ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΚΑΥΣΩΝΑ

 

Η κηδεία της Πριγκίπισσας Ειρήνης και ο μικροκομματικός κομπλεξισμός μας!

 Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Η επιλεκτική μνήμη και ο μικροκομματικός κομπλεξισμός δεν συνιστούν ούτε πολιτική στάση ούτε δημοκρατική ωριμότητα. Διαχρονικά, σε υπουργούς, πρώην πρωθυπουργούς – ακόμη και υπηρεσιακούς – παρίστανται εκπρόσωποι όλων των κομμάτων, ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών. Όταν όμως πρόκειται για την Πριγκίπισσα Ειρήνη, πρόσωπο απολύτως υπαρκτό και καταγεγραμμένο στην ιστορία του ελληνικού κράτους, η πολιτεία και συγκεκριμένα η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει την απουσία, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μιλάμε για μια γυναίκα που διετέλεσε Διάδοχος του Θρόνου, που στάθηκε ενώπιον της Ελληνικής Βουλής το 1964 κατά την ορκωμοσία του αδελφού της, Βασιλέως Κωνσταντίνου. Αυτό δεν είναι άποψη, είναι ιστορικό γεγονός. Η παρουσία υψηλών ξένων προσκεκλημένων, ακόμη και εν ενεργεία Βασιλέων όπως του Βασικιά της Ισπανίας και σύσσωμης της οικογένειάς του , καθιστά την ελληνική απουσία ακόμη πιο θλιβερή και εκθέτει διεθνώς τη χώρα. Η Ιστορία δεν διαγράφεται επειδή ενοχλεί ιδεολογικά. Την Ιστορία είτε τη σέβεσαι είτε γελοιοποιείσαι. Και δυστυχώς, τέτοιες συμπεριφορές μας οδηγούν συστηματικά στο δεύτερο. 

Ευτυχώς, για ακόμη μία φορά, η Εκκλησία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου , αποδεικνύοντας ότι ο θεσμικός σεβασμός δεν εξαρτάται από κόμπλεξ αλλά από επίγνωση ευθύνης. Για να σε σέβονται πρέπει πρώτος να σέβεσαι τους θεσμούς και την ιστορία. Ήρθε η ώρα όλα αυτά τα σύνδρομα να τελειώσουν και να απορροφηθούν από τη λήθη. Η χώρα δεν αντέχει άλλο διεθνή διασυρμό στο όνομα μιας δήθεν προοδευτικότητας που καταλήγει απλώς μικρόψυχη και ιστορικά αγράμματη.

https://exapsalmos.gr/i-kideia-tis-prigkipissas-eirinis-kai-o-mikrokommatikos-kompleksismos-mas/

Η ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΥΡΥΞΗ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

 Με το βλέμμα στραμμένο στη ματωμένη Μέση Ανατολή αλλά και στην ιστορική ευθύνη της χριστιανοσύνης απέναντι στο μέλλον, ο Πάπας Λέων ΙΔ’ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπέγραψαν σήμερα στο Φανάρι ένα κείμενο-σταθμό.

Η Κοινή Διακήρυξη πέρα από τους ευγενικούς διπλωματικούς χαιρετισμούς, περιέχει δύο σαφείς και αδιαπραγμάτευτους άξονες: την απόρριψη της θρησκευτικής βίας και την οριστική πορεία προς τον κοινό εορτασμό του Πάσχα.

Το έγγραφο, που σφραγίζει την επίσκεψη του Ποντίφικα στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αξιοποιεί τον συμβολισμό της επετείου των 1.700 ετών από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας.

Οι δύο προκαθήμενοι δεν αρκούνται σε μια ιστορική αναδρομή, αλλά χαρακτηρίζουν τη Νίκαια ως την πυξίδα για την ενότητα, τονίζοντας ότι η ομολογία της θεότητας του Χριστού παραμένει ο συνεκτικός δεσμός Ανατολής και Δύσης.

Ωστόσο, το σημείο που αναμένεται να συζητηθεί περισσότερο είναι η ξεκάθαρη τοποθέτηση για το Πασχάλιο.

Λέων και Βαρθολομαίος εκφράζουν την κοινή τους βούληση η φετινή συγκυρία του συνεορτασμού να μην αποτελέσει μια ευχάριστη εξαίρεση, αλλά την απαρχή μιας μόνιμης λύσης.

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ

«Την παραμονή της εορτής του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου Αποστόλου, αδελφού του Αποστόλου Πέτρου και προστάτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εμείς, ο Πάπας Λέων ΙΔ’ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ευχαριστούμε θερμά τον Θεό, τον ελεήμονα Πατέρα μας, για το δώρο αυτής της αδελφικής συνάντησης. Ακολουθώντας το παράδειγμα των σεβάσμιων προκατόχων μας και ακούγοντας το θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, συνεχίζουμε να βαδίζουμε με σταθερή αποφασιστικότητα στο δρόμο του διαλόγου, με αγάπη και αλήθεια (βλ. Εφεσίους 4:15), προς την προσδοκώμενη αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ των αδελφών μας Εκκλησιών. Γνωρίζοντας ότι η χριστιανική ενότητα δεν είναι απλώς αποτέλεσμα ανθρώπινων προσπαθειών, αλλά ένα δώρο που προέρχεται από ψηλά, καλούμε όλα τα μέλη των Εκκλησιών μας – κληρικούς, μοναχούς, αφιερωμένους και λαϊκούς πιστούς – να αναζητήσουν ένθερμα την εκπλήρωση της προσευχής που απηύθυνε ο Ιησούς Χριστός στον Πατέρα: «ίνα πάντες εν ώσιν, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος με μένα, κι εγώ ενωμένος με σένα… για να πιστέψει ο κόσμος» (Ιω. 17:21).

Ο εορτασμός της 1700ής επετείου της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, που εορτάστηκε την παραμονή της συνάντησής μας, ήταν μια εξαιρετική στιγμή χάριτος. Η Σύνοδος της Νίκαιας που πραγματοποιήθηκε το 325 μ.Χ. ήταν ένα προνοητικό γεγονός ενότητας. Ο σκοπός του εορτασμού αυτού του γεγονότος, ωστόσο, δεν είναι απλώς να θυμηθούμε την ιστορική σημασία της Συνόδου, αλλά να μας παρακινήσει να είμαστε συνεχώς ανοιχτοί στο ίδιο Άγιο Πνεύμα που μίλησε μέσω της Νίκαιας, καθώς παλεύουμε με τις πολλές προκλήσεις της εποχής μας. Είμαστε βαθιά ευγνώμονες σε όλους τους ηγέτες και τους αντιπροσώπους άλλων Εκκλησιών και εκκλησιαστικών κοινοτήτων, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε αυτό το γεγονός. Εκτός από την αναγνώριση των εμποδίων που εμποδίζουν την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ όλων των χριστιανών, εμπόδια τα οποία επιδιώκουμε να αντιμετωπίσουμε μέσω της οδού του θεολογικού διαλόγου, πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που μας ενώνει είναι η πίστη που εκφράζεται στο σύμβολο της Νίκαιας. Αυτή είναι η σωτήρια πίστη στο πρόσωπο του Υιού του Θεού, αληθινού Θεού από αληθινού Θεού, ομοούσιου με τον Πατέρα, ο οποίος για μας και τη σωτηρία μας σαρκώθηκε και κατοίκησε ανάμεσά μας, σταυρώθηκε, πέθανε και ετάφη, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, αναλήφθηκε στους ουρανούς, και θα έρθει ξανά για να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Με τον ερχομό του Υιού του Θεού, μυούμαστε στο μυστήριο της Αγίας Τριάδος – Πατέρα, Υιού και Αγίου Πνεύματος – και καλούμαστε να γίνουμε, μέσα και μέσω του προσώπου του Χριστού, παιδιά του Πατέρα και συγκληρονόμοι του Χριστού με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Προικισμένοι με αυτή την κοινή ομολογία, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις κοινές μας προκλήσεις στη μαρτυρία της πίστης που εκφράστηκε στη Νίκαια με αμοιβαίο σεβασμό και να εργαστούμε μαζί για συγκεκριμένες λύσεις με γνήσια ελπίδα.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο εορτασμός αυτής της σημαντικής επετείου μπορεί να εμπνεύσει νέα και θαρραλέα βήματα στην πορεία προς την ενότητα. Μεταξύ των αποφάσεών της, η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας προέβλεψε επίσης τα κριτήρια για τον καθορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα, που είναι κοινή για όλους τους Χριστιανούς. Είμαστε ευγνώμονες στη θεία πρόνοια που φέτος όλος ο χριστιανικός κόσμος γιόρτασε το Πάσχα την ίδια μέρα. Κοινή μας επιθυμία είναι να συνεχίσουμε τη διαδικασία διερεύνησης μιας πιθανής λύσης για τον από κοινού εορτασμό της Εορτής των Εορτών κάθε χρόνο. Ελπίζουμε και προσευχόμαστε ότι όλοι οι Χριστιανοί, «με κάθε σοφία και πνευματική σύνεση» (Κολ 1:9), θα δεσμευτούν στη διαδικασία να φτάσουν σε έναν κοινό εορτασμό της ένδοξης ανάστασης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Φέτος τιμούμε επίσης τη μνήμη της 60ής επετείου της ιστορικής Κοινής Διακηρύξεως των σεβάσμιων προκατόχων μας, Πάπα Παύλου ΣΤ’ και Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, η οποία έσβησε την ανταλλαγή αφορισμών του 1054. Ευχαριστούμε τον Θεό που αυτή η προφητική χειρονομία ώθησε τις Εκκλησίες μας να συνεχίσουν «με πνεύμα εμπιστοσύνης, εκτίμησης και αμοιβαίας φιλανθρωπίας τον διάλογο που, με τη βοήθεια του Θεού, θα οδηγήσει στην εκ νέου συμβίωση, για το μεγαλύτερο καλό των ψυχών και τον ερχομό της βασιλείας του Θεού, σε εκείνη την πλήρη κοινωνία πίστης, αδελφικής συμφωνίας και μυστηριακής ζωής που υπήρχε μεταξύ τους κατά τα πρώτα χίλια χρόνια της ζωής της Εκκλησίας» (Κοινή Διακήρυξη του Πάπα Παύλου ΣΤ’ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, 7 Δεκεμβρίου 1965). Ταυτόχρονα, προτρέπουμε εκείνους που εξακολουθούν να διστάζουν σε οποιαδήποτε μορφή διαλόγου, να ακούσουν τι λέει το Πνεύμα στις Εκκλησίες (βλ. Αποκ. 2:29), το οποίο στις τρέχουσες συνθήκες της ιστορίας μας προτρέπει να παρουσιάσουμε στον κόσμο μια ανανεωμένη μαρτυρία ειρήνης, συμφιλίωσης και ενότητας.

Πεπεισμένοι για τη σημασία του διαλόγου, εκφράζουμε τη συνεχή υποστήριξή μας στο έργο της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής για τον Θεολογικό Διάλογο μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία στην παρούσα φάση της εξετάζει ζητήματα που ιστορικά θεωρήθηκαν διχαστικά. Μαζί με τον αναντικατάστατο ρόλο που διαδραματίζει ο θεολογικός διάλογος στη διαδικασία προσεγγίσεως μεταξύ των Εκκλησιών μας, επαινούμε επίσης τα άλλα απαραίτητα στοιχεία αυτής της διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένων των αδελφικών επαφών, της προσευχής και της κοινής εργασίας σε όλους εκείνους τους τομείς, όπου η συνεργασία είναι ήδη δυνατή. Προτρέπουμε θερμά όλους τους πιστούς των Εκκλησιών μας, και ιδιαίτερα τους κληρικούς και τους θεολόγους, να αγκαλιάσουν με χαρά τους καρπούς που έχουν επιτευχθεί μέχρι τώρα και να εργαστούν για τη συνεχή αύξησή τους.

Ο στόχος της χριστιανικής ενότητας περιλαμβάνει τον στόχο της συμβολής με θεμελιώδη και ζωοποιό τρόπο στην ειρήνη μεταξύ όλων των λαών. Μαζί υψώνουμε ένθερμα τις φωνές μας για να επικαλεστούμε το δώρο του Θεού της ειρήνης στον κόσμο μας. Τραγικά, σε πολλές περιοχές του κόσμου μας, οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων πολλών. Απευθύνουμε έκκληση σε όσους έχουν αστικές και πολιτικές ευθύνες να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να διασφαλίσουν ότι η τραγωδία του πολέμου θα σταματήσει αμέσως και ζητάμε από όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης να υποστηρίξουν την παράκλησή μας.

Συγκεκριμένα, απορρίπτουμε κάθε χρήση της θρησκείας και του ονόματος του Θεού για να δικαιολογήσουμε τη βία. Πιστεύουμε ότι ο αυθεντικός διαθρησκειακός διάλογος, όχι μόνο δεν αποτελεί αιτία συγκρητισμού και σύγχυσης, αλλά είναι απαραίτητος για τη συνύπαρξη λαών διαφορετικών παραδόσεων και πολιτισμών. Έχοντας επίγνωση της 60ής επετείου της ανακήρυξης Nostra Aetate, προτρέπουμε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες καλής θέλησης να συνεργαστούν για να οικοδομήσουν έναν πιο δίκαιο και υποστηρικτικό κόσμο και να φροντίσουν τη δημιουργία, την οποία μας εμπιστεύτηκε ο Θεός. Μόνο έτσι μπορεί η ανθρώπινη οικογένεια να ξεπεράσει την αδιαφορία, την επιθυμία για κυριαρχία, την απληστία για κέρδος και την ξενοφοβία.

Αν και ανησυχούμε βαθύτατα για την τρέχουσα διεθνή κατάσταση, δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει την ανθρωπότητα. Ο Πατέρας έστειλε τον Μονογενή Υιό του για να μας σώσει και ο Υιός του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μας χάρισε το Άγιο Πνεύμα, για να μας κάνει συμμέτοχους στη θεία ζωή του, διατηρώντας και προστατεύοντας την ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου. Με το Άγιο Πνεύμα γνωρίζουμε και βιώνουμε ότι ο Θεός είναι μαζί μας. Γι’ αυτό, στην προσευχή μας εμπιστευόμαστε στον Θεό κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα αυτόν που έχει ανάγκη, αυτόν που βιώνει πείνα, μοναξιά ή ασθένεια. Επικαλούμαστε σε κάθε μέλος της ανθρώπινης οικογένειας κάθε χάρη και ευλογία, ώστε «να ενθαρρυνθούν οι καρδιές τους, καθώς είναι συνυφασμένες με αγάπη, να έχουν όλα τα πλούτη της βεβαιωμένης κατανόησης και τη γνώση του μυστηρίου του Θεού», που είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Κολ 2:2).

Από το Φανάρι, 29 Νοεμβρίου 2025

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ Οικουμενικός Πατριάρχης

ΛΕΩΝ ΙΔ’ Πάπας Ρώμης»

ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΜΕ TRADEMARK ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ.

To παρακατω αρθρο της ΑΥΓΗΣ  εχει  εκεινα τα στοιχεια που ειναι κοινα αποδεκτα απο τον καθενα σκεπτομενο ανθρωπο  που εχει  κοινη λογικη και την  στοιχειωδη κοινωνικη  ευθυνη. 

Τα ιδια στοιχεια αν  τα  χρησιμοποιησουμε για να ερμηνευσουμε  την αναρτηση των κακοτεχνιων  στην Εθνικη Πινακοθηκη  δεν θα ξεφυγουμε  απο την κοινη λογικη απεναντιας  θα  αποδειχθει αυτοματα  οτι ειναι παραλογη πραξη η αναρτηση αυτων των κακοτεχνιών  στην Εθνικη Πινακοθηκη. 

Το παπούτσι στην Ακρόπολη δεν ήταν παρά, μια ξεκάθαρη δήλωση κυριαρχίας. Μια προσβλητική υπογράμμιση για το ποιος κάνει κουμάντο(και η αποκρουστικη εικονα της Θεοτοκου το ιδιο).

Αρχαιολατρία, ή αρχαιοκαπηλία; Μια φαινομενική αντίφαση που ουσιαστικά καταλήγει στο ίδιο πράγμα. Την απαξίωση του ελληνικού πολιτισμού και της μακρόχρονης Ιστορίας του (και της θρησκειας του), διότι και στις δύο αυτές λέξεις η αρχαιότητα(και η θρησκευτικη πιστη) γίνεται κατανοητή ως αντικείμενο που το λατρεύεις για να το «κλέψεις»(ή το υποτιμας).

Το κυρίαρχο, δηλαδή, σε αυτή την επικοινωνία με το παρελθόν είναι η σχέση ιδιοκτησίας. Η εγχώρια δεξιά έχει δείξει δείγματα γραφής και στα δύο. Για αυτό, πέρα από την πολιτική εργαλειοποίηση του στις «κατάλληλες» περιόδους για την αποχαύνωση των ακροδεξιών ακροατηρίων της, της αρκεί να διατηρεί μια σχέση κατοχής με το ένδοξο παρελθόν και τους διάσημους προγόνους(και τη χριστιανικη θρησκεια) που ιδεολογικά τουλάχιστον επικαλείται. Από εκεί και πέρα το χάος…

Η πρόσφατη κατάρρευση του αντιγράφου της τοιχογραφίας των δελφινιών στην Κνωσσό είναι αποτέλεσμα της μακροχρόνιας εγκατάλειψης των αρχαιοτήτων της χώρας. Αυτό μάλιστα συνέβη σε έναν από τους πλέον πασίγνωστους αρχαιολογικούς χώρους και ας «κόβει» πολλά εισιτήρια κάθε χρόνο.

Η εγκατάλειψη και η ιδεολογική εκμετάλλευση ήταν οι μόνες σχέσεις που επεδίωξε να έχει η εγχώρια δεξιά με την λαμπρή Ιστορία της χώρας(και της θρησκειας). Είτε να την εκμεταλλεύεται επιλεκτικά, ως πεδίο πολιτικών σκοπιμοτήτων, είτε στην καλύτερη περίπτωση, να την «πουλά», ως άλλο ένα προϊόν για τουριστική κατανάλωση(ή να την αφηνει απροστατευτη στις αρρωστημενες ορεξεις του καθε εφημερου προσωπου).

Η σύγχρονη τεχνολογία άνοιξε, όπως φάνηκε με τον πλέον αποτρόπαιο τρόπο, νέα πεδία… Η μαγεία του έναστρου ουρανού μετατρέπεται σε διαφημιστικό πλάνο. Άλλωστε στον ουρανό όπως και τον άγριο νεοφιλελευθερισμό δεν υπάρχουν όρια… σκέφτηκαν οι εταιρείες που έστησαν με θαλπωρή τη νέα διαφημιστική παραγωγή...

Μηνύσεις, εισαγγελικές παρεμβάσεις είναι απλά το προπέτασμα καπνού για το μπαλάκι των ευθυνών που πηγαινοέρχεται. Άλλωστε είναι γνωστό, ότι στην Ελλάδα, ποτέ κανείς από τους υπεύθυνους, δε φταίει...

Ωστόσο, η απόλυτη αδιαφορία του ΥΠΠΟ σε σχέση με την Ιστορία (και την θρησκευτικη πιστη της πλειοψηφιας) φαίνεται στην ολοσχερή παραίτηση από τη διαχείριση της(και απο την ολοσχερη κακοποιηση της θρησκευτικη τεχνης). Ως προς στην αρχαιότητα στην καλύτερη περίπτωση την εναποθέτουν σε ένα ερμάρι, σε μια βιτρίνα και το χρέος τελειώνει εκεί… Ως προς τη σύγχρονη Ιστορία, με πρόσχημα το φόβο του διχασμού, προτιμούν να τη θάβουν. Ως προς την επικρατουσα θρησκεια προτιμουν να την χλευαζουν .

Η απουσία πολιτικής βούλησης και άρα ανεύρεσης των απαραίτητων κονδυλίων έχουν οδηγήσει στη φθορά των μνημείων. Η έλλειψη συνεκτικής πολιτικής πολιτισμού, η αποστειρωμένη εκπαιδευτική προσέγγιση, η απουσία αισθητικής και γνωσιακής καλλιέργειας εμβαθύνουν τη σχάση ανάμεσα στους σύγχρονους Έλληνες με την Ιστορία τους(τα ιδια ισχυουν και για την θρησκευτικη διαπαιδαγωγηση των Ελληνων). Η όποια σχέση δημιουργικής ενδυνάμωσης και αλληλεπίδρασης(ιστοριας ,τεχνης ,θρησκειας) με το παρελθόν θα μπορούσε να αναπτυχθεί προς όφελος των σύγχρονων είναι ανύπαρκτη.

Και ήρθε η ώρα, που η αγορά σου «φοράει» ένα παπούτσι γερμανικής εταιρείας, καπέλο στην Ακρόπολη. (Και ηρθε η ωρα που η φασιστικη περιφρονηση της πλειοψηφιας ,δινει το ελευθερο σε εναν περιεργο τυπο να διακωμωδει ιστορικα προσωπα).Το δικό της σήμα κατατεθέν αντί της χώρας. Αθλητική «μάρκα», μήπως και ξυπνήσεις από το λήθαργο του ατέρμονου καταναλωτισμού των δυστυχισμένων υπάρξεων που συγκατοικούν στα ένδοξα εδάφη.

Τραγική ειρωνεία για τις νέες γενιές από το 1960 κυρίως και μετά που γαλουχήθηκαν στις «μάρκες» ως σήμα κατατεθέν γνησιότητας του μικροαστισμού, των κοινωνικών ανισοτήτων και του ταξικού ρατσισμού που συνοδεύει η κατοχή τους, ή μη.

Στην εποχή που κουμάντο κάνουν οι αγορές και τα οικονομικά συμφέροντα (κανει κουμαντο και η φασιστικη περιφρονηση της πλειοψηφιας του λαου), η Ακρόπολη και οι ιερες εικονες εκπίπτουν και από σύμβολα πολιτισμού και τεχνης  γίνονται διαφημιστικό ντεκόρ προώθησης των σημαντικότερων επιτευγμάτων που παράγει ο πολιτισμός της αγοράς, είδη προς κατανάλωση και μελλοντικά σκουπίδια.

Το παπούτσι στην Ακρόπολη δεν ήταν παρά, μια ξεκάθαρη δήλωση κυριαρχίας. Το ιδιο και η παραποιηση των αγιογραφιων δεν ειναι παρα μια ξεκαθαρη δηλωση κυριαρχίας . Μια προσβλητική υπογράμμιση για το ποιος κάνει κουμάντο. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που μπορεί να ασελγεί στο ένδοξο παρελθόν που λατρεύουν υποτίθεται ότι οι υπερπατριώτες εθνικιστές που ευδοκιμούν στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Μια προσβλητικη υπογραμμιση  για το πιος κανει κουμαντο . Ο κυριαρχος λαος ή μια  μειψηφια συμπλεγματικων προσωπικοτητων.

Μια χώρα που δεν επενδύει στον πολιτισμό της και στην θρησκεια της , αλλά στον τουρισμό της και στην  ανεξελεγκτη  και αυθαιρετη χρηση των αρχαιων εργων τεχνης,  είναι νεκρή και αυτό είναι στρατηγική απόφαση της δεξιάς, που αρκείται στο ανέμισμα της ελληνικής σημαίας στη Eurovision και απαξιώνει τις ανθρωπιστικές επιστήμες, την θρησκεια, τα Δημόσια Πανεπιστήμια, τις ελληνικές σπουδές στα λίγα εναπομείναντα τμήματα στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Η επίκληση της ελληνικής ταυτότητας είναι μόνο κατ’ επίφαση, ως προς τους ξένους και τους άλλους και όχι αναδεικνύοντας και δημιουργώντας σύγχρονα πολιτισμικά επιτεύγματα σε μια κοινωνία που σέβεται το παρελθόν, αλλά δημιουργεί και χαράζει το μέλλον της. Σιγουρα αυτα τα αποκορουστικα κατασκευασματα που ''κοσμουν'' την Εθνικη Πινακοθηκη δεν μπορεις να τα πεις ''σύγχρονα πολιτισμικά επιτεύγματα''.

Για αυτά, δε χρειάζεται χρήμα… αλλά ελευθερία σκέψης , καλλιέργεια παιδείας,(μαθηματα αισθητικης και μετρου)  πέρα από την συλλογή πληροφοριών και συλλογική συνείδηση.

https://www.avgi.gr/politiki/505649_ethniki-eyteleia-me-trademark

ΑΣΤΕΡΟΜΑΤΑ

Eurovision 2025: Στην 6η θέση η Κλαυδία με την «Αστερομάτα» – Νικήτρια η Αυστρία με τον 24χρονο τενόρο

«Αστέρι μου, Αστέρι μου…

Γλυκιά μου μάνα μη μου κλαις
Μαύρα κι αν σου φορούνε
Το ξέθωρο το σώμα μου
Φλόγες δε το νικούνε

Τα χελιδόνια της φωτιάς
Θάλασσες κι αν περνούνε
Του ριζωμού τα χώματα
Ποτέ δε λησμονούνε

Αστερομάτα μου μικρή
Γύρε να σε φιλήσω
Στα άγια σου τα δάκρυα
Τα χείλη μου να σβήσω

Αστερομάτα μου μικρή
Γύρε μου να σε πιάσω
Τα ξεχασμένα μου φτερά
Στερνά να ξαποστάσω

Haa, haa, haa, ah

Ah αστέρι μου, τζιβαέρι μου, ooh

Γλυκιά μου μάνα μη μου κλαις
Καράβι είν' η ζωή μου
Που ψάχνει για το γυρισμό
Αγέρα το πανί μου

Αστερομάτα μου μικρή
Γύρε μου να σε πιάσω
Τα ξεχασμένα μου φτερά
Στερνά να ξαποστάσω

Haa, haa, haa, ah

Ah αστέρι μου, τζιβαέρι μου, ooh (ooh)

Haa, haa, haa
Ah αστέρι μου, τζιβαέρι μου

Αστέρι μου»

(στίχοι: Arcade, τραγούδι: Κλαυδία)

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ της «Αστερομάτας» παραπέμπουν ευθέως στην τραγική σκηνή του αποχωρισμού, μιας κόρης από τη μάνα της.

Η ΜΑΝΑ ξεπροβοδάει την κόρη της, που φεύγει για κάπου μακριά, με τρυφερές προσφωνήσεις όπως «Αστέρι μου», «Αστερομάτα μου» και «τζιβαέρι» μου», ενώ συγχρόνως βγάζει εκ βαθέων αναστεναγμούς που φτάνουν μέχρι τον ουρανό: «Haa, haa, haa, ah, Ah! Αστέρι μου, τζιβαέρι μου, ooh!»

ΤΗΣ ΖΗΤΑΕΙ να γείρει πάνω της, για να ξεκουράσει τα κουρεμένα της φτερά, να τη φιλήσει για τελευταία φορά και στα δάκρυά της, που είναι άγια, να σβήσει τη φωτιά που καίει τα σωθικά της και τα χείλη της.

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ «γλυκιά μου μάνα» η κόρη, προσπαθεί να την παρηγορήσει: «Γλυκιά μου μάνα, της λέει, μη κλαις, και αν κάποιοι σε μαυροφορέσανε, το σώμα μου, που σε λίγο θα το χάσεις από τα μάτια σου, και όσο θα απομακρύνεται από κοντά σου, θα γίνεται όλο και πιο ξέθωρο, οι φλόγες που θα συναντήσει στο δρόμο του, δεν θα το βλάψουν»

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ εδώ, ότι ο ποιητής θέλει να μας πει: 1ον) Ότι ο αποχωρισμός της κόρης από τη μάνα της, γίνεται παρά τη θέλησή της, είναι βίαιος, είναι ξεριζωμός. 2ον) Ο δρόμος που θα ακολουθήσει φεύγοντας η κόρη είναι επικίνδυνος, όλο φωτιά. 3ον) Η κόρη βεβαιώνει τη μάνα της, ότι θα ξεπεράσει όλους τους κινδύνους. Ο φλόγες των φωτιών που θα συναντήσει, δε θα τη βλάψουν.

ΑΚΟΜΑ: Με χελιδόνι που είναι υποχρεωμένο να πετάξει σε έναν φωτιασμένο ουρανό πάνω από θάλασσες, παρομοιάζει τον εαυτό της η κόρη, διαβεβαιώνει όμως, τη μάνα της, ότι τα χελιδόνια, που αναγκάζονται να πετούν σε τόσο άγριες καιρικές συνθήκες, τα χώματα από τα οποία ξεκίνησαν, στα οποία ρίζωσαν και από τα οποία αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν, δεν τα λησμονούνε. «Καράβι είναι η ζωή μου, τη διαβεβαιώνει, που το πανί του ψάχνει για άνεμο, που θα το φέρει πίσω στο μητρικό λιμάνι, στη μητρική σου αγκαλιά»

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ όμως, είναι γεμάτο συμβολισμούς. Ποια είναι η μάνα και ποια είναι η κόρη;

ΑΣΦΑΛΩΣ, σε πρώτο πλάνο η μάνα είναι η γη της Ιωνίας και η κόρη, ο ξεριζωμένος Μικρασιατικός Ελληνισμός. Κόρη είναι και οι Καρυάτιδες, που απήχθησαν από τον Περθενώνα και είναι ακόμα αιχμάλωτες στο Λονδίνο και μάνα τους η Ελλάδα (σ.σ. Να δούμε πότε θα επιστραφούν αυτοί οι αιχμάλωτοι). Κόρη και μάνα είναι και η τυχαία κόρη και μάνα που που ο καθένας έχει στο μυαλό του.

ΑΞΙΟΣ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, που κατόρθωσε τόσο πολυσήμαντα και σπαρακτικά, να αποδώσει τον χωρισμό της κόρης από τη μάνα, άξιο όμως, και αυτό το κορίτσι, που με την απαράμιλλη τέχνη της θεσπέσιας φωνής της, την φοβερή δύναμη της ψυχή της, έδωσε φτερά στους στίχους του, τους ανέβασε ψηλά, πολύ ψηλά, ώστε να κατακλείσουν όλο το σύμπαν και την ψυχή του κάθε Έλληνα ξεχωριστά και όχι μόνο.

ΑΣΤΕΡΟΜΑΤΑ ΚΛΑΥΔΙΑ, σε ευχαριστούμε!

Ο αντιχριστιανικός γκανζουφισμός μέσα στην Εθνική Πινακοθήκη

 Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 Ι. ΓΚΑΝΖΟΥΦ

To 1968 είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις του Ορθοδόξου Τύπου ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου με τίτλο «Τέρατα και Σημεία των Σκοτεινών Δυνάμεων».

Με αυτό το βιβλίο του, ο χαρισματούχος συγγραφέας επεδίωξε να παρουσιάσει τις θέσεις, τις μεθόδους και τα καταχθόνια σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων, τονίζοντας ότι:

Αυτό που τρέμουν οι συγκεκριμένες δυνάμεις είναι το ξεσκέπασμά τους!

Ως πρώτη μέθοδο που εφήρμοσαν οι Σκοτεινές Δυνάμεις για να εκριζώσουν τον Χριστιανισμό ανέφερε ένα σατανικό όπλο εναντίον της Χριστιανικής Πίστεως που καλείται «Γκανζούφ»:

«Επεστρατεύθησαν ανά τον κόσμον διάφοροι “καλλιτέχναι” της κακιάς ώρας, οι οποίοι, προφασιζόμενοι ότι δημιουργούν την σχολήν την νέας νοοτροπίας, άρχισαν να φτιάχνουν κυριολεκτικώς ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ! ΕΞΑΜΒΛΩΜΑΤΑ!».

Στο φαινόμενο αυτό αναφερόταν και ο μακαριστός π. Σάββας Αχιλλέως στο ακόλουθο βίντεο (29:36 επ.).

Ως πρώτη τέτοια περίπτωση καταγράφεται η εικονογράφηση του Ιωσήφ μέσα σε παρεκκλήσιο του Λονδίνου με παντελόνι του γκολφ και με μια πίπα στο στόμα, καθώς διαβάζει την εφημερίδα «Τάιμς». Δίπλα του ο Χριστός, ντυμένος κι αυτός με σύγχρονα ενδύματα έπαιζε με ένα ηλεκτρικό τρενάκι. Η Παναγία με πολύ τολμηρό ντεκολτέ και μοντέρνο φουστάνι, καθόταν σε μια πολυθρόνα και έπλεκε ένα πουλόβερ.

Μήπως σας θυμίζει κάτι η παραπάνω περιγραφή; Στην συνέχεια του κειμένου γίνονται οι απαραίτητες λογικές και ιστορικές συνδέσεις που θα οδηγήσουν τον αναγνώστη στο συμπέρασμα ότι η Εθνική Πινακοθήκη έχει μετατραπεί σε τόπο βανδαλισμού των ιερών και οσίων της χριστιανικής πίστης.

 

ΙΙ. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΙΡΛΗ ΑΝΤΑΜΣ

Τότε, κάποια Μαίρλη Άνταμς, έστειλε σε μια επαρχιακή εφημερίδα ένα σύντομο γράμμα με το εξής αποκαλυπτικό περιεχόμενο:

«Είμαι κι εγώ μεταξύ εκείνων που επισκέφθηκαν το παρεκκλήσιο, όπου βρίσκονται οι μοντέρνες εικόνες. Αν και ομολογουμένως δεν κατάλαβα πολλά πράγματα, θεωρώ καθήκον μου να αναφέρω κάτι πραγματικά τρομερό που μου συμβαίνει από τότε που τις αντίκρισα:

Ήμουν πάντοτε πολύ αφοσιωμένη στην Εκκλησία και προσευχόμουν τακτικότατα. Τώρα, κάθε φορά που ατενίζω την Παναγία και τον Ιωσήφ, δεν ξέρω γιατί, αλλά άθελά μου ο νους μου πηγαίνει σε αυτούς τους πίνακες που δείχνουν την Παναγία με το τολμηρό ντεκολτέ και τον Ιωσήφ να καπνίζει διαβάζοντας εφημερίδα. Αυτό με κάνει να μη μπορώ να συγκεντρωθώ και να προσευχηθώ. Αισθάνομαι ότι κατά κάποιον τρόπο έχασα τον σεβασμό μου στην Παναγία και στον Θεό. Είμαι πλέον πολύ δυστυχισμένη».

«Το σύντομο αυτό γράμμα», σημειώνει ο μακαριστός Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, προκάλεσε μεγάλο σάλο.

«Ολόκληρη η Αγγλία κατάλαβε ότι όπισθεν των μοντέρνων πινάκων του παρεκκλησίου εκρύπτετο ΕΝΑ ΝΕΟ ΤΡΟΜΕΡΟ ΟΠΛΟ εναντίον του Χριστιανισμού. Πολλοί αναρωτήθηκαν: Εάν αυτό συνέβαινε στην ηλικιωμένη κυρία Άνταμς, τότε ποια ολέθρια επίδραση θα είχε η θέαση των εικόνων στα παιδιά;».

 

ΙΙΙ. ΓΚΑΝΖΟΥΦΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

Η μέθοδος Γκανζούφ άρχισε να εφαρμόζεται στη ζωγραφική, στη γλυπτική, στον χορό, στο θέατρο. Οι σοβαροί καλλιτέχνες είδαν με αγανάκτηση να αγνοούνται από τους κριτικούς και τον τύπο, και να βραβεύονται τα τερατουργήματα αναξίων που ονομάζονταν «καλλιτέχνες».

Τα έργα που θα βραβεύονταν μετά βεβαιότητος ήταν π.χ. ένας Χριστός με τεράστια μύτη και καμπούρα, σταυρωμένος επάνω σε ένα αραχνιασμένο σταυρό! Ή μία λερωμένη λεκάνη αποχωρητηρίου με την επιγραφή: «Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ». Τρία-τέσσερα σπασμένα τούβλα, λίγη λάσπη και από πάνω ο τίτλος: «Η Μεταμόρφωση».

Στην σελίδα 16 του βιβλίου του μακαριστού Χαράλαμπου Βασιλόπουλου απεικονίζονται δύο υποτιθέμενα «έργα Τέχνης», εκ των οποίων το ένα είναι η «Σταύρωση», φτιαγμένη από χαρτιά μυγοπαγίδων και άφθονες μύγες κολλημένες επί του «σταυρού». Το άλλο «έργο» είναι ο «Μυστικός Δείπνος» κατασκευασμένος από μια σκυλοκονσέρβα με μαχαίρι και πιρούνι εκατέρωθεν.

Προφανώς, η διακωμώδηση του Μυστικού Δείπνου στην τελετή ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι εντασσόταν στην ίδια αντιχριστιανική προπαγάνδα μέσω της γκανζουφικής Τέχνης.

Φυσικά, ο σκηνοθέτης της διοργάνωσης Τομά Ζολί προσπάθησε να μας φρενοβλαβοποιήσει, υποστηρίζοντας ότι:1

«Ο Μυστικός Δείπνος δεν ήταν η έμπνευσή μου. Νομίζω ότι ήταν αρκετά σαφές ότι ήταν ο Διόνυσος αυτός που φτάνει στο τραπέζι, είναι ο θεός της γιορτής, του κρασιού και πατέρα».

ΙV. ΑΠΟΪΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΟ ΧΩΡΟ

Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου για τον γκανζουφισμό, ο αναγνώστης θα ανατριχιάσει λαμβάνοντας μια πληροφορία που μας συνδέει με μια μόδα που έχει επανεμφανισθεί στις ορθόδοξες και καθολικές εκκλησίες τον τελευταίο καιρό.

Γράφει ο μακαριστός Χαράλαμπος Βασιλόπουλος:

«Εις πολλάς αγγλικάς και άλλας αιρετικάς Εκκλησίας άρχισαν να [δίδωνται] παραστάσεις ή να χορεύεται ροκ-εντ-ρολ υπό τους ήχους της κιθάρας του μεθυσμένου “πάστορος”».

Προσφάτως κυκλοφόρησε ένα βίντεο στο οποίο είδαμε έναν καθολικό ιερέα να τραγουδάει και να χορεύει υπό του ήχους του τραγουδιού Mamma Mia του συγκροτήματος ABBA. Επίσης, το 2024 ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας του Μπράιτον μετατράπηκε σε μπουζουξίδικο.

Δυστυχώς πλέον, η μόδα αυτή έχει έρθει και στην Ελλάδα, όπου μέσα σε ορθόδοξους ιερούς ναούς πραγματοποιούνται συναυλίες.

 

V. ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ

Στην σελίδα 24 του βιβλίου του, ο μακαριστός Χαράλαμπος Βασιλόπουλος προχωρεί σε μια ήδη επαληθευμένη προφητεία αλλά και σε μια σημαντική διευκρίνιση.

Η προφητεία του ήταν η ακόλουθη:

«Τώρα το γκανζούφ θα το στρέψουν και προς την Ορθόδοξη Ελλάδα… Το αναμένομεν… Και δι’ αυτό ειδοποιούνται οι Ορθόδοξοι Έλληνες να το περιποιηθούν δεόντως».

Η δε διευκρίνισή του είχε ως εξής:

«Θα πρέπει να παρατηρήσωμεν ότι ένα “γκανζουφικός” καλλιτέχνης, αν είναι και ομοφυλόφιλος, θα έχη εξασφαλισμένην προβολήν παγκόσμιον, χρήμα και δόξαν. “Και η δόξα αυτού εν τη αισχύνη αυτού”, λέγει η Γραφή».

 

VI. ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ 5Η ΔΟΣΗ ΜΝΗΜΟΝΙΚΟΥ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ

Μετά από όλα αυτά, δεν υπάρχει πλέον η παραμικρή αμφιβολία ότι η έκθεση με τον τίτλο «Η Σαγήνη του αλλόκοτου» μέσα στην Εθνική Πινακοθήκη ή, ορθότερα, Αντεθνική Τερατοθήκη, ήταν μια μεθοδευμένη επίθεση εναντίον των Ορθόδοξων Χριστιανών, η οποία είχε τα χαρακτηριστικά της μεθόδου Γκανζούφ, όπως αυτή περιγράφεται στο βιβλιαράκι του μακαριστού Χαράλαμπου Βασιλόπουλου.

Διότι, όπως όλη η Ελλάδα είδε, ο «βραβευμένος καλλιτέχνης», τα «εμπνευσμένα» έργα του οποίου εγκρίθηκαν προς έκθεση από την Διευθύντρια και το Διοικητικό Συμβούλιο της Εθνικής Πινακοθήκης, έφτιαξε αντιχριστιανικά «εικονίσματα», στα οποία αναπαριστούσε την Παναγία, τον Χριστό και τους Αγίους μας με ανάποδο και άρα ξεκάθαρα σατανικό-βλάσφημο τρόπο, παρόμοιο με εκείνον που αναλύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από τον μακαριστό Χαράλαμπο Βασιλόπουλο:

Τα ιερά αυτά πρόσωπα δεν απεικονίσθηκαν με την θεϊκή φωτεινότητα και ωραιότητα που τους πρέπει, αλλ’ αντιθέτως αμαυρώθηκαν, παρουσιαζόμενα ως πρόσωπα κακάσχημα και αποκρουστικά, μολυσμένα από το πνεύμα των σκοτεινών δυνάμεων.

Η αποκαθήλωση αυτών των ψευτοκαλλιτεχνημάτων, στο πλαίσιο μιας «θρησκευτικής αυτοδικίας», δίχασε μερίδα των ορθόδοξων χριστιανών, κάποιοι εκ των οποίων υποστήριξαν την άποψη ότι αυτή η ενέργεια έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στα αντιχριστιανικά προϊόντα του βλάσφημου χαράκτη, που, αν δεν είχε γίνει το επίμαχο επεισόδιο, θα είχε μείνει στην αφάνεια.

Αυτό, όμως, το σκεπτικό είναι προβληματικό, δεδομένου ότι ούτως ή άλλως, σε καθημερινή βάση, την συγκεκριμένη έκθεση επισκέπτονταν αμέτρητοι πολίτες (μεταξύ αυτών μαθητές και τουρίστες), οι οποίοι αντίκριζαν τα συγκεκριμένα τερατουργήματα, πληροφορούμενοι το ονοματεπώνυμο του σατανικού εμπνευστή τους, χωρίς, όμως, ποτέ να έχουν ακούσει ή διαβάσει τις υποκριτικές, τις αντιφατικές και φρενοβλαβοποιητικές εξηγήσεις του για τα αντιχριστιανικά «εικονίσματά» του.

Για παράδειγμα, σε μία από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, δήλωσε ότι μέσω των πολυσυζητημένων χαρακτικών του «ασκεί κριτική στη θρησκεία», αλλά, σε κάποια από τις συνεντεύξεις του αυτοαναιρέθηκε, λέγοντας ότι «ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν είναι να κρίνει τη θρησκεία»2.

Επίσης είπε ότι «πρόθεσή του δεν ήταν να προσβάλει κανέναν, αλλά όφειλε να είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του».

Κατασκευάζοντας, όμως, τέτοια αντιχριστιανικά «εικονίσματα», αυτά μιλούν από μόνα τους για την πραγματική-προσβλητική πρόθεση του εμπνευστή τους, ο οποίος, δηλώνοντας ότι όφειλε να είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του, είναι προφανές ότι έκανε την δήλωση αυτή, απλώς για να κουκουλώσει την ανειλικρίνειά του.

Χαρακτηριστική είναι και η ελάχιστα πειστική θέση του ότι «τα έργα του σε καμία περίπτωση δεν είναι λατρευτικές ή εκκλησιαστικές εικόνες, αλλά είναι έργα τέχνης, εικαστικές δημιουργίες που συνδέονται και εμπνέονται και έρχονται να συνομιλήσουν −όπως και των άλλων καλλιτεχνών της έκθεσης “Η Σαγήνη του Αλλόκοτου”− με τα έργα του Γκόγια».

Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ιδιαίτερη ευφυΐα για να αντιληφθεί ότι η τοποθέτηση των αντιχριστιανικών «εικονισμάτων» δίπλα στα έργα του Γκόγια απέβλεπε στο θόλωμα των υδάτων:

Ο Γκόγια ήταν το άλλοθι-ξεκάρφωμα για τον αντιχριστιανικό παροξυσμό του λεγόμενου «καλλιτέχνη» και, συνακολούθως, της Αντεθνικής Τερατοθήκης.

Το άκρον άωτον της υποκρισίας βρίσκεται στην προδήλως ψευδή δήλωσή του ότι «στα έργα του δεν βλέπει την Παναγία» αλλά και στο καταγέλαστο σχόλιό του ότι:

«αν ο θεατής βλέπει οράματα με αρχαγγέλους και θεωρεί τη μάνα του ως Παναγία, μπορεί να προσβληθεί. Δεν το είχα φανταστεί ποτέ. Μιλάμε για φαντασία πέραν του “Χάρι Πότερ”».

Πάλι καλά που ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης ή, ορθότερα, κακοτέχνης ομολόγησε ότι «η δουλειά του είναι σκοτεινή» και ότι «η τέχνη είναι όπλο», προφανώς κατά της θρησκείας.

Επίσης, αν δεν είχε συμβεί το συγκεκριμένο επεισόδιο, δεν θα είχε μαθευτεί σε ευρεία κλίμακα ότι, μέσα στην Εθνική Πινακοθήκη, στις 13 Ιανουαρίου 2023, είχε πραγματοποιηθεί επιστημονική συνάντηση με θέμα «Θεοσοφία και Εικαστικές Τέχνες», μία δε εκ των ομιλητριών ήταν η διευθύντριά της κ. Συραγώ Τσιάρα.

Έτσι, λοιπόν, η έκθεση με τίτλο «Η σαγήνη του αλλόκοτου» παύει να είναι αλλόκοτη και ξεκαθαρίζει απολύτως το ομιχλώδες τοπίο που προκάλεσε τόσους διαξιφισμούς για την ελευθερία (ή ορθότερα την ασυδοσία) της Τέχνης, μόλις ο κόσμος μάθει ποια είναι η φιλοσοφία της θεοσοφίας.

Σύμφωνα με τις αρχές που διεκήρυξε η Ρωσίδα αποκρυφίστρια Έλενα Μπλαβάτσκυ και τις οποίες παρέλαβε από αυτήν η επίσης αποκρυφίστρια, Βρετανίδα Αλίκη Μπέιλυ, κεντρική αποστολή των θεοσοφιστών είναι η συνένωση των θρησκειών της Ανατολής και της Δύσεως υπό την στέγη μιας Πανθρησκείας, η οποία οραματίζεται την έλευση ενός Νέου Υδροχοϊκού Χριστού, Πρίγκηπα της Ειρήνης και Μύστη, που ως θεϊκή αποστολή υποτίθεται ότι θα έχει την σωτηρία της ανθρωπότητας και την επιβολή νέων αξιών και νόμων, διαμορφωμένων σύμφωνα με το πνεύμα της Νέας Εποχής και την ιδεολογία του Θεοσοφισμού.

Αλίκη Μπεϊλυ

Άρα, η αποκαθήλωση των αντιχριστιανικών «εικονισμάτων» από τον βλάσφημο τοίχο της Εθνικής Πινακοθήκης συνέβαλε καθοριστικά ώστε να αποκαλυφθεί ποιος είναι ο ύπουλος και βρομερός ρόλος που επιτελεί το συγκεκριμένο Μουσείο:

Πέραν πάσης αμφιβολίας, λοιπόν, η Εθνική Πινακοθήκη υπηρετεί την λογική του ανάποδου κόσμου, αφού, αντί να φωταγωγεί και να στηρίζει τον πυλώνα πάνω στους οποίο στηρίζεται το ελληνικό έθνος, δηλαδή η Ορθοδοξία, εκείνη αμαυρώνει και υποσκάπτει τον πυλώνα αυτόν, ασκώντας αντιχριστιανική προπαγάνδα μέσω της Τέχνης και προσφέροντας πρόθυμες υπηρεσίες στα νεοεποχίτικα και νεοταξίτικα σχέδια για την εγκαθίδρυση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης.

Αυτή η Παγκόσμια Κυβέρνηση, η οποία, στην πραγματικότητα, θα είναι η Παγκόσμια Δικτατορία του Αντιχρίστου, στηρίζεται στην αποδόμηση των εθνικών κρατών, άρα και στην κατάρρευση της Ελλάδας ως κέντρου Ορθοδοξίας.

Στην γλώσσα του ανάποδου κόσμου ο υπερασπιστής της διωκόμενης Ορθοδοξίας βαπτίζεται «πολέμιος της Τέχνης» και «σκοταδιστής», ενώ ισχύει το ακριβώς αντίθετο:

Ο πόλεμος διεξάγεται εναντίον των Ορθόδοξων Χριστιανών μέσω της Τέχνης, η οποία ποδηγετείται από τις σκοτεινές δυνάμεις.

Ο πόλεμος κατά του Χριστού και της Εκκλησίας Του μαίνεται αδυσώπητος, και, μάλιστα, διεξάγεται από ποικιλώνυμους και ετερόκλητους εχθρούς της Ορθοδοξίας, οι οποίοι καταργούν τον Θεό και πολεμούν την Εκκλησία, χλευάζοντας αξίες αιώνιες και ήθη ατίμητης προγονικής κληρονομίας3.

Φυσική απόρροια της διαπίστωσης αυτής είναι ότι η Εθνική Πινακοθήκη από κοιτίδα πολιτισμού μεταλλάχθηκε σε ανίερο τόπο αντιχριστιανικής λατρείας και, ταυτοχρόνως, σε Γολγοθά έντεχνης καθημερινής σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, καθόλου δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η επανέκθεση των αποκαθηλωθέντων τερατουργημάτων του διαβόητου κακοτέχνη την 5η Μαΐου 2025 ), και δη με αυξημένα μέτρα ασφαλείας:4

Κρεμάσθηκαν μέσα σε ειδική προθήκη-πλέξιγκλας, ενώ εγκαταστάθηκε, εκτός από κάμερες, και ειδικό λέιζερ, το οποίο ενεργοποιεί συναγερμό κάθε φορά που κάποιος επισκέπτης πλησιάσει αρκετά κοντά στα έργα. Επιπλέον, στον χώρο της έκθεσης υπάρχουν και άνδρες της ασφάλειας της Εθνικής Πινακοθήκης οι οποίοι παρακολουθούν και συνοδεύουν από κοντινή απόσταση τους επισκέπτες της συγκεκριμένης έκθεσης!

Είναι προφανές ότι το πείσμα του ηττημένου διαβόλου μεταγγίσθηκε στους εγκόσμιους υπηρέτες του, οι οποίοι έβαλαν τα δυνατά τους, για να του αποδείξουν πόσο πρόθυμοι είναι να τον προσκυνήσουν, αψηφώντας την κραυγαλέα αυτογελοιοποίησή τους. Ούτε μαθητές του νηπιαγωγείου δεν θα σκέφτονταν να περιφρουρήσουν με τέτοια δρακόντεια μέτρα τις, γεμάτες αντίχριστες μουντζούρες, πανάθλιες ζωγραφιές τους, που τόλμησε να τις πετάξει κάτω κάποιος φιλόθεος συμμαθητής τους.

Ερμηνεύοντας ανάποδα την επιλογή της ημέρας που τιμάται η μνήμη της Αγίας Ειρήνης, η πράξη της επανέκθεσης έχει πολεμικό υπόβαθρο: αποσκοπεί στην διέγερση τουλάχιστον αμοιβαίας διχόνοιας μεταξύ των πολιτών, η οποία είναι αξιόποινη σύμφωνα με το άρθρο 184 παρ. 4 του Ποινικού Κώδικα:

«[Με φυλάκιση] τιμωρείται και όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω του διαδικτύου προκαλεί ή διεγείρει τους πολίτες σε βιαιοπραγίες μεταξύ τους ή σε αμοιβαία διχόνοια με αποτέλεσμα να προκληθεί διατάραξη της κοινής ειρήνης κατά το άρθρο 189».

Ας κλείσουμε, όμως, με μια αισιόδοξη νότα που υπάρχει στο βιβλίο του μακαριστού Χαράλαμπου Βασιλόπουλου:

«Η νίκη στον πόλεμο των Σκοτεινών Δυνάμεων κατά του Χριστού είναι δική μας, δηλ. των ορθόδοξων πιστών. Διότι έχουμε αρχηγό τον Παντοδύναμο Χριστό, ο Οποίος “εξήλθε νικών και ίνα νικήση” και τελικά θα νικήση. Το προείπε. Και ό,τι προφήτεψε, εκπληρώθηκε. Σε αυτόν, λοιπόν τον πόλεμο, ο καθένας πρέπει σαν τον μικρό Δαβίδ με την σφεντόνα του να πολεμά τις σκοτεινές δυνάμεις, έχοντας πίστη ότι με την χάρη του Θεού θα συμβάλει στην κατατρόπωσή τους».

1

https://www.protothema.gr/olubiakoi-agones-2024/article/1524573/olubiakoi-agones-den-itan-ebneusi-o-mustikos-deipnos-alla-ena-paganistiko-parti-leei-o-skinothetis-tis-teletis-enarxis/

Ο αντιχριστιανικός γκανζουφισμός μέσα στην Εθνική Πινακοθήκη - Ορθόδοξος Τύπος