Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καλλιτεχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καλλιτεχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

09 Ιανουαρίου, 2020

Νίκος Βέρτης: Αγαπώ πολύ τον Χριστό



Νίκος Βέρτης: Αγαπώ πολύ τον Χριστό 
Καλεσμένος στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου «Ενώπιος Ενωπίω» βρέθηκε ο γνωστός τραγουδιστής Νίκος Βέρτης και μίλησε για όλους και για όλα.

Ο Νίκος Βέρτης μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην πίστη του στον Χριστό και γενικότερα στην σχέση του με την Εκκλησία.
Αναφορικά όσα είπε στον Νίκο Χατζηνικολάου ο γνωστός τραγουδιστής:

«Τον αγαπώ πολύ τον Χριστό, τον έχω μέσα στη ζωή μου. Διανύουμε μια εποχή που η νεολαία φοβάται να πει «πιστεύω στον Χριστό».
Δεν μου αρέσει αυτό το πράγμα. Θέλω ο καθένας να μπορεί να έχει την ελευθερία να εκφράσει αυτό που πιστεύει. Είτε είσαι στον Χριστό, είτε στον Μωάμεθ, είτε δεν πιστεύεις πουθενά.
Δεν θεωρώ ότι είναι ωραίο να ακούω πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη. Με ενοχλεί αυτό γιατί ναι όλοι πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι ανώτερο αλλά φοβούνται να το εκφράσουν.
Εγώ γιατί πιστεύω στον Χριστό; Όχι για τα θαύματα που έχει κάνει. Πιστεύω στον Χριστό γιατί έχει αυτό που εμένα με αντιπροσωπεύει στη ζωή μου. Η αρχή και το τέλος. Η αγάπη.
Με την αγάπη λύνεις τα πάντα στη ζωή, καταπολεμάς τα πάντα. Ακόμα και τα προβλήματα σου άμα έχεις αγάπη από πάνω, λύνονται αυτομάτως. Φεύγει ο κόμπος στο στομάχι σου, δηλαδή τι σημαίνει αγάπη… Πας στο σπίτι σου και είναι η γυναίκα σου, η οικογένεια σου, οι φίλοι σου και εσύ έχεις προβλήματα, έρχονται και σου χτυπούν την πλάτη, τι είναι αυτό αγάπη! Αυτό είναι κατ’ εμέ ο Χριστός, αγάπη, αυτό μου διδάχθηκε.
Έχω πει πολλές φορές σε φίλους μου ιερείς ότι αν πετούσαν τα χρυσά από πάνω τους, και τη λιμουζίνα και ήταν πιο ταπεινοί όπως ήταν ο γέροντας Παΐσιος, θα είχαν προσελκύσει περισσότερο κόσμο και τη νεολαία κοντά τους.
Η ταπεινότητα είναι αυτή που θα φέρει τη νεολαία στην Εκκλησία και όχι η υπερβολή. Το ξέρω ότι θα κριθώ για αυτά που λέω, δεν με πειράζει όμως.
Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω. Είμαι αμαρτωλός, δεν είμαι καλός χριστιανός. Πιστεύω στον Χριστό αλλά δεν είμαι καλός χριστιανός.
Έχω και εγώ τις αμαρτίες μου, κάνω και εγώ πολλά λάθη αλλά προσπαθώ κάθε μέρα να βελτιώνομαι.
Πριν κρίνουμε την εκκλησία, ο κάθε ιερέας και η κάθε κοινότητα, η εκκλησία είναι μια κοινότητα.
Οι παπάδες είναι μια κοινότητα, θα υπάρχουν και οι περίεργοι και οι πιο νευρικοί και αυτοί που μπορεί να βρίζουν.
Λάθος τους και θα κριθούν όλοι μια μέρα για αυτό που κάνουν.
Εμείς δεν πρέπει να κρίνουμε αυτούς, πρέπει αν θέλουμε να πιστεύουμε το Χριστό, να είμαστε κοντά στον Χριστό με αγάπη και να κρίνουμε τον εαυτό μας. Να βελτιωνόμαστε εμείς».

10 Μαρτίου, 2017

10 Μαρτίου 1992: πεθαίνει ο Γιώργος Ζαμπέτας, λαϊκός συνθέτης και βιρτουόζος του μπουζουκιού.

    Ο Γιώργος Ζαμπέτας, Έλληνας μουσικοσυνθέτης, ερμηνευτής και ένας από τους σπουδαιότερους δεξιοτέχνες του μπουζουκιού γεννήθηκε στο Μεταξουργείο, στις 25 Ιανουαρίου του 1925.
    Γονείς του ήταν ο Μιχάλης Ζαμπέτας, που ήταν κουρέας και η Μαρίκα Μωραΐτη, ανηψιά γνωστού βαρύτονου της εποχής.
    Από πολύ μικρή ηλικία ο Γιώργος Ζαμπέτας έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική, αφού παράλληλα με την απασχόλησή του στο κουρείο του πατέρα του ως βοηθός, «σκάρωνε» κρυφά στο μπουζούκι τις πρώτες του μελωδίες. Οτιδήποτε στη φύση παρήγε ήχο, τον συνάρπαζε και τον βοηθούσε στις συνθέσεις του, σύμφωνα με όσα ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε στη βιογραφία του, λίγο πριν το θάνατό του.
    Το 1932, σε ηλικία μόλις 7 ετών κερδίζει το πρώτο του βραβείο, ως μαθητής της α’ δημοτικού, παίζοντας το πρώτο του τραγούδι σε σχολικό διαγωνισμό.
    Παρά τις αντιδράσεις, ο μικρός Γιώργος συνέχισε με απόλυτη προσήλωση να υπηρετεί τη μεγάλη του αγάπη, ενώ η γνωριμία του στα 1938 με το μεγάλο Βασίλη Τσιτσάνη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας.
    Το 1940 η οικογένεια Ζαμπέτα μετακόμισε στο Αιγάλεω και από τη στιγμή εκείνη ο Ζαμπέτας απόκτησε ένα άρρηκτο δεσμό με την πόλη, της οποίας εμπνεύστηκε και χάρισε το προσωνύμιο «Σίτι», κατά τη διάρκεια μια περιοδείας του στη Βρετανία.
    Στα 1942 και κάτω από συνθήκες ανέχειας λόγω της Κατοχής, ο Ζαμπέτας δημιουργεί το πρώτο του συγκρότημα, με το οποίο τραγουδούσαν καντάδες στα κορίτσια.
Τα χρόνια της δημιουργίας
    Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 ο Ζαμπέτας γράφει τα πρώτα του γνήσια ρεμπέτικα τραγούδια με γνωστούς ερμηνευτές όπως οι Πρόδρομος Τσαουσάκης («
Σαν σήμερα, σαν σήμερα...»), Στέλιος Καζαντζίδης («Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω»), Μανώλης Καναρίδης («Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα»), Πόλυ Πάνου («Να πας να πεις στη μάνα μου») κ.α. Έκδηλο ήταν από τότε το ταλέντο και το εκπληκτικό του παίξιμο, ωστόσο ακόμη δεν είχε κατασταλάξει στο πασίγνωστο ιδιαίτερο στυλ, που τον καθιέρωσε σαν ένα μοναδικό «σώου-μαν» στο χώρο.
    Την επόμενη δεκαετία, τα τραγούδια του γνωρίζουν τεράστια επιτυχία καθώς πραγματοποιεί εμφανίσεις στα σπουδαιότερα λαϊκά κέντρα διασκέδασης, ενώ ταξιδεύει στο εξωτερικό (
Ευρώπη και Αμερική) και παράλληλα συμμετέχει σε περισσότερες από 100 ταινίες του ακμάζοντα εκείνο τον καιρό Ελληνικού Κινηματογράφου .
    Δημιουργίες του όπως «
Τα δειλινά», «Τα ξημερώματα», «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» κ.α. παραμείναν αξεπέραστες και τον κατατάσσουν στις υψηλότερες βαθμίδες του μουσικού στερεώματος, σύμφωνα και με τη δήλωση του Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Ο Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουκτσής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σώου-μαν ήταν μοναδικός. Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα πρωταγωνιστούσε, πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή!».
    Χαρακτηριστική του ήθους του μεγάλου δημιουργού ήταν και η δήλωση του Δημήτρη Μητροπάνου, ο οποίος τον θεωρούσε δεύτερο πατέρα του: «
ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».
    Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν τα ήθη αρχίζουν να αλλάζουν, ο Ζαμπέτας κάνει στροφή στη σάτιρα υπό μορφή σώου, με τις γνωστές του επιτυχίες «
Ο Θανάσης», «Ο πενηντάρης», «Μάλιστα κύριε» κ.λ.π. να δημιουργούν και πάλι αίσθηση στο κοινό.
Οι δύσκολες δεκαετίες της ζωής του
    Τα χρόνια του ’80 αρχίζει η παρακμή του είδους αυτού, με το Ζαμπέτα να αντιμετωπίζει προβλήματα στις συνεργασίες του αφού η εποχή δεν αναγνωρίζει πια τις αξίες του παρελθόντος.
    Ωστόσο, από το 1990 και μετά, οι δισκογραφικές εταιρείες και τα Μ.Μ.Ε. «ανακαλύπτουν» τα τραγούδια του, τα οποία κυριαρχούν ξανά, γνωρίζοντας νέα άνθηση, στις προτιμήσεις των ακροατών.
    Δυστυχώς, ο ίδιος δεν βρίσκεται μόνο στη δύση της καριέρας, αλλά και της ζωής του. Μετά από πολύμηνη ασθένεια, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Σωτηρία», στις
10 Μαρτίου του 1992. Ήταν μόνο 67 ετών.
    Ο Δήμος Αιγάλεω, τίμησε δις εν ζωή το μεγάλο συνθέτη, σε εκδηλώσεις που διοργάνωσε τον Απρίλιο του 1988 και το Σεπτέμβριο του 1990, ενώ και μια πλατεία της πόλης, πλησίον του σπιτιού του, φέρει το όνομά του.
    Από σύμπτωση, απεβίωσε την ίδια ημερομηνία (
10 Μαρτίου) και ο γιος του, Μιχάλης, το 2008.

11 Δεκεμβρίου, 2016

Διεθνούς φήμης σοπράνο τραγουδά Παντελίδη


 
Η παγκοσμίου φήμης υψίφωνος Σόνια Θεοδωρίδου στην εκπομπή «Στην υγειά μας ρε παιδιά» τραγούδησε ένα κομμάτι του Παντελή Παντελίδη(Νοε 2016).
Η σοπράνο που κάνει διεθνή καριέρα ερμήνευσε με τον δικό της τρόπο το τραγούδι «Τα Σχοινιά σου», στη μνήμη του αδικοχαμένου τραγουδιστή, φέρνοντας δάκρυα στα μάτια των παρευρισκομένων.


«Θα κάνω μια υπέρβαση σήμερα και θα τραγουδήσω ένα κομμάτι του Παντελίδη γιατί ο θάνατός του με συγκλόνισε, ήταν ένα νέο παιδί. Έγραφε ωραία τραγούδια και ήταν ποντιακής καταγωγής. Αυτό το τραγούδι θα το αφιερώσω στον άντρα μου» είπε η Σόνια Θεοδωρίδου..............................................................................................................................................................
............................................................................................................................................................
 


23 Αυγούστου, 2016

Μαρια Καλλας η φωνη του αιωνα, δειτε ενα μικρο βιντεακι με την ζωη της !


Παρόλο που η Μαρία Κάλλας πέθανε, σε ηλικία μόλις 53  ετων , ήδη από το Σεπτέμβριο του 1977,  παραμένει  μια  εικονα : ως η  υπέρτατη τραγουδίστρια-ηθοποιός ! ως διασημότητα, και ως γυναίκα με υψηλο στυλ και  κομψότητα. Η επιτομή της οπερατικής ντίβα, η Ελληνοαμερικανιδα υψίφωνος αναγνωρίζεται ως τραγουδιστρια η οποία ορίσε,  και επαναπροσδιόρισε την όπερα του 20ου αιώνα και ποτέ δεν έχει χάσει τη θέση της μεταξύ των κορυφαίων σε πωλήσεις κλασικών καλλιτέχνών  του κόσμου.

30 Απριλίου, 2015

Αυτές οι φωτογραφίες φαίνονται φυσιολογικές…Αλλά άμα κάνεις zoom θα δεις κάτι το εντυπωσιακό!



Αυτός ο τρόπος έκφρασης, αυτού του είδους η καλλιτεχνία ονομάζεται  Slinkachu και όποιος ασχολείται με αυτό του αρέσει να δουλεύει σε έναν δημόσιο χώρο όπου η τέχνη του μπορεί να αλληλεπιδράσει με το κοινό στην καθημερινή τους ζωή. Αλλά το Slinkachu δεν χρησιμοποιεί χρώματα και σπρέι για να εκφράσει κάτι.  Χρησιμοποιεί κάποιου είδους γλυπτική ας το πούμε αλλά με έναν τρόπο που θα σας εκπλήξει σίγουρα.

Δείτε τις φωτογραφίες :