ΜΙΑ ΚΗ∆ΕΙΑ ΠΟΥ ∆ΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ

 
1. Συμμετοχή στο πένθος

 Δὲν ἦταν μιὰ συνηθισμένη κηδεία. Ὁ νεκρὸς ἦταν νέος· καὶ ἦταν τὸ μονάκριβο παιδὶ τῆς μητέρας του, ἡ ὁποία μάλιστα ἦταν χήρα. Ὁ γιός της ἦταν τὸ μόνο στήριγμά της, ἡ παρηγοριά της· ἀλλὰ τώρα δὲν ὑπάρχει πλέον στὴ ζωή… Ὁ πόνος ἦταν μεγάλος, τὸ πένθος βαρύ. Ὁλόκληρη ἡ κωμόπολη τῆς Ναῒν εἶχε συγκλονισθεῖ ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν θάνατο. Γι᾿ αὐτὸ καὶ «ὄχλος ἱκανός», πολὺς λαός, ἔλαβε μέρος στὴν κηδεία συμπαριστάμενος στὴν πονεμένη μάνα. Καὶ τώρα, νά, τὸ σκήνωμα μεταφέρεται γιὰ τὴν ταφή. Τὰ πλήθη ἀκολουθοῦν σιωπηλά… Πόσο ἀνθρώπινη σκηνή! Πόσο σημαντικὸ εἶναι, ὅταν οἱ συνάνθρωποί μας δοκιμάζουν πένθος, μάλιστα βαρύ, νὰ συμμετέχουμε στὸ πένθος τους, δίνοντας λίγο βάλσαμο παρηγοριᾶς μὲ τὴν παρουσία μας! «Κλαίειν μετὰ κλαιόντων», προτρέπει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. ιβ´ 15), ἐνῶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη διαβάζουμε: «Ἀγαθὸν πορευθῆναι εἰς οἶκον πένθους ἢ ὅτι πορευθῆναι εἰς οἶκον πότου» (Ἐκκλ. ζ´ 2). Εἶναι ὠφελιμότερο νὰ πορευθεῖ κανεὶς σὲ σπίτι ποὺ πενθεῖ παρὰ σὲ σπίτι ὅπου γίνεται συμπόσιο· ὠφελιμότερο καὶ γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους. Ἂς ἔχουμε λοιπὸν τὴν εὐαισθησία νὰ μετέχουμε στὸ πένθος τῶν ἄλλων, διότι «ἡ μοιρασμένη λύπη εἶναι μισὴ λύπη», ὅπως λέει ὁ λαός μας. Βέβαια εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ὑπογραμμίσουμε ὅτι δὲν πηγαίνουμε γιὰ νὰ ποῦμε λόγια καὶ εὐχὲς ἀψυχολόγητες, καὶ ἔτσι νὰ δυσκολέψουμε ἀκόμη περισσότερο τοὺς πενθοῦντες. Ἡ συμπαράστασή μας νὰ εἶναι πολὺ διακριτική, χωρὶς πολλὰ λόγια, μὲ σεβασμὸ καὶ κατανόηση στὸν μεγάλο πόνο τῶν δοκιμαζομένων.

 2. Θεός Εύσπλαγχνος

 Ἡ θλιβερὴ πομπὴ βγαίνει ἀπὸ τὴ μοναδικὴ πύλη τῆς κωμοπόλεως. Ἐκεῖ ὅμως συναντᾶται μὲ ἄλλη πομπή. Εἶναι ὁ Κύριος, οἱ Μαθητές Του καὶ τὰ πλήθη ποὺ Τὸν ἀκολουθοῦν. «Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε». Τὸ βλέμμα τοῦ Θεανθρώπου ἔπεσε ἐπάνω στὴ βαρυπενθούσα καὶ τὴ συμπόνεσε. Ἔνιωσε βαθιὰ συμπάθεια γιὰ τὴ συντετριμμένη μητέρα. Ὢ, τί παρηγοριὰ μᾶς δίνουν αὐτοὶ οἱ λόγοι τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Στέκεται μπροστὰ στὸ φέρετρο ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Καὶ στέκεται μὲ συμ πάθεια, «σπλαγχνιζόμενος» τὴν πενθούσα. Ὅταν λοιπὸν ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει κάποιον θάνατο, δὲν τὸ κάνει ἀδιαφορώντας γιὰ τὸν πόνο ποὺ αὐτὸς θὰ προκαλέσει στοὺς οἰκείους τοῦ ἀπερχομένου, ἀλλὰ ἐνεργεῖ μὲ ἀγάπη, ὡς ἐλεήμων καὶ πάνσοφος καὶ παντοδύναμος Θεός. Γιὰ νὰ τὸ ἐπιτρέψει, σημαίνει ὅτι αὐτὸ ἦταν τὸ καλύτερο καὶ γιὰ τὸν κεκοιμημένο καὶ γιὰ ὅσους ἐκεῖνος ἄφησε πίσω του. Ὁ Θεὸς παίρνει ὅλους μας στὴν καλύτερη στιγμή, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Ἐπιπλέον ὡς Πατέρας χαρίζει πολλὴ παρηγοριὰ σὲ ὅσους πενθοῦντες καταφεύγουν σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ ζητοῦν τὴ βοήθειά Του. «Ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ»! Λόγος ποὺ δροσίζει τὴν ψυχὴ τοῦ πενθοῦντος πιστοῦ. 

3. Θεος παντοδύναμος 

Ὁ Κύριος ἄγγιξε τὸ φέρετρο· οἱ ἄνθρωποι ποὺ μετέφεραν τὸν νεκρὸ σταμάτησαν, καὶ μαζί τους ὅλη ἡ πομπή. Καὶ ἀφοῦ παρηγόρησε τὴ χαροκαμένη μάνα, στράφηκε στὸν νεκρὸ νέο καὶ εἶπε: –«Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι». Νεαρέ, σ᾿ ἐσένα μιλάω· σήκω ἐπάνω! Ἀμέσως ὁ νεκρὸς ἀνασηκώθηκε καὶ ἄρχισε νὰ μιλάει. Ὁ Κύριος μ᾿ ἕναν Του λόγο ἀνέστησε τὸν νεκρό. Διότι εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁμοούσιος μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Κανεὶς δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀντισταθεῖ στὸ παντοδύναμο πρόσταγμά Του. «Σοὶ λέγω»! Σ᾿ ἐσένα μιλάω. Ὁ Ἅδης καὶ ὁ θάνατος ἔφριξαν στὸ ἄκουσμα τῆς θεϊκῆς προσταγῆς καὶ ἄφησαν ἀμέσως τὴν ψυχὴ τοῦ νέου ἐλεύθερη νὰ ἐπιστρέψει στὸ νεκρὸ σῶμα. Ὁ Κύριος παρέδωσε τὸν νέο στὴ μητέρα του… Δύο πομπὲς συναντήθηκαν σήμερα στὴν πύλη μιᾶς ἄσημης πόλεως τῆς Γαλιλαίας· ἡ μία ἦταν πένθιμη, πομπὴ θανάτου, καὶ στὴν ἄλλη ἡγεῖτο Αὐτὸς ποὺ εἶναι ἡ Αὐτοζωή. Ἡ Ζωὴ καὶ ὁ θάνατος συναντήθηκαν σήμερα, καὶ νίκησε ἡ Ζωή, νίκησε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Στὴν πύλη τῆς Ναῒν ἀκούσθηκε τὸ ζωοποιὸ πρόσταγμα τοῦ Θεανθρώπου, καὶ σείσθηκαν οἱ πύλες τοῦ Ἅδη, ὡς προανάκρουσμα τῆς ὁλοκληρωτικῆς συντριβῆς του!ΟΣΩΤΗΡ2206

"Ποτέ με λύπη μη δέσεις το νου σου ό,τι και να γίνει...(Γέροντας Ιερώνυμος)

"Να γνωρίζεις:Η ζωή του ανθρώπου είναι περισσότερον ακανθόσπαρτος παρά ανθόσπαρτος.

-Γέροντα, σας παρακαλώ πολύ πείτε μου, όταν βρεθώ σε δύσκολες στιγμές, σκοτίσεως του λογισμού ή μεγάλης λύπης, για να υπομείνω, να μη πάθει τίποτα το μυαλό μου,τι προσευχή πρέπει να κάνω για να βοηθηθώ;

-Το "Πιστεύω" να λες, κόρη.Αλλά, αργά και να το αισθάνεσαι.

Κάθε μία λέξη του να φθάνει βαθιά στην καρδιά σου,όχι τυπικά και ξηρά.

Εγώ το λέγω πολλές φορές την ημέρα 5-6 και περισσότερες.Στο δρόμο, παντού όταν περπατώ, λέγω το "Πιστεύω" .

Όταν ένας λογισμός μου έλθει, το Πιστεύω λέγω και φεύγει.

Να προσέχεις να μη θιγή το πνευματικό μέρος και όλα τα άλλα περνούνε .

Σε όλους να φαίνεσαι πως δεν ξέρεις τίποτα.Είναι πιο ασφαλισμένος ο άνθρωπος εις την αφάνειαν και την ταπείνωσην.

Κάθε φορά σου το λέγω, διότι είναι βασικό:

Ποτέ με λύπη μη δέσεις το νου σου ό,τι και να γίνει.Ακόμη και σφάλμα και αμαρτία.

Σφάλματα και πτώσεις γίνονται, αλλά συγχωρούνται όταν μετανοήσει ο άνθρωπος.

Η αμετανοησία μόνον δεν συγχωρείται..."

Από το βιβλίο "Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης" σελ. 298

https://proskynitis.blogspot.com/2021/07/blog-post_252.html

ΑΜΑΡΤΗΣΕΣ ; ΝΑ ΛΥΠΗΘΕΙΣ ! (ΗΜΑΡΤΕΣ; ΛΥΠΗΘΗΤΙ ! )

Γράφαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας, νὰ μὴ λυπούμαστε ὑπερβολικὰ ὅταν ζημιωνόμαστε οἰκονομικὰ σύμφωνα μὲ τὴ χρυσοστομικὴ ρήση: «Ἐζημιώθης; μὴ ἀθυμήσῃς· οὐδὲ γὰρ ὠφελήσεις». Ὅταν ὅμως ἁμαρτάνουμε, νὰ λυπούμαστε κατὰ Θεόν, διότι εἶναι μεγάλο τὸ ὄφελος. «Ἥμαρτες; Λυπήθητι, ὄφελος γάρ» (Ὁμιλία Ε΄ Εἰς τοὺς ἀνδριάντας, ΕΠΕ 32, 120). Γιατί ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ὅταν λυπεῖται κατὰ Θεὸν γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ διέπραξε; 

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος παρατηρεῖ ὅτι πρὶν ἀπὸ τὴ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας ἀπὸ τοὺς Πρωτοπλάστους, δὲν ὑπῆρχαν οὔτε ἡ λύπη οὔτε ὁ θάνατος. Τόσο ἡ λύπη ὅσο καὶ ὁ θάνατος ἐμφανίστηκαν στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας. «Δύο ταῦτα ἔτεκεν ἡμῖν ἡ ἁμαρτία, λύπην καὶ θάνατον». Δύο κακὰ γέννησε σὲ μᾶς ἡ ἁμαρτία, τὴ λύπη καὶ τὸν θάνατο. Ὅμως ὁ πανάγαθος Θεὸς δὲν θέλει τὸν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ἀχρήστευσε τὴν ἁμαρτία μ’ αὐτὰ τὰ δύο ὅπλα, μὲ τὴ λύπη καὶ μὲ τὸν θάνατο, μεθοδεύοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὴν ἐξουδετέρωση τῆς μητέρας ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ παιδιά της. «Καὶ δι’ ἀμφοτέρων τούτων τὴν ἁμαρτίαν ἀνεῖλε, καὶ ὑπὸ τῶν τέκνων τὴν μητέρα ἀπολέσθαι παρεσκεύασεν» (ΕΠΕ 32, 120-122). Νὰ ἐξηγήσουμε πρῶτα πῶς καταργήθηκε ἡ ἁμαρτία μέσῳ τοῦ θανάτου. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ὁ θάνατος καταργήθηκε μὲ τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου μας. «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας...»! Πάτησε ὁ θεῖος Λυτρωτὴς τὸν θάνατο μὲ τὸν θάνατο. Ἀφοῦ λοιπὸν νικήθηκε ὁ θάνατος μὲ τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου μας, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ φοβόμαστε τὸν θάνατο, παρὰ μόνο τὴν ἁμαρτία ποὺ ἔχει μέσα της τὸ σπέρμα τοῦ θανάτου. «Μὴ τοίνυν φοβώμεθα θάνατον, ἀλλὰ φοβώμεθα ἁμαρτίαν μόνον, καὶ δι’ ἐκείνην ἀλγῶμεν», γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (ΕΠΕ 32, 122). Γιὰ τὴν ἁμαρτία νὰ κλαῖμε μόνο, διότι ἡ ἁμαρτία ὁδηγεῖ στὸ θάνατο. Μὲ παρόμοιο τρόπο καταργεῖται ἡ ἁμαρτία καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο παιδί της, τὴ λύπη. Εἶπε ὁ ἅγιος Θεὸς στὴν Εὔα μετὰ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα: «Ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα» (Γεν. γ΄ 16). Μὲ ὀδύνες καὶ πόνους θὰ γεννᾶς τὰ παιδιά σου. Τρόπον τινὰ τῆς ἔβαλε ἕνα ἐπιτίμιο γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ διέπραξε. Ἀλλὰ τὸ ἐπιτίμιο ἦταν συγχρόνως καὶ ὁ ἐξαγνισμός της. Γράφει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴ Β΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή του: «Ἡ κατὰ Θεὸν λύπη μετάνοιαν εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον κατεργάζεται» (Β΄ Κορ. ζ΄ 10). Ἡ κατὰ Θεὸν λύπη ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια καὶ φέρνει ὡς ἀγαθὸ ἀποτέλεσμα τὴ σωτηρία. Πάντοτε ἡ εἰλικρινὴς μετάνοια ἔχει τὸ στοιχεῖο τῆς λύπης καὶ τοῦ πόνου. Μετάνοια ποὺ δὲν μᾶς στοιχίζει δὲν εἶναι πραγματικὴ μετάνοια. Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι ἡ ἁμαρτία ἀχρηστεύεται καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο παιδί της, τὴν κατὰ Θεὸν λύπη. Ὅσοι λυποῦνται κατὰ Θεόν, δὲν μετανιώνουν ποτὲ ποὺ λυπήθηκαν. «Κἂν ἀμέτρως θρηνήσωσιν, εὐφροσύνην καρποῦνται, μεταμέλειαν οὐ δεχόμενοι», σχολιάζει ὁ ἑρμηνευτὴς Θεοφύλακτος Ἀχρίδος. Ὅσο κι ἂν κλάψουν, δὲν μεταμελοῦνται ποὺ πόνεσαν καὶ ἔκλαψαν, διότι ἀπὸ τὴν κατὰ Θεὸν λύπη τους καρποῦνται εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίαση. Ἐνῶ ἀντίθετα ὅσοι λυποῦνται ὅπως οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν ἐλπίδα, ἀργότερα μετανιώνουν ποὺ ἔκλαψαν καὶ πόνεσαν, διότι ἀπὸ τὴ λύπη τους δὲν ἀπεκόμισαν καμιὰ ὠφέλεια. Ἀπεναντίας ταλαιπωρήθηκαν ἀφάνταστα, σημειώνει πάλι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Τώρα ἐννοοῦμε καλύτερα γιατί πρέπει νὰ λυπούμαστε κατὰ Θεὸν ὅταν ἁμαρτάνουμε. Διότι μὲ τὴν κατὰ Θεὸν λύπη διορθώνουμε τὴ ζημιὰ ποὺ πάθαμε. Ὁδηγούμαστε στὴ μετάνοια. Καὶ ἡ μετάνοια μὲ τὴ σειρά της μᾶς ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία καὶ τὸν ἁγιασμό. Ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας στὸ περισπούδαστο ἔργο του «Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς» γράφει ὅτι «τὸ φάρμακο γιὰ τὴν κακία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ λύπη. Διότι καὶ τὴ μελλοντικὴ κακία προλαβαίνει καὶ τὴν παροῦσα καταργεῖ καὶ ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ διαπράξαμε μᾶς ἀπαλλάσσει. Γι’ αὐτὸ δόθηκε ἐξαρχῆς ἡ λύπη στὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀφοῦ σὲ τίποτε ἄλλο δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει. Ἀποτολμοῦμε τὴν ἁμαρτία γιὰ τὴν ἀπόλαυση τῆς ἡδονῆς. Κατόπιν χρειαζόμαστε τὴν κατὰ Θεὸν λύπη γιὰ νὰ διορθωθεῖ ἡ ζημιὰ ποὺ πάθαμε. Ἂν καθαρθοῦμε μὲ τὴν ὀδύνη, δὲν θὰ χρειασθεῖ δεύτερη τιμωρία. Αὐτὴ τὴν τιμωρία ἐπέβαλε καὶ ὁ Θεὸς ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ καταπατήθηκαν οἱ νόμοι Του (ἐννοεῖ μὲ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα). Μὲ λύπη καὶ πόνους τιμώρησε τὸν παραβάτη. Δὲν θὰ ὅριζε νὰ ἐπιβληθεῖ αὐτὴ ἡ τιμωρία, ἂν δὲν ἦταν ἀντίρροπη μὲ τὰ παραπτώματα καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴν ἐνοχή. Τὸν ἴδιο τρόπο χρησιμοποίησε κατὰ τῆς ἁμαρτίας ἀργότερα καὶ ὁ Ἴδιος, ὅταν ἐνανθρώπησε. Ὅταν χρειάστηκε νὰ ἀποβάλει τὴν ἁμαρτία ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση, πόνεσε (ἐννοεῖ τὴν ὀδύνη τῆς σταυρικῆς θυσίας Του) καὶ τὴν ἀπέβαλε» (Λόγος Ζ΄, ΕΠΕΦ 22, 600). Νὰ λυπούμαστε κατὰ Θεὸν ὅταν ἁμαρτάνουμε, μὲ τὶς συμβουλὲς βέβαια καὶ τοῦ Ἐξομολόγου μας, διότι μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο διορθώνεται ἡ ζημιὰ ποὺ πάθαμε.ΟΣΩΤΗΡ2105

'' ΕΖΗΜΙΩΘΗΣ ; ΜΗ ΑΘΥΜΗΣΕΙΣ! ''.Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΛΥΠΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΙΠΟΤΕ !

Τὸ ἔτος 387 μ.Χ. ἐξερράγη στὴν Ἀντιόχεια μεγάλη στάση κατὰ τοῦ αὐτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ τοῦ Μεγάλου, διότι ἐπέβαλε στοὺς κατοίκους της δυσβάστακτους φόρους. Ἀπὸ τὸν ἀναβρασμὸ ποὺ δημιουργήθηκε κάποιοι θερμόαιμοι στασιαστὲς κατέστρεψαν τοὺς ἀνδριάντες τοῦ αὐτοκράτορα, τοῦ πατέρα του, τῆς συζύγου του καὶ τῶν παιδιῶν του. Ὁ αὐτοκράτορας σχεδίαζε νὰ τοὺς ἐπιβάλει αὐστηρὴ τιμωρία: Θὰ φόνευε τοὺς στασιαστὲς καὶ θὰ μετέβαλλε τὴ μεγαλούπολη σὲ κωμόπολη. Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀντιόχειας ἀνησύχησαν καὶ ἔπεσαν σὲ ἀθυμία μεγάλη. Τότε ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Φλαβιανὸς ἀνεχώρησε ἐσπευσμένα γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ ἀποστολὴ νὰ ἱκετεύσει τὸν αὐτοκράτορα γιὰ τὴ σωτηρία τῆς πόλεως. Κι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ποὺ εἶχε χειροτονηθεῖ τὴν προηγούμενη χρονιὰ ἱερέας, ἀνέλαβε νὰ ἠρεμήσει τοὺς Ἀντιοχεῖς καὶ νὰ τοὺς παρηγορήσει. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἐξεφώνησε τοὺς περίφημους εἴκοσι ἕνα λόγους «Εἰς τοὺς ἀνδριάντας». Στὸν πέμπτο λόγο του ἀναπτύσσει ὡς ἐπιχειρηματολογία τὴ θέση ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ζημιώνεται οἰκονομικά, ὅταν συκοφαντεῖται, ὅταν ἀρρωσταίνει, δὲν πρέπει νὰ ἀθυμεῖ ὑπερβολικὰ τόσο ποὺ νὰ χάνει τελείως τὸν ρυθμό του, διότι δὲν θὰ ὠφεληθεῖ σὲ τίποτε ἀπὸ τὴ λύπη. Ἐπιτρέπεται, ἤ, καλύτερα, ἐπιβάλλεται νὰ λυπεῖται σὲ μία μόνο περίπτωση, ὅταν ἁμαρτάνει! Διότι τότε ὠφελεῖται ἀπὸ τὴ λύπη. «Μηκέτι οὖν ἐπὶ ζημίᾳ χρημάτων ἀλγῶ μεν, ἀλλ’ ὅταν ἁμαρτάνωμεν, ἀλγῶ μεν μόνον. Πολὺ γὰρ τὸ κέρδος ἐνταῦθα ἀπὸ τῆς λύπης. Ἐζημιώθης; Μὴ ἀθυμήσῃς, οὐδὲ γὰρ ὠφελήσεις. Ἥμαρτες; Λυπήθητι, ὄφελος γάρ» (Εἰς τοὺς ἀνδριάντας, ὁμιλία Ε΄, ΕΠΕ 32, 120). Νὰ μὴ λυπούμαστε ὑπερβολικά, ὅταν ζημιωνόμαστε οἰκονομικῶς, ἀλλ’ ὅταν ἁμαρτάνουμε, τότε νὰ λυπούμαστε κατὰ Θεόν. Διότι στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ κέρδος ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴ λύπη εἶναι πολὺ μεγάλο. Ζημιώθηκες; Μὴν ἀθυμήσεις, διότι δὲν θὰ ὠφεληθεῖς σὲ τίποτε ἀπὸ τὴ λύπη. Ἁμάρτησες; Λυπήσου, διότι θὰ ὠφεληθεῖς, ἂν πονέσεις γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ διέπραξες. Γιὰ νὰ γίνει πιὸ πειστικὸς ὁ χρυσορρήμων Πατήρ, ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ πα- ραδείγματα: Ἔχασε κάποιος τὸ παιδί του καὶ πόνεσε πολὺ γι’ αὐτό. Ἀλλὰ μὲ τὸν πόνο του δὲν ἀνέστησε τὸ νεκρό, οὔτε ὠφέλησε τὸν ἀποθανόντα. Ραπίστηκε, ὑβρίστηκε, χλευάστηκε καὶ λυπήθηκε πάρα πολὺ γιὰ τὸν δημόσιο διασυρμό. Ἀλλὰ μὲ τὴ λύπη του δὲν ἐξήλειψε τὴν ὕβρη. Ἀρρώστησε μὲ βαριὰ ἀσθένεια καὶ ἔπεσε σὲ κατήφεια. Ἀλλὰ μὲ τὴ λύπη του δὲν ἀπομάκρυνε τὴν ἀσθένεια. Μπορεῖ καὶ νὰ τὴν ἐπιβάρυνε περισσότερο. Ἀποροῦν μερικοὶ καὶ ρωτοῦν: Ἐφόσον ζημιωθήκαμε οἰκονομικῶς, συκοφαντηθήκαμε, ἀρρωστήσαμε, πέθανε ὁ (ἡ) σύ-ζυγος ἢ τὸ παιδί μας, νὰ μὴ λυπηθοῦμε; Τί νὰ κάνουμε;  Νὰ χαιρόμαστε; Βέβαια δὲν θὰ μένουμε ἀπαθεῖς, ὅταν ξεσπάσει μία δοκιμασία κατὰ πάνω μας. Θὰ πονέσουμε. Δὲν ἔχουμε πέτρινη καρδιά. «Τὸ ἀπαθὲς» εἶναι «ἀπάνθρωπον», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· ὅμως «τὸ πολυπαθές», δηλαδὴ τὸ νὰ καταβληθοῦμε τελείως ἀπὸ τὴ λύπη, δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ χριστιανικὴ φιλοσοφία (Ἐπιστολὴ 165, Σταγειρίῳ, 2). Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς προτρέπει νὰ κοιτᾶμε καὶ πιὸ μακριά: Ἦλθαν καὶ ἔκλεψαν τὸν πλοῦτο σου. Ἀλλὰ τὸν πλοῦτο ποὺ ἔχεις στὸν οὐρανὸ δὲν μποροῦν νὰ σοῦ τὸν ἀφαιρέσουν. Σὲ ἔδιωξαν ἀπὸ τὴν πατρίδα σου. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴ μόνιμη πατρίδα σου, τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ, δὲν μποροῦν νὰ σὲ διώξουν. Σὲ ἔδεσαν μὲ δεσμά. Ὅμως ἔχεις τὴ συνείδησή σου ἐλεύθερη καὶ δὲν αἰσθάνεσαι τὰ ἐξωτερικὰ δεσμά. Σὲ φόνευσαν. Πάλι θὰ ἀναστηθεῖς. Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη δὲν συνιστᾶ πιστοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἐμπιστεύονται τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐλπίδα τους στὸ Θεό. Μᾶς ἔκλεψαν τὸ σπίτι μας, τὸ ἐργαστήριό μας, τὸ κατάστημά μας, ἔγινε σεισμὸς καὶ ἀχρηστεύθηκε τὸ σπίτι μας, ἦλθε φωτιὰ καὶ ἔκανε στάχτη τὸ κτῆμα μας; Ὅλα αὐτὰ εἶναι ὑλικὲς ζημιές. Μποροῦν νὰ ξαναγίνουν καὶ καλύτερα. Θὰ κάνουμε λίγη ὑπομονή, θὰ ἐπικαλεσθοῦμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θὰ δουλέψουμε μὲ τὸν τίμιο ἱδρώτα μας καὶ σιγά-σιγὰ θὰ διορθωθεῖ ἡ ζημιὰ ποὺ πάθαμε. Μᾶς συκοφάντησαν, μᾶς ὕβρισαν; Νὰ λέμε: «Τὸν ἑαυτὸν μὴ ἀδικοῦντα οὐδεὶς παραβλάψαι δύναται». Αὐτὸν ποὺ δὲν βλάπτει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του, δὲν μποροῦν οἱ ἄλλοι νὰ τὸν βλάψουν οὐσιαστικά. Μόνο στὸν ἑαυτό τους κάνουν ζημιά. Μᾶς ἐπισκέφθηκαν ἀσθένειες καὶ θάνατοι προσφιλῶν προσώπων; Νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε μὲ ὑπομονὴ καὶ μὲ καρτερία. Διότι οἱ δοκιμασίες εἶναι προσωρινές, ἐνῶ ἡ πνευματικὴ ὠφέλεια ποὺ καρπούμεθα, αἰώνια (βλ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΕΠΕ 31, 496-563). Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη δὲν μπορεῖ νὰ διορθώσει οὔτε τὴ χρηματικὴ ζημιά, οὔτε τὴν ὕβρη, οὔτε τὴ βλάβη, οὔτε τὴν ἀσθένεια, οὔτε τίποτε ἄλλο παραπλήσιο. Ἡ φτώχεια, ἡ ἀρρώστια, οἱ θάνατοι προσφιλῶν προσώπων καὶ τὰ παρόμοια κακὰ δὲν ὑποχωροῦν εὐκολότερα μὲ τὰ δάκρυα. Μὲ τὰ δάκρυα καὶ τὴ λύπη διορθώνεται μία μόνο ζημιά. Ἡ ζημιὰ ποὺ προξενεῖται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Γιατί συμβαίνει αὐτό; Θὰ τὸ ἐξηγήσουμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας. ΟΣΩΤΗΡ2104

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΤΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Η ζωή βέβαια δεν είναι κατασκήνωση∙ έχει χαρές, έχει όμως και λύπες. Πριν από την Ανάσταση προηγείται η Σταύρωση. Τα χτυπήματα των δοκιμασιών είναι απαραίτητα για την σωτηρία της ψυχής μας, γιατί αυτά λαμπικάρουν την ψυχή. Όπως συμβαίνει και με τα ρούχα∙ όσο τα τρίβουμε, όταν τα πλένουμε, τόσο καλύτερα καθαρίζουν. Το ίδιο και με το χταπόδι∙ όσο το χτυπάμε, τόσο περισσότερο αυτό καθαρίζει και μεγαλώνει. Και το ψάρι φαίνεται ωραίο, όταν πλέη στη θάλασσα και είναι ζωντανό, ακόμη και όταν είναι στη αγορά με τα λέπια και τα εντόσθιά του, αλλά γίνεται χρήσιμο, μόνο όταν καθαρισθή – ασχημήνη εξωτερικά- και μετά ψηθή. Έτσι και ο άνθρωπος, όταν αποβάλη καθετί κοσμικό, ενώ εξωτερικά φαίνεται ότι χάνει την ζωή, την κοσμική ζωντάνια τα λέπια, αδειάζει ό,τι άχρηστο έχει μέσα του, «ψήνεται» και τότε γίνεται χρήσιμος.
https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.

Αγιος Γέροντας Παΐσιος: «Η λύπη εξαντλεί τις ψυχικές και σωματικές μας δυνάμεις»

– Γέροντα, συχνά μου πονάει το στομάχι και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στα πνευματικά μου καθήκοντα.

– Εσύ κάθεσαι και συζητάς με τους λογισμούς σου, τα βλέπεις όλα μαύρα και βασανίζεσαι χωρίς λόγο ∙ έτσι τσακίζεσαι ψυχικά και σωματικά.
Έπειτα από ένα τέτοιο τσάκισμα πονάει και το στομάχι, και πού να βρεθή μετά κουράγιο για πνευματικά;

Μπορεί να πάρης κάτι και να σου περάση το στομάχι, αλλά, αν δεν λείψη η στενοχώρια, πάλι θα πονέση. Μη δέχεσαι τους λογισμούς που σε απογοητεύουν , για να μην αχρηστέψης τα δώρα που σου έχει δώση ο Θεός. Όσο θα τοποθετήσαι σωστά, τόσο θα γαληνεύης και θα ηρεμής, και τόσο η υγεία σου θα καλυτερεύη και δε θα έχης ανάγκη από φάρμακα.
Διαβάστε εδώ: Άγιος Γέροντας Παΐσιος: "Πώς θα ζήσουμε πνευματικά τα Χριστούγεννα"

Η στενοχώρια αφοπλίζει τον άνθρωπο. Του ρουφάει όλο το μεδούλι των ψυχικών και σωματικών του δυνάμεων και δεν τον αφήνει να κάνη τίποτε. Δηλητηριάζει την ψυχή και φέρνει ανωμαλίες και στο σώμα. Χτυπάει στα πιο ευαίσθητα μέρη του σώματος και εξασθενεί τον άνθρωπο με το άγχος που δημιουργεί. Το δηλητηρίασμα από την πίκρα μπορεί να καταβάλη τελείως όχι μόνον έναν ευαίσθητο οργανισμό αλλά και γερούς οργανισμούς.

Μια αδελφή εδώ ξέρετε τί δυνατότητες έχει; Μπορεί να κάνη πολύ καλή πνευματική εργασία, και στις δουλειές είναι σπίρτο! Όλο το μοναστήρι μπορεί να το φέρη βόλτα, αλλά, επειδή την πιάνει αυτό το τσάκισμα από την στενοχώρια, δεν μπορεί να κάνη τίποτε∙ χαραμίζεται. Κι έτσι αχρηστεύεται μια γερή μηχανή.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ – ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ)

https://www.vimaorthodoxias.gr/didaxes-geronta-paisiou/agios-gerontas-paisios-i-lypi-exantlei-tis-psychikes-kai-somatikes-mas-dynameis-2/

Η ζωή είναι Κάποιος που μας ξεπερνάει, είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ο άγιος Διονύσιος κατάφερε να ξεπεράσει εκείνα τα οποία οι Αθηναίοι είχαν στήσει ως είδωλα και λάτρευαν και να βρει την πίστη στον μόνο αληθινό Θεό

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου / Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

Ιερά αγρυπνία τελέστηκε την Τρίτη 2 Οκτωβρίου, επί τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς. Προεξήρχε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ. Καλλίνικος.
Η αγρυπνία και η ομιλία εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος καθημερινών δράσεων και εκδηλώσεων του Ναού, με τον γενικό τίτλο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»,που ξεκίνησε την 1ηΟκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 31 Δεκεμβρίου.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου, επικεντρώθηκε όπως ήταν φυσικό, στο πρόσωπο του τιμώμενου αγίου.
Πόθος όλων των ανθρώπων, επεσήμανε, είναι να ζήσουν αληθινά. Να μπορέσουν να βρουν την ολοκλήρωσή τους. Να ζήσουν αυτό που ονομάζεται «ευτυχία» και τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουν τι σημαίνει αυτή η λέξη. Όλοι οι άνθρωποι αυτό αναζητούν, σε όλες τις εποχές.
Τότε λοιπόν, πριν από πολλά χρόνια, στην Αθήνα, οι πρόγονοί μας είχαν αναζητήσει αυτήν την ολοκλήρωσή τους στα είδωλα. Και μάλιστα, μέσα σε αυτό το ψάξιμο, για να βρουν που εντέλει κρύβεται η ολοκλήρωση του ανθρώπου, είχαν αφιερώσει κι έναν βωμό στον άγνωστο θεό.
«Τότε είναι που έρχεται ο Απόστολος Παύλος κι εκεί πάνω στον Άρειο Πάγο, αρχίζει να μιλάει στους Αθηναίους για τον μόνο αληθινό Θεό, για τον Ιησού Χριστό, που είναι η ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Που αν ο άνθρωπος έρθει σε κοινωνία μαζί Του, μπορεί να βρει την πληρότητα, να βρει αυτό που ονομάζουμε ευτυχία.»
Βεβαίως, συνέχισε, δεν κατανόησαν πάρα πολλοί το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου. Ιδίως όταν άρχισε να μιλάει για την μετά θάνατον ζωή, δεν μπορούσε η ανθρώπινη λογική που είχε φτάσει σε ύψη στην Αθήνα, να σπάσει το φράγμα της πίστεως και να μπει εκεί που βρίσκεται ο ίδιος ο Θεός. Ο οποίος δεν βρίσκεται μακριά από εμάς, αλλά βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας.
«Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι κατενόησαν το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου. Έναν τέτοιον άνθρωπο ήρθαμε να τιμήσουμε, τον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Τον άνθρωπο ο οποίος μπόρεσε και εισήλθε σε αυτό που ο Απόστολος κήρυττε ως μυστήριο.
Ο άγιος κατάφερε να ξεπεράσει εκείνα τα οποία οι Αθηναίοι είχαν στήσει ως είδωλα και λάτρευαν και να βρει την πίστη στον μόνο αληθινό Θεό. Άφησε πίσω την πίστη των ειδώλων και δεν έγινε απλά χριστιανός, αλλά και Επίσκοπος στην Αθήνα, Και με αυτόν τον τρόπο, μπόρεσε ο ίδιος να βρει την πληρότητα και να φέρει και άλλους ανθρώπους στην επίγνωση της αληθινής ζωής και της αληθινής μακαριότητας.»
Δεν είναι εύκολο πράγμα, τόνισε ο Σεβασμιώτατος. Χρειάζεται ο άνθρωπος να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό, διότι τα είδωλα και οι ψεύτικοι θεοί δεν είναι τίποτε άλλο, παρά οι αντανακλάσεις του εγωισμού του καθενός από εμάς.
Θέλουμε να υψώνουμε και να ορθώνουμε ως θεό το εγώ μας και δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να καθηλώσουμε αυτό το είδωλο, προκειμένου να πιστέψουμε και να λατρεύσουμε τον μόνο αληθινό Θεό.
Εδώ βρίσκεται το μυστικό, επεσήμανε. Αν ο άνθρωπος, μέσα σε αυτήν την αναζήτηση της ευτυχίας του, της ολοκλήρωσής του, της αληθινής ζωής του, κατορθώσει να ξεφύγει από τα είδωλα που στήνει στην πορεία της ζωής του, αν στρέψει την πυξίδα της αναζήτησης του εσωτερικά, στα τρίσβαθα της καρδιάς του, εκεί που βρίσκεται η σφραγίδα του δημιουργού του, τότε μπορεί να ζήσει αληθινά.
Στην χειρότερη αντιξοότητα, στην χειρότερη δυσκολία, ο άνθρωπος που βρήκε το πρόσωπο του Ιησού Χριστού μέσα στην καρδιά του, στέκεται σε αυτήν την πορεία και δεν είναι τίποτα ικανό να τον κλονίσει.
Το μπέρδεμα ξεκινάει απ’ όταν προσκυνήσουμε τα είδωλα μας, τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι η στιγμή εκείνη που δεν μπορούμε να διακρίνουμε τον αληθινό Θεό που κρύβουμε στην καρδιά μας, από το εγώ μας, αυτόν τον ψεύτικο θεό.
Κι όπως παρατήρησε ο Σεβασμιώτατος πριν ολοκληρώσει τον λόγο του, χρειάζεται αγώνας, ταπείνωση και ωριμότητα. Η ζωή είναι Κάποιος που μας ξεπερνάει, είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
«Ο άγιος Διονύσιος το βρήκε αυτό το πρόσωπο μέσα στην καρδιά του. Κι όταν ήρθε η ώρα έδωσε την επίγεια ύπαρξη του, ώστε με αυτόν τον τρόπο να ζήσει αληθινά, αιώνια.
Γιατί ούτε ο θάνατος, ούτε τίποτε άλλο, μπορεί να χωρίσει τον άνθρωπο από την αγάπη του Χριστού.
Ο αγώνας δεν είναι συνώνυμο της δυστυχίας, ο σταυρός δεν είναι συνώνυμο της λύπης. Ο αγώνας και ο σταυρός είναι συνώνυμα της νίκης ,της ευτυχίας, αρκεί ο άνθρωπος να έχει αγωνιστικό φρόνημα και να είναι έτοιμος να γκρεμίσει το εγώ του, προκειμένου έτσι να κάνει την μεγάλη υπέρβαση και να γίνει ο μάρτυρας της αιώνιας ζωής».

http://www.exapsalmos.gr/2018/10/03/artis-kallinikos-oute-o-thanatos-oute-tipote-allo-bori-na-mas-chorisi-apo-tin-agapi-tou-christou/

Γιατί λυπᾶσαι, ψυχή μου;

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

Νά ᾿σαι διωγμένος, ἀδικημένος, πα­­­­ραπεταμένος. Νὰ παλεύεις μὲ τὰ κύματα καταμεσῆς τοῦ ὠκεανοῦ. Καὶ τί κύματα! Καρυδότσουφλο ἡ ψυχή σου. Καὶ νὰ μανιάζει ὁ ἄνεμος· λὲς καὶ σκοπό του τό ᾿βαλε νὰ πνίξει τὴ βαρκούλα σου, νὰ τὴν τσακίσει στὰ ἄγρια τὰ βράχια τῶν ἀλλεπάλληλων κακῶν. «Καὶ νά ᾿σαι μόνος, σκοτεινὸς μέσα στὴ νύχτα καὶ ἀκυβέρνητος σὰν τ᾿ ἄχερο στ᾿ ἁλώνι»(1). Καὶ νὰ βυθίζεται ἡ ψυχὴ στὴν ἄβυσσο. Ἀπ᾿ ἄβυσσο σὲ ἄβυσσο κι ἀπὸ βυθὸ σ᾿ ἄλλο βυθὸ νὰ πέφτεις.

Καὶ νὰ μιλᾶς στὸν οὐρανό, μ᾿ αὐτὸς νὰ μένει ἄφωνος, σιωπηλός. Νά ᾿χει τσακίσει κάθε κόκκαλο καὶ νὰ πονᾶς φριχτά. Καὶ νὰ καγχάζουν δίπλα σου χαιρέκακα οἱ κακοί: Ποῦ εἶναι τώρα ὁ Θεός σου; Καὶ σένα νὰ σὲ πνίγει τὸ παράπονο βουβό: «Ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου; καὶ ἱνατί συνταράσσεις με;». Καὶ νά ᾿χεις γιὰ ψωμὶ κατάπικρο, φαρμακερὸ μόνο τὰ μαῦρα δάκρυά σου.

«Ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου;» (Ψαλ. μα΄ [41] 12, 11).

Θυμᾶσαι τοὺς παλιοὺς καιρούς… Τότε ποὺ σ᾿ ἔπνιγε ἡ ἀγάπη Του κι ἦταν παράδεισος εὐφρόσυνος ὁ δρόμος τῆς ζωῆς…

Καὶ τώρα νὰ μὴ βλέπεις φῶς. Καὶ μέρα – νύχτα νὰ φωνάζεις: Γιατί μὲ ξέχασες, γιατί; Ἐσὺ δὲν εἶσαι ὁ Θεός μου; Ποῦ εἶσαι; Γιατί χάθηκες; Γιατί μὲ ἐγκατέλειψες στὴ χλεύη τῶν ἐχθρῶν;
Αὐτὰ λογίζεσαι καὶ κλαῖς. Παραμιλᾶς μερόνυχτα. Μονάχος, θλιβερός. Μιλᾶς στὸν ἑαυτό σου μόνο… καὶ ὁ πόνος σου κρυφός. Ψάχνεις νὰ δεῖς μιὰ ἀκτίνα φῶς μὲς στὸ κατάπυκνο σκοτάδι τῆς ἀπαράκλητης ψυχῆς σου.

Παραμιλᾶς… Παραμιλᾶς καὶ μιὰ στι­γμὴ ἀντρειεύεσαι: Βάστα, ψυχή μου! Γιατί σὲ τύλιξε ἡ λύπη σου βαριά; Γιατί μὲ πνίγεις καὶ σπαράζεις τὸ κορμί μου μὲ λυγμούς; «Ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν»!

«Ἔλπισον»!

Ὄχι! Ἐκεῖνος δὲν σὲ ξέχασε. Κι οὔτε ποτὲ Αὐτὸς στὸν πόνο σου θὰ σὲ ἐγκαταλείψει. Κι οὔτε ποτὲ μονάχο θὰ σ᾿ ἀφήσει μὲς στοῦ πελάγου τοὺς θυμούς.

Κι ἂν τώρα τόσο ἐπώδυνα πονᾶς, κι ἂν κλαῖς μὲ δάκρυα καυτὰ καὶ σὲ πυρώνουν ἕνας τὸν ἄλλον οἱ πολλοὶ σου πειρασμοί… μὴν ἀποκάμνεις!

Βάστα, ψυχὴ ταλαίπωρη!

Δὲν εἶσαι μόνη μὲς στὴν ἐρημιά, δὲν περπατᾶς στὸ ἄγνωστο, κι οὔτε σβήνουν χαμένοι στὸ κενὸ οἱ τόσοι πονεμένοι στεναγμοί σου.

«Ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν»!

Δὲν εἶναι Αὐτὸς ποὺ σ᾿ ἔφερε στὴν ὕπαρξη;Αὐτὸς δὲν μέτρησε μία πρὸς μιὰ τὶς τρίχες τῆς θλιμμένης κεφαλῆς σου;

Καὶ πῶς λοιπὸν Αὐτὸς θὰ σὲ ξεχάσει;Μετράει τὸ κάθε βῆμα σου, ζυγίζει κάθε δάκρυ σου, ἀπαριθμεῖ ἐπακριβῶς τοὺς στεναγμούς σου.

Κι ἂν ὅλα γύρω σου σκοτείνιασαν, κι ἂν σβήνουν οἱ φωνὲς τῶν φίλων, κι ἂν οἱ πολλοὶ λυγμοί σου τρέμουν στὴν ἄκρη τῶν χειλιῶν, μὴν ἀποκάμεις. Ἀντρειέψου πάλι καὶ περπάτα ἀδίσταχτα πάνω στῶν θεριεμένων κυμάτων τὶς κορφὲς καὶ τοὺς γκρεμούς. Σήκω, ψυχή μου, ὄρθια! «Ἔλπισον»!
Κάποια στιγμὴ οἱ πόνοι σου θὰ πάρουν δρόμο καὶ χαρὰ θὰ γίνουν, καὶ οἱ τωρινοί σου οἱ πικροὶ λυγμοὶ σὲ ὕμνο θὰ ξεσπάσουν δοξολογικό.

Καὶ θὰ ξαναπερπατήσεις τοὺς δρόμους τοὺς παλιοὺς μὲ περισσότερη χαρά. Σὰν δεῖς τὸ φῶς τοῦ οὐρανοῦ νὰ σβήνει ὅλα τὰ σκοτάδια.

Καὶ τὸ μικρό σου καρυδότσουφλο, ποὺ τὸ τρελαίνουν οἱ τρελοὶ καὶ μανιασμένοι ἄνεμοι, θὰ φτάσει στὸ ἀπάνεμο λιμάνι. Ἐκεῖ! ὅπου δὲν ὑπάρχουν πόνοι, θλίψεις καὶ καημοί.

Καὶ θὰ περάσεις στὴν ἀτέλειωτη ζωή. Καὶ θά ᾿ναι αἰώνια Πασχαλιά. Καὶ θὰ χτυποῦν κρυστάλλινες καμπάνες!

(1). Γ. Σεφέρη, Πάνω σ᾿ ἕναν ξένο στίχο (1931).

https://www.osotir.org/2018/01/04/giati-lup%E1%BE%B6se-psuchi-mou/

Η λύπη εξαντλεί τις ψυχικές και σωματικές μας δυνάμεις

Αγιου Παισιου Περι Λυπης Και Στενοχωριας by antonis on Scribd