Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αποστολοι χριστου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αποστολοι χριστου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

04 Ιανουαρίου, 2024

Οἱ Ἅγιοι Ἑβδομήκοντα Ἀπόστολοι


Στὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια καὶ στὶς ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γίνεται λόγος καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα πρόσωπα, ποὺ ἐπίσης ὀνομάζονται ἀπόστολοι. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς εἰδικώτερα ὁμιλεῖ γιὰ ἑβδομήντα Ἀποστόλους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους κάλεσε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὅλο τὸ χρόνο σὲ διάφορες ἡμέρες ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει ὀνομαστικὰ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἑβδομήντα Ἀποστόλους, ἀλλὰ σήμερα τοὺς τιμᾶ ὅλους μαζί. Γενικὰ καὶ ἀνώνυμα ὀνομάζονται «ἑβδομήκοντα», ἂν καὶ εἶναι περισσότεροι, ἀφοῦ μόνο ὅσοι ποὺ τὰ ὀνόματά τους ἀναφέρει στὶς ἐπιστολὲς του ὁ ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι παραπάνω ἀπὸ πενήντα. Σήμερα θὰ ὁμιλήσουμε μόνο γιὰ τοὺς ἑβδομήντα, γιὰ τοὺς ὁποίους γράφει στὸ Εὐαγγέλιό του ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς.
Στὸ δέκατο λοιπὸν κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς γράφει γιὰ τοὺς ἑβδομήντα Ἀποστόλους κι ἐμεῖς τώρα θὰ ἐπαναλάβωμε σὲ μετάφραση τὸ λόγο τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Μετὰ τὴν κλήση τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς κάλεσε κι ἄλλους ἑβδομήντα καὶ τοὺς ἔστειλε δύο – δύο μαζὶ νὰ πᾶνε πρὶν ἀπ’ αὐτὸν σὲ κάθε πόλη καὶ τόπο, ποὺ ἔμελλε νὰ ἐπισκεφθῆ. Ἀμέσως ἐδῶ πρέπει νὰ προσέξουμε σὲ δύο ἤ μᾶλλον σὲ τρία πράγματα. Πρῶτα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καλεῖ τόσους πολλοὺς ὄχι γιὰ νὰ κάμη ὀπαδούς, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοὺς ἀναθέση ἀποστολή. Ἔπειτα ὅτι τοὺς στέλνει δύο – δύο μαζί· αὐτὸ θυμίζει μία ἀρχαία παροιμία, ποὺ λέγει ὅτι «ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα». Ὕστερα ὅτι ἡ ἀποστολὴ τῶν ἑβδομήντα εἶναι ὡρισμένη· νὰ πᾶνε μπροστὰ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ προετοιμάσουν τὸ ἔδαφος.
Ἀλλ’ αὐτὸ τὸ τελευταῖο ὁ θεῖος Διδάσκαλος δὲν τὸ ἀφήνει ἀόριστο· ὁ Εὐαγγελιστὴς γράφει στὴ συνέχεια ποιὲς ἦσαν οἱ ὁδηγίες ποὺ ἔλαβαν οἱ ἑβδομήντα. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς τοὺς εἶπε· «Ὁ θερισμὸς εἶναι πολύς, οἱ ἐργάτες ὅμως εἶναι λίγοι· παρακαλέστε λοιπὸν τὸν Κύριο τοῦ θερισμοῦ νὰ στείλει ἐργάτες γιὰ τὸ θέρισμό του. Πηγαίνετε· σᾶς στέλνω σὰν πρόβατα μέσα στοὺς λύκους. Μὴν παίρνετε μαζί σας χρήματα οὔτε δισάκι οὔτε ὑποδήματα καὶ μὴ χάνετε καιρὸ οὔτε γιὰ νὰ χαιρετῆστε κάποιον στὸ δρόμο σας. Σ’ ὅποιο σπίτι μπῆτε, πρῶτα νὰ λέτε· εἰρήνη σὲ τοῦτο τὸ σπίτι. Ἂν ἐκεῖ μένει κάποιος φίλος τῆς εἰρήνης, ἡ εὐχή σας θὰ πιάση τόπο, ἀλλιῶς θὰ ξαναγυρίση σὲ σᾶς. Νὰ μένετε σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι καὶ νὰ τρῶτε καὶ νὰ πίνετε ὅ,τι σᾶς προσφέρουν, γιατί ἀξίζει ὁ ἐργάτης τὸ μισθό του· καὶ νὰ μὴν ἀλλάζετε κατοικία».
Ἂν θέλαμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καὶ νὰ ἀναπτύξουμε τὶς ὁδηγίες τοῦ θείου Διδασκάλου πρὸς τοὺς ἑβδομήντα Ἀποστόλους θὰ μᾶς χρειάζονταν πολλὲς ὁμιλίες. Ἐμεῖς ὅμως μόνο ἐπαναλαμβάνομε τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τὰ γράφει τὸ Εὐαγγέλιο. Τοὺς εἶπε λοιπὸν ἀκόμα· «Ὅταν πάλι μπαίνετε σὲ κάποια πόλη καὶ σᾶς ὑποδέχονται, νὰ μὴν κάνετε διάκριση, ἀλλὰ νὰ τρῶτε ὅ,τι σᾶς προσφέρουν. Νὰ θεραπεύετε τοὺς ἀρρώστους σ’ αὐτὴν τὴν πόλη καὶ νὰ τοὺς λέτε ὅτι ἔφτασε καὶ γιὰ σᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Σ’ ὅποια πόλη μπῆτε καὶ δὲν σᾶς δεχθοῦν, νὰ βγῆτε στὶς πλατεῖες καὶ νὰ πῆτε· Ἀκόμα καὶ τὴ σκόνη ἀπὸ τὴν πόλη σας, ποὺ ἔμεινε στὰ πόδια μας τὴν τινάζομ’ ἐπάνω σας. Ἀλλὰ ἕνα νὰ ξέρετε, ὅτι ἔφτασε ὁ καιρὸς τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Αὐτὲς εἶναι οἱ ὁδηγίες ποὺ δίνει ὁ θεῖος Διδάσκαλος στοὺς ἑβδομήντα Ἀποστόλους.
Τὶς ὁδηγίες αὐτὲς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς τὶς ἐπισφράγισε μὲ σαφεῖς προειδοποιήσεις γιὰ τὴν τιμωρία, ποὺ περιμένει τὶς πόλεις ἐκεῖνες ποὺ δὲν θὰ δεχθοῦν τοὺς ἀπεσταλμένους του. Στὸ τέλος εἶπε· «Ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, ἀκούει ἐμένα· ὅποιος δὲν σᾶς ἀκούει καὶ δὲν σᾶς προσέχει, δὲν ἀκούει καὶ δὲν προσέχει ἐμένα· κι ὅποιος δὲν ἀκούει ἐμένα καὶ δὲν μὲ προσέχει, δὲν ἀκούει καὶ δὲν προσέχει αὐτὸν ποὺ μ’ ἔστειλε». Αὐτὸς εἶν’ ἕνας λόγος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ λέγεται γιὰ ὅλους ποὺ ἀκοῦνε τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ κανονικοὶ ἱερεῖς μας καὶ διδάσκαλοι τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἀπεσταλαμένοι ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ συμπεριφορά μας ἀπέναντί τους εἶναι συμπεριφορὰ στὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ Χριστό, στὸν ἴδιο τὸ Θεό.
Στὴ συνέχεια ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς λέγει ὅτι οἱ ἑβδομήντα Ἀπόστολοι, ὅταν γύρισαν ἀπὸ τὴν ἀποστολή τους, εἶπαν μὲ μεγάλη χαρὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό· «Κύριε, ἀκόμα καὶ τὰ δαιμόνια μᾶς ὑπακοῦνε, ὅταν τὰ προστάζουμε στὸ ὄνομά σου!». Τότε ὁ θεῖος Διδάσκαλος εἶπε· «Εἶδα τὸ Σατανᾶ νὰ πέφτη ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σὰν ἀστραπή. Σᾶς ἔχω δώσει ἐξουσία νὰ πατῆτε ἐπάνω σὲ φίδια καὶ σκορπιοὺς καὶ νὰ κυριαρχῆτε ἐπάνω στὸν ἐχθρό. Τίποτε, μὰ τίποτε, δὲν θὰ σᾶς βλάψη. Ὅμως νὰ μὴ χαίρετε, ὅταν σᾶς ὑπακοῦνε τὰ δαιμονικὰ πνεύματα, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ χαίρετε ὅτι τὰ ὀνόματά σας εἶναι γραμμένα στὸν οὐρανό». Τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ θείου Διδασκάλου εἶναι γιὰ κάθε γνήσιο ἐργάτη τῆς Ἐκκλησίας καὶ κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀμήν.

https://agiazoni.gr/slug-1195/

01 Ιουλίου, 2023

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

 Η Αποστολική Σύνοδος και η σημασία της στη ζωή της Εκκλησίας

Η Αποστολική Σύνοδος, όπως έμεινε γνωστή στη συνείδηση της Εκκλησίας, είναι η πρώτη σύνοδος της Εκκλησίας η οποία σύναξε τους αντιπροσώπους της Εκκλησίας της Αντιοχείας, με επικεφαλής τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα, και τους Αποστόλους και τους Πρεσβυτέρους της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Αυτή η Σύνοδος πραγματοποιήθηκε στα τέλη του πρώτου ημίσεος του πρώτου αιώνος. Σύμφωνα με κάποιους ειδικούς, πραγματοποιήθηκε μεταξύ 47-48 μ.X., ενώ άλλοι την τοποθετούν το 50 μ.Χ.

Η Αποστολική Σύνοδος των Ιεροσολύμων

Η Αποστολική Σύνοδος των Ιεροσολύμων, η οποία είναι το πρωτότυπο αλλά και το πρότυπο των συνόδων, εκφράζει με σαφήνεια τη βαθιά εσωτερική κατάσταση της συμφωνίας και ομοφωνίας κατά την αποστολική περίοδο. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο οποίος και μας εξιστορεί το γεγονός της Αποστολικής Συνόδου, μας παρουσιάζει ξεκάθαρα το πνεύμα μέσα στο οποίο βίωναν και έπαιρναν αποφάσεις τα μέλη της Εκκλησίας: «Συνήχθησαν δὲ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἰδεῖν περὶ τοῦ λόγου τούτου» (Πραξ. ιε΄ 6)﮲ «Τότε ἔδοξε τοῖς ἀποστόλοις καὶ τοῖς πρεσβυτέροις σὺν ὅλῃ τῇ ἐκκλησίᾳ…» (Πραξ. ιε΄ 22)﮲ «ἔδοξεν ἡμῖν γενομένοις ὁμοθυμαδόν…» (Πραξ. ιε΄ 25)﮲ «ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν…» (Πραξ. ιε΄ 28). Παρατηρούμε ότι ολόκληρη η Εκκλησία συμμετέχει, χωρίς να γίνεται διάσπαση ή διαχωρισμός του κλήρου και του λαού και ούτε ανάμειξη ή συγχώνευση μεταξύ τους, αλλά όλοι εν ομονοία ως μέλη ενός μοναδικού Σώματος[1].

Ο λόγος συγκρότησης της Αποστολικής Συνόδου έχει να κάνει με την εξάπλωση του Χριστιανισμού και ιδιαίτερα με την ίδρυση νέων χριστιανικών κοινοτήτων σε διάφορα μέρη, τα μέλη των οποίων προέρχονταν από τους εθνικούς και δεν είχαν καμία σχέση με τους Ιουδαίους. Συγκεκριμένα, στην Αντιόχεια, όπου υπήρχαν πολλοί Χριστιανοί εξ εθνών, έκαναν την παρουσία τους μερικοί Ιουδαίοι οι οποίοι δίδασκαν τους χριστιανούς ότι αν δεν τηρούν τον Μωσαϊκό νόμο, δεν μπορούν να σωθούν: «ἐὰν μὴ περιτέμνησθε τῷ ἔθει Μωυσέως, οὐ δύνασθε σωθῆναι» (Πραξ. ιε’ 1). Ο Απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει αυτούς τους ιεραποστόλους «παρεισάκτους ψευδαδέλφους» (Γαλ. β’ 4)[2]. Λόγω της μεγάλης ταραχής και του μπερδέματος που προκάλεσε το κήρυγμά τους, οι Αντιοχείς αποφάσισαν να στείλουν τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα στα Ιεροσόλυμα, για να φέρουν το θέμα εις γνώσιν των Αποστόλων και των Πρεσβυτέρων και να δοθεί μια σαφής απάντηση.

Παρατηρούμε το πρώτο στοιχείο το οποίο καθιστά την Αποστολική Σύνοδο ως πρότυπο για τις υπόλοιπες συνόδους, ότι δηλαδή ο κύριος λόγος σύγκλησης μιας συνόδου είναι η αυθεντική και τίμια μέριμνα για τη σωτηρία των πιστών. Η Σύνοδος δεν έχει τίποτα να κάνει με οποιαδήποτε σύναξη στην οποία συζητούνται «ακαδημαϊκά ή άκαιρα θέματα της πίστεως και ζωής της Εκκλησίας»[3]. Ο ρόλος της Συνόδου είναι να επιβεβαιώσει, να διασαφηνίσει και να διατυπώσει την πίστη σύμφωνα με τη διδασκαλία του Θεού και Σωτήρος Ιησού Χριστού, «ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β΄ 4).

Στη Σύνοδο, αφού οι Απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας παρουσίασαν το πρόβλημα, έγινε συζήτηση από τους Αποστόλους και τους Πρεσβυτέρους. Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο Απόστολος Πέτρος, ο οποίος εξέφρασε την αλήθεια της πίστης, βασιζόμενος στη δική του εμπειρία. Αν και ο Απόστολος Λουκάς δεν το αναφέρει στην εξιστόρηση των γεγονότων της Συνόδου, σίγουρα ο Απόστολος Πέτρος μίλησε για το γεγονός της εκχύσεως της χάριτος του Αγίου Πνεύματος στον εκατόνταρχο Κορνήλιο και σε άλλους εθνικούς που ήταν παρόντες εκείνη τη στιγμή εκεί και άρχισαν να μιλούν γλώσσες που δεν τις ήξεραν. Βλέποντας αυτό το θαυμάσιο γεγονός ο Απόστολος Πέτρος μαρτύρησε λέγοντας: «μήτι τὸ ὕδωρ κωλῦσαι δύναταί τις τοῦ μὴ βαπτισθῆναι τούτους, οἵτινες τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔλαβον καθὼς καὶ ἡμεῖς;» (Πραξ. ι΄ 47) και έτσι έλαβαν όλοι οι εξ εθνών παρόντες το Βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος χωρίς να περιτμηθούν.

Αναμφίβολα, στο λόγο του ο Απόστολος Πέτρος ανέφερε και το όραμα που είχε ενώ προσευχόταν και βρέθηκε σε έκσταση, βλέποντας να κατεβαίνει από τον ουρανό ένα σεντόνι, πάνω στο οποίο υπήρχαν όλα τα τετράποδα της γης, τα θηρία και τα ερπετά, πολλά από τα οποία ήταν απαγορευμένα από τον Μωσαϊκό νόμο. Ο Θεός τον διατάσσει να σφάξει και να φάει από αυτά, όμως ο Πέτρος αρνείται επικαλούμενος τις διατάξεις του νόμου, οι οποίες απαγόρευαν στους Ισραηλίτες να τα τρώνε. Ο Θεός απαντά στον Πέτρο λέγοντάς του: «ἃ ὁ Θεὸς ἐκαθάρισε σὺ μὴ κοίνου» (Πραξ. ι΄ 15), δηλαδή αυτά που ο Θεός καθάρισε μην τα θεωρείς εσύ ακάθαρτα. Ο λόγος αυτός αναφερόταν τόσο στα ζώα όσο και στους εθνικούς. Γι΄αυτό αργότερα ο Πέτρος όταν έφθασε στο σπίτι του Κορνηλίου, του είπε: «ἐμοὶ ὁ Θεὸς ἔδειξε μηδένα κοινὸν ἢ ἀκάθαρτον λέγειν ἄνθρωπον» (Πραξ. ι΄ 28).

Μετά τον Απόστολο Πέτρο, πήραν τον λόγο οι Απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, οι οποίοι ενίσχυσαν αυτά που είπε ο πρώτος, μιλώντας για τη δική τους εμπειρία κατά την πρώτη περιοδεία στην Κύπρο και τη Μικρά Ασία. Σίγουρα ανέφεραν μεταξύ άλλων το γεγονός του εκχριστιανισμού του Ρωμαίου ανθύπατου Σεργίου Παύλου. Επίσης, αξίζει να αναφέρουμε και την παρουσία του Τίτου στην Αποστολική Σύνοδο, τον οποίον έφερε ο Απόστολος Παύλος για να αποδείξει ότι μπορεί κάποιος ειδωλολάτρης να γίνει καλός Χριστιανός χωρίς να περιτμηθεί[4]: « Ἔπειτα διὰ δεκατεσσάρων ἐτῶν πάλιν ἀνέβην εἰς ῾Ιεροσόλυμα μετὰ Βαρνάβα, συμπαραλαβὼν καὶ Τίτον· ἀνέβην δὲ κατὰ ἀποκάλυψιν· καὶ ἀνεθέμην αὐτοῖς τὸ εὐαγγέλιον ὃ κηρύσσω ἐν τοῖς ἔθνεσι, κατ’ ἰδίαν δὲ τοῖς δοκοῦσι, μήπως εἰς κενὸν τρέχω ἢ ἔδραμον. Ἀλλ’ οὐδὲ Τίτος ὁ σὺν ἐμοί, ῞Ελλην ὤν, ἠναγκάσθη περιτμηθῆναι, διὰ δὲ τοὺς παρεισάκτους ψευδαδέλφους, οἵτινες παρεισῆλθον κατασκοπῆσαι τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν ἣν ἔχομεν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, ἵνα ἡμᾶς καταδουλώσωνται» (Γαλ. β΄ 1-4).

Τέλος, πήρε το λόγο ο Άγιος Ιάκωβος ο «αδελφόθεος», πρώτος Επίσκοπος Ιεροσολύμων, ο οποίος προήδρευε της Συνόδου, υπενθυμίζοντας μια προφητεία του προφήτη Αμώς[5] για την αποκατάσταση του Ισραήλ αλλά και για την αναζήτηση και την επίκληση του αληθινού Θεού από όλα τα έθνη: «μετὰ ταῦτα ἀναστρέψω καὶ ἀνοικοδομήσω τὴν σκηνὴν Δαυΐδ τὴν πεπτωκυῖαν, καὶ τὰ κατεσκαμμένα αὐτῆς ἀνοικοδομήσω καὶ ἀνορθώσω αὐτήν, ὅπως ἂν ἐκζητήσωσιν οἱ κατάλοιποι τῶν ἀνθρώπων τὸν Κύριον, καὶ πάντα τὰ ἔθνη ἐφ᾿ οὓς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ᾿ αὐτούς, λέγει Κύριος ὁ ποιῶν ταῦτα πάντα» (Πραξ. ιε΄ 16-17). Συμπεραίνει, λοιπόν, ότι όχι μόνο οι εξ Ιουδαίων Χριστιανοί μπορούν να σώσουν την ψυχή τους, αλλά και αυτοί που προέρχονταν από τον ειδωλολατρικό κόσμο, πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίστηκαν στο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Αφού μίλησαν όλοι, ο Απόστολος Λουκάς σημειώνει ότι «τότε ἔδοξε τοῖς ἀποστόλοις καὶ τοῖς πρεσβυτέροις σὺν ὅλῃ τῇ ἐκκλησίᾳ ἐκλεξαμένους ἄνδρας ἐξ αὐτῶν πέμψαι εἰς Ἀντιόχειαν σὺν τῷ Παύλῳ καὶ Βαρνάβᾳ, Ἰούδαν τὸν ἐπικαλούμενον Βαρσαββᾶν καὶ Σίλαν, ἄνδρας ἡγουμένους ἐν τοῖς ἀδελφοῖς» (Πραξ. ιε΄ 22). Παρατηρούμε και πάλι την εφαρμογή της συνοδικότητας μέσα στη ζωή της Εκκλησίας για τη λήψη κάποιων αποφάσεων. Επίσης, μπορούμε να αντιληφθούμε την ισότητα μεταξύ των Αποστόλων, παρά τον τιμητικό ρόλο που του είχε προσφέρει ο Κύριος του Πέτρου ένεκα του δυναμικού του χαρακτήρα αλλά και της ηλικίας του: «Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τὸν σῖτον· ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου· καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου» (Λκ. κβ΄ 32). Ο Πέτρος δεν έχει κάποια ιδιαίτερα προνόμια μεταξύ των Αποστόλων και ούτε κάποια εξουσία που οι υπόλοιποι να μην έχουν.

Πολύ σημαντική είναι και η διατύπωση της απόφασης της Αποστολικής Συνόδου, επειδή εκφράζει τη συνείδηση της Εκκλησίας, στην ολότητά της, ως Σώμα του Χριστού. Η απόφαση που έπρεπε να διαβάσουν στους πιστούς της Αντιόχειας ήταν η ακόλουθη: «ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν μηδὲν πλέον ἐπιτίθεσθαι ὑμῖν βάρος πλὴν τῶν ἐπάναγκες τούτων, ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων καὶ αἵματος καὶ πνικτοῦ καὶ πορνείας· ἐξ ὧν διατηροῦντες ἑαυτοὺς εὖ πράξετε. Ἔῤῥωσθε» (Πραξ. ιε΄ 28-29). Ολόκληρο το θεανθρώπινο έργο της Εκκλησίας μέσα στους αιώνες βασίζεται πάνω σε αυτή την αποστολική μαρτυρία: «ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν». Δηλαδή, υπάρχει η συνείδηση ότι το Άγιο Πνεύμα ενεργεί μέσα στην Εκκλησία και ότι οι αποφάσεις των συνόδων είναι αποτέλεσμα του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος[6].

Η σημασία της Αποστολικής Συνόδου στη ζωή της Εκκλησίας φαίνεται από το σκοπό της σύγκλησης της Συνόδου, δηλαδή τη σωτηρία των μελών του σώματος της Εκκλησίας. Σε τελική ανάλυση όλες οι μετέπειτα Σύνοδοι διατύπωσαν τους όρους της αλήθειας της Εκκλησίας -η οποία βέβαια δεν εξαντλείται μόνο στη θεωρητική της διατύπωση, αφού η πίστη πρώτα απ΄ όλα βιώνεται- με τελικό στόχο τη σωτηρία των πιστών[7]. Γι΄αυτό και στη διαμόρφωση των αποφάσεων της Αποστολικής Συνόδου οι ομιλητές δεν στηρίχθηκαν πάνω στο κύρος τους, ούτε στον αριθμό των χριστιανικών κοινοτήτων που ίδρυσαν κατά τις περιοδείες τους, ούτε στην ηλικία τους, ούτε σε οποιαδήποτε προνόμια, αλλά πάνω στο λόγο του Ευαγγελίου, τον οποίον βίωσαν μέσω των προσωπικών τους εμπειριών.

Έτσι λοιπόν, μέσα στη ζωή της Εκκλησίας «σε μια σύνοδο εκκλησιαστική ο κάθε Επίσκοπος που συμμετέχει δεν εκφράζει και δεν αντιπροσωπεύει ποσότητα πληθυσμού ή γεωγραφική έκταση ή πολιτική ισχύ -όπως δεν εκφράζει και ατομικές του γνώμες και απόψεις περισσότερο ή λιγότερο ευφυείς, περισσότερο ή λιγότερο μελετημένες και κατοχυρωμένες. Ο Επίσκοπος προσκομίζει στη σύνοδο τη μαρτυρία και βιωματική βεβαιότητα του λαϊκού σώματος στο οποίο «προεδρεύει της Ευχαριστίας»… Αν λοιπόν σε μια σύνοδο κάποιοι Επίσκοποι ή και το σύνολο των Επισκόπων εκφράζουν γνώμες, απόψεις και τελικά αποφάσεις άσχετες με την εμπειρία του ευχαριστιακού σώματος, τότε καταργείται η σύνοδος και εκπίπτουν από το αξίωμά τους οι Επίσκοποι -γιατί τελικός κριτής και φύλακας της εκκλησιαστικής αλήθειας είναι ο λαός, ο λαός-φορέας της ευχαριστιακής εμπειρίας της «όντως ζωής»[8].

Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι η ίδια η Εκκλησία είναι μια Σύνοδος -με το βαθύτερο νόημα της λέξης- επειδή είναι κατεξοχήν η αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος, του Θεού και της θείας ζωής που αποτελεί ουσιαστικά μια τέλεια Σύνοδο. «Η Εκκλησία είναι τριαδική και κατά τη «μορφή» και κατά το «περιεχόμενο», γιατί είναι η αποκατάσταση του ανθρώπου και της ζωής του ως εικόνας του Θεού που είναι Τριαδικός. Είναι εικόνα της Αγίας Τριάδος και δώρο της Τριαδικής ζωής, γιατί η ζωή λυτρώνεται και αποκαθίσταται μέσα της ως ουσιαστικά συνοδικό λειτούργημα. Η νέα ζωή που δόθηκε εν Χριστώ είναι ενότης και μοναδικότης «ἵνα ὦσιν ἕν καθὼς ἡμεῖς» (Ιν. ιζ΄ 11)»[9].

Διακ. Ανδρέα Ματέι, Η Αποστολική Σύνοδος και η σημασία της στη ζωή της Εκκλησίας, στην «Ορθόδοξη Μαρτυρία» αρ. 121 (Άνοιξη – Καλοκαίρι 2020), σ. 76-80.

[1] Paul Evdokimov, Ortodoxia, trad. Dr Irineu Ioan Popa, Arhiereu vicar, Colecția Biblioteca Teologică, „Teologi Ortodocși Străini”, Editura IBMBOR, București 1996, σ. 174.

[2] Βλ. Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 3, Στρατηγικές Εκδόσεις Ε.Π.Ε., Αθήνα, σ. 183-184.

[3] Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου, Οικουμενικές Σύνοδοι: Ιστορία – Θεολογία – Πράξη, Έκδ. Ιεράς Μονής Τροοδιτίσσης, 2018, σ. 78.

[4] Preotul Profesor Ioan Constantinescu, Studiul Noului Testament, Editura IBMBOR, București 2002, σ. 293.

[5] Αμ. θ΄ 11-12.

[6] Iustin Popovici, Credința Ortodoxă și viața în Hristos, trad. Paul Bălan, Ed. Bunavestire, Galați 2003, σ. 40.

[7] Βλ. Preot Profesor Dumitru Stăniloae, Teologia Dogmatică Ortodoxă (II), Editura Institutului Biblic și de Misiune Ortodoxă, București 2010, σ. 256-258.

[8] Χρήστου Γιανναρά, Αλφαβητάρι της πίστης, Εκδ. Δόμος, Αθήνα 1986, σ. 211-212.

[9] Αλέξανδρος Σμέμαν, Η αποστολή της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο, μτφ. Ιωσήφ Ροηλίδης, Εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1993, σ. 200.

Πηγή: Εκκλησία της Κύπρου

https://orthodoxia.online/orthodoxia/i-apostoliki-synodos-ton-ierosolymon/

20 Αυγούστου, 2022

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Αὐγούστου 2022, Ι΄ Ματθαίου (Ματθ. ιζ΄ 14-23)

14 Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 15 Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. 16 καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. 18 καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. 19 Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; 20 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. 21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. 22 Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων 23 καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

14 Κι ὅταν ἔφθασαν στό πλῆθος τοῦ λαοῦ, τόν πλησίασε κάποιος ἄνθρωπος πού γονάτισε μπροστά του κι ἔλεγε: 15 Κύριε, λυπήσου καί σπλαχνίσου τό παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καί ὑποφέρει ἄσχημα, ἀλλά καί κινδυνεύει τόν ἔσχατο κίνδυνο. Διότι πολλές φορές πέφτει στή φωτιά, καί πολλές φορές στό νερό, καί κινδυνεύει ἔτσι νά καεῖ ἤ νά πνιγεῖ. 16 Καί τόν ἔφερα στούς μαθητές σου, ἀλλά αὐτοί δέν μπόρεσαν νά τόν θεραπεύσουν. 17 Ὁ Ἰησοῦς τότε ἀποκρίθηκε: Ὤ γενιά πού τόσα θαύματα εἶδες καί εἶσαι ἀκόμη ἄπιστη, κι ἀπ’ τήν κακία σου εἶσαι διεστραμμένη! Ἕως πότε θά εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι; Φέρτε τόν μου ἐδῶ. 18 Τότε τόν ἐπέπληξε ὁ Ἰησοῦς καί βγῆκε ἀπ’ αὐτόν τό δαιμόνιο καί θεραπεύθηκε τό παιδί ἀπ’ τήν ὥρα ἐκείνη. 19 Τότε οἱ μαθητές πλησίασαν ἰδιαιτέρως τόν Ἰησοῦ καί τοῦ εἶπαν: Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε τό δαιμόνιο αὐτό; 20 Καί ὁ Κύριος τούς εἶπε: Ἐπειδή σᾶς λείπει ἡ πίστη. Διότι ἀληθινά σᾶς λέω, ἐάν ἔχετε πίστη θερμή καί δυνατή σάν τό μικρό σπόρο τοῦ σιναπιοῦ, θά πεῖτε στό βουνό αὐτό, πήγαινε ἀπό ἐδῶ ἐκεῖ, καί θά μετακινηθεῖ. Καί τίποτε δέν θά εἶναι ἀδύνατο σέ σᾶς. 21 Αὐτό ὅμως τό εἶδος τῶν δαιμόνων δέν βγαίνει ἀπό τόν ἄνθρωπο πού ἔχει καταληφθεῖ ἀπό αὐτό, παρά μόνο μέ προσευχή πού συνοδεύεται καί μέ νηστεία, ὥστε ἡ προσευχή νά γίνεται μέ διάνοια ὅσο δυνατόν ἐλαφρότερη καί περισσότερο προσηλωμένη στό Θεό. 22 Κι ἐνῶ αὐτοί περιόδευαν στή Γαλιλαία, τούς εἶπε ὁ Ἰησοῦς: Ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου πρόκειται νά παραδοθεῖ πολύ σύντομα σέ χέρια ἀνθρώπων, 23 καί θά τόν θανατώσουν, καί τήν τρίτη ἡμέρα ἀπό τόν θάνατό του θά ἀναστηθεῖ. Καί οἱ μαθητές λυπήθηκαν πάρα πολύ.

ΜΙΜΗΤΕΣ  ΤΩΝ  ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Αὐγούστου 2022, Ι΄ Ματθαίου (Α΄Κορ. δ΄ 9-16)

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. ἡμεῖς μω­ροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶ­μεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶ­μεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διω­κό­με­­­νοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾿ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ. ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε.

Μιμητὲς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων

Στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ἀπὸ τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολή, ἀκούσαμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο νὰ περιγράφει τὶς δυσμενεῖς συνθῆκες τῆς πολυτάραχης ζωῆς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπιζαν στὴν ἐπιτέλεση τοῦ ὑψηλοῦ ἔργου τους.

1. Ζωὴ κακοπάθειας

«Ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους». Ὁ Θεός, δηλαδή, παρουσίασε ἐμᾶς τοὺς Ἀποστόλους στὰ μάτια τοῦ κόσμου ὡς τελευταίους, ὡς κατάδικους ποὺ πρόκειται νὰ θανατωθοῦν, τονίζει ὁ μέγας Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν. Γίναμε θέαμα στοὺς ἀγγέλους καὶ στοὺς ἀνθρώπους. Μᾶς θαυμάζουν οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι, ἐνῶ μᾶς περιφρονοῦν καὶ μᾶς χλευάζουν οἱ ἄπιστοι. Ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι θεωρούμαστε ἀπὸ τοὺς ἄπιστους ἀνόητοι γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἐσεῖς ὅμως οἱ πιστοὶ θεωρεῖσθε φρόνιμοι. Ἐμεῖς εἴμαστε ἀσθενεῖς καὶ καταδιωκόμαστε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἐσεῖς ὅμως εἶσθε ἰσχυροί, διότι δὲν σᾶς βρῆκε κάποιος πειρασμός. Ἐσεῖς εἶσθε ἔνδοξοι· ἐμεῖς ἀντίθετα εἴμαστε περιφρονημένοι.

«Ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ δι­ψῶ­μεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀ­στατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί». Πεινοῦμε καὶ ὑποφέρουμε ἀπὸ δίψα στὶς περιοδεῖες μας, ὑποφέρουμε ἀπὸ τὸ ψύχος, δεχόμαστε κακομεταχειρίσεις ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ δὲν παραμένουμε σὲ μόνιμη κατοικία, ἀλλὰ διαρκῶς περιπλανιόμαστε ἐδῶ κι ἐκεῖ. Κοπιάζουμε δουλεύοντας μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια.

Τί παράδοξο! Οἱ Ἀπόστολοι, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουν κάθε εὐκολία καὶ ἄνεση στὸ ἱερὸ ἔργο τους ἀπὸ τὸν πανάγαθο Θεό, τὸν Ὁποῖο κήρυτταν, αὐτοὶ ποὺ θὰ ἦταν δίκαιο νὰ τιμῶνται καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὸν ἀτίμητο θησαυρὸ τῆς πίστεως, τὸν ὁποῖο τοὺς παρέδωσαν, αὐτοὶ ἔγιναν τὸ πιὸ ἀξιοκαταφρόνητο θέαμα τῶν ἀνθρώπων. Ἀντιμετώπισαν ἀπερίγραπτες δυσκολίες, προκειμένου νὰ ἐπιτελέσουν τὴν ὕψιστη ἀποστολή τους. Κακοπάθησαν, διώχθηκαν, στερήθηκαν. Ἔζησαν ζωὴ σκληρή, γεμάτη πόνο καὶ ἔκαναν ὑπομονή. Δὲν γνώρισαν ἄνεση, δὲν ζήτησαν καλοπέραση, δὲν πόθησαν ἐπίγειες ἀπολαύσεις.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι καὶ στὴ δική μας ζωὴ κάποτε ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὸν κόπο, τὸν πόνο, μὲ τὴν ἀδικία καὶ τὸν διωγμό. Εἴτε αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ κάποια πολυώδυνη ἀσθένεια, εἴτε ἀπὸ κάποια ἀδικία στὴν ἐργασία μας, εἴτε ἀπό τὴ διασάλευση τῆς ἁρμονικῆς συνυπάρξεως στὴν οἰκογένεια. Ἐπιτρέπει κάποτε ὁ Θεὸς νὰ ξεπροβάλει στὴν πορεία μας κάποια δυσκολία, ἕνα ἐμπόδιο, ἕνας πειρασμός. Εἶναι ὁπωσδήποτε ἕνας ἀγώνας ἡ ζωὴ αὐτή.

Ὅμως στὸν ἀγώνα αὐτὸ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι μᾶς ἐμπνέουν μὲ τὸ παράδειγμά τους. Μᾶς προτρέπουν νὰ μὴ δυσφοροῦμε στὶς δυσκολίες, νὰ μὴν κλονιζόμαστε, ὅταν τὰ πράγματα ἔρχονται διαφορετικὰ ἀπὸ ὅ,τι προγραμματίζαμε, νὰ μὴν παραιτούμαστε ἀπὸ τὸν ἀγώνα μας, ὅταν ἔχουμε ἐμπόδια σὲ αὐτόν, ὅταν δεχόμαστε πολεμικὴ σὲ κάποιο ἱερὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦμε· ἀλλὰ νὰ κάνουμε ὑπομονή, ἔχοντας πλήρη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Ὅσο περισσότερος εἶναι ὁ κόπος μας, τόσο λαμπρότερο θὰ εἶναι καὶ τὸ στεφάνι ποὺ θὰ λάβουμε ἀπὸ τὸν ἀγωνοθέτη Κύριο.

2. Μὲ συγχωρητικότητα καὶ ἀγάπη

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ἀποτυπώνεται ἀκόμη περισσότερο τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. «Λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν· διωκόμενοι ἀνεχόμεθα· βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν», σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἐνῶ μᾶς βρίζουν καὶ μᾶς περιγελοῦν, ἐμεῖς ὄχι μόνο δὲν τοὺς ἐκδικούμαστε, ἀλλὰ εὐχόμαστε τὸ καλό τους. Ἐνῶ μᾶς καταδιώκουν, δείχνουμε ἀνοχὴ στοὺς διῶκτες μας. Ἐνῶ μᾶς συκοφαντοῦν, ἀπαντοῦμε μὲ λόγια γλυκὰ καὶ παρηγορητικά. Ἔχουμε καταντήσει σὰν σκουπίδια τοῦ κόσμου καὶ ἀποβράσματα τῆς κοινωνίας.

Δὲν θέλω μ᾿ αὐτὰ ποὺ σᾶς γράφω νὰ σᾶς ντροπιάσω, συνεχίζει, ἀλλὰ σᾶς συμβουλεύω σὰν παιδιά μου ἀγαπητά. Σᾶς συμβουλεύω μὲ πατρικὴ στοργή. Ἔχετε ἴσως πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ δασκάλους στὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια. Πατέρα πνευματικὸ ὅμως ἔχετε μόνο ἐμένα. Διότι ἐγώ, μὲ τὴ Χάρι ποὺ μοῦ ἔδωσε ἡ κοινωνία καὶ ἡ σχέση μου μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, σᾶς γέννησα πνευματικὰ μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι πατέρας σας, σᾶς παρακαλῶ νὰ γίνετε μιμητές μου.

Εἶναι ὄντως ἀξιοθαύμαστη ἡ συγχωρητικότητα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ὄχι μόνο δὲν κρατοῦσαν κακία καὶ δὲν ἀνταπέδιδαν τὶς λοιδορίες καὶ τὶς συκοφαντίες τῶν διω­κτῶν τους, ἀλλὰ ἐπιπλέον ἔδειχναν ἀγάπη. Εὐγνωμονοῦσαν τοὺς διῶκτες τους σὰν νὰ ἦταν μεγάλοι τους εὐεργέτες.

Αὐτὸ τὸ παράδειγμά τους καλούμαστε νὰ ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς ὡς μιμητές τους. Ὁπωσδήποτε ὑπάρχουν ἄνθρωποι στὸ περιβάλλον μας, οἱ ὁποῖοι μᾶς προκαλοῦν δυσκολίες μὲ τὴ συμπεριφορά τους. Κάποτε ἡ συν­εργασία καὶ ἡ συμβίωση μαζί τους καθιστᾶ τὴ ζωή μας μαρτυρική. Ἂς συγχωροῦμε παρόλα αὐτὰ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἰδιοτροπίες τους. Ἂς τοὺς ἀπαντοῦμε μὲ ἀγάπη σὲ ὅσες δυσ­κολίες μᾶς προξενοῦν μὲ τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις τους, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ μεγάλους εὐεργέτες μας. Εἶναι εὐεργέτες μας! Διότι, χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζουν, μᾶς δίνουν μιὰ χρυσὴ εὐκαιρία: νὰ γίνουμε μιμητὲς τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐπάνω στὸν Σταυρὸ ἔδειξε τὴ μεγάλη μακροθυμία του, προσευχόμενος γιὰ τοὺς σταυρωτές του.

https://www.osotir.org/2022/08/15/mimites-ton-agion-apostolon/

06 Ιουλίου, 2022

Οἱ πύρινες γλῶσσες τοῦ Πνεύματος

 Τὸ περίμεναν ὅλοι μαζὶ οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Δὲν ἤξεραν ὅμως τὴν ἡμέρα ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ ἔκανε αἰσθητὴ τὴν παρουσία Του. Καὶ ἦρθε ξαφνικά, τὴν πεντηκοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἀκούστηκε πρῶτα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ φοβερὴ βοή, δυνατή, σὰν νὰ ἦταν ἰσχυρὸς καὶ ὁρμητικὸς ἄνεμος. Καὶ μετὰ εἶδαν μπροστά τους οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι παράδοξο θέαμα: Μιὰ γλώσσα πύρινη κάθισε στὴν κεφαλὴ κάθε Ἀποστόλου ξεχωριστά (βλ. Πράξ. β΄ 3). Ὅλο αὐτὸ δὲν ἦταν μόνο μιὰ ἁπλὴ ἐξωτερικὴ εἰκόνα. Ἀλλὰ καὶ μιὰ βεβαίωση. Ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο εἶναι δραστικὸ σὰν τὴ φλόγα τῆς δυνατῆς φωτιᾶς. Καὶ πρῶτα ἔνιωσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι τὴν ἡμέρα ἐκείνη τὴ φωτιστικὴ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ξαφνικὰ ἔφυγαν τὰ σκοτεινὰ νέφη ποὺ ἔπνιγαν τὸ νοῦ τους καὶ ἁπλώθηκε ἕνα οὐράνιο γαλήνιο φῶς ποὺ ἔφερε τέτοια διαύγεια κρυστάλλινη στὴν ἀδύνατη καὶ πτωχὴ μνήμη τους, ὥστε θυμήθηκαν μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια ὅλα ὅσα εἶχαν ζήσει καὶ ἀκούσει κοντὰ στὸ θεῖο Διδάσκαλο. Καὶ ὅσα ἀπὸ αὐτὰ τοὺς ἦταν ἀκατάληπτα ἢ αἰνιγματικά, τώρα γίνονταν μέσα τους σαφὴ καὶ κατανοητά. Τώρα ἀντιλήφθηκαν τὸ βάθος καὶ τὴ λυτρωτικὴ σημασία τῶν γεγονότων τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μας.

Τώρα ἐκπληρωνόταν ἡ μεγάλη ὑπόσχεση ποὺ εἶχαν ἀκούσει ἀπὸ τὸν Κύριο, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο θὰ τοὺς «ὑπομνήσει», θὰ τοὺς θυμίσει καὶ θὰ τοὺς «διδάξει» τὰ πάντα (Ἰω. ιδ΄ [14] 26). Πόσο εὐτυχισμένη κατάσταση βιώνουν τώρα οἱ Μαθητές! Δὲν φοβοῦνται νὰ μὴ λαθεύσουν ἢ ἀστοχήσουν στὰ θεῖα τους σωτήρια κηρύγματα. Σὲ λίγο θὰ ἀρχίσουν νὰ μιλοῦν χαρισματικὰ καὶ νὰ σαγηνεύουν καὶ νὰ φωτίζουν τὸν κόσμο μὲ τὸ φῶς τῆς θεογνωσίας τοῦ Χριστοῦ. Θὰ προχωροῦν μὲ χαρά, διότι ἔχουν πλέον ὁδηγό - φῶς τὸ ἀλάνθαστο Πανάγιο Πνεῦμα. Αὐτὸ ποὺ ὁδηγεῖ εἰς «πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ις΄ [16] 13)· καὶ θὰ τοὺς ἀσφαλίζει ἀπὸ κάθε πλάνη ἢ αἵρεση καὶ θὰ τοὺς ὑπαγορεύει μυστικὰ τὶς ἀπαντήσεις ποὺ θὰ ἔδιναν στοὺς πολέμιους διῶκτες τους. Τὴν ἡμέρα ὅμως τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου γεύθηκαν καὶ τὴν καθαρτικὴ ἐμπειρία τῆς φλόγας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ φωτιὰ ἔχει δύναμη καθαρτική. Ἀπ’ ὅπου περάσει καθαρίζει, ἐξαγνίζει καὶ ἀπολυμαίνει τὰ πάντα. Τὴ γῆ τὴν κάνει καινούργια, ἕτοιμη νὰ δεχθεῖ τὴ σπορά. Τὰ μέταλλα τὰ κάνει νὰ λάμπουν καὶ τὸ νερὸ νὰ πίνεται ἄφοβα, διότι τὸ καθαρίζει ἀπὸ τὰ μικρόβια. Μιὰ τέτοια καθαρτικὴ φωτιά, πνευματικὴ στὴ φύση της, ἄγγιξε τὶς καρδιὲς τῶν Μαθητῶν τὴν ἡμέρα ἐκείνη. Καὶ ὅλα τὰ παλαιὰ τὸ «πῦρ» τῆς Πεντηκοστῆς τὰ ἔκαψε, τὰ ἐξαφάνισε. Ἐπέφερε ὁλοκληρωτικὴ ἀλλαγή. Καὶ ἀφοῦ καθάρισε τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, τοὺς ἀνέδειξε νέες ὑπάρξεις, «καινοὺς» ἀνθρώπους, ἀναγεννημένους. Καὶ τοὺς παρέδωσε στὴν Ἐκκλησία ἐξαγνισμένους, «λάμποντας, ἀστράπτοντας, ἠλλοιωμένους». Μὲ νέα φρονήματα οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ξεκινοῦν πλέον τὸ μεγάλο τους ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν μέχρι τὶς ἐσχατιὲς τῆς γῆς. Ζοῦν τὴ νέα ζωὴ τοῦ Πνεύματος μὲ αὐστηρὴ συνέπεια. Ζοῦν μὲ καθαρότητα καὶ ἁγιότητα, μὲ ὁλοκληρωτικὴ αὐταπάρνηση καὶ βαθιὰ ταπεινοφροσύνη. Γίνονται ἐκπληκτικὰ ἀντίγραφα τοῦ θείου Διδασκάλου, αὐθεντικὰ πρότυπα ἀρετῆς. Ὁδηγοὶ ποὺ ζοῦν μέσα στὴν ἔνθεη Χάρι τῆς «ἄλλης βιοτῆς». Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο! Θεῖο ζωοποιὸ δῶρο στὴ βασανισμένη γῆ μας. Δὲν συγκροτεῖ μόνο τὸν θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ συγκροτεῖ καὶ συγκρατεῖ καὶ τὴν πνευματικὴ ὕπαρξη καθενὸς Χριστιανοῦ ξεχωριστά. Αὐτὴ τὴ θεϊκὴ πύρινη φλόγα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ κρύβεται στὰ βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ποὺ μᾶς δόθηκε δωρεὰν ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο Κύριο τὴν ἡμέρα ποὺ βαπτισθήκαμε καὶ χρισθήκαμε μὲ τὸ ἅγιο Χρίσμα, ἂς μὴν τὴν σβήνουμε ποτέ. «Τὸ Πνεῦμα μὴ σβέννυτε» (Α΄ Θεσ. ε΄ 19), μᾶς προτρέπει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Σβήνει καὶ ἀδυνατίζει ἡ φλόγα, ὅταν ὁ ἄνθρωπος παραδίδει τὸν ἑαυτό του ἑκούσια στοὺς ἀνέμους τῶν πειρασμῶν καὶ ἀφήνεται νὰ ἁλυσοδένεται μὲ τοὺς κρίκους τῶν παθῶν. Ἂς δεχθοῦμε λοιπὸν μὲ εὐγνωμοσύνη τὸ θεῖο δῶρο τῆς πύρινης φλόγας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἂς τὴν ἀφήσουμε νὰ ἐνεργεῖ τὰ δραστικά της θαύματα μὲ τὴ φωτιστικὴ καὶ καθαρτική της δύναμη. Καὶ πορευόμενοι πάντοτε «τῷ πνεύματι ζέοντες» (Ρωμ. ιβ΄ [12] 11), νὰ ἀποδεικνυόμαστε καθημερινὰ ἄξιοι πιστοὶ δοῦλοι Του.ΟΣΩΤΗΡ2156

01 Ιουλίου, 2022

Ο Πρωτόκλητος των Aποστόλων Ανδρέας και το Λιμάνι της Πάτρας

 

Του Δρος Σταύρου Γουλούλη

Αξίζει λίγη νηστεία για όσα έπραξαν οι Απόστολοι. Πολύ λίγα ξέρουμε. Ο Απόστολος Ανδρέας, ο πρώτος μαθητής του Χριστού, τι έκανε; Ήταν παρών στον Ιορδάνη, ως μαθητής του Προδρόμου, αλλά δέχτηκε με έναν άλλον τον νέο Διδάσκαλο. Ρώτησαν «ποῦ μένεις; …ἦλθαν οὖν καὶ εἶδαν ποῦ μένει καὶ παρ’αὐτῷ ἔμειναν τὴν ἡμέραν ἐκείνην». σημειώνει ο ευαγγελιστής ακόμη και την ώρα: «ἦν ὡς δεκάτη», δηλαδή απόγευμα. Έτσι, ως ο πρώτος κληθείς μαθητής οδήγησε αμέσως τον αδελφό του Σίμωνα Πέτρο στον Χριστό (Ιω.1.35-42).

Ο Ιωάννης αναφέρει ότι ο Σίμων ονομάσθηκε, τότε, με το μυητικό όνομα «Κηφάς, ὃ ἑρμηνεύεται Πέτρος» -συμβολίζει την πίστη ως το θεμέλιο της Εκκλησίας [Μτ.16.18]. 

Για τον Ανδρέα δεν αναφέρει αν έλαβε κι αυτός μυητικό όνομα. Όμως οι δύο αδελφοί ως ηγετικό δίδυμο των Μαθητών (Μτ. 1.18-19. Μκ.1 .16-18) πλαισιώνονταν από τους υιούς του Ζεβεδαίου Ιάκωβο και Ιωάννη που ονομάσθηκαν Βοηναργές (υιοί βροντής, λόγου: Μάρκ. 3:17). 

Να ονομάσθηκε Πιστός ο ένας, Ανδρέας (ανδρείος) ο άλλος, ως μαθητής του πλέον μαχητή προφήτη, του Προδρόμου, με το δικό του μυητικό όνομα, όπως επικράτησε στα ελληνικά; 

Διαφορετικά πως εξηγείται ο ένας να έχει ελληνικό όνομα και ο άλλος εβραϊκό; 

Στον ιδρυτικό κατάλογο των Πράξεων (1.12-14) είναι τέταρτος, μετά τους Πέτρο, Ιωάννη, Ιάκωβο, τους τρεις παρόντες στην Μεταμόρφωση. Άγνωστο αν ο Ανδρέας συμμετείχε στη Σύνοδο της Ιερουσαλήμ το 48 μ.Χ. (Πρ.15.6 κ.ε., Γαλ. Κεφ.2). Αν ο Πέτρος όπως δείχνουν οι πρώτοι κατάλογοι παπών έζησε στη Ρώμη ως το θάνατό του (Ιω.21.18-19: «ὅταν γηράσῃς, ἐκτενεῖς τὰς χείρας σου», δηλαδή ως σταυρωθείς), ο Ανδρέας έζησε στο τέλος της ζωής του στην Πάτρα όπου επίσης σταυρώθηκε σε ελιά (υπολογίζεται περί το 60 μ.Χ.).

Ο Ανδρέας αναφέρεται στην αγιολογική του παράδοση ως ο μεγάλος ιεραπόστολος της ελληνικής Ανατολής, από όλον τον Εύξεινο Πόντο, Ν. Βαλκανική ως την Πάτρα. Είναι ο πρωτεύων απόστολος του χώρου εμβέλειας των Ελλήνων, αν και περισσότερο γνωστός είναι ο Παύλος, που παρέμεινε κυρίως στην Κόρινθο, έδρα της επαρχίας της Αχαΐας. Το Μαρτύριο ο απόστολος Ανδρέας το υπέστη στην Πάτρα, στον δρόμο προς Ολυμπία και δίπλα στη θάλασσα, στη θέση μιας πηγής. Σήμερα στη θέση αυτή υπάρχει ο παλαιός ναός του αποστόλου Ανδρέα που κτίσθηκε μετά την Απελευθέρωση (1836-1843), και ο νέος ναός που εγκαινιάσθηκε το 1974.

Γιατί ο Ανδρέας έμενε στην Πάτρα και όχι στην Κόρινθο; Κατ’αρχήν γιατί να είναι υπό την επίβλεψη του ρωμαίου ανθύπατου της Ελλάδας; Αντίθετα η Πάτρα ήταν κέντρο οδικών και θαλάσσιων δρόμων μέχρι και τη Βυζαντινή εποχή (1. Αθήνα – Κόρινθος – Πάτρα, 2. Μεσσήνη – Ολυμπία – Πάτρα, 3. Πάτρα – Ναύπακτος – Δελφοί – Λαμία – Λάρισα – Θεσσαλονίκη. 5. Πάτρα – Νικόπολις – Βουθρωτό, κλπ, μέσω Ιονίου πελάγους. Ήταν λιμάνι το ενδιάμεσο μεταξύ της ζώνης Νότιας Ελλάδας, Αιγαίου-Εύξεινου Πόντου, και της Κάτω Ιταλίας προς Ρώμης (Στον ασφαλή κόλπο από Κόρινθο ως το Ρίο μπορούσαν να δένουν καράβια). [Ένας δεύτερος δίαυλος για τα πλοία από Ανατολική Μεσόγειο, όπως δείχνει το ταξίδι του Παύλου προς τη Ρώμη, γινόταν από την Παλαιστίνη προς Νότια Κρήτη, Μάλτα και Σικελία-Ιταλία]. Η Πάτρα ακόμη οδηγούσε στην Ολυμπία της Ηλείας. Ο χάρτης της Ανατολικής Μεσογείου-Ευξείνου Πόντου ως το Ταίναρο είναι μόνος του ένα πλήρες αρχείο δρομολογίων που έρχεται πάνω στα δεδομένα της παράδοσης του Ανδρέα. Ή και αντιστρόφως. Η παράδοση που συνδέει την Πάτρα και τον Ανδρέα με το Βορειοανατολικο ρωμαϊκό κράτος έχει ιστορική βάση. Επομένως όλος ο ελληνικός κόσμος, κυρίως μέσω του Βόρειου ανατολικού ναυτικού δρόμου, δηλαδή μέσω του Βυζαντίου, ήταν σαν να διερχόταν μετακινούμενος στην Πάτρα και να ερχόταν σε επαφή με τον Πρωτόκλητο Ανδρέα. Όλα τα εμπορεύματα, πρώτα από όλα το σιτάρι, από Νότια Ρωσία (Ουκρανία), Θράκη, Μικρά Ασία με προορισμό τη Ρώμη, περνούσαν από την Πάτρα. Μήπως έτσι μπορεί να εξηγηθεί η σύνδεση της μεταγενέστερης τιμής του αγίου με τα σιτηρά-άλευρα που εντοπίζεται στον 6ο αι.;

Η Πάτρα ήταν αποστολική έδρα της Ελλάδας, όπως και η Κόρινθος, λόγω του αποστόλου Παύλου. Όμως καμία άλλη πόλη δεν περιείχε τάφο αποστόλου, εκτός των τειχών της πόλεως. Μόνον η Έφεσος -όπου επίσης διέμενε ο Παύλος-, έζησε και απέθανε ο Ιωάννης Θεολόγος. Στην Έφεσο κτίσθηκε ο ναός του αποστόλου αυτού που έγινε μεγάλο προσκύνημα, αλλά στην Πάτρα δεν υπήρξε κάτι ανάλογο. Πέραν του ότι ο νότιος ελλαδικός χώρος, πέραν της Θεσσαλονίκης, δεν προσέχθηκε από το Βυζάντιο με εκτέλεση μεγάλων έργων, ρόλο έχει ότι η Αχαΐα είναι σεισμογενής περιοχή. Κοντά είναι η Ελίκη, πόλη που εξαφανίστηκε κάτω από τη θάλασσα μέσα σε μία στιγμή (373 π.Χ.). Εξάλλου ο Κωνστάντιος μετέφερε το λείψανο του αποστόλου Ανδρέα στην Κων/πολη το 357. Δεν ασχολήθηκε όμως να κτισθεί ανάλογο Μαρτύριο στην Πάτρα. Οι αυτοκράτορες ενισχύουν την ιεραποστολική παράδοση της Κων/πολης αρκετά νωρίς, αλλά αυτό τονίσθηκε ιδιαίτερα τον 9ο αι. Τότε για να αντιπαραβληθεί με το Πρωτείο της Ρώμης που εξήρε τον πρώτο των Μαθητών Πέτρο, εξάρθηκε από το Βυζάντιο ο Πρωτόκλητος των αποστόλων Ανδρέας.

Είναι κατανοητό γιατί προτίμησε να μείνει στην Πάτρα κάποιο απροσδιόριστο διάστημα και ουσιαστικά να είναι σύνδεσμος με τον αδελφό του στη Ρώμη. Ίσως δεν το μάθουμε ποτέ το τι ακριβώς διαμείφθηκε μεταξύ τους, του Πιστού σαν πέτρα αρχηγού και του Ανδρείου μαχητή πρωτόκλητου, κατά παράδοση ο ένας στη Ρώμη και ο άλλος στην Πάτρα, στις πύλες ελληνόφωνης Ανατολής και λατινόφωνης Δύσεως. Μεγάλες αποστολές πάντως αναλαμβάνουν αδελφοί.

https://www.dogma.gr/dialogos/o-protoklitos-ton-apostolon-andreas-kai-to-limani-tis-patras/147044/

ΑΠ

Άγιοι Απόστολοι: Tόποι που Δίδαξαν και ο Τρόπος Μαρτυρίου τους

 

Σχεδόν, όλοι, είχαν μαρτυρικότατο τέλος, ένεκα της αγάπης που είχαν προς τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Ήταν οι κήρυκες του Ευαγγελίου, οι αποστολικές σάλπιγγες που διατράνωσαν και διαγόρευσαν το ευαγγελικό μήνυμα στα πέρατα της Οικουμένης, κάνοντας ιεραποστολή με τα μέσα, βέβαια, της εποχής.

Σχεδόν, όλοι, είχαν μαρτυρικότατο τέλος, ένεκα της αγάπης που είχαν προς τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Στο σύντομο αυτό κείμενο, παραθέτουμε λακωνικά και με τη μορφή κωδικοποίησης τους τόπους που δίδαξε κάθε Απόστολος του Χριστού και τον τρόπο-είδος με το οποίο και μαρτύρησε:

1. Άγιος Απόστολος Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος: δίδαξε σε Βιθυνία, παραθαλάσσιες πόλεις του Πόντου, Αρμενία, Σκυθία, Βυζάντιο, Θράκη, Μακεδονία, Θεσσαλία, Αχαΐα. Σταυρώθηκε χιαστί στην Πάτρα.

2. Άγιος Ιάκωβος του Ζεβεδαίου: με κέντρο την πόλη των Ιεροσολύμων, έδρασε στην ευρύτερη Ιουδαία. Σφαγιάστηκε με μαχαίρι στην Ιερουσαλήμ, κατά διαταγή του Ηρώδη Αγρίππα.

3. Άγιος Φίλιππος: Κήρυξε στη Μικρά Ασία, έχοντας για βοηθό την αδελφή του Μαριάμνη. Σταυρώθηκε στην Ιερόπολη της Φρυγίας.

4. Άγιος Θωμάς: κήρυξε στη Μεσοποταμία, στους Πέρσες και στους Μήδους έως τις Ινδίες. Θανατώθηκε αφού επλήγη στην πλευρά δι᾿ ακοντίων.

5. Άγιος Ναθανιήλ (ή Βαρθολομαίος): δίδαξε σε Αρμενία, Ινδία. Σταυρώθηκε στην Ουρβανόπολη των Ινδιών.

6. Άγιος Ματθαίος: δίδαξε σε Αιθιοπία, Συρία, Περσία, Μακεδονία και φονεύθηκε δια λιθοβολισμού.

7. Άγιος Ιάκωβος του Αλφαίου: κήρυξε στην Αίγυπτο και τον κρέμασαν.

8. Άγιος Σίμων ο Κανανίτης: δίδαξε σε Αίγυπτο, Αφρική, Βρετανία. Σταυρώθηκε στην Αφρική.

9. Άγιος Ιούδας του Ιακώβου ή Θαδδαίος: κήρυξε σε Αραβία, Μεσοποταμία. Κρεμάσθηκε και επλήγη διά τόξων.

10. Άγιος Ματθίας: κήρυξε στην Αιθιοπία, όπου και μαρτυρήσας πέθανε.

11. Άγιος Πέτρος: κήρυξε σε Ιουδαία, Σικελία, Ρώμη και σταυρώθηκε ανάποδα.

12. Άγιος Παύλος: κήρυξε κάνοντας τέσσερις ιεραποστολικές περιοδείες, από Ιερουσαλήμ έως περιοχή του Ιλλυρικού και Ρώμη και Ισπανία. Αποκεφαλίσθηκε.

https://www.dogma.gr/dialogos/agioi-apostoloi-topoi-pou-didaksan-kai-o-tropos-martyriou-tous/146994/

20 Ιουνίου, 2022

ΑΛΙΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Σε μιὰ ἀκρογιαλιὰ τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Κάποιοι ψαράδες ἔριχναν δίχτυα στὴ θάλασσα, δυὸ ἀδέλφια, ὁ Σίμων καὶ ὁ Ἀνδρέας, καὶ ἄλλα δύο, οἱ γιοὶ τοῦ Ζεβεδαίου, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Ἦταν μιὰ συνηθισμένη ἡμέρα, ποὺ ὅμως τὴν ἔκανε πολὺ διαφορετικὴ ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου. Οἱ ἁπλοϊκοὶ αὐτοὶ ἄνθρωποι γνώριζαν τὸν Κύριο καὶ εἶχαν συζητήσει μαζί Του. Ἀλλὰ τώρα ὁ Κύριος τοὺς ἀπευθύνει κλήση ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως: «Ἀκολουθῆστε με ὡς μαθητές μου, κι Ἐγὼ θὰ σᾶς δώσω τὴ Χάρι νὰ ἁλιεύετε ἀνθρώπους ἀντὶ γιὰ ψάρια». Κι ἐκεῖνοι τὰ ἄφησαν ὅλα καὶ Τὸν ἀκολούθησαν. 

Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ ἂς δοῦμε γιατί ὁ Κύριος κάλεσε τέτοιους ἁπλοὺς ἀνθρώπους στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. 

1. Ἐκλεκτὰ σκεύη τῆς Χάριτος οἱ ταπεινοὶ 

Ὁ Κύριος ζητοῦσε μαθητές, ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου οἱ ὁποῖοι, ἀπερίσπαστοι ἀπὸ κάθε ἄλλη μέριμνα, θὰ ἐκπαιδεύονταν κοντά Του γιὰ νὰ γίνουν Ἀπόστολοι· δηλαδὴ αὐθεντικοὶ κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, ἀξιόπιστοι μάρτυρες τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου Του, στύλοι τῆς Ἐκκλησίας Του. Θὰ ἀποστέλλονταν νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσμο, ἕτοιμοι νὰ ὑπο-μείνουν ἀκόμη καὶ τὸν θάνατο γιὰ τὸν Κύριο καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Ἀλλὰ αὐτὴ τὴ μοναδικὴ ἀποστολὴ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ τὴν φέρουν σὲ πέρας ἄνθρωποι. Καμία ἀνθρώπινη δύναμη δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ κερδίσει τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, νὰ τοὺς πείσει νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς συνήθειές τους, νὰ ἀφήσουν τὴ ζωὴ τῶν παθῶν καὶ νὰ ζήσουν ζωὴ ὑψηλή, τὴ ζωὴ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος. Αὐτὸ τὸ ἔργο θὰ τὸ ἐπιτελοῦσε οὐσιαστικὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἁπλῶς ἔπρεπε νὰ βρεθοῦν ἄνθρωποι κατάλληλοι νὰ γίνουν φορεῖς τῆς θείας Χάριτος. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος δὲν πῆγε στὰ παλάτια τῆς ἐποχῆς νὰ καλέσει πρίγκιπες ἐκπαιδευμένους νὰ ἐξουσιάζουν λαούς, οὔτε κατέφυγε στὶς σχολὲς τῶν ραββίνων, τὶς θεολογικὲς σχολὲς τῆς ἐποχῆς, γιὰ νὰ ζητήσει τοὺς καλύτερους γνῶστες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Δὲν ζήτησε ἀνθρώπους μὲ ἱκανότητες, γνωριμίες, χρήματα· ζήτησε ἀνθρώπους μὲ ἁπλὴ καὶ ταπεινὴ καρδιά, μὲ καθαρότητα καὶ εὐθεία προαίρεση, ὅπως ἦταν αὐτοὶ οἱ Γαλιλαῖοι ψαράδες. Γιατὶ σὲ τέτοιες καρδιὲς ἀναπαύεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, καὶ τέτοιοι ἄνθρωποι γίνονται ἐκλεκτὰ σκεύη τῆς Χάριτος, ἄξιοι νὰ φανερώνουν μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸν λόγο τους τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. 

2. Οἱ Ἅγιοι δοξάζουν τὴν Ἐκκλησία 

Ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν δὲν καταξιώνεται ὅταν διαφημίζεται ἀπὸ τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης, οὔτε ὅταν τιμᾶται μὲ προνόμια καὶ ἰδιαίτερες ἐξουσίες. Οὔτε εὐημερεῖ ὅταν ἔχει πιστοὺς μὲ ἐξαιρετικὲς ἱκανότητες καὶ σπουδές, μὲ θέσεις στὰ Ὑπουργεῖα ἢ μὲ μεγάλες περιουσίες ποὺ θὰ μποροῦν νὰ κάνουν δωρεές. Ἡ Ἐκκλησία προοδεύει ὅταν ἔχει μέλη ταπεινά, δεκτικά. Τότε ἡ θεία Χάρις κατασκηνώνει σ᾿ αὐτούς, τοὺς καθιστᾶ θεοφόρους καὶ μέσῳ αὐτῶν ἐπιτελεῖ μεγάλα καὶ θαυμαστά. Ἕνας ἀγράμματος μοναχός, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, μὲ τὴ φλόγα του γιὰ τὸν Χριστὸ «ἐπόλισε τὰς ἐρήμους», ἔκανε τὶς ἐρήμους πόλεις, ἐνέπνευσε χιλιάδες πιστοὺς νὰ γίνουν μοναχοί· ἐνῶ ἀντίθετα ἕνας μορφωμένος καὶ ἱκανότατος ἱερέας, ὁ Ἄρειος, τάραξε τὴν Ἐκκλησία καὶ ἔγινε πρόξενος ἀπωλείας πολλῶν ψυχῶν. Δύο ὀλιγογράμματοι ἀσκητὲς τῆς ἐποχῆς μας, ὁ ὅσιος Παΐσιος καὶ ὁ ὅσιος Πορφύριος, δόξασαν τόσο πολὺ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ὠφέλησαν τόσες ψυχές, ὅσες δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ὠφελήσουν πολλοὶ ταλαντοῦχοι συγγραφεῖς, σπουδασμένοι θεολόγοι καὶ ἱκανοὶ ἱεροκήρυκες. Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει ὅτι ἡ εὐφυΐα, ἡ μόρφωση καὶ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἀνθρώπινο προσὸν εἶναι κακό. Ὅλα δῶρα τοῦ Θεοῦ εἶναι, καὶ ἐκεῖνος ποὺ τὰ ἔχει, τὰ ἀξιοποιεῖ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο ὅταν τὰ χρησιμοποιεῖ ταπεινά, ὑποτασσόμενος στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὑπάρχουν ἐξάλλου καὶ μορφωμένοι Ἅγιοι, ὅπως οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, ἢ πρόσφατα ὁ ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος ἦταν καθηγητὴς Πανεπιστημίου. Ἁπλῶς ἡ πρόοδος τῆς πίστεως δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ κατὰ κόσμον προσόντα ἀλλὰ πρωτίστως ἀπὸ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ. 

   

Μιὰ συνηθισμένη μέρα στὴ λίμνη τῆς Γεννησαρὲτ ὁ Θεάνθρωπος πλησίασε κάποιους ἁπλοὺς ψαράδες τὴν ὥρα τῆς δουλειᾶς τους καὶ τοὺς εἶπε: «Δεῦτε ὀπίσω μου». Ἐκεῖνοι ἀμέσως Τὸν ἀκολούθησαν. Τόσο ἁπλά. Δὲν φαίνεται νὰ ἔδωσε κανεὶς ἄλλος ἰδιαίτερη σημασία στὸ περιστατικό. Καὶ ὅμως, ἡ ἡμέρα αὐτὴ τῆς

κλήσεώς τους ἐπρόκειτο ν᾿ ἀλλάξει τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου. Ἡ πίστη μας εἶναι μυστήριο ποὺ κατακτᾶ ἀθόρυβα τὸν κόσμο, εἶναι μυστήριο ποὺ ἐπιτελεῖται στὶς καλοπροαίρετες καρδιές· στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀρνοῦνται ὅλα τὰ ἀνθρώπινα στηρίγματα καὶ μὲ ἁπλότητα ἐμπιστεύονται τὸν Θεό. Αὐτὴ τὴν ἁπλότητα, αὐτὴ τὴν ταπείνωση νὰ ποθήσουμε καὶ ἐμεῖς, γιὰ νὰ ζήσουμε τὸν Θεό, γιὰ ν᾿ ἀλλάξει ἡ ζωή μας, γιὰ ν᾿ ἀλλάξει ὁ κόσμος.ΟΣΩΤΗΡ2157

30 Μαΐου, 2022

Ο διάβολος σκάει όταν δοξάζουμε τον Θεό στις δύσκολες στιγμές των θλίψεων και των δοκιμασιών μας

Το Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής του Τυφλού μας παρουσιάζει τον Απόστολο Παύλο να βρίσκεται στους Φιλίππους της Μακεδονίας μαζί με τον Απόστολο Σίλα. Εκεί κάποια στιγμή ο Παύλος έβγαλε δαιμόνιο από μία νεαρή δούλη, το οποίο με τις μαντείες του παρείχε πολλά κέρδη στους κυρίους της.

Αυτοί, όταν είδαν ότι έχασαν την πηγή του κέρδους τους, για να εκδικηθούν τους αγίους Αποστόλους, τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν στον δικαστή με άδικες κατηγορίες. Τελικά οι άνθρωποι του Θεού τιμωρήθηκαν και φυλακίσθηκαν.

Παρόλα αυτά τη νύκτα μέσα στη φυλακή ανέπεμπαν προσευχές και ύμνους στον Θεό. «Κατά δε το μεσονύκτιον Παύλος και Σίλας προσευχόμενοι ύμνουν τον Θεόν» (ΠΡΑΞ. 16, 25). Ας δούμε λοιπόν τι δείχνει η δοξολογία των αγίων Αποστόλων υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες και πως μπορεί αυτό να ωφελήσει κι εμάς.

Ο Απόστολος Παύλος έκανε θαύμα, έβγαλε δαιμόνιο. Και αντιμετώπισε μαζί με τον συνεργάτη του την εκδικητική μανία των κυρίων αυτής της δούλης. Τους συνέλαβαν άδικα και τους κατηγόρησαν ψευδώς. Χωρίς να τους δώσουν δυνατότητα απολογίας, τους ράβδισαν δημοσίως. Κατόπιν τους έριξαν μέσα στη φυλακή σαν να ήταν οι πιο επικίνδυνοι κακούργοι. Ο δεσμοφύλακας, που ήταν υπεύθυνος γι’ αυτούς τους φυλακισμένους, για λόγους ασφαλείας έσφιξε τα πόδια τους στην ξυλοπέδη, η οποία ήταν ένα βασανιστικό όργανο, πραγματικό μαρτύριο. Οι άγιοι Απόστολοι ήταν κατάφωρα αδικημένοι, συκοφαντημένοι, δημόσια ταπεινωμένοι, τραυματισμένοι, φυλακισμένοι, ακινητοποιημένοι. Και όμως τα μεσάνυκτα ο Παύλος και ο Σίλας υμνούσαν τον Θεό. Προσεύχονταν. Δεν ικέτευαν για την απελευθέρωση ή την υγεία τους, αλλά υμνούσαν τον Θεό.

Οι άγιοι Απόστολοι υμνούσαν τον Θεό με ενθουσιασμό. «Επηκροώντο δε αυτών οι δέσμιοι» (ΠΡΑΞ. 16, 25). Οι άλλοι φυλακισμένοι τους άκουγαν έκπληκτοι. Αναρωτιούνταν μεταξύ τους, τι άνθρωποι είναι αυτοί, οι οποίοι μετά από τόση κακοπάθεια έχουν τη διάθεση να δοξάζουν τον Θεό τους! Και όμως αντιμετώπιζαν τη δύσκολη αυτή κατάσταση κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί ήταν άνθρωποι του Θεού. Ήταν άνθρωποι Χριστοφόροι, αναστημένοι, ελεύθεροι! Η φυλακή δεν μπορούσε να τους περιορίσει, ούτε το βασανιστικό ξύλο. Και αν τα σώματά τους ήταν πληγωμένα και καθηλωμένα, οι ψυχές τους ήταν ελεύθερες, υφώνονταν με πόθο στον Κύριό τους· τον Κύριο τον Οποίο τόσο πολύ αγαπούσαν, ώστε να μην αισθάνονται καθόλου τους πόνους και τις αδικίες. Τίποτα δεν μπόρεσε να τους εμποδίσει από την επικοινωνία τους με τον Κύριό τους, τη μόνη χαρά και απόλαυση.

Οι άγιοι Απόστολοι ζούσαν έντονα τον Χριστό. Πίστευαν σε Αυτόν με πίστη δυνατή. Τον αγαπούσαν με όλη τους την ύπαρξη. Ήταν αληθινά Χριστιανοί! Οι ελεύθεροι φυλακισμένοι, λοιπόν, Απόστολοι, με τη μεσονύκτια ολοκάρδια δοξολογία τους από τη φυλακή των Φιλίππων, εκπέμπουν μήνυμα στους Χριστιανούς όλων των εποχών. Μας καλούν να ζούμε μέσα σε κλίμα δοξολογίας του Κυρίου μας. Να εντρυφούμε στο ασύγκριτο κάλλος του Θεού και να μελετάμε τις αναρίθμητες ευεργεσίες Του. Να πάλλεται η καρδιά μας από συγκίνηση, από ευγνωμοσύνη και να δοξολογούμε συνεχώς το άγιο όνομα του Θεού. Δεν μας εμποδίζουν οι διάφορες περιστάσεις της ζωής για να δοξολογούμε τον Θεό. Καταργούν όλες τις προφάσεις μας οι φυλακισμένοι Απόστολοι των Φιλίππων. Η ραθυμία μας μόνο μας εμποδίζει από τη δοξολογία του Θεού, η μεμψιμοιρία και η προσήλωση στα γήϊνα.

Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο από το να δοξάζει ο άνθρωπος τον Θεό. Όμως όχι! Υπάρχει κάτι ακόμη πιο υπέροχο. Και αυτό είναι το να δοξάζει κάποιος τον Θεό όταν βρίσκεται μέσα στο καμίνι των θλίψεων και των δοκιμασιών. Τότε ένα «δόξα σοι, ο Θεός» που θα βγει μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας, αξίζει περισσότερο από πολλές ολονύκτιες αγρυπνίες και από πλήθος μετάνοιες. Και στα αυτιά του Θεού αυτή η δοξολογία αντηχεί τόσο εναρμόνια, που ξεπερνά τους δοξολογικούς ύμνους των αναρίθμητων αγγέλων Του. Έλεγε ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται, όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένη αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του…Γι’ αυτό να προσευχώμαστε να μας δίνη ο Καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία» (Πάθη και Αρετές, Λόγοι Ε΄, σελίδα 287).

Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να δοξάζουμε τον Θεό μέσα στον πόνο μας. Είναι μεν δύσκολο, αλλά μεγαλειώδες! Ο διάβολος σκάει όταν εμείς δοξάζουμε τον Θεό στις δύσκολες στιγμές των θλίψεων και των δοκιμασιών μας. Η φλογερή δοξαστική προσευχή των αγίων Αποστόλων Παύλου και Σίλα, μέσα από τη σκοτεινή και φοβερή φυλακή των Φιλίππων, κηρύττει στους αιώνες ότι η ζωή μαζί με τον Χριστό είναι υπέροχη. Φωτίζει εμάς τους πιστούς να καταλάβουμε ότι είμαστε πάρα πολύ ευεργετημένοι επειδή ο Κύριος μας γνώρισε την αληθινή πίστη και μας κάλεσε κοντά Του. Ας μην πνιγόμαστε λοιπόν στις μικρότητες της πρόσκαιρης καθημερινότητάς μας. Ας χαρούμε δοξολογητικά την παρουσία του Θεού στη ζωή μας, τη μεγάλη τιμή να μας καλεί ο Ίδιος ο Θεός στο Μέγα Δείπνο της Βασιλείας Του, όπου κυριαρχεί η αιώνια μακαριότητα, και όπου θα Τον δοξάζουμε αιωνίως. Χριστός Ανέστη!

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γιαννακόπουλος
Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίου Αλεξίου Αιγίου

14 Νοεμβρίου, 2020

ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ


1. «Kύριος πάντων ἀνθρώπων»
 
Στην  πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολη ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παυλος ὑπογραμμίζει τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ἄνθρωποι ἔχουν δικαίωμα στὴν πίστη καὶ τὴ σωτηρία διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ: «οὐ γὰρ ἔστι διαστολὴ Ἰουδαίου τε καὶ Ἕλληνος· ὁ γὰρ αὐτὸς Κύριος πάντων, πλουτῶν εἰς πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους αὐτόν»· δὲν ὑπάρχει διάκριση ἀνάμεσα σὲ Ἰουδαῖο καὶ Ἕλληνα, διότι ὁ ἴδιος Κύριος εἶναι Κύριος ὅλων. Ὄχι μόνο Κύριος τῶν Ἰουδαίων ἀλλὰ καὶ Κύριος τῶν ἐθνικῶν. Καὶ ὁ Κύριος αὐτὸς εἶναι πλούσιος σὲ ἀγαθότητα καὶ ἔλεος γιὰ ὅλους, ὥστε νὰ παρέχει ἄφθονα τὶς δωρεὲς τῆς σωτηρίας σ’ ἐκείνους ποὺ Τὸν ἐπικαλοῦνται. Ὁ Θεὸς δὲν κάνει μεροληψίες καὶ διακρίσεις: «οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός» (Πράξ. ι΄ 34). Δέχεται κάθε ἄνθρωπο ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν καταγωγή, τὴν κοινωνικὴ τάξη ἢ τὴ μόρφωσή του. Τί κι ἂν ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος πχ ἦταν τελώνης καὶ εἶχε ἀδικήσει πλῆθος ἀνθρώπων μὲ τὶς εἰσπράξεις ὑπέρογκων φόρων;... Ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α΄ Τιμ. β΄ 4), τὸν κάλεσε νὰ γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητές Του. Ἔτσι, ὁ πρώην τελώνης Λευῒς μετενόησε κι ἔγινε ὁ γνωστὸς ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. Καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ ἔγραψε, ἂν καὶ τὸ ἀπευθύνει κυρίως στοὺς Ἰουδαίους, τὸ ἐπισφραγίζει μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου ποὺ δηλώνει τὴν παγκοσμιότητα τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. κη΄ 19). 
.

 2. Ανάγκη εὐαγγελισμοῦ 

 Ὁ ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει ὅτι γιὰ νὰ δικαιωθοῦν καὶ νὰ σωθοῦν οἱ ἄνθρωποι, πρέπει νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Ἀλλὰ πῶς θὰ ἐπικαλεσθοῦν Ἐκεῖνον στὸν Ὁποῖο δὲν πίστεψαν; Καὶ πῶς θὰ πιστέψουν σ’ Ἐκεῖνον τὸν Ὁποῖο δὲν ἄκουσαν νὰ κηρύττεται; Καὶ πῶς θ’ ἀκούσουν, χωρὶς νὰ ὑπάρχει κάποιος ποὺ νὰ κηρύττει; «Πῶς δὲ κηρύξουσιν ἐὰν μὴ ἀποσταλῶσι;», δηλαδή, πῶς θὰ φέρουν εἰς πέρας τὴν διακονία τοῦ κηρύγματος, ἐὰν δὲν τοὺς ἀποστείλει ὁ Θεὸς γιὰ τὴν διακονία αὐτή;... Πράγματι, ὁ Κύριος εἶναι Αὐτὸς ποὺ ἀναθέτει σὲ ὁρισμένους ἀνθρώπους τὴν εἰδικὴ ἀποστολὴ νὰ μεταφέρουν τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου Του. Αὐτὸς ξεχώρισε τοὺς μαθητές Του καὶ τοὺς κάλεσε νὰ γίνουν «ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. δ΄ 19), Αὐτὸς κάλεσε τὸν Ματθαῖο νὰ Τὸν ἀκολουθήσει, Αὐτὸς συνεχίζει μέσα στὴν Ἐκκλησία Του νὰ καλεῖ ψυχὲς νὰ ἀφιερώσουν τὴ ζωή τους στὸ ἔργο τοῦ κηρύγματος καὶ τῆς ἱεραποστολῆς. Κι ἔχει τόσο μεγάλη ἀνάγκη ἡ ἐποχή μας ἀπὸ τέτοιες κλήσεις! Ὑπάρχουν πολλοὶ καλοδιάθετοι ἄνθρωποι, ποὺ περιμένουν ν̕ ἀκούσουν λόγο Θεοῦ, νὰ κατηχηθοῦν στὴν ὀρθὴ πίστη καὶ ζωή. Ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. θ΄ 37). Ἂς παρακαλοῦμε, λοιπόν, θερμὰ τὸν Κύριο τοῦ θερισμοῦ, καθὼς Ἐκεῖνος μᾶς προέτρεψε, νὰ βγάλει καὶ νὰ ἀποστείλει ἐργάτες στὸ θερισμό Του (βλ. Ματθ. θ΄ 37-38). Νὰ ἀναδεικνύει ἀξίους ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς, δασκάλους καὶ κατηχητές, ἄνδρες καὶ γυναῖκες ποὺ θὰ ἀφιερώνουν τὴ ζωή τους στὰ ἔργα τῆς ἱεραποστολῆς γιὰ τὴ σωτηρία πολλῶν ψυχῶν καὶ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. 

 3. Η ἔνοχη ἄγνοια 

 Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ὑπάρχει καὶ ἡ ἄγνοια γιὰ τὴν ὁποία ἴσως ἔχουμε εὐθύνη. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος θεωρεῖ ἀναπολόγητους τούς Ἰουδαίους, διότι ὅλοι εἶχαν εὐκαιρία νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ δεχθοῦν τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλ̕ ὅμως «οὐ πάντες ὑπήκουσαν τῷ εὐαγγελίῳ». Καὶ ὁ λόγος ποὺ δὲν δέχθηκαν τὸ Εὐαγγέλιο δὲν ἦταν ὅτι δὲν τὸ ἄκουσαν, ἀφοῦ «εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ρήματα αὐτῶν»· ἡ φωνὴ τῶν κηρύκων τοῦ Εὐαγγελίου ἀντήχησε σ’ ὅλη τὴ γῆ, καὶ οἱ λόγοι τους ἀκούστηκαν στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. 
Ὁ λόγος ποὺ δὲν τὸ δέχτηκαν ἦταν ἡ ἀδιαφορία τους. Μετὰ τὴν Πεντηκοστή, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, πλημμυρισμένοι ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἀκολουθώντας τὴ ρητὴ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, ταξίδεψαν στὶς ἐσχατιὲς τῆς γῆς γιὰ νὰ διδάξουν τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Κι ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ξεκινώντας ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ἐπεξέτεινε στὴ συνέχεια τὴν ἱεραποστολικὴ δράση του πρὸς τοὺς Πάρθους καὶ τοὺς Αἰθίοπες. 
 Σήμερα ποὺ τὸ Εὐαγγέλιο διαδίδεται καὶ στὰ πλέον ἀπομακρυσμένα σημεῖα τῆς γῆς, καὶ τὰ σύγχρονα μέσα δίνουν τὴ δυνατότητα στὸν κάθε ἄνθρωπο νὰ ἀκούσει λόγο Θεοῦ, εἴμαστε πράγματι ἀδικαιολόγητοι, ἂν παραμένουμε στὴν ἄγνοια ὡς πρὸς τὰ θέματα πίστεως καὶ ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Πολὺ περισσότερο εἴμαστε ἔνοχοι, ἂν μᾶς προσφέρονται εὐκαιρίες πνευματικῆς οἰκοδομῆς κι ἐμεῖς ἀδιαφοροῦμε γι’ αὐτές. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιμεληθοῦμε τὸ ἔργο τοῦ πνευματικοῦ μας καταρτισμοῦ, διότι ἀφορᾶ στὸ πλέον σημαντικὸ ζήτημα τῆς ζωῆς μας: στὴ σωτηρία μας.ΟΣΩΤΗΡ2098

28 Σεπτεμβρίου, 2020

Διότι Τίποτε δὲν Εἶναι Ισχυρότερο ἀπὸ τὴν Υπομονή.

   Δὲν ἔφθανε ἡ μακρὰ ξενιτειὰ τοῦ εὐσεβοῦς Ψαλμωδοῦ λόγῳ τῆς αἰχμαλωσίας. Δὲν ἔφθανε ἡ ἀναγ­καστικὴ συνοίκησή του μὲ τοὺς βδελυρούς, δολίους καὶ ἀδίκους Κηδαρινούς, ἀπογόνους τοῦ δευτέρου γιοῦ τοῦ Ἰσμαήλ· ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ ζεῖ καὶ μὲ ἀνθρώπους σκληροὺς καὶ ἐριστικούς, οἱ ὁποῖοι μισοῦσαν τὴν εἰ­ρήνη. Παραπονεῖται: «Μετὰ τῶν μι­σούν­των τὴν εἰρήνην ἤμην εἰρηνικός· ὅταν ἐλάλουν αὐτοῖς, ἐπολέμουν με δωρεάν» (στίχ. 7)· προσπαθώντας νὰ συν­εννοηθῶ μὲ ἀνθρώπους ποὺ μισοῦν τὴν εἰρήνη, εἶμαι εἰρηνικός. Ἀλλὰ μάταια! Ὅταν συνομιλῶ μ’ αὐτούς, μὲ πολεμοῦν ἄδικα, χωρὶς καμιὰ ἀφορμή.

Σημειώνει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος: Ἀποτελοῦσε χαρακτηριστικὸ τῶν Βαβυλωνίων τὸ νὰ πολεμοῦν χωρὶς κανένα λό­­γο τοὺς φιλήσυχους καὶ εἰρηνικούς. Ἐκτὸς ἐὰν ὑπεβάλλετο ἡ κρίση καὶ ἡ τιμωρία τὴν ὁποία παρήγγελλε ὁ Θεὸς κατὰ τῶν Χαναναίων καὶ Ἀμορραίων, μὲ τὸ νὰ ἀπαγορεύει τὴ φιλία μαζί τους1.

Ὁ Ψαλμωδὸς ἦταν ἄνθρωπος τῆς εἰρήνης. Προσπαθοῦσε νὰ συνεννοηθεῖ μαζί τους εἰρηνικά, μάταια ὅμως! Δὲν ἀντιστεκόταν στὶς ἐριστικὲς προκλήσεις τους, ὑποχωροῦσε. Τὸν πολεμοῦσαν χωρὶς καμιὰ ἀφορμή, ἀλλὰ καὶ πάλι αὐτὸς τοὺς φερόταν μὲ τρόπο ἡσύχιο καὶ εἰρηνικό.

Ἔτσι φέρονται ἀνέκαθεν ὅσοι ἐχθρεύονται τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι φέρθηκαν καὶ οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς τὸν ἄρχοντα καὶ χορηγὸ τῆς εἰρήνης, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του. Ἐναντιώνονταν στὸν πλοῦτο τῆς ἀγάπης καὶ τῶν εὐεργεσιῶν Του! Γιὰ τοὺς λόγους τῆς ἀγάπης καὶ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης δοκίμασαν νὰ Τὸν λιθοβολήσουν! Ἑπομένως, ὅταν καὶ ἐμεῖς ἀντιμετωπίζουμε τέτοια συμ­περιφορά, δὲν πρέπει νὰ ἀποροῦμε. Καὶ δὲν πρέπει νὰ παύουμε νὰ σκορπίζουμε ἀγάπη καὶ εἰρήνη. Ἄλλωστε ὁ θεῖος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει: Ὅσο ἐξαρτᾶται ἀπὸ σᾶς, προσπαθεῖτε νὰ ἔχετε εἰρηνικὲς σχέσεις μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἂν εἶναι δυνατόν (Ρωμ. ιβ΄ [12] 18).

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζοντας τὸν στίχο τοῦ Ψαλμωδοῦ «μετὰ τῶν μισούντων τὴν εἰρήνην, ἤμην εἰρηνικός», γράφει πολὺ ὡραῖα: Εἶδες τὴν ὠφέλεια τῆς θλίψεως; Εἶδες τὸ κέρδος τῆς αἰχμαλωσίας; Τώρα ὅμως ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς θὰ μπορέσει νὰ πεῖ τὸν λόγο αὐτό; Διότι εἶναι ἱκανοποιητικό, ἂν εἶ­ναι κανεὶς εἰρηνικὸς μὲ τοὺς εἰρηνικούς· ὁ αἰχμάλωτος ὅμως Ψαλμωδὸς ἦταν εἰρηνικὸς καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ μισοῦν τὴν εἰρήνη. Καὶ ἐρωτᾶ ὁ θεοφώτιστος Χρυσόστομος: Πῶς θὰ ἐπιτύχουμε καὶ ἐμεῖς αὐτὸ ποὺ πέτυχε ὁ Ψαλμωδός; Καὶ ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος: Θὰ τὸ ἐπιτύχουμε, ἐὰν ζοῦμε ὡς προσωρινοὶ στὸν κόσμο αὐτό, ἂν ζοῦμε ὡς φιλοξενούμενοι, ἂν δὲν ἐξουσιαζόμαστε ἀπὸ τίποτε τῆς παρούσης ζωῆς. Διότι τίποτε δὲν προκαλεῖ τόσο μεγάλη μάχη καὶ πόλεμο, ὅσο ἡ ἀγάπη τῶν ἀγαθῶν τῆς παρούσης ζωῆς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῆς δόξας, τῶν χρημάτων καὶ τῶν ἀπολαύσεων. Ἄλλωστε, συνεχίζει, ὁ Κύριος προτρέπει νὰ εἴμαστε σὰν ἥμερα πρόβατα ἀνάμεσα σὲ αἱμοβόρους λύκους (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 16), γιὰ νὰ μὴ λὲς ἐσὺ ὁ Χριστιανός: Αὐτὰ καὶ αὐτὰ ἔπαθα καὶ γι’ αὐτὸ ἔγινα ἄγριος. Ἔστω καὶ ἂν πάθεις πολλά, νὰ παραμείνεις αὐτὸ ποὺ εἶσαι, δηλαδὴ πρόβατο, καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ νικήσεις τοὺς λύκους.

Προσθέτει δὲ καὶ τὰ ἀκόλουθα ὁ χρυσολόγος Πατέρας: Ὁ τάδε εἶναι πονη­ρὸς καὶ διεφθαρμένος· ἔχεις ὅμως τό­σο μεγάλη δύναμη, ὥστε νὰ νικήσεις καὶ τοὺς πονηρούς. Τί εἶναι πιὸ ἥμερο ἀπὸ τὸ πρόβατο καὶ πιὸ ἄγριο ἀπὸ τὸν λύκο; Καὶ ὅμως, τὸ πρόβατο θὰ νικήσει τὸν λύκο. Αὐτὸ ἔγινε φανερὸ στὴν περίπτωση τῶν Ἀποστόλων. Διότι τίποτε δὲν εἶναι δυνατότερο ἀπὸ τὴν ἡμερότητα καὶ ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν ὑ­­πομονή. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ὁ Κύριος προτρέπει νὰ εἴμαστε «ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων». Καὶ ὁ Κύριος ἀφοῦ εἶπε αὐτά, σὰν νὰ μὴν εἶναι ἀρκετὴ ἡ ἡμερότητα τοῦ προβάτου, πρόσθεσε καὶ κάτι ἄλλο γιὰ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ Τὸν παρουσιάσει ὡς μαθητὴ δικό Του. Εἶπε: «Νὰ εἶσθε ἄκακοι καὶ ἁπλοὶ σὰν τὰ περιστέρια» (Ματθ. ι΄ [10] 16). Ἀφοῦ ἀνέμειξε τὴν ἡμερότητα δύο ἥμερων καὶ ἁπλῶν ζώων, τόσο μεγάλη καλοσύνη ζητεῖ καὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ὅταν εἴμαστε μεταξὺ ἀγρίων. Μὴ μοῦ λές, ἄνθρωπε, συνεχίζει ὁ θεόσοφος ποιμενάρχης, ὅτι ὁ τάδε εἶναι κακὸς καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸν ὑποφέρω. Διότι τότε ἀκριβῶς πρέπει νὰ δείχνουμε τὴν ἡμερότητα, ὅταν βρισκόμαστε μαζὶ μὲ τοὺς ἄγριους καὶ ἀνήμερους. Τότε ἀποδεικνύεται ἡ δύναμη τῆς ἡμερότητας. Τότε λάμπει τὸ ἔργο της, ἡ ἐπιτυχία καὶ ἡ ὠφέλειά της.

Καὶ κατακλείει τὰ σοφὰ ἐπιχειρήματά του ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: Ἔτσι πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ συμπεριφερόμαστε, ἔστω κι ἂν μᾶς ρίχνουν καὶ μᾶς κτυποῦν, ἐνῶ ἐμεῖς τοὺς ἀγαποῦμε· ἔστω κι ἂν μᾶς ἐπιβουλεύονται, πρέπει νὰ δείχνουμε τὶς ἀρετές μας, ἐνθυμούμενοι πάντοτε τὴν παρομοίωση ἐκείνη ποὺ μᾶς προτρέπει νὰ εἴμαστε σὰν πρόβατα καὶ περιστερὲς μεταξὺ τῶν λύκων, γιὰ νὰ κάνουμε ἐκείνους μὲν καλύτερους, ἐμεῖς δὲ οἱ ἴδιοι νὰ ἀπολαύσουμε τὰ οὐράνια ἀγαθά2.

Αὐτὸ τὸ σπουδαῖο δίδαγμα ζωῆς καὶ ἀναστροφῆς μᾶς προσέφερε ὁ εὐ­σεβὴς Ψαλμωδὸς μὲ τὸν 119ο Ψαλμὸ τῶν Ἀναβαθμῶν, γιὰ μιὰ θεοφιλὴ παροικία μὲ ἀνθρώπους ἐριστικούς, δόλιους καὶ βίαιους. Ἂν ἔτσι φερόμαστε, ἔχουμε νὰ λάβουμε πολλὴ ὠφέλεια ἐμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκείνους θὰ βοηθήσουμε γιὰ ἕνα θεοφιλὴ καὶ σωτήριο τρόπο ζωῆς.

1. Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Εἰς Ψαλ. ριθ΄ [119] 7, PG 27, 509D.
2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ριθ΄ [119] 3, PG 55, 343-344.   

https://www.osotir.org/2016/11/04/di-ton-anavathmon-4-e-rinik-s-nthropos-psal-rith-119-7/

21 Ιουνίου, 2020

Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ



1. «Αλιεῖς ἀνθρώπων»

Σήμερα τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς ἐξιστορεῖ πῶς κάλεσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοὺς πρώτους ἀπ’ αὐτούς. Τοὺς βρῆκε νὰ ψαρεύουν στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας καὶ τοὺς εἶπε: «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Ἀκολουθῆστε με, καὶ θὰ σᾶς κάνω ψαράδες ἀνθρώπων, ἱκανοὺς νὰ ψαρεύετε μὲ τὰ πνευματικὰ δίχτυα τοῦ κηρύγματος ἀνθρώπους γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τὴν εἰκόνα τοῦ ψαρέματος, μιὰ τόσο οἰκεία εἰκόνα στοὺς μαθητές Του, προκειμένου νὰ περιγράψει τὸ ἔργο ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς ἀναθέσει. Ὡς ἔμπειροι ψαράδες ἐκεῖνοι, γνώριζαν πότε καὶ πῶς νὰ ἁπλώνουν τὰ δίχτυα, νὰ τὰ μαζεύουν, νὰ τὰ ἐπιδιορθώνουν... Ἤξεραν καλὰ ἐπίσης ὅτι τὸ ψάρεμα θέλει πολλὴ ὑπομονή...! Ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸ ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς, πρωτίστως οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ οἱ θεολόγοι, καὶ κάθε πιστὸς ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀδελφῶν του, γνωρίζουν ὅτι ὅλα τὰ παραπάνω ἰσχύουν κατὰ κάποιον τρόπο καὶ στὴν πνευματικὴ ἁλιεία. Στὴν ἱεραποστολή, στὴν καθοδήγηση ψυχῶν, χρειάζεται ὑπομονή. Θὰ μιλήσεις γιὰ τὴν πίστη, τὴν ἀλήθεια, τὸν Χριστό. Δὲν θὰ σ’ ἀκούσουν ὅλοι. Οὔτε θὰ σὲ ἀκούσουν ἀμέσως. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ ἀπογοητευθεῖς. Θὰ συμβουλεύσεις τὸ παιδί σου, τοὺς οἰκείους σου. Μὲ διάκριση καὶ ὑπομονή. Μὲ ἄλλο τρόπο στὸν ἕνα, μὲ ἄλλο στὸν ἄλλο. Πάντοτε μὲ πόθο ἱερὸ νὰ ὁδηγήσεις τὴν κάθε ψυχὴ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
 2. Ολοπρόθυμη ὑπακοὴ

 Ἰδιαίτερη ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ὁλοπρόθυμη ἀνταπόκριση τῶν ἁπλῶν ψαράδων στὸ κάλεσμα τοῦ Κυρίου. Ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς τονίζει μὲ ἔμφαση ὅτι ἀνταποκρίθηκαν ἀμέσως στὴν πρόσκληση τοῦ Χριστοῦ: «Εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ». Δὲν εἶπαν: «Κύριε, ἄφησέ μας νὰ τελειώσουμε πρῶτα τὶς δουλειές μας. Θὰ τακτοποιήσουμε πρῶτα τὶς οἰκογενειακὲς καὶ ἐπαγγελματικές μας ἐκκρεμότητες, κι ἔπειτα θὰ Σὲ ἀκολουθήσουμε...». Ὄχι. Δὲν ἀνέβαλαν καθόλου. «Εὐθέως» ἄφησαν τὰ δίχτυα τους καὶ ἀκολούθησαν τὸν Κύριο. «Τοιαύτην ὁ Χριστὸς ὑπακοὴν ζητεῖ παρ’ ἡμῶν», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Τέτοια εἶναι ἡ ὑπακοὴ ποὺ θέλει κι ἀπὸ μᾶς ὁ Χριστός. Ὅταν μᾶς ζητάει νὰ ἀπαρνηθοῦμε κάποιο πάθος ἢ ἀδυναμία μας... Ὅταν μᾶς καλεῖ νὰ ἀναλάβουμε κάποιο ἱερὸ ἔργο... Ὅταν μᾶς μιλάει μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἑνὸς πνευματικοῦ βιβλίου... Ἂς μὴν ἀναβάλλουμε! Ὅλα τὰ ἄλλα ἔργα ἂς ἔρθουν δεύτερα. Προηγεῖται τὸ πρῶτο καὶ σπουδαιότερο ἔργο: νὰ ὑπακούσουμε στὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου. 

 3. Η δύναμη τῶν θαυμάτων 

 Ἔτσι ὁ Κύριος Ἰησοῦς ξεκίνησε νὰ περιοδεύει σὲ ὅλη τὴ Γαλιλαία. Κήρυττε καὶ θαυματουργοῦσε. Τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς πνευματικῆς βασιλείας Του συνοδευόταν ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς ἀγάπης Του. Ὅπου πήγαινε, θεράπευε κάθε εἴδους ἀσθένεια καὶ μὲ τὰ ἐκπληκτικὰ αὐτὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσε ἐπιβεβαίωνε τὴν ἀλήθεια αὐτῶν ποὺ δίδασκε. Πολλὰ θαύματα γίνονται μέσα στὴν Ἐκκλησία μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, προκειμένου νὰ ἐνισχυθεῖ ἡ πίστη αὐτῶν ποὺ   ἀμφιταλαντεύονται ἢ νὰ ἑλκυσθοῦν κάποιες καλοδιάθετες ψυχὲς ἀπίστων. Καὶ στὸ βίο τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς, ποὺ ἑορτάζει την 7η Ιουλιου, ἀναφέρονται καταπληκτικὰ θαύματα. Τί φοβερὴ ἐντύπωση προκάλεσε τὸ γεγονὸς ὅτι γκρεμίστηκαν τὰ εἴδωλα μὲ μόνη τὴν προσευχὴ τῆς Ἁγίας...! Ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι διαφυλάχθηκε σώα καὶ ἀβλαβὴς μέσα στὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς ἢ ὅταν ἐξαπέλυσαν ἐναντίον της ἄγρια λιοντάρια...! Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν ἀφορμὴ πολλοὶ εἰδωλολάτρες νὰ ἀσπασθοῦν τὴ χριστιανικὴ πίστη. Θαύματα ὅμως δὲν ἀναφέρονται μόνο στὴν ἐποχὴ τοῦ Εὐαγγελίου ἢ στοὺς βίους Ἁγίων τῶν περασμένων αἰώνων. Θαύματα γίνονται καὶ σήμερα. Ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε πίστη καὶ ταπείνωση γιὰ νὰ τὰ διακρίνουμε καὶ νὰ δοξάζουμε τὸν φιλάνθρωπο Θεό, ποὺ συνεχίζει νὰ φανερώνει τὴν ἀγάπη Του μέσα ἀπὸ τὶς γνωστὲς καὶ ἄγνωστες σ’ ἐμᾶς ἄπειρες καὶ θαυμαστὲς εὐεργεσίες Του. ΟΣΩΤΗΡ2070

13 Ιουνίου, 2020

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ


1. Τὰ ὥριμα στάχυα 

Στἡν εὐαγγελικὴ περικοπὴ  ἡ ὁποία περιγράφει τὴν πρώτη ἀποστολὴ ποὺ ἀνέθεσε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές Του, οταν τοὺς ἀπέστειλε στὴν πρώτη τους περιοδεία, ὁ ἰουδαϊκὸς λαὸς ἦταν σὲ κατάσταση ἀπελπιστική: «ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα». Περιφρονημένος καὶ προδομένος ἀπὸ τοὺς θρησκευτικούς του ἡγέτες, τοὺς Γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους, ζοῦσε μέσα στὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀναζητοῦσε φῶς ἐλπίδας, μήνυμα σωτηρίας. Βλέποντας αὐτὴ τὴν κατάσταση ὁ θεῖος Λυτρωτής, εἶπε στοὺς μαθητές Του: «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι»· τὰ στάχυα ποὺ εἶναι ὥριμα γιὰ θερισμὸ εἶναι πολλά, οἱ ἐργάτες ὅμως ποὺ θὰ τὰ θερίσουν εἶναι λίγοι (Ματθ. θ΄ 37). Πόσο ἐπίκαιροι ἀκούγονται καὶ σήμερα οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Κυρίου! Κουρασμένοι καὶ ἀπογοητευμένοι οἱ ἄνθρωποι γύρω μας ἀναζητοῦν τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς·  περιμένουν λόγο παρακλήσεως· ἔχουν ἀνάγ­κη πνευματικῆς καθοδηγήσεως καὶ στηρι­γμοῦ. Ποιὸς θὰ ἀναλάβει αὐτὸ τὸ ἔργο;... Ζητοῦνται ποιμένες μὲ συναίσθηση εὐ­θύνης, γιὰ νὰ ὁδηγοῦν τὰ πρόβατα μὲ ἀσφάλεια... Ζητοῦνται ἐργάτες μὲ ζῆλο καὶ ὄρεξη, γιὰ νὰ θερίσουν τὰ ὥριμα στάχυα... Ἂς παρακαλοῦμε θερμὰ τὸν Κύριο τοῦ θερισμοῦ νὰ ἀναδεικνύει καὶ νὰ ἀποστέλλει ἐργάτες στὸ πνευματικὸ χωράφι Του. 

 2. Οἱ θεμέλιοι τῆς Ἐκκλησίας 

 Προσκάλεσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητές Του, τοὺς ἔδωσε ἐξουσία καὶ δύναμη, ὥστε νὰ θεραπεύουν κάθε εἴδους ἀσθένεια καὶ νὰ διώχνουν τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ τοὺς ἀπέστειλε γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου ἀναλάμβαναν τέτοιο ἔργο. Κι εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος( Ματθ. θ΄36,ι΄1-8) παραθέτει τὰ ὀνόματά τους καὶ ἀποδίδει σὲ ὅλους τὸν τιμητικὸ τίτλο «ἀπόστολος». Γιὰ τοὺς περισσότερους ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους γνωρίζουμε πολὺ λίγα γιὰ τὴ ζωή τους. Ὡστόσο τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τοὺς τιμᾶ μὲ τὸν πλέον ἔνδοξο τίτλο μεταξὺ τῶν Ἁγίων. Εἶναι ἐντυπωσιακὸ τὸ σχετικὸ ὅραμα ποὺ περιγράφεται στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου. Ἐκεῖ ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς ἀναφέρει ὅτι εἶδε τὴν ἔνδοξη πόλη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἄνω Ἱερουσαλὴμ μὲ τὰ τείχη της κτισμένα καὶ θεμελιωμένα πάνω σὲ δώδεκα θεμέλια. Καὶ πάνω στὰ θεμέλια εἶδε τὰ «ὀνόματα τῶν δώδεκα ἀποστόλων τοῦ ἀρνίου» (Ἀποκ. κα΄ 14). Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Ἀποστολική. Ἔχει ἐποικοδομηθεῖ πάνω στὸ θεμέλιο τῶν Ἀποστόλων, ἐνῶ ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, τὸ ἀγκωνάρι ποὺ βαστάζει καὶ στηρίζει ὅλο τὸ οἰκοδόμημα, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός (Ἐφ. β΄ 20). Ἡ Ἐκκλησία ἀκολουθεῖ τὴ θεοφώτιστη διδασκαλία τῶν Ἀποστόλων, διατηρεῖ ἀδιάκοπη τὴ διαδοχή τους διὰ τῶν ἐπισκόπων της καὶ συνεχίζει τὸ ἀποστολικό τους ἔργο κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» (Λουκ. κδ΄ 47).

 3. Ὁ γνήσιος ἐθελοντισμὸς 

 Πρὶν ξεκινήσουν τὴν ἀποστολή τους οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔλαβαν σαφεῖς ὁδηγίες ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἐκεῖνος, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, τοὺς εἶπε: «Δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε». Τὴ χάρη ποὺ σᾶς ἔδωσα γιὰ νὰ διδάσκετε καὶ νὰ θαυματουργεῖτε, τὴ λάβατε δωρεάν· δωρεὰν λοιπὸν δῶστε την κι ἐσεῖς. Καὶ ἀκολούθησαν πιστὰ οἱ Μαθητὲς τὴν ἐντολὴ τοῦ θείου Διδασκάλου. Κήρυτταν, θαυματουργοῦσαν, θεράπευαν ἀρρώστους, ἔδιωχναν τὰ πονηρὰ πνεύματα, ἀνάσταιναν νεκρούς, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἔπαιρναν χρήματα! Ἦταν κουραστικὸ τὸ ἔργο τους, σὲ καμία ὅμως περίπτωση δὲν ἤθελαν νὰ ἀνταμειφθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὸν κόπο τους. Ἦταν ἐντυπωσιακὰ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσαν, ὡστόσο ποτὲ δὲν τὰ ἐκμεταλλεύθηκαν γιὰ νὰ κερδίσουν κάτι γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Κι αὐτὴ ἡ ἀνιδιοτέλεια, ἡ αὐταπάρνηση καὶ ἡ αὐτοθυσία τους προκαλοῦσε ἐντύπωση περισσότερο κι ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ θαύματά τους. Μιλάει σήμερα ὁ κόσμος γιὰ ἐθελον­τισμὸ κι ἀναζητάει τρόπους γιὰ νὰ γκρε- μίσει τὰ κάστρα τοῦ ἀτομισμοῦ καὶ νὰ διδάξει τὴν ἐθελοντικὴ προσφορά. Ὡστόσο γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὁ τρόπος αὐτὸς διακονίας πρὸς τὸν συνάνθρωπο δὲν εἶναι κάτι νέο. Ὅποιος ἀντιλαμβάνεται ὅτι τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχει εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ τὰ μοιραστεῖ μὲ τοὺς ἀδελφούς του. Αὐτὴ ἡ ἀγαπητικὴ προσφορὰ πρὸς τὸν συνάνθρωπο εἶναι ὁ δρόμος ποὺ χάραξαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ ἄξιοι συνεχιστές τους. Ὁ δρόμος τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης ποὺ καλούμαστε ὅλοι μας νὰ ἀκολουθήσουμε.ΟΣΩΤΗΡ2069

24 Αυγούστου, 2019

Οι ταλαιπωρίες των Αποστόλων κατά τη διάδοση του Ευαγγελίου




Την Κυριακή(25/8) αυτή αναγινώσκεται στη θεία Λειτουργία ως αποστολικό ανάγνωσμα μια χαρακτηριστική περικοπή από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του Απ. Παύλου, όπου γίνεται λόγους για τις ταλαιπωρίες των Αποστόλων του Χριστού και είναι σε μετάφραση η ακόλουθη:
«Αδελφοί, μου φαίνεται πως ο Θεός σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα. Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους. Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στο Χριστό· εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί· εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι! Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι, από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου, ως αυτήν την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας.
Δεν σας τα γράφω αυτά για να σας κάνω να ντραπείτε, αλλά για να σας συμβουλέψω όπως ο πατέρας τ’ αγαπημένα του παιδιά. Γιατί κι αν ακόμα έχετε χιλιάδες δασκάλους στη ζωή σας με τον Χριστό, δεν έχετε πολλούς πατέρες αλλά μόνον ένα. Στη σωτήρια οικονομία του Ιησού Χριστού, εγώ σαν πατέρας σάς γέννησα με το κήρυγμα του ευαγγελίου. Σας ζητώ λοιπόν να μου μοιάσετε» (Α΄ Κορ.4,9-16).
Με έντονες αντιθέσεις, που εγγίζουν πολλές φορές τα όρια της υπερβολής ή και της αντιστροφής της πραγματικότητας, περιγράφει ο Απ. Παύλος στην παραπάνω περικοπή της Α΄προς Κορινθίους επιστολής του το δύσκολο και επίπονο διακόνημα των κηρύκων του ευαγγελίου μέσα στον κόσμο. Ενώ οι καυχώμενοι για τη «σοφία» τους Κορίνθιοι, ή μάλλον μερικοί εξ αυτών, είναι ένδοξοι και ισχυροί, οι απόστολοι του Χριστού είναι κατά κόσμον άσημοι, ανίσχυροι, καταδιωκόμενοι και αντιμετωπίζουν συνεχώς την πείνα, τη δίψα, την κόπωση και αυτόν ακόμη τον θάνατο.
Όλα αυτά που γράφει ο μεγάλος Απόστολος μπορούν να μας οδηγήσουν στις δύο ακόλουθες σκέψεις:

1. Πρώτα- πρώτα ότι η Εκκλησία είναι έργο του Θεού. Ό,τι επιτυγχάνει το επιτυγχάνει με τη Χάρη του Θεού και όχι με τη δύναμη των ηγετών της. Το έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου δεν έχει ανάγκη από ανθρώπινα στηρίγματα και από κρατικές εξουσίες, ούτε από δόξες και τιμές. Ο Θεός διαλέγει άσημους αλλά αγνούς εργάτες για να καταισχύνει τους κατά κόσμον «σοφούς». Ο Απ. Παύλος που μετέφερε τη φλόγα του Ευαγγελίου μέσα σε ολόκληρο τον ελληνορωμαϊκό κόσμο γράφει με συντριβή στην ίδια επιστολή: «Με τη χάρη του Θεού έγινα αυτό που έγινα· κι αυτή η χάρη προς εμένα δεν υπήρξε άκαρπη: εργάστηκα περισσότερο απ’ όλους τους αποστόλους, όχι βέβαια εγώ, αλλά η χάρη του Θεού που με συνοδεύει» (Α΄Κορ 15,10).
Πολλές φορές υπερτονίζουμε τη θέση μας και την αξία μας, είτε ως απλά μέλη της Εκκλησίας είτε ως ηγετικά στελέχη, μικρά ή μεγάλα, και ξεχνούμε τον χορηγό της δυνάμεώς μας, που ενδιαφέρεται περισσότερο από εμάς για τη λύτρωση των αιχμαλωτισμένων στα δίκτυα του κακού και της φθοράς συνανθρώπων μας.


2. Και η δεύτερη σκέψη μας είναι ότι η περικοπή της Α΄προς Κορινθίους που παραθέσαμε παραπάνω δεν αποτελεί τόσο εγκώμιο των αποστόλων όσο υπόμνηση προς τους χριστιανούς κάθε εποχής ότι η Εκκλησία του Θεού μέσα στον κόσμο τότε μόνο βρίσκεται στη φυσιολογική της κατάσταση, όταν διώκεται και αγωνίζεται, όταν στρατεύεται κατά των δυνάμεων της φθοράς και της αποσυνθέσεως, για να μεταδώσει το ζωντανό μήνυμα του Ευαγγελίου με τον κίνδυνο να διωχθούν οι κήρυκες του Ευαγγελίου, να χάσουν τη θέση τους, να γίνουν «θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους».

Βέβαια αυτά ισχύουν για τους αφιερωμένους στο ευαγγελιστικό έργο κήρυκες αλλά κατ’επέκταση και για τον κάθε χριστιανό, προϋποθέτουν δε τη νέκρωση του ανθρώπου και την ανάστασή του σε μια νέα ζωή, ζωή της χάριτος. Νέκρωση ως προς τις νόμιμες προσωπικές φιλοδοξίες για κοινωνική άνοδο, για οικονομική τακτοποίηση, για επικράτηση. Και ανάσταση σε μια καινούργια κατάσταση ζωής, στην οποία δεσπόζει το Πνεύμα του Θεού, η αγάπη για τον αδελφό, η ελπίδα της μεταμορφώσεως του φθαρμένου κόσμου σε «καινή κτίση».
Οι Απόστολοι, που έφεραν το φως του Ευαγγελίου μέσα στην οικουμένη και που το έργο τους τόσο ζωντανά περιγράφει ο Απ. Παύλος στην παραπάνω περικοπή, δεν είναι μόνο ιστορικές μορφές ενός μακρινού παρελθόντος αλλά φωτεινοί καθοδηγητές των ανθρώπων κάθε εποχής, πρότυπα αγωνιστών, που καλούν τους χριστιανούς σε μια αφύπνιση και δραστηριοποίηση, ώστε να γίνει πιο αισθητή και αποτελεσματική η παρουσία τους μέσα στον κόσμο.
*Ο Ιωάννης Καραβιδόπουλος είναι Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.