ΠΟΛΕΜΟΣ: Θέμα ζωῆς καὶ θανάτου!

  Πόλεμος! Τὸ ἄκουσμα τῆς λέξεως αὐτῆς παγώνει τὸν ἄνθρωπο. Τὸν καταλαμβάνει φρίκη, ἀπελπισία. Νιώθει νὰ βρίσκεται μπροστὰ στὸ χάος. Θὰ πρέπει νὰ ρωτήσουμε αὐτοὺς ποὺ ζοῦν ἀκόμη ἀπὸ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Νὰ ρωτήσουμε ἂν μποροῦμε αὐτοὺς ποὺ ἐσφάγησαν, ποὺ κάηκαν, ποὺ κρεμάστηκαν, ποὺ τουφεκίστηκαν, ποὺ πνίγηκαν, ποὺ πέθαναν ἀπὸ τὴν πείνα. Αὐτοὶ ὅμως δὲν μποροῦν νὰ μιλήσουν. Αὐτοὶ ἔφυγαν μὲ ἕνα παράπονο: Γιατί; Τί ἔκανα; Κάποιοι βέβαια πολέμησαν... οἱ πιὸ πολλοὶ ὅμως δὲν ἔκαναν τίποτε ἄξιο τοῦ θανάτου τους. 

Ὁ τελευταῖος πόλεμος γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἄρχισε τὸ 1940 καὶ τελείωσε τὸ 1949. Ὅταν τελείωσε, εἶχε χαθεῖ τὸ 12% τοῦ πληθυσμοῦ της. 

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλα εἴδη πολέμου, πολέμου χωρὶς ἀντιπαράταξη στρατιῶν, ὅπως εἶναι π.χ. οἱ οἰκονομικοὶ πόλεμοι. Καὶ σὲ τέτοιο πόλεμο ἔχει ἐμπλακεῖ τοῦτα τὰ χρόνια ἡ πατρίδα μας. Ἡ χώρα ἐξωθήθηκε καὶ παρασύρθηκε σὲ ὑπέρογκο δανεισμό. Τώρα οἱ δανειστὲς ἢ μᾶλλον αὐτοὶ ποὺ τὴν ἔσπρωξαν στοὺς δανειστὲς τὴν ὁδηγοῦν στὴν κρεμάλα. Σφίγγουν τὴ θηλειὰ στὸ λαιμό της, ὁ κόσμος πεινάει, φοβᾶται, αὐτοκτονεῖ. 

Τί ζητοῦν σήμερα ὅλοι αὐτοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα; Ζητοῦν τὴν ἀπεμπόληση τῆς ἱστορίας της. Τὸν ἀφελληνισμό της. Τὴν ἐγκατάλειψη τῆς πίστεώς της, τῆς Ὀρθοδοξίας. Ζητοῦν ἀλλαγὴ τοῦ ἤθους της, τῶν Παραδόσεών της. Μὲ δι­­­άφορα νομοθετήματα ντροπῆς ἐκτρέπουν τοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖκες, τοὺς ὁδηγοῦν στὴν ἀσωτία καὶ καταστρέφουν τὴν οἰκογένεια. Τοὺς νέους τοὺς ὁδηγοῦν στὸν γενιτσαρισμό. Ἐμεῖς τώρα τί πρέπει νὰ κάνουμε; Νὰ πάρουμε ὅπλα; Ὄχι, τίποτε ἀπὸ αὐτά.  Ἡ ἱστορία μας, ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν, μᾶς δείχνει τὸν τρόπο. Αἰῶνες αἰώνων τώρα τὰ ὅπλα μας εἶναι ἄλλα. Εἶναι τὰ ἴδια ὅπλα ποὺ κρατοῦσαν οἱ Μάρτυρες καὶ συνέτριψαν τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ἄοπλοι! Μόνο μὲ τὴ δύναμη τῆς πίστεως! Ἐμεῖς ποῦ θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ ὅπλα; Ποῦ ἀλλοῦ παρὰ σ’ Αὐτόν, τὸν ἰσχυρὸ ποὺ σώζει. Σ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ μοναδικὸς Βασιλιὰς τῶν βασιλευόντων, ὁ ἀήττητος Νικητὴς ὅλων τῶν ἐχθρῶν του (πρβλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 15, Ἀποκ. ς΄ 2). Εἶναι ὁ ἐσταυρωμένος καὶ ἀναστημένος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν Ἐκκλησία του ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της. Σ’ Αὐτὸν λοιπόν, ποὺ εἶναι ὁ ἰσχυρὸς καὶ ἕτοιμος εἰς τὸ σώζειν, νὰ καταφύγουμε. Εἶναι δίπλα μας, εἶναι κοντά μας, μαζὶ μὲ τοὺς Μάρτυρες τῆς πίστεως, τὰ ἑκατομμύρια τῶν Μαρτύρων, μαζὶ μὲ τοὺς δυσεξαρίθμητους πιστοὺς ποὺ ἔγιναν πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.  Μπροστά μας ὁ μεγάλος πόλεμος, ὁ πόλεμός μας: Ὁ ἀφελληνισμὸς τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἀποβολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας. Δίπλα μας, κοντά μας ὁ Χριστός. Ἐμεῖς ἀνήκουμε πραγματικὰ στὸν Χριστό; Ἂν ναί, τότε θὰ ἐνταχθοῦμε στὴν παράταξη τῶν Μαρτύρων, τῶν ἀληθινῶν πιστῶν. Καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους θὰ σηκώσουμε τὶς σημαῖες τοῦ Χριστοῦ τώρα ποὺ σημαίνουν οἱ σάλπιγγες. Ἡ νίκη, ὁ θρίαμβος δὲν εἶναι δικά μας, δὲν εἶναι δικό μας τὸ θαῦμα. Εἶναι τοῦ Κυρίου, τοῦ Ἰσχυροῦ εἰς τὸ σώζειν. Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐσταυρωμένου, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει αἰώνια δόξα καὶ τιμὴ καὶ εὐχαριστία!

ΟΣΩΤΗΡ2053

https://www.osotir.org/2012/10/12/2053-15-10-2012/

Ο ΚΑΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν Α΄ πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολή του προτρέπει τὸν μαθητή του Τιμόθεο νὰ ἀγωνίζεται τὸν καλὸ ἀγώνα τῆς πίστεως. «Ἀγωνίζου τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως» (ς΄ 12). 

Τὸ ὡραιότατο αὐτὸ σύνθημα τὸ ἀπευθύνει καὶ στὸν καθένα μας. Ἀλλὰ σὲ ποιὸν ἀγώνα ἀναφέρεται ὁ θεῖος Ἀπόστολος; Πρωτίστως ἀναφέρεται στὸν χριστιανικὸ ἀγώνα ποὺ ἀγωνίζεται ὁ πιστὸς χριστιανὸς γιὰ νὰ νικήσει τὸν παλαιὸ ἑαυτό του, τὴ διαφθορὰ τῆς φύσεώς του, τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες του. 

Ἐπίσης ἀναφέρεται στὸν ἀγώνα ποὺ κάνει γιὰ νὰ νικήσει τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος ἔχει δέλεαρ καὶ προσπαθεῖ σὰν μαγνήτης νὰ τὸν τραβήξει κοντά του. Ἀκόμη ἀναφέρεται στὸν ἀγώνα ποὺ κάνει γιὰ νὰ νικήσει τὸν διάβολο καὶ ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους. 

Τέλος ἀναφέρεται καὶ στὸν ἀγώνα ποὺ κάνει ὑπὲρ τῆς ἀληθείας κατὰ τῶν ψευδοδιδασκάλων γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς του, ὅταν ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πολεμεῖται μὲ θανάσιμο μίσος ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀθεΐας, τῆς πλάνης καὶ τῆς κακοδοξίας, τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀπάτης. 

Κανεὶς δὲν ἀρνεῖται ὅτι ὁ ἀγώνας αὐτὸς εἶναι δύσκολος, διότι ἡ πάλη μας, ὅπως γράφει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος Παῦλος, δὲν εἶναι «πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου», πρὸς τὰ πνευματικὰ ὄντα ποὺ εἶναι γεμάτα πονηρία καὶ κατοικοῦν μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ (Ἐφ. ς΄ 12). 

Εἶναι ἀγώνας  σφοδρός, διότι ἔχει ὡς πεδίο μάχης τὴν καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου καὶ διότι σὰν αὐτὸν τὸν ἀγώνα δὲν διεξήχθη οὔτε θὰ διεξαχθεῖ ὅμοιος σὲ κανένα ἄλλο πεδίο μάχης· ἀγώνας κοπιαστικός, ποὺ γιὰ νὰ τὰ βγάλει πέρα κανεὶς θὰ χρειασθεῖ νὰ παλέψει μὲ αὐτοθυσία, νὰ ἱδρώσει, νὰ ματώσει, νὰ δώσει τὰ πάντα γιὰ τὴ νίκη. 

Ἀλλὰ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπίσης τὸν ὀνομάζει «καλὸν ἀγῶνα» (Α΄ Τιμ. ς΄ 12 καὶ Β΄ Τιμ. δ΄ 7), διότι εἶναι εὐλογημένος καὶ ἅγιος· ἀγώνας ὠφέλιμος, σωτήριος καὶ πρόξενος κάθε καλοῦ· ἀγώνας ἔνδοξος, ὁ ἐνδοξότερος ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀγῶνες! Ἴσως νὰ προβάλει κάποιος τὴν εὔλογη ἀπορία: Ἐφόσον ὁ ἀγώνας αὐτὸς ἔχει ὡς χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τὴν κακοπάθεια (βλ. Β΄ Τιμ. β΄ 3), πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρίζεται ὡς «καλὸς ἀγώνας»; Δὲν ὑπερβάλλει ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ἀλλὰ κυριολεκτεῖ ποὺ τὸν ὀνομάζει «καλὸν ἀγῶνα». «Ὄντως καλὸς ὁ ἀγών, οὐ τέρπων ἁπλῶς τὸν θεατὴν ἀλλὰ καὶ ὠφελῶν», ἑρμηνεύει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (P.G. 62, 653). Εἶναι «καλός», διότι γίνεται ὑπὲρ Χριστοῦ καὶ ἔχει μεγάλα στεφάνια. «Οὐδὲν τούτου βελτίων τοῦ ἀγῶνος, οὐ λαμβάνει τέλος ὁ στέφανος οὗτος. Οὗτος οὐκ ἀπὸ κοτίνων ἐστίν, οὐκ ἔχει ἄνθρωπον ἀγωνοθέτην, οὐκ ἔχει ἀνθρώπους θεατάς· ἀπὸ ἀγγέλων σύγκειται τὸ θέατρον». Τίποτε ὡραιότερο δὲν ὑπάρχει ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἀγώνα. Αὐτὸ τὸ στεφάνι δὲν τελειώνει. Αὐτὸ τὸ στεφάνι δὲν εἶναι ἀπὸ κλαδὶ ἀγριελιᾶς, δὲν εἶναι ἄνθρωπος ὁ ἀγωνοθέτης, δὲν ἔχει θεατὲς ἀνθρώπους· τὸ θέατρο ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀγγέλους (ΕΠΕ 23, 640). Ἡ νικηφόρα διεξαγωγὴ αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα χαρίζει στὸν ἄνθρωπο τὰ μεγαλύτερα ἀγαθὰ ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδιώξει καὶ νὰ ἀπολαύσει, τὴν κληρονομία τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ὁ θρίαμβος τοῦ νικητῆ δὲν εἶναι ἐπίγειος ἀλλὰ οὐράνιος. Δὲν εἶναι πρόσκαιρος ἀλλὰ αἰώνιος. «Μὴ στοχασθῇς», γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ βιβλίο του Συμβουλευτικὸν ἐγχειρίδιον, «ὅτι ἡ νίκη αὐτὴ εἶναι εὐτελὴς καὶ παραμικρά. Κατὰ ἀλήθειαν, ἀγαπητέ, μεγαλυτέρα νίκη εἶναι νὰ νικήσῃς ἕν σου πάθος καὶ μίαν ἡδονὴν τῶν αἰσθήσεών σου, παρὰ τὸ νὰ νικήσῃς ἑκατὸν ἐχθρούς· ἐνδοξότερον τρόπαιον εἶναι τὸ νὰ χύσῃς θεληματικῶς ὀλίγον ἱδρῶτα καὶ μίαν ρανίδα αἵματος δι’ ἀγάπην Θεοῦ καὶ τὸ νὰ καταβάλῃς ἕν σου κακὸν θέλημα εἰς πεῖσμα τοῦ διαβόλου, παρὰ τὸ νὰ χύσῃς ποταμοὺς αἱμάτων, διὰ νὰ καταβάλῃς ὁλόκληρα στρατεύματα· καὶ περιφανέστερος λογίζεται θρίαμβος τὸ νὰ ὑποτάξῃς τὰς αἰσθήσεις καὶ ὅλον τὸ σῶμα σου εἰς τὸν ἡγεμόνα σου νοῦν, παρὰ νὰ ὑποτάξῃς εὐρύχωρα βασίλεια» (σελ. 99).

 Ἆραγε μπορεῖ νὰ ἀναδειχθεῖ νικητὴς ὁ ἄνθρωπος σ’ αὐτὸ τὸν ἀγώνα; Βεβαίως μπορεῖ. Καὶ μάλιστα ἐκ τῶν προτέρων εἶναι βέβαιος γιὰ τὴ νίκη, διότι γνωρίζει ὅτι συμπολεμεῖ ἀφανῶς στὸ πλευρό του ὁ Κύριος καὶ τὸν ἐνισχύει μυστικὰ μὲ τὴ θεία Του Χάρη. Ὑπόσχεται στοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ καλοῦ ἀγώνα ὅτι θὰ τοὺς βοηθήσει νὰ ἀναδειχθοῦν νικητές. «Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ» (Λουκ. ι΄ 19). Σᾶς δίνω ἐξουσία καὶ δύναμη νὰ νικᾶτε καὶ νὰ ποδοπατεῖτε ὅλα τὰ ὄργανα τοῦ σατανᾶ. Μὴ φοβάστε. Θὰ εἶμαι μαζί σας. «Θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. ις΄ 33). Μὲ τὴ δική μου δύναμη θὰ νικήσετε κι ἐσεῖς. ΟΣΩΤΗΡ2118

Η Wall Street θα Εμπορευτεί Νερό για Πρώτη Φορά ,απο Σημερα Αρχιζει να Γραφεται ο Επιλογος του Γνωστου μας Κοσμου!!

 
γράφτηκε στον Τοίχο about 13 hours ago 

Η έλλειψη νερού θα μπορούσε να επηρεάσει περίπου πέντε δισεκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως μέχρι το 2050, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. 

 Η απειλή για ένα μέλλον όπου το νερό δεν είναι άμεσα διαθέσιμο είναι ιδιαίτερα έντονη στην Καλιφόρνια, στις ΗΠΑ, όπου οι θερμοκρασίες ρεκόρ και οι τεράστιες πυρκαγιές έχουν προκαλέσει καταστροφές φέτος. 

 Εάν οι εικόνες με τους πορτοκαλί ουρανούς και τα καμένα δάση δεν ήταν αρκετές για να σας πείσουν ότι η κλιματική αλλαγή είναι ένα πρόβλημα για τις ΗΠΑ, η Wall Street πρόκειται να ξεκινήσει την εμπορία συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης για την παροχή νερού. 

 Ένα συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης είναι μια συμφωνία για την αγορά ή πώληση ενός περιουσιακού στοιχείου, όπως το νερό, σε μια συγκεκριμένη στιγμή στο μέλλον σε συμφωνημένη τιμή. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης αποτελούν αντικείμενο συναλλαγών για πράγματα όπως πετρέλαιο, πολύτιμα μέταλλα ή τρόφιμα. 

 Η CME είναι το μεγαλύτερο χρηματιστήριο μελλοντικής εκπλήρωσης στον κόσμο και θα ξεκινήσει τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης συμβάσεων για την αγορά νερού της Καλιφόρνιας. Κάθε συμβόλαιο αντιπροσωπεύει 10 στρέμματα νερού ή την ποσότητα νερού που χρειάζεται για να καλύψει ένα στρέμμα πάνω από τη γη σε ένα πόδι νερού. 

 Για όσους από εμάς χρησιμοποιούμε το μετρικό σύστημα, αυτό είναι το ποσό που θα χρειαζόταν για να καλύψουμε 4047 τετραγωνικά μέτρα με περίπου 30 κυβικά  εκατοστά νερού. 

 «Με σχεδόν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού να αναμένεται να αντιμετωπίσουν έλλειψη νερού έως το 2025, η λειψυδρία παρουσιάζει αυξανόμενο κίνδυνο για επιχειρήσεις και κοινότητες σε όλο τον κόσμο», εξηγεί ο Tim McCourt, ο πρόεδρος του δείκτη μετοχών και των εναλλακτικών επενδυτικών προϊόντων της CME.

 Προσφορά και ζήτηση 

Οι ειδικοί του κλίματος έχουν προειδοποιήσει ότι οι εντάσεις αυξάνονται ήδη λόγω της έλλειψης νερού σε όλο τον κόσμο. Η ανάγκη για νερό πρέπει να εξισορροπηθεί μεταξύ του εφοδιασμού των σπιτιών των ανθρώπων, της παραγωγής ενέργειας και της άρδευσης των καλλιεργειών για να μας παρέχει τροφή. 

 Εάν αυτό δεν είναι σωστά ισορροπημένο ή οι προμήθειες εξαντληθούν, ελοχέυει ο κίνδυνος να ξεσπάσει βία και οι πόλεμοι του νερού θα μπορούσαν να γίνουν μια πραγματικότητα. 

 Εκείνοι που υποστηρίζουν την εισαγωγή του συμβολαίου μελλοντικής εκπλήρωσης του νερού υποστηρίζουν ότι «μπορεί να βοηθήσει στην πιο αποτελεσματική ευθυγράμμιση της προσφοράς και της ζήτησης αυτού του ζωτικού πόρου». 

 Προς το παρόν, το 40 τοις εκατό του νερού στην Καλιφόρνια χρησιμοποιείται για την άρδευση πάνω από 3,5 εκατομ. εκταρίων καλλιεργειών. Η CME λέει ότι αυτά τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης θα επιτρέψουν στους αγρότες και σε άλλες γεωργικές επιχειρήσεις στο κράτος να έχουν εγγυημένη τιμή για το νερό, ακόμη και αν προκύψουν ελλείψεις. 

 Η εταιρεία προσθέτει ότι η αγορά συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης θα βοηθούσε τις επιχειρήσεις που χρειάζονται νερό για να διαχειριστούν τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής. Αυτό θα μείωνε τότε το κόστος, βοηθώντας με τη σειρά του τους καταναλωτές. 

 euronews

https://www.stontoixo.com/2020/09/wall-street.html

Η ινδική “Τρίαινα” εξευτελίζει το ναυτικό του Πακιστάν – πλοία παλιοσίδερα ΡΩΤΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟ?

Το 1971 Ινδία και Πακιστάν πολεμούσαν μεταξύ τους για μια ακόμα φορά. Την εποχή εκείνη κύριος ναύσταθμος του πακιστανικού ναυτικού ήταν το Καράτσι που ήταν το βασικό λιμάνι και εμπορικό κέντρο της χώρας. Κατά συνέπεια η ασφάλεια του Καράτσι αποτελούσε απόλυτη προτεραιότητα των Πακιστανών.

Στις 23 Νοεμβρίου 1971, πριν επισήμως κηρυχτεί ο πόλεμος, λόγω της έντασης και των συγκρούσεων που είχαν ήδη πραγματοποιηθεί, το ινδικό ναυτικό ανέπτυξε τρεις πυραυλακάτους κλάσης Vidyut (σοβιετικές κλάσης Osa I) οι οποίες μόλις είχαν τεθεί σε υπηρεσία. Στις 3 Δεκεμβρίου η πακιστανική αεροπορία επιτέθηκε στα ινδικά αεροδρόμια με αποτέλεσμα η Ινδία να κηρύξει τον πόλεμο στο Πακιστάν.

Αμέσως η ινδική Δυτική Ναυτική Διοίκηση αποφάσισε να επιτεθεί στο λιμάνι του Καράτσι.Για τον σκοπό αυτό σχηματίστηκε μια ομάδα κρούσης. Σε αυτήν περιελήφθησαν οι τρεις πυραυλάκατοι – έκαστη των οποίων έφερε τέσσερις σοβιετικούς πυραύλου επιφανείας-επιφανείας SS-N-2B Styx, με βεληνεκές άνω των 70 χλμ. δύο κορβέτες κλάσης Arnala (σοβιετικής προέλευσης κλάσης Petya III) και ένα πετρελαιοφόρο στόλου. Επικεφαλής τέθηκε ο διοικητής της 25ης Μοίρας Πυραυλακάτων πλωτάρχης Γιαντάβ.

Επιθέσεις

Στις 4 Δεκεμβρίου η ινδική μοίρα έπλευσε σε απόσταση 250 ναυτικών μιλίων (ν.μ.) από το Καράτσι και παρέμεινε εκεί όλη την ημέρα για να μην εντοπισθεί. Τα πακιστανικά αεροσκάφη βομβαρδισμού-κρούσης δεν μπορούσαν να επιχειρήσουν τη νύκτα και αυτό σκόπευαν να εκμεταλλευτούν οι Ινδοί. Γύρω στις 22.30 τοπική ώρα η ινδική μοίρα άρχισε να πλέει προς το Καράτσι.

Κατά τον πλου οι Ινδοί εντόπισαν ένα πακιστανικά σκάφη σε απόσταση 70 ν.μ. περίπου. Η ινδική πυραυλάκατος INS Nirghat κινήθηκε προς το ένα πακιστανικό σκάφος και εκτόξευσε εναντίον έναν πύραυλο Styx. Ο στόχος ήταν το πακιστανικό αντιτορπιλικό, βρετανικής κατασκευής PNS Khaibar κλάσης Battle. Το σκάφος επλήγη από τον πύραυλο στην δεξιά του πλευρά. Ακολούθησε έκρηξη στο πρωραίο λεβητοστάσιο με αποτέλεσμα το σκάφος να μην μπορεί να κινηθεί.

Οι Πακιστανοί θεωρώντας ότι δέχτηκαν επίθεση από ινδικά αεροσκάφη άρχισαν να βάλλουν στα τυφλά κατά των υποτιθέμενων εχθρών, στέλνοντας μάλιστα σήμα που έλεγε ότι το σκάφος δέχτηκε επίθεση από ινδικά αεροσκάφη και χτυπήθηκε σοβαρά. Ωστόσο το πακιστανικό σκάφος μετέδωσε λανθασμένα το στίγμα όπου βρισκόταν στο αρχηγείο του πακιστανικού ναυτικού και έτσι οι ομάδες διάσωσης δεν μπορούσαν να το βρουν…

Στο μεταξύ η ινδική πυραυλάκατος βλέποντας ότι το πακιστανικό αντιτορπιλικό δεν είχε βυθιστεί εξαπέλυσε έναν ακόμα πύραυλο εναντίον του. Ο πύραυλος έπληξε το σκάφος στο έτερο λεβητοστάσιο προκαλώντας νέας έκρηξη και την ανατίναξη του πλοίου. Το αντιτορπιλικό βυθίστηκε παίρνοντας μαζί τους 222 άνδρες του πληρώματός του.

Την ίδια ώρα η ινδική πυραυλάκατος INS Nipat εκτόξευσε δύο πυραύλους Styx, έναν κατά του φορτηγού Venus Challenger και έναν κατά του αντιτορπιλικού PNS Shah Jahan – βρετανικής κατασκευής κλάσης C. Το φορτηγό με σημαία Λιβερίας που μετέφερε πυρομαχικά για λογαριασμό του Πακιστάν, τινάχθηκε κυριολεκτικά στον αέρα μόλις επλήγη και βυθίστηκε 23 ν.μ. νότια του Καράτσι. Το αντιτορπιλικό επίσης επλήγη σοβαρά και αργότερα οδηγήθηκε προς διάλυση ως μη επισκευάσιμο.

Επίσης η ινδική πυραυλάκατος INS Veer έπληξε το πακιστανικό ναρκαλιευτικό PNS Muhafiz – αμερικανικής κατασκευής κλάσης Adjutant, το οποίο βυθίστηκε αμέσως, χωρίς καν να προλάβει να στείλει σήμα, παίρνοντας μαζί στου στον βυθό 33 άνδρες του.

Στο μεταξύ η πυραυλάκατος INS Nipat κινήθηκε προς το Καράτσι και φτάνοντας σε απόσταση 26 ν.μ. εκτόξευσε τους δύο πυραύλους Styx που ακόμα διέθετε κατά των δεξαμενών καυσίμων στο Κεμαρί. Ο ένας πύραυλος δεν έφτασε στον στόχο λόγω προβλήματος. Ο άλλος όμως έπληξε τον στόχο και προκάλεσε τεράστια πυρκαγιά.

Αφού ολοκλήρωσε την αποστολή της η ινδική μοίρα αποχώρησε ανενόχλητη. Ήταν μια καταπληκτική νίκη. Οι Πακιστανοί την επομένη εξαπέλυσαν αεροπορικές επιδρομές κατά του ινδικού λιμένα της Okha καταστρέφοντας δεξαμενές καυσίμων και αποθήκες πυρομαχικών. Οι Ινδοί απάντησαν τρεις ημέρες αργότερα (Επιχείρηση Python) βυθίζοντας άλλα τρία πακιστανικά πλοία. Οι Πακιστανοί πανικόβλητοι άρχισαν να χτυπούν όποιο πλοίο έβρισκαν μπροστά τους πλήττοντας και τη δική τους φρεγάτα PNS Zulfiqar.

https://www.history-point.gr/i-indiki-quot-triaina-quot-exeytelizei-to-naytiko-toy-pakistan-ploia-paliosidera

ΠΟΛΕΜΟΣ: Θέμα ζωῆς καὶ θανάτου!

Πόλεμος! Τὸ ἄκουσμα τῆς  λέξεως   αὐτῆς παγώνει τὸν ἄνθρωπο. Τὸν καταλαμβάνει φρίκη, ἀπελπισία. Νιώθει νὰ βρίσκεται μπροστὰ στὸ

χάος. Θὰ πρέπει νὰ ρωτήσουμε αὐτοὺς

ποὺ ζοῦν ἀκόμη ἀπὸ τὸν Β΄ Παγκόσμιο

πόλεμο. Νὰ ρωτήσουμε ἂν μποροῦμε

αὐτοὺς ποὺ ἐσφάγησαν, ποὺ κάηκαν,

ποὺ κρεμάστηκαν, ποὺ τουφεκίστηκαν,

ποὺ πνίγηκαν, ποὺ πέθαναν ἀπὸ τὴν

πείνα. Αὐτοὶ ὅμως δὲν μποροῦν νὰ μιλήσουν. Αὐτοὶ ἔφυγαν μὲ ἕνα παράπονο: Γιατί; Τί ἔκανα;

Κάποιοι βέβαια πολέμησαν... οἱ πιὸ

πολλοὶ ὅμως δὲν ἔκαναν τίποτε ἄξιο

τοῦ θανάτου τους. Ὁ τελευταῖος πόλεμος γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἄρχισε τὸ 1940 καὶ

τελείωσε τὸ 1949. Ὅταν τελείωσε, εἶχε

χαθεῖ τὸ 12% τοῦ πληθυσμοῦ της.

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλα εἴδη πολέμου, πολέμου χωρὶς ἀντιπαράταξη  στρατιῶν, ὅπως εἶναι π.χ. οἱ οἰκονομικοὶ  πόλεμοι. Καὶ σὲ τέτοιο πόλεμο ἔχει ἐμ­πλακεῖ τοῦτα τὰ χρόνια ἡ πατρίδα μας.

Ἡ χώρα ἐξωθήθηκε καὶ παρασύρθηκε

σὲ ὑπέρογκο δανεισμό. Τώρα οἱ δανειστὲς ἢ μᾶλλον αὐτοὶ ποὺ τὴν ἔσπρωξαν στοὺς δανειστὲς τὴν ὁδηγοῦν στὴν

κρεμάλα. Σφίγγουν τὴ θηλειὰ στὸ λαιμό

της, ὁ κόσμος πεινάει, φοβᾶται, αὐτοκτονεῖ.

Τί ζητοῦν σήμερα ὅλοι αὐτοὶ ἀπὸ τὴν

Ἑλλάδα; Ζητοῦν τὴν ἀπεμπόληση τῆς

ἱστορίας της. Τὸν ἀφελληνισμό της.

Τὴν ἐγκατάλειψη τῆς πίστεώς της, τῆς

Ὀρθοδοξίας. Ζητοῦν ἀλλαγὴ τοῦ ἤθους της, τῶν Παραδόσεών της. Μὲ διάφορα νομοθετήματα ντροπῆς ἐκτρέπουν τοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖκες,

τοὺς ὁδηγοῦν στὴν ἀσωτία καὶ καταστρέφουν τὴν οἰκογένεια. Τοὺς νέους

τοὺς ὁδηγοῦν στὸν γενιτσαρισμό.

Ἐμεῖς τώρα τί πρέπει νὰ κάνουμε; Νὰ

πάρουμε ὅπλα; Ὄχι, τίποτε ἀπὸ αὐτά.

Ἡ ἱστορία μας, ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν,

μᾶς δείχνει τὸν τρόπο. Αἰῶνες αἰώνων

τώρα τὰ ὅπλα μας εἶναι ἄλλα. Εἶναι τὰ

ἴδια ὅπλα ποὺ κρατοῦσαν οἱ Μάρτυρες

καὶ συνέτριψαν τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ἄοπλοι! Μόνο μὲ τὴ δύναμη τῆς

πίστεως!

Ἐμεῖς ποῦ θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ ὅπλα;

Ποῦ ἀλλοῦ παρὰ σ’ Αὐτόν, τὸν ἰσχυρὸ

ποὺ σώζει. Σ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ μοναδικὸς Βασιλιὰς τῶν βασιλευόντων, ὁ

ἀήττητος Νικητὴς ὅλων τῶν ἐχθρῶν

του (πρβλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 15, Ἀποκ. ς΄ 2). Εἶναι ὁ ἐσταυρωμένος καὶ ἀναστημένος

Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ εἶναι

ἕτοιμος νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν Ἐκκλησία

του ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της. Σ’ Αὐτὸν

λοιπόν, ποὺ εἶναι ὁ ἰσχυρὸς καὶ ἕτοιμος εἰς τὸ σώζειν, νὰ καταφύγουμε.

Εἶναι δίπλα μας, εἶναι κοντά μας, μαζὶ μὲ τοὺς Μάρτυρες τῆς πίστεως, τὰ

ἑκατομμύρια τῶν Μαρτύρων, μαζὶ μὲ

τοὺς δυσεξαρίθμητους πιστοὺς ποὺ

ἔγιναν πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Μπροστά μας ὁ μεγάλος πόλεμος, ὁ

πόλεμός μας:

Ὁ ἀφελληνισμὸς τῆς Ἑλλάδος,

ἡ ἀποβολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας,

ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας.

Δίπλα μας, κοντά μας ὁ Χριστός. Ἐμεῖς ἀνήκουμε πραγματικὰ στὸν Χριστό; Ἂν ναί, τότε θὰ ἐνταχθοῦμε στὴν

παράταξη τῶν Μαρτύρων, τῶν ἀληθινῶν πιστῶν. Καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους θὰ σηκώσουμε τὶς σημαῖες τοῦ  Χριστοῦ τώρα ποὺ σημαίνουν οἱ σάλπιγγες.

Ἡ νίκη, ὁ θρίαμβος δὲν εἶναι δικά μας,

δὲν εἶναι δικό μας τὸ θαῦμα.

Εἶναι τοῦ Κυρίου, τοῦ Ἰσχυροῦ εἰς τὸ

σώζειν. Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐσταυρωμένου, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει αἰώνια

δόξα καὶ τιμὴ καὶ εὐχαριστία!

OΣΩΤΗΡ2053

Ο Ελληνας λοχαγός που ΓΑΖΩΣΕ με 7.500 σφαίρες τουρκικό υποβρύχιο στο Φαρμακονήσι!!

Ο Ελληνας λοχαγός που ΓΑΖΩΣΕ με 7.500 σφαίρες τουρκικό υποβρύχιο.

        

ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ  ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ !

ΤΕΤΟΙΟΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ  ΑΝ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΝ ΩΣ  ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ  ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ  ΦΟΒΕΡΟΙ  ΜΠΡΟΣΤΑ  ΣΤΟΥΣ  ΤΟΥΡΚΟΥΣ !

  Kαθώς 2 τουρκικοί πυραυλάκατοι έκαναν ττην Δευτέρα 15 Μαίου 2017 τουρισμό στο Αγαθονήσι ο Πέτρος Κασιμάτης θυμάται τον ηρωικό λοχαγό που γάζωσε με 7.500 σφαίρες τουρκικό υποβρύχιο στην ίδια περιοχή.

       Το πως αντιμετώπισε η Ελλάδα κι αυτόν τον ήρωα μπορείτε να φαντασθείτε.
      Ένα συγκλονιστικό περιστατικό απίστευτου θάρρους έλαβε χώρα στο Ν.Α Αιγαίο με κεντρικό πρωταγωνιστή έναν θαρραλέο λοχαγό των καταδρομών (σ.σ σήμερα Συνταγματάρχη) που απέδειξε ότι στην ψυχή κάποιων Ελλήνων αποθησαυρίζει κανείς σπάνιες αξίες. Με την τόλμη του έδειξε ότι πράττοντας το αυτονόητο είχε στη μοίρα του να τον καταδιώξει όχι ο μισός Τουρκικό στρατός, αλλά η Ελληνική στενοκεφαλιά!!…
         Ένα χρόνο μετά την κρίση των Ιμίων η ελληνική στρατιωτική ηγεσία προσπαθώντας να συνέλθει από το πολιτικό –διπλωματικό σοκ , αντιδρώντας σπασμωδικά στέλνει τη μία μονάδα ειδικών δυνάμεων πίσω απ την άλλη για να φρουρούν βραχονησίδες που βρίσκονται κοντά στην Τουρκία.
Υπό ακραίες καιρικές συνθήκες αμφίβιοι καταδρομείς, πεζοναύτες και αλεξιπτωτιστές είχαν αναλάβει δράση φρουρώντας τις εσχατιές του Αιγαίου. Μια επίλεκτη ομάδα από την 521 τάγμα πεζοναυτών εγκαταστάθηκε στο Φαρμακονήσι.
        Την Κυριακή του Πάσχα 27 Απριλίου 1997 σήμανε συναγερμός καθώς η φωνή απ τον ασύρματο ανέφερε : «Στο νότιο παρατηρητήριο έρχεται προς τις θέσεις μας υποβρύχιο, δεν ξέρουμε αν είναι δικό μας η τούρκικο…»!!
Από τους πίνακες αναγνώρισης διαπιστώνεται γρήγορα ότι επρόκειτο για το Αμερικανικής κατασκευής Yildiray Τουρκικό υποβρύχιο που πλησίαζε προς τις ακτές. Ήταν στα 1500 μέτρα φυσικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων και τότε χωρίς δεύτερη σκέψη ο λοχαγός Κ.Κ δίνει διαταγή να εξαπολύσουν βλήμα από το γαλλικό αντιαρματικό σύστημα STRIM.
Το υποβρύχιο μπορεί να έπλεε σε ελληνικά χωρικά ύδατα αλλά ήταν εκτός βεληνεκούς. Το βλήμα έσκασε πριν το στόχο του. Ο λοχαγός δίνει εντολή για εκτόξευση δεύτερου βλήματος κι ενώ αποτυγχάνει κι η δεύτερη βολή , ο ίδιος παίρνει τα πολυβόλα αδειάζοντας στο σώμα του υποβρυχίου 7.500 σφαίρες!!! Το υποβρύχιο έπαθε σοβαρές ζημιές από το πολυβόλο κι απομακρυνόταν με λοξή κατεύθυνση προς την Τουρκία ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΔΥΘΕΊ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΧΤΥΠΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ  ΣΦΑΙΡΕΣ.
        Στο Ελληνικό ΓΕΕΘΑ σήμανε συναγερμός, απεστάλησαν δυνάμεις ενώ η Άγκυρα συσκότισε το θέμα και αποσιώπησε όλες τις λεπτομέρειες. Και η χώρα μας δεν κατήγγειλε το περιστατικό επιδεικνύοντας αυτό που η κυβέρνηση Σημίτη ευφυώς συνέλαβε προκειμένου τέτοια περιστατικά να αφομοιώνονται με τον πιο εύπεπτο τρόπο: Βάπτισε τη δουλικότητα και τη αδιαμαρτύρητη σιωπή σε «στρατηγική ψυχραιμία» και με αυτό το δόγμα αποσιώπησε και την κατάρριψη «Τουρκικού» αεροσκάφους με Ισραηλινό πιλότο που κατέπεσε στη Χίο την ίδια περίοδο αφού Τούρκοι και Ισραηλινοί έκαναν κοινές αεροπορικές ασκήσεις στην περιοχή!!
         Η Οδύσσεια για τον γενναίο Έλληνα αξιωματικό συνεχίστηκε και το επόμενο διάστημα αφού κλήθηκε επειγόντως στο Πεντάγωνο για εξηγήσεις και λεπτομέρειες επί του συμβάντος…. Όταν έφθασε στην Αθήνα συνοδεία του Λιμενικού Σώματος , οι προϊστάμενοι του ζήτησαν τελικά να πληρώσει ο ίδιος 2 εκατομμύρια δρχ. (!!!!) για τις άστοχες βολές του πυραυλικού συστήματος κι αφού άκουσαν την απάντησή του σε άπταιστα… Γαλλικά τον έθεσαν εκτός καταδρομών!!!
           Σε οποιαδήποτε άλλη προηγμένη χώρα του κόσμου αυτός ο γενναίος λοχαγός θα ετιμάτο ως ήρωας και στο στήθος του θα καρφίτσωναν τρεις σειρές παράσημα!!… Οι στρατιωτικοί του προϊστάμενοι προτίμησαν να ….ξεχάσουν το θερμό επεισόδιο που προκαλούσε πονοκεφάλους στους επιτελείς του τότε Πρωθυπουργού…
        Το Τουρκικό υποβρύχιο συνεχίζει παρά τις σοβαρές βλάβες του να διασχίζει προκλητικά τα Ελληνικά χωρικά ύδατα-τις προάλλες έπλεε ανοιχτά της Κέας-, οι στρατιωτικοί και πολιτικοί προϊστάμενοι του γενναίου αξιωματικού πήγαν σπίτι τους η έσβησε η φήμη τους μες στη ντροπή η τη διάψευση των προσδοκιών τους κι ο συνταγματάρχης σήμερα νοιώθει περισσότερο απ όλους να κυματίζει μέσα του η δική του γαλανόλευκη…. Που κανένα πρόστιμο δεν μπορεί να την ακυρώσει…
Πέτρος Κασιμάτης-kourdistoportocali.com

 ΠΗΓΗ    | Treloi.eu | Τα καλύτερα του Internet

Σαν σήμερα(16Νοε 1942), βυθίζεται το Υ/Β «ΤΡΙΤΩΝ» στον Καφηρέα

''δια γενναιοτητος  και αυτοθυσιας  νικωνται οι γερμανοι...!''


16 Νοεμβρίου 1942: «Το ελληνικό υποβρύχιο «»Τρίτων»», με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Επαμεινώνδα Κοντογιάννη, επιτίθεται στο στενό του Καφηρέα της Εύβοιας εναντίον γερμανικής νηοπομπής και βυθίζει ένα πετρελαιοφόρο. Στη συνέχεια, αφού καταδιώκεται από γερμανικά πλοία για 6 ώρες, βυθίζεται από τορπίλη, παρασύροντας στον υγρό του τάφο 5 αξιωματικούς και 28 ναύτες.»

Η Τελευταία αποστολή… Πως χάθηκε το «Τρίτων»

Στις 10 Νοεμβρίου  1942  το Υ/Β Τρίτων απέπλευσε για την 13η και μοιραία περιπολία του. Το επιχειρησιακό του σχέδιο προέβλεπε την αποβίβαση 5 Ελλήνων στρατιωτικών και υλικού 750 kg στη νοτιοανατολική ακτή της Εύβοιας και έπειτα πολεμική περιπολία στο Κεντρικό Αιγαίο. Στις 16 Νοεμβρίου το Υ/Β Τρίτων έφτασε έξω από το ακρωτήριο Καφηρέα, αλλά λόγω θαλασσοταραχής ο κυβερνήτης του ανέβαλε την αποβίβαση για την επόμενη νύχτα και εν τω μεταξύ εκτέλεσε σύντομη πολεμική περιπολία στην περιοχή. Στις 16:00 εντοπίστηκε εχθρικό υδροπλάνο και καταδύθηκε σε περισκοπικό βάθος. Στις 16:20 εντόπισε εχθρική νηοπομπή και ετοιμάστηκε για επίθεση. Η νηοπομπή κατευθυνόταν προς τα Δαρδανέλια και αποτελούνταν από το ατμόπλοιο «Alba Julia» και το δεξαμενόπλοιο «Celeno» που συνοδεύονταν από ένα αντιτορπιλικό, το «Hermes», που ήταν το πρώην ελληνικό «Βασιλεύς Γεώργιος» που καταλήφθηκε με σοβαρές ζημιές σε δεξαμενή επιδιόρθωσης του Ναυστάθμου της Σαλαμίνας και στη συνέχεια επισκευάστηκε από τους Γερμανούς, και 2 βοηθητικά ανθυποβρυχιακά, τα «2101» και «2102». Το «2101» ήταν επιταγμένο αλιευτικό, ενώ το «2102» ήταν η επιταγμένη θαλαμηγός «Μπριγκίττα» του εφοπλιστή Ευγενίδη. Ο οπλισμός τους αποτελούνταν από πυροβόλα των 8,8 και των 3,7 cm, πολυβόλα, βόμβες βάθους, Α/Υ συσκευές και υδρόφωνα. Το «2102» είχε ήδη εντοπίσει το Υ/Β Τρίτων από απόσταση 1.400 m. Το έχασε όμως και η νηοπομπή το προσπέρασε, αλλά το Υ/Β Τρίτων στράφηκε εναντίον της και εκτόξευσε μια τορπίλη κατά του ουραγού πλοίου στις 16:30 από απόσταση 5.500 m. Σύμφωνα με τον κυβερνήτη του Κοντογιάννη η τορπίλη έπληξε το «Alba Julia», αλλά οι Γερμανοί το διέψευσαν. Οι υπόλοιποι 5 εμπρόσθιοι τορπιλλοβλητικοί σωλήνες δεν πυροδοτήθηκαν, από λάθος χειρισμό. Το «2102» ξαναεντόπισε το Υ/Β Τρίτων και επιτέθηκε εναντίον του με 13 βόμβες βυθού, ρυθμισμένες όμως για βάθη 70-125 m, ενώ το Υ/Β Τρίτων βρισκόταν σε βάθος 30 m. Η νηοπομπή συνέχισε το δρόμο της διατάσσοντας όμως το «2102» να συνεχίσει την καταδίωξη του Υ/Β Τρίτων. Αυτό έριξε άλλες 11 βόμβες βυθού άκαρπα. Έπειτα όμως η Α/Υ συσκευή του υπέστη βλάβη και αναγκάστηκε να αποσυρθεί βορειοανατολικά, με μικρή ταχύτητα και ζιγκ-ζαγκ για να εμποδίσει τον εντοπισμό του από το Υ/Β Τρίτων. Στις 19:15 όμως οι Γερμανοί επισκεύασαν την Α/Υ συσκευή και ξαναεντόπισαν το Υ/Β Τρίτων σε απόσταση 3 km. Μάλιστα, στις 19:42, σύμφωνα με την αναφορά του Γερμανού κυβερνήτη του «2102», διέκρινε και το περισκόπιο του Υ/Β Τρίτων, καθώς και μια τορπίλη που είχε εκτοξευθεί εναντίον του, την οποία με ελιγμό απέφυγε ο κυβερνήτης.

 
Στις 20:05 το «2102» έριξε 13 βόμβες βυθού κατά του Υ/Β Τρίτων, που πάλι ήταν ρυθμισμένες σε λάθος βάθος (70-125 m), αλλά αυτή τη φορά προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο Υ/Β Τρίτων. Αν το υποβρύχιο βρισκόταν σ’ αυτό το βάθος θα καταβυθίζονταν αμέσως. Το τραυματισμένο Υ/Β Τρίτων επιχείρησε να διαφύγει, αλλά κηλίδες ορυκτελαίου και πετρελαίου έγιναν ορατές στην επιφάνεια, καθώς μεταξύ άλλων είχαν υποστεί ρήγματα οι εξωτερικές δεξαμενές καυσίμων τοπ Υ/Β Τρίτων. Το «2102» ακολούθησε πλέον καταπόδας το υποβρύχιο ρίχνοντας και τις τελευταίες του 12 βόμβες βυθού, αλλά πάλι ρυθμισμένες σε λάθος βάθος, πλην όμως και πάλι προκάλεσαν νέες ζημιές στο Υ/Β Τρίτων. Όμως στο Υ/Β Τρίτων δεν γνώριζαν ότι ο διώκτης τους δεν μπορούσε πια να τους βλάψει. Ανήλθε σε περισκοπικό βάθος και εξαπέλυσε τορπίλη κατά του «2102» από απόσταση 400 m. Το μικρό ανθυποβρυχιακό και πάλι απέφυγε με επιδέξιο ελιγμό την τορπίλη. Το «2102» αν και χωρίς βόμβες βυθού πλέον συνέχιζε να ακολουθεί το υποβρύχιο, ζητώντας ταυτόχρονα αεροπορική υποστήριξη με τον ασύρματο. Ο Κοντογιάννης, μη γνωρίζοντας την έλλειψη βομβών βυθού του εχθρού και υπό τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις χλωρίου από τις πλημμυρισμένες ηλεκτρικές συστοιχίες, διέταξε ανάδυση και «εξόρμηση πυροβόλου» κατά του καταδιωκτικού. Βιάστηκε όμως να ανοίξει την καταπακτή του πυργίσκου και όταν βγήκε ο ίδιος με το περίστροφο στο χέρι, θαλάσσιο νερό άρχισε να μπαίνει από την ανοικτή κάθοδο και προς στιγμή οι άντρες που ακολουθούσαν έκλεισαν την καταπακτή. Ο κυβερνήτης μόνος έξω από το σκάφος άδειασε το περίστροφο πυροβολώντας κατά του «2102» και προσπάθησε να φθάσει στο πυροβόλο των 10 cm για να ρίξει και μ’ αυτό. Το «2102» σάρωσε το Υ/Β Τρίτων με τα πυροβόλα και τα πολυβόλα του. Επιπλέον εμβόλισε το υποβρύχιο στο δεξιό μέρος της πλώρης. Ο Κοντογιάννης έχασε τις αισθήσεις του από τον κλονισμό και έπεσε στη θάλασσα.΄Η ομοχειρία επιφανείας άνοιξε πλέον πάλι την καταπακτή και όρμησε να λάβει θέσεις για να πολεμήσει το «2102». Ο διώκτης όμως ήταν πολύ κοντά και διέθετε πλήθος πολυβόλων, με τα οποία θέρισε το πλήρωμα του Υ/Β Τρίτων, ενώ τα πυροβόλα του πυρπόλησαν το γέρικο σκαρί. Τελικά, στις 22:14 το «2102» ξαναεμβόλισε το φλεγόμενο Υ/Β Τρίτων, που ανατράπηκε. Από τους επιζώνtες του πληρώματος 30 παραδόθηκαν, ή μαζέύτηκαν αναίσθητοι μαζί με τον πλωτάρχη Κοντογιάννη και 2 διέφυγαν κολυμπώντας ως τη Εύβοια, στο χωριό Θυμιανή, όπου κάτοικοι τους έκρυψαν και τους φυγάδευσαν στην Αθήνα και τελικά πάλι στη Μέση Ανατολή, συνεχίζοντας τον αγώνα. Γερμανικό άγημα πεζοναυτών ερεύνησε για χρήσιμα το φλεγόμενο κουφάρι του Υ/Β Τρίτων, αλλά το μόνο που πήρε ήταν η διάτρητη πολεμική του σημαία. Στις 22:35 Υ/Β Τρίτων χάθηκε κάτω από τα νερά, μαζί με τους σωρούς των 36 νεκρών του.



Η πολεμική σημαία του Υ/Β Τρίτων παρέμεινε στα χέρια του κυβερνήτη του «2102», πλωτάρχη Κλάινερ ως ενθύμιο ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1972, όταν την παρέδωσε στον πλωτάρχη Ι. Μανιάτη στο Κίελο της Γερμανίας, όπου ο τελευταίος είχε πάει να παραλάβει το νέο (τότε) υποβρύχιο Τρίτων II, που ναυπηγήθηκε εκεί κατά παραγγελία της Ελλάδας από τη σύμμαχη πλέον Δ. Γερμανία.
https://diafimiseto.wordpress.com/2017/11/16/ 

Εισαγωγές από Τουρκία: Ο δούρειος ίππος για την καταστροφή της Ελαιοκομίας

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΤΕΙ/ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ
.

Για τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχουν όλες αυτές οι καλλιέργειες στην χώρα μας από την ανεξέλεγκτη εισαγωγή φυτών καρυδιάς, αλλά και αμυγδαλιάς πλέον, Τούρκικης προέλευσης κάνει λόγο ο καθηγητής Δενδροκομίας του ΤΕΙ/Θεσσαλίας, Δν/της του Εργ. «Δενδροκηπευτικών και Εδαφικών Πόρων» (HortLab) Αλέκος Παπαχατζής, ο οποίος καταγγέλλει ότι «οι φυτουγειονομικοί έλεγχοι για υποχρεωτική καραντίνα στα σημεία εισόδου της χώρας μας, είτε δεν γίνονται, είτε είναι πλημμελείς και εντελώς επιφανειακοί».
.

Ο γνωστός καθηγητής, διαπιστώνει ότι «τα τελευταία τρία χρόνια, παρατηρείται μία ανεξέλεγκτη αθρόα εισαγωγή φυτών Καρυδιάς, λόγω της μεγάλης ζήτησης, από την Τουρκία. Ίσως ο αριθμός των δενδρυλλίων που ετοιμάζεται να εισαχθεί φέτος, να φθάσει και το μισό εκατομμύριο! Δεν θα σταθώ βέβαια εδώ στο κατά πόσο τα φυτά αυτά που εισάγονται, είναι εμβολιασμένα με ποικιλίες Καλιφόρνιας και όχι με Τούρκικες! Ήδη τα πρώτα δείγματα τέτοιων απροσδιορίστου ποικιλίας καρπών φάνηκαν και πολλοί είναι αυτοί οι παραγωγοί που καταφεύγουν πλέον σε δικαστικές διεκδικήσεις. Το μεγάλο πρόβλημα που παραμονεύει, είναι η εισαγωγή ασθενών φυτών με το βακτήριο της Xylella fastidiosa. Κανονικά αυτά τα φυτά θα πρέπει όταν έρχονται στην Ελλάδα, να ξεφορτωθούν σε κλειδωμένες και σφραγισμένες αποθήκες, να ληφθούν δειγματοληπτικά δενδρύλλια και να σταλούν για έλεγχο στην μόνη αρμόδια αρχή, που είναι το «Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο». Εκεί αφού ελεγχθούν και διαπιστωθεί ότι αυτή η παρτίδα δενδρυλλίων είναι καθαρή, τότε δίνεται η εντολή να αποδεσμευτούν. Σε αντίθετη περίπτωση, αν αναπτυχθεί το συγκεκριμένο παθογόνο, ή και οποιοδήποτε επιβλαβές παθογόνο στο εργαστήριο, τότε θα πρέπει όλη η παρτίδα να καταστραφεί άμεσα και να κηρυχθεί από την ΕΕ, αυτή η χώρα (η Τουρκία) σε καραντίνα με αυστηρή απαγόρευση κάθε εισαγωγής φυτωριακού υλικού από εκεί».
Σύμφωνα με τον κ. Παπαχατζή «οι ανεξέλεγκτες εισαγωγές φυτών καρυδιάς και αμυγδαλιάς από την Τουρκία, χωρίς να τηρούνται τα στοιχειώδη φυτουγειονομικά μέτρα και με την παντελή έλλειψη ελέγχων, στα τελωνεία εισόδου, αποτελούν την «κερκόπορτα» της εισόδου σοβαρότατου παθογόνου, που κινδυνεύει να καταστρέψει την Ελαιοκαλλιέργεια μας, όπως και την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών στην χώρα μας.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΑΡΘΡΟ http://www.ypaithros.gr/eisagoges-tourkia-

.

Ο βιασμός των ανδρών χρησιμοποιείται συστηματικά ως μέσο πολέμου στη Λιβύη

  Η  ΘΗΡΙΩΔΙΑ  ΤΩΝ  ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ  ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ   Η'   Η  ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ?

http://www.huffingtonpost.gr/2017/11/03/diethnes-libya

Εκπαίδευση Αρτοποίησης Εκστρατείας

ΤΟ  ΣΩΜΑ  ΕΦΟΔΙΑΣΜΟΥ  ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ (ΣΕΜ) ΠΟΛΕΜΑ  ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΟΠΩΣ  ΑΚΡΙΒΩΣ  ΚΑΙ ΣΤΟΝ  ΠΟΛΕΜΟ !

Posted on 27/06/2016 by ptisidiastima

 

Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου 2016, στο πλαίσιο της επιχειρησιακής εκπαίδευσης του Δ΄ ΣΣ, αναπτύχθηκαν τα Κλιμάκια Διοικητικής Μέριμνας της XXI Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας και,  μεταξύ άλλων, παρασκευάστηκε άρτος από τα Κινητά Αρτοποιεία του Σχηματισμού. Tην εκπαίδευση παρακολούθησε ο Διοικητής του Δ΄ ΣΣ.
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του ΓΕΣ οι ανάγκες του Στρατού Ξηράς σε αρτοποίηση, κατά την εκστρατεία, μέχρι και λίγα χρόνια πρίν, καλύπτονταν σε μεγάλο ποσοστό, από τους αρτοκλιβάνους τύπου «ΓΚΟΝΤΕΛ», που διέθεταν οι μονάδες εκστρατείας, του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών.
Ο εκσυγχρονισμός όμως του Στρατού και η μηχανοκίνηση των μονάδων, οδήγησε  στην ανάγκη η  αρτοποίηση σε εκστρατεία να γίνει πιο ευέλικτη, ώστε να μπορεί να υποστηρίξει τις δυνάμεις ελιγμού. Έτσι προέκυψε η ανάγκη κατασκευής του κινητού αρτοποιείου εκστρατείας και ξεκίνησε η χορήγηση τέτοιων, στις μονάδες Εφοδιασμού Μεταφορών,  το έτος 1990, κάνοντας αρχή από τις Τεθωρακισμένες Ταξιαρχίες .Σήμερα κινητά αρτοποιεία διαθέτουν, όλοι οι Μηχανοκίνητοι και Τεθωρακισμένοι Σχηματισμοί καθώς και τα περισσότερα εφοδιαστικά όργανα του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών, που αρτοποιούν. Η απόδοσή τους, είναι 5.000 – 6.000 μερίδες άρτου, σε φόρμες των 500 – 700 γραμμαρίων ανά 16ωρο, ενώ απασχολούν, προσωπικό 5 – 6 ατόμων το καθένα.

Η ΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΣΕ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η «στροφή» του Στάλιν σε πατρίδα και θρησκεία και η στάση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο»

Ο Στάλιν έσπασε ξαφνικά την σιωπή του. «Γιατί δεν έχετε δυναμικό;», ρώτησε, καθώς απομάκρυνε την πίπα από το στόμα του και προσέχοντας τις ομιλίες των συνεργατών του.

Ο Alexy και ο Nikolai ήταν μπερδεμένοι, γιατί όλοι ήξεραν ότι το «δυναμικό» τους καθόταν στα στρατόπεδα του Στάλιν. Ο Μητροπολίτης Σέργιος (Sergiy) δεν ήταν καθόλου μπερδεμένος. Ο γέρων κληρικός απάντησε, «Δεν έχουμε δυναμικό για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι εκπαιδεύαμε έναν για ιερέα και αυτός έγινε ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης».

Ένα χαμόγελο ικανοποίησης εμφανίστηκε κάτω από τα μουστάκια του δικτάτορα, και είπε, «Ναι, ναι, ήμουν μαθητής θεολογικής σχολής και άκουσα για σένα μια φορά». (Στα χρόνια που ο Στάλιν ήταν μέσα στην ιερατική σχολή, Ο Μητροπολίτης Σέργιος, μετέπειτα Πατριάρχης, ήταν ο πρύτανης της Θεολογικής Σχολής της Αγίας Πετρούπολης).

Τότε άρχισε να θυμάται τα χρόνια του στη θεολογική σχολή ... Είπε ότι η μητέρα του ήταν λυπημένη κατά τον θάνατό της για το γεγονός ότι δεν είχε γίνει ιερέας. Η συζήτηση του δικτάτορα, με το μητροπολίτη έγινε πιο χαλαρή. Αφού πήραν το τσάι τους, άρχισαν να μιλάνε, μια συνομιλία που κράτησε μέχρι τις τρεις το πρωί.

Στο ... τέλος της συζήτησης, ο ηλικιωμένος μητροπολίτης ήταν αρκετά εξαντλημένος. Ο Στάλιν, πήρε τον μητροπολίτη απαλά από το μπράτσο, σαν ένας πραγματικός βοηθός διάκονος, τον οδήγησε μέχρι τις σκάλες και του είπε, «Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα τώρα». Ήταν αυτά τα λόγια με τα οποία αποχαιρέτησε τους ιεράρχες . Ήταν 4 Σεπτεμβρίου του 1943.

Προπαγανδιστικές αφίσες που τονίζουν το ένδοξο παρελθόν της προ-σοβιετικής Ρωσίας

- Η αλήθεια είναι ότι ο Στάλιν ήταν αρκετά έξυπνoς για να συνειδητοποιήσει ότι σε έναν απελπισμένο πόλεμο για επιβίωση, η κομμουνιστική ιδεολογία δεν ήταν αρκετή και για αυτό χρειάστηκε να συμπληρωθεί από παραδοσιακές πεποιθήσεις και σύμβολα, που θα ενέπνεαν τον λαό της Ρωσίας, να αντισταθεί στον εισβολέα πολεμώντας με τεράστιες θυσίες και πόνο. Έτσι, οι αντι-θρησκευτικές διώξεις κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε μεγάλο βαθμό έπαψαν και η Ορθόδοξη Εκκλησία ενθαρρύνθηκε να προσθέσει το «πατριωτικό της βάρος» στον αγώνα. Ο Στάλιν, κλονισμένος σοβαρά από τη γερμανική εισβολή στην Σοβιετική Ένωση, δεν απευθύνθηκε στο λαό, μέχρι και έντεκα ημέρες μετά τον πόλεμο.

Ο στρατηγός Κουτούζωφ σε προπαγανδιστική αφίσα

Όταν τελικά έκανε ομιλία, δεν απευθύνθηκε στον λαό αποκαλώντας τον μόνο «σύντροφοι», αλλά και «αδελφοί και αδελφές». Στην επέτειο της μπολσεβίκικης επανάστασης, στις 7 Νοεμβρίου του 1941, κατά την επιθεώρηση της παρέλασης στην Κόκκινη Πλατεία, μιλώντας επικαλέστηκε μεγάλα ονόματα από το πολεμικό παρελθόν της Ρωσίας - μεταξύ των οποίων, τονAlexander Nevsky, τον πρίγκιπα του Νόβγκοροντ του 13ου αιώνα, ο οποίος αργότερα αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία, τονΑλέξανδρο Suvorov, έναν στρατηγό του 18ου αιώνα που θεωρείται ως ο μεγαλύτερος στρατιωτικός όλων των Ρώσων και τον Μιχαήλ Κουτούζοφ, στρατιωτικό αρχηγό που ξεγέλασε τον Ναπολέοντα στο Πατριωτικό Πόλεμο του 1812-1813. Δεν είναι τυχαίο που ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε γνωστός στη Ρωσία ως ο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος».
Υπήρξε μια συνειδητή ηχώ του «έπους» του 1812, αλλά η σύγκρουση αυτή ήταν ένας μεγαλύτερος και ακόμα πιο τρομερός πόλεμος. Οι περισσότεροι σοβιετικοί στρατιώτες πολεμούσαν για την πατρίδα τους, όχι για το μαρξισμό - λενινισμό και τον σταλινισμό. Πράγματι, παρά την διείσδυση στο στρατό από ειδική κατηγορία πολιτικών υπαλλήλων (διάδοχοι των επιτρόπων που ο Τρότσκι είχε εισάγει στον Κόκκινο Στρατό κατά τον εμφύλιο πόλεμο για να εξασφαλίσει την πολιτική αφοσίωση των στελεχών που στο παρελθόν είχαν υπηρετήσει τον Τσάρο), η κομμουνιστική ιδεολογία είχε υποβιβασθεί μπροστά στην πατριωτική και αντι - γερμανική προπαγάνδα.

Τόσο οι κοσμικοί όσο και οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί βλέπουν τις συνομιλίες του Στάλιν με τους ιεράρχες στις 4 Σεπτεμβρίου 1943, ως «ιστορικές», και τις θεωρούν ως ένα από τα πιο σημαντικά βήματα για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Σοβιετικής κυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης, η σύγκληση της συνόδου των επισκόπων (8 Σεπτεμβρίου 1943) έλαβε de facto κύρωση. Σε αυτή την σύνοδο, ο Μητροπολίτης Σέργιος (φωτο) ονομάστηκεΠατριάρχης Πασών των Ρωσιών. Λίγο αργότερα, επανεκδόθηκε το περιοδικό του Πατριαρχείου της Μόσχας. Στις 8 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, μια επιτροπή για την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία διαμορφώθηκε ως μέρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού, με επικεφαλής τον Γκεόργκι Karpov .

Στη σύνοδο των επισκόπων, ο νεοεκλεγείς Πατριάρχης Σέργιος μίλησε για την πατριωτική διακονία κατά τα χρόνια του πολέμου. Η ομιλία του και η έννοια της «πατριωτικής διακονίας», συνέχισε να προκαλεί έντονη συζήτηση. Η στάση της ηγεσίας της εκκλησίας εκείνης της εποχής – έχει επικυρωθεί από όλους τους κατοπινούς ιεράρχες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και από τους σύγχρονους «σοβιετικούς πατριώτες». 

Αντίθετα, οι φιλελεύθεροι και οι άμεσοι αντίθετοί τους - οι "λευκοί" πατριώτες – επέκριναν τον περιττό κομφορμισμό στις σχέσεις με τις "άθεες αρχές", οι οποίες, αν επέτρεπαν την εκκλησία να "αναπνεύσει", αυτό το έκαναν αποκλειστικά για ευκαιριακούς στόχους. Ο Πατριάρχης Σέργιος κατηγορήθηκε ότι η δράση του οδήγησε στην πλήρη υποταγή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις σοβιετικές αρχές. Οι πράξεις του σοβιετικού καθεστώτος οφείλονταν αποκλειστικά και μόνον στο καιροσκοπισμό. Η «ανάσταση της εκκλησίας» θεωρήθηκε ως a priori προσωρινή και επιφανειακή.

Ο ισχυρισμός αυτός έχει κάποια βάση. Παρά όλες τις αλλαγές στην «εκκλησιαστική πολιτική» του σοβιετικού κράτους, η επίσημη μάχη κατά της θρησκείας, η αθεϊστική προπαγάνδα και οι διώξεις επισκόπων και απλών πιστών συνεχίστηκαν. Ο κρατικός έλεγχος του Πατριαρχείου Μόσχας αυξήθηκε επίσης.

Ο Fedor von Bock

Όσον αφορά τις δραστηριότητες της σοβιετικής ηγεσίας για το «θέμα της εκκλησίας», αυτές πραγματικά αρκετά συχνά επιβλήθηκαν ως αποτέλεσμα ευκαιριακών εκτιμήσεων. Ακόμα και κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, άρχισε μια αυθόρμητη ανάσταση της θρησκευτικής ζωής στα κατεχόμενα εδάφη. Εκκλησίες (όχι μόνο Ορθόδοξες) άνοιξαν εκ νέου και ενορίες ιδρύθηκαν. Μέχρι το 1943, 6.500ορθόδοξοι ναοί λειτουργούσαν στο κατειλημμένο από τον εχθρό έδαφος. Την ίδια στιγμή, στο υπόλοιπο της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσαν 3.329 εκκλησίες.Πολλές από τις εκκλησίες στα κατεχόμενα αναβίωσαν με τη βοήθεια του γερμανικού στρατού, με τους στρατηγούς και τους αξιωματικούς της Βέρμαχτ συχνά να παρευρίσκονται κατά την τελετή ανοίγματος των θυρών τους. Ο στρατηγός Fedor von Bock και μέλη του επιτελείου του έφτασαν για τα θυρανοίξια στον ανακαινισμένο ναό στο Μπορίσοφ (Λευκορωσία).


 Η στήριξη στο άνοιγμα των εκκλησιών και της επιδιόρθωσης της θρησκευτικής ζωής στα κατεχόμενα εδάφη ήταν το πιθανότερο, μιαιδιωτική πρωτοβουλία που ανέλαβαν μεμονωμένοι Γερμανοί αξιωματικοί και δημόσιοι υπάλληλοι. Η υψηλότερη ηγεσία στην Γερμανία του Χίτλερ, ενώ υποσχόταν την πλήρη ελευθερία της συνείδησης για όσους ζουν στα κατεχόμενα εδάφη, στην πραγματικότητα επέτρεπε μόνο την λειτουργία των θρησκευτικών οργανισμών που ήταν πιστοί στις δυνάμεις κατοχής. 
 Πριν από τον πόλεμο, ο Χίτλερ είχε εκδώσει μια ειδική παραγγελία που απαγόρευε τη διεξαγωγή κάθε αντι-θρησκευτικής δραστηριότητας στις ανατολικές περιοχές. Την ίδια στιγμή, οι Γερμανοί «πρότειναν» οι ιερείς να απαγγέλλουν ειδικές προσευχές για τη «νίκη των γερμανικών δυνάμεων», και να εκφράζουν συναισθήματα πίστης στο Τρίτο Ράιχ. Με κάθε εφικτό τρόπο, οι κατοχικές δυνάμεις υποστήριξαν τις σχισματικές τάσεις εντός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ειδικά στις «μη-Ρωσικές» περιοχές. Ειδικότερα, η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε τη δημιουργία μιας «ανεξάρτητης» Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας υπό την ηγεσία του Αρχιεπισκόπου Αλεξάνδρου και του επισκόπου Vladimiro - Volynsky Polikarp.

Ο Βλασόβ (δεξιά) με τον Χίμλερ

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γερμανικές αρχές δεν επιχείρησαν να στρατολογήσουν μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έξω από τη Ρωσία για να λειτουργούν στα κατεχόμενα εδάφη. Πολλοί Ιεράρχες και μέλη της εκκλησίας, ήταν αυστηρά αντι –σοβιετικοί και εξέφραζαν την ελπίδα για την καταστροφή της «άθεης εξουσίας», ως αποτέλεσμα της νίκης της Γερμανίας. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί ιστορικοί και δημοσιογράφοι σήμερα, πιστοί στον (συνεργάτη των Γερμανών) στρατηγό Vlasov και άλλους "εθελοντές" που στρατεύτηκαν με τους Γερμανούς, εξακολουθούν να παραπονιούνται για αυτό το "λάθος" που διέπραξαν οι γερμανικές αρχές, όπως ακριβώς διαμαρτύρονται για την "μυωπία" που είχαν οι Γερμανοί στο θρησκευτικό ζήτημα σε γενικές γραμμές, τα οποία υποτίθεται ότι εμπόδισαν τη Γερμανία από το να κερδίσει τη συμπάθεια ενός σημαντικού τμήματος του πληθυσμού στα κατεχόμενα (απελευθερωμένα από τον μπολσεβικισμό) εδάφη. - 

[Παρακάτω φωτογραφίες από τα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη. Οι φωτογραφίες αυτές ήταν απαγορευμένες (για ευνόητους λόγους) κατά την διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος. Στην τελευταία κάτοικοι λιθοβολούν ένα άγαλμα του Λένιν].







Η δραστηριότητα των ορθόδοξων ιερέων στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη και η απαραίτητη συνύπαρξη μαζί τους κέντρισε το ενδιαφέρον του σοβιετικού μηχανισμού ασφαλείας. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ήδη από το 1942, ένα σύστημα συλλογής πληροφοριών σχετικά με τις συνθήκες στα κατεχόμενα εδάφη, συμπεριλαμβανομένης των δραστηριοτήτων των ιερέων, είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή. Μετά την απελευθέρωση, πολλοί από αυτούς λογοδότησαν για τις πράξεις τους.

Η καταστολή των κληρικών που είχαν υπηρετήσει στα κατεχόμενα εδάφη δεν ήταν δικαιολογημένη σε όλες τις περιπτώσεις, καθώς η συνεργασία τους με τους κατακτητές ήταν αναγκαία, ως αποτέλεσμα των γεγονότων που ήταν πάνω από τις δυνάμεις τους να ελέγχουν. Η συνεργασία τους πολύ συχνότερα, συνδέονταν με θέματα που αφορούσαν την ενοριακή ζωή, με άλλα λόγια, την εκπλήρωση των άμεσων υποχρεώσεων τους ως ιερείς. Φυσικά, μεταξύ αυτών, υπήρχαν και συνεργάτες, καθώς πολλοί είχαν υποφέρει στα χέρια της Σοβιετικής διατροφής και ως εκ τούτου έδειχναν συμπάθεια προς τους Γερμανούς. Αλλά γενικά, οι Ορθόδοξοι κληρικοί από τις πρώτες ημέρες του πολέμου είχαν πατριωτικές θέσεις.

Στις 22 Ιουνίου 1941, στην εορτή των Αγίων Πάντων, ο Μητροπολίτης Σέργιος έστειλε μήνυμα προς τους «ποιμένες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας» όπου τους καλούσε να υπερασπιστούν την πατρίδα από τους «εχθρούς της Ορθοδοξίας». Στις 26 Ιουνίου, έλαβε χώρα μια προσευχή στον καθεδρικό ναό των Θεοφανείων της Μόσχας υπέρ της νίκης του ρωσικού στρατού και έγιναν εισφορές από τους πιστούς για τις ανάγκες του μετώπου. Κατά το πρώτο έτος του πολέμου, οι ορθόδοξες ενορίες της Μόσχας έδωσαν στο Ταμείο Άμυνας περισσότερα από 3 εκατομμύρια ρούβλια.
 Οι πιστοί από το Γκόρκι (σήμερα Νίζνι Νόβγκοροντ) έδωσαν 4 εκατομμύρια ρούβλια. Το 1942, έλαβε χώρα μαζική συνεισφορά για την υποστήριξη της κατασκευής τανκ. Στο πρώτο από αυτά, δόθηκε το όνομα "Dmitry Donskoy" και παρουσιάστηκε από τον Μητροπολίτη Νικόλαο στον κόκκινο στρατό στις 7 Μαρτίου 1944. Οι πιστοί από το Νοβοσιμπίρσκ συγκέντρωσαν 110.000 ρούβλια για την παραγωγή αεροσκαφών για την μοίρα που είχε όνομα "Για την Πατρίδα!" Κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου, οι Ορθόδοξοι πιστοί συγκέντρωσαν πάνω από 300 εκατομμύρια ρούβλια για το Ταμείο Εθνικής Άμυνας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ίδρυσε ειδικό ταμείο για τα παιδιά, ενώ μοναστήρια μεταβλήθηκαν σε νοσοκομεία και ορφανοτροφεία. Πολλοί πιστοί, ιδιαίτερα γυναίκες, εργάζονταν εκεί εθελοντικά.
Στα κατεχόμενα εδάφη πολλοί κληρικοί και πιστοί έγιναν πράκτορες των μονάδων των παρτιζάνων. Αρκετές εκατοντάδες συνελήφθησαν από τους Γερμανούς και εκτελέστηκαν για τις δραστηριότητές τους.

Τον Νοέμβριο του 1942, ο Μητροπολίτης Νικόλαος έγινε μέλος της έκτακτης επιτροπής που είχε σχεδιαστεί για να διερευνήσει εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές.

 Η συνεργασία της ηγεσίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τις σοβιετικές αρχές στα χρόνια του πολέμου, μερικές φορές ονομάζεται «πολιτική του συμβιβασμού με τους Σοβιετικούς»και συχνά γίνεται αντικείμενο κριτικής. Ο Σέργιος και ο διάδοχός του, Αλέξιος, ο οποίος εξελέγη τον Φεβρουάριο του 1945 κατηγορούνται για «έγκριση της κατοχής των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης» και για την άνευ όρων υποστήριξή τους στις κρατικές θρησκευτικές πολιτικές, που είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό μιας «προνομιούχου κάστας πιστών κάτω από τη διατροφή του μαχητικού αθεϊσμού».

 Η απάντηση που δίνεται είναι ότι η πολιτική είναι «η τέχνη του εφικτού». Ο Σέργιος, ως επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, έκανε πλήρη χρήση των ευκαιριών που του προσφέρθηκαν σε αυτές τις ιστορικές συνθήκες για την αποκατάσταση της εκκλησίας στη Σοβιετική Ένωση. Ο Σέργιος επίσης, δεν ήταν μόνο ο πρώτος ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά ένας πατριώτης, που έβλεπε την πατρίδα του να δέχεται επίθεση από τον εχθρό. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ιστορία πραγματικά είναι δύσκολο να χωρέσει σε μια "προκρούστεια κλίνη".http://proskynitis.blogspot.gr