Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΟΓΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (ΦΩΤΟ)

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE: Η μακαριστή Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Γεννέσιου της Θεοτόκου στο Δρυόβουνο της Κοζάνης, Φεβρωνία κοιμήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες στις 16 Ιουνίου 2020 σε ηλικία 87 ετών και τάφηκε λιτά στον περίβολο της Μονής που με τόση αυταπάρνηση διακόνησε επί δεκαετίες, δίπλα στο μικρό εκκλησάκι της Αγίας Φεβρωνίας που με δική της πρωτοβουλία ανοικοδομήθηκε.
Η μοναχή Φεβρωνία, η “Ελεήμων Καλόγρια της Αγάπης” όπως ήταν γνωστή στο Πανελλήνιο, τα τελευταία χρόνια λόγο ασθένειας που αντιμετώπιζε διέμενε στην Τριανδρία της Θεσσαλονίκης, σε ένα μικρό και λιτό διαμέρισμα.
Η Φεβρωνία, κατά κόσμο Φεβρωνία Κερεμίδου γεννήθηκε ένα κρύο βράδυ στις 1 Ιανουαρίου του 1933 στην Δράμα με έναν περιπετειώδη, συγκλονιστικό και θαυματουργό τρόπο. Όταν γεννήθηκε οι γιατροί και η μαία διέγνωσαν τον θάνατό της και αντί να την παραδόσουν στους γονείς της για ταφή την πέταξαν στην κυριολεξία στο κάδο αποβλήτων του νοσοκομείου όπου κάποια στιγμή όμως το υπόκωφο κλάμα της άκουσε τυχαία ένας γιατρός και με έκπληξη αναφώνησε: Μα αυτό ζωντάνεψε..
Έκπληκτες οι νοσοκόμες την πήραν στα χέρια τους, την έπλυναν, τύλιξαν με βαμβάκια το κορμάκι της και την άφησαν κάτω από μία ξυλόσομπα για να ζεσταθεί, έτσι θαυματουργικά και περιπετειώδη επανήλθε στην ζωή.
Οι συνθήκες ήτανε δύσκολες και το 1940 μετακομίζει με την οικογένειά της στην Θεσσαλονίκη ενώ σχεδόν αμέσως φεύγουν και πηγαίνουν στο χωριό Προφήτη Ηλία της Σκύδρας, στην Πέλλα από όπου και πάλι όμως το 1944 επιστρέφουν στην Θεσσαλονίκη.
Στα δύσκολα εκείνα χρόνια, παιδάκι ακόμη πηγαίνει καθημερινά και παρακολουθεί το “Κατηχητικό” στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου επί της Εγνατίας οδού.
Το 1961, σε ηλικία 28 ετών, πηγαίνει στην Αίγινα για την αγιοποίηση του Αγίου Νεκταρίου γεγονός που την συγκλόνισε και την σημάδεψε τόσο που γυρίζοντας σπίτι της, αποφασισμένη πια, ανακοινώνει στον πατέρα της την μεγάλη επιθυμία της να γίνει μοναχή. Ο πατέρας της όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά της εκμυστηρεύεται ότι την είχε τάξει από βρέφος στον Θεό λόγω των θαυματουργών συνθηκών της γέννησης και της επανόδου της στην Ζωή και έτσι την ενθαρρύνει.
Τα χρόνια που περνάνε βρίσκουν την Φεβρωνία νοσηλεύτρια σε μεγάλο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, να διακονεί τους πονεμένους συνανθρώπους της και να προσφέρει απλόχερα κουράγιο, φροντίδα, δύναμη και ελπίδα. Μάλιστα τον περισσότερο χρόνο μένει μέσα στο νοσοκομείο σε ένα μικρό χώρο στο υπόγειο για να είναι κοντά και συνεχώς στους ασθενείς.
Μοναχή έγινε μετά τον θάνατο των γονιών της, αφού πρώτα εκπλήρωσε την υποχρέωσή της σε αυτούς, στις 17 Ιανουαρίου του 1991 με την “Κουράς” της να πραγματοποιείται από τον αείμνηστο μακαριστό Σεβασμιώτατο Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιο και τοποθετείται σε ένα μικρό μοναστήρι τότε, την Ιερά μονή Γενέσιον της Θεοτόκου στο Δρυόβουνο της Κοζάνης ενώ το 1993 γίνεται μεγαλόσχημη μοναχή παίρνοντας το “Αγγελικό Σχήμα” και το 1994 ανακηρύσσεται “Καθηγουμένη” της Μονής.
Υπηρέτησε το Μοναστήρι αυτό πιστά για πολλά χρόνια και με την βοήθεια των κατοίκων της περιοχής αλλά και του εφημέριου του χωριού φτιάχτηκαν τα σημερινά κτίρια όπως οι ξενώνες, το αρχονταρίκι, τα κελιά κ.α.
Τα τελευταία χρόνια σημαντικά προβλήματα υγείας την κράτησαν μακρυά από το μοναστήρι αυτό που τόσο αγάπησε και φρόντισε και διέμενε στην Θεσσαλονίκη σε ένα πολύ λιτό και μικρό διαμέρισμα γεμάτο εικόνες, βιβλία, φάρμακα και φωτογραφίες μιάς άλλης εποχής, στην Τριανδρία.
Όσο η Υγεία της της το επέτρεπε, για δεκαετίες ολόκληρες κατέβαινε με το αστικό στην κεντρική αγορά της πόλης, το Καπάνι στα “παιδιά της” όπως έλεγε, τους εμπόρους της οι οποίοι της έδιναν ρούχα, υποδήματα μέχρι και τρόφιμα και αυτή με την σειρά της τα διένεμε σε συνανθρώπους μας με ανάγκες ενώ η πενιχρή της σύνταξη κάθε μήνα γίνονταν φαγητό που η ίδια έφτιαχνε σπίτι της και πρόσφερε μέσα σε ταπεράκια σε οικογένειες που το είχανε ανάγκη.
Έχει βαπτίσει παιδιά που οι γονείς τους είχανε δυσκολίες οικονομικές, έχει παντρέψει για τον ίδιο λόγο, έχει βοηθήσει πολλούς συνανθρώπους μας, ήτανε πάντοτε με ένα καλό λόγο, την Ελπίδα και την Αγάπη στα χείλη της για τον κάθε συνάνθρωπό μας, αμέτρητες και ατελείωτες οι πράξεις Αγάπης της μοναχής Φεβρωνίας.
.

Ένα νεκρό βρέφος που πετάχτηκε στα απόβλητα ενός νοσοκομείου το 1933 αλλά “ξύπνησε” από την Χάρη του Θεού και επέζησε στα δύσκολα εκείνα χρόνια, η Μοναχή Φεβρωνία ήτανε η προσωποποίηση της Αγάπης και της αλληλοβοήθειας για τον συνάνθρωπό μας αποτελώντας ένα τεράστιο φωτεινό παράδειγμα που σήμερα όσο ποτέ άλλοτε η κοινωνία μας έχει μεγάλη ανάγκη να ακολουθήσει.
Η ζωή της και το έργο της ήτανε ένα φωτεινό παράδειγμα που μας γεμίζει δύναμη, κουράγιο και κυρίως Ελπίδα για το Αύριο.

Τσαντίρης Νίκος
Ιστότοπος Facebook
Σύμβουλος Θρησκευτικού Τουρισμού & Προσκυνηματικών περιηγήσεων
https://www.ekklisiaonline.gr/nea/apoklistiko-ekklisia-online-o-tafos-tis-kalogrias-tis-agapis-foto/

«Μετά το σχολείο πήγαινα κατευθείαν για δουλειά μέχρι τις εννέα το βράδυ» 38χρονη έμαθε ότι πέρασε 2η στην Ιατρική Θεσσαλονίκης... μετά τη δουλειά!

Ένα όνειρο ζωής εκπληρώθηκε σήμερα για την 38χρονη Αλεξάνδρα Τζάτσου από την Κοζάνη, που εισάγεται δεύτερη στην Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης, έχοντας συγκεντρώσει 19.150 μόρια στις Πανελλαδικές εξετάσεις.
«Μόλις σχόλασα από την δουλειά μου και με ειδοποίησαν ότι τα αποτελέσματα βγήκαν σήμερα. Περίμενα ότι θα εισέλθω στην Ιατρική αλλά δεν περίμενα ότι θα βρίσκομαι τόσο ψηλά» είναι οι πρώτες της κουβέντες στο ΑΠΕ- ΜΠΕ. Η Αλεξάνδρα είναι μια σκληρά εργαζόμενη γυναίκα, δουλεύει ως βοηθός μικροβιολόγου σε γνωστό ιατρικό διαγνωστικό κέντρο της πόλης και έχει κάθε λόγο να νιώθει τριπλή χαρά.
Όπως δηλώνει στο ΑΠΕ- ΜΠΕ για τις Βάσεις 2018, ήθελε πολύ να εισέλθει στην Ιατρική σχολή: «ήταν ένα όνειρο που δεν κατάφερα να το πραγματοποιήσω όταν έδινα πρώτη φορά εξετάσεις το 1998, αλλά το καταφέρνω τώρα, 20 χρόνια μετά». «Η πίστη στο εαυτό μας και συνεχή προσπάθεια είναι το εισιτήριο για να καταφέρεις να υλοποιήσεις τους στόχους σου, αυτό τον κανόνα ακολούθησα και μάλλον αποζημιώθηκα» μας εξομολογείται όλο χαρά. Βέβαια δεν ξεχνά να αναφερθεί στην μητέρα της, τον άνθρωπο πρότυπο που ήταν δίπλα της, τη στήριξε σε κάθε προσπάθεια και δυσκολία της ζωής της -ακόμη και όταν την έβλεπε να χάνει το κουράγιο της.
Η Αλεξάνδρα Τζάτσου, παιδί μονογονεϊκής οικογένειας, θυμάται τα συναισθήματα και την απογοήτευση που ένιωσε, όταν το 1998 δεν τα κατάφερε στις εξετάσεις και έβλεπε γνωστούς και φίλους της να έχουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους φεύγοντας στο εξωτερικό. «Λίγο καιρό μετά έπιασα δουλειά και ξεκίνησε ένας εργασιακός κύκλος στην ζωή μου, αλλά δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου η ιδέα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο» λέει.
Μετά την ανακοίνωση για τις Βάσεις 2018, εξομολογείται ότι θα συνεχίσει να εργάζεται, για να μπορεί να χρηματοδοτεί τις σπουδές της και ότι προς το παρόν δεν σκοπεύει να μετακομίσει στην Θεσσαλονίκη, αλλά θα πηγαινοέρχεται μέχρι να δει πώς μπορεί να συνδυάσει εργασία και πανεπιστήμιο. Είναι αισιόδοξη, δεν φοβάται για το μέλλον και ελπίζει ότι όπως ξεπέρασε όλα τα εμπόδια του παρελθόντος για να εκπληρώσει το μαθητικό της όνειρο, έτσι θα τα καταφέρει και τώρα να ολοκληρώσει τις σπουδές της στην Ιατρική σχολή.
Η Αλεξάνδρα, μέσα στον καταιγισμό τηλεφώνων και ευχών που δέχεται από φίλους και αγαπημένα πρόσωπα, γυρίζει τον χρόνο πίσω, όταν πριν από δύο χρόνια πήρε την απόφαση να γραφτεί στο 2ο ΕΠΑΛ Κοζάνης, ως «κανονική μαθήτρια συμμετέχοντας στα πρωινά τμήματα του σχολείου». Όμως για να μπορέσει να παρακολουθήσει το πρωινό πρόγραμμα του σχολείου, χρειάστηκε να γίνουν μεγάλες αλλαγές στο ωράριο της εργασίας. «Ευτυχώς οι εργοδότες μου με στήριξαν σε αυτή μου την προσπάθεια, επέλεξα την απογευματινή βάρδια κι έτσι μετά το σχολείο πήγαινα κατευθείαν για δουλειά μέχρι τις εννέα το βράδυ» εξηγεί.
Θυμάται στιγμιότυπα της καθημερινότητάς της, που κάποιες φορές δοκίμασαν τα όρια της αντοχής της, που την έκαναν να αναρωτηθεί αν θα τα καταφέρει να ανταπεξέλθει ή εάν αξίζει αυτή η κοπιώδης προσπάθεια. «Το ωράριο ήταν εξαντλητικό, έφευγα στις επτάμισι το πρωί και επέστρεφα στο σπίτι στις εννέα και μισή το βράδυ. Κανονική μαθήτρια το πρωί και συνεπής εργαζόμενη από το μεσημέρι και μετά σ’ένα πολύ απαιτητικό περιβάλλον εργασίας» σημειώνει.
Αποκαλύπτει, τέλος, ότι τα κατάφερε χωρίς φροντιστηριακή βοήθεια, αλλά με μοναδικό όπλο την ατομική της προσπάθεια και την βοήθεια των καθηγητών της στο σχολείο, που από την πρώτη στιγμή αναγνώρισαν τις δυνατότητες της και την παρότρυναν να επενδύσει στο εφηβικό της όνειρο.

Περισσότερα: 38χρονη έμαθε ότι πέρασε 2η στην Ιατρική Θεσσαλονίκης... μετά τη δουλειά! - Akous. Νέα

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΚΑΣΤΡΟΥ.

         
Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Μικρόκαστρο της Κοζάνης. 
.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, τοποθετείται χρονολογικά σύμφωνα με νεώτερες μετρήσεις κατά τον 12ο αιώνα και αγιογραφείται ως Βρεφοκρατούσα.

Αν και η φθορά του χρόνου αφαίρεσε κάθε χρωστική ουσία από τα πρόσωπα της Εικόνας, η οποία φέρει ασημένια επένδυση, παρ’ όλα αυτά είναι έντονα εκφραστική, η δε ιλαρότητα των προσώπων τόσο της Παναγίας Μητέρας όσο και του παιδιού Ιησού ελκύει παραμυθητικά τον κάθε προσκυνητή.

Η μεγάλη ευλάβεια στην Εικόνα αυτή οφείλεται στην ανεξάντλητη χάρη που φανερά ή μυστικά ο πιστός λαός αποκομίζει και για το λόγο αυτό τηρεί τα θρησκευτικά του έθιμα με μεγάλη αφοσίωση.

Οι πιστοί της περιοχής και ειδικότερα της Σιάτιστας, ακολουθώντας προαιώνια έθιμα, μεταφέρουν την Εικόνα στα γύρω χωριά σε έκτακτες περιπτώσεις, σε ανομβρίες, επιδημίες ή άλλες συμφορές, αλλά και σε τακτές ημερομηνίες προς αγιασμό και ευλογία του τόπου.

Η Αγία Εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, από την Κυριακή της Ορθοδοξίας, έως και το Σάββατο του Λαζάρου, ευλογεί την Ενορία του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου στη Σιάτιστα.

Την Κυριακή των Βαϊων μετά το πέρας της πανηγυρικής αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, οι πιστοί την συνοδεύουν και πάλι στη Μονή όπου ανήκει.


"Προσκυνητές καβαλάρηδες" από την Σιάτιστα.

Ιδιαίτερο και ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναβίωση του εθίμου των "προσκυνητών καβαλάρηδων" από την Σιάτιστα, οι οποίοι με τα εντυπωσιακά στολισμένα άλογα τους πηγαίνουν να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, στο μοναστήρι της Παναγίας στο Μικρόκαστρο.

Οι «καβαλάρηδες της Σιάτιστας» είναι το έθιμο που προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες καθώς και ιππείς από την Σιάτιστα αλλά και την γύρω περιοχή, που επισκέπτονται το Μοναστήρι πάνω στα καταστόλιστα άλογά τους.

Το πανηγύρι αυτό έχει τις ρίζες του στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και έχει χαρακτηριστεί ως πανηγύρι λεβεντιάς και τόλμης.


Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου,
στο Μικροκάστρο της Κοζάνης.


Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου,
στο Μικροκάστρο της Κοζάνης.


Το περίτεχνο ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο της Μονής Μικροκάστρου στο οποίο ακολουθείται η τέχνη του «τρυπητού» δηλαδή με διαμπερή κενά ανάμεσα στα θέματα.


Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Μικροκάστρο της Κοζάνης.
πηγή φωτογραφίας: siatista-info.blogspot.com

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μικροκάστρου, υπολογίζεται ότι κτίσθηκε ανάμεσα στο 1603 και 1753.

Ο ναός της Παναγίας ήταν αρχικά ξωκλήσι ενώ αργότερα με την προσθήκη και άλλων οικοδομημάτων έλαβε μοναστηριακή μορφή. Το 1824, οπότε και έχουμε την πρώτη γραπτή μαρτυρία, το μοναστήρι ήταν τόπος συνάντησης των σκλαβωμένων δυτικομακεδόνων.

Το Καθολικό της Μονής, τρίκλιτη βασιλική, ξυλόστεγη με τρούλο, εικονογραφήθηκε το 1797, το τέμπλο του είναι ξυλόγλυπτο και σε αυτό δεσπόζει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ελεούσας.

Η τιμή στο πρόσωπο της Παναγίας κορυφώνεται κατά την Πανήγυρη της Μονής στις 15 Αυγούστου.

http://greekorthodoxreligioustourism.blogspot.com/2017/07/blog-post_11.html

Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου

   Η Ιερά Μονή Αγ. Αντωνίου Σιάπκας-Καστανιάς απέχει από το χωριό 12χλμ. και από τα Σέρβια 20χλμ. 
   Το μοναστήρι είναι κτισμένο με Φρουριακή αρχιτεκτονική σύμφωνα με το βυζαντινό πρότυπο και ως οικοδομικό σύνολο ήταν ένα μικρό κάστρο. Η ιδιοκτησία του μοναστηρίου ανήκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης δηλαδή ήταν ίδρυμα Σταυροπηγιακό, με την εποπτεία όμως της επισκοπής Σερβίων. 
.

Ήταν κοινόβιο με πολλούς μάλιστα μοναχούς και όπως προκύπτει από διάφορα έγγραφα το 1750 εγκαταλείφθηκε και οι μοναχοί μετακόμισαν στους Δεμεράδες όπου είχαν Μετόχιο. Η περιουσία του ήταν τεράστια, πέρα από τα τμήματα της Σιάπκας, τσιφλίκια του μοναστηρίου ήταν η Βουβάλα, το Φαρμάκι και η Βούρπα. 
.

Σήμερα σώζονται μόνο τμήματα της εισόδου που είναι δίφυλλη πόρτα και πάνω την εικόνα του Αγίου Αντωνίου, μέρος από το αρχονταρίκι και το ηγουμενείο, μερικά κελιά και μια βυζαντινή βρύση με χαραγμένα τρία γράμματα «αωβ=1802»(ημερομηνία που χτίσθηκε η βρύση). 
.

 Υπάρχουν ακόμη δυο τεράστιες αλυσίδες, στις οποίες έδεναν τους ψυχικά ασθενείς. Ο Άγιος Αντώνιος ήταν θεραπευτής ειδικών ασθενειών. Έτσι όσοι είχαν προβλήματα, έρχονταν στο μοναστήρι, δένονταν με τις αλυσίδες και ζητούσαν την προστασία και την βοήθεια του Άγιου. 

.

Υπήρχαν και σπάνιες βυζαντινές εικόνες και αγιογραφίες οι οποίες υπέστησαν σημαντική φθορά με το πέρας του χρόνου.
Στις 1 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο γίνεται το θρησκευτικό πανηγύρι. 

Τεράστια και συμβολική ήταν η συμβολή μοναστηρίου σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες.
.

Το πέτρινο τοξοτό γεφύρι του Αγίου Αντωνίου είναι ένα μικρό αριστούργημα που στέκει χωρίς την παραμικρή φθορά και θυμίζει τον παλιό ορεινό δρόμο από τη Θεσσαλία προς το φημισμένο τότε Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, που ήταν γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Κατασκευάστηκε από ανώνυμους τεχνίτες με αφορμή τον πνιγμό δυο επιφανών επισκεπτών που ερχόταν από την Θεσσαλία, όπως αναφέρει μια παλιά παράδοση.

Ο κρόκος Κοζάνης κατά του οξειδωτικού στρες (και άλλες πολύτιμες ιδιότητες)

Ο κρόκος Κοζάνης κατά του οξειδωτικού στρες (και άλλες πολύτιμες ιδιότητες)

Ιρανοί επιστήμονες μελέτησαν τα οφέλη από την κατανάλωση κρόκου Κοζάνης (το γνωστό μας σαφράν με την επιστημονική ονομασία Crocus Sativus) από άτομα που πάσχουν από
μεταβολικό σύνδρομο, ένα σύνολο συμπτωμάτων που περιλαμβάνουν την υπέρταση, την αυξημένη «κακή» χοληστερίνη και τη μειωμένη «καλή», το σακχαρώδη διαβήτη και την παχυσαρκία.
Το οξειδωτικό στρες είναι μια διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ της παραγωγής δραστικών μορφών οξυγόνου (Reactive Oxygen Species, ROS) και της ικανότητας ενός βιολογικού συστήματος να αδρανοποιεί τα τοξικά αυτά μόρια και να επισκευάζει τις βλάβες που προκαλούν

«Πρόκειται για μια ανισορροπία ανάμεσα στην παραγωγή προ-οξειδωτικών και αντιοξειδωτικών ουσιών με τη ζυγαριά να γέρνει υπέρ των πρώτων» εξηγεί ο συγγραφέας της μελέτης Ταγιεμπέχ Κερμανί από το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Μπιρτζάντ.
«Θεωρείται ότι αυτή η ανισορροπία διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην παθογένεια και την ανάπτυξη καρδιαγγειακών ασθενειών και των σχετιζόμενων επιπλοκών» πρόσθεσε.
—Η μελέτη
Στο πλαίσιο της μελέτης επιλέχθηκε τυχαίο δείγμα 75 ανδρών και γυναικών με μεταβολικό σύνδρομο που έλαβαν ψευδοφάρμακο ή δύο δόσεις κρόκου Κοζάνης των 50 μιλιγκράμ ημερησίως επί δώδεκα εβδομάδες.
Δείγματα αίματος που συλλέχθηκαν στην αρχή, στις έξι και στις 12 εβδομάδες υποβλήθηκαν σε αναλύσεις. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το χάσμα προ-οξειδωτικών αντιοξειδωτικών μειώθηκε σημαντικά σε όσους λάμβαναν σαφράν και το οξειδωτικό στρες περιορίστηκε.
Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι η κροκίνη, ένα καροτενοειδές που δίνει την ουσία κροκετίνη, ουσία υπεύθυνη για το υπέροχο πορτοκαλοκόκκινο χρώμα που δίνουν τα στίγματα, καταπολεμά της ελεύθερες ρίζες και λειτουργεί προληπτικά κατά της αθηροσκλήρωσης, της συνηθέστερης μορφής αρτηριοσκλήρωσης, οι οποία χαρακτηρίζεται από εναποθέσεις χοληστερόλης-λιπιδίων-ασβεστίου στα τοιχώματα των αρτηριών.
Οι Ιρανοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι απαιτούνται επιπλέον μελέτες για τη διακρίβωση της ουσίας του σαφράν με την μεγαλύτερη αντιοξειδωτική δράση και τη βέλτιστη δοσολογία για την καταπολέμηση του οξειδωτικού στρες.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2015 της επιθεώρησης Avicenna Journal of Phytomedicine.
—Σαφράν και σεξ
Κι ενώ η τελευταία μελέτη σχετικά με τη δράση του σαφράν στον οργανισμό είναι αυτή των Ιρανών επιστημόνων, διάφορα ελληνικά μέσα ενημέρωσης δημοσιεύουν (για ευνόητους λόγους) μια πολύ παλαιότερη, του 2011, που συνδέει την πρόσληψη σαφράν με τη σεξουαλική διάθεση.
Πρόκειται για μια καναδική μελέτη ερευνητών του Πανεπιστημίου του Γουέλφ η οποία τοποθετεί το σαφράν στην κορυφή της λίστας των αφροδισιακών τροφών.
Η έρευνα εξέτασε εκατοντάδες δημοσιευμένες μελέτες ανά τον κόσμο και θεωρείται μια από τις πιο λεπτομερείς και πληρέστερες που έχουν γίνει.
—Γνωστό από την αρχαιότητα
Σε κάθε περίπτωση από την αρχαιότητα είναι γνωστή η συμβολή του κρόκου στην καλή κυκλοφορία του αίματος, με αποτέλεσμα τη θεραπεία πολλών ασθενειών. 
㇐Πού συναντάμε τις χρήσεις του, μέσα στην ιστορία:
*Στον αρχαίο κόσμο (και μέχρι σήμερα) σε αρώματα, βαφές ενδυμάτων, καλλυντικά, προϊόντα λουτρού.
*Σαν φάρμακο, στην παραδοσιακή ιατρική πολλών λαών, από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα. Θεωρείται αντικαταθλιπτικό, επουλωτικό, ηρεμιστικό, αφροδισιακό και στη σύγχρονη εποχή έχει αποδειχτεί ισχυρό αντιοξειδωτικό.
*Σαν χρωστική ουσία στο χρώμα των ιερών μανδύων των βουδιστών ιερέων της Ν.Α. Ασίας -αν και σήμερα συχνά αντικαθίσταται από τον πολύ φθηνότερο κουρκουμά (turmeric). 
*Στη μαγειρική: ευρέως χρησιμοποιείται στην κουζίνα της Περσίας (Ιράν), της Ινδίας, της Μ.Ανατολής, της Β.Αφρικής, της Ισπανίας, του αραβικού κόσμου, για χρώμα και για άρωμα. 

πηγηhttp://elliniki-paragogi.blogspot.gr/2016/11/blog-post_26.html