέπτυξαν ένα τεστ που μπορεί να διαγνώσει ταυτόχρονα οκτώ διαφορετικά είδη καρκίνου.

http://www.kathimerini.gr/944057/article/epikairothta/kosmos/ellhnas-ogkologos-anepty3e-test-aimatos-gia-oktw-diaforetikoys-karkinoys

Κάποιο αγοράκι μπήκε επειγόντως στις Πρώτες Βοήθειες ενός νοσοκομείου .

  
Theoktistos Diktapanidis
Κάποιο αγοράκι μπήκε επειγόντως στις Πρώτες Βοήθειες ενός νοσοκομείου . Ύστερα από επείγουσες εξετάσεις ο ιατρός αποφάνθηκε τα εξής : " Θα ανοίξω την καρδιά σου… "
Το αγοράκι τον διέκοψε απότομα..." Μέσα στην καρδιά μου θα βρείτε το Χριστό " .
Ο χειρουργός τον κοίταξε περίεργα και καθώς δεν πίστευε σούφρωσε τα φρύδια του και του είπε :
" Θα ανοίξω την καρδούλα σου για να διαπιστώσω τις βλάβες που σου προκάλεσε η αρρώστια σου… " .
Ναί αλλά όταν ανοίξετε την καρδιά μου , θα βρείτε το Χριστό...
Ο γιατρός έριξε ένα βλέμμα περίεργο προς τους γονείς του που κάθονταν ήρεμοι πλά'ι' του και συνέχισε : " Όταν διαπιστώσω τις βλάβες , θα κλείσω την καρδιά και το στήθος σου και θα αποφασίσω τι θα κάνω " .
Σύμφωνοι , αλλά θα βρείτε το Χριστό μέσα στην καρδιά μου . Η Αγία Γραφή λέει , πως ο Χριστός κατοικεί εκεί μέσα . Όλοι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι λένε , πως ο Χριστός κατοικεί εκεί , μέσα στην καρδιά μας . Εσείς θα τον βρείτε μέσα στη δική μου καρδιά .
Ο καρδιοχειρουργός απηύδησε : " Θα σου πώ τι ακριβώς θα βρώ μέσα στην καρδιά σου ".
Θα βρώ ένα φθαρμένο καρδιακό μύ , μια μειωμένη κυκλοφορία αίματος και εξασθενημένα αιμοφόρα αγγεία . Και τότε θα μπορώ , αν ξέρω , αν έχω τη δυνατότητα να σε κάνω καλά .
Και θα βρείτε επίσης και το Χριστό , που βρίσκεται εκεί...
Ο ιατρός βγήκε από την αίθουσα εξετάσεως ενοχλημένος . Καημένο παιδί…!!
Όπως είχε προβλέψει , προέβη στη χειρουργική επέμβαση . Οι βλάβες ήταν σημαντικές , καθώς είχε προβλέψει , σύμφωνα με την εικόνα των εξετάσεων . Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα…
Όταν τελείωσε το χειρουργείο , κάθισε στο γραφείο του για να καταγράψει στο τετράδιο χειρουργείου τις σημειώσεις του σχετικά με την επέμβαση ...Κατεστραμμένη αορτή , κατεστραμμένη πνευμονική φλέβα , εκτεταμένη μυϊκή εκφύλιση . Καμιά ελπίδα μεταμόσχευσης . Καμιά ελπίδα ίασης . Θεραπεία..παυσίπονα και απόλυτη ανάπαυση.
Πρόγνωση...Ο θάνατος θα επέλθει μέσα στο χρόνο…!!
Άφησε τον Η/Υ και σηκώθηκε…Απευθύνθηκε στο Χριστό του μικρού : " Γιατί , αναφώνησε , γιατί το έκανες αυτό ; Το έστειλες εδώ , το έστειλες μ΄αυτό το κακό . Το καταδίκασες να πεθάνει μικρό απ’ αυτό το κακό . Γιατί ; Γιατί ; " .
Τότε στο βάθος άκουσε μια φωνή να του απαντά : " Αυτό το παιδί δεν είναι προορισμένο να ζήσει μακροπρόθεσμα στο δικό σας ποίμνιο . Αυτό το παιδί ανήκει στο δικό μου ποίμνιο και έτσι θα είναι για πάντα . Εδώ , στο δικό μου ποίμνιο , δεν υπάρχει κανένας πόνος . Θα ανακουφιστεί τόσο , όσο δε φαντάζεσαι . Κάποια μέρα , οι γονείς του θα το συναντήσουν εδώ και θα γνωρίσουν την ειρήνη . Το ποίμνιό μου θα συνεχίσει να αυξάνεται..."
Δάκρυα έτρεχαν στα μάτια του καρδιοχειρουργού . Όμως τα αισθήματά του ενάντια στο Θεό , γεμάτα εγωισμό , αντιδρούσαν μέσα του : " Έπλασες αυτό το πλάσμα , έπλασες αυτή την καρδιά . Είναι καταδικασμένο να πεθάνει μέσα σε λίγους μήνες…Γιατί ;
Η φωνή μέσα του απάντησε : " Το παιδί πρέπει να επιστρέψει στο δικό μου ποίμνιο γιατί έχει εκτελέσει το καθήκον του . Δεν έπλασα το παιδί μου στη γη για να το χάσω , αλλά για να ξαναβρεθεί ένα άλλο χαμένο πρόβατο . "
Ο γιατρός κατάλαβε πως αυτό το παιδί δεν ήρθε εκεί τυχαία…ήρθε γι’ Αυτόν . Ο ίδιος είχε λάβει μια χριστιανική μόρφωση . Οι αναμνήσεις χόρευαν μέσα στο νού του . Εξ αιτίας των πολλών επαγγελματικών του επιτυχιών , η ψυχή του είχε γίνει η τελευταία του φροντίδα .
Μπήκε στο θάλαμο του παιδιού , κάθισε πάνω στο κρεβάτι του , έχοντας απέναντί του , τους γονείς του .
Το αγοράκι ξύπνησε και ψέλλισε : " Ανοίξατε την καρδιά μου ; "
Ναί , απάντησε συγκινημένος ο ιατρός .
Και τι βρήκατε , ρώτησε ο μικρός .
Βρήκα το Χριστό , απάντησε ο χειρουργός , κλαίγοντας σαν το μικρό παιδί που ήταν ο ίδιος , πριν από πενήντα χρόνια…
Το παιδί και ο ιατρός έγιναν οι καλύτεροι φίλοι...

ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ 1966 ΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ !!!

Εφημεριδα ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' 03 Ιουλ 1966

«…να μου το φέρετε στον τάφο μου όταν ανακαλυφθεί ότι είχα δίκιο».

Ιωάννης Λυκούδης

Ιατρός

Ο Ιωάννης Λυκούδης γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1910 καταγόμενος από πολύτεκνη αγροτική οικογένεια.

Στην ηλικία των τεσσάρων ετών μένει ορφανός και αναγκάζεται από πολύ μικρός να εργαστεί σε τσαγκαράδικο και καπνοκοπτήριο, παράλληλα με το σχολείο, όπου μελετώντας τα βράδια με λάμπα πετρελαίου διακρίνεται για την ευφυΐα και τις επιδόσεις του. Το 1926 εισάγεται από τους πρώτους στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή Αθηνών. Χτυπημένος από την αρρώστια της εποχής, την φυματίωση, αποστρατεύεται με τον βαθμό του υπιάτρου και επιστρέφει στο Μεσολόγγι όπου ασκεί πλέον την Ιατρική, σε δύσκολους χρόνους, με υψηλό αίσθημα ευθύνης, δείχνοντας ιδιαίτερη αγάπη και φροντίδα στους φτωχούς συμπατριώτες του. Ακόμη και σήμερα ζουν άνθρωποι στο Μεσολόγγι που θυμούνται ότι ο ιατρός Ιωάννης Λυκούδης, όχι μόνο δεν έπαιρνε χρήματα από τους φτωχούς ασθενείς του αλλά με δικό του σημείωμα οι ασθενείς αυτοί έπαιρναν τα φάρμακα τους από το φαρμακείο, πληρώνοντας αργότερα ο ίδιος τον λογαριασμό. Αλλά και οι συμπατριώτες του τον τίμησαν εκλέγοντάς τον δύο φορές στην θέση του Δημάρχου της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, από το 1952 έως το 1959.

Ο Ιωάννης Λυκούδης υπήρξε ανήσυχο πνεύμα στην Ιατρική και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι την δεκαετία του ΄30, όταν η ελονοσία είχε ενδημική μορφή στην περιοχή, εκείνος είχε βρει τρόπο με τα πενιχρά μέσα που διέθετε να μετατρέψει τα ανθελονοσιακά φάρμακα από δισκία σε ενέσιμη μορφή αυξάνοντας σημαντικά την δραστικότητα και την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου έναντι της κινίνης. Το 1957, πάσχοντας ο ίδιος από έλκος με πολλά επεισόδια γαστρορραγίας, παρατήρησε ότι όταν πήρε αντιβιοτικά φάρμακα για ένα επεισόδιο αιμορραγικής γαστρίτιδας, υποχώρησαν τα συμπτώματα και αραίωσαν οι κρίσεις από το έλκος. Το γεγονός αυτό τον οδήγησε να χορηγήσει την ίδια αντιμικροβιακή αγωγή και σε άλλους ελκοπαθείς με τα ίδια καλά αποτελέσματα, αρχίζοντας πλέον να πιστεύει ότι το έλκος του στομάχου οφείλεται σε μικροβιακό παράγοντα.

Το 1960 έχοντας πλέον βοηθήσει χιλιάδες ελκοπαθείς να ανακουφιστούν από τα συμπτώματα τους, έρχεται στην Αθήνα και προσπαθεί απευθυνόμενος σε Επιστημονικούς φορείς και την Πολιτεία να πείσει για το βάσιμο της παρατήρησης του και να λάβει έγκριση για την κυκλοφορία του ιδιοσκευάσματος που ο ίδιος κατασκεύαζε με την ανάμειξη διαφόρων αντιβιοτικών. Αντί αυτού όμως αντιμετώπισε τα ειρωνικά σχόλια των υπευθύνων φορέων και την απόρριψη της αίτησης του με την απόφαση του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου της εποχής ότι « …ως γνωστόν τα αντιμικροβιακά φάρμακα όχι μόνον δεν ωφελούν αλλά βλάπτουν το έλκος του στομάχου». Παρά τις απορριπτικές αποφάσεις όλων των αρμοδίων φορέων ο Ιωάννης Λυκούδης, σίγουρος ότι έχει δίκιο, συνεχίζει στο ιατρείο του στην Αθήνα πλέον να παρασκευάζει και να χορηγεί το ιδιοσκεύασμα του σε ελκοπαθείς, φτάνοντας να παρασκευάζει και να χορηγεί καθημερινά 100 – 150 κουτιά του σκευάσματος. Είναι εντυπωσιακό ότι στο αρχείο του που διαφυλάσσει μέχρι σήμερα ο υιός του επίσης ιατρός Νίκος Λυκούδης περιλαμβάνονται 50.000 ασθενείς που έλαβαν το σκεύασμα!

Παράλληλα στρέφει πλέον τις προσπάθειες του να πείσει μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, να προχωρήσουν την έρευνα που ο ίδιος στερούμενος των αναγκαίων μέσων δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει. Μάλιστα με την γερμανική πολυεθνική φαρμακοβιομηχανία Bayer έφθασε στο σημείο να υπογράψει συμβόλαιο για την έρευνα και την παρασκευή του σκευάσματος, αλλά την τελευταία στιγμή ματαιώθηκε η συμφωνία, γιατί σύμφωνα με τους υπεύθυνους της εταιρείας, η υπόθεση του άλλαζε άρδην την παθογένεια του έλκους και η εταιρεία δίσταζε να αναλάβει τα έξοδα για την έρευνα και την παγκόσμια κυκλοφορία του σκευάσματος. Επειδή μάλιστα τυπικά απαγορεύεται η διακίνηση φαρμάκων από τους ιατρούς, διώχτηκε από τα τακτικά δικαστήρια και του επιβλήθηκε πρόστιμο από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών.

Ο Ιωάννης Λυκούδης πέθανε στο Μεσολόγγι το 1980, πικραμένος για την αντιμετώπιση που είχε από την πολιτεία και τους συναδέλφους του, αλλά σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα αποδειχτεί ότι είχε δίκιο, λίγα μόλις χρόνια πριν από την πρώτη παγκόσμια ανακοίνωση των Αυστραλών ερευνητών John Robin Warren και Barry Marshall, οι οποίοι τιμήθηκαν με την ανώτατη διάκριση, το βραβείο Nobel Ιατρικής το 2005, για την ανακάλυψη τους ότι το πεπτικό έλκος οφείλεται σε μικρόβιο, το οποίο κατάφεραν να απομονώσουν στο εργαστήριο και το ονόμασαν ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (Helicobacter pylori). Λίγο πριν πεθάνει με το παράπονο ότι αντιμετωπίσθηκε ως κομπογιαννίτης και τσαρλατάνος, απευθυνόμενος στους δικούς του ανθρώπους είπε «…να μου το φέρετε στον τάφο μου όταν ανακαλυφθεί ότι είχα δίκιο».

https://el.wikipedia.org/wiki/Ιωάννης_Λυκούδης