Πρωτη Αρχιερατικη Θεια Λειτουργια στην Εορτη του Αγιου Βησσαριωνος Αγαθωνιτου

Λαμπρό Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο τελέσθηκε την Κυριακή των Αγίων Πάντων 19 Ιουνίου 2022 στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Αγάθωνος, η οποία πανηγύρισε και την αγιοκατάταξη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου, ενός εκ της χορείας των εορταζομένων Αγίων Πάντων.

Στην Ιερά Μονή Παναγίας Αγάθωνος, την Κυριακή, έσπευσαν μετά από ευγενική πρόσκληση τιμής του οικείου Ποιμενάρχου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Συμεών, για να καταθέσουν την Δοξολογία τους στον Πανάγιο Θεό και την προσευχή και την ευγνωμοσύνη τους στον Όσιο Βησσαρίωνα τον Αγαθωνίτη, ο Ποιμενάρχης της γενέτειρας του Οσίου, του Πεταλιδίου Μεσσηνίας, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ο οποίος χοροστάτησε στον Όρθρο και προεξήρχε στο Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο και μετέφερε τις προσευχές και την χαρά σύσσωμου του Κλήρου, των Αρχόντων και του λαού της Μεσσηνίας, για το γεγονός της Αγιοκατατάξεως του Οσίου, του τόπου που τον γέννησε και τον ανάθρεψε και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κ. Ιερόθεος, ο οποίος έσπευσε για να καταθέσει και εκείνος την ευγνωμοσύνη του στον Όσιο, αλλά και τις θαυμαστές αναμνήσεις του και τις πνευματικές παρακαταθήκες του Οσίου, καθώς εκάρη μοναχός στη Μονή πριν 39 χρόνια, υπό του μακαριστού Καθηγουμένου της Μονής π. Γερμανού Δημάκου και αποτελεί αδελφός και καύχημα της Ιεράς Μονής Αγάθωνος.

Το Ιερό Αναλόγιο στελέχωσε πολυμελής χορός Ιεροψαλτών, μαθητών και αποφοίτων του Ωδείου της Ιεράς Μητροπόλεως «ΓΕΡΜΑΝΟΣ ο ΜΕΛΩΔΟΣ» υπό τον Διευθυντή Δρ. κ. Ανδρέα Ιωακείμ, ενώ οι Ιερές Ακολουθίες του Όρθρου και της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας μεταδόθηκαν απευθείας από τηλεοράσεως, ραδιοφώνου και διαδικτύου.

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, στο κήρυγμά του, αναφέρθηκε στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αγιότητος, όπως αυτή εκφράζεται μέσα στην συνείδηση και στο πλήρωμα της Εκκλησίας, υπογραμμίζοντας την οσιακή ζωή και τα έργα του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου.

Χαρακτηριστικά ο κ. Χρυσόστομος υπογράμμισε:

«Η αγιότητα είναι συνυφασμένη με αυτό το εκκλησιαστικό γεγονός, το οποίο βιώνουμε ως τρόπο ζωής και ύπαρξης με κέντρο το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η αγιότητα είναι ο σκοπός ύπαρξης της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο, μέσα στην ιστορία και μέσα στην πραγματικότητα, γιατί η αγιότητα δεν είναι αποτέλεσμα μιας νομικής διαδικασίας ή αποτέλεσμα μιας προόδου που έρχεται στην ιστορία της Εκκλησίας, αλλά η αγιότητα έχει να κάνει με αυτό το ίδιο το σώμα της Εκκλησίας, τους Κληρικούς, τους Άρχοντες και τους πιστούς και η αγιότητα είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται η κοινή συνείδηση του εκκλησιαστικού πληρώματος για τον κάθε έναν ο οποίος κατεστάθη μέσα από το Μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος μέλος του πληρώματος της Εκκλησίας του Χριστού και ο οποίος στην προοπτική του πνευματικού του αγώνος και της πορείας του κατεστάθη Άγιος και κεχαριτωμένος. Ο πρώτος σκοπός της Εκκλησίας είναι η επίτευξη της αγιότητος των μελών της.

Η αγιότητα δεν έχει να κάνει με καιρούς και χρόνους του παρελθόντος. Έχει να κάνει με την επικαιρότητα, έχει να κάνει με την σημερινή πραγματικότητα, με το σημερινό ιστορικό γίγνεσθαι της Εκκλησίας, γι΄ αυτό αναδεικνύονται Άγιοι και στην εποχή μας. Η Εκκλησία του Χριστού διαχρονικά είναι μία ζώσα Εκκλησία που σκοπός της είναι όλα τα μέλη της να τα οδηγήσει στην αγιότητα και να τα καταστήσει πολίτες και συμπολίτες της Βασιλείας του Θεού.

Η σημερινή ημέρα, η ημέρα των Αγίων Πάντων, έτυχε να είναι η μέρα που η τοπική Εκκλησία της Φθιώτιδος ανακοινώνει την Αγιοκατάταξη του Οσίου πατρός ημών Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου. Η αγιότητα αυτή δεν ήλθε ως ένα στιγμιαίο γεγονός μέσα στην ιστορία, αλλά ήταν η έκφραση και η βεβαιότητα του ποιμνίου για την αγιότητα του προσώπου.

Ο κάθε Άγιος ζει με τον δικό του τρόπο και εξωτερικεύει στον συνάνθρωπό του αυτό που είπε σήμερα το Ευαγγέλιο. Να απαρνηθούμε όλοι τους εαυτούς μας και να ενστερνισθούμε την αγάπη και αυτή την αγάπη να την μοιραστούμε με τον συνάνθρωπό μας και αυτό έκανε ο Όσιος Βησσαρίων και στο Πεταλίδι και εδώ στην τοπική Εκκλησία, την οποία διακόνησε.

Τρία ήταν τα χαρακτηριστικά της ζωής του Αγίου. Η ταπεινοφροσύνη, με την οποία έδινε στον καθένα να αισθάνεται οικείος προς αυτόν, η ελεημοσύνη, έτσι όπως εκείνος την ασκούσε, χωρίς να γνωρίζει η δεξιά του χείρα, τι ποιεί η αριστερά του, και ήταν και η ανυπόκριτη αγάπη του προς τον κάθε άνθρωπο, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς μεμψιμοιρία, χωρίς κόπους, χωρίς προϋποθέσεις. Στον κάθε συνάνθρωπο προσωποποιούσε το έλεος, την φιλανθρωπία και την αγάπη του Θεού και γι΄αυτό εύκολα δημιουργήθηκε στην συνείδηση του ποιμνίου ότι ο Όσιος Βησσαρίων είναι ο Άνθρωπος του Θεού.

Η αγιότητα συνδέεται με την ζωή της Εκκλησίας, όταν ο καθένας από εμάς παίρνοντας όχι ως παράδειγμα ηθικής συμπεριφοράς την ζωή του Αγίου, αλλά ως ένα τρόπο υπαρξιακής σχέσης του Θεού με τον άνθρωπο και τους συνανθρώπους μεταξύ τους, τότε με βεβαιότητα όλοι μπορούμε να κινηθούμε στην πορεία που θα μας οδηγήσει στην αγιότητα και να γίνουμε μέτοχοι και πολίτες της Βασιλείας του Θεού».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας υπογράμμισε:

«Το δύσκολο δεν είναι να αγαπήσεις. Το δύσκολο είναι να εκφράσεις έμπρακτα αυτή την αγάπη ως περιεχόμενο και τρόπο ζωής στον συνάνθρωπό σου.

Το δύσκολο είναι να παραιτηθείς από αυτά που διεκδικείς από τον άλλο για να ζήσει, και να εκφράσεις, να γκρεμίσεις τους τοίχους και τα όρια που μας χωρίζουν από τον άλλο άνθρωπο και να ανοιχτείς προς τον άλλο άνθρωπο, να τον αγκαλιάσεις, να τον συγχωρέσεις και να τον βάλεις στον χώρο που ζεις εσύ και τότε είναι βέβαιο ότι ο δρόμος τον οποίο ακολουθείς θα σε οδηγήσει εκεί που οδήγησε τον Όσιο Βησσαρίωνα τον Αγαθωνίτη. Αυτή πορεία χρειάζεται αγωνιστικότητα, θυσίες και ασκητικό ήθος».

Κλείνοντας τον λόγο του ο κ. Χρυσόστομος ανέφερε:

«Η αγιότητα δεν σταματά εδώ, δεν ολοκληρώνεται για το κάθε πρόσωπο την ημέρα που ανακηρύσσεται Άγιος, αλλά τίθεται μέσα στην ζωή του εκκλησιαστικού πληρώματος που μας οδηγεί έως εσχάτων. Εκεί που θα δώσουμε την δική μας ομολογία, θα δώσουμε την δική μας μαρτυρία.

Χρειάζεται σήμερα περισσότερο παρά ποτέ άλλοτε το μήνυμα που μας δίνει η Όσιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης. Να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο. Να μάθουμε να θυσιάζουμε τον εαυτό μας για την ζωή του άλλου, να μάθουμε να προσφέρουμε την ζωή μας για να ζήσει ο συνάνθρωπος μας, γιατί μόνο έτσι θα πετύχουμε την ενότητά μας, μόνο έτσι θα πετύχουμε να είμαστε ισχυροί στην ζωή αυτή και να βαδίσουμε με βεβαιότητα τον δρόμο της αγιότητος για να καταστούμε κι εμείς πολίτες και συμπολίτες της Βασιλείας του Θεού».

Ακολούθως τελέσθηκε Αρχιερατικό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των μακαριστών Καθηγουμένων Αρχιμ. π. Γερμανού Δημάκου του Παπα-ανυπόμονου και του Αρχιμ. π. Δαμασκηνού Ζαχαράκη του Γέροντος της αγάπης, της επιείκειας και της καλοσύνης προς όλους.

Προ της απολύσεως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών με ιδιαίτερη συγκίνηση ευχαρίστησε τους Αγίους Αρχιερείς για την συμμετοχή τους στην χαρά του πληρώματος της τοπικής Εκκλησίας και χαρακτηριστικά σημείωσε:

«Μεγάλη χαρά αισθάνεται η καρδιά μας και όλο το πλήρωμα της τοπικής μας Εκκλησίας, καθώς εορτάσαμε για πρώτη φορά τον Όσιο Βησσαρίωνα τον Αγαθωνίτη μετά την απόφαση της Αγιοκατατάξεως του και της αναγραφής του ονόματός του στους Αγιογραφικούς Δέλτους της Εκκλησίας μας από το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο και δεν τον εορτάζουμε μόνοι μας, αλλά τον εορτάζουμε με την υψηλή παρουσία σπουδαίων και διακεκριμένων Ιεραρχών της Εκκλησίας και διακεκριμένων στην καρδιά του Οσίου Βησσαρίωνος.

Ανάμεσά μας δεν βρίσκεται μόνο το άφθαρτο σκήνωμα του Οσίου Βησσαρίωνος, αλλά βρίσκεται η αφθαρσία της αγάπης του, της ελεημοσύνης του, της καλοσύνης του, της συγχωρητικότητας του, την περπατησιάς του πάνω στη γη. Τα ίχνη του είναι ανεξίτηλα γιατί είναι ποτισμένα με αγάπη για τον άνθρωπο και αγάπη για τον Θεό.

Η Αγία μας Εκκλησία με την απόφαση της Αγιοκατατάξεως διατρανώνει στα πέρατα της γης την αγιότητα του».

Τέλος ο Σεβασμιώτατος ανακοίνωσε με χαρά ότι στις 31 Αυγούστου θα βρίσκεται συνοδευόμενος από Κληρικούς, Άρχοντες και πιστούς της Φθιώτιδος στο Πάνσεπτο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, όπου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης του Γένους κ.κ. Βαρθολομαίος και τα μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου θα υπογράψουν την επίσημη πράξη Αγιοκατατάξεως του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου και προσεκάλεσε όλους τους πιστούς, οι οποίοι θέλουν να παρεβρεθούν σε αυτό το ιστορικό για την τοπική Εκκλησία γεγονός.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κ. Ιερόθεος εκπληρώνοντάς το τάμα του, εναπόθεσε στην Λάρνακα με το άφθαρτο και ευωδιάζων σκήνωμα του Οσίου ένα προσωπικό Ιστορικό Αρχιερατικό Εγκόλπιο, επιδίδοντας στον Άγιο Καθηγούμενο της Μονής π. Γερμανό και σχετική ιδιόχειρη επιστολή της δωρεάς του, στην οποία αναφέρει την ιστορία του Εγκολπίου.

Στην πανηγυρική τράπεζα και την αμβραμιαία δοχή, την οποία ακολούθησε εκ μέρους της Μονής, προς τιμήν των Αγίων Αρχιερέων, των Αρχόντων και του φιλάγιου λαού, ο Άγιος Καθηγούμενος Αρχιμ. π. Γερμανός προσεφώνησε τους Αρχιερείς και με βαθιά συγκίνηση αναφερόμενος στις ανεπανάληπτες στιγμές χαράς και θαυμάτων που ζει το Μοναστήρι της Παναγίας του Αγάθωνα μετά την απόφαση και την αναγγελία της Αγιοκατατάξεως του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου, λαμβάνοντας μηνύματα από όλη την οικουμένη, επιστολές θαυμάτων και παρουσίας και πρεσβείας του Οσίου προς όλους όσους τον επικαλούνται αλλά και σε πιστούς που δεν τον γνωρίζουν, γεγονότα πλεόν καθημερινά, τα οποία αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά ότι ο Άγιος είναι Οικουμενικός.

Ο π. Γερμανός αναφέρθηκε στην χαρά που ζουν όχι μόνο οι Πατέρες της Αδελφότητος της Μονής αλλά και την χαρά των Πατέρων που βρίσκονται στην θριαμβευούσα Εκκλησία και υπογράμμισε μορφές σπουδαίων Ιεραρχών και Πατέρων οι οποίο καθοδηγούταν από την αγάπη και μέριμνα του Οσίου.

Τέλος ο π. Γερμανός ευχαρίστησε εκ μέρους της Αδελφότητος για ακόμη μία φορά τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Μητέρας Εκκλησίας για την απόφαση αυτή, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο για την μέριμνα, την πατρική αγάπη και τις συμβουλές προς την Αδελφότητα από την πρώτη στιγμή της θαυμαστής φανερώσεως του αφθάρτου σκηνώματος και τέλος με αισθήματα υιικής αγάπης και σεβασμού ευχαρίστησε τον Ποιμενάρχη, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Συμεών για την αμέριστη πατρική και αδελφική αγάπη τόσο προς τον ίδιο όσο και προς όλους τους Πατέρες της Αδελφότητος.

Στο Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο στην Ιερά Μονή Αγάθωνος παρέστη σύσσωμη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του τόπου με προεξάρχοντες τον Υπουργό Οικονομικών κ. Χρήστο Σταϊκούρα, τον Υφυπουργό στον Πρωθυπουργό και Κυβερνητικό Εκπρόσωπο κ. Ιωάννη Οικονόμου, την Υφυπουργό Τουρισμού κ. Σοφία Ζαχαράκη, τους βουλευτές κ. Γεώργιο Κοτρωνιά και κ. Θεμιστοκλή Χειμάρα, τον οικείο Δήμαρχο κ. Ευθύμιο Καραΐσκο, λοιπούς Δημάρχους, τον Αντιπεριφερείαρχη κ. Αθανάσιο Καρακάντζα και πλήθος άλλων επισήμων.

Φωτογραφίες: Δημήτριος Ανάγνου

Ο Γέρων Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης. Ὁ Ἀρχιμ. π. Εὐσεβίου Ρασσιᾶ

Ὁ Γέρων Βησσαρίων Κορκολιάκος, ὁ Ἀγαθωνίτης, γεννήθηκε στὸ Πεταλίδι Μεσσηνίας τὸ ἔτος 1908, ὅπου ἔμαθε τὰ πρῶτα του γράμματα. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀνδρέας. Στὰ 18 του χρόνια πῆγε στὴν Καλαμάτα, ὅπου συνδέθηκε μὲ πνευματικοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀποφάσισε νὰ εἰσέλθει στὸν ἱερὸ κλῆρο. Ἔγινε Μοναχὸς καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Βησσαρίων. Ἔπειτα χειροτονήθηκε Διάκονος, Ἱερέας καὶ ἔλαβε τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου. Ἀνώτερες σπουδὲς του ἦταν τὸ Σχολαρχεῖο. Ὡστόσο ἡ συνεχὴς μελέτη τῶν ἱερῶν βιβλίων, τῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τῶν βιβλίων τοῦ ἀναλογίου εἶχαν κάνει τὸν π. Βησσαρίωνα ἄνθρωπο εὐρύτατα καὶ βαθύτατα μορφωμένο θεολογικά.

 Γεμάτος πνευματικὰ ἐφόδια τὸ ἔτος 1935, ὕστερα ἀπὸ πρόσκληση τοῦ ἐπίσης Μεσσήνιου Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Ἰεζεκιήλ, ὁ π. Βησσαρίων πῆγε στὴν Καρδίτσα, ὅπου ἀφοσιώθηκε στὸ ἔργο τῆς διακονίας τοῦ Κυρίου μας. Ἐκεῖ ἀσκήθηκε στὸ ἔργο τῆς φιλανθρωπίας καὶ μέσα σὲ αὐτὸ ἀνάλωσε ὁλόκληρη τὴ ζωή του σὲ σημεῖο ποὺ εὑρισκόμενος στὸ Νοσοκομεῖο «Σωτηρία», λίγο πρὶν τὸ θάνατό του, νὰ ρωτάει ἀπὸ τὸ κρεβάτι τοῦ πόνου μὲ ἀκαταπόνητη ἔγνοια γιὰ τὰ παιδιά, τοὺς φτωχούς, γιὰ τὰ πράγματα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς κοινωνίας. 

 Ἀνέλαβε πολλὲς καὶ δύσκολες ἀποστολές. Μεταξὺ αὐτῶν ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο στὴ γερμανικὴ κατοχή, κατὰ τὴν ὁποία ἀναφέρεται ὅτι βοήθησε πολλοὺς πατριῶτες καὶ ἔσωσε μὲ προσωπικὲς παρεμβάσεις του παιδιὰ ποὺ εἶχαν συλλάβει οἱ Γερμανοί. 

Μετὰ τὴν Ἀπελευθέρωση καὶ τὸν Ἐμφύλιο ὁ π. Βησσαρίων ἔφυγε ἀπὸ τὴν Καρδίτσα. Ἤδη Ἀρχιμανδρίτης μὲ πολύχρονο ἀσκητικὸ βίο καὶ πλούσιο πνευματικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο, ἦρθε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀγάθωνος μετὰ τὸ 1955, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸν ἐπίσης Πελοποννήσιο π. Γερμανὸ Δημάκο.

 Ἐκεῖ ἀνέλαβε νὰ διακονεῖ ο Γέρων Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης τὸν πνευματικὸ τομέα τοῦ Μοναστηριοῦ. Εἶχε ἐσωτερικὸ διακόνημα μέσα στὸ Μοναστήρι, ἀλλὰ εἶχε καὶ ἐξωτερικὴ ὑπηρεσία στὸν κόσμο. Κάθε Δευτέρα καὶ Τρίτη πήγαινε στὰ Νοσοκομεῖα τῆς Λαμίας, ἔβλεπε τοὺς ἀσθενεῖς, τοὺς παρηγοροῦσε καὶ τοὺς ἐξομολογοῦσε. Μὲ τὴ χαρισματικὴ προσωπικότητά του, τὴν ἀγάπη του γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν γλυκὺ καὶ ἁπλὸ τρόπο του, κατάφερνε νὰ ἀνακουφίζει τὶς πονεμένες ψυχές. Τὶς λοιπὲς ἡμέρες καθόταν στὸ Μοναστήρι, μπροστὰ στὴν Ἐκκλησία, ὑποδεχόταν μὲ τὸ εὐπροσήγορο χαμόγελό του τὸν κόσμο καὶ ἄκουγε τὰ προβλήματά του. 

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔρχονταν φορτωμένοι μὲ πόνο, βάσανα καὶ ἄγχος, ἔφευγαν ἀπὸ τὸ Γέροντα ἀνακουφισμένοι. Πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς βοηθοῦσε καὶ οἰκονομικά. Ὅσα πράγματα καὶ χρήματα τοῦ ἔφερναν πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ τὸν ἐμπιστεύονταν, ὁ παππούλης τὰ μοίραζε στοὺς φτωχοὺς καὶ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. 

 Ἔλεγε συνεχῶς: «Ἔξω οἱ ἄνθρωποι εἶναι φτωχοί, ἔξω πεινᾶνε, πρέπει νὰ τοὺς βοηθήσουμε». 

 Κάθε Σαρακοστὴ ἔφευγε ἀπὸ τὸ Μοναστήρι μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντα Γερμανοῦ καὶ ἔφτανε ἀπὸ τὴ μιὰ ἄκρη τοῦ Νομοῦ Φθιώτιδος στὴν ἄλλη. Πήγαινε σὲ ὅλα τα σπίτια καὶ βοηθοῦσε. Πολλὲς φορὲς κοιμόταν καὶ ἐκεῖ. Ἡ περιοδεία του περιλάμβανε κατ΄ ἀρχὴν τὴν ἐξομολόγηση, γιὰ τὴν ὁποία τὸν ἀνέμεναν μὲ ἀδημονία σὲ ὅλα τά χωριά. 

 Ὁ π. Βησσαρίων ἐξομολογοῦσε καὶ τὰ παιδιὰ στὸ Ἐκκλησιαστικὸ Λύκειο τῆς Λαμίας καὶ ἦταν ὁ πνευματικός τους. Ἐξομολογοῦσε τὰ παιδιὰ καὶ στὸ τέλος πάντοτε τοὺς ἔβαζε «κάτι» στὸ χέρι, γιὰ νὰ τὰ ἐνισχύσει. 

Ὅταν λειτουργοῦσε ὁ π. Βησσαρίων, ἔλαμπε ὁλόκληρος, καθὼς τελοῦσε τὴ Θεία Λειτουργία μὲ ὅλο τό σεβασμὸ καὶ τὴν ἱεροπρέπεια ποὺ ἁρμόζει. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσει καλά, καθὼς ἡ φωνὴ του ἦταν φθίνουσα, ἐξαιτίας ἑνὸς περιστατικοῦ μὲ τοὺς Γερμανούς, δὲν παραιτήθηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο. 

Ἔλεγε πώς: «ὅ δὲ ἔχω, Κύριε, τοῦτό σοι δίδωμι» (Πρ. γ΄, 6). Μὲ συμβουλὲς ποὺ ἡ Θεία Χάρις παραχωροῦσε στὴν προσευχή του, μὲ ἐμπνευσμένη κατήχηση, μὲ μυστικὴ ἐξομολόγηση, φιλοτεχνοῦσε τὸ ἔργο του ὁ λειτουργός τοῦ Θεοῦ. Ἦταν μέγας ἐξομολόγος. Τὸν ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι εὐπροσήγορο, ἁπλό, ταπεινό, μὲ τὴν ἀδύναμη φωνούλα του καὶ ἕλκονταν. 

 Ὁ π. Βησσαρίων ἦταν καὶ ὁ «κουβαλητής» τοῦ Μοναστηριοῦ. Ἔβγαινε μὲ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὰ χωριά, ὅπου μὲ λαχτάρα τὸν περίμεναν στοὺς δρόμους οἱ πιστοί. Τελοῦσαν ἀκολουθίες, ὁ παππούλης τοὺς ἐξομολογοῦσε, τοὺς μιλοῦσε μὲ λόγους πνευματικοὺς καὶ οἰκοδομητικοὺς καὶ ἐκεῖνοι ἔδιναν εὐλογίες ἀπὸ τὰ προϊόντα τους. 

Ὁ π. Βησσαρίων ὅσα μάζευε τὰ μοίραζε σὲ δύο «σακιά». Ἕνα σακὶ ἔφερνε στὸ Μοναστήρι γιὰ τὶς ἀνάγκες του, καθὼς τότε λειτουργοῦσε ἐδῶ ἡ Γεωργοτεχνικὴ Σχολὴ καὶ ἡ Ἱερὰ Μονὴ φιλοξενοῦσε 82 ἄπορα παιδιά. Ὅσα περιεῖχε τὸ ἄλλο σακὶ τὰ μοίραζε κατευθείαν στοὺς φτωχούς. Γνώριζε ποιὲς ἦταν οἱ ἀνάγκες κάθε οἰκογένειας καὶ ἀνάλογα ἔκανε τὴ διανομή. Ὁ Γέρων Βησσαρίων πέρασε τὴ ζωὴ του νουθετώντας, συμβουλεύοντας, διακονώντας μὲ παντοειδεῖς τρόπους τὸ ποίμνιο τοῦ Θεοῦ. 

Ἦταν ὁ καλὸς ποιμήν, ποὺ θυσίασε τὴ ζωὴ του ὑπὲρ τῶν προβάτων. Τὰ τοῦ κόσμου ὅλα τά θεωροῦσε σκύβαλα, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ἵνα Χριστὸν κερδίσῃ». Καὶ τὸν κέρδισε τὸ Χριστό. 

Ὁ π. Βησσαρίων ἦταν καλὰ στὴν ὑγεία του σὲ γενικὲς γραμμές, δὲν εἶχε μεγάλα προβλήματα. Πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἦρθαν ἡ κόπωση καὶ τὰ γεράματα. Λόγῳ τῆς σοβαρότητας τῆς κατάστασης μεταφέρθηκε στὸ Νοσοκομεῖο «Σωτηρία» στὴν Ἀθήνα, ὅπου κοιμήθηκε ἀπὸ πνευμονικὸ οἴδημα τὴν 22 Ἰανουαρίου 1991. 

Ἡ πρόσβαση στὸ Μοναστήρι ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες ἦταν δύσκολη λόγῳ ἔντονης χιονόπτωσης. Μὲ δυσκολία ἀνέβηκε ἡ νεκροφόρα. Γιὰ δύο ἡμέρες τοποθετήθηκε στὴν Ἐκκλησία, ὅπου πολὺς κόσμος περνοῦσε, γιὰ νὰ χαιρετήσειτὸ Γέροντα καὶ νὰ κλάψει. Ἔλαμπε τὸ πρόσωπό του μέσα στὸ φέρετρο καὶ τὸ σῶμα του εὐωδίαζε. Τὸ σῶμα του δὲν μποροῦσε νὰ ἐνταφιαστεῖ στὸ κοιμητήριο λόγω τῶν καιρικῶν συνθηκῶν καὶ ὡς ἐκ τούτου κηδεύτηκε στὰ Βαπτιστήρια, ὅπου ὑπῆρχαν δωμάτια προορισμένα γιὰ τὴν ἐξομολόγηση. Πολλοὶ ἄνθρωποι γιὰ χρόνια κατέβαιναν, γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ σκήνωμα, δείχνοντας τὴν εὐσέβειά τους. Μάλιστα πολλοί τοῦ ἔφερναν ἀφιερώματα, σὰν νὰ τὰ προσέφεραν σὲ Ἅγιο, χωρὶς νὰ περιμένουν ὁποιοδήποτε σημεῖο, γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴν ἁγιότητά του. Μάλιστα ὑπάρχουν ἀναφορὲς τῶν θαυμαστῶν ἐμπειριῶν καὶ τῶν βιωμάτων ποὺ εἶχαν στὸν τάφο τοῦ Γέροντα. 

Πολλοὶ εἶχαν ταραχὴ μέσα στὸ σπίτι τους, μὰ ὅταν εἶδαν τὸν π. Βησσαρίωνα στὸν ὕπνο τους, ἦρθε ἡ γαλήνη πάλι στὴν οἰκογένεια, καὶ ἄλλα παρόμοια.

 Ἀποφασίστηκε νὰ μὴ γίνει ἐκταφή, ἀλλὰ ἀναβάθμιση τοῦ χώρου τῶν Βαπτιστηρίων. Ὡστόσο ἡ καθίζηση ποὺ παρουσιάστηκε στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ Μοναστηριοῦ ἀπαιτοῦσε τὸ γκρέμισμα καὶ τὴν ἀνοικοδόμηση αὐτῆς μὲ νέα στηρίγματα. Ἑπομένως ἡ ἐκταφὴ ἦταν ἀπαραίτητο νὰ γίνει. Ἀφοῦ τελέστηκε Τρισάγιο,ξεκίνησε ἡ ἀφαίρεση τῶν τούβλων. Φάνηκε τὸ φέρετρο σὲ ἄριστη κατάσταση. Ἀφοῦ μεταφέρθηκε στὸ κοιμητήριο, ἄνοιξαν οἱ Μοναχοί το φέρετρο, γιὰ νὰ ἀφαιρέσουν τὰ ὀστά. Ὅταν ὅμως τὸ ἄνοιξαν, διαπίστωσαν μὲ ἔκπληξη ὅτι τὸ σῶμα του κάτω ἀπὸ τὸ σάβανο ἦταν ἄφθαρτο. Αὐτὸ ἀποτελοῦσε θαυμαστὸ γεγονὸς καὶ θεία οἰκονομία. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι οἱ Μοναχοὶ πίστευαν στὴν ἁγιότητά του, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία ἔπρεπε νὰ ἐπιληφθεῖ τῆς ὑπόθεσης. 

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, ὅταν τὸ ἔμαθε, συγκλονίστηκε, ἐπισκέφθηκε τὸ Μοναστήρι καὶ προσκύνησε συγκινημένος τὸ ἱερὸ σκήνωμα. 

Τὸ ἄφθαρτο σῶμα τοῦ Γέροντα μεταφέρθηκε στὸ παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας Τριάδας, γιὰ νὰ προστατεύεται. 

Ὁ ἥσυχος παππούλης μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ τάραξε τὸ πανελλήνιο. Μετὰ ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια βρέθηκε τὸ σκήνωμα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου σὲ πλήρη συνοχή, ἁπλῶς συρρικνωμένο, ἀφυδατωμένο, νὰ κρατᾶ μάλιστα τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ μὴν εἶναι εὔκολο νὰ του τὸ ἀποσπάσει κανείς. 

Ἀργότερα τό σκήνωμα τοῦ Γέροντα τοποθετήθηκε σέ παρεκκλήσιο τοῦ Καθολικοῦ, ὅπου παραμένει μέχρι σήμερα, δεχόμενο τόν σεβασμό τῶν πιστῶν. ΟΣΙΟΣΝΙΚΩΝ195