Αθήνα 1963: Η πρώτη έξοδος της Εικόνας “Άξιον Εστί” από το Άγιον Όρος

Η πρώτη έξοδος της Ιεράς Εικόνας “Άξιον Εστί ” από το Άγιο Όρος στην Αθήνα έγινε το 1963 για τις εορτές της Χιλιετηρίδος της Αθωνικής Μοναστικής Πολιτείας.

Στις 17 Απριλίου 1963 ήλθε στον Πειραιά από την Δάφνη του Αγίου Όρους με το πολεμικό πλοίο ΑΣΠΙΣ. Στην Αθήνα ανέβηκε οδικώς μέσω Νέου Φαλήρου και Λεωφόρου Συγγρού. Μετά την υποδοχή της από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β’ μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, μεταφέρθηκε με πομπή στην Μητρόπολη, όπου την προσκύνησαν χιλιάδες πιστοί ανάμεσά τους και ο τότε Βασιλεύς Παύλος.
Στον Πειραιά επέστρεψε στις 25 Απριλίου 1963 όπου επιβιβάστηκε στο πολεμικό πλοίο ΠΥΡΠΟΛΗΤΗΣ με προορισμό την Δάφνη του αγίου Όρους.






Στην Αθήνα ήρθε και πάλι τον Νοέμβριο του 1987 κατά την επίσημη επίσκεψη του Πατριάρχη Δημήτριου και το καλοκαίρι του 1999 «τη πρωτοβουλία και παρακλήσει του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, προς πνευματικήν παρηγορίαν των σεισμοπλήκτων και ενίσχυσίν των».

Πηγή: Πατήρ Τιμόθεος Ηλιάκης

https://www.orthodoxianewsagency.gr/agioreitika/athina-1963-i-proti-eksodos-tis-eikonas-aksion-esti-apo-agion-oros/

Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που προστάτευσε το θωρηκτό «Αβέρωφ» και δεν έχασε καμία μάχη.

 

Ο Αγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, καθώς στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Αγιο Νικόλαο. Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη.

«Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» εξηγεί ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ.

Το εκκλησάκι τοποθετήθηκε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριταποθήκη. Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντοτε υπηρετούσε ιερέας, που ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό.

«Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ’ όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές». Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική.

Το σημάδι από το Θεό

Ο Άγιος Νικόλαος πάντα προστάτευε το πλοίο, δηλώνουν μαρτυρίες. «Παραμονές της ναυμαχίας της Έλλης, ένας υποκελευστής καθάριζε το πλοίο με έναν κουβά. Μόλις τελείωσε, ξάπλωσε να κοιμηθεί και, όταν ξύπνησε, είδε συγκλονισμένος επάνω στον κουβά σχηματισμένο το πρόσωπο ενός Αγίου» περιγράφει ο κυβερνήτης του «Αβέρωφ» κ. Χαραλαμπόπουλος και συνεχίζει: «Η συγκίνηση όλων ήταν φανερή, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εικόνα, ήταν πράγματι η μορφή ενός Αγίου. Συγκλονισμένοι, πήραν τον κουβά και πήγαν στον Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν βαθιά θρησκευόμενος.

Με δάκρυα στα μάτια, ο κυβερνήτης δήλωσε πως αυτό είναι ένα σημάδι από τον Θεό ότι θα κερδίσουμε τη μάχη. Και, όντως, έτσι έγινε. Γι’ αυτό και ο Κουντουριώτης διέταξε έπειτα από τη θριαμβευτική νίκη να γίνει λιτανεία. Κατόπιν, ο κουβάς τοποθετήθηκε στο εκκλησάκι. Ιερέας τότε ήταν ο Διονυσιος Δάφνος, ο οποίος, όταν το 1915 έγινε Μητροπολίτης Σπάρτης, πήρε τον κουβά μαζί του.

Το 1937 ο βασιλεύς Παυλος Α' πήγε επίσκεψη στη Σπάρτη και, όταν ο Μητροπολίτης του είπε την ιστορία, ο βασιλιάς του ζήτησε να γυρίσει τον κουβά στο πλοίο, όπου και ανήκει. Σήμερα μπορεί όποιος επιθυμεί να δει στο “Αβέρωφ” τον κουβά με τη μορφή του Αγίου». Αυτό ήταν ένα από τα θαύματα που καταγράφονται στο ημερολόγιο του πλοίου.

Το θαύμα της ασημένιας εικόνας

Ακόμα μία μαρτυρία ωστόσο φανερώνει πως άλλη μία νίκη οφείλεται στη δύναμη της πίστης. Το 1942 ο Άγγλος διοικητής, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού, κάλεσε τον κυβερνήτη του «Αβέρωφ» και του ζήτησε να συνοδεύσει 70 εμπορικά πλοία, λέγοντάς του μάλιστα πως, επειδή η απειλή είναι γνωστή, θα ήταν ικανοποιημένοι εάν κατάφερναν να φτάσουν τα μισά εμπορικά στον προορισμό τους. Ο κυβερνήτης του πλοίου εξιστορεί: «Λόγω της ζέστης, για να δροσιστούν, έβγαζαν τα στρώματα και κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα.

Μια νύχτα ο Παπανικολόπουλος είχε βγάλει το στρώμα του στην πρύμνη και κοιμόταν.

Ξαφνικά, τον ξύπνησε ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος. Σηκώθηκε και είδε κάτι να ασημίζει μέσα στο νερό και να ακουμπάει στο πλοίο. Φώναξε στη γέφυρα να σταματήσουν και κατέβηκε ο ίδιος να κοιτάξει τι ήταν αυτό που προκαλούσε τον θόρυβο. Εκείνο που αντίκρισε ήταν μια ασημένια εικόνα του Αγίου Νικολάου, που με έναν ανεξήγητο τρόπο βρέθηκε στην θάλασσα και ακολουθούσε το πλοίο.

Όλο το πλήρωμα με βουρκωμένα μάτια έδειξε στον κυβερνήτη την εικόνα, ο οποίος αμέσως ζήτησε να γίνει λειτουργία και λιτανεία. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν στο πλευρό τους. Έκαναν 3.500 μίλια και δεν χάθηκε ούτε ένα εμπορικό!

Δείτε το βίντεο με το εσωτερικό του/

Παύλος Βασιλεύς των Ελλήνων (14 Δεκεμβρίου 1901 - 6 Μαρτίου 1964)

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Παύλος Βασιλέυς των Ελλήνων (14 Δεκεμβρίου 1901 - 6 Μαρτίου 1964)

Από τη Βικιπαίδεια,

    Ο Παύλος (Αθήνα, 14 Δεκεμβρίου 1901 - 6 Μαρτίου 1964) ήταν βασιλιάς της Ελλάδας.

    Ήταν το τέταρτο παιδί των βασιλέων Κωνσταντίνου Α΄ και Σοφίας. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Ακολούθησε τον πατέρα του στην εξορία το 1917 και επέστρεψε μαζί του από την Ελβετία στην Ελλάδα το 1920, αφού προηγουμένως του είχε προσφερθεί το Στέμμα, μετά το θάνατο του αδερφού του, Αλέξανδρου, και εκείνος το είχε αρνηθεί, διακυρήσσοντας ότι ανήκει στον πατέρα του.

    Υπηρέτησε ως σημαιοφόρος στο καταδρομικό «Έλλη». Το 1923, λίγο πριν την ανακήρυξη της αβασίλευτης δημοκρατίας στην Ελλάδα, έφυγε για το εξωτερικό μαζί με τον αδελφό του, Γεώργιο Β΄.

    Το 1935, με την παλινόρθωση της μοναρχίας, ξαναγύρισε στην Ελλάδα, ως διάδοχος του θρόνου.

    Στις 9 Ιανουαρίου 1938 παντρεύτηκε στην Αθήνα τη φιλόδοξη και δυναμική πριγκίπισσα του Αννοβέρου Φρειδερίκη. Από το γάμο του απέκτησε 3 παιδιά:

τη Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας το 1938, 

τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ των Ελλήνων το 1940, 

την Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας το 1942, 

    Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο υπηρέτησε στο Γενικό Στρατηγείο και μετά τη γερμανική εισβολή ακολούθησε το Βασιλέα Γεώργιο Β΄ στην Κρήτη και μετά την κατάληψή της από τους Γερμανούς, στην Αίγυπτο, για να εγκατασταθεί τελικά, με την οικογένειά του στο Κέιπ Τάουν της Νοτίου Αφρικής.

    Στις 27 Σεπτεμβρίου 1946 επανήλθε στην Ελλάδα με τον άτεκνο αδερφό του, μετά το θάνατο του οποίου στις 1 Απριλίου 1947 έγινε βασιλιάς.

    Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στον συμμοριτοπόλεμο, καθώς το βασιλικό ζεύγος επιδόθηκε με μια πρωτοφανή δραστηριότητα στη σύσταση ιδρυμάτων και φιλανθρωπικών θεσμών, αυξάνοντας σε απίστευτο βαθμό το γόητρο της Δυναστείας.

    Ελέγχοντας αποτελεσματικά τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας και διατηρώντας έναν αντιφατικό ρόλο κατά την περίοδο του ελεγχομένου κοινοβουλευτισμού, καθώς και καλλιεργώντας άριστες σχέσεις με την Ουάσιγκτον, στηρίζοντας παράλληλα τις αμερικανικές επιλογές για την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε πρωθυπουργό, ο Παύλος εδραίωσε την εξουσία του. Παράλληλα, το ήπιο ή το άβουλο - κατ΄άλλους - του χαρακτήρα του τού έδωσε το προσωνύμιο «Παύλος ο Καλός».

    Στην αρχή της Βασιλείας του κάτω από την επιρροή του βενιζελικού Στρατηγού Βεντήρη, ήταν κάθετα αντίθετος με την προοπτική να πολιτευθεί ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος. Ήταν υπέρ μιας κυβέρνησης των Φιλελευθέρων, Βενιζελικών κομμάτων επειδή αυτός και η σύζυγός του Βασίλισσα Φρειδερίκη είχαν το φόβο ότι ο Παπάγος θα μπορούσε να εξελιχθεί σε δικτάτορα τύπου Φρανθίσκο Φράνκο. Τελικώς ο Παπάγος εκλέχτηκε Πρωθυπουργός αλλά απεβίωσε το 1955.

    Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1952, ο Βασιλιάς μπορούσε να επιλέξει όποιον ήθελε για Πρωθυπουργό, αρκεί ο τελευταίος να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης μέσα σε δεκαπέντε μέρες από τη Βουλή. Έχοντας αυτή τη δυνατότητα, επέλεξε τον τότε Υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή ως εντολοδόχο Πρωθυπουργό, μετά τον θάνατο του Παπάγου, και όχι κάποιον από τους αντιπροέδρους της κυβέρνησης και υποψήφιους για την αρχηγία του κόμματός τους, Στέφανο Στεφανόπουλο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ο Καραμανλής δεν εκλέχτηκε αρχηγός του κόμματός του, πήρε όμως την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής και ίδρυσε νέο κόμμα.

    Μετά τις εκλογές του 1961, οι οποίες η αντιπολίτευση θεωρούσε εκλογές βίας και νοθείας, και τη δολοφονία Λαμπράκη το 1963, οι σχέσεις του με τον Καραμανλή οξύνθηκαν. Από το 1961, η αντιπολίτευση θεωρούσε μη νόμιμη την Κυβέρνηση Καραμανλή, και είχε κηρύξει τον Ανένδοτο Αγώνα. Τελικώς, με αφορμή τη διαφωνία για το ταξίδι του βασιλικού ζεύγους στο Λονδίνο, ο Καραμανλής παραιτήθηκε.

    Αυτή τη φορά συνεργάστηκε καλύτερα με τον Γεώργιο Παπανδρέου από το φθινόπωρο του 1963 έως τον Μάρτιο του 1964 που απεβίωσε, επειδή ο Παπανδρέου ήταν πιο διαλλακτικός και ο Παύλος βαριά άρρωστος.  Η υγεία του ήταν πολύ κλονισμένη, και η Κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν η τρίτη και τελευταία, στην Ελληνική Ιστορία, που ορκίστηκε στη θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας, στο κτήμα Τατοΐου.

    Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του Κωνσταντίνος.

Η ΗΡΩΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ Φ.ΝΙΚΟΓΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΚΗΣ

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ  ΝΙΚΟΓΛΟΥ  ΣΕ  ΜΕΓΑΛΗ ΗΛΙΚΙΑ

Έχουν γραφεί πολλά για τη διαφωνία του

Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και του Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄, τότε

Διαδόχου- Αρχιστρατήγου, σχετικά με την προέλαση του Ελληνικού Στρατού κατά τον

Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και την πιθανότητα κατάληψης της Θεσσαλονίκης από τα

Βουλγαρικά στρατεύματα. 

Ο ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ -ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΒ ΣΤΟ  ΜΕΤΩΠΟ 

                Είναι γεγονός ότι το Γενικό Στρατηγείο μετά την κατάληψη της Κοζάνης στις 11

Οκτωβρίου 1912 προβληματιζόταν έντονα εάν θα έπρεπε να προελάσει ταχέως προς τη

Θεσσαλονίκη ή προς Βορρά, προς Μοναστήρι, καθόσον δεν είχε ακριβείς και νωπές

πληροφορίες ως προς το πού βρισκόταν ο όγκος του Τουρκικού στρατού και ποία

ήταν η εξέλιξη των επιχειρήσεων του Σερβικού στρατού κατά των Τούρκων. 

Η  έλλειψη ακριβών πληροφοριών για τον Τουρκικό στρατό αποτέλεσε την αιτία του

πλήρους αιφνιδιασμού της Vης Μεραρχίας στην περιοχή της Πτολεμαΐδας και του

Αμυνταίου, ο οποίος κατέληξε στην άτακτη οπισθοχώρησή της μέχρι τον Αλιάκμονα

ποταμό, όπου συγκρατήθηκαν οι Μονάδες της με δραστικές ενέργειες του Γενικού

Στρατηγείου.

           Αυτό  που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ο ακριβής ρόλος που διαδραμάτισε στα γεγονότα

του Οκτωβρίου 1912 ένας Έλληνας γιατρός, ο Φίλιππος Νίκογλου.

               Ο  Φίλιππος Νίκογλου γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1871.

Φοίτησε στα περίφημα Ζαρίφεια Εκπαιδευτήρια της Φιλιππούπολης και σπούδασε

ιατρική στη Γερμανία. Εγκαταστάθηκε στη Σόφια, όπου άσκησε την ιατρική ως

χειρουργός. Το 1885 η πατρίδα του, η Ανατολική Ρωμυλία, προσαρτήθηκε στη

Βουλγαρία και από το 1908 οι κάτοικοί της έγιναν και τυπικά Βούλγαροι πολίτες,

ανεξάρτητα από εθνικότητα. Κατά την επιστράτευση του Βουλγαρικού στρατού στις 7

Σεπτεμβρίου 1912, ο Βούλγαρος υπήκοος Φίλιππος Νίκογλου παρουσιάσθηκε ως

έφεδρος υπίατρος στο Σαμάκοβο, όπου αναπτύχθηκε το κινητό χειρουργείο της VIIης

Βουλγαρικής Μεραρχίας. Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων διαπίστωσε δυσκολίες

για την υγειονομική υποστήριξη των Μονάδων κατά την ταχύτατη προέλασή τους, η

οποία υπαγορευόταν από στρατηγικούς και διπλωματικούς λόγους, εξαιτίας της

έλλειψης τροχοφόρων μεταφορικών μέσων.

Η κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού

                Στις 5  Οκτωβρίου 1912 το Μαυροβούνιο, η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα κήρυξαν τον

πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η προηγηθείσα Ελληνο-Βουλγαρική

συνθήκη του Μαΐου του 1912 δεν προέβλεπε διανομή εδαφών μεταξύ των συμμάχων,

αλλά θα ίσχυε η αρχή της κατοχύρωσης των εδαφών στη χώρα, που τα κατελάμβανε.

Στις 20 Οκτωβρίου λοιπόν, ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε τα Γιαννιτσά, ενώ η

VIIη Βουλγαρική Μεραρχία προσπαθούσε με κάθε τρόπο να προελάσει χωρίς

καθυστέρηση και να καταλάβει πρώτη τη Θεσσαλονίκη. Αλλεπάλληλα τηλεγραφήματα

του Πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου προς τον Αρχιστράτηγο- Διάδοχο Κωνσταντίνο

επέσπευσαν, παρά τις όποιες αντιδράσεις του Γενικού Στρατηγείου, την προέλαση

του Ελληνικού Στρατού προς τη Θεσσαλονίκη και την κατάληψή της. Η Θεσσαλονίκη

απελευθερώθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1912, ημέρα εορτής του πολιούχου της Αγίου

Δημητρίου, προτού η πόλη να καταληφθεί από τα Βουλγαρικά στρατεύματα.

                Τίθεται  λοιπόν το ερώτημα ποια ήταν η πηγή των πολύτιμων αυτών πληροφοριών για τις

προθέσεις της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Βουλγαρίας, που διαβίβαζε

ο πρεσβευτής της Ελλάδας στη Σόφια Δημήτριος Πανάς στο Ελληνικό Υπουργείο

Εξωτερικών; 

Ο Υπουργός Εξωτερικών Λάμπρος Κορομηλάς είχε αναθέσει στον τότε

Λοχαγό Αθανάσιο Σουλιώτη- Νικολαϊδη, ως στρατιωτικός σύνδεσμος, την παρακολούθηση

της VIIης Βουλγαρικής Μεραρχίας του Στρατηγού Θεοδόρωφ

Ο    ΛΟΧΑΓΟΣ   ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ

Ο Σουλιώτης ικανός

Αξιωματικός, είχε διακριθεί προηγουμένως για τη δράση του στην Οργάνωση

Θεσσαλονίκης κατά τον Μακεδονικό αγώνα και αργότερα στην Οργάνωση

Κωνσταντινούπολης. Ο Λοχαγός Σουλιώτης μετέβη στις 19 Οκτωβρίου 1912 στην Άνω

Τζουμαγιά με σκοπό να συναντήσει τον εκεί ευρισκόμενο Στρατηγό Θεοδόρωφ, τον

οποίο απέτυχε να συναντήσει. Εξερχόμενος του Φρουραρχείου συνάντησε τον Φίλιππο

Νίκογλου, για τον οποίο έγραψε: «Ο ιατρός

Φίλιππος Νίκογλου, υπηρετών ως έφεδρος παρά τω Βουλγαρικώ στρατώ, προθυμότατα

πλησιάσας με, μοι είπεν ότι από της αρχής του πολέμου όλαι αι εμπιστευτικαί

διαταγαί συνίστων να καταβληθή πάσα προσπάθεια, όπως αι Μακεδονικαί πόλεις και

προπάντων η Θεσσαλονίκη καταληφθώσι προ της καταλήψεως αυτών υπό των Ελληνικών

στρατευμάτων. Μοι επεβεβαίωσεν ότι ο Βόρις μετά του Στρατηγού Ράτζο Πετρώφ και

του πρεσβευτού Στάντσεφ διήλθον εξ Άνω Τζουμαγιάς, προσθέτων ότι είδεν εις το

ξενοδοχείον, όπου είχε καταλύσει, και στρατιώτας της Βασιλικής Φρουράς,

οδηγούντας βασιλικήν άμαξαν, προωρισμένην δια την επίσημον είσοδον του Διαδόχου

της Βουλγαρίας εις Θεσσαλονίκην».

   Ο  Σουλιώτης προσπάθησε να τηλεγραφήσει κρυπτογραφημένες τις πολύτιμες πληροφορίες

στην πρεσβεία μας στη Σόφια και στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα. Επειδή

όμως δεν ελάμβανε απάντηση και φοβούμενος την λογοκρισία των Βουλγάρων

υποκρίθηκε τον ασθενή. Ο Νίκογλου πιστοποίησε την ασθένεια και πρότεινε τη

διακομιδή του ασθενούς στην Σόφια. Ο Βούλγαρος Φρούραρχος πείσθηκε εύκολα και

για να ξεφορτωθεί τον ενοχλητικό Έλληνα Αξιωματικό, έδωσε την άδεια της

διακομιδής του. Μετά από δυσκολίες κατά την κίνησή του ο Σουλιώτης έφθασε στην

Σόφια και παρουσιάσθηκε στον Έλληνα πρεσβευτή, στον οποίο και  ανέφερε τις πολύτιμες πληροφορίες, που αμέσως

ο στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας Ταγματάρχης Αμβρόσιος Φραντζής

τηλεγράφησε με τους κώδικες κρυπτογράφησης στο Υπουργείο Εξωτερικών,

προκειμένου να ενημερωθεί η Ελληνική Κυβέρνηση και να ενεργήσει αναλόγως.

                Τα  γραφόμενα του Σουλιώτη- Νικολαϊδη επιβεβαίωσε στα απομνημονεύματά του ο

Στρατηγός Βίκτωρ Δούσμανης, που υπηρετούσε κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους στο

Γενικό Στρατηγείο, δίπλα στον Διάδοχο- Αρχιστράτηγο, και επομένως είχε πλήρη

ενημέρωση για τα γεγονότα. Αλλά και ο Στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος στα

απομνημονεύματά του επιβεβαίωσε την εθνική δράση του Φ. Νίκογλου και  ότι το συγκεκριμένο γεγονός πληροφορήθηκε από

τον ίδιο τον Ελ. Βενιζέλο. Για τον ρόλο του Φ. Νίκογλου και τη δράση του κατά

τους επόμενους μήνες γίνεται λόγος και από πολλούς σύγχρονους ερευνητές, που

ασχολήθηκαν με τον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς Πολέμους.

                Ορισμένα  τμήματα του Βουλγαρικού στρατού, που είχαν στρατοπεδεύσει στη Θεσσαλονίκη με

άδεια της Ελληνικής Κυβέρνησης, είχαν μεταφερθεί από τον Ελληνικό Στόλο στο

Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη) για επιχειρησιακούς λόγους και μ΄ αυτά είχε κινηθεί

και ο Φ. Νίκογλου. Κατά την παραμονή του στην Αλεξανδρούπολη επισκέφθηκε το θωρηκτό

«Αβέρωφ», όπου, όταν το πλήρωμα πληροφορήθηκε ότι ήταν Έλληνας, έτυχε

ιδιαίτερης περιποίησης. Ο κυβερνήτης Σοφοκλής Δούσμανης σημείωσε στο ημερολόγιό

του: «Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 1912. Ήρθαν να

μας επισκεφθούν και δύο αξιωματικοί του βουλγαρικού στρατού, ιατροί και οι δύο,

εξ Αγχιάλου, ακραιφνείς πατριώται, βαρέως φέροντες ότι υπηρετούν υπό τους

Βουλγάρους». Σε όλες τις συναντήσεις και επαφές με Έλληνες Αξιωματικούς

παρέσχε όσες πληροφορίες γνώριζε για τον Βουλγαρικό στρατό.

                Μετά  την αποστράτευσή του ο Φ. Νίκογλου επέστρεψε στην Σόφια, όπου έγινε γνωστή η

δράση του και το Βουλγαρο- Μακεδονικό κομιτάτο αποφάσισε την εξόντωσή του. Ένας

Βούλγαρος γιατρός και καλός του φίλος τον ενημέρωσε για την πρόθεση του

κομιτάτου και κατόπιν αυτού στις 20 Σεπτεμβρίου 1913 ο Φ. Νίκογλου κατέφυγε στη

Θεσσαλονίκη και από εκεί στην Αθήνα. Ο Βασιλέας Κωνσταντίνος, όταν

πληροφορήθηκε αργότερα τη δράση του Φ. Νίκογλου εξέφρασε την επιθυμία να τον

γνωρίσει προσωπικά, προσθέτοντας μάλιστα ότι επιβάλλονταν η απονομή παρασήμου

για τις προσφερθείσες υπηρεσίες του προς την πατρίδα. Τελικά το Ελληνικό

κράτος, έστω και αργά, δια χειρός Βασιλέως Παύλου παρασημοφόρησε το 1950 τον

Φίλιππο Νίκογλου. Η Θεσσαλονίκη τίμησε τον Φ. Νίκογλου, αλλά και τον Αθ.

Σουλιώτη- Νικολαϊδη, δίνοντας τα ονοματεπώνυμά τους σε κεντρικούς δρόμους της.

                Το 1953  ο Στενημαχίτης χειρουργός απεβίωσε στην Αθήνα πλήρης ημερών. Από τον Τύπο

παρομοιάσθηκε με τον Ι. Γούναρη, κυνηγό του Ομέρ Βρυώνη, που στην πρώτη

πολιορκία του Μεσολογγίου ειδοποίησε τους πολιορκημένους για την επίθεση των

Τούρκων κατά τις ώρες της ακολουθίας των Χριστουγέννων, με αποτέλεσμα την

αποτυχία της εφόδου και την λύση της πολιορκίας. Αναμφισβήτητα ο Φίλιππος

Νίκογλου είναι ένας από τους ανθρώπους, στους οποίους η Ελλάδα και ιδιαίτερα η

Θεσσαλονίκη οφείλουν ευγνωμοσύνη για τη δράση και τον ρόλο τους εκείνες τις

κρίσιμες ιστορικές στιγμές. Και η μεγαλύτερη τιμή στην προκειμένη περίπτωση

είναι η διατήρηση της μνήμης του γιατρού Φίλιππου Νίκογλου από την Ανατολική  Ρωμυλία.

ΠΡΟΤΟΜΗ  ΤΟΥ  ΝΙΚΟΓΛΟΥ  ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 Η  ΣΤΕΝΗΜΑΧΟΣ  ΠΑΤΡΙΔΑ  ΤΟΥ  ΝΙΚΟΓΛΟΥ

     Αντιστράτηγος
ε.α. Κωνσταντίνος  Πατιαλιάκας

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΑΥΛΟΣ Α' ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΙΟΥΝΙΟΣ 1956

ΚΑΝΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΗ Η ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ . ΣΗΜΕΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ? ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ?

''Υπέρ αεροπορίας": η Ιστορική αλήθεια για τον έρανο της 4ης Αυγούστου και οι επιδόσεις της Ε.Β.Α. στον πόλεμο του 1940.

 

                                                      

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΔΩ http://www.istorikathemata.com/

Ιστορικές Επισκέψεις Βασιλέων στην Δράμα