Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ

 Ὁ Ἀντώνης εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ συνηθισμένος ἔφηβος. Μοναχογιὸς καὶ μεγαλωμένος μὲ ὅλες τὶς ἀνέσεις, ἔμαθε νὰ ζεῖ μὲ διαρκεῖς ἀπαιτήσεις καὶ διεκδικήσεις.

 Ὁ ἐκρηκτικὸς χαρακτήρας του συχνὰ γίνεται ἀφορμὴ γιὰ συγκρούσεις μὲ τὸν περίγυρό του, ἰδιαίτερα στὸ Γυμνάσιο, τόσο μὲ τοὺς συμμαθητὲς ὅσο καὶ μὲ τοὺς καθηγητές του. Ὡστόσο εἶναι ἀφοπλιστικὰ εἰλικρινὴς καὶ χαίρεσαι νὰ συζητᾶς μαζί του. Μιὰ μέρα πλησίασε τὸν θεολόγο τῆς τάξης του: 

–Κύριε, θέλω νὰ συζητήσουμε. Ὄχι γιὰ τὸ μάθημα. Νὰ κουβεντιάσουμε προσωπικά. Ἔχω ἀνάγκη τὴ συμβουλή σας. 

Ξαφνιάστηκε ὁ καθηγητής, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔδειξε. Συνήθως ἀπὸ τὸν Ἀντώνη δεχόταν εἴτε ἀντιρρήσεις εἴτε παράπονα γιὰ ἄλλα παιδιά. Ἆραγε τώρα τί ἤθελε νὰ τοῦ πεῖ;... 

–Δὲν πάει ἄλλο, κύριε. Θέλω νὰ μὲ βοηθήσετε νὰ βάλω ὅρια στὸν ἑαυτό μου. 

–Γιατί τὸ λὲς αὐτό, Ἀντώνη; Ὅλοι κινούμαστε μέσα σὲ κάποια ὅρια. Γιὰ παράδειγμα, τὸ σχολεῖο ἔχει κανόνες. Ἀλλὰ καὶ ἡ οἰκογένεια ἐπίσης. Ἂν θέλεις ὅρια, τὸ καλύτερο εἶναι νὰ συζητήσεις μὲ τοὺς γονεῖς σου καὶ νὰ καθορίσετε μαζὶ  τὰ ὅρια στὰ ὁποῖα θὰ κινεῖσαι. 

Ὁ Ἀντώνης πετάχτηκε σὰν νὰ τὸν κτύπησε ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. 

–Αὐτὸ δὲν γίνεται! φώναξε κι ἀμέσως ἐξήγησε: Οἱ γονεῖς μου ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ μοῦ βάλουν ὅρια. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα. Κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ μὴ μοῦ χαλάσουν χατίρι. Ἂν θελήσω κάτι νὰ ἀγοράσω, ἀμέσως θὰ τὸ ἔχω. Ἂν τοὺς ζητήσω νὰ πάω αὔριο στὸ Ντουμπάι, θὰ πάω. Ἀκόμη κι ἂν τοὺς ζητήσω νὰ ἀνεβῶ σ’ ἕναν οὐρανοξύστη καὶ νὰ πέσω, θὰ μοῦ ποῦν: «Αὐτὸ ποὺ ζητᾶς δὲν εἶναι πολὺ εὔκολο. Εἶναι καὶ ἐπικίνδυνο ἴσως, ἀλλὰ ἀφοῦ θέλεις, μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε προετοιμάζοντας τὸν χῶρο ὅπου θὰ πέσεις γιὰ νὰ μὴν κτυπήσεις». Δὲν εἶναι παράλογο;... Δὲν μπορῶ νὰ ζήσω ἔτσι! Αἰσθάνομαι ἀνασφαλής. Εἶμαι μόλις 15 χρονῶν. Ἐγὼ μπορεῖ νὰ θέλω ὁτιδήποτε. Κάποιος δὲν πρέπει νὰ μὲ σταματήσει;... Μήπως μπορεῖτε ἐσεῖς νὰ μὲ βοηθήσετε;... Θέλω ὅρια! 

Ὁ θεολόγος ἔμεινε ἄφωνος. Ποτὲ δὲν περίμενε ἀπὸ ἕναν ἐπαναστάτη ἔφηβο νὰ ἀκούσει μία τόσο ὥριμη κριτικὴ ἐπισήμανση γιὰ τὴν ἀγωγὴ τῶν νέων. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι σὲ παλαιότερες ἐποχὲς τὸ πρόβλημα ἐντοπιζόταν ἀκριβῶς στὴν ἀντίθετη κατεύθυνση. Ἡ ὑπερβολικὴ αὐστηρότητα καὶ ἡ ἄκαμπτη ἐπιβολὴ πειθαρχίας στοὺς νέους προκαλοῦσε δικαιολογημένα τὴν ἀντίδρασή τους. Τώρα ὅμως, μὲ τὴ φιλοσοφία «ἀφῆστε τὰ παιδιὰ νὰ ἐκφραστοῦν ἐλεύθερα – δῶστε τους ὅ,τι ἐπιθυμοῦν», φτάσαμε στὸ ἄλλο ἄκρο. Καὶ ἤδη τὰ ἴδια τὰ παιδιὰ μᾶς ἀνακαλοῦν στὴν τάξη καὶ μᾶς ζητοῦν νὰ τοὺς θέσουμε ὅρια! Ἡ ψυχολογία διδάσκει ὅτι οἱ ἔφηβοι, ἂν καὶ ἀναπτύσσουν κριτικὴ σκέψη καὶ διεκδικοῦν τὴν ἀνεξαρτησία τους, στὴν πραγματικότητα δὲν διαθέτουν τὴν ὡριμότητα οὔτε τὴν πείρα γιὰ νὰ ζήσουν αὐτόνομα. Χρειάζονται καθοδήγηση κι ἕνα πλαίσιο καλὰ κατανοητοῦ νόμου καὶ πειθαρχίας. Χωρὶς αὐτὸ νιώθουν ἀνασφάλεια καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν τὴν ἄνεση καὶ τὴν ἐλευθερία ποὺ τοὺς προσφέρεται. Ἡ ψυχή τους ἀγωνιᾶ καὶ προχωροῦν σὰν νὰ ἔχουν χάσει τὸν δρόμο. Ἡ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ, λέει ὁ ἔμπειρος παιδαγωγὸς καὶ καταξιωμένος διδάσκαλος ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μοιάζει μὲ πόλη ἡ ὁποία ἔχει μάλιστα ξένους καὶ ἄπειρους πολίτες ποὺ εὔκολα θὰ δεχθοῦν τοὺς νόμους ποὺ θὰ θεσπίσεις. «Τίθει τοίνυν νόμους καὶ πρόσεχε ἀκριβῶς· ὑπὲρ γὰρ τῆς οἰκουμένης ἡμῖν ἡ νομοθεσία καὶ πόλιν κτίζομεν σήμερον»· ὅρισε λοιπὸν νόμους στὴν πόλη αὐτὴ καὶ πρόσεχε νὰ τηροῦνται μὲ ἀκρίβεια, διότι ἡ νομοθεσία μας εἶναι γιὰ τὴν οἰκουμένη· γιὰ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου (ΕΠΕ 30, 646). Εἶναι σημαντικὸ νὰ μάθουμε στὰ παιδιὰ ὅτι ἡ ἐλευθερία ποὺ ὁδηγεῖ σὲ εὐτυχισμένη ζωὴ εἶναι δυνατὴ μόνο ὅταν ἔχουμε ὅρια καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους. Ὅπως γιὰ νὰ κυκλοφορήσουν τὰ αὐτοκίνητα στοὺς δρόμους μὲ ἀσφάλεια εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁδηγοὶ νὰ συμμορφώνονται μὲ τὸν Κώδικα Ὁδικῆς Κυκλοφορίας, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ζοῦν ἁρμονικά, ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ νόμους. Γιὰ παράδειγμα, ὁ νέος χρειάζεται ὅρια στὴ διασκέδασή του· ἂν ξενυχτᾶ μέχρι τὶς πρωινὲς ὧρες, ἀντὶ νὰ ξεκουράζεται, θὰ ἐξαντλεῖται. Καὶ φυσικὰ ἡ πιὸ κατάλληλη ἡλικία γιὰ νὰ τεθοῦν οἱ κανόνες αὐτοὶ εἶναι ἡ παιδικὴ ἡλικία. Λέει πάλι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἄγριον ἡ νεότης», δύσκολη ἡλικία ἡ νεότητα· ἄν, λοιπόν, ἀπὸ νωρὶς καὶ ἀπὸ τὴ μικρὴ ἡλικία «ὅρους αὐτῇ πήξωμεν καλούς, οὐ δεησόμεθα πολλῶν μετὰ ταῦτα πόνων». Ἂν δηλαδὴ θέσουμε σωστὰ ὅρια, δὲν θὰ κοπιάσουμε πολὺ μετὰ ἀπὸ αὐτά, διότι θὰ ἔχουν συνηθίσει οἱ νέοι στὴν πειθαρχία (ΕΠΕ 23, 266). Ποιὸς ὅμως μπορεῖ νὰ ρυθμίσει τὰ ὅρια αὐτὰ ὥστε νὰ εἶναι κατάλληλα γιὰ τὴ σωστὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν;... Δὲν ὑπάρχει καλύτερος ὁδηγὸς ἀπὸ τὴν ἀλάνθαστη πυξίδα, τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ. Μόνο ὁ πάνσοφος καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς μπορεῖ νὰ φωτίσει τὴν καρδιά μας καὶ νὰ μᾶς κατευθύνει σωστὰ στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας. Αὐτὸ καλούμαστε νὰ ἐμπνεύσουμε καὶ στὰ παιδιά μας. Ἂς μὴ διστάζουμε λοιπὸν νὰ θέτουμε σωστὰ καὶ κατανοητὰ ὅρια γιὰ τὰ παιδιά. Αὐτὸ θὰ τὰ βοηθήσει νὰ γίνουν ὑπεύθυνα καὶ θὰ τοὺς ἀνοίξει τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία καὶ χαρά.ΟΣΩΤΗΡ2157

ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

                                

Ιδιαίτερη ὑπῆρξε ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς τὰ παιδιά. Μᾶς ἀναφέρουν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς γιὰ τὶς μητέρες ποὺ προσέφεραν τὰ παιδιά τους νὰ τὰ εὐλογήσει, νὰ ἀκουμπήσει τὰ πανάγια χέρια του ἀκόμη καὶ στὰ βρέφη τους. Τόσος ὁ σεβασμός τους.

Μάλιστα σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς περιοδεῖες τοῦ Κυρίου, ὅταν οἱ μαθητὲς ἔσπευσαν νὰ τὰ ἐμποδίσουν

νὰ μὴν πλησιάσουν γιὰ νὰ μὴν Τὸν κουράσουν,

Ἐκεῖνος «ἠγανάκτησε» καὶ τοὺς παρατήρησε ἔντονα λέγοντας: «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με,καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Μάρκ. ι΄ 13-14). Ἀφῆστε τὰ  παιδιὰ νὰ ἔλθουν κοντά μου καὶ μὴν τὰ ἐμποδίζετε, διότι σ’ αὐτὲς τὶς μικρὲς καὶ ἀθῶες ὑπάρξεις ἀνήκει  ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Καὶ ἄλλοτε, ὅταν οἱ μαθητὲς ρώτησαν τὸν Κύριο

ποιὸς θὰ εἶναι ὁ μεγαλύτερος καὶ πλέον διακεκρι-

μένος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, Ἐκεῖνος φώναξε ἕνα παιδί, τὸ ἔβαλε ἀνάμεσά τους καὶ τοὺς εἶπε:

«Ἐὰν δὲν γίνετε σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ εἰσέλθετε

στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»(Ματθ. ιη΄ 1-2).

Ἡ προϋπόθεση γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴ βασιλεία Του εἶναι νὰ γίνουμε σὰν τὰ παιδιά.

Γιατί ἄραγε; Τί ἔχουν τὰ παιδιά; Ποιὰ προσόντα ἔχει ἡ  παιδικὴ ἡλικία, ποὺ μᾶς εἶναι  ἀπαραίτητα γιὰ τὴν εἴσοδό  μας στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν;

Τὰ παιδιὰ διαθέτουν ἀθωότητα, καθαρότητα, ποὺ καθρεφτίζεται στὸ βλέμμα τους.

Δὲν βάζουν στὸ νοῦ τους πονηρία. Δὲν γνωρίζουν τὴν κακία, τὴ διαστροφὴ τοῦ ὕπουλου κόσμου. Δὲν ὑποπτεύονται τοὺς ἄλλους. Μὲ ἁπλότητα ἐκφράζουν ὅ,τι αἰσθάνονται  χωρὶς νὰ φοβοῦνται. Ὅ,τι νιώθουν, τὸ ἐξωτερικεύουν μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνεια. Ἔχουν  αἰδώ, σεμνότητα, συστολή.

Ἔχουν ἀκόμη τὰ παιδιὰ ταπεινὸ φρόνημα. Πιστεύουν γιὰ  τὸν ἑαυτό τους πὼς εἶναι μικρὰ

καὶ ἀδύναμα. Γι’ αὐτὸ μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη καταφεύγουν στοὺς γονεῖς τους, τοὺς μεγαλύτερους, καὶ ἀφήνονται ἐλεύθερα στὴ δική τους καθοδήγηση χωρὶς διαμαρτυρίες καὶ παράπονα. Εὔκολα ἀκοῦνε τὶς  συμβουλὲς τῶν μεγαλυτέρων,τῶν δασκάλων τους, ἀλλὰ καὶ  συχνὰ καὶ ἁπλὰ καταφεύγουν  στὴν προσευχὴ μὲ πίστη θερμὴ καὶ ἀφελότητα καρδίας. Ἡ ταπεινή τους καρδιὰ βρίσκει λόγια ποὺ συγκινοῦν τὸν ἐλεήμονα Θεὸ καὶ φέρνουν θαυμαστὰ  ἀποτελέσματα.

Δεῖγμα ὅμως κατεξοχὴν τῆς   ἀρετῆς τους εἶναι ἡ ἀνεξικακία τους.

Δὲν κρατοῦν κακία μέσα τους, ὅταν οἱ γονεῖς τὰ  μαλώσουν. Ὡραῖα σχολιάζει ὁ ἱερὸς ἑρμηνευτής: «Παιδίον οὔτε μνησικακεῖ, οὔτε μαστιζόμενον παρὰ τῆς μητρὸς ἀφίσταται». Τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν φωλιασμένο στὴν ψυχή τους μίσος ἢ ἐκδικητικότητα. Ἡ ἀνεξικακία τους τὰ κάνει νὰ ξεχνοῦν ἀμέσως ὁποιοδήποτε κακὸ

ἔπαθαν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Συγχωροῦν εὔκολα καὶ συνεχίζουν μὲ χαμόγελο καὶ ἁγνὴ χαρὰ τὸ παιχνίδι τους, τὴ  ζωή τους.

Νά λοιπὸν γιατί ὁ Κύριός μας ἀγαποῦσε τὰ παιδιά, τὰ εὐλογοῦσε μὲ ὅλη Του τὴ στοργή, τὰ ἀγκάλιαζε ἐκδηλώνοντας τὴν ἀπέραντη ἀγάπη Του καὶ τὰ προέβαλε  ὡς ὑπόδειγμα πρὸς ὅλους μας γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὴν  οὐράνια Βασιλεία.

Βέβαια πρέπει νὰ σημειώσουμε πὼς οἱ ἀρετὲς τῶν

παιδιῶν ποὺ προαναφέραμε εἶναι φυσικές. Ἐπειδὴ

ὅμως καὶ αὐτὰ εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ, ἔχουν ροπὴ πρὸς τὸ κακό, τὴν ἁμαρτία. Βλέπουμε ἄλλωστε νὰ μὴ λείπουν τὰ «ἀγκάθια» οὔτε ἀπὸ αὐτὰ, οἱ παιδικὲς ἀδυναμίες, τὰ ἐλαττώματα τῆς ζήλειας, τοῦ πείσματος κ.ἄ.

Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν ἀναιροῦν τὴ φυσική τους ἀθωότητα καὶ ἀνεξικακία.

Κάθε φορὰ ποὺ συναναστρεφόμαστε μὲ παιδιά, ἂς

ἀφήνουμε τὸ παράδειγμά τους νὰ μᾶς μιλᾶ, νὰ μᾶς διδάσκει, νὰ μᾶς βάζει σὲ σκέψεις καὶ ἀποφάσεις σοβαρὲς γιὰ τὴ ζωή μας. Νὰ γινόμαστε παιδιὰ ὄχι στὸ  μυαλὸ ἀλλὰ στὴν καρδιά, γιὰ νὰ εἶναι ἄδολη καὶ ἄκακη (πρβλ. Α΄ Κορ. ιδ΄ 20).

Μποροῦμε, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε!

ΟΣΩΤΗΡ2062

«Ἤθελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει ! »

«Ἤθελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει!» 
 Τὰ χρόνια πέρασαν. Δὲν εἶναι πιὰ τὸ ἀνέμελο κορίτσι ποὺ ἔπαιζε στὴ γειτονιά. Μεγάλωσε, ἔκανε οἰκογένεια, ἀπέκτησε παιδιά. 
Κι εἶναι τώρα τὰ παιδιά της στὴν πιὸ κρίσιμη ἡλικία: τὴν ἐφηβεία. 
Τὰ βλέπει, παρατηρεῖ τὶς ἀντιδράσεις τους, καὶ θυμᾶται τὰ δικά της νεανικὰ χρόνια. Χρόνια ταραγμένα, γεμάτα ἀντιθέσεις: ἀπὸ τὴ μία, χαρὲς καὶ διασκεδάσεις κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, θλίψη καὶ ἀπογοήτευση!
 –Ἄχ, τόσο δύσκολο ἦταν νὰ μοῦ μιλήσει κάποιος;... 
Δὲν μποροῦσε νὰ βρεθεῖ κάποιος νὰ μὲ σταματήσει;
 –Μητέρα, εἶπες κάτι;... τὴν διέκοψε ὁ γιός της, καθὼς τὴν βρῆκε στὴν κουζίνα νὰ στοχάζεται. 
Εἶσαι καλά;... Μήπως ἔχεις κάτι ποὺ σὲ στεναχωρεῖ; 
 –Τί νὰ ἔχω, παιδί μου; Σᾶς βλέπω καὶ σᾶς χαίρομαι κι ἐσένα καὶ τὴν ἀδελφή σου. Ἔχω ὅμως καὶ μιὰ ἀνησυχία. Κάτσε λίγο, γιατὶ θέλω νὰ σοῦ τὴν πῶ. Εἶναι τὸ παράπονο ποὺ μοῦ ἔμεινε ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου. 
 –Τί παράπονο; Ὁ παπποὺς καὶ ἡ γιαγιὰ δὲν μᾶς χαλοῦν ποτὲ χατίρι. Ἐμένα ποτὲ δὲν μὲ ἔχουν μαλώσει. Ἀπορῶ. Ἦταν ἄραγε αὐστηροὶ μαζί σου;...
 –Ὄχι, βέβαια. Καθόλου αὐστηροί. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀκριβῶς ἦταν τὸ πρόβλημα. Πάντοτε μὲ ἄφηναν νὰ κάνω ὅ,τι θέλω, κι ἐγὼ τὸ ἐκμεταλλευόμουν αὐτό. Ὅλο ζητοῦσα χρήματα γιὰ νὰ ἀγοράζω ροῦχα καὶ κοσμήματα, νὰ κάνω ἀκριβὰ δῶ- ρα, νὰ βγαίνω ἔξω καὶ νὰ διασκεδάζω. Ζοῦσα μὲ κάθε ἄνεση καὶ ἐλευθερία. Καί, θὰ μοῦ πεῖς, ποιὸ τὸ κακό;... 
Τί καλύτερο ἕνας νέος νὰ ἀπολαμβάνει τὴν ἐλευθερία του;... Μὴν καταπιέζετε τὰ παιδιά, λένε. Ἀφῆστε τα ἐλεύθερα νὰ ἐπιλέγουν καὶ νὰ ἀποφασίζουν μόνα τους, νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ τὰ εὐχαριστεῖ. Μὴ τὰ στενοχωρεῖτε! Μὴ τὰ φορτώνετε μὲ συμβουλὲς καὶ ὑποδείξεις! Ἄχ, παιδί μου, νά ᾿ξεραν πόσο καταστροφικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ τακτική! Ἐπιτρέπεται νὰ ἀφήνεις ἀπροστάτευτο τὸν ἔφηβο, σὲ μιὰ ἡλικία ὅπου ἀναπτύσσεται καὶ διαμορφώνει τὴν προσωπικότητά του, χωρὶς νὰ τὸν προειδοποιεῖς γιὰ τυχὸν κινδύνους καὶ κακοτοπιές; Χωρὶς νὰ τὸν βοηθεῖς νὰ προσανατολιστεῖ σωστά;... Δυστυχῶς αὐτὸ ἐγὼ δὲν τὸ εἶχα. Οἱ γονεῖς μου ποτὲ δὲν μὲ σταμάτησαν νὰ μοῦ ποῦν: «Παιδί μου, ποῦ πᾶς, μὲ ποιοὺς βγαίνεις, τί κάνεις ἐκεῖ ποὺ μένεις μέχρι ἀργὰ τὴ νύχτα;»... Καὶ μεθυσμένη ἀπὸ τὴ ζάλη τῶν κοσμικῶν διασκεδάσεων καὶ τῶν δῆθεν φίλων ποὺ μὲ περικύκλωναν, δὲν μποροῦσα νὰ καταλάβω πόσο ἔβλαπτα τὸν ἑαυτό μου... Τὰ ὑπόλοιπα τὰ ξέρεις: ὁ πρῶτος ἀπο- τυχημένος γάμος μου ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνολοκλήρωτες σπουδές μου εἶναι καρποὶ ἐκείνης τῆς ἀπρόσεκτης ζωῆς. Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ, βρῆκα, ἔστω καὶ καθυστερημένα, τὸν πνευματικό μας. Αὐτὸς μὲ ἔβαλε σὲ σωστὴ σειρά. Ἀλλὰ γιατί νὰ μὴν τὸν εἶχα βρεῖ νωρίτερα;... 
 Ἤθελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει!
 Κάποιον νὰ μοῦ μιλήσει, τότε ποὺ ἤμουν νέα καὶ ἄπειρη στὴ ζωή... Αὐτὸ εἶναι τὸ παράπονό μου.
 –Δὲν ἔχεις ἄδικο, μητέρα. Κι ἐγὼ ἂν κάνω κάτι ποὺ μὲ βλάπτει, θά ᾿θελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει. Ἀλλὰ καὶ νὰ μοῦ ἐξηγήσει γιατί μὲ σταματᾶ. Ὅπως κι ἐσὺ τώρα μοῦ ἐξήγησες. Γιατί κάποτε ἐπεμβαίνεις, ἔστω κι ἂν ἐγὼ ἀντιδρῶ. Τουλάχιστον ἀργότερα δὲν θὰ μείνω μὲ τὸ παράπονο... 
      
 Βέβαια, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ σταματήσουμε τὸν ἔφηβο, ὅταν βλέπουμε ὅτι παρεκτρέπεται. Χρειάζεται πολλὴ προσ- ευχὴ γιὰ νὰ μᾶς χαρίζει ὁ Θεὸς φωτισμό, ὥστε νὰ διακρίνουμε μὲ ποιὸν τρόπο νὰ ἐπεμβαίνουμε καὶ πῶς νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὴν κάθε περίπτωση. 
Ὡστόσο ὀφείλουμε νὰ τοποθετηθοῦμε κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι σωστὰ καὶ ὑπεύθυνα. Διότι ὑπάρχουν γονεῖς ποὺ παρουσι- άζονται ἰδιαίτερα ἀνεκτικοὶ πρὸς τὰ παιδιά, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ σημαντικὲς ἀλλαγὲς στὴ συμπεριφορά τους καὶ νὰ ἀμνηστεύουν σοβαρὲς παρεκτροπές. Βλέπουν τὰ λάθη τους, ἀλλὰ δὲν τοὺς τὰ ὑποδεικνύουν γιὰ νὰ μὴν τὰ στενοχωρήσουν. Ἱκανοποιοῦν ἀσυλλόγιστα τὰ διαρκῶς αὐξανόμενα αἰτήματα τῶν ἐφήβων, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὶς συνέπειες ἀπὸ τὴν κάθε παραχώρηση. Εὔκολα δικαιολογοῦν τὴν χαλαρότητα στὸ ἦθος τους, μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι «σήμερα ὅλοι ἔτσι κάνουν». Κάποτε ἐπαναπαύονται σὲ κάποια ἐπιεικέστατη παρατήρηση, ἡ ὁποία ὅμως δὲν φέρνει ἀποτέλεσμα. Ὁπωσδήποτε ἡ στάση αὐτὴ τῶν γονέων δὲν βοηθεῖ τὰ παιδιὰ νὰ ἐκτιμήσουν τὴ σοβαρότητα τῆς ἐκτροπῆς τους. Θυμίζει ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὴ στάση τοῦ ἀρχιερέα Ἠλί, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ ἔβλεπε μὲ πόση ἀσέβεια φέρονταν οἱ δυὸ γιοί του μέσα στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, δὲν τοὺς ἀντιμετώπισε μὲ τὴν ἀνάλογη αὐστηρότητα, καὶ γι’ αὐτὸ ἐκεῖνοι συνέχισαν τὶς ἐπιπόλαιες καὶ βέβηλες πράξεις τους. Τὸ φοβερὸ εἶναι ὅτι καὶ οἱ δύο, μέσα σὲ μία ἡμέρα, βρῆκαν ἀκαριαῖο θάνατο στὴ μάχη, ἐνῶ τιμωρήθηκε ἐπίσης κι ὁ ἀσταθὴς καὶ ἀσυγχώρητα ἐπιεικὴς πατέρας τους, ὁ ὁποῖος πέθανε ξαφνικὰ μόλις πληροφορήθηκε τὸν θάνατό τους. Ποιὸ ἦταν τὸ λάθος αὐτοῦ τοῦ πατέρα, ἀφοῦ συμβούλευε τὰ παιδιά, ἀλλὰ ἐκεῖνα δὲν τὸν ἄκουγαν;... «Ἐνουθέτει», ἀπαντᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «ἀλλ᾿ οὐ σφοδρῶς, οὐδὲ μετ’ ἐπιπλήξεως τοῦτο ἐποίει» (ΕΠΕ 15, 238). Ἔδινε νουθεσίες καὶ συμβουλές, ὄχι ὅμως μὲ αὐστηρὸ τρόπο, καὶ χωρὶς νὰ προχωρᾶ σὲ ἐπιπλήξεις. Συνεπῶς εἶναι χρέος τῶν γονέων νὰ ἐπισημαίνουν τὴ σοβαρότητα τυχὸν ἐκτροπῶν τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὰ βοηθοῦν νὰ καταλάβουν τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν τους. Βέβαια ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία ἢ μὲ τὸν χαρακτήρα καὶ τὸν ψυχισμὸ τῶν παιδιῶν, ἡ ἐπέμβαση τῶν γονέων θὰ εἶναι ἄλλοτε πιὸ αὐστηρὴ καὶ ἄλλοτε πιὸ συγκαταβατική. Πάντοτε ὅμως μὲ σταθερότητα στὴν ἀλήθεια καὶ μὲ ἀγάπη πρὸς τὴν κάθε ψυχή. Σὲ κάθε περίπτωση, γιὰ νὰ γίνει ἡ ὅποια παρατήρηση ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὰ παιδιά μας, εἶναι ἀνάγκη νὰ καλλιεργεῖται μέσα στὴν οἰκογένεια κλίμα ἀγάπης καὶ ἐμπιστοσύνης. Εχει  μεγαλη  σημασία  αὐτὴ ἡ ἐμπιστοσύνη γιὰ τὶς σχέσεις γονέων καὶ παιδιῶν. 
 ''Ο ΣΩΤΗΡ'' 2165

ΠΩΣ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΕΤΕ ΤΟΝ ΦΟΡΟ ΓΙΑ ΑΝΕΙΣΠΡΑΚΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑ !

«Κλειδί» η αγωγή έξωσης για να γλιτώσουν οι ιδιοκτήτες το φόρο για ανείσπρακτα ενοίκια

      Αρκεί η απλή κατάθεση αγωγής έξωσης στα δικαστήρια, αντίγραφο της οποίας θα προσκομίζεται στην Εφορία, για να μη φορολογηθούν οι ιδιοκτήτες ακινήτων για ανείσπρακτα ενοίκια του 2015.

       Λόγω της πολύμηνης αποχής των δικηγόρων, πολλοί ιδιοκτήτες, που δεν είχαν εισπράξει ενοίκια τον προηγούμενο χρόνο, δυσκολεύονται να εκδώσουν εις βάρος του μισθωτή διαταγή πληρωμής ή διαταγή απόδοσης χρήσης μισθίου ή δικαστική απόφαση αποβολής ή επιδίκασης μισθωμάτων ή να ασκήσουν εναντίον του μισθωτή αγωγή αποβολής ή επιδίκασης μισθωμάτων έως την προθεσμία υποβολής της ετήσιας δήλωσης φορολογίας εισοδήματος, προκειμένου να μη φορολογηθούν.

     Για να μην υπάρξουν λοιπόν «παρατράγουδα», επιτρέπονται, καθ’ όλο το διάστημα της αποχής των δικηγόρων, οι απλές καταθέσεις αγωγών στα δικαστήρια, τις οποίες αποδέχεται η εφορία, προκειμένου να απαλλάξει από το φόρο όσους ιδιοκτήτες είχαν ανείσπρακτα ενοίκια.

     Υπενθυμίζεται ότι όσοι ιδιοκτήτες δεν εισέπραξαν ενοίκια από τους μισθωτές τους κατά τη διάρκεια του 2015 μπορούν να τα δηλώσουν εφέτος σε ξεχωριστό κωδικό και στο έντυπο Ε2 και στο έντυπο Ε1. Συγκεκριμένα, στο Ε2 τα ανείσπρακτα ενοίκια πρέπει να δηλωθούν στη στήλη 16 της πρώτης σελίδας και στο Ε1 πρέπει να αναγραφούν στους κωδικούς 125-126 του πίνακα 4Δ2 στην τρίτη σελίδα.

     Ωστόσο, οι εν λόγω ιδιοκτήτες θα πρέπει, πριν υποβάλουν τη φορολογική τους δήλωση, να καταθέσουν στην εφορία τους φωτοαντίγραφο διαταγών πληρωμής, δικαστικών αποφάσεων ή αγωγών έξωσης.

     Ας σημειωθεί, επίσης, ότι η προθεσμία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων λήγει στις 30 Ιουνίου 2016. Σημειώνεται ότι τα εν λόγω εισοδήματα θα φορολογούνται στο έτος και κατά το ποσό που αποδεδειγμένα εισπράχθηκαν.
http://blog.xe.gr/blog/xe-