Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Καταρχήν πρέπει να φιλοσοφήσουμε το νόημα της παρούσης ζωής και να αναζητήσουμε το λόγο που θλιβόμαστε και λυπούμαστε. Η απάντηση είναι ότι είμαστε προσκολλημένοι σε πράγματα που είναι πρόσκαιρα και παροδικά. Επιθυμούμε οικονομική άνοδο, σωματική ομορφιά, κοινωνική καταξίωση, μια άνετη, χωρίς κόπους, ζωή. Αυτή η επιθυμία μας όμως στηρίζεται πάνω σε μια αυταπάτη διότι έχουμε την εντύπωση ότι τα πράγματα αυτού του κόσμου διαρκούν αιώνια ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν φευγαλέες διαδικασίες και απατηλά όνειρα.

Όταν ματαιώνονται οι κοσμικές μας επιθυμίες τότε βυθιζόμαστε στη λύπη. Αντίθετα, εάν αποσυνδεθούμε από την εμπαθή προσκόλληση στα υλικά αγαθά τότε θα κόψουμε και την κλωστή που συνδέει την ύπαρξή μας με την λύπη και τον πόνο. Γι’ αυτό το λόγο ο Ιώβ έμεινε ατάραχος όταν τα στερήθηκε όλα, διότι δεν ήταν προσκολλημένος στα υλικά αγαθά. Αν δούμε αυτή τη ζωή ως προετοιμασία για την αιωνιότητα θα κατανοήσουμε ότι είμαστε πρόσκαιροι και παροδικοί.

Είμαστε ένα όνειρο της στιγμής, έλεγε με το δικό του τρόπο ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος: “Ένα πέταγμα πουλιού που χάνεται στα ύψη. Ένα καράβι που διασχίζει το πέλαγος και σύντομα σβήνουν τα ίχνη του… σκόνη, αχνός, μια πρωινή δροσιά, ένα λουλούδι που δεν προλαβαίνει να ανθίσει και μαραίνεται… Τέτοια είναι η ζωή μας”.

Οι άγιοι πατέρες μας συμβουλεύουν ότι πρέπει να έχουμε μνήμη θανάτου κάθε στιγμή της ζωής μας διότι δεν γνωρίζουμε πότε θα εγκαταλείψουμε αυτόν τον κόσμο. Αυτή η μνήμη του θανάτου δεν μπορεί να αφορά τους ανθρώπους που έχουν κάποια ανίατη ασθένεια αλλά και όλους μας διότι δεν γνωρίζουμε την στιγμή που θα μάς καλέσει ο Κύριος να εγκαταλείψουμε τον παρόντα κόσμο. Αυτή η μνήμη του θανάτου προξενεί στον πιστό Χριστιανό την υπομονή στην κάθε θλίψη που συναντά διότι γνωρίζει ότι δεν έχει «ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν» επιζητεί(Εβρ13,14) και γι’ αυτό δεν γογγύζει στις δοκιμασίες και αδικίες του προσωρινού αυτού κόσμου.

Όποιος φιλοσοφεί σωστά το μυστήριο του θανάτου, αντιμετωπίζει σωστά και όλα τα περιστατικά της ζωής του. “Να θεωρείς αυτή τη ζωή πανηγύρι”, έλεγε ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος. «Αν την εκμεταλλευτείς σωστά, αν φερθείς σαν έξυπνος, φρόνιμος έμπορος, θα έχεις μεγάλο κέρδος. Διότι αντάλλαγμα των μικρών είναι τα μεγάλα και των ρεόντων και φευγαλέων, τα αιώνια. Με τα λίγα δηλαδή και παροδικά χρόνια της παρούσης ζωής μας μπορούμε, εάν τα ζήσουμε θεάρεστα, να κερδίσουμε την αιώνια Βασιλεία των Ουρανών». Σε αυτὸν τον κόσμο δεν έχουμε θέση κανείς. Ο πνευματικὸς κόσμος μάς περιμένει όλους. Περαστικοὶ είμεθα πάνω στη γη. (Γέρων Εφραὶμ Φιλοθεΐτης)

Ο χρόνος ρέει και μαζί και οι όμορφες στιγμές του. Πολλές φορές τα πάντα φαίνονται τέλεια και ιδανικά, επαγγελματική και οικονομική καταξίωση, μια όμορφη οικογένεια. Ξαφνικά, απροσδόκητες καταστάσεις διακόπτουν αυτήν την ευτυχία. Ειδικότερα οι ασθένειες προκαλούν ισχυρό τράνταγμα. Η ζωή μας κλονίζεται∙ μαζί και η εμπιστοσύνη μας στο Θεό. «Κάθε αθέλητη θλίψη να σου γίνεται αφορμή να θυμάσαι το Θεό, και ποτέ δεν θα σου λείψει αφορμή προς μετάνοια», προτρέπει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής.

Αν την υγεία μας, τη σπαταλήσαμε σε ανώφελα έργα, καλούμαστε στην ασθένεια να σκύψουμε μέσα μας, να μετανοήσουμε ειλικρινά και να προσευχηθούμε θερμά. Μας διδάσκει ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Μὴ κατηγορεῖτε τὸν καρκίνο. Ξέρετε πόσους έστειλε στὸν Παράδεισο ὁ καρκίνος»; Ο άγιος Πορφύριος είχε για χρόνια καρκίνο και για μακρά περίοδο τον είχε «νικήσει». Έλεγε για το θέμα: «Ο καρκίνος είναι η καλύτερη αρρώστια. Με τις άλλες ασθένειες νομίζεις ότι θα τα καταφέρεις. Με αυτήν, όμως, καταλαβαίνεις ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να σε βοηθήσουν και πλέον βρίσκεσαι μόνος σου, αντιμέτωπος με τον Θεό. Γαντζώνεσαι από την ελπίδα και σώζεσαι».

Ο άγιος Διάδοχος Φωτικής, αναφέρει ότι αυτός που έχει μία χρόνια και ανίατη ασθένεια και την υπομένει στο κρεβάτι του πόνου δίχως να γογγύζει, αυτόν θα τον παραλάβει ο Κύριος κοντά Του ως έναν μεγαλομάρτυρα. Ο πόνος μάς αφυπνίζει να ενδιαφερθούμε καλύτερα για τη μετάνοια, την ταπείνωση, την αναθέρμανση της πίστης μας και τη συμπόνια του πλησίον μας. Ο πόνος, σωματικός ή ψυχικός, μας επισκέπτεται για κάποιο ιδιαίτερα σοβαρό λόγο, για να ξαναδούμε την πορεία, τους στόχους και τον σκοπό της εφήμερης ζωής μας. Αυτό αποτελεί αξιοπρέπεια και είναι αληθινά λυπηρό να μεταφράζεται ως «αξιοπρέπεια» η παραίτηση από τη ζωή λόγω μιας ανίατης ασθένειας, η αυτοκτονία ή όπως θέλουν κάποιοι να την ονομάζουν ευθανασία.

Η ευθανασία δεν είναι αξιοπρεπή παραίτηση από τη ζωή αλλά απελπισία και απόγνωση. Ακυρώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας. Είναι παγίδα του σατανά για να κάνει τον άνθρωπο να απωλέσει τη σωτηρία του. Για τον χριστιανό ο οποίος έχει ως πρότυπο τους αγίους Μάρτυρες η απελπισία είναι ανεπίτρεπτη όπως και η αυτοκτονία ή ευθανασία. Ρώτησαν τον άγιο Παΐσιο, γιατί κάποιοι πού συναντούν δυσκολίες αυτοκτονούν και ο άγιος απάντησε ότι «αιτία είναι ο εγωισμός, ὁ οποίος οδηγεί στήν απελπισία. Ο διάβολος ψιθυρίζει στο αυτί του ανθρώπου “ἐν καιρῷ θλίψεως” ότι όλα τελείωσαν κι ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε πια για το πρόβλημά του. Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο ψέμμα του διαβόλου, που μας πολεμά με το ισχυρότερο όπλο του, την απελπισία! Κι αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτε, μπορεί όμως ο Παντοδύναμος Θεός, πού μας διαβεβαίωσε ότι “ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν”».

Ο άνθρωπος καλείται να ελπίζει για την ίαση μέχρι την τελευταία στιγμή διότι υπάρχει πιθανότητα ο οργανισμός να ανανήψει από την ασθένεια, ίσως οι γιατροί σφάλλουν στις εκτιμήσεις τους. Θα αναφέρουμε ένα περιστατικό το οποίο έχει δημοσιευθεί στο διαδίκτυο: κάποιος Έλληνας ομογενής που ζούσε στην Αμερική το 1975 διαγνώστηκε με καθολικό καρκίνο σε τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί τον διαβεβαίωσαν ότι είχε μόλις 6 μήνες ζωής. Ο άνθρωπος αυτός επέλεξε να φύγει από την Αμερική και να έρθει να πεθάνει στην πατρίδα του την Ικαρία. Γύρισε λοιπόν και άρχισε να ζει όσο καιρό ο Θεός του όριζε ακόμα, στην εκκλησία του, στο καφενείο του, και στο περιβόλι του να σκαλίζει τα φυτά του. Οι μήνες πέρασαν. Τα χρόνια έφυγαν. Κάποτε πήγε σε έλληνες γιατρούς στην Αθήνα και τον βρήκαν παντελώς υγιή και χωρίς ίχνος καρκίνου. Και μετά από 25 χρόνια σε μεγάλη πια ηλικία αποφάσισε να πάει στην Αμερική να επισκεφθεί τους γιατρούς του και να τους πει τι συνέβη. Πήγε λοιπόν στην Αμερική, αλλά δυστυχώς οι γιατροί είχαν πεθάνει. Αυτή είναι μια απλή ιστορία που αποδεικνύει απλά ότι για το τέλος του ανθρώπου τον τελευταίο λόγο τον έχει πάντα ο Θεός και κανείς άλλος.

Κατά τη διάρκεια των δύσκολων στιγμών της ζωής μου, όταν η ζωή μου φαίνεται γκρίζα και ζοφερή και το μέλλον χωρίς ελπίδα πρέπει να σκέφτομαι ότι τα πάντα βρίσκονται κάτω από την Θεία Πρόνοια. Εγώ δεν γνωρίζω γιατί είμαι ασθενής, γιατί ακόμη δεν έχω θεραπευθεί ή αν τελικά θεραπευθώ. Η εξέλιξη της ασθένειάς μου μπορεί να είναι απρόβλεπτη, είναι δύσκολο για μένα να πράξω κάτι και αυτή η αβεβαιότητα με αναστατώνει. Αναζητώ απαντήσεις και ίσως όπως ο Ιώβ αναστατώνομαι με όλα αυτά τα λυπηρά που συμβαίνουν γύρω μου αλλά όπως ο Ιώβ κατανοώ ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο όλων όσων συμβαίνουν στη ζωή μου και σε όλο τον κόσμο. Αυτός γνωρίζει καλύτερα από εμένα. Δεν γνωρίζω το λόγο που επέτρεψε ο Θεός να με επισκεφθεί η λύπη και η θλίψη, ξέρω όμως ότι ο Θεός δεν πρόκειται να με εγκαταλείψει ποτέ. «Θα πρέπει να θεωρείς πώς καθετί πού συναντάς στην πορεία σου, μικρό ή μεγάλο, το στέλνει ό Θεός για να σε βοηθήσει στον αγώνα σου. Μονάχα Αυτός γνωρίζει ότι σού είναι ωφέλιμο και ότι χρειάζεσαι σε κάθε περίσταση: επιτυχίες, αναποδιές, πειρασμούς, πτώσεις. Τίποτε δε συμβαίνει τυχαία και χωρίς να αποτελεί πολύτιμη ευκαιρία να διδαχτείς από αυτό. Πρέπει να το αποσαφηνίσεις καλά μέσα σου αυτό, γιατί έτσι μεγαλώνει η εμπιστοσύνη σου στον Κύριο πού αποφάσισες να ακολουθήσεις» (Tito Colliander).

Πρέπει με προσευχή να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και όλα τα ζητήματα της ζωής μας στην Θεία Πρόνοια, με προσευχή η οποία θα πρέπει να περιέχει όχι μόνο πίστη αλλά και ταπείνωση.

Αυτό το οποίο πρέπει να πράξουμε όλοι μας είναι να βρισκόμαστε κάθε λεπτό της ζωής μας σε κατάσταση μετανοίας ώστε να εκμεταλλευθούμε τον παρόντα πρόσκαιρο βίο για να μετανοήσουμε διότι «το ψάρι, και να πιαστεί, αν σκίσει το δίχτυ και ορμήσει προς το βυθό, όσο βέβαια είναι ακόμα στο νερό, σώζεται. Αν όμως το τραβήξουν στη στεριά, τότε πια δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Έτσι κι εμείς. Όσο είμαστε σ’ αυτή τη ζωή, έχουμε πάρει τη δύναμη και την εξουσία από το Θεό να σπάσουμε μόνοι μας τις αλυσίδες των θελημάτων του εχθρού, να πετάξουμε το φορτίο των αμαρτιών μας με τη μετάνοια και να σωθούμε, κερδίζοντας τη Βασιλεία των Ουρανών. Αν όμως μας προφτάσει το φοβερό εκείνο πρόσταγμα, αν η ψυχή χωριστεί από το σώμα και το σώμα μπει στον τάφο, τότε δεν μπορούμε πια να βοηθήσουμε τον εαυτό μας – όπως ακριβώς συμβαίνει και με το ψάρι, πού το τράβηξαν απ’ το νερό και το έκλεισαν μέσα σε δοχείο» (άγιος Εφραίμ ο Σύρος).

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

http://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/ta-lipira-tis-zois-tou-anthropou-os-odos-metanias-2/ 

ΤΑ ΛΥΠΗΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΩΣ ΟΔΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

vimaorthodoxias.gr

“Όποιος υποφέρει τα λυπηρά, θα πετύχει και τα χαρούμενα. Και όποιος ανέχεται με καρτερικότητα τα θλιβερά συμβάντα, δεν θα στερηθεί και τα ευχάριστα”…

μας διαβεβαιώνει ο άγιος Νείλος ο Ασκητής. Πολλές είναι οι αιτίες που αναστατώνουν την ψυχή σου, τα λυπηρά που μας βασανίζουν και μας πληγώνουν.

Δοκιμασίες του παρελθόντος, οι δυσκολίες του παρόντος και οι φόβοι για το μέλλον. Κάποιες μπορεί να είναι μεγάλες, κάποιες μπορεί να φαίνονται μικρές. Ο θάνατος ενός προσφιλούς προσώπου, η οικονομική καταστροφή, η διάλυση ενός γάμου, η επίσκεψη ανίατης ασθένειας.

Ίσως είχες την εντύπωση ότι ο Θεός έχει ετοιμάσει ένα θαυμάσιο σχέδιο για σένα και την οικογένειά σου που περιλαμβάνει οικονομική ευμάρεια, επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, σωματική και ψυχική υγεία.

Όμως αυτή είναι μια λανθασμένη εκτίμηση διότι ο Ιησούς Χριστός μάς προειδοποίησε: “ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε”(Ιωάν.16,33).

Δεν μας είπε “ίσως” ή ότι “μπορεί να συμβεί”, αλλά ότι αυτό είναι βέβαιο. Παράλληλα όμως μάς διαβεβαίωσε ότι «ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. μὴ οὖν φοβηθῆτε·» (Ματθ.10,30-31) δηλαδή ο Θεός έχει μετρημένες ακόμη και τις τρίχες τον κεφαλιού μας όλες, τη στιγμή πού εμείς για μια απ’ αυτές δείχνουμε ή μικρή ή καμία φροντίδα και αγνοούμε τον αριθμό τους. Ο Θεός δηλαδή γνωρίζει κι αυτά ακόμη τα ελάχιστα πού μάς συμβαίνουν, στα οποία εμείς δίνουμε μικρή σημασία.

Αφού λοιπόν ο Θεός τόσο πολύ ενδιαφέρεται για μάς και τόσο πολύ παρακολουθεί όσα μάς συμβαίνουν, δεν θα φροντίσει για καθετί πού αφορά στην υγεία μας, για κάθε θλίψη μας, για ό,τι έχει σχέση με το μέλλον των παιδιών μας, για τούς συγγενείς και φίλους μας, για το σώμα και την ψυχή μας, για την πνευματική μας πορεία και την αιώνια σωτηρία μας;

Μας διδάσκει ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Ξέρετε, αυτὸ ποὺ λέει η Γραφή “καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν ἠριθμημέναι εἰσί”, είναι πραγματικότητα. Έτσι είναι. Τίποτε στὴ ζωή μας δὲν είναι τυχαίο. Ο Θεὸς φροντίζει ακόμη καὶ γιὰ τὶς πιὸ μικρὲς λεπτομέρειες της ζωής μας. Δὲν αδιαφορεί γιὰ μας, δὲν είμαστε μόνοι στὸν κόσμο. Μας αγαπά πολύ, μας έχει στὸ νου του κάθε στιγμὴ καὶ μας προστατεύει. Πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε αυτὸ καὶ νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε».

Το ερώτημα “γιατί συμβαίνουν τα λυπηρά γεγονότα στη ζωή μας” ανακύπτει από τότε που άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη θέση του μέσα στον κόσμο, διατυπώνεται μέσα στο βιβλίο του Ιώβ και των Ψαλμών και ψελλίζεται από τα χείλη μας μέσα στο νοσοκομείο, μέσα στην οικονομική ανέχεια και ανεργία, μέσα στην κατάθλιψη, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια και το θάνατο. «Μη νομίζεις ότι κάθε θλίψη έρχεται στους ανθρώπους εξαιτίας των αμαρτιών. Υπάρχουν άνθρωποι που ευαρεστούν τον Θεό και όμως έχουν θλίψεις. Γιατί λέει η Γραφή: “Θα διωχτούν οι άνομοι και οι απόγονοι των ασεβών θα εξολοθρευτούν”(Ψαλμ. 36, 28), αλλ’ επίσης λέει: “Όλοι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια στο όνομα του Ιησού Χριστού, θα υποστούν διωγμούς”( Β΄ Τιμ. 3, 12)»(Άγιος Μάρκος ο ασκητής).

Σκέψεις σκοτεινές μάς πνίγουν και προκαλούν στα βάθη της ψυχής μας αισθήματα αγωνίας. Εμείς δεν μπορούμε να δώσουμε μια ολοκληρωμένη απάντηση σε αυτό το «γιατί» διότι δεν μπορούμε να δούμε με τα μάτια του Θεού, να κατανοήσουμε το μέλλον ως παρόν όπως ο Θεός.

Στην παρούσα ζωή δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, να κατανοήσουμε το σχέδιο του Θεού και κατά συνέπεια να ερμηνεύσουμε ορθώς όλα όσα συμβαίνουν μέσα στη ζωή μας διότι τώρα η γνώση μας είναι περιορισμένη, τα πάντα τα βλέπουμε σαν μέσα από μεταλλικό καθρέπτη, «δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι», όπως λέγει και ο Απ. Παύλος (Α΄Κορ.13,12), αμυδρά, θαμπά και ακαθόριστα, ώστε να μας μένουν πολλά ασαφή και σκοτεινά, άλυτα προβλήματα και απορίες.

Η χρήση της ανθρώπινης λογικής είναι ανήμπορη να δώσει εξηγήσεις ιδιαίτερα όταν ο άνθρωπος υποφέρει χωρίς την γνώση των αιτιών. Γι΄ αυτό το λόγο μάς προτρέπει ο άγιος Σιλουανός: «Κράτα το νου σου στον Άδη, και μην απελπίζεσαι». Όταν βυθιζόμαστε στην απόγνωση, όταν νιώθουμε ανήμποροι να αντιδράσουμε στη δοκιμασία, όταν έχει γκρεμιστεί κάθε ίχνος αισιόδοξης προοπτικής, τότε πράγματι η ψυχή μας ζει μέσα στον Άδη, βιώνουμε την υπερβατική κατάσταση της “εγκαταλείψεως” από το Θεό.

Όμως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε διότι αυτή «η κίνησις προς τα κάτω, προς το σκότος τα εξώτερον, είναι απαραίτητος εις πάντας ημάς, ίνα παραμείνωμεν σταθεροί εν τω πνεύματι της αυθεντικής χριστιανικής ζωής», μας διδάσκει ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, διότι εάν οι ρίζες του δέντρου δεν «εισέδυον εις τα σκοτεινά έγκατα της γης -ίσως τοσούτον βαθέως, όσον υψούται και η κορυφή», δεν θα μπορούσαν να το τρέφουν και να το στηρίζουν. Κατά τον ίδιο τρόπο, αυτή η είσοδος του ανθρώπου στην σκοτεινή άβυσσο των παθημάτων, στον Άδη των προβλημάτων της παρούσης ζωής, μας κάνει πιο δυνατούς, μας δίνει την ώθηση να ανυψωθούμε στα ύψη της πνευματικής ζωής.

Με άλλα λόγια, όπως μας διδάσκει ο Γέροντας Εφραὶμ Φιλοθεΐτης, ο πόνος εξαγνίζει την ψυχή, την κάνει ταπεινή, πονετική, αγαθή και έτσι καταστρώνεται το έδαφος για τη θεία επίσκεψη. Η ζωή του πιστού, η οδός προς τον ουρανό περνά μέσα από τον Άδη και αντανακλά την οδό του ίδιου του Χριστού ο Οποίος είναι Θεός ταπεινώσεως. «Εμφανίσθηκε ο Ιησούς στον ύπνο του οσίου Σιλουανού καθηλωμένος επάνω στο Σταυρό και του είπε: “Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν”» (Αρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ).

«Αυτός μας κάνει να πονούμε και Αυτός μας θεραπεύει, χτυπά και με τα χέρια Του μας γιατρεύει πάλι, ταπεινώνει και ανυψώνει, θανατώνει και δίνει ζωή, κατεβάζει στον Άδη και ανεβάζει» (Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος). «Στις ακούσιες θλίψεις είναι κρυμμένο το έλεος του Θεού, το οποίο τραβά σε μετάνοια εκείνον που δείχνει υπομονή και τον γλυτώνει από την αιώνια κόλαση», λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής. «Ας μη λησμονούμε εκείνον πού έλεγε προς τον Κύριον: “Πόσες θλίψεις μου έδειξες! Θλίψεις πολλές και κακές! Δεν με εγκατέλειψες όμως, αλλά με επισκέφθηκες με στοργή και με εζωογόνησες και με ανύψωσες και πάλι μετά την πτώση μου από τα βάθη της γης όπου είχα πέσει” (Ψαλμ. 70, 20)», αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης.

Σε ερώτηση μιας μοναχής γιατί ο κόσμος υποφέρει σήμερα τόσο πολύ, ο άγιος Παΐσιος απήντησε ως εξής: «Από την αγάπη του Θεού! Ο Καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του, από αγάπη, από θεία καλωσύνη, και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική, δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του. Επειδή  θέλει να σώσει τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του, επιτρέπει τις δοκιμασίες, για να παλέψη ο άνθρωπος, να αγωνισθή και να δώση εξετάσεις στην υπομονή, στους πόνους, ώστε να μην μπορή να Του πη ο διάβολος: “Πως τον ανταμείβεις αυτόν ή πως τον σώζεις, αφού δεν κοπίασε;”. Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή, αλλά η άλλη. Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή και ύστερα γι’ αυτήν».

Πράγματι, ως ζωή συνεχούς μετανοίας, η ζωή του χριστιανού είναι ταυτόχρονα συμμετοχή στη Γεθσημανή και στη Μεταμόρφωση, στο Σταυρό και στην Ανάσταση. Όπως το περιέγραψε και ο απ. Παύλος, «ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. 6,9-10), δηλαδή πολλὲς φορὲς φτάνουμε μέχρι το χείλος του θανάτου, κι όμως τελικά είμαστε ζωντανοί! Μας παιδαγωγεί με δοκιμασίες η αγάπη του Θεού, αλλά δεν μας αφήνει να χαθούμε. Στα μάτια των ανθρώπων η ζωή μας φαίνεται αξιολύπητη, εμείς όμως πάντοτε χαιρόμαστε για όλα. Μας θεωρούν φτωχούς, στην πραγματικότητα όμως είμαστε πάμπλουτοι· ζούμε, σαν να μην έχουμε τίποτα που να μας ανήκει, ενώ ουσιαστικά κατέχουμε τα πάντα. Μπορεί να θλιβόμαστε αλλά δεν μας καταβάλλουν οι θλίψεις, δεν φτάνουμε σε αδιέξοδο, «ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι» (Β΄ Κορ. 4,8).

Το σημαντικό τελικά δεν είναι να εξηγήσεις το “γιατί” αλλά το “πώς” θα υπερβείς όλα αυτά τα λυπηρά γεγονότα, πώς θα αντεπεξέλθεις σ’ όλα αυτές τις μαύρες σκέψεις οι οποίες σε περιτριγυρίζουν «ὥσπερ μέλισσαι κηρίον», όπως ψάλλουμε στον Μέγα παρακλητικό κανόνα προς την Κυρία Θεοτόκο, πώς θα φέρεις άξια το σταυρό, πως θα υπομείνεις άξια την οδύνη, μια οδύνη που στο τέλος μεταμορφώνεται σε χαρά και οδηγεί στη σωτηρία. «Θα λησμονήσω το παράπονό μου, θα παρατήσω το πένθος μου και θα παρηγορηθώ», αναφέρει ο πολύαθλος Ιώβ (Ιώβ 9,27).

https://imodigitrias.blogspot.com/2017/12/blog-post.html?m=1&fbclid=IwY2xjawFXWSVleHRuA2FlbQIxMQABHXfXoR3KenSho0tAw4ueZP8YrMlKk7aYBTNZu3Fsn7V7u-btIKfxCxsbig_aem_IqzDcXbIxZiMnOzcJH6ZQQ

Όποιος αγαπά δεν έχει ποτέ μοναξιά!

Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη.

Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός.

Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει. Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους. Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι’ αυτούς.

Έτσι δεν στενοχωρείται. Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς.

Είμαστε αρκετά αυστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς.

Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν.

Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων.

Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων. Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.

Στεναχωριούνται εύκολα οι άνθρωποι, αποθαρρύνονται, απογοητεύονται, θλίβονται και μελαγχολούν, γιατί η πίστη τους δεν είναι θερμή, η εμπιστοσύνη τους στο Θεό είναι χαλαρή κι η ελπίδα τους απομακρυσμένη.

Ο πιστός έχει πληροφορία βεβαιότητος, ενισχύσεως, εμπιστοσύνης και ελπίδος. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει ελπιδοφόρα.

Η ελπίδα στον Παντοδύναμο και πανταχού παρόντα Θεό χαρίζει στον πιστό ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, παρηγορία, έλεος.

Γέροντες και γερόντισσες παλαιότερων εποχών με μεγαλύτερα και περισσότερα προβλήματα οπωσδήποτε, έκαναν με νόημα το σταυρό τους, καρτερούσαν φιλότιμα, υπόμεναν επίμονα και το «πρώτα ο Θεός» ή «έχει ο Θεός» ή «δόξα τω Θεώ» δεν ήταν διόλου σχήμα λόγου.

Οι σημερινοί φουσκωμένοι από έπαρση άνθρωποι θεωρούν μεγάλη ντροπή να σταυροκοπηθούν ή να επικαλεσθούν το Θεό και πιστεύουν πως η ευφυΐα τους, η πολυγνωσία τους, η πολυπραγμοσύνη τους θα λύσει όλα τους τα προβλήματα.

Να που όμως δεν τα λύνουν και είναι γεμάτες οι τσέπες τους αγχολυτικά, αναλγητικά, καταπραϋντικά, αντικαταθλιπτικά και υπνωτικά.

Όσοι δε πίστεψαν στη θεοποιημένη λογική τους και στο υπερφίαλο εγώ τους πλανέθηκαν από μία επικίνδυνη αυτάρκεια, ένα μοντέρνο χριστιανισμό μιας φαρισαϊκής αγιότητος κι έγιναν παίγνια δαιμόνων. Η αγιότητα δεν είναι ποτέ αταπείνωτη, υποκριτική, εγωκεντρική, αφιλάδελφη και απομονωμένη.

Οι άγιοι δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και στα έργα τους αλλά ελπίζουν και επικαλούνται συνεχώς το άπειρο έλεος του Πανάγαθου Θεού.

Οι άγιοι παρακινούν κι εμάς τους αμαρτωλούς να συγκινηθούμε και να συνετισθούμε από τα παραδείγματα των μεγάλων αμαρτωλών που μετανόησαν και έγιναν άγιοι.

«Η εύλαλη σιωπή» | Eκδ. Εν πλώ*

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Σκληρὴ Δοκιμασία

 Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο, πιστοὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι νὰ περνοῦν στὴ ζωή τους δοκιμασίες. Θλίψεις, ὀδύνες, πειρασμοὶ ποικίλοι ἀποτελοῦν συχνὰ τὸν κλῆρο τῶν δικαίων. Ὁ ἅγιος Θεός, ποὺ τὰ πάντα οἰκονομεῖ πρὸς τὸ συμφέρον μας, ἐπιτρέπει νὰ μᾶς συναντοῦν τέτοιες καταστάσεις, ὄχι ἐπειδὴ μᾶς ἔχει λησμονήσει ἢ μᾶς ἔχει ἀπορρίψει ἀπὸ τοῦ προσώπου Του, ἀλλὰ ἀντιθέτως, ἐπειδὴ ἡ ἀγαθή Του πρόνοια ἐπιζητεῖ νὰ μᾶς ἀνεβάσει σὲ ἀνώτερα πνευματικὰ ἐπίπεδα. «Εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ», μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. ιβ΄ [12] 10). Γιὰ νὰ γίνουμε δηλαδὴ μέτοχοι, κοινωνοὶ τῆς ἁγιότητός Του, ἅγιοι καὶ ἐμεῖς. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἡ δοκιμασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ κορυφώνεται, εἶναι ὅταν ὁ πειρασμός, ἡ θλίψη, ἡ ὀδύνη ἐπέλθει ἐπειδὴ ἀκριβῶς αὐτὸς θέλησε νὰ εἶναι πιστὸς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· μὲ ἄλλα λόγια, ὅταν ἡ συμμόρφωση μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὁδηγήσει σὲ δοκιμασία. Ὑπάρχουν περιπτώσεις ποὺ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, τὴν ὥρα ποὺ μὲ αὐταπάρνηση, θυσία, κόστος ζωῆς ἐπιτελεῖ τὴ θεία ἐντολή, περιπίπτει σὲ πειρασμὸ ἐξαιτίας ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς ἐπιτελέσεως... Καὶ πέραν ἀπὸ τὴ δοκιμασία αὐτὴ καθεαυτήν, πρέπει ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς νὰ ἀντιμετωπίσει καὶ τοὺς λογισμούς του, ποὺ σὰν ἄγρια, μανιασμένα κύματα σηκώνονται νὰ τὸν καταποντίσουν: «Αὐτὸς λοιπὸν εἶναι ὁ Θεός; Ἔτσι πληρώνει ὅσους ἐπιτελοῦν τὸ θέλημά Του;» καὶ τὰ ὅμοια. Σκληρὴ δοκιμασία Ἕνα τέτοιο περιστατικὸ μὲ ἄνθρωπο κατεξοχὴν θεοσεβὴ διασώζει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη. Πρόκειται γιὰ τὸν εὐσεβὴ Τωβίτ, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὸν 8ο αἰώνα π.Χ. Καταγόταν ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Νεφθαλὶμ καὶ κατοικοῦσε στὸ βόρειο βασίλειο τῆς Παλαιστίνης, τὸ βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ. Ἦταν τότε ἡ ἐποχὴ ποὺ οἱ κάτοικοι τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ εἶχαν συρθεῖ πίσω ἀπὸ τὴ βδελυκτὴ λατρεία τῶν εἰδώλων, τοῦ θεοῦ Βάαλ καὶ τῆς Ἀστάρτης. Ὁ ἴδιος ὅμως ἔμενε σταθερὸς στὴν πίστη καὶ τὴ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Δὲν παρέλειπε νὰ ἐπισκέπτεται τὰ Ἱεροσόλυμα, μάλιστα κατὰ τὶς μεγάλες ἑορτές, προκειμένου νὰ ἀποδίδει στὸ Θεὸ τὶς θυσίες ποὺ ὁρίζονταν ἀπὸ τὸ Νόμο τοῦ Μωυσῆ. Ἰδιαιτέρως μάλιστα, ὅπως σημειώνεται στὸ θεόπνευστο κείμενο, ἐνδιαφερόταν καὶ φρόντιζε ὅσους βρίσκονταν σὲ ἀνάγκη, μὲ τὸ νὰ τοὺς δίνει ἐλεημοσύνη. Πρόσφερε χρήματα γιὰ δεῖπνα ὀρφανῶν καὶ φτωχῶν. Ἀλλὰ καὶ ὅταν οἱ Ἀσσύριοι συνέτριψαν τὸ βασίλειο τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔσυραν αἰχμαλώτους τοὺς Ἰσραηλίτες στὴ χώρα τους (μαζὶ καὶ τὸν Τωβὶτ μὲ τὴ γυναίκα του Ἄννα καὶ τὸν γιό του Τωβία), κι ἐκεῖ ὁ δίκαιος Τωβὶτ δὲν ἄφησε τὸν θεοσεβὴ τρόπο ζωῆς του. Στὴ Νινευὴ ποὺ βρισκόταν,ἀπέφευγε νὰ τρώει ἀπὸ τὰ φαγητὰ τῶν εἰδωλολατρῶν ποὺ ἀπαγόρευε ὁ θεϊκὸς Νόμος, καὶ προτιμοῦσε νὰ μένει κάποτε νηστικὸς παρὰ νὰ παραβεῖ τὴ θεία ἐντολή. Αὐτὸ ὅμως ποὺ περισσότερο τὸν ἀνεδείκνυε στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ ἦταν τὸ ὅτι ὁ ἴδιος μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του φρόντιζε γιὰ τὴν ταφὴ τῶν ἀδικοσκοτωμένων ἀπὸ τὴ θηριωδία τοῦ Ἀσσύριου βασιλιᾶ ὁμοεθνῶν του, τῶν ὁποίων τὰ σώματα πετοῦσαν ὡς τροφὴ στὰ θηρία καὶ τὰ ὄρνια. Δὲν τὸ παρέλειπε τὸ ἔργο αὐτὸ ὁ εὐσεβὴς Τωβίτ, παρόλο ποὺ κάποτε κίνησε τὴ μανία τοῦ βασιλιᾶ – ὁπότε καὶ ἀναγκάστηκε νὰ φύγει γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα μὲ τὴν οἰκογένειά του γιὰ νὰ γλυτώσει τὸν θάνατο – καὶ τελικὰ ἡ ὑπόθεση αὐτὴ τοῦ στοίχισε τὴ δήμευση τῆς περιουσίας του.

Αὐτὸς ἐντούτοις συνέχιζε τὸ θεοφιλὲς ἔργο του, ἀψηφώντας μάλιστα κάποτε καὶ τὰ εἰρωνικὰ σχόλια κάποιων συμπατριωτῶν του. Τότε ἦταν ποὺ τοῦ ἦρθε ὁ μεγάλος πειρασμός, ἡ φοβερὴ δοκιμασία· ἀκριβῶς τὴν ὥρα τῆς τελέσεως τοῦ ἁγίου αὐτοῦ ἔργου. Εἶχε θάψει πάλι, μᾶς λέει τὸ ἱερὸ κείμενο, κάποιον Ἰσραηλίτη, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη δὲν μπῆκε μέσα στὸ σπίτι του νὰ ἀναπαυθεῖ – καθότι ἐθεωρεῖτο ἀκάθαρτος, κατὰ τὸ Νόμο – ἀλλ’ ἔμεινε ἔξω, δίπλα στὸν τοῖχο τῆς αὐλῆς. Ἐκεῖ ἔπεσε νὰ πλαγιάσει. Προτοῦ ὅμως κλείσει τὰ μάτια του, οἱ ἀκαθαρσίες κάποιων πουλιῶν ποὺ εἶχαν κάνει φωλιὰ στὸν τοῖχο, ἔπεσαν μέσα στὰ μάτια τοῦ Τωβίτ. Ἔτρεξε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ στοὺς γιατρούς, ἀλλὰ δυστυχῶς ἦταν ἀργά. Τὰ μάτια του εἶχαν καεῖ. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς ὁ Τωβὶτ ἔπρεπε νὰ ζήσει τὴν ὑπόλοιπη ζωή του τυφλός!... (βλ. Τωβ., κεφ. α΄-β΄). Τυφλός! Παρόλο ποὺ ἐπιτελοῦσε ἔργο θεάρεστο, καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐπιτελοῦσε ἔργο τέτοιο. Καὶ μετὰ ἀπὸ τόσες ἄλλες δοκιμασίες... Φοβερό! Τί Θεὸς τελοσπάντων εἶναι Αὐτός; Καὶ ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ δώσει μιὰ ἐξήγηση στὸν Τωβίτ, νὰ τοῦ ἀναπαύσει τὸν λογισμό; ποὺ τὸ φυσικὸ θὰ ἦταν νὰ τὸν συντάραζε μέσα του μὲ σκέψεις ὀλιγοπιστίας, γογγυσμοῦ πρὸς τὸν Θεό: «Γι’ αὐτὸ λοιπόν, Θεέ μου, ὑπῆρξα θεοσεβής; Γιὰ νὰ περιπέσω σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση ποὺ εἶμαι; Γι’ αὐτὸ θυσίαζα τὰ πάντα ἀπὸ ὑπακοὴ στὸ Νόμο Σου, στὸ θέλημά Σου; Γι’ αὐτὸ δὲν ὑπολόγιζα τὸν ἑαυτό μου, τὰ χρήματά μου, τὴν ἄνεση καὶ ἀνάπαυσή μου; Γι’ αὐτό;...». Ὅλα αὐτὰ θὰ μποροῦσαν νὰ κλονίσουν τὴν ψυχὴ τοῦ ὁποιουδήποτε. Ὄχι ὅμως καὶ τοῦ Τωβίτ. Ἀγόγγυστα, ὑπομονετικά, εὐχαριστιακά, μὲ ἀπόλυτη ὐποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὰ ὑπέμεινε ὅλα. Ἀκόμα καὶ τὴν γκρίνια, μεμψιμοιρία καὶ εἰρωνεία τῆς γυναίκας του: «Ποῦ εἰσιν αἱ ἐλεημοσύναι σου καὶ αἱ δικαιοσύναι σου; ἰδοὺ γνωστὰ πάντα μετὰ σοῦ» (Τωβ. β΄ 14). Νά τα μας! Πολὺ ὡραῖα λοιπόν! Σπουδαῖα πράγματα ἔκανες· τέτοια ποὺ νὰ σὲ συνιστοῦν στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ! Σκληρή, πράγματι, δοκιμασία γιὰ τὸν δίκαιο Τωβίτ. Ἀλλὰ ἂς κάνει ὁ ἀναγνώστης τὸν κόπο νὰ διαβάσει τί ἀπέγινε τελικά, καὶ τότε θὰ καταλάβει τί μεγαλεῖα ἐργάζεται ὁ Θεός. Στὰ δέκα κεφάλαια ποὺ ἀκολουθοῦν στὸ ὁμώνυμο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, φαίνεται ἀπίστευτο τὸ πῶς ὁ Θεὸς ὄχι μόνο θαυματουργικὰ τὸν ἀπήλλαξε ἀπὸ τὴν τύφλωσή του, ἀλλὰ καὶ τί εὐλογίες τοῦ χάρισε: Ἄγγελο κοντὰ στὴν οἰκογένειά τους (τὸν ἀρχάγγελο Ραφαὴλ νὰ συνοδεύει τὸν γιό του Τωβία σὲ μακρινό, πολυχρόνιο ταξίδι), δῶρα καὶ χρήματα ἀπὸ μακρινοὺς τόπους, ἐξαίρετη νύφη - γυναίκα στὸ γιό τους, καθὼς καὶ ἄλλες θαυματουργικὲς ἐπεμβάσεις... Νά τί κάνει τελικὰ ὁ Θεός! Σ’ αὐτοὺς ποὺ στὶς σκληρὲς δοκιμασίες τους δὲν παύουν νὰ Τὸν ἐμπιστεύονται πλήρως, ἔστω κι ἂν ἀδυνατοῦν νὰ ἐννοήσουν. Ὅπως ὁ Τωβίτ...ΟΣΩΤΗΡ2157

Δεκαπενταύγουστος: Γιατί Κάνουμε Παρακλήσεις στην Παναγία

Dogma

01 Αυγούστου 2021

α. Γιατι κανουμε παρακλησεις στην Παναγια;

Οι παρακλήσεις προς τη Θεοτόκο αναφέρουν τις επικλήσεις των πιστών με δεήσεις και ικεσίες προς την Παναγία για να λάβουν τη βοήθειά Της στους καιρούς των πειρασμών, των πόνων, των θλίψεων και κάθε είδους προστασία από το θείο πρόσωπό Της. Και τονίζεται χαρακτηριστικά: “Δέξαι παρακλήσεις αναξίων σων ικετών”.

Πρώτον, παρακαλούμε την Παναγία με αίσθημα πίστεως και πόνου για να μας βοηθήσει στη ζωή μας από τους πειρασμούς, λέγοντάς της: “Πολλοίς συνεχόμενοις πειρασμοίς, προς Σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών”. Είναι πολλοί οι πειρασμοί που παρασύρουν τον πιστό στο κακό, στην ηδονή, στην κακία, στην εχθρότητα, στην περιφρόνηση του ανθρώπου και του θελήματος του Θεού και τον οδηγούν στην πράξη της αμαρτίας.

Ο πειρασμός είναι ο προπομπός της αμαρτίας για να κλονισθεί η πίστη μας και να αδιαφορήσουμε για τις εντολές του Θεού. Γι’ αυτό ζητάμε από το Θεό: “και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν” και από την Παναγία: “Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς Σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών. Ω Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον”.

Δεύτερον, ζητάμε από την Παναγία να μας ελευθερώσει από τα πάθη μας: “Παθών με ταράττουσι προσβολαί, πολλής αθυμίας εμπιπλώσαί μου την ψυχήν”. Όπως το πάθος της υπερηφανείας, του θυμού, της ζήλειας, του φθόνου, της κατακρίσεως, της πολυλογίας, της γαστριμαργίας κ.α. βασανίζουν την καρδιά του ανθρώπου και την καθιστούν ακάθαρτη.

Ο αγώνας του χριστιανού πρέπει να είναι καθημερινός για να παραμένει ήσυχος και γαλήνιος στην ψυχή του, χωρίς να τον καταδικάζει για τίποτα η συνείδησή του. Γι’ αυτό ζητάμε να μας θεραπεύσει τις ασθένειες της ψυχής μας λέγοντας: “Ίασαι αγνή, των παθών μου την ασθένειαν”.

Τρίτον, ζητάμε από την Παναγία να μας ελευθερώσει από τους κινδύνους της καθημερινής ζωής μας διά της θείας προστασίας Της, λέγοντάς Της: “Διάσωσον, από κινδύνους τους δούλους Σου Θεοτόκε”. Πολλοί οι κίνδυνοι του ανθρώπου που φέρουν εύκολα τη συμφορά στη ζωή του. Ατυχήματα, επαγγελματικές δυσκολίες, οικογενειακές ακαταστασίες κ.α.

Γι’ αυτό παρακαλούμε την Παναγία να μας λυτρώσει από τους κινδύνους με την προστασία Της και να γίνει “πύργος ασφαλείας”, “τείχος απροσμάχητον”.

Τέταρτον, ζητάμε από την Παναγία με τις δεήσεις μας να μας ενισχύσει και να μας ελευθερώσει από τις θλίψεις και τις ασθένειές μας. “Σού δέομαι της αγαθής εκ φθοράς νοσημάτων ανάστησον” και “επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν”. Μέσα στον πόνο περισσότερο σκεπτώμεθα το Θεό και αναζητάμε τη θεία βοήθειά Του.

Νιώθουμε την ανθρώπινη αδυναμία μας και την Παντοδυναμία του Θεού. Εκείνος που δεν επόνεσε πολύ δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο του άλλου. Χρειάζεται ο πόνος της ασθένειας ή των δυσκολιών της ζωής μας για να αισθανθούμε την ανάγκη του άλλου και να νιώσουμε ποιοί μας αγαπούν πραγματικά. Ο πόνος φέρει τη μετάνοια στον άνθρωπο και είναι ένας τρόπος σωτηρίας της ψυχής του.

Ο ίδιος ο Κύριος επόνεσε πάρα πολύ πάνω στο σταυρό και έδειξε το δρόμο του πόνου που λυτρώνει και αγιάζει τον άνθρωπο. Ο πόνος νικά τα πάθη του ανθρώπου και φέρει αρετές μέσα στην ψυχή του πιστού. Ο εγωιστής ταπεινώνεται μέσα στον πόνο της ασθενείας του και ζητά η βοήθεια του Θεού και της Παναγίας. Μέσα στη δυστυχία των θλίψεών του κατανοεί την ευτέλεια της ζωής του και αναζητά την ευτυχία κοντά στο Θεό.

Ο πόνος θεραπεύει αδυναμίες και πάθη που φθείρουν την ψυχή. Ο πόνος φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά και ο ένας παρηγορεί τον άλλον και προσφέρει τη βοήθειά του με αγάπη και θυσία. Πολλές φορές ο πόνος της καρδιάς είναι μεγαλύτερος από τον πόνο του σώματος, που φέρει σε μεγάλη αμηχανία πράξεων μέσα στη θλίψη της ψυχής και μπορεί να είναι αποτέλεσμα μοναξιάς, συκοφαντίας, κακίας, μίσους και ζήλειας.

Γι’ αυτό έχουμε ανάγκη να λέγουμε τον πόνο μας στον άλλο, για να ξαλαφρώνουμε ψυχικά και να αναπαυόμαστε κοντά στην αγάπη του άλλου. Και η Παναγία επόνεσε πολύ ψυχικά για την άδικη κακομεταχείριση και σταύρωση του Υιού Της. Και γίνεται η προστάτις των θλιβομένων και αδικουμένων, όταν την παρακαλούμε: “Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς”.

Και πέμπτον, παρακαλούμε την Παναγία διά της μεσιτείας στον Πανάγαθο να μας εξαλείψει το πλήθος των αμαρτημάτων μας: “Ταίς της Θεοτόκου πρεσβείαις, ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων”, δηλ. τα αμαρτήματά μας. Παρακαλούμε να μας σώσει διά της θείας βοηθείας Της και να μας οδηγήσει σε μετάνοια.

Μας προτρέπει ο παρακλητικός κανόνας στην αληθινή μετάνοια, στην εξομολόγηση και τη θεία Κοινωνία. Να ζήσουμε μια ζωή μετανοίας, για να μην μολύνεται η ψυχή μας από πλήθος αμαρτιών. Γι’ αυτό η αμαρτία θεωρείται έγκλημα για την ψυχή μας, διότι ή ψυχη αποστατεί από το θέλημα του Θεού και οδηγείται στο σκοτάδι του θελήματος του αμαρτωλού κόσμου.

Μακρυά από το Θεό “απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων”. Εκείνος που τιμά αληθινά την Παναγία δέεται για τη σωτηρία της ψυχής του και ζεί διαρκώς εν μετανοία παρακλητική.

Η Παναγία είχε πλήρη αφιέρωση στο Θεό με ζήλο υπερανθρώπινο που ξεπερνούσε των αγγέλων την αγιότητα. Άραγε ο δικός μας ζήλος ομοιάζει κατά ένα μέρος στη διάθεση της Παναγίας; Πόσο επιζητούμε την ομοίωση με την Παναγία; Πόσο ελκυόμεθα από την ταπεινή ζωή Της; Πόσο επιζητούμε οι αρετές Της να γίνουν δικές μας; Πόσο η δική μας προσευχή ομοιάζει με της Παναγίας;

β. Πότε εισακούεται η παράκλησή μας;

Εισακούεται η παράκλησή μας προς την Παναγία:

Όταν η πίστη μας είναι αληθινή και δεν παρασύρεται από αμφιβολίες και δυσπιστίες στη θεία βοήθεια. Όταν δεν επηρεάζεται από τις δυσκολίες της ζωής μας, αλλά με θέρμη εσωτερική και με βεβαιότητα προστρέχουμε στη στοργική Μητέρα του Θεού για τη λύτρωση των δεινών μας. Εκείνος που στηρίζεται ολοκληρωτικά στο Θεό δεν αμφιβάλλει για τη θεία βοήθειά Του. “Ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι” (Μαρκ. θ΄ 23).

Όταν προστρέχουμε με ταπείνωση στην Παναγία, γεγονός που κρύβει την ανθρώπινη αδυναμία μας, δείχνουμε την αγάπη μας προς το θείο πρόσωπό Της. Όπως ο Θεός ευλόγησε υπέρ το δέον την Παναγία, καθ’ ότι “επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού”.

Η Υπεραγία Θεοτόκος δεν υπερηνεύεται που κατέστη Μητέρα του Θεού, αλλά αντιθέτως ταπεινώνεται συνεχώς μέσα στην προσευχή της και στη ζωή διαβιώντας ταπεινά και απέριττα χωρίς τη δόξα του κόσμου. Το φρόνημα της ταπεινώσεώς Της παραμένει παράδειγμα προς μίμηση για να αποφεύγουμε κάθε εγωιστική διάθεση της ψυχής μας.

Μόνο μια ταπεινή προσευχή που δείχνει την καθαρή ζωή μας χωρίς εγωισμό γίνεται δεκτή από το Θεό: “επέβλεψεν επί την προσευχήν των ταπεινών και ουκ εξουδένωσε την δέησιν αυτών” (Ψαλμ. ρα΄ 18).

Όταν δείχνουμε απεριόριστη αγάπη στο Θεό, που φαίνεται από την καθαρή προσευχή μας και την τήρηση των εντολών Του. “Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με” (Ιωάν. ιδ΄ 21). Είναι σημαντικό να αγαπούμε το Θεό με όλη μας την καρδιά, για να ευεργετηθούμε πλουσιοπάροχα με τις θείες δωρεές Του.

Η καρδιά μας μας φανερώνει πόσο αγαπούμε το Θεό, από το πόσο χρόνο σκεπτόμαστε Αυτόν. Όσο περισσότερο αγαπούμε το Θεό, τόσο περισσότερο ζούμε αληθινά εν Χριστώ και τιμούμε την Παναγία και όλους τους αγίους. Γι’ αυτό μια προσευχή αγαπητική προς το Θεό θα είναι περισσότερο ευπρόσδεκτη, διότι θα δείχνει την καρδιά μας, πόσο τον αγαπούμε και τον τιμούμε με τη ζωή μας.

Και το σπουδαιότερο, όταν έχουμε υπομονή στις παρακλήσεις μας. Μέσα στην υπομονή μας δοκιμάζεται η πίστη μας, πόσο ανθεκτική είναι στους ανέμους της αμφιβολίας και της ολιγοπιστίας. “Το δοκίμιον υμών της πίστεως κατεργάζεται υπομονήν” (Ιακ. α΄ 2).

Η υπομονή γίνεται γέφυρα ενώσεως μετά του Θεού, ώστε να εισακουσθεί η προσευχή μας. Χαρακτηρίζει ανθρώπους με υπομονή, εκείνους που έχουν διαπεράσει από πολλές θλίψεις στη ζωή τους και είναι ανθεκτικοί στους ερχόμενους πειρασμούς, διότι η πίστη μας είναι στήριγμα στα δεινά της ζωής μας.

Όταν υπάρχει θερμή προσευχή που να συγκλονίζει την καρδιά μας από την αγάπη προς το Θεό. Μια προσευχή που έχει δείγματα απόλυτης εμπιστοσύνης και αφοσιώσεως στο Θεό γίνεται δεκτή και ευάρεστη.

Η προσευχή μας βοηθεί να ελευθερωθούμε από τα πάθη μας και κάθε κακή επιθυμία μας. Η καθαρή προσευχή δείχνει πόσο αγαπούμε το Θεό και πόσο εισακούει ο Θεός την καρδιακή προσευχή μας. Αναφέρεται ότι κάποτε ασκήτευε στην έρημο του Σινά ένας άγιος γέροντας. Μια μέρα τον συναντά ένας μοναχός και του λέγει:

– Πάτερ μου, ταλαιπωρούμαστε πολύ εξ αιτίας της ανομβρίας.

– Γιατί, ρώτησε ο γέροντας, δεν προσεύχεσθε και δεν παρακαλείτε το Θεό να βρέξει;

– Και προσευχόμαστε, απάντησε ο αδελφός, και λιτανείες κάνουμε. Αλλά δεν βρέχει.

– Ασφαλώς, λέει πάλι ο ασκητής, δεν θα προσεύχεσθε εντατικά και από τα βάθη της ψυχής σας. Θέλεις, λοιπόν, να το διαπιστώσεις και συ; Ας προσευχηθούμε μαζί.

– Τότε ο γέροντας ασκητής ύψωσε τα χέρια του προς τον ουρανό και προσευχήθηκε. Και αμέσως άρχισε να βρέχει.

Μόνο μια θερμή προσευχή που βγαίνει μέσα από την καρδιά μας εισακούεται από το Θεό.

Ανάγκη είναι να συνεργεί με την προσευχή και η νηστεία, διότι λέγει ο Κύριος: “τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία” (Ματθ. ιζ΄ 21). Η προσευχή και η νηστεία συμπορεύονται για να ταπεινώσουν το σώμα και την ψυχή. Είναι ένας αγώνας πνευματικός που διέρχεται από την καθολική ψυχοσωματική άσκηση.

Η νηστεία χρειάζεται για την πάλη εναντίον των δαιμόνων και των σαρκικών παθών. Η νηστεία δυναμώνει την ψυχή στις αρετές και ενισχύει κατά πολύ την προσευχή, με αποτέλεσμα να ανυψώνεται πιο εύκολα ο νούς μας στο Θεό.

Να υπάρχει ειλικρινής μετάνοια, που να φανερώνει την εσωτερική συντριβή της καρδιάς μας και τη μεταστροφή μας προς το θέλημα του Θεού. “Ροήν μου των δακρύων μη αποποιήσης”. Η μετάνοια εκδηλώνεται στην ταπεινή ψυχή που διψά για τη συγχώρεση των αμαρτημάτων της και δέεται για τη σωτηρία της.

Και συγχρόνως παρακαλεί για τη βοήθεια στα προβλήματά της. Η εσωτερική μετάνοια του ανθρώπου οδηγεί στο να προκαλέσει την ευσπλαχνία του Θεού προς βοήθειά Του. Η μετάνοια δεν ανορθώνει μόνο την πεσμένη ψυχή του ανθρώπου από την αμαρτία αλλά και την πεσμένη ζωή του από τα δεινά και τις θλίψεις του.

γ. Πότε δεν εισακούεται η παράκλησή μας;

1. Όταν κάνουμε αμαρτωλή ζωή και δεν μετανοούμε για τις αμαρτίες μας.

2. Όταν υπάρχει μέσα μας υπερηφάνεια και έπαρση.

3. Όταν υπάρχει ολιγοπιστία.

4. Όταν ξεχνούμε τις ευεργεσίες του Θεού στη ζωή μας.

5. Όταν δεν είναι για το συμφέρον της ψυχής μας.

δ. Πως ευχαριστούμε την Παναγία;

Πρέπει να ευχαριστούμε την Υπεραγία Θεοτόκο με ύμνους και δεήσεις δοξολογικές, για να τιμούμε άξια τη θεία βοήθειά Της. Το “Άξιόν εστι ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών…”, πρέπει να το λέγουμε τακτικά. Ακόμη και άλλους ύμνους που δείχνουν τη δόξα της Παναγίας στη Βασιλεία του Θεού και στη γη, που παρουσιάζει ο παρακλητικός κανόνας.

Την Παναγία ευχαριστούμε για όλες τις δωρεές Της που προσφέρει σε μας διά της θείας ευλογίας Της: “απολαύοντες Πάναγνε, των Σων δωρημάτων ευχαριστήριον, αναμέλπομεν εφύμνιον, οι γινώκοντές σε Θεομήτορα” (Μικρός Παρακλητικός Κανών). Ευχαριστούμε την Παναγία, όταν αναγνωρίζουμε τη θέση Της μέσα στην εκκλησία. .Είναι η Θεοτόκος, η Μητέρα του Θεού που εγέννησε ασπόρως τον Υιόν του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου

Είναι η Θεομήτωρ. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: “Θεοτόκον κυρίως και αληθώς την Αγίαν Παρθένον κηρύττομεν· ως γαρ Θεός αληθής ο εξ αυτής γεννηθείς, αληθής Θεοτόκος η τον αληθινόν Θεόν εξ αυτής σεσαρκωμένον γεννήσασα”[1].

Ευχαριστούμε την Παναγία διότι εγέννησε τον Υιόν του Θεού, τον Ιησού Χριστό. Μας πρόσφερε ένα και μοναδικό δώρο, τη σάρκωση του Υιού του Θεού. Εδώρισε το τίμιον και αγνό σώμα Της για τη σωτηρία μας. Η προσφορά Της αυτή είναι το δώρο προς το ανθρώπινο γένος.

Ευχαριστούμε την Παναγία με ύμνους και λόγους, με τους οποίους τονίζουμε το θείο έργο Της επί της γης. Ύμνους δοξαστικούς που έχει καθιερώσει η εκκλησία για να δοξάσει το υπερύμνητο θείο πρόσωπό Της. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: “Αληθινά δεν υπάρχει γλώσσα ανθρώπου, μήτε υπερκόσμιος, αγγελικός νούς που να μπορεί επάξια να υμνήσει Εκείνη, με την οποία μας δόθηκε η δυνατότητα να θεωρούμε καθαρά τη δόξα του Κυρίου”[2]

Ευχαριστούμε την Παναγία, όταν προσευχόμαστε για όλους τους ανθρώπους. Για εκείνους που είναι μακρυά από το Θεό. Μας ζητά να προσευχόμαστε για τη μεταστροφή των ανθρώπων στον Υιό Της. Να πλησιάζουμε τον Κύριο με αγάπη, για να λάβουμε πλούσιους καρπούς.

Να προσευχόμαστε πάντοτε, και σε καλές στιγμές της ζωής μας, όπου υπάρχει η χαρά και η ευτυχία. Να τον δοξολογούμε και να τον υμνούμε με την καθαρή ζωή μας. Να τηρούμε τις εντολές Του. Αυτός να είναι ο οδηγός και ο φάρος της ζωής μας. Να είμαστε υπάκουοι στο άγιο θέλημά Του. Να προοδεύουμε στην πνευματική ζωή και να έχουμε πνευματική ένωση με τον Θεό.

Όπως εμείς παρακαλούμε την Υπεραγία Θεοτόκο για τη δική μας βοήθεια, το ίδιο παρακαλεί και Αυτή εμάς να ακούμε τον Υιό Της, να ακούμε και να τηρούμε τις θείες εντολές Του για τη δική μας σωτηρία.

Η Παναγία μας δείχνει το δρόμο προς τον ουρανό, αρκεί να τον διαβούμε με τις αρετές Της, ώστε να γίνουμε άξιοι της αγάπης Της.

(Από το βιβλίο του π.Δαμιανού Ζαφείρη «Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ»)

[1] Ιωάννης Δαμασκηνός, ΕΠΕ, 1, 23.

[2] Ιωάννης Δαμασκηνός, Θεοτόκος, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, σελ. 103

«Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσευχέσθω»

 .

   Κακοπάθεια· μιὰ λέξη ποὺ δυσανασχετοῦμε στὸ ἄκουσμά της, μιὰ κατάσταση ποὺ ­ἀποφεύγουμε νὰ τὴ ζήσουμε. Κι ὅμως, καθημερινὰ στὴ ζωή μας ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τέτοιες δύσκολες καταστάσεις ­κακοπάθειας: θλίψεις, ἀντιξοότητες, δοκιμασίες, στε­ρήσεις, ἀδικίες, ἀσθένειες, γεγονότα ἔκτακτα, δυσ­κολίες ποὺ χρονίζουν. Βασανισμένοι εἴμαστε ὅλοι, ἄλλος περισσότερο, ἄλλος λιγότερο. Κρύβει ἡ ζωή μας πολλοὺς πόνους, δάκρυα, ἀλάλητους στεναγμούς. Καὶ ἡ ἐποχή μας, ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς ἐνισχύουν τὶς ἀγωνίες μας, βαραίνουν τοὺς ὤμους μας, κάνουν τὸν ἀγώνα μας ἀνυπόφορο, τὸν σταυρό μας ἀσήκωτο.
   Ἀποροῦμε: «Γιατί; Τί κάναμε;»
   «Πῶς γίναμε ἔτσι; Ποῦ κανταντήσαμε;»
   «Ζοῦμε τραγικὲς καταστάσεις, ποῦ ἀλ­λοῦ θὰ φθάσουμε;»
   «Δὲν ἀντέχουμε ἄλλο»… Φράσεις, ἢ κα­­λύτερα κραυγὲς πόνου, ἀπογνώσεως ποὺ ἀκοῦμε συχνὰ καὶ ἐπιβεβαιώνουν τὰ λόγια τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας: «ἐν τῷ κόσμω θλῖψιν ἕξετε» (Ἰω. ις΄ 33).
   Πῶς ὅμως θὰ ἀντιμετωπίζουμε τὶς καθημερινὲς κακοπάθειές μας;
   Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος στὴν «καθολική» του ἐπιστολὴ μᾶς συμβουλεύ­ει σχετικά: «Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσ­ευχέσθω» (Ἰακ. ε΄ 13). Ὑποφέρει κανεὶς ἀνάμεσά σας ἀπὸ στενοχώρια καὶ θλίψη; Ἂς προσεύχεται καὶ ἂς ζητᾶ παρη­γοριὰ ἀπὸ τὸν Θεό.
   Λόγια ἀληθινά, ποὺ δίνουν παρηγοριά, δύναμη στὴν ψυχή, ἀλλὰ καὶ τὸν τρόπο ν’ ἀντιμετωπίσει κανεὶς τὶς δύσκολες αὐτὲς καταστάσεις καὶ νὰ στέκεται ὀρθός.
   Διότι ἐκείνη τὴν ὥρα τῆς δοκιμασίας μας, ὅταν ἡ ἀγωνία καὶ ἡ στενοχώρια κυριεύσουν τὸ ἐσωτερικό μας, δυστυχῶς μερικοὶ ξεχνοῦμε τὸν Θεό. Δίνουμε βάρος στὸ πρόβλημά μας, μᾶς πνίγει τὸ κύμα, καθὼς ξεσπάει ἐπάνω μας, καὶ προσπαθοῦμε ἐμεῖς νὰ σκεφθοῦμε, νὰ δώσουμε ἄμεσα τὴ λύση, καὶ ἀφήνουμε μακριὰ τὸν Θεὸ καὶ οὔτε Τὸν παρακαλοῦμε νὰ ἐπέμβει καὶ νὰ δώσει τὴ λύση.
   Ἄλλες φορὲς σπεύδουμε νὰ ἀκουμπήσουμε τὴ θλίψη μας στοὺς συνανθρώπους μας – φίλους, συγγενεῖς, ­γείτονες – πιστεύοντας πὼς ἐκεῖνοι μποροῦν νὰ μᾶς καταλάβουν καὶ νὰ βοηθήσουν στὰ θέματα ποὺ μᾶς βασανίζουν. Συχνὰ ὅμως ἀπογοητευόμαστε! Μερικὲς φορὲς ἀντὶ νὰ μᾶς καταλάβουν, μᾶς ἐκθέτουν τὶς δικές τους δυσκολίες, τὰ δικά τους βάσανα, προσθέτοντας βάρος περισσότερο στὴν ψυχή μας.
   Πόσο ὅμως ἐνισχυτικὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου, ποὺ μᾶς δίνει τὴ λύση, μᾶς δείχνει τὸν δρόμο ποὺ θʼ ἀκολουθήσουμε: «προσευχέσθω». Ναί. Στὸν Κύριο θὰ καταφύγουμε. Ἐκεῖ πρῶτα. Ἡ προσευχὴ θὰ γίνει τὸ καταφύγιό μας, ἡ παρηγοριά μας, ἡ ἀσφάλειά μας. Οἱ καιροὶ τῶν θλίψεων εἶναι μιὰ εὐκαιρία νὰ μεταβληθοῦν σὲ καιροὺς προσευχῆς. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ κακοπαθοῦμε, εἶναι καὶ γιὰ νὰ Τὸν ἀναζητοῦμε. Στὴ δύσκολη ὥρα ποὺ τὸ φρόνημά μας ταπεινώνεται, ἡ καρδιά μας συντρίβεται, πιὸ εὔκολα καταφεύγουμε στὸ Θεό, ὁ Ὁποῖος μπορεῖ νὰ ἀποδιώξει τὴ θλίψη. Ἔχουμε αὐτὸ τὸ προνόμιο οἱ πιστοί, τὴ δυνατότητα νὰ προστρέχουμε στὸν «Πατέρα τῶν οἰκτιρμῶν», τὸν «Θεὸν πάσης παρακλήσεως». Ἐκεῖνος γνωρίζει τὰ πάντα μέχρι λεπτομερειῶν, ξέρει τὶς αἰτίες τῶν καταστάσεων, κατανοεῖ καὶ μᾶς συμπαθεῖ γιὰ τὴν κακοπάθειά μας, καί, ὅταν καὶ ὅπως γνωρίζει, δίνει τὴ λύση ποὺ χρειάζεται.
   Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης συμβούλευε νὰ ἀντιμετω­πίζουμε ὅλα τὰ προβλήματα μὲ τὴν προσ­ευχὴ λέγοντας χαρακτηριστικά: «Νὰ προσ­εύχεσαι χωρὶς ἀγωνία, ­ἤρεμα, μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγάπη καὶ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Μὴν κουρασθεῖς νὰ προσ­εύ­χεσαι» (Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 388).
   Στὶς μέρες ποὺ ζοῦμε οἱ ­κακοπάθειες αὐξήθηκαν, καὶ ποιὸς γνωρίζει πόσο ἄλ­λο θὰ αὐξηθοῦν. Γι’ αὐτὸ ὁ λόγος τοῦ ἀ­­ποστόλου Ἰακώβου γίνεται ἀφορμὴ γιὰ σωστή, πνευματικὴ ἀντιμετώπιση τῶν καταστάσεων αὐτῶν. Ἂς ­ἀγαπήσουμε τὴν προσευχή· νὰ στρέψουμε ἐκεῖ τὸ νοῦ, τὴν καρδιὰ μὲ τὰ πολλὰ καὶ βασανιστικὰ θέματά μας ὁ καθένας. Ἐκεῖ θὰ βρεῖ ἀνάπαυση ἡ ψυχή μας καὶ εἰρήνη τὸ ­ἐσωτερικό μας.ΟΣΩΤΗΡ2114

'' ΟΦΘΑΛΜΟΙ ΚΥΡΙΟΥ ΕΠΙ ΔΙΚΑΙΟΥΣ...''

 

Στὸν 33ο Ψαλμὸ ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ δοξολογεῖ τὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ τὶς πλούσιες δωρεὲς ποὺ ἀπολάμβανε στὴ ζωή του. Ἂν καὶ βρίσκεται ἐμπερίστατος, διωκόμενος ἀπὸ τὸν Σαούλ, δὲν λησμονεῖ τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. Συνεχῶς φέρνει στὸ νοῦ του τὸ παρελθὸν τῆς ζωῆς του, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη του εἶναι διαρκής. Αἰσθάνεται τὸ ἀνύστακτο, ἄγρυπνο βλέμμα τοῦ Κυρίου νὰ παρακολουθεῖ τὴ ζωή του, ἀλλὰ καὶ τὴ ζωὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων ποὺ Τὸν ἐμπιστεύονται. Γι’ αὐτὸ λέει χαρακτηριστικὰ στὸ στίχο 16: «ὀφθαλμοὶ Κυρίου ἐπὶ δικαίους». Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου μὲ πολλὴ στοργὴ καὶ ἐνδιαφέρον εἶναι στραμμένοι στοὺς δικαίους. Ἀνθρωποπαθὴς εἶναι αὐτὴ ἡ ἔκφραση. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει μάτια· χρησιμοποιεῖ ὅμως ὁ Δαβὶδ αὐτὴ τὴν ἔκφραση γιὰ νὰ δείξει πὼς ὁ Θεὸς τὰ βλέπει ὅλα, εἶναι παντεπόπτης. Μᾶς λέει ὅτι βρίσκεται πάντοτε στὸ πλευρὸ τῶν δικαίων, τοὺς προστατεύει ἀπὸ κάθε ἐπιβουλὴ καὶ ἀδικία ποὺ γίνεται εἰς βάρος τους· λαμβάνει ἰδιαίτερη πρόνοια ὑπὲρ τοῦ λαοῦ Του καὶ δείχνει ἔτσι τὴν πατρικὴ στοργή Του. Δὲν μποροῦμε νὰ συλλάβουμε μὲ τὸν φτωχὸ νοῦ μας τὴ σπουδαία αὐτὴ πραγματικότητα: τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ παρακολουθοῦν κάθε βῆμα τῆς ζωῆς μας, κάθε στιγμὴ τοῦ ἀγώνα μας μὲ ἀγάπη, μὲ ἐνδιαφέρον. Μᾶς τὸ λέει καὶ ἀλλοῦ ὁ Ψαλμωδός: «τὰ βλέφαρα αὐτοῦ ἐξετάζει τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων» (Ψαλ. ι΄ [10] 4) Ἐξετάζουν τὰ πάντα. Μᾶς βλέπουν ὅταν ἀδικούμαστε, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἀδικοῦμε· ὅταν πράττουμε τὸ ἀγαθό, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἁμαρτάνουμε. Μᾶς παρακολουθεῖ τὸ ἄγρυπνο μάτι τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς γεννήσεώς μας μέχρι τὴν τελευταία. Μᾶς προστατεύει, μᾶς σώζει ἀπὸ κάθε κίνδυνο σωματικὸ ἢ ψυχικό, μᾶς παρηγορεῖ στὶς ὧρες τῶν θλίψεων. Μᾶς ἔχει στὴν ἔγνοια Του συνεχῶς. Ἀκόμη κι ὅταν τὰ δικά μας μάτια κλείνουν γιὰ νὰ ξεκουραστοῦν, οἱ δικοί Του ὀφθαλμοὶ εἶναι ἄγρυπνοι ἀπὸ πάνω μας καὶ μᾶς προστατεύουν, σὰν τοῦ στοργικοῦ πατέρα ποὺ παρακολουθεῖ τὰ βήματα τοῦ παιδιοῦ του σὲ κάθε ἡλικία διακριτικὰ καὶ μὲ σεβασμὸ στὴν ἐλευθερία του. Ὅσοι θέλουμε νὰ ἀνήκουμε στοὺς δικαίους, στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαποῦν τὸν Κύριο, ποὺ ἀγωνίζονται καὶ θέλουν νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του, αἰσθανόμαστε ἀσφάλεια γνωρίζοντας πὼς τὸ ἀνύστακτο βλέμμα τοῦ Θεοῦ εἶναι στραμμένο ἐπάνω μας. Ἐμπιστευόμαστε περισσότερο τὴ ζωή μας σ’ Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἔπλασε. Τὰ μικρὰ καὶ τὰ μεγάλα θέματα τοῦ βίου μας, τὶς εὐχάριστες καὶ τὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς καθημερινότητάς μας τὰ ἐναποθέτουμε ὅλα σ’ Ἐκεῖνον. Ἐκεῖνος γνωρίζει καὶ τὰ κατευθύνει ὅλα πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Ἔτσι ἡ ψυχή μας γεμίζει μὲ εἰρήνη, μὲ χαρὰ ἀληθινή, ἰδιαίτερα στὶς δύσκολες ὧρες τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων, ὅπου τότε πολὺ περισσότερο μᾶς παρακολουθεῖ. Καὶ στὴ δύσκολη ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε, οἱ ὀφθαλμοί Του εἶναι στραμμένοι πάνω μας καὶ παρακολουθοῦν τὸν ἀγώνα μας μέσα στὴν οἰκογένεια, στὴν ἐργασία, στὴν πνευματικὴ ζωή. Τὸ παντοκρατορικὸ βλέμμα τοῦ Κυρίου μᾶς συγκρατεῖ ἀπὸ ἀπρόσεχτες κινήσεις, πιθανὲς ἐκτροπὲς καὶ πτώσεις, ἀλλὰ καὶ ὅταν αὐτὲς συμβοῦν μᾶς παρακινεῖ καὶ μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ἀνορθωθοῦμε, νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ πατρικὸ σπίτι, τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία· καὶ ἐκεῖ ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ νὰ καθαρίσουμε τὴν καρδιά μας, ὥστε μὲ καθαρὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας ν’ ἀτενίζουμε τὸ πανάγιο πρόσωπό Του. Αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης, χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως κατακλύζουν τὴν ψυχή μας, καθὼς σκεπτόμαστε πὼς οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου εἶναι διαρκῶς στραμμένοι ἐπάνω μας μὲ ἀγάπη καὶ στοργή, καὶ μέσα σ’ αὐτὸ τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ συναντιόμαστε ὅλοι οἱ δίκαιοι, οἱ ἀγωνιζόμενοι πιστοί. Στὴ μεγάλη αὐτὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατέρα μας δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ Τοῦ προσφέρουμε καὶ μεῖς τὰ δικά μας μάτια· τὰ μάτια μας νὰ εἶναι στραμμένα σταθερὰ ἐπάνω Του, ὅπως λέει ὁ Ψαλμωδός: «Οἱ ὀφθαλμοί μου διαπαντὸς πρὸς τὸν Κύριον» (Ψαλ. κδ΄ [24] 15), γιὰ νὰ μπορεῖ καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Θεὸς νὰ πεῖ πρὸς ἐμᾶς: «ἐπιστηριῶ ἐπὶ σὲ τοὺς ὀφθαλμούς μου» (Ψαλ. λα΄ [31] 8) OΣΩΤΗΡ2113

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΘΛΙΨΕΩΝ

« ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΘΛΙΒΟΜΕΝΟΙ ΑΛΛ'  ΟΥ ΣΤΕΝΟΧΩΡΟΥΜΕΝΟΙ » 

 Καθε ημερα τιμοῦμε τὴ μνήμη  μαρτύρων. Στην Β´ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή,  ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐκθέτει τὶς πολλὲς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπιζε κατὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἀποστολικῆς του διακονίας. 

Παρομοιως  καὶ οι  ἅγιοι μάρτυρες,  ὑπέστησαν φοβερὰ βασανιστήρια μὲ φρόνημα ἀπτόητο, χωρὶς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους στὸν Χριστό. 

 Μία φράση ξεχωρίζουμε ἀπὸ την επιστολη, αὐτὴν ποὺ προτάξαμε. 

Ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι, γράφει ὁ θεῖος Παῦλος, σὲ κάθε τόπο καὶ σὲ κάθε περίσταση ἔχουμε θλίψεις, ἀλλὰ οἱ ἐξωτερικὲς αὐτὲς θλίψεις δὲν δημιουργοῦν μέσα μας ἀγωνιώδη στενοχώρια. Αὐτὸ θὰ δοῦμε σήμερα, πῶς ν᾿ ἀντιμετωπίζουμε τὶς θλίψεις, ὥστε νὰ μὴν κυριευόμαστε ἀπὸ τὴ στενοχώρια. 

 1. ΜΕ ΠΙΣΤΗ 

 Οπλο τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ πίστη, δηλαδὴ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴ θεία Πρόνοια γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ ζωή του, ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ πίστη εἶναι «ὁ θυρεός» (βλ. Ἐφ. ς´ 16), ἡ μεγάλη ἀσπίδα, μὲ τὴν ὁποία ἀποκρούουμε ὄχι μόνο τοὺς πειρασμοὺς τῆς ἁμαρτίας ἀλλὰ καὶ τοὺς πειρασμοὺς τῶν δοκιμασιῶν καὶ ποικίλων θλίψεων, ὥστε νὰ μὴ μᾶς ρίξουν στὴν ἀπόγνωση. Ὡς πιστοὶ γνωρίζουμε πὼς ὅ,τι συμβαίνει στὴ ζωή μας, τὸ στέλνει ἢ τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ τὴν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς μας. «Πιστὸς ὁ Θεός», γράφει ἀλλοῦ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε, ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι ὑμᾶς ὑπενεγκεῖν». Εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ δοκιμάσετε πειρασμὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὴ δύναμή σας, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν πειρασμὸ θὰ φέρει καὶ τὸ τέλος του, ὥστε νὰ μπορεῖτε νὰ τὸν ἀντέξετε (Α´ Κορ. ι´ [10] 13). 

 Ἡ πίστη μᾶς πληροφορεῖ ἀκόμη ὅτι ὁ Κύριος, ἰδιαιτέρως στὸν καιρὸ τῆς δοκιμασίας, εἶναι δίπλα μας, μᾶς ἐνισχύει μυστικὰ μὲ τὴν Χάρι Του καὶ ὅτι θὰ μᾶς ἀνταποδώσει τὰ ἀγαθὰ τῆς Βασιλείας Του, ἐὰν κάνουμε ὑπομονή. 

 2. ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ

 Στὴν ὀρθὴ ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων μᾶς βοηθοῦν ἐπίσης πολὺ τὰ ὅπλα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς πνευματικῆς μελέτης, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀποτελεσματικὰ ὅταν ὑπάρχει πίστη, ἀλλὰ καὶ ἐνισχύουν τὴν πίστη. 

Μὲ τὴν προσευχὴ ἀποθέτουμε τὸ πρόβλημά μας στὰ χέρια τοῦ μεγάλου Πατέρα μας, τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν προσευχὴ πέφτουμε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Μητέρας μας τῆς Παναγίας, καλοῦμε τοὺς Ἁγίους μας, τοὺς στοργικοὺς συμπαραστάτες τῶν δοκιμαζόμενων πιστῶν. Ἡ προσευχὴ χαρίζει πολὺ μεγάλη ἀνακούφιση καὶ ἐνισχύει τὴν κλονιζόμενη ψυχή. Ἀλλὰ καὶ ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς πολὺ μᾶς στηρίζει καὶ μᾶς διαφωτίζει. Πόση παρηγοριὰ χαρίζει, παραδείγματος χάριν, τὸ 11ο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου στοὺς πενθοῦντες! Ἐπίσης πόσο φωτίζει καὶ στηρίζει κάθε θλιβόμενο τὸ 12ο κεφάλαιο τῆς πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῆς! Θὰ πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ μνημονεύσουμε τὸ ἱερὸ Ψαλτήριο, τὸν μεγάλο θησαυρὸ ποὺ μᾶς χάρισε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀποτελεῖ ἄριστο μελέτημα καὶ προσευχητάριο τοῦ πιστοῦ· ρίχνει βάλσαμο στὴν ψυχή, τὴν καταρτίζει, τὴ φωτίζει, τὴν ἐνισχύει. Ὑπάρχουν δὲ καὶ εἰδικὰ πνευματικὰ βιβλία ποὺ πραγματεύονται τὸ μεγάλο θέμα τοῦ πόνου καὶ τῶν θλίψεων, τὰ ὁποῖα ἐπίσης πολὺ μᾶς βοηθοῦν στὶς δύσκολες ὧρες. 

  

 Τὸ πέρασμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ γῆ εἶναι διαδρομὴ μέσα στὸν πόνο. Ὁ Ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ὑπέφερε τοὺς μεγαλύτερους πόνους, ἀπὸ τὸ παγερὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ μέχρι τὸν φρικτὸ Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ. 

Ἡ πίστη μας δὲν μᾶς ὑπόσχεται ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς θλίψεις, ἀλλὰ τὴ δύναμη νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε μὲ ὑπομονή, ἀκόμη καὶ μὲ χαρά. 

Μέσα στὴν Ἐκκλησία οἱ δοκιμασίες τοῦ Χριστιανοῦ διὰ τῆς πίστεως στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο Ἰησοῦ μεταμορφώνονται σὲ σωτήρια φάρμακα, σὲ ἁγιαστικὰ μέσα καὶ ἱερὰ καυχήματα. 

Νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος ἔτσι νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε καὶ ἐμεῖς, ὥστε νὰ φθάσουμε στὴ Βασιλεία τῆς αἰωνίου μακαριότητος.ΟΣΩΤΗΡ2186

Πρωταθλητής του Πόνου.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ κ.ΠΑΥΛΕ !!!!
Η νέα παραγωγή της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης αφορά τη ζωή ενός ανθρώπου, του Παύλου Κούλη, που βρέθηκε, ξαφνικά, να αγωνίζεται στο σκληρό αγώνισμα του πόνου στο οποίο, τελικά, αναδείχθηκε πρωταθλητής.

Στο βίντεο μιλούν άνθρωποι που τον γνώρισαν, που μίλησαν και έζησαν μαζί του, όπως ο συνομαδάρχης του κ. Γεώργιος Ψαλτάκης, το κατηχητόπουλό του κ. Γεώργιος Μαρκαντωνάτος και ο φίλος του κ. Νικόλαος Βοϊνέσκος (*).

Δείτε παρακάτω το ντοκιμαντέρ.

Εδώ μπορείτε να δείτε το trailer.

(*) Ο κ. Νικόλαος Βοϊνέσκος, που μιλά στο ντοκιμαντέρ, είναι συναγωνιστής του Παύλου Κούλη στο πρωτάθλημα του πόνου, καθώς έχει πλήρη τύφλωση και στα δύο μάτια από την ηλικία των 20 ετών, όντας φοιτητής φιλολογίας, την οποία και τελείωσε ως αριστούχος.

ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Ἀφετηρία γιὰ νέο, δημιουργικὸ ξεκίνημα

   Ἀπελπισία, ἀπόγνωση, ἀποθάρρυνση.

Λέξεις ποὺ ὅλο καὶ πιὸ πολὺ

 ἀκούγονται τὰ τελευταῖα χρόνια.

Ἀφορμὲς πολλὲς ἀπὸ τὴν καθημερινὴ

σκληρὴ πραγματικότητα ὁδηγοῦν στὴν

ἀπογοήτευση, ἀνάλογα καὶ μὲ τὴν ἡλικία

καὶ τὸν χαρακτήρα τοῦ ἀνθρώπου. Διότι

ἀπὸ τὴ νεανικὴ ἡλικία καὶ μέχρι τὰ βαθιὰ

γεράματα ἔρχονται στιγμὲς ποὺ πιέζεται

κανεὶς ἀσφυκτικὰ κάτω ἀπὸ τὸ βάρος

τῶν πολλῶν προβλημάτων. Συνήθως

μὲ κάποια ἀποτυχία στὶς ἐξετάσεις ὁ νέ-

ος, μὲ ἀπόλυση ἀπὸ τὴν ἐργασία ὁ ὥρι-

μος στὴν ἡλικία, μὲ μείωση τοῦ μισθοῦ

ὁ ἐργαζόμενος οἰκογενειάρχης, τῆς συν-

τάξεως ὁ ἡλικιωμένος, μὲ τὸ ναυάγιο τῆς

οἰκογένειας τὰ παιδιά, μὲ τὴ μοναξιὰ οἱ

γέροντες κ.τ.λ.

Τὰ προβλήματα πολλὰ καὶ ἀνθρωπί-

νως τὶς περισσότερες φορὲς δυσεπίλυτα

ὑψώνονται μπροστά μας σὰν ἀξεπέρα-

στα φράγματα. Διαψεύδουν τὶς ἐλπίδες

μας, κονιορτοποιοῦν τὰ σχέδια ποὺ κά-

ναμε γιὰ τὴ ζωή μας. Σκοτώνουν καὶ κα-

ταβαραθρώνουν μέσα μας τὰ ὄνειρά μας.

Σ᾿ αὐτὲς τὶς δύσκολες ὧρες δριμὺς πό-

νος κατασφάζει τὰ σωθικά μας, ἀποδιορ-

γανώνει καὶ ἀποδυναμώνει τὴν ψυχική

μας ἀντίσταση καὶ μᾶς ἀφήνει σὲ ἔσχατη

ἀπελπισία. Ἡ ψυχὴ ἀπομένει χωρὶς φῶς

καὶ φωτεινὴ ἐλπίδα.

Ὅμως ὑπάρχει διέξοδος γιὰ τὸν πιστὸ

Χριστιανὸ στὶς βαριὰ ἀνταριασμένες αὐ-

τὲς ὧρες ποὺ καλύπτουν τὸν ὁρίζοντα

τῆς ζωῆς μας. Οἱ δυσκολίες καὶ οἱ ἀποτυ-

χίες μας μποροῦν νὰ γίνουν ἀφετηρία γιὰ

ἕνα νέο, δημιουργικὸ ξεκίνημα. Γιὰ ἕνα

πέρασμα ἀπ᾿ τὴν ἀπελπισία στὴ φωτεινὴ

ἐλπίδα, στὴ σθεναρὴ ἀπόφαση γιὰ ἐπι-

τυχημένη καὶ δημιουργικὴ ἀντιμετώπιση

αὐτῶν τῶν καθημερινῶν δυσκολιῶν.

Μέσα στὴν Ἁγία Γραφὴ μελετοῦμε ἀρ-

κετὲς τέτοιες περιπτώσεις ἀποτυχιῶν

ποὺ κατέληξαν σὲ μέγιστη ἐπιτυχία. Νά,

γιὰ παράδειγμα ὁ ἀπόστολος Πέτρος.

Ὅλη τὴ νύχτα πνιγμένος στὸν ἱδρώτα καὶ

μουσκεμένος ἀπὸ τὸ κύμα τῆς θάλασσας

προσπαθεῖ κάτι νὰ ψαρέψει, ἐπιστρέφει

ὅμως τὸ πρωὶ ἄπρακτος. Ὁ κόπος του

φάνηκε πὼς πῆγε χαμένος. Τὰ δίχτυα

ἄδεια. Δικαιολογημένη ἡ ἀπελπισία του

καὶ τὸ σφίξιμο τῆς καρδιᾶς.

Καὶ τότε, σὲ προχωρημένη ὥρα τῆς

ἡμέρας πλέον, ποὺ εἶναι ἀκατάλληλη

γιὰ ψάρεμα, παίρνει ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Κύ-

ριο νὰ ρίξει καὶ πάλι τὰ δίχτυα γιὰ ψάρε-

μα (βλ. Λουκ. ε΄ 5). Ἡ πολύχρονη ἐμπει-

ρία του τοῦ λέει ὅτι, ἐφόσον δὲν ἔπιασε

ψάρια τὴ νύχτα, δὲν πρόκειται νὰ κάνει

τίποτε στὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Ἐφ᾿ ὅσον

ὅμως τὸ λὲς Ἐσύ, θὰ τὸ κάνω, λέει στὸν

Κύριο. «Ἐπὶ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ

δίκτυον». Ποιὸ ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα; Τὰ

δίχτυα γέμισαν ἀπὸ ψάρια, κινδύνευαν

νὰ σπάσουν. «Διερρήγνυτο τὸ δίκτυον

αὐτῶν». Καὶ τὸ μέγιστο ἀποτέλεσμα: Ὁ

Πέτρος συγκλονίζεται, γεμίζει θαυμασμὸ

καὶ φόβο. Τότε ὁ Κύριος τὸν καλεῖ κοντά

Του. Τὸν καλεῖ νὰ γίνει ψαρὰς ἀνθρώπων·

«μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ

ζωγρῶν» (Λουκ. ε΄ 10)· ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ

ἑξῆς θὰ ψαρεύεις ἀνθρώπους, τοῦ λέει.

Καὶ ὁ Πέτρος ἐγκαταλείπει τὸ ψάρεμα· γί-

νεται Μαθητὴς τοῦ Κυρίου καὶ Ἀπόστο-

λος. Ἡ ζωή του ἄλλαξε ριζικά.

Ἑπομένως στὶς δύσκολες ὧρες τῆς

στενοχώριας καὶ τῆς θλίψεως μὲ θερμὴ

προσευχὴ νὰ καταφεύγουμε πρὸς τὸν

Ἐσταυρωμένο Σωτήρα καὶ Λυτρωτή

μας, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Εἶναι Πάν-

σοφος, Παντοδύναμος καὶ Πανάγαθος.

Γνωρίζει Ἐκεῖνος με τὴν πανσοφία Του νὰ βρίσκει λύσεις ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς δυσκολευόμαστε. Θὰ μᾶς φωτίζει, θὰ μᾶς ζωογονεῖ, θὰ μᾶς ἐνδυναμώνει μὲ τὸν θεῖο Του

λόγο. Θὰ διαλύει τὶς μελαγχολίες μας καὶ τὶς ἀπογοητευτικὲς σκέψεις. Θὰ διανοίγει φωτεινοὺς ὁρίζοντες  στὸ νοῦ μας. Θὰ καταυγάζει τὴ διάνοιά μας καὶ θὰ ἐνισχύει τὴ θέλησή μας μὲ τὰ ἱερὰ τῆς Ἐκκλησίας Μυστήρια. Πρακτικότερα νὰ γνωρίζουμε ὅτι στὶς ὧρες τοῦ ψυχικοῦ πνιγμοῦ ἰδιαίτερα ἡ χρήση τοῦ Ψαλτηρίου, ἀλλὰ καὶ τῶν Παρακλήσεων πρὸς τὴν Ὑπεραγία

Θεοτόκο καὶ τοὺς Ἁγίους μας ἐλαφρύνουν τὸν ψυχικό μας πόνο. Πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι ὁ ἀποκλειστικὸς στηριγμὸς μόνο στὸν ἑαυτό μας, στὶς δυνάμεις  μας τὶς σωματικὲς καὶ διανοητικές, ἡ αὐτοπεποίθηση, εἶναι καύσιμο ποὺ δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ τὸ ἐπίπονο ταξίδι  τῆς ζωῆς.

Οἱ πιστοὶ ὀφείλουμε νὰ διώχνουμε μακριὰ τὴν ἀπελπισία καὶ τὴν ἀπόγνωση, ὁτιδήποτε κι ἂν μᾶς συμβαίνει. Μὲ τὴν πίστη πρὸς τὸν παντοδύναμο Κύριό μας  καὶ τὴν ὑπακοή μας στὸ ἅγιο θέλημά Του νὰ προχωροῦμε μὲ φωτεινὴ ἐλπίδα ὅτι κάτι καλύτερο θὰ φέρει  ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας μέσα ἀπὸ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματα. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ τὴ λέξη «ἀδύνατο» νὰ ἀφαιρέσουμε τὸ «ἀ». Νὰ παραμείνει ἡ λέξη «δυνατόν».

Ὅπως τὸ εἶπε ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος: «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ»· ὅλα τὰ κατορθώνω μὲ τὴ δύναμη ποὺ μοῦ δίνει ἡ κοινωνία καὶ  ἡ σχέση μου μὲ τὸν Χριστό (Φιλιπ. δ΄ 13). Ἑπομένως  πρέπει νὰ ἔχουμε πλήρη πεποίθηση ὅτι οἱ δύσκολες ὧρες θὰ γίνονται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Χριστοῦ ἀφετηρία γιὰ ἕνα νέο, δημιουργικὸ ξεκίνημα στὴ ζωή μας.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''Ο ΣΩΤΗΡ''2162

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ !

Ἕνα ἀπόγευμα τρεῖς κυρίες τῆς 

χριστιανικῆς συντροφιᾶς μιᾶς ἐνορίας τῶν Ἀθηνῶν,

 ἡ Ἀγάθη,

ἡ Ἀγγελικὴ καὶ ἡ Βασιλική, ἔκαναν ἐπί-

σκεψη στὸ μεγάλο Νοσοκομεῖο Ἀτυχη-

μάτων τῆς Ἀθήνας.

Ράγισε ἡ καρδιά τους μ’ αὐτὰ ποὺ

ἔβλεπαν καὶ ἄκουγαν. Πόνος καὶ θλίψη

παντοῦ, παρὰ τὶς φιλότιμες προσπάθει-

ες τοῦ προσωπικοῦ.

Σ’ ἕναν θάλαμο ὅμως τὰ πράγματα

ἦταν πολὺ πιὸ τραγικά. Σ’ ἕνα κρεβάτι

ἦταν ξαπλωμένος ἕνας νέος μὲ ὄψη νε-

κροῦ. Ἦταν δὲν ἦταν 25 χρονῶν. Ἀμί-

λητος. Κιτρινόασπρος. «Φυτό»! Ἡ μά-

να του τὸν χάιδευε, τοῦ μιλοῦσε, τὸν φι-

λοῦσε, μὰ ἀπόκριση δὲν τῆς ἔδινε κα-

μιά. Δάκρυα ἔσταζαν ἀπὸ τὰ μητρικὰ

μάτια.

Κάθισαν γιὰ λίγο σιωπηλὲς μαζί της

κι ἔκλαιγαν κι ἐκεῖνες συντροφεύοντάς

την στὴ μεγάλη ὀδύνη της.

–Κάνε ὑπομονή, ἀδελφή μας, τῆς εἶ-

παν φεύγοντας. Ἡ Παναγία, ποὺ πόνε-

σε ὅσο καμιὰ ἄλλη μάνα βλέποντας τὸν

ἀθῶο Υἱό της νὰ κρέμεται στὸ Σταυρό,

νὰ κάνει τὸ θαῦμα της καὶ νὰ παρηγορεῖ

καὶ σένα. Θὰ ξανάρθουμε. Θὰ φέρουμε

καὶ μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας κάτω ἀπὸ

τὸν Ἐσταυρωμένο.

–Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ, κυρίες μου,

τοὺς εἶπε. Σᾶς εὐχαριστῶ!

Ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς μέρες μόνη της ἡ

Ἀγγελικὴ πῆγε πάλι στὸ Νοσοκομεῖο

καὶ μπῆκε κατ᾿ εὐθεῖαν στὸ θάλαμο μὲ

τὸ νέο ποὺ ἦταν «φυτό». Εἶχε μαζί της

καὶ μιὰ κορνιζούλα - εἰκόνα τῆς Σταυρώ-

σεως. Μόλις τὴν εἶδε ἡ πονεμένη μάνα,

χάρηκε πολύ.

–Τὸ εἴπατε καὶ τὸ κάνατε!

–Βέβαια! Οἱ ἄλλες σήμερα εἶχαν κά-

ποια ἀπασχόληση οἰκογενειακή. Σᾶς

ἔφερα μιὰ εἰκόνα τῆς Σταυρώσεως τοῦ

Κυρίου γιὰ νὰ σᾶς ἐνισχύει στὴ μεγά-

λη δοκιμασία σας καὶ γιὰ νὰ προσεύχε-

σθε στὸ Χριστὸ νὰ κάνει τὸ θαῦμα Του.

Δὲν συστηθήκαμε ὅμως. Ἐμένα μὲ λένε

Ἀγγελική. Ἐσᾶς; Τὸν γιό σας;

–Τὸν γιό μου Θεόδωρο κι ἐμένα Μα-

ρία.

–Ἔχετε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας μας.

Νὰ τὴν παρακαλέσουμε θερμὰ νὰ κά-

νει τὸ θαῦμα της. Πῶς τὸ ἔπαθε ὁ Θεό-

δωρος;

–Μὲ τὸ μηχανάκι του. Ἀτύχημα στὸ

δρόμο.

–Αὐτὰ τὰ ἀτυχήματα! Καὶ μάλιστα μὲ

τὰ μηχανάκια!

–Εἶμαι ἀπελπισμένη. Εἶμαι μόνη μου

στὴ ζωή! Ὁ ἄνδρας μου πέθανε ἀπὸ

χρόνια. Ὁ Θοδωρὴς ἦταν τὸ μόνο στή-

ριγμά μου. Δὲν ἔχω κανέναν ἄλλον στὴ

ζωή!

Καὶ τὴν πῆραν τὰ δάκρυα.

Ἡ Ἀγγελικὴ τὴν ἀγκάλιασε καὶ τὴν φί-

λησε.

–Μὴν ἀπελπίζεσαι, Μαρία μου! Ἡ Ἁγία

Γραφὴ γράφει ὅτι ὁ Θεὸς «ὀρφανὸν καὶ

χήραν ἀναλήψεται». Τὰ ὀρφανὰ καὶ τὶς

χῆρες καὶ ἀπροστάτευτες γυναῖκες τὰ

ἀναλαμβάνει ὑπὸ τὴν προστασία Του

ὁ Θεός. Πιστεύεις, Μαρία; Ἐκκλησιάζε-

σαι, ἀδελφή μου; Μὲ συγχωρεῖς γιὰ τὶς

ἐρωτήσεις μου. Προέρχονται ἀπὸ τὴν

ἀγάπη τῆς καρδιᾶς μου. Ἐξομολογεῖσαι,

κοινωνᾶς, Μαρία μου;

–Ἀραιὰ καὶ ποῦ.

–Εἶναι τὸ μόνο φάρμακο σ’ αὐτὲς τὶς

περιπτώσεις ἡ μυστηριακὴ ζωή. Σοῦ μι-

λάω ἀπὸ προσωπικὴ πείρα. Ἂν θέλεις

νὰ σταθεῖς ὄρθια στὴ μεγάλη συμφορὰ

ποὺ σὲ βρῆκε, τὸ μυστικὸ εἶναι ν’ ἀνοί-

ξεις τὴν καρδιά σου στὸ Θεό. Νὰ ἐκκλη-

σιάζεσαι, νὰ ἐξομολογεῖσαι, νὰ κοινω-

νᾶς καὶ συγχρόνως νὰ ἐπισκέπτεσαι

μαζὶ μὲ ἄλλες γυναῖκες τῆς ἐνορίας σου

φτωχούς, πονεμένους καὶ ἀρρώστους.

Αὐτὸ θὰ γεμίζει τὴ ζωή σου καὶ θὰ δώ-

σει ἄλλο, σπουδαῖο νόημα στὴν κάθε

μέρα σου. Θὰ νιώθεις εὐτυχισμένη, ἀ-

κόμη κι ἂν εἶσαι φτωχή. «Ὅταν δείχνετε

ἀγάπη σ’ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, δείχνετε

κατ’ οὐσίαν αὐτὴ τὴν ἀγάπη σὲ μένα»,

μᾶς εἶπε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Τ’ ἀκοῦς,

Μαρία μου; Ὑπάρχει σπουδαιότερο

πράγμα ἀπ’ αὐτό;

–Τ’ ἀκούω. Καὶ μ’ ἀρέσουν πολὺ αὐτὰ

ποὺ μοῦ λές. Μὲ τὸν Θοδωρὴ ὅμως τί

κάνουμε τώρα; Μπορεῖς νὰ μοῦ ὑποδεί-

ξεις κάτι;

–Ἀγαποῦσε τὴν Παναγία;

–Βεβαίως! Δὲν βλασφημοῦσε ποτέ.

–Θὰ συνεννοηθῶ μὲ τὸν ἱερέα τοῦ Νο-

σοκομείου νὰ κάνουμε Εὐχέλαιο ἢ ὅ,τι

μᾶς προτείνει ἐκεῖνος.

Ἡ Ἀγγελικὴ ἔκανε τὶς σχετικὲς συνεν-

νοήσεις. Ἔγινε γιὰ τὸν ἄρρωστο τὸ Μυ-

στήριο τοῦ Εὐχελαίου. Παραβρέθηκαν

καὶ οἱ δύο φίλες τῆς Ἀγγελικῆς, ἡ Ἀγά-

θη καὶ ἡ Βασιλική. Ἡ μητέρα τοῦ ἀρρώ-

στου μὲ τὴ βοήθεια τῆς Ἀγγελικῆς ἐξο-

μολογήθηκε καὶ κοινώνησε τὴν πρώτη

Κυριακὴ μετὰ τὸ Εὐχέλαιο. Ἔνιωθε πλέ-

ον ξεκούραστη ψυχικά, ἄλλος ἄνθρω-

πος. Μὲ τὶς ἐλπίδες της στηριγμένες πιὰ

στὸ Θεὸ τῆς ἀγάπης.

Δυὸ φορὲς μάλιστα μετὰ τὸ Εὐχέλαιο

τὸ παιδί της τῆς χαμογέλασε, καθὼς τὸ

ἀσπαζόταν.

Εἴκοσι μέρες μετὰ τὴν τέλεση τοῦ

Εὐχελαίου ἡ ψυχὴ τοῦ Θεόδωρου ἀπο-

χαιρέτησε τὰ ἐγκόσμια.

Τὸν ἔθαψε δακρυσμένη ἀλλὰ ἤρεμη

ἡ μάνα του μὲ τὴ συμπαράσταση τῶν

τριῶν πιστῶν γυναικῶν, ποὺ δὲν τὴν

ἄφηναν ποτὲ πλέον μόνη της.

Ἡ ἀγάπη τους μάλιστα τὴν συγκίνησε

τόσο πολύ, ὥστε σύντομα προστέθη-

κε κι αὐτὴ στὴ συντροφιά τους. Ἔτρεχε

μαζί τους, ὅπου φτωχὸς καὶ ἄρρωστος,

ὅπου ἐγκαταλειμμένος καὶ ἀνήμπορος·

καὶ βοηθοῦσε μὲ ὅλη της τὴν καρδιά.

Ἔνιωθε πλέον κι αὐτὴ εὐτυχισμένη δο-

ξάζοντας τὸν Θεό.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''Ο ΣΩΤΗΡ'' 2162