Εκεί που ο Χριστός είναι απών, η βία θριαμβεύει

Εκεί που ο Χριστός είναι απών, εκεί περισσεύει το ψεύδος και η βία θριαμβεύει… (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ότι γίνεται με τη βία, δεν είναι ούτε λογικό, ούτε μπορούμε να το ονομάσουμε αρετή. (Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός)
Δεν επιτρέπεται στους Χριστιανούς να εξοντώνουν την πλάνη με τον εξαναγκασμό και τη βία, αλλά με πειθώ και λόγο και με την καλοσύνη να οδηγούν τους ανθρώπους στη σωτηρία. Να γιατί κανείς βασιλιάς με Χριστιανικό φρόνημα δεν χρησιμοποίησε καμμία βία. Αντίθετα εναντίον μας, οι δαιμονόπληκτοι εχθροί μας, επενόησαν πολλές βιαιοπραγίες. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Μην επιμένεις σε κάτι, που ο άλλος δεν το θέλει. (Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης)

https://proseuxi.gr/ekei-poy-xristos-einai-apon-via-thriamveuei/

Είμαστε με τον λιντσαρισμένο αστυνομικό ή φοβόμαστε την αλήθεια;

 
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ  Ενας αιμόφυρτος αστυνομικός που λιντσαρίστηκε ανηλεώς από μπαχαλάκηδες είναι εικόνα βγαλμένη από το μυαλό ταραγμένων -δήθεν- επαναστατών. Η άρνησή μας στη βία δεν γίνεται να είναι επιλεκτική, ούτε να ψάχνει για φτηνά ιδεολογικά άλλοθι. Κώστας Πετρόπουλος   

 Όταν δέχθηκε επίθεση το Παρίσι από τζιχαντιστές ήμασταν με το Παρίσι. Όταν δολοφονήθηκε ο Τζόρτζ Φλόιντ ήμασταν με τον Φλόιντ. Οταν ξέσπασε η πανδημία ήμασταν με τους γιατρούς. Οταν χτυπήθηκε αναίτια ο νεαρός στην πλατεία της Νέας Σμύρνης από τους αστυνομικούς ήμασταν με τον νεαρό. Τώρα που χτυπήθηκε ανηλεώς ο αστυνομικός από μια αφηνιασμένη ομάδα μπαχαλάκηδων γιατί να μην είμαστε με τον αστυνομικό; Προφανώς και το θέμα δεν είναι τι είδους banner θα βάλει κανείς στο προφίλ του στα social media. Το ζήτημα είναι πιο βαθύ και έχει να κάνει με τις επιλεκτικές αντιστάσεις που έχουν κάποιοι με την έννοια της βίας. Το κλασικό «από όπου κι αν προέρχεται» δεν πρέπει να είναι μια στενευμένη επωδός, κάπου στο βάθος των επιχειρημάτων μας, μόνο και μόνο για να αποκτήσει άλλοθι η περισπούδαστη πολιτική μας θέση. Οφείλει να είναι η επιτομή της σκέψης μας. Δεν γίνεται να ισχύει το «σήμερα ποιον δέρνουμε;» διότι τότε η οδός της αποκτήνωσης είναι ανοιχτή μπροστά μας. Η ανθρώπινη ζωή δεν κατηγοριοποιείται επί τη βάση του επαγγέλματος ενός εκάστου. Δεν γίνεται να ισχύει το «σήμερα ποιον δέρνουμε;» διότι τότε η οδός της αποκτήνωσης είναι ανοιχτή μπροστά μας και μας περιμένει με βγαλμένη έξω την πύρινη γλώσσα της. Το ότι υπάρχουν κάποιοι αστυνομικοί που ξεφεύγουν από τα όρια των αρμοδιοτήτων τους δεν σημαίνει ότι όλοι οι αστυνομικοί είναι ίδιοι. Οπως δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ταξιτζήδες, οι δημοσιογράφοι ή οι υδραυλικοί ίδιοι. Επίσης, δεν σημαίνει ότι για κάθε «άνθος του κακού» πρέπει να καίγονται στην πυρά άπαντες και, μάλιστα, αποκτώντας η βάναυση αυτή πράξη ηθικό έρεισμα. Δεν υπάρχει καμία πολιτική, ιδεολογική ή ηθική επιταγή που να είναι υπέρτερη της ανθρώπινης ζωής. Ο αστυνομικός που λιντσαρίστηκε χθες στη Νέα Σμύρνη, σήμερα θα μπορούσε να κινδυνεύει άμεσα. Είναι αυτό δημοκρατική παρακαταθήκη; Αυτό θέλουμε; Ένα διαρκές ξεκαθάρισμα λογαριασμών μέχρι να παγώσει ο ήλιος; Καμία χώρα δεν πρόκοψε με τη βία. Καμία ζωή δεν έγινε καλύτερη βασισμένη στο αίμα. Η πόλωση είναι το ψωμί αυτών που περιμένουν κρυμμένοι στις σκιές. Γιατί, λοιπόν, ο δημοκρατικά ευαίσθητος πολίτης δυσκολεύεται να προσαρμόσει τη σκέψη του όταν ο παθών βρίσκεται στην πλευρά των αστυνομικών; Ποια ανώριμη τάση εναντίωσης στο πρόσωπο της εξουσίας τον οδηγεί να κλείνει τα μάτια σε καταφανείς ωμότητες και, ταυτόχρονα, να ιδεολογικοποιεί την άρνησή του να δει την αλήθεια κατάματα;  Μια ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία δεν έχει χρεία καμίας «μαμής» που θα ξεγεννήσει βία. Και όταν λέμε βία στις μέρες μας, αυτή δεν προέρχεται μόνο από έναν πόλο, αλλά από παντού. Ακόμη κι από εκεί που δεν το περιμένεις. Οποιος νομίζει πως ένας αιμόφυρτος αστυνομικός είναι η αρχή μιας άλλης κοινωνίας, τότε καλό είναι να αποχωρίσει. Θα περίμενε κανείς, κοντά πενήντα χρόνια από τότε που έπεσε η χούντα και εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία στη χώρα μας, να είχε οικοδομηθεί μια άλλη σχέση ανάμεσα στους πολίτες και την αστυνομία. Επίσης, να μην χρειαζόταν να γίνεται διαρκώς η επίκληση μιας ακόμη «χούντας» που χρησιμοποιεί ως πολιορκητικό κριό τους αστυνομικούς. Τι είδους τραύματα κουβαλούν ακόμη κάποιοι; Ποια φαντάσματα βγάζουν από την ντουλάπα τους και τα πηγαίνουν βόλτα δημοσίως; Η αστυνομία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού, είναι ένας θεσμός του κράτους. Δεν γίνεται να το αλλάξουμε αυτό, εκτός αν κάποιοι οραματίζονται μια αταξική κοινωνία (πότε υπήρξε, άραγε, τέτοια;). Είναι λάθος να βλέπουμε τον μέσο αστυνομικό ως δυνάστη ή ως επικυρίαρχο της ελευθερίας μας. Σαφώς, και η ηγεσία της αστυνομίας οφείλει να κάνει συνεχείς προσπάθειες εξυγίανσης, έτσι ώστε να αποβάλλονται εκείνα τα άτομα που δεν αξίζει να φορούν τη στολή. Αλλά, ας πάψουμε να είμαστε υποκριτές: η επαναστατική γυμναστική έχει κουράσει πολύ σ’ αυτή τη χώρα και, εν πολλοίς, έχει αποδειχθεί αδιέξοδη. Οποιος νομίζει πως ένας αιμόφυρτος αστυνομικός είναι η αρχή μιας άλλης κοινωνίας, τότε καλό είναι να αποχωρίσει ή να τον αποβάλλουμε διότι την επόμενη φορά ουδείς γνωρίζει ποιο άλλο θύμα θα επιλέξει να χτυπήσει. Λοιπόν, μήπως πρέπει σήμερα να είμαστε με τον αστυνομικό; Μήπως στο πρόσωπό του δοκιμάζεται (πάλι) το δημοκρατικό μας πιστεύω;

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/apopsi/nea-smyrni-epeisodia/ ]

Οι υποψήφιες του τίτλου ''Miss Peru'' έχουν αναλογίες που θα σε σοκάρουν-διαβαστε το εξυπνο !

Αυτοί οι αριθμοί απέχουν πολύ από το 90-60-90 που "φοριόταν" κάποτε.

http://www.ladylike.gr/

Τα καλλιστεία του Περού κάνουν τον γύρο του διαδικτύου εδώ και κάποιες ώρες, αφού οι υποψήφιες που διεκδικούσαν τον τίτλο της "Μiss Peru", επέλεξαν έναν πολύ διαφορετικό τρόπο για να συστηθούν.

Αντί για τα χαμόγελα γνωστής μάρκας οδοντόκρεμας και τις εμφανίσεις με τα μαγιό που κόβουν την ανάσα, οι γυναίκες που περπάτησαν στη σκηνή της περουβιανής διοργάνωσης ομορφιάς, χρησιμοποίησαν το βήμα που τους δόθηκε, ώστε να μιλήσουν για τη βία ενάντια στις γυναίκες.

Στο απόγειο των εξομολογήσεων για σεξουαλικές κακοποιήσεις και βιασμούς στο Hollywood και τις ΗΠΑ, οι υποψήφιες καλλονές, άρπαξαν την ευκαιρία και αφού συστήθηκαν στο κοινό, αναφέρθηκαν σε σοκαριστικούς αριθμούς και στατιστικά που δείχνουν τα ποσοστά της βίας εναντίον των γυναικών, αντί για τις αναλογίες του στήθους, της μέσης και της περιφέρειάς τους.

Το όνομά μου είναι Juana Acevedo και οι αναλογίες μου είναι: Πάνω από το 70 τοις εκατό των γυναικών στη χώρα μας είναι θύματα παρενόχλησης στο δρόμο"

"Με λένε Camila Canicoba και εκπροσωπώ τη Λίμα. Οι αναλογίες μου είναι: 2202 περιπτώσεις θανάτου γυναικών από άντρα τα τελευταία εννέα χρόνια στη χώρα μου.

"Είμαι η Almendra Marroquín. Εκπροσωπώ το Cañeteκαι οι αναλογίες μου είναι: πάνω από το 25 τοις εκατό των κοριτσιών και των εφήβων κακοποιούνται στα σχολεία τους"

"Με λένε Bélgica Guerra και εκπροσωπώ την Chincha. Οι αναλογίες μου είναι το 65 τοις εκατό των γυναικών στα πανεπιστήμια που κακοποιούνται από τους γονείς τους"

"Το όνομά μου είναι Luciana Fernández. εκπροσωπώ το Huánuco και οι αναλογίες μου είναι 13000 κορίτσια υποφέρουν από σεξουαλική κακοποίηση στη χώρα μας"

Ταυτόχρονα, στην οθόνη πίσω από τις διαγωνιζόμενες, εμφανίζονταν πρωτοσέλιδα εφημερίδων με τίτλους φόνων και επιθέσεων σε γυναίκες. Η διοργανώτρια Jessica Newton, μάλιστα, υπερασπίστηκε το κομμάτι με τα μαγιό και το αν οι γυναίκες αντικειμενοποιούνται σε αυτό, λέγοντας "οι γυναίκες μπορούν να βγουν και γυμνές αν το θέλουν".