ΑΛΥΓΙΣTΟΙ ΣTΟΥΣ ΠΕΙΡΑCΜΟΥΣ

  1. Κοινός κλῆρος τῶν χριστιανῶν 

Η Κυριακή τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου σηματοδοτεῖ τὴν ἕναρξη τοῦ Τριωδίου, μιᾶς μακρᾶς ἐκκλησιαστικής περιόδου ή ὁποία μᾶς καλεῖ σὲ αὐτο κριτική καί μετάνοια. «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα», ψάλλουμε ἀπό σήμερα μαζί μὲ πολλοὺς ἀκόμη κατανυκτικοὺς ὕμνους τοῦ Τριωδίου, πού μᾶς στρέφουν πρός την κατεύθυνση αὐτή. Παρομοίως καί τὰ ἱερά Ἀναγνώσματα μᾶς βοηθοῦν νὰ ἐξετάσουμε τη σχέση μας μὲ τον Θεό καί νὰ ἀναθερμάνουμε τὴν ἀγάπη μας πρός Αὐτόν, τὴν ὁποία ψυχραίνει ὁ κόσμος καί ἡ ἁμαρτία. Στὸ  άποστολικό ανάγνωσμα ἀκοῦμε τὴ φωνή τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρός τὸν μαθητή του Τιμόθεο: Παιδί μου, Τιμόθεε, τοῦ γράφει, ἐσύ ἔχεις παρακολουθήσει τὴ διδασκαλία μου, τη γενικότερη διαγωγή μου, τις προθέσεις μου, τήν πίστη, τή μακροθυμία, τήν ἀγάπη, την ύπομονή, τους διωγμούς καί τὰ παθή ματά μου, ὅπως αὐτὰ πού ὑπέμεινα στην Ἀντιόχεια, στο Ικόνιο, στὰ Λύστρα. Ἀλήθεια, τί φοβερούς διωγμούς ὑπέφερα! Καὶ ἀπ' ὅλους μὲ γλύτωσε ὁ Κύριος. Ἀλλὰ ἂς τὸ γνωρίζεις καλά, ὅτι ὄχι μόνο ἐγώ, ἀλλὰ και «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν  ἐν Χριστῷ Ἰησού διωχθήσονται»· ὅλοι ὅσοι θέλουν νά ζοῦν μὲ εὐσέβεια, ὅπως ἁρμόζει στούς πιστούς ποὺ εἶναι ἐνωμένοι μέ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, θα καταδιωχθοῦν. 

Φοβερὸς καὶ ἀπόλυτος ἀκούγεται ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου, ἀλλὰ εἶναι ἀληθινός. Δὲν λέει «κάποιοι» ἢ «λίγοι» ἢ «μερικοί» μόνο Χριστιανοί ἀλλά «πάντες»! Ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἐν Χριστῷ  ζωή, θὰ ἀντιμετωπίσουν διωγμούς, θλίψεις, κακοπάθεια. Ἄλλωστε ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος ὁμιλεῖ ἐκ πείρας, καθώς ἤδη ὁ ἴδιος βρίσκεται φυλακισμένος στη Ρώμη, δεμένος μὲ ἀλυσίδες ώς κατάδικος γιὰ χάρη τοῦ Ευαγγελίου. Αὐτὸς εἶναι ὁ κοινὸς κλῆρος τῶν Χριστιανών. Διαβάζουμε τὰ Συναξάρια και βλέπουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει Ἅγιος πού να μὴ διώχθηκε, νὰ μὴν ὑπέμεινε θλίψεις, ταλαιπωρίες ή καί μαρτύριο. Τὸ βλέπουμε και στην καθημερινή ζωή: ὅποιος άκολουθεῖ τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ ἀγωνίζεται νὰ ζεῖ μὲ τιμιότητα καὶ δικαιοσύνη, δέχεται συχνά τίς εἰρωνεῖες ἢ καί τίς ἀπειλές τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος τῆς ἁμαρτίας δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τη χάρη πού κρύβουν ἀρετές ὅπως: ἡ συγχωρητικότητα, ή ὑποχώρηση στην ἀδικία, ή πίστη, ή ύπομονή, ή ταπείνωση. Ο δίκαιος ἄνθρωπος καὶ μόνο μὲ τήν παρουσία του γίνεται ἔλεγχος τῆς ζωής τῶν ἀσεβῶν, οἱ ὁποῖοι είτε μετανοοῦν εἴτε παραμένουν στη σκληροκαρδία τους και προσπαθοῦν νὰ τὸν ἐξοντώσουν για να μήν ἐλέγχονται ἀπὸ τὸ παράδειγμά του. Ἂν λοιπὸν θέλουμε να ζήσουμε μὲ συνέπεια τή χριστιανική ζωή, ἂς εἴμαστε ἔτοιμοι νὰ ὑπομείνουμε εἰρωνεΐες καί χλευασμούς γιὰ τὸ πιστεύω μας ἢ νὰ διακινδυνεύσουμε τή θέση μας ἢ καί τὴ ζωή μας! Ἂς μή δειλιάζουμε ὅμως! Ὁ Κύριος θὰ μᾶς ἐνισχύει μὲ τὴν παντοδύναμη χάρη Του καὶ θὰ μᾶς γλυτώνει ἀπὸ τούς πειρασμούς. Άρκεῖ να μένουμε πιστοί στο θέλημά Του, ὅ,τι κι ἄν μᾶς κοστίσει. Αὐτό τονίζει καί στή συνέχεια ὁ ἄγιος Ἀπόστολος.

2. Σταθεροί κι ἀσυμβίβαστοι 

Εἶναι ἀλήθεια, γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι ἄνθρωποι πονηροί καί άπατεώνες, πού καταδιώκουν καί βασανίζουν τοὺς εὐσεβεῖς, θὰ προχωροῦν ἀπὸ τὸ κακό στο χειρότερο· θὰ πλανοῦν καὶ θὰ ἐξαπατοῦν τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ καὶ αὐτοί οἱ ίδιοι θὰ πλανῶνται καὶ θὰ ἐξαπατώνται. Ἐσύ ὅμως, Τιμόθεε, «μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης»· νὰ μένεις ἀκλόνητος σ' ἐκεῖνα που ἔμαθες καί βεβαιώθηκες γιὰ τὴν ἀλήθειά τους ἀπὸ τὴν προσωπική σου πείρα, διότι ξέρεις καλὰ ἀπό ποιόν διδάσκαλο τὰ ἔμαθες. Αὐτό μὴν τὸ ξεχνᾶς ποτέ, ἀλλὰ νὰ τὸ διατηρεῖς πάντοτε ζωντανὸ στή μνήμη σου. Νὰ θυμᾶσαι ἀκόμη ὅτι ἀπὸ μικρό παιδί γνωρίζεις «τά ιερά γράμματα», τὰ ὁποῖα μπορούν νὰ σοῦ μεταδώσουν τὴν ἀληθινή σοφία, σοφία πού ὀδηγεῖ στή σωτηρία μέ τήν πίστη στὸν 1ησοῦ Χριστό, Μεΐνε σταθερός! Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔντονη προτροπή τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου, ὄχι μόνο πρός τὸν Τιμόθεο ἀλλά καί πρὸς κάθε πιστό χριστιανό. Καθώς τὸ κακό προχωρεῖ σὰν ὀρμητικός χείμαρρος, πού κατακλύζει καί παρασύρει στό πέρασμά του τά πάντα, ἐμεῖς καλούμαστε νὰ στηριχθοῦμε στην πέτρα τῆς πίστεως, τὸν Κύριο 1ησοῦΧριστό. Να μένουμε σταθεροί σὲ ὅσα διδαχθήκαμε μέσα στήν Ἐκκλησία ἀπὸ ἀνθρώπους πιστούς πού μᾶς μετέδωσαν την άληθινή πίστη καὶ τὸ αὐθεντικό ορθόδοξο βίωμα. Να μελετοῦμε τις θείες Γραφές καί τὴν Παράδοση τῆς Έκκλησίας μας μέσα ἀπὸ τοὺς λόγους τῶν ἀγίων Πατέρων, γιὰ νὰ μὴν παρασυρόμαστε ἀπὸ ἀντίθεες ἀντιλήψεις. Νὰ μετέχουμε στη λατρευτική καὶ μυστηριακή ζωή τῆς Έκκλησίας, γιὰ νὰ παίρνουμε χάρη καί δύναμη, ἡ ὁποία μᾶς ἐνισχύει καὶ μᾶς προστατεύει στὸν δύσκολο αὐτὸ ἀγώνα. Εἰδικά ή περίοδος τοῦ Τριωδίου εἶναι ευκαιρία για πνευματική μελέτη καὶ άνασυγκρότηση. Ἂς ἀκολουθοῦμε πορεία μετανοίας, στὴν ὁποία μᾶς παρακινεῖ ἡ Ἐκκλησία για νὰ μᾶς προετοιμάσει για τή συμμετοχή μας στο Σταυρό καὶ τήν Ανάσταση τοῦ Κυρίου.

ΟΣΩΤΗΡ2127

Ἡ ἄγνοια μας και παγγνωσία του Θεου

Εἵπαμε σε προηγούμενο  ἄρθρο πῶς ή πίστη στην παγγνωσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἰσδύει καί στα βάθη τῆς ψυχῆς μας, μπορεῖ νὰ μᾶς συγκρατεῖ ἀπό τὰ ἐσωτερικά ὀλισθήματα τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς. Ἡ σκέψη ὅτι ὁ Θεός ὅλα τὰ γνωρίζει, καὶ αὐτά πού σκεπτόμαστε καί αὐτά πού αἰσθανόμαστε καί αὑτά πού ἐπιθυμοῦμε, ὅσα δὲν φαίνονται πρός τα ἔξω και κανείς ἄλλος δὲν τα βλέπει, ή σκέψη αὐτή μᾶς βοηθεῖ πολύ να προσέχουμε. Πόσα γνωρίζουμε οἱ ἄνθρωποι; Πόσα μποροῦμε να μάθουμε στη διάρκεια τῆς ζωῆς μας; Πόσες γνώσεις, πληροφορίες, ἰδέες μποροῦμε νὰ χωρέσουμε στο μυαλό μας; Ὁπωσδήποτε καί τὰ πιό δυνατά μυαλά, οἱ πιὸ εὐφυεῖς ἄνθρωποι μόνο έναν περιορισμένο άριθμό γνώσεων μποροῦν να αποκτήσουν στη ζωή τους. Σιγά-σιγά, με την παρατηρητικότητα ποὺ ἔχουν, με τίς μελέτες πού κάνουν, μέ την πείρα πού ἀποκτοῦν, αὐξάνουν τὸ ἀπόθεμα τῶν γνώσεών τους καί γίνονται κάποτε ζη λευτοί γι' αὐτές. Ὅμως ὅσο καί ἂν σπουδάσουν, ὅσα καὶ ἂν μάθουν, ὅσα καὶ ἂν ἀπομνημονεύσουν, πάλι λίγα θα γνωρίζουν σὲ σχέση μὲ τὸν ἀπέραντο διαθέσιμο πλοῦτο τῶν γνώσεων πού προσφέρεται στούς άνθρώπους. 

Καὶ αὐτὰ τα λίγα δὲν εἶναι πάντοτε βέβαια καί ἀληθινά. Το καταλαβαίνουν αὐτὸ οἱ πραγματικά σοφοί τοῦ κόσμου· μάλιστα ὅσο πιὸ σοφοί εἶναι τόσο πιὸ πολύ ἀναγνωρίζουν την ἄγνοιά τους, «Ἐν οἶδα, ὅτι οὐδὲν οίδα», ἔλεγε ὁ σοφός Σωκράτης. Ένα πράγμα ξέρω, ὅτι δέν ξέρω τίποτε. Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Εϊ τις δοκεῖ εἰδέναι τι, οὐδέπω οὐδέν ἔγνωκε καθώς δεῖ γνῶναι» (Α΄ Κορ. η΄ 2). Ἂν κάποιος φαντάζεται ὅτι γνωρίζει κάτι, αὐτὸς δὲν ἔχει γνωρίσει τίποτε ἀκόμη, καθώς πρέπει να τὸ γνωρίζει. Ἡ ἀνθρώπινη γνώση εἶναι ἀτελής. Ἐπιστήμονες πού εἶναι ζηλευτοί για τις γνώσεις τους σ' ἕναν κλάδο τῆς ἐπιστήμης τους, παρουσιάζονται ἀδαεῖς σὲ ἄλλους κλάδους τῆς ἴδιας ἐπιστήμης, τελείως δὲ ἀστοιχείωτοι στα πεδία ἄλλων ἐπιστημῶν. Ἀλλὰ και οἱ γνώσεις στο δικό τους κλάδο ύπόκεινται συχνά σε μεταβολές, ἀλλάζουν διαρκῶς, βελτιώνονται, συμπληρώνονται. Τὸ ὅτι δὲ ἡ ἔρευνα τῆς ἐπιστήμης δὲν σταματά ποτέ, σημαίνει ὅτι πάντοτε ἀγνοοῦμε, καί ὅσο ἐπεκτείνουμε τις γνώσεις μας τόσο κατανοούμε την ἄγνοιά μας. Πόσο διαφορετική ή γνώση τοῦ Θεού! Ὁ Θεός γνωρίζει τὰ πάντα, ὄχι μόνο αὐτά πού ὑπάρχουν, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ πού θα ὑπάρξουν. Γνωρίζει καὶ πῶς τὸ καθένα θὰ ἔλθει στὴν ὕπαρξη καί πότε. Καί ὅλα τα γνωρίζει μὲ κάθε ἀκρίβεια, μὲ κάθε λεπτομέρεια, χωρίς τίποτε να διαφεύγει τήν προσοχή Του. «Οὐκ ἔστι κτίσις ἀφανής ἐνώπιον αὐτοῦ, πάντα δέ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ» (Εβρ. δ΄ 13). Τίποτε σκοτεινό, τίποτε ἀφανές καὶ ἀόρατο ἐνώπιόν Του. Όλα γυμνά καί ξεσκεπασμένα μπροστά στα μάτια Του. Καὶ ἄνθρωποι καί ἄγγελοι και ὅλη ή δημιουργία, τὰ πάντα εἶναι στη γνώση καὶ στὴν ἐξουσία Του. Όλα τὰ γνωρίζει, καί τὰ γνωρίζει σ' ὅλο τὸ βάθος τους, μὲ γνώση τέλεια, ποὺ δὲν ἐπιδέχεται αύξηση. Γνωρίζει τὰ πάντα, ὄχι ὅμως μέσα στο χρόνο, ὥστε να λαμβάνει γνώση ἀφοῦ συμβοῦν, ἀλλὰ τὰ γνωρίζει όλα προαιωνίως καὶ ἀϊδίως. Καὶ ή γνώση Του δέν προχωρεῖ προοδευτικά, ὅπως σ' ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, ἀλλ' «ἀπλῇ γνώσει γινώσκει τὰ πάντα... καί ἁπλῶς καθορά, τά τε ἐνεστῶτα τά τε παρεληλυθότα καὶ τὰ μέλλοντα πρίν γενέσεως αὐτῶν», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ὁ Θεός βλέπει τὰ πάντα καί γνωρίζει τα πάντα ἀμέσως, καὶ τὰ γνωρίζει τελείως, ἀχρόνως, αἰωνίως, ἂν καὶ τὰ δημιουργήματα δὲν εἶναι αἰώνια καὶ ἀμετάβλητα. Ὁ Θεός δέν ζεῖ μέσα στο χρόνο, ὅπως ἐμεῖς· εἶναι ἄχρονος. Γι' αὐτὸ δὲν ἀκριβολογοῦμε ὅταν λέμε ὅτι ὁ Θεός προγινώσκει. Δέν ὑπάρχει γιὰ τὸν Θεό παρελθόν καὶ μέλλον, ἀλλὰ ὅλα ἐνώπιον Του είναι ἕνα αἰώνιο παρόν. Καί ὅσα συνέβησαν στὸ παρελθὸν καὶ ὅσα πρόκειται νά συμβοῦν στὸ μέλλον, ὁ Θεός τὰ γνωρίζει σαν νὰ εἶναι παρόντα. Όταν λέμε ὅτι ὁ Θεός προγνωρίζει, τὸ λέμε σὲ σχέση μὲ τὴ δική μας ἀσθένεια καὶ σὲ σχέση μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ πού ἐκδηλώνεται μέσα στὸ χρόνο καί ή ὁποία μὲ τὸν τρόπο αὐτό παρουσιάζεται ὅτι ἐκδηλώνεται κατά την πρόβλεψη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς ἔχει τὴν τέλεια γνώση, διότι εἶναι «ὅλος ἀκοὴ καὶ ὅλος όφθαλμός», ὥστε νὰ βλέπει ἄμεσα τὰ πάντα πάντοτε και παντού. Η παγγνωσία Του είναι ἀχώριστη ἀπὸ  την πανσοφία Του, με τὴν ὁποία θέτει ἄριστους σκοποὺς καὶ χρησιμοποιεί τὰ ἄριστα μέσα γιὰ νὰ τοὺς επιτύχει. Ἐμεῖς οἱ μικροί καί άτελεῖς ἄνθρωποι, πού ζοῦμε μέσα στὴν ἄγνοια καί τὴν ἀδυναμία, πολλές φορές δὲν καταλαβαίνουμε πῶς ἔρχονται τά πράγματα στη ζωή μας καὶ στη ζωή ὅλου του κόσμου, ἀποροῦμε γιὰ τις ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ϊσως κάποτε να δυσανασχετοῦμε καὶ να γογγύζουμε ὅταν μᾶς βρίσκουν δοκιμασίες καὶ θλίψεις. Ἀλλά ποιός μπορεῖ νὰ καταλάβει τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ἐνεργεῖ ὁ Θεός; Ποιός μπορεῖ να γνωρίσει τὰ σχέδια καὶ τὰ μεγαλεΐα Του; Όσο τὰ μελετοῦμε τόσο θαυμάζουμε, καί μαζί μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο ἔκπληκτοι ἀναφωνοῦμε: «Ώ βάθος πλούτου καί σοφίας καί γνώσεως Θεοῦ! ὡς ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ!». Πόσο ἀκατάληπτο εἶναι τὸ βάθος τῆς πλούσιας ἀγαθότητος, τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁποία ὅλα ὁδηγοῦνται στὸ ἄριστο τέλος τους! Πόσο ανεξερεύνητες εἶναι οἱ κρίσεις καὶ οἱ ἀποφάσεις Του καί ἀνεξιχνίαστοι οἱ σοφοί καὶ ἀγαθοί τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους σώζει τούς ἀνθρώπους! Ποιός μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὴ σκέψη και τη βουλή τοῦ Θεοῦ; Ποιός μπορεῖ να γίνει σύμβουλός Του; «Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου; ἢ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;» (Ρωμ. ια [11] 33-34). Όσο ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὴ γῆ, τόσο ἀπέχουν τὰ διανοήματα τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τή διάνοια καὶ τίς σκέψεις τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ Ἴδιος λέει (Ησ. νε΄ [55] 9). 

Ἄς γονατίσουμε λοιπόν ἐνώπιόν Του. Ἂς ὑποταχθοῦμε στὸ πανάγιο καί σωτήριο θέλημά Του. Ἂς δεχθοῦμε τὴν όποιαδήποτε παιδαγωγία Του. Ἐκεῖνος γνωρίζει. Ἐκεῖνος θέλει. Ἐκεῖνος μπορεί, συχνά μέσα ἀπὸ ἀπρόβλεπτους καί δύσκολους δρόμους, νὰ μᾶς ὁδηγήσει στή χαρά καὶ στη δόξα τῆς Βασιλείας Του.

ΣΩΤΗΡ2127

Μὲς στὸ γλαυκὸ τοῦ οὐρανοῦ

Πνευματική ζωή
Λένε πὼς σὰν τὸ χρῶμα τοῦ ἑλληνικοῦ οὐρανοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βρεθεῖ ἀλλοῦ στὸν κόσμο· τὸ ἴδιο καὶ αὐτὸ τῆς θαλάσσης, ποὺ εἶναι ὁ καθρέφτης τ᾿ οὐρανοῦ.
Καὶ τί ἀπόλαυση νὰ κάθεσαι στὸν βράχο πάνω ἀπ᾿ τὸ κύμα, ἴσως σ᾿ ἕνα ἀπ᾿ τὰ σμαραγδένια νησιά μας τοῦ ἑλληνικοῦ ἀρχιπελάγους, καὶ ν᾿ ἀφήνεις τὸ βλέμμα σου νὰ βυθίζεται στὸ ἀτέλειωτο γλαυκὸ τοῦ οὐρανοῦ! Ὁ ἥλιος μεσούρανα νὰ διαφεντεύει, τὸ πέλαγος νὰ σὲ θαμπώνει ἀπ᾿ τὸ ἀντιφέγγισμα, καὶ ἡ ὕπαρξή σου νὰ χάνεται μέσα στὸ ἄπειρο τοῦ βαθυκύανου!
Σὰν νὰ σὲ κυκλώνουν μυριάδες ζαφείρια…
Ἀλλὰ καὶ κάπου ἀλλοῦ μπορεῖ νὰ σὲ παραπέμπει τὸ γλαυκὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ κρύσταλλο τῆς θαλάσσης…
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὴν Ἁγία Γρα­φὴ ἡ παρουσία τῆς ἀκτίστου δόξης, φωτός, ἁγιότητος καὶ μακαριότητος τοῦ Θεοῦ συμβολίζεται ἐπανειλημμένως μὲ τὸ χρῶμα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς θαλάσσης.
Μία ὡραιότατη περιγραφὴ ἐμφανίσεως τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ ὑπὸ τὰ χρώματα αὐτὰ συναντοῦμε στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.
Πρόκειται γιὰ τὴν περιγραφὴ τῆς ἐμ­φανίσεως τοῦ Θεοῦ στὸ ὄρος Σινὰ μετὰ τὴν ἔξοδο τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς πορείας τους πρὸς τὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Ἦταν τότε ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συνάψει ὁ Θεὸς διαθήκη μὲ τὸν λαό Του καὶ νὰ τοὺς παραδώσει τὸν Νόμο Του, τὶς δέκα ἐντολές, σὲ λίθινες πλάκες.
Τότε λοιπὸν δήλωσε τὴν παρουσία Του πρὸς τὸν λαὸ ἐπάνω στὸ ὄρος μὲ φοβερὸ μεγαλεῖο καὶ ἐπιβλητικότητα, τέτοια ποὺ νὰ προκαλεῖ ἔκπληξη, θάμβος, δέος, τρόμο σὲ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτες. Τὸ ὄρος Σινὰ «ἐκαπνίζετο ὅλον διὰ τὸ καταβεβηκέναι ἐπ᾿ αὐτὸ τὸν Θεὸν ἐν πυρί» (Ἐξ. ιθ΄ 18), ἐνῶ συνάμα συνταραζόταν ἀπὸ βροντὲς καὶ ἀστραπὲς σὰν ἐκρήξεις ἡφαιστείου. Ἐπιπλέον ἕνα σκοτεινὸ σύννεφο κάλυπτε τὴν κορυφή του, κάνοντας ἀκόμη φοβερότερο τὸ θέαμα ποὺ ἀντίκριζε ὅλος ὁ λαός.
Τὴ συγκεκριμένη περικοπὴ τὴν ἀκοῦμε νὰ διαβάζεται στὶς Ἐκκλησίες τὴ Μεγάλη Πέμπτη τὸ πρωί, στὸν Ἑσπερινό.
Ὅμως αὐτὸ ποὺ ἐπακολούθησε εἶναι ἀκόμη πιὸ ἐκπληκτικό: Ὁ Θεὸς δηλαδή, ἀφοῦ ἔδωσε αὐστηρὴ ἐντολὴ κανεὶς νὰ μὴν τολμήσει νὰ ἀνεβεῖ στὸ ὄρος, ξεχώρισε κάποιους ἐπίλεκτους ἄνδρες ἀπὸ τὸν λαό, τὸν Ἀαρών, τὸν Ναδάβ, τὸν Ἀβιοὺδ καὶ ἄλλους ἑβδομήντα, καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς κάλεσε μαζὶ μὲ τὸν Μωυσῆ νὰ πλησιάσουν κοντύτερα. Τελικά, ἐπάνω στὴν κορυφὴ ἀνέβηκαν μόνο ὁ Μωυσῆς μὲ τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ· ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἔμειναν κάπου στὴ μέση τῆς διαδρομῆς μετὰ ἀπὸ σχετικὴ παραγγελία τοῦ Κυρίου.
Ἀπὸ τὸ μέρος αὐτό, καὶ ἐνῶ μέχρι τώρα τὰ δείγματα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ἦταν τρομερά, οἱ ἑβδομήντα τέσσερις αὐτοὶ ἄνδρες ἀξιώθηκαν νὰ ἀπολαύσουν ἕνα μεγαλειῶδες καὶ ὑπέροχο θέαμα: τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου ὑπὸ ἄλλες ὅμως τώρα συνθῆκες καὶ σύμβολα.
«Καὶ εἶδον τὸν τόπον, οὗ εἱστήκει ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· καὶ τὰ ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ ὡσεὶ ἔργον πλίνθου σαπφείρου καὶ ὥσπερ εἶδος στερεώματος τοῦ οὐρανοῦ τῇ καθαριότητι» (Ἐξ. κδ΄ 10).
Τὸ σκηνικὸ τώρα ἄλλαξε τελείως: Καθὼς ἔριξαν μπροστὰ τὰ βλέμματά τους, ἀντίκρισαν ἀπὸ μακριὰ τὸν τόπο ὅπου εἶχε σταθεῖ ὁ Κύριος. Κι ἐκεῖ ὅπου πατοῦσαν οἱ ἅγιοι πόδες Του, φαινόταν σὰν νὰ ὑπῆρχε κάποιο βῆμα κατασκευασμένο μὲ πλίνθους κρυστάλλινους, διαυγεῖς, ἀπὸ τὸν πολύτιμο ἐκεῖνο λίθο ποὺ ὀνομάζεται σάπφειρος, ζαφείρι. Καὶ ἦταν τόσο λαμπερός, φωτεινός, γεμάτος ἀπὸ ἀστραφτερὸ γαλάζιο χρῶμα ὁ τόπος, ποὺ ἔμοιαζε μὲ κατακάθαρο, ὁλόλαμπρο οὐρανό!
Ἔμειναν οἱ πρόκριτοι τοῦ Ἰσραὴλ νὰ θαυμάζουν καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν…
Δείγματα ὅλα αὐτὰ τῆς ἀπείρου μεγαλειότητος, ἀπαστράπτουσας καθαρότη­τος καὶ ἁγιότητος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ τῆς καταλλαγῆς καὶ εἰρήνης πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, καθὼς καὶ τῆς μελλούσης μακαριότητος.
Μὲ τὰ ἴδια χρώματα ἐξάλλου περιγράφεται ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὸν προφήτη Ἰεζεκιὴλ στὸ ὅραμά του (βλ. Ἰεζ. α΄ 26), ἐνῶ ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου ὀμιλεῖ γιὰ «θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία κρυστάλλῳ…» «ἐνώπιον τοῦ θρόνου» τοῦ Θεοῦ (Ἀποκ. δ΄ 6).
Οὐρανὸς ἀστραφτερός, κρυστάλλινη θάλασσα, ζαφείρινα δάπεδα…
Γαλανὲς ὅλες ἀποχρώσεις. Τὰ πάν­τα βυθισμένα στὸ γλαυκό, στὸ ἄπειρο γλαυ­κὸ τῆς θείας εἰρήνης, τῆς παραδείσιας τρυ­­φῆς καὶ μακαριότητος. Μυστικὲς ἀν­ταύγειες τῆς ἀκτίστου δόξης τοῦ Θεοῦ!…

***
Ἂν ποτὲ βρεθεῖς νὰ ἀπολαμβάνεις τὸ ἄπειρο γλαυκὸ τοῦ ἑλληνικοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς ζαφειρένιας θάλασσας, τότε μὴ μείνεις μόνο σ᾿ αὐτά. Προσπάθησε νὰ ἀναχθεῖς μὲ τὴ διάνοιά σου στὰ βαθύτερα νοήματα ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ αὐτά. Συνειδητοποίησε βαθιὰ ὅτι ἔχεις ἕνα Θεὸ ποὺ σὲ ἀγαπᾶ καὶ σὲ περιμένει κοντά Του. Τὰ ἐλέη Του εἶναι πλατιὰ σὰν τοὺς οὐρανούς, καὶ οἱ οἰκτιρμοί Του βαθεῖς σὰν τὰ πελάγη. Καὶ ἔχει ἑτοιμάσει γιὰ σένα δόξα ἄπειρη στοὺς οὐρανούς. Τοὺς αἰώνιους γλαυκοὺς οὐρανούς…

https://www.osotir.org/2020/04/23/mes-sto-glafko-tou-ouranou/

Ἡ δύναμη τοῦ Μυστηρίου τῆς ἀγάπης!

Πνευματική ζωή

Ἔλυσε κάβους, ἔκανε τὸν σταυρό του κι ἔπιασε τὰ κουπιά. Κάθε φο­ρὰ ποὺ αὐτὴ ἡ βάρκα ἀνοιγόταν γιὰ τὸ νησὶ «τῶν ζωντανῶν νεκρῶν», ἤξεραν ὅλοι καλὰ ὅτι μεταφέρει ἕνα μελλοθάνατο, μιὰ ψυχὴ γιὰ τὸν ἄλλον κόσμο.

Αὐτὴ ὅμως τὴ φορά, ὅχι! Δέν μεταφέρει τὸν θάνατο! Μεταφέρει τὴν ἐλπίδα, τὴν ἀγάπη. Μεταφέρει αὐτὸν ποὺ μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ θὰ ἔφερνε στὸ νησὶ τῶν ἀπελπισμένων αὐτὸ ποὺ γιὰ χρόνια ἔλειπε: τὴν ἀγάπη, τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα γιὰ ἀληθινὴ ζωή.

Μοναδικὸς ἐπιβάτης τοῦ μπαρμπα-Νικόλα, τοῦ βαρκάρη, ὁ παπα-Χρύσανθος. Ἕνας Γεραπετρίτης ἱερομόναχος τῆς Μονῆς Τοπλοῦ, ἀποφασισμένος νὰ ἀναστήσει τὸ νησὶ τῶν ἐγκαταλελειμμένων, τῶν λεπρῶν, ἀποφασισμένος νὰ θυσιαστεῖ γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφοὺς τοῦ Χριστοῦ μας. Προχωρᾶ μὲ ἀγάπη, πίστη καὶ τόλμη. Δὲν φοβᾶται γιατὶ ἀγαπᾶ ἀληθινά, ἀγαπᾶ τοὺς πονεμένους χανσενικούς, στὰ πρόσωπα τῶν ὁποίων βλέπει τὸν Κύριό μας.

Ἡ βάρκα φτάνει καὶ δένει στὸ μικρὸ λιμανάκι τῆς Σπιναλόγκας. Στὸ νησάκι αὐτὸ ποὺ βρίσκεται στὴν Κρήτη, στὸν νομὸ Λασιθίου, βόρεια τῆς Ἐλούντας. Οἱ πρῶτοι ποὺ ἀντιλήφθηκαν τὴν ἄφιξη τῆς βάρκας, ἔβγαλαν τὰ κεφάλια τους ἀπὸ τὰ παραθύρια καὶ τὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν τους γιὰ νὰ δοῦν τὸν νεοφερμένο… Πρὸς ἔκπληξή τους ὅμως βλέπουν ἕναν ἱερέα νὰ ἀποβιβάζεται καὶ νὰ εὐλογεῖ τὸν βαρκάρη ποὺ ἔπαιρνε τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς γιὰ τὸν κόσμο τῶν ζωντανῶν…

Ὁ ἦχος τῆς καμπάνας τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος πολὺ γρήγορα μετέδωσε τὴν εἴδηση σὲ ὅλο τὸ νησὶ γιὰ τὴν ἄφιξη τοῦ νέου ἱερέως. Δυστυχῶς, ὅμως, οἱ περισσότεροι δὲν μπῆκαν στὸν κόπο οὔτε νὰ σταυροκοπηθοῦν!

Σὰν ἔφτασε ἐκεῖ ὁ παπα-Χρύσανθος, μαζὶ μὲ τὸν ρημαγμένο Ναό, βρῆκε στὶς ψυχὲς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων γκρεμισμένη τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό, καὶ θρονιασμένη τὴν ὀργὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν βασανιστικὸ θάνατο στὸν ὁποῖο τοὺς ὁδηγοῦσε ἡ ἀσθένεια.

Λένε πὼς στὴν πρώτη Λειτουργία ποὺ ἔκανε, δὲν πάτησε οὔτε ἕνας στὸν Ναό! Ἄ­κουγαν τὴν ψαλμωδία μέσα ἀπὸ τὰ κελ­λιά τους καὶ τὴ σκέπαζαν ἄλλοτε μὲ τὰ βογγητά τους κι ἄλλοτε μὲ τὶς κατάρες τους.

Ὁ παπα-Χρύσανθος ὅμως πῆγε καὶ δεύτερη φορὰ στὸ νησί! Χτύπησε καὶ πάλι τὴν καμπάνα καὶ ἑτοιμάστηκε νὰ βάλει «Εὐλογητός», ὅταν ξαφνικὰ στὴν εἴσοδο τοῦ Ναοῦ αἰσθάνθηκε τὴν παρουσία κάποιου. Κάνει νὰ γυρίσει καὶ βλέπει ἕναν ἀσθενὴ νὰ στέκεται ἐκεῖ ὀρθὸς καὶ νὰ τοῦ λέει: «Παπᾶ, θὰ κάτσω στὴ Λειτουργία σου, μὲ ἕναν ὅρο ὅμως! Στὸ τέλος θὰ μὲ κοινωνήσεις. Κι ἂν ὁ Θεός σου εἶναι τόσο παντοδύναμος, ἐσὺ μετὰ θὰ κάνεις τὴν κατάλυση καὶ δὲν θὰ φοβηθεῖς τὴ λέπρα μου». Ὁ ἱερέας τὸν κοίταξε μὲ πατρικὴ στοργὴ καὶ τοῦ ἔγνεψε συγκαταβατικά.

Ἀπὸ τὰ διπλανὰ στὸν Ναὸ κελλιὰ ἄκουσαν τὴ συζήτηση αὐτὴ τοῦ ἱερέως μὲ τὸν λεπρό. Πολὺ γρήγορα ἄρχισαν νὰ μαζεύονται κάποιοι λεπροὶ γύρω-γύρω ἀπὸ τὸν Ναὸ καὶ μάλιστα σὲ ἕνα χάλασμα, ποὺ τοὺς ἐπέτρεπε νὰ βλέπουν στὸ Ἱερὸ Βῆμα. Παραμόνευαν γιὰ ἀρκετὴ ὥρα ἐκεῖ. Καὶ πράγματι, στὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἔγιναν μάρτυρες ἑνὸς συγκλονιστικοῦ θεάματος. Εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους τὸν ἱερέα δακρυσμένο μπροστὰ στὴν Ἱε­ρὰ Πρόθεση νὰ καταλύει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἶμα τοῦ Κυρίου μας, ἐνῶ προηγουμένως ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἴδια ἁγία Λαβίδα, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἴδιο ἅγιο Ποτήριο, εἶχε κοινωνήσει καὶ ὁ λεπρός.

Πέρασαν μῆνες ἀπὸ ἐκείνη τὴ θεία Λειτουργία καὶ οἱ χανσενικοὶ περίμεναν τὸν ἱερέα νὰ ξαναγυρίσει στὸ νησί τους. Αὐτὴ τὴ φορὰ ὅμως μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι θὰ ἐπέστρεφε ὡς ἀσθενὴς καὶ ὄχι ὡς ὑγιὴς παπὰς γιὰ νὰ τοὺς λειτουργήσει.

Ἐπέστρεψε κάποτε ὁ πατὴρ Χρύσανθος. Πρὸς ἔκπληξη ὅλων ἐπέστρεψε ὑγιής. Ἐπέστρεψε ὄχι γιὰ μιὰ Λειτουργία, ἀλ­λὰ γιὰ νὰ μείνει παντοτινὰ μαζί τους. Γιὰ νὰ ἀναπτερώσει τὸ ἠθικό τους, γιὰ νὰ ἀ­ναστηλώσει τὴν πίστη στὶς ψυχές τους, γιὰ νὰ τοὺς ἀγκαλιάσει μὲ τὴν ἀγάπη του.

Ἀξίζει νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ ἑνὸς χανσενικοῦ, κατοίκου τοῦ νησιοῦ, νὰ μᾶς περι­γράφει στιγμὲς ἀπὸ τὴν ἄφιξη τοῦ ἱερέως:

«Κάποια μέρα καθόμασταν μερικοὶ ἄν­τρες στὴν αὐλὴ τοῦ καφενείου μας, ποὺ ἦταν κοντὰ στὴν πύλη. Τότε πιὸ πέρα φάνηκε ἕνας ἱερέας. Καταλάβαμε ὅλοι μας ὅτι ἦρθε στὸ νησὶ γιὰ νὰ λειτουργήσει. Μόλις μᾶς εἶδε, ἦρθε κοντά μας. Μᾶς καλημέρισε μὲ ἐγκαρδιότητα. Ὅλοι μας ὄρθιοι καὶ μὲ ἐλαφριὰ ὑπόκλιση τὸν καλωσορίσαμε. Κανένας μας ὅμως δὲν ἔ­τεινε τὸ χέρι του γιὰ νὰ τὸν χαιρετήσει. Ὁ λεπρὸς δὲν πρέπει νὰ χαιρετᾶ μὲ χειραψία. Κι αὐτό, γιὰ νὰ μὴ μεταδώσει τὴν καταραμένη του ἀρρώστια. Τότε ἐκεῖνος μᾶς χαιρέτησε ὅλους μὲ χειραψία! Μᾶς εἶπε ἁπλὰ ὅτι θὰ μείνει κοντά μας γιὰ νὰ μᾶς βοηθάει στὴν ἐκπλήρωση τῶν χριστιανικῶν μας καθηκόντων. Ἡ συγκίνησή μας ἦταν μεγάλη.

Τὴν ἄλλη μέρα πήγαμε στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος. Παρακολουθή­σαμε ὅλοι μὲ κατάνυξη τὴ θεία Λειτουργία (…) Στὸ τέλος τῆς Λειτουργίας πήραμε ἀπὸ τὸ χέρι του ἀντίδωρο. Καὶ παίρνοντας τὸ ἀντίδωρο τοῦ φιλούσαμε ὅλοι τὸ χέρι! Ἦταν κάτι ποὺ τὸ ἐπιδίωξε ὁ ἴ­διος. Καθὼς ἔδινε τὸ ἀντίδωρο, πλησίαζε τὸ χέρι του στὸ στόμα μας. Ὅλων μας τὰ μάτια βούρκωσαν ἀπὸ συγκίνηση.

Ὁ ἱερομόναχος Χρύσανθος ἔμενε κον­τά μας νύκτα καὶ μέρα. Ἔμεινε κοντά μας δέκα χρόνια! (…) Μᾶς ἐπισκεπτόταν στὰ σπίτια μας. Μᾶς καθοδηγοῦσε ὅλους. Ἐν­ίσχυε μὲ τὰ λίγα χρήματα ποὺ εἶχε τοὺς φτωχούς (…).

Εὐγνωμονῶ, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ ἄρρωστοι τῆς Σπιναλόγκας, τὸν πατέρα Χρύσανθο γιά…».

Ἡ τελευταία φράση τῆς μαρτυρίας του δὲν ὁλοκληρώθηκε, ἀφοῦ ξέσπασε σ’ ἕ­να λυγμὸ εὐγνωμοσύνης.

Τὰ ἑπόμενα δέκα χρόνια ἡ Σπιναλόγκα εἶχε τὸν ἱερέα της, τὸν στοργικὸ πατέρα τῶν πονεμένων παιδιῶν της. Οἱ λεπροὶ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ βλέποντας τὴν ἀνεπιφύλακτη ἀγάπη τοῦ ἱερέως ἀναστήλωσαν μὲ προσωπικὴ ἐργασία τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ μαζὶ ἀναστηλώθηκε καὶ ἡ πίστη τους στὸν Θεὸ καὶ ἡ ἐλπίδα τους γιὰ λύτρωση.

Σὲ κάθε Λειτουργία ὁ Ναὸς γέμιζε πιστοὺς ποὺ τακτικὰ κοινωνοῦσαν τῶν Ἀ­χράντων Μυστηρίων καὶ ποὺ πάντα κρυφοκοίταζαν τὸν παπά τους τὴν ὥρα τῆς κατάλυσης γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν πὼς τὸ θαῦμα τῆς Σπιναλόγκας καὶ τῆς οἰκουμένης ὁλόκληρης ἐπαναλαμβανόταν, χωρὶς νὰ κολλήσει τὴ λέπρα τους ποτὲ ὁ καλός τους παπάς!

Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ὁπότε καὶ ἀνακαλύφθηκαν τὰ ἀντιβιοτικὰ γιὰ τὴ θεραπεία τῆς λέπρας, τὸ νησὶ ἄρχισε νὰ ἀδειάζει ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς του μέχρι τὸ 1957, ὁπότε ἐρημώθηκε. Ἔμεινε μοναδικός του κάτοικος γιὰ τὰ ἑπόμενα πέντε χρόνια ὁ πιστὸς ἱερέας τῆς Σπιναλόγκας, ὁ π. Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης, γιὰ νὰ μνημονεύει τοὺς κεκοιμημένους λεπρούς, νὰ εὔχεται ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν τους καὶ νὰ μένει τὸ παρά­δειγμά του αἰώνια περίτρανη ἀπόδειξη, ὅτι ὁ Κύριός μας εἶναι ὁ Νικητὴς τῆς ἀσθένειας, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, ποὺ χαρίζει αἰώνια ζωὴ καὶ σωτηρία.

https://www.osotir.org/2020/04/16/i-dunami-tou-mustiriou-t%e1%bf%86s-agapis/

Κυριακή τῶν Βαΐων

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς , τῶν Βαΐων (Φιλιπ. δ΄ 4-9)
Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε. τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ὁ Κύριος ἐγγύς. μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ιησοῦ. Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε· ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων εἶναι ἡμέρα παν­ηγυρικὴ μέσα στὸ κατανυκτικὸ Τριώδιο καὶ πρὶν τὴν εἴσοδό μας στὴν Ἑβδομάδα τῶν Ἁγίων Παθῶν. Ὁ Κύριός μας, λίγο μετὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ φίλου Του Λαζάρου, εἰσέρχεται θριαμβευτικὰ στὴν Ἱερουσαλήμ, προμηνύοντας καὶ τὴ δική Του Ἀνάσταση.

1. Μόνιμη ἡ χαρά μας

Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀποπνέει ἕνα αἴσθημα χαρᾶς. «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε», μᾶς φωνάζει ὁ Ἀπόστολος. Δηλαδή, νὰ χαίρεστε πάντοτε. Καὶ μάλιστα δὲν ἀρκεῖται νὰ τὸ πεῖ μία μόνο φορά, ἀλλὰ τὸ ἐπαναλαμβάνει γιὰ νὰ τονίσει ἐπιπλέον τὴν προτροπή του: «πάλιν ἐρῶ, χαίρετε».
Ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία, ὅμως, καὶ ἡ φράση «ἐν Κυρίῳ», ποὺ προσθέτει ὁ Ἀπόστολος. Δηλαδή, ἡ χαρά σας αὐτὴ νὰ μὴν εἶναι ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῶν συνθηκῶν ἢ διασκεδάσεων· ἀλλὰ νὰ προέρχεται ἀπὸ τὴ βαθιά σας ἕνωση μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ὅταν χαιρόμαστε «ἐν Κυρίῳ», τότε ἡ χαρά μας εἶναι διαρκής· τότε χαιρόμαστε πάντοτε. Μποροῦμε, συνεπῶς, νὰ ζοῦμε τὴ βαθιὰ αὐτὴ χαρὰ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας, ἀκόμη καὶ σὲ καιρὸ πειρασμοῦ ἢ δοκιμασίας· ἀκόμη καὶ μέσα στὴ φουρτούνα τῶν προβλημάτων μας. «Κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀδυνῶν μου ἐν τῇ καρδίᾳ μου αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν τὴν ψυχήν μου» (Ψαλ. ϟγ΄ [93] 19), τονίζει ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός. Μέσα στὶς πολλές μου θλίψεις, παρηγόρησες, Θεέ μου, τὴν καρδιά μου καὶ γέμισες μὲ χαρὰ τὴν ψυχή μου.

Αὐτό, λοιπόν, ποὺ ἀπομακρύνει τὴ χα­ρὰ ἀπὸ τὴν ψυχή μας δὲν εἶναι οἱ θλίψεις καὶ οἱ πειρασμοί, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καθημερινά, ἀλλὰ ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων ἐντολῶν Του.

2. Ἡ ἀγωνιώδης μέριμνα

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἐφιστᾶ τὴν προσοχή μας σὲ ἕναν κίνδυνο ποὺ μπορεῖ νὰ διαταράξει τὴ χαρά μας· ὁ κίνδυνος αὐτὸς εἶναι ἡ ἀγωνιώδης μέριμνα. «Μηδὲν μεριμνᾶτε», μᾶς τονίζει. Μὴν κυριεύεσθε ἀπὸ ἀγωνιώδη φροντίδα γιὰ κανένα ἀπὸ τὰ θέματα τῆς ζωῆς σας.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὶς μέρες μας τὸ ἄγχος καταπνίγει τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ ἔντονοι ρυθμοὶ τῆς ζωῆς, οἱ ἐπαγγελματικὲς καὶ οἰκονομικὲς δυσκολίες καὶ ἡ πολυδιάσπαση στὴν καθημερινότητα φέρνουν ἀγωνία καὶ ἀναστάτωση στὴν ψυχή, ὁδηγώντας μας συχνὰ σὲ ἐντάσεις. Πολλοὶ καταφεύγουν ἀκόμη καὶ σὲ ἀποκρυφιστικὲς καὶ δαιμονικὲς μεθόδους γιὰ τὴν καταπολέμηση τοῦ ἄγχους (ινδουιστικες πρακτικες,κλπ), ἀγνοώντας τὸ ἀποτελεσματικότατο μέσο ποὺ μᾶς προβάλλει σήμερα ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος: τὴν προσευχή.

Μᾶς προτρέπει νὰ καταφεύγουμε στὸν στοργικὸ Πατέρα μας καὶ μὲ θερμὲς δεήσεις νὰ ἐμπιστευόμαστε σ᾿ Ἐκεῖνον ὅ,τι μᾶς ἀπασχολεῖ: τὴν οἰκογένεια, τὰ πρόσωπα ποὺ μᾶς περιβάλλουν, τὶς προσδοκίες μας, τὶς θλίψεις καὶ τὶς χαρές μας, τὰ ἐπίγεια, ἀλλὰ καὶ ὅσα ἀφοροῦν τὴν ψυχή μας. Κατὰ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς ἡ εἰρήνη ποὺ χαρίζει ὁ Θεὸς καὶ τὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει ὁ ἀνθρώπινος νοῦς πλημμυρίζει καὶ φρουρεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ πιστοῦ.

3. Οἱ σκέψεις καὶ οἱ πράξεις μας

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστο­λος Παῦλος συμβουλεύει τοὺς Φιλιππησίους σχετικὰ μὲ τὶς σκέψεις καὶ τὶς πράξεις τους. Ὅσα εἶναι ἀληθινά, ὅσα εἶναι σεμνὰ καὶ σεβαστά, ὅσα εἶναι δίκαια, ὅσα εἶναι ἀμόλυντα καὶ ἁγνά, ὅσα εἶναι προσφιλὴ στὸν Θεὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους Του, ὅσα ἔχουν καλὴ φήμη, κάθε ἀρετὴ καὶ κάθε ἔργο ποὺ εἶναι ἄξιο ἐπαίνου, αὐτὰ τοὺς προτρέπει νὰ σκέπτονται. Αὐτὰ ποὺ ἔμαθαν καὶ παρέλαβαν καὶ ἄκουσαν μὲ τὴν προφορικὴ διδασκαλία τοῦ ἰδίου, καθὼς καὶ αὐτὰ ποὺ εἶδαν σὲ ὅλη τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ διαγωγή του, αὐτὰ τοὺς συν­ιστᾶ νὰ πράττουν.

Μὲ λίγα λόγια προτρέπει ὅλους μας ὁ θεῖος Ἀπόστολος νὰ προσέχουμε τὴν καθαρότητα τῶν λογισμῶν καὶ τῶν πράξεών μας. Νὰ διατηροῦμε ἄσπιλες τὶς σκέψεις μας γιὰ νὰ εἶναι καὶ τὰ ἔργα μας ἅγια καὶ θεάρεστα, ἀφοῦ, ὅπως ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἡ σκέψη, ὅταν φαντασθεῖ ἡδονή, αὐτὴ «κινεῖ καὶ τὰ ἐξωτερικὰ αἰσθητήρια», γιὰ νὰ τὴν ἀπολαύσουν (Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον, κεφ. θ΄).
Ἰδιαιτέρως μάλιστα κατὰ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα, στὴν ὁποία εἰσερχόμαστε ἀπὸ σήμερα, ἂς προσφέρουμε στὸν Κύριο τὸν νοῦ μας, μὲ ἁγνὲς σκέψεις, μὲ μελέτη τῶν Ἁγίων Παθῶν Του καὶ φρόνημα μετανοίας. Ἂς Τοῦ χαρίσουμε, ὅμως, καὶ τὶς ἅγιες πράξεις μας· τὴν ἀνελλιπὴ προσέλευση στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες τῶν ἡμερῶν αὐτῶν καὶ τὰ ἔργα ἀγάπης πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας, ὥστε ὁ Νυμφίος Χριστὸς νὰ λαμπρύνει τὴ στο­λὴ τῆς ψυχῆς μας καὶ νὰ μᾶς σώσει.

https://www.osotir.org/2020/04/11/kuriaki-ton-vaion-2/

Ἡ μεγάλη ἐπιστροφὴ

Πνευματική ζωή
Ἦταν ἕνα πλάσμα ὑπέροχο, θαῦ­μα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἀποτέ­λεσμα ἀμέσου ἐπεμβάσεως καὶ εἰδικῆς δημιουργικῆς ἐνεργείας Του. Ἦ­ταν τὸ κόσμημα τοῦ κόσμου, ὁ βασιλιὰς τῆς ὁρατῆς κτίσεως, ὁ στολισμένος μὲ κάθε ἀρετὴ καὶ προικισμένος μὲ ἔξοχα χαρίσματα καὶ ἰδιαίτερη χάρη: ὁ ἄνθρωπος!

Τέτοιος ἦταν ὅταν βγῆκε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὅμως ἔπεσε στὰ νύχια τοῦ διαβόλου καὶ ἔδωσε σ’ ἐκεῖνον τὴν ἐμπιστοσύνη του, χάθηκε ἡ πρώτη ὡραιότητα, σκορπίσθηκε ὁ πλοῦτος, ἔσβησε τὸ φῶς ποὺ φώτιζε τὴν ψυχή του.

Ὁ ἄνθρωπος ἔφυγε ἀπὸ τὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ, ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν πανάγαθο Δημιουργό του. Ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα ἀπὸ τότε κινεῖται σὲ τροχιὰ ἀποστασίας. Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ εὐλογημένος Ἰσραήλ, συχνὰ ἀποστατεῖ, ἐγκαταλείπει τὸν εὐεργέτη του Θεό, προσκυνεῖ τὰ εἴδωλα, πέφτει σὲ ζωὴ ἁμαρτίας καὶ ὑποδουλώσεως σὲ πλῆθος ἀνόμων παθῶν.

Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν παύει νὰ ἐνδιαφέρεται καὶ νὰ προσπαθεῖ. Στέλνει τοὺς προφῆτες Του, ἀνθρώπους μὲ θαυμα­στὸ ζῆλο καὶ ἀκλόνητη πίστη, ἀφοσιωμένους σ’ Αὐτὸν καὶ στὴν τήρηση τοῦ Νόμου Του. Τοὺς στέλνει νὰ μεταφέρουν στὸν ἀποστατημένο λαὸ τὴν πρόσκλησή Του: «Ἐπιστράφηθι, Ἰσραήλ, πρὸς Κύριον τὸν Θεόν σου». «Τάδε λέγει Κύ­ριος παντοκράτωρ· ἐπιστρέψατε πρός με, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων» (Ὠσηὲ ιδ΄ 2, Ζαχ. α΄ 3, βλ. καὶ Μαλαχ. γ΄ 7).

Ὁ Κύριος τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ὁ Παντοκράτωρ, καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀλλάξουν ζωή, νὰ παύσουν τὴ διαρκὴ καὶ ὁλοέ­να μεγαλύτερη ἀπομάκρυνσή τους ἀπὸ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν κίνησή τους στὴν τροχιὰ τοῦ θανάτου. Νὰ κάνουν ἐπιτέλους τή μεγάλη στροφή, νὰ ἐπιστρέψουν μὲ εἰλικρινὴ μετάνοια στὸν Θεό.

«Ἐπιστρέψατε πρός με». Γυρίστε κον­τά μου. Ἐλᾶτε καὶ πάλι στὸν Πατέρα ποὺ σᾶς περιμένει.

Ἀλλὰ γιατί μὲ τόση ἐπιμονὴ ζητεῖ ἐπαν­ειλημμένα ὁ Θεὸς τὴν ἐπιστροφή μας σ’ Ἐκεῖνον; Γιατί στέλνει τοὺς προφῆτες, τὸν ἕνα μετὰ τὸν ἄλλον νὰ κηρύττουν στὸν λαό Του καὶ νὰ τὸν καλοῦν νά μεταβάλει τὴν πορεία του, νὰ ἀλλάξει τὴ ζωή του; Τί ἀνάγκη μᾶς ἔχει ὁ Θεός;

Δὲν ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεός. Ἀγάπη ἔχει καὶ ἀπὸ ἀγάπη ἀπέραντη ἀπευθύνεται στοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς καλεῖ: «ἐπιστρέψατε πρός με». Ἀπὸ ἀγάπη πονεῖ ὅταν μᾶς βλέπει νὰ ἀπομακρυνόμαστε καὶ νὰ χανόμαστε στὰ σκοτάδια τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Μᾶς παιδαγωγεῖ τότε μὲ θλίψεις καὶ δοκιμασίες, μὲ πόνους καὶ ταλαιπωρίες, μὲ κτυπήματα ἰσχυρὰ γιὰ νὰ ξυπνήσουμε καὶ νὰ σκεφτοῦμε σοβαρὰ τὸ συμφέρον μας. Καὶ νὰ ἐπιστρέψουμε.

Καὶ τότε δὲν θὰ ἔλθει μὲ πρόσωπο αὐστηρὸ νὰ μᾶς συναντήσει, ἀλλὰ θὰ μᾶς ἐπισκεφθεῖ μὲ δῶρα καὶ εὐλογίες, μὲ τὴν ἀναγεννητική, τὴ σωτήρια καὶ χαροποιὸ Χάρι Του. «Ἐπιστρέψατε πρός με, καὶ ἐπιστραφήσομαι πρὸς ὑμᾶς, λέγει Κύριος παντοκράτωρ». Ἐπιστρέψτε μὲ μετάνοια σὲ μένα καὶ ἐγὼ θὰ ἀπο­σύρω τὴν ὀργή μου καὶ θὰ ἔλθω σὲ σᾶς μὲ ἐλεήμονα καὶ εὐσπλαχνικὴ διάθεση. Ἕνα βῆμα νὰ κάνετε ἐσεῖς, μιὰ κίνηση ἐπιστροφῆς, καὶ ἐγὼ θὰ κάνω ἑκατό. Δὲν θὰ ἀποστρέψω τὸ πρόσωπό μου, ὅπως ὅταν ἁμαρτάνετε καὶ πέφτετε στὸ κακό, ἀλλὰ «ἐπιστραφήσομαι πρὸς ὑ­μᾶς», θὰ ἔλθω μὲ ἀγάπη νὰ συγχωρήσω τὰ λάθη σας, νὰ σβήσω τὶς ἁμαρτίες σας, νὰ θεραπεύσω τὶς πληγές σας. Νὰ δώσω χαρὰ καὶ εἰρήνη στὶς ψυχές σας, δύναμη καὶ ζωή.

Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ἀνθρώπου! Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Θεοῦ! Ὁ γυρισμὸς τοῦ ἀσώτου υἱοῦ στὴν πατρικὴ οἰκία. Καὶ ἡ ἔξοδος τοῦ οἰκτίρμονος Πατρὸς γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ ἐπιστρέφοντος ἁμαρτωλοῦ. Ἡ μεγάλη συνάντηση, ἡ καταλλαγή, ἡ συμφιλίωση, ἡ ἀποκατάσταση.

Ὁ καθένας μας, ἡ πατρίδα μας, ὅλος ὁ κόσμος, ὅλοι μας πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε. Περίσσεψε τὸ κακό. Πλήθυνε ἡ ἁμαρτία. Μᾶς πνίγει τὸ σκοτάδι τῆς ἀποστασίας. Πόλεμοι, ἐγκλήματα, ἀπειλές, ἄνομα Νομοθετήματα, διαστροφές, λατρεία τῶν εἰδώλων, τοῦ χρήματος, τῆς παράνομης ἡδονῆς. Ξέφρενη πορεία στὸ χάος, στὴν ἀπώλεια, στὴν αἰώνια καταδίκη.

Μία ἡ λύτρωση· ἡ μεγάλη ἐπιστροφή. Ἡ ἐπιστροφὴ στὴν οἰκία τοῦ Πατρός. Μέ μετάνοια, μὲ βαθιὰ καὶ εἰλικρινὴ μετάνοια. Ὅπως στοὺς ἀρχαίους καιρούς, ἔτσι καὶ τώρα ἀκούγεται βροντερὴ ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ: «Καὶ νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν· ἐπιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ· καὶ διαρ­ρήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ μὴ τὰ ἱμάτια ὑμῶν καὶ ἐπιστράφητε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων ἐστί, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις» (Ἰωὴλ β΄ 12-13).

Ναί! Εἶναι σπλαχνικὸς ὁ Θεός, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ὅμως αὐτοὶ ἐπιστρέφουν «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτῶν», ὅταν μετανοοῦν εἰλικρινά, μὲ συντριβὴ τῆς καρδιᾶς, μὲ νηστεῖες καὶ δάκρυα καὶ ἀλλάζουν νοοτροπία καὶ ζωή.

Καιρὸς μετανοίας. Καιρὸς γιὰ τὴ μεγάλη ἐπιστροφη.

https://www.osotir.org/2020/04/15/i-megali-epistrofi/

''ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ''

 Στὰ τέλη τοῦ 8ου π.Χ. αἰώνα οἱ Ἰουδαῖοι ἐπανεστάτησαν κατὰ τῶν Ἀσσυρίων, οἱ ὁποῖοι τοὺς εἶχαν φόρου ὑποτελεῖς. Γιὰ νὰ ἐνισχυθοῦν στὸ ἐγχείρημά τους καὶ προστατευθοῦν ἀπὸ τὴν ἐπίθεση τῶν Ἀσσυρίων, ζήτησαν τὴ συμμαχία τῶν Αἰγυπτίων, ποὺ εἶχαν πολὺ ἰσχυρὸ ἱππικὸ καὶ ἅρματα πολλά. Βασιλιὰς τῶν Ἰουδαίων ἦταν τότε ὁ Ἐζεκίας. Αὐτὴ ὅμως ἡ ἐνέργειά τους προκάλεσε τὴν ἀντίδραση τοῦ μεγάλου Προφήτη, τοῦ Ἡσαΐα. Αὐτός, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ, θεώρησε τὴν καταφυγὴ στὴ βοήθεια τῶν Αἰγυπτίων ὡς προσβολὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατὰ τὸ παρελθὸν εἶχε βοηθήσει καὶ σώσει ἀπὸ πολλὲς δεινὲς περιστάσεις τὸν λαό Του. «Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ’ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ’ ἅρμασι» (Ἡσ. λα΄ 1). Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ κατεβαίνουν στὴν Αἴγυπτο γιὰ νὰ ζητήσουν βοήθεια, οἱ ὁποῖοι στηρίζουν τὴν πεποίθησή τους στοὺς ἵππους καὶ στὰ πολεμικὰ ἅρματα. Ἀλίμονό τους, διότι «οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν». Δὲν στήριξαν τὴν πεποίθησή τους στὸν ἅγιο Θεὸ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δὲν ζήτησαν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ τοὺς βοηθήσει καὶ προστατεύσει. Στὴ συνέχεια ὁ θεόπνευστος Προφήτης παρουσιάζει δύο εἰκόνες ποὺ τοῦ ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς καὶ οἱ ὁποῖες φανερώνουν τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο προστατεύει τὸν λαό Του: Ἡ πρώτη εἰκόνα δείχνει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τρομερὸς καὶ ἀκαταγώνιστος, ὅταν προστατεύει τὸν λαό Του. Ὅπως βρυχᾶται δυνατὰ τὸ λιοντάρι ἢ ὁ σκύμνος γιὰ τὸ θήραμα ποὺ συνέλαβε, καὶ φωνάζει ὥστε νὰ ἀντηχοῦν τὰ βουνὰ ἀπὸ τοὺς βρυχηθμούς του καὶ νὰ πανικοβάλλονται καὶ πτοοῦνται ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ ἀπελευθερώσουν τὸ θήραμα, «οὕτως καταβήσεται Κύριος σαβαώθ», ἔτσι θὰ σπεύσει ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων, γιὰ νὰ πολεμήσει κατὰ τῶν ἐχθρῶν τοῦ λαοῦ Του. Ἡ δεύτερη εἰκόνα εἶναι ἤρεμη καὶ τρυφερή: Ὅπως τὰ πτηνὰ πετοῦν γύρω ἀπὸ τὶς φωλιές τους γιὰ νὰ ὑπερασπισθοῦν τοὺς νεοσσούς τους, «οὕτως ὑπερασπιεῖ Κύριος σαβαὼθ ὑπὲρ Ἱερουσαλήμ». Ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων θὰ ἁπλώσει σὰν ἄλλα φτερὰ τὴν προστασία Του πάνω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. 

«Ὑπερασπιεῖ καὶ ἐξελεῖται καὶ περιποιήσεται καὶ σώσει». Τέσσερα ρήματα, τέσσερις διαβεβαιώσεις: «Ὑπερασπιεῖ», θὰ ὑπερασπίσει, γιὰ νὰ φαίνεται ἡ πατρικὴ φιλοστοργία Του, ὅπως λένε οἱ ἱεροὶ ἑρμηνευτές. «Ἐξελεῖται», θὰ ἐλευθερώσει ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, γιὰ νὰ φανερώσει τὴν πολλὴ φιλανθρωπία Του. «Περιποιήσεται», θὰ προστατεύσει, γιὰ νὰ δείξει τὴν κηδεμονία, τὴν ἀνύστακτη φροντίδα Του. Καὶ «σώσει», γιὰ νὰ ἀποδεικνύεται ἀκαταγώνιστη ἡ δύναμή Του. Μὲ φιλοστοργία, μὲ φιλανθρωπία, μὲ διαρκὴ φροντίδα καὶ δύναμη ὑπερασπίζεται, ἐλευθερώνει, προστατεύει καὶ σώζει τὴν Ἱερουσαλήμ, σώζει δὲ καὶ τὴ νοητὴ Σιών, τὴν ἁγία Του Ἐκκλησία ὁ παντοδύναμος καὶ πανάγαθος Θεός. Πόσο ἐπίκαιρη ἀκούγεται, ὕστερα ἀπ’ αὐτὰ ἡ προτροπὴ τοῦ Προφήτη: «Ἐπιστράφητε, οἱ τὴν βαθεῖαν βουλὴν βουλευόμενοι καὶ ἄνομον». Ἐπιστρέψτε πρὸς τὸν Κύριο μὲ μετάνοια ἐσεῖς, ποὺ σκέπτεστε καὶ συζητεῖτε τὶς βαθιές, ὅπως νομίζετε, σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, ποὺ ὅμως εἶναι καὶ παράνομες, διότι ἀγνοοῦν τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεὸ καὶ στηρίζονται ἀποκλειστικὰ στὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις (βλ. λα΄ 1-6). Μῆνες πολλους  ταλαιπωρηθηκε  ἡ πατρίδα μας καὶ ὅλος ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἐπιστημονικὲς μελέτες τῶν εἰδικῶν ἰατρῶν, συσκέψεις τῶν ὑπευθύνων πολιτικῶν, στατιστικές, προγράμματα, σχέδια, προοπτικές, συστηματικὲς προσπάθειες νὰ βρεθεῖ τὸ κατάλληλο ἐμβόλιο γιὰ τὴν πρόληψη τοῦ κακοῦ καὶ τὸ φάρμακο γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴ ἀντιμετώπισή του. Ὁπωσδήποτε φιλότιμες προσπάθειες· ἀλλὰ ἀνθρώπινες προσπάθειες· μικρὲς καὶ χωρὶς βέβαιο ἀποτέλεσμα. Ἐπίσης ἐνημερώσεις, δηλώσεις καὶ ἀλλεπάλληλα διαγγέλματα. Πουθενὰ λόγος περὶ Θεοῦ. Ποτὲ δὲν ἀκούσθηκε ἡ μικρὴ πρόταση: «μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ». Ὁ Θεὸς ἀγνοήθηκε πλήρως. Αὐτὸς ποὺ «ἰᾶται πάσας τὰς νόσους», Αὐτὸς ποὺ συνέτριψε καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου, δὲν γιορτάσθηκε στὴ μεγαλύτερη γιορτὴ τοῦ χρόνου, τὸ Πάσχα. Ὅλοι ὑποχρεωτικὰ κλεισμένοι στὰ σπίτια τους. Κανεὶς στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ! Ἡ Ἐκκλησία Του, τὸ μοναδικὸ ἰατρεῖο ψυχῶν καὶ σωμάτων, μὲ πάμπολλα περιστατικὰ θαυμαστῶν ἰάσεων μέσα στὴ μακρὰ ἱστορία της, ὄχι μόνο δὲν ἔγινε καταφύγιο ὅλων, ὄχι μόνο δὲν τῆς ἐπετράπη νὰ προσφέρει τὰ ἱερὰ Μυστήριά της «εἰς ἴασιν ψυχῆς καὶ σώματος», ἀλλὰ ἀντιμετωπίσθηκε ὡς χῶρος ἐπικίνδυνος, ποὺ θὰ ἔδινε ἔκταση στὸν μολυσμό! Ἔτσι ἔκλεισαν γιὰ μῆνες οἱ ναοί, καὶ ὑποτιμήθηκαν μὲ περισσὴ ἀπιστία καὶ πρωτοφανὴ ἀσέβεια τὰ θειότατα Μυστήρια. Ἡ φωνὴ τοῦ μεγάλου Προφήτου ἔρχεται ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων, φθάνει ἐλεγκτικὴ καὶ ἀφυπνιστικὴ μέχρι ἐμᾶς καὶ ἀκούγεται ἰδιαίτερα ἐπίκαιρη σήμερα: «Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ’ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ’ ἅρμασι... καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν». Σὲ παλαιότερες ἐποχές, σὲ περιπτώσεις μεγάλων δοκιμασιῶν, ἀκόμη καὶ οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες προέτρεπαν τὸν λαὸ νὰ καταφεύγει στὸν Θεό, στὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους καὶ τὸν καλοῦσαν στὴν ἐκκλησία. Στὴν ἐποχή μας ὑπῆρξαν καὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες ποὺ ἀπέτρεψαν τὸν λαὸ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία! Ἡ φωνὴ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου ἂς ἀκουσθεῖ στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας καὶ στὰ πέρατα τοῦ κόσμου: «Ὁ Θεός μου μέγας ἐστίν, οὐ παρελεύσεταί με Κύριος· κριτὴς ἡμῶν Κύριος, ἄρχων ἡμῶν Κύριος, βασιλεὺς ἡμῶν Κύριος, οὗτος ἡμᾶς σώσει». Ὁ Θεός μου εἶναι μέγας· δὲν θὰ μὲ παραβλέψει, οὔτε θὰ μὲ παρατρέξει ἀδιάφορος ὁ Κύριος. Ὁ Κύριος εἶναι Κριτής μας, ὁ Κύριος εἶναι ἄρχων καὶ νομοθέτης μας, ὁ Κύριος εἶναι Βασιλιάς μας· Αὐτὸς θὰ μᾶς σώσει (λγ΄ 22)! ΟΣΩΤΗΡ2223

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 19 Ιουνίου 2022- των Αγίων Πάντων

Πρώτη μας ἀγάπη ὁ Χριστός!

Εὐαγγέλιον Κυριακῆς Ἁγίων Πάντων (Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30)

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μα­θηταῖς· πᾶς ὅστις ὁμολο­γήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπρο­­­­σ­­θεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνή­σηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀν­θρώ­πων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμ­προσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐ­μὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶ­πεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυ­λὰς τοῦ Ἰσραήλ. καὶ πᾶς ὃς ἀ­φῆ­κεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελ­φὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνό­ματός μου, ἑκατον­ταπλασίονα λή­­ψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσον­ται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

«Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι»

Τὴν προηγούμενη Κυριακὴ γιορτάσαμε τὴν Πεντηκοστή· σήμερα, Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάν­των, γιορτάζουμε τὸν καρπὸ τῆς Πεντηκοστῆς: ὅλους τοὺς Ἁγίους, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους. Ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τὸν ἀπόστολο Πέτρο νὰ λέει πρὸς τὸν Κύριο: «Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι». Νά, ἐμεῖς, Κύριε, τὰ ἀφήσαμε ὅλα γιὰ Σένα καὶ Σὲ ἀκολουθήσαμε. Ἡ φωνὴ αὐτὴ ὅμως εἶναι φωνὴ ὅλων τῶν Ἁγίων. Ἂς μελετήσουμε λοιπὸν σήμερα πολὺ σύντομα τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων, ποὺ τὰ ἄφησαν ὅλα γιὰ τὸν Χριστό, καὶ ἂς δοῦμε πῶς μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε.

1. Τὰ ἄφησαν ὅλα γιὰ τὸν Χριστὸ

Οἱ Ἅγιοι ἀγάπησαν τὸν Κύριο μὲ ὅλη τὴν ὕ­παρ­ξή τους, χωρὶς κρατούμενα. Ὅταν ἔλαβαν τὴν ὁριστικὴ κλήση ἀπὸ τὸν Κύριο, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ Τὸν ἀκολούθησαν. Ἐγκατέλειψαν τὴν προηγούμενη ζωή τους καὶ δόθηκαν ὁλοκληρωτικὰ σὲ Ἐκεῖνον. Ἔγιναν «οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ»· ἀκολούθησαν τὸ Ἀρ­νίο, τὸν Χριστό, ὅπου πήγαινε· «οὐκ ἠγάπη­σαν τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἄχρι θανάτου», δὲν ἀγάπη­σαν τὴ ζωή τους, ἀλλὰ τὴν περιφρόνησαν μέχρι θανάτου (Ἀποκ. ιδ´ 4, ιβ´ 11). Θυσίασαν τὰ πάντα γιὰ Ἐκεῖνον, μέχρι καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή τους.

Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι σὲ μιὰ στιγμὴ τὰ ἐγκατέλειψαν ὅλα καὶ Τὸν ἀκολούθησαν. Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἔχυσαν τὸ αἷμα τους, συνήθως μετὰ ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια, γιὰ τὴν ἀγάπη τους πρὸς Αὐτόν. Ἄλλοι ἔφυγαν στὶς ἐρήμους καὶ ἔζησαν ἀγγελι­κὴ ζωὴ μὲ νηστεία, προσευχὴ καὶ θαυμαστὴ σκληραγωγία. Ἄλλοι ἁγίασαν μέσα στὸ γάμο. Ἄλλοι ἔζησαν σὲ ἀνάκτορα, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὰ βασιλικὰ ἐνδύματα φοροῦσαν τρίχινο σάκκο καὶ περνοῦσαν τὶς νύχτες τους μὲ προσευχὴ καὶ κρυφὲς ἀγαθοεργίες.

Τί πειρασμοὺς ὑπέμειναν οἱ Ἅγιοι Πάν­τες γιὰ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Χριστό! Πόσο τοὺς πολέμησαν οἱ δαίμονες! Πόσο τοὺς χλεύασαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου! Καὶ ὅμως ἄντεξαν, νίκησαν· τὰ ἄφησαν πραγματικὰ ὅλα γιὰ τὸν Χριστό, διότι ὄν­τως Τοῦ ἔδωσαν τὴν καρδιά τους!

2. Μιμητὲς τῶν Ἁγίων

Μεγαλειῶδες τὸ πανόραμα τῶν Ἁγίων Πάντων, ποὺ ξετυλίγει μπροστά μας ἡ σημερινὴ Κυριακή! Ἀτενίζουμε τὶς ἱερὲς μορφές τους καὶ μιὰ ἐπιθυμία ξεπηδᾶ ἀπὸ τὴν καρδιά μας: «Θέλω κι ἐγὼ νὰ γίνω σὰν κι αὐτούς!». Ἀλλὰ πῶς; Εἴμαστε τόσο ἀδύναμοι.

Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ, ὅταν τὸν ρώτησαν τί ἔλειπε ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς του καὶ δὲν εἶχαν τοὺς καρποὺς τῆς ἁγιότητος ποὺ ἄλλοτε ἦταν τόσο ἄφθονοι, ἀπάντησε: «Δὲν λείπει παρὰ μόνο μία προϋπόθεση: ἡ ἀπόφαση». Οἱ Ἅγιοι δὲν ἦταν φτιαγμένοι ἀπὸ ἄλλο ὑλικό· ἦταν ἄνθρωποι σὰν κι ἐμᾶς. Σὲ ἕνα διέφεραν: στὸ ὅτι πῆραν στὰ σοβαρὰ τὸ ζήτημα τῆς σωτηρίας τους.

Ἄλλωστε θὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ ἁγιότητα δὲν εἶναι πολυτέλεια. «Διώκετε… τὸν ἁγιασμόν, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον», γράφει ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. ιβ´ 14). Ὄχι ἁπλῶς νὰ κάνετε κάποια προσπάθεια γιὰ τὸν ἐξαγιασμό σας, ἀλλὰ «διώκετε»· νὰ τὸν ἐπιδιώκετε δηλαδὴ μὲ ὅλες σας τὶς δυνάμεις. Διότι χωρὶς ἁγιότητα κανεὶς δὲν θὰ δεῖ τὸν Κύριο. Στὸ τέλος τῆς ζωῆς μας, μετὰ ἀπὸ χρόνια πνευματικοῦ ἀγώνα, θὰ πρέπει νὰ ἔχουμε τουλάχιστον κάποια σημάδια ἀναγεννήσεως ἐπάνω μας, γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος.

Ἐξάλλου ἂς μὴ μᾶς ἀπογοητεύουν οἱ ἄφθαστες ἐπιδόσεις τῶν Ἁγίων. Γράφει πολὺ σοφὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης: Τὸ νὰ θαυμάζεις τὴν ἄσκηση τῶν Ἁγίων, εἶναι καλό· τὸ νὰ ἔχεις ζῆλο νὰ τὴν ἐφαρμόσεις, προξενεῖ τὴ σωτηρία. Ἀλλὰ τὸ νὰ θέλεις νὰ μιμηθεῖς μονομιᾶς τὴ ζωή τους, αὐτὸ εἶναι παράλογο καὶ ἀδύνατο (Κλῖμαξ Δ´λδ´).

Ἕνας οἰκογενειάρχης δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀσκητής· καλεῖται ὅμως νὰ ἁγιασθεῖ μέσα στὸ στίβο τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς. Ἕνας ἐπιχειρηματίας δὲν μπορεῖ νὰ παραμελήσει τὴν ἐπιχείρησή του. Θὰ ἀγωνισθεῖ ὅμως νὰ μὴ γίνει δοῦλος τοῦ χρήματος καὶ νὰ μὴν παραμελήσει τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Σὲ κάθε περίπτωση, μποροῦμε καὶ πρέπει μέσα στὴν καρδιά μας νὰ δώσουμε τὴν πρώτη θέση στὸ Χριστὸ καὶ νὰ βάλουμε σὲ δεύτερη μοίρα ὅλα τὰ ἄλλα.

***

Ἀδελφοί, σήμερα ἡ Ἐκκλησία προβάλλει μπροστά μας τὰ ἐκλεκτὰ παιδιά της, τοὺς Ἁγίους, καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε. Ἂς πάρουμε τὴν ἀπόφαση ποὺ μᾶς λείπει. Ἂς συγκινήσει τὶς καρδιές μας τὸ ἰδανικὸ τῆς ἁγιότητος. Καὶ ἂς ἀγωνιζόμαστε μὲ κάθε φιλοτιμία ζητώντας τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ· ζητώντας τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων. Γιατὶ οἱ Ἅγιοι δὲν εἶναι σκιὲς τοῦ παρελθόντος· ζοῦν τώρα – καὶ γιὰ πάντα – στὸν οὐρανό. Καὶ πρεσβεύουν γιὰ μᾶς. Εἰδικὰ σήμερα μᾶς ἁπλώνουν τὸ χέρι αὐτοί, οἱ ὀλυμπιονίκες τοῦ πνεύματος, νὰ εἰσέλθουμε κι ἐμεῖς στὸ πνευματικὸ στάδιο καὶ νὰ ἀθλήσουμε, μὲ πίστη καὶ ταπείνωση, μὲ ὑπομονὴ καὶ αὐταπάρνηση, γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ ἄφθαρτο στεφάνι τῆς νίκης καὶ τῆς αἰώνιας δόξας στὴ Βασιλεία τῆς Παναγίας Τριάδος.

Ἡ ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ζωῆς

Ἀπόστολος Κυριακῆς Ἁγίων Πάντων (Ἑβρ. ια΄ 33 – ιβ΄ 2)

Aδελφοί, οἱ ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαν­το δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀ­­­­σθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν.

«Ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν»

Ἡ πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντη­κο­στὴ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ ­μνήμη τῶν Ἁ­­­­γίων Πάντων, δηλαδὴ ὅλων «τῶν ­ἁ­­­­­­­­­πανταχοῦ τῆς ­οἰκουμένης» ­γνω­στῶν καὶ ἀγνώστων ἁγίων. ­Πολλοὶ ἀπ’ αὐ­τούς, ὅπως ­ἀναφέρει ὁ ἀπόστο­λος Παῦ­­λος στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ­ἀ­νά­­γνω­σμα, ἐπειδὴ δὲν δέχθηκαν νὰ ἀρ­­νηθοῦν τὴν ­πίστη τους, ­ὑποβλήθη­καν σὲ ­σκλη­ρὰ ­βασανιστήρια. Ἀρνήθηκαν νὰ δεχθοῦν «τὴν ­ἀπολύτρωσιν», νὰ γλυτώσουν δηλαδὴ τὰ βασανιστήρια καὶ νὰ ­ἐξασφαλίσουν τὴν ἐπίγεια ζωή τους. Προτίμησαν τὸ μαρτύριο, «ἵ­­να κρείττονος ἀναστάσεως ­τύχωσιν», γιὰ νὰ ἀναστηθοῦν στὴν τελικὴ ἀνάσταση καὶ ὄχι νὰ πετύχουν μιὰ πρόσκαιρη ἀποκατάσταση σ’ αὐτὴ τὴ ζωή.

Ἂς δοῦμε λοιπὸν πῶς ἡ ἐλπίδα τῆς ἀ­­­ναστάσεως στὴν αἰώνια ζωὴ ἐνίσχυε τοὺς Ἁγίους μπροστὰ στὶς κάθε εἴδους δοκιμασίες, καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ τὴ δική μας ζωή.

1. Προσδοκία «ἄλλης βιοτῆς»

Εἶναι ἀξιοθαύμαστη ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ καρτερία ποὺ ἔδειξαν οἱ Ἅγιοι μπροστὰ σὲ κάθε δυσκολία καὶ κίνδυνο, ἀκόμη καὶ μπροστὰ στὸν θάνατο! Ἐκεῖνο ποὺ ὅπλιζε τὶς ψυχές τους μὲ θάρρος καὶ ἀνδρεία ἦταν ἡ ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως καὶ ἡ κληρονομία τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔμεναν ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὰ θέλγητρα τοῦ κόσμου καὶ ἀτρόμητοι μπροστὰ στὰ φόβητρα τῶν τυράννων.

Ἕνα χαρακτηριστικὸ ­παράδειγμα εἶ­ναι τὸ μαρτύριο τῶν ἑπτὰ ­Μακκαβαίων, ποὺ ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Τὰ ἑπτὰ αὐτὰ ἀδέλφια προτί­μησαν νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ προδώ­σουν τὴν πίστη τῶν πατέρων τους. Ὅταν ὁ δήμιος ἀπείλησε τὸν τρίτο ἀδελφὸ ὅτι θὰ τοῦ κόψει τὴ γλώσσα καὶ τὰ χέρια, ἐκεῖνος ἤρεμος ἀπάντησε: «Ἀπὸ τὸν Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ ἔχω τὰ μέλη αὐτά (τὴ γλώσσα καὶ τὰ χέρια) καὶ προκειμένου νὰ μείνω στὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ ἀδιαφορῶ γι’ αὐτά, γιατὶ ἐλ­­πίζω ὅτι θὰ τὰ λάβω καὶ πάλι ἀπὸ τὸν Θεό» (Β΄ Μακ. ζ΄ 11). Κι ἡ ἁγία μητέρα τους, ποὺ παρακολουθοῦσε μὲ πόνο τὰ μαρτύριά τους, ὄχι μόνο δὲν λύγισε ἀλλὰ στεκόταν μὲ γενναιοψυχία καὶ ἐνίσχυε τὰ παιδιά της μὲ λόγια γεμάτα πίστη κι ἐλπίδα. Τοὺς ἔλεγε: Ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου, ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο κι ἔδωσε ζωὴ σὲ ὅλα τὰ δημιουργήματα, Αὐτὸς θὰ σᾶς χαρίσει καὶ πάλι κατὰ τὴν εὐσπλαχνία του πνεῦμα καὶ ζωή! (Β΄ Μακ. ζ΄ 23).

Ἐπίσης ἐντυπωσιακὸ εἶναι καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ δικαίου Ἰώβ, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἔχασε ξαφνικὰ τὴν περιουσία του καὶ ὅλα τὰ παιδιά του, ἐντούτοις δὲν ἀπελπίστηκε. Ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἐνίσχυε ἦταν ἡ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ ἐλπίδα στὴ μέλλουσα ζωή. Ἔλεγε: Γνωρίζω ὅτι ὁ Κύριος «ἀένναός ἐστιν», δηλαδὴ ζεῖ στοὺς αἰῶνες καὶ εἶναι Αὐτὸς ποὺ θὰ μὲ λυτρώσει ἀπὸ τὰ φοβερὰ δεινὰ καὶ θὰ μὲ ἀναστήσει (Ἰὼβ ιθ΄ 25-26). Γι’ αὐτὸ καὶ δόξαζε τὸν Θεὸ μὲ τὰ γνωστὰ λόγια του: «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἰὼβ α΄ 21).

2. Ἡ ἐλπίδα μας σήμερα

Ἔτσι ζοῦσαν οἱ Ἅγιοι. Μὲ τὴν ­ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως καὶ τὴν προσδοκία τῆς αἰωνιότητος. Κι αὐτὸ τοὺς ἔδινε δύ­ναμη κι ἐνίσχυση γιὰ νὰ ὑπερνικοῦν κάθε δυσκολία, ἀκόμη καὶ τὴν ἀπειλὴ τοῦ θανάτου. Κι ἂν ἔτσι πολιτεύονταν ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν στὰ χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς χάριτος, μετὰ τὸν θρίαμβο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, καλούμαστε νὰ ἔχουμε πολὺ περισσότερο στερεωμένη τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα μας στὴν αἰωνιότητα. Ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται ἡ ἀληθινὴ ζωή.

Ἂς στρέψουμε λοιπὸν τὸ βλέμμα μας στὸν οὐρανό‧ στὸν τελικὸ ­στόχο καὶ προορισμό μας. Ἂν συνειδητοποιού­σα­με ποιὰ δόξα μᾶς ἔχει ­ἑτοιμάσει ὁ Θεὸς ἐφόσον μείνουμε ἑνωμένοι μαζί του, τότε θὰ περιφρονούσαμε κάθε ἐ­­­πίγεια δόξα καὶ πρόσκαιρη ἀπόλαυση καὶ θὰ ὑπομέναμε μὲ καρτερία κάθε ταλαι­πωρία. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει ὅτι «οὐκ ἄξια τὰ ­παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς»· ποὺ ση­μαίνει ὅτι δὲν εἶναι ἄξια τὰ ὅσα πάσχουμε καὶ ὑποφέρουμε στὴν παροῦ­σα ζωὴ σὲ σύγκριση μὲ τὴ δόξα ποὺ πρό­κειται νὰ μᾶς ἀποκαλυφθεῖ γιὰ νὰ μᾶς δοθεῖ στὴ μέλλουσα ζωή (Ρωμ. η΄ 18). Ἂς δεχόμαστε λοιπὸν ὅσα ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς μὲ ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγαθὴ Πρόνοιά του κι ἂς κάνουμε ­ὑπομονή, διότι, ὅπως λέγει πά­λι ὁ ἴδιος ­θεόπνευστος Ἀπόστολος, «τὸ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ᾿ ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡ­­­μῖν»· δηλαδή, οἱ θλίψεις μας ποὺ γρήγορα περνοῦν καὶ εἶναι γι’ αὐτὸ ἐλαφρές, ἑτοιμάζουν σὲ ὑπερβολικὰ μεγάλο βαθμὸ αἰώνιο βάρος δόξας σὲ μᾶς (Β΄ Κορ. δ΄ 17).

❁ ❁ ❁

Ἀξίζει πράγματι νὰ μελετοῦμε συχνὰ τὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων, ὥστε οἱ ψυχές μας νὰ λαμβάνουν θάρρος, ἐνίσχυση καὶ πολλὴ πνευματικὴ ὠφέλεια. Καθὼς λοιπὸν ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Πάντων, εἶναι εὐκαιρία νὰ στρέψουμε τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας στοὺς ἥρωες αὐτοὺς τῆς πίστεως καὶ νὰ τοὺς παρακαλέσουμε νὰ πρεσβεύουν γιὰ ὅλους ἐμᾶς, ὥστε νὰ τοὺς μιμηθοῦμε στὴν ὑπομονὴ καὶ τὴ σταθερότητά τους καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ κληρονομήσουμε μαζί τους τὴν ἄ­­­φθαρτη δόξα καὶ χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ, τὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!

πηγή: ο Σωτήρ

Μιὰ Καλοσχεδιασμένη Συμφιλίωση (Ἀληθινή Ἱστορία)

Παναγια  Μαλεβή

      Ἡ Ἀλεξάνδρα καὶ ἡ Εἰρήνη ἦταν ἀ­­­χώριστες φίλες. Καθεμιά τους ἤξερε τὰ μυστικὰ τῆς ἄλλης καὶ δὲν τὸ εἶχαν καλὸ νὰ κλείσει ἡ μέρα τους χωρὶς ἕνα τηλεφώνημα μεταξύ τους γιὰ ὅλα καὶ γιὰ ὅλους.

    Ἔνιωθαν εὐτυχισμένες μὲ τὴ φιλία τους. Τὶς χαιρόντουσαν καὶ οἱ ­συγγενεῖς τους. Ἔλα ὅμως ποὺ ὑπάρχει καὶ ὁ ἐξαποδῶ καὶ φθόνησε τὴν ἄδολη φιλία τους κι ἔριξε τὸ δηλητήριό του ἀνάμεσά τους... Μιὰ ἀπρόσεκτη φράση ποὺ ξέ­φυγε ἀπὸ τὸ στόμα τῆς Εἰρήνης ­στάθηκε ἡ ἀφορ­μὴ νὰ γίνει θρύψαλα ἡ φιλία τους καὶ νὰ μὴ μιλιοῦνται εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια, καὶ νὰ ἀλλάζουν πεζοδρόμιο ὅ­­­­­­ταν κάπο­τε συναντιόντουσαν στὸ δρόμο τῆς ἀ­­­γορᾶς.

    Χόρευε ὁ Σατανᾶς μὲ τὰ δαιμόνιά του μὲ τὸ κατόρθωμά του.

    Πήγαιναν μάλιστα καὶ κοινωνοῦσαν Πάσχα καὶ Χριστούγεννα, κι ἂς ἦταν μαλωμένες μεταξύ τους.

    Μιὰ γειτόνισσα τῆς Εἰρήνης, ἡ Χαρά, ποὺ ἦταν πιστὴ χριστιανή, θεώρησε χρέος της νὰ βοηθήσει τὶς δύο γνωστές της πρώην φίλες.

    Ἔκανε τὴν προσευχή της κι ἕνα ἀπόγευμα τόλμησε καὶ ρώτησε τὴν Εἰρήνη, μὲ τὴν ὁποία εἶχαν καλὲς σχέσεις:

    -Εἰρήνη μου, τί γίνεται ἐκείνη ἡ φίλη σου ἡ Ἀλεξάνδρα; Ἀρρώστησε μήπως;

    -Οὔτε ξέρω, Χαρά μου, οὔτε καὶ μὲ ἐν­διαφέρει πλέον. Χώρισαν οἱ δρόμοι μας.

    -Ὤ συγγνώμην! Δὲν ἤθελα νὰ σὲ συγχίσω! Ἁπλὰ ἀπὸ ἐνδιαφέρον ρώτησα.

    -Εὐχαριστῶ πολύ. Ἀλλὰ μ' αὐτὴν τέρμα πλέον!

    -Καλά, Εἰρήνη μου! Ὅπως τὸ ἀποφάσισες. Καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἔχεις τοὺς λόγους σου! Εὔχομαι νὰ εἶσαι πάντα εἰρηνική, ὅπως λέει καὶ τὸ ὄνομά σου.

    -Εὐχαριστῶ πολύ, Χαρά. Κι ἐσένα ὁ Θεὸς νὰ σὲ ἔχει πάντα χαρούμενη, ὅπως εἶναι καὶ τὸ ὄνομά σου.

    Πέρασε καιρὸς ἀπὸ τότε καὶ ἡ ψυχρότητα ἀνάμεσα στὶς δυὸ παλιὲς φίλες συν­εχιζόταν. Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Χαρὰ προσ­ευχόταν καθημερινὰ καὶ παρακαλοῦσε τὸν Κύριο τῆς ἀγάπης νὰ μαλακώσει τὶς καρδιὲς τῶν δύο πρώην φιλενάδων.

    Καὶ ἡ θεόσταλτη εὐκαιρία δὲν ­ἄργησε νὰ παρουσιασθεῖ. Στὴ συνοικία τους ὑ­­­­­­πῆρχε ἕνας ἐκπολιτιστικὸς Σύλλογος, στὸν ὁποῖο πρόεδρος ἦταν ὁ Ἀρίστος, σύ­­­­ζυγος τῆς Χαρᾶς. Ὁ Σύλλογος αὐτὸς ὀρ­­γάνωσε τὶς μέρες ἐκεῖνες ἕνα προσκύνημα στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας τῆς Μαλεβῆ μὲ διανυκτέρευση στὴν Τρίπολη. Στὴν ἐκδρομὴ δήλωσαν καὶ ἔλαβαν μέρος καὶ ἡ Ἀλεξάνδρα καὶ ἡ Εἰρήνη, μὲ διαφορετικὲς βέβαια παρέες. Ὅταν ἑτοίμαζαν τὰ ζευγάρια ποὺ θὰ κοιμόντουσαν στὰ δωμάτια τοῦ ξενοδοχείου, ἡ Χαρὰ εἶπε στὸ σύζυγό της νὰ βάλει τὴν Ἀλεξάνδρα καὶ τὴν Εἰρήνη στὸ ἴδιο δωμάτιο.

    Ἀφοῦ πῆγαν καὶ προσκύνησαν μὲ εὐ­λά­βεια καὶ συγκίνηση τὴν μυροβλύζου­σα θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας τῆς Μαλεβῆς, κατέληξαν τὸ βράδυ σ' ἕνα μεγάλο ξενοδοχεῖο στὴν Τρίπολη. Ὁ Ἀρίστος διάβαζε τὰ ὀνόματα καὶ δύο - δύο οἱ ἐκδρομεῖς ἔπαιρναν τὰ κλειδιὰ ἀπὸ τὴ «ρεσεψιὸν» καὶ ἀνέβαιναν στὰ δωμάτιά τους. Τελευταῖες ἔμειναν ἡ Ἀλεξάνδρα μὲ τὴν Εἰρήνη, ποὺ διαμαρτύρονταν ἔντονα στὸν Ἀρίστο διότι τὶς ἔβγαλε ἀπὸ τὶς παρέες τους.

    -Ἔ, μιὰ βραδιὰ εἶναι αὐτή, εἶπε ἐκεῖνος. Θὰ κοιμηθεῖτε, καὶ ἀπὸ αὔριο πάλι ὅλοι μαζί! Καὶ ἀνέβηκε μὲ τὴ γυναίκα του στὸ δωμάτιό τους, καληνυχτίζοντάς τες.

    Τὸ κλειδὶ τοῦ δωματίου τους τὸ κρατοῦσε ἀκόμη στὸ χέρι του ὁ ὑπάλληλος τοῦ ξενοδοχείου.

    -Σᾶς παρακαλῶ, τοῦ εἶπε πρώτη ἡ Ἀλεξάνδρα, μήπως ὑπάρχει κανένα μονόκλινο; Ἔχω πρόβλημα.

    -Τὸ ἴδιο κι ἐγώ, πρόσθεσε ἡ Εἰρήνη, καὶ μάλιστα σοβαρό!

    -Ἂς εἶναι καὶ σὲ ὅποιον ἄλλο χῶρο! συμπλήρωσε ἡ πρώτη.

   -Λυποῦμαι, κυρίες μου! Δὲν ὑπάρχει τίποτε! Θὰ πᾶτε νὰ ἡσυχάσετε καὶ νὰ κοιμηθεῖτε ἐκεῖ ποὺ σᾶς ὅρισε ὁ ­ὑπεύθυνος τῆς ἐκδρομῆς σας. Ἄλλους χώρους γιὰ ὕπνο δὲν διαθέτουμε. Ὁρίστε τὸ κλειδὶ τοῦ δωματίου σας!

    Μπρὸς στὴ σταθερὴ καὶ ἀνυποχώρητη στάση τοῦ ὑπαλλήλου πῆραν τὸ κλειδί, μπῆκαν στὸ ἀσανσὲρ χωρὶς νὰ βλέπει ἡ μιὰ τὴν ἄλλη καὶ ἄνοιξαν τὸ δωμάτιό τους.

    Κι ἐκεῖ τοὺς περίμενε μιὰ ὡραία ἔκπληξη, ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ καρ­­­διὰ τῆς Χαρᾶς: μιὰ μεγάλη εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «ἀ­­­γαπᾶτε ἀλλήλους», ποὺ τὴν εἶχε στείλει ἐκείνη συστημένη μὲ «κούριερ» στὴ διεύθυνση τοῦ ξενοδοχείου γιὰ νὰ τοποθετηθεῖ στὸ δωμάτιο ποὺ θὰ ἔμεναν ἡ Ἀλεξάνδρα μὲ τὴν Εἰρήνη.

    Ὅταν εἶδε τὴν εἰκόνα ἡ Εἰρήνη, συγ­κλο­­νίστηκε· γονάτισε, τὴν ἀσπάστηκε καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια στράφηκε στὴν Ἀ­­­­λεξάνδρα καὶ τῆς εἶπε:

    -Ἀλέκα μου, ἐγὼ φταίω γιὰ ὅλα! Ἐγὼ δὲν σοῦ μίλησα καλὰ τότε καὶ χώρισαν οἱ δρόμοι μας. Συγχώρεσέ με, ἀδελφή μου!

    Καὶ σηκώθηκε καὶ τὴν φίλησε θερμά. Τὸ ἴδιο συγκινημένη καὶ μὲ δάκρυα νὰ αὐλακώνουν τὰ μάγουλά της τὴν φίλησε καὶ τὴν ἀγκάλιασε καὶ ἡ Ἀλεξάνδρα.

    -Ἂς τὰ ξεχάσουμε τώρα ὅλα αὐτά, εἶπε. Νὰ πατήσουμε τὸν διάβολο, τὸν πατέρα τοῦ μίσους. Ἐμεῖς ἀνήκουμε στὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης! Καὶ στὴν Παναγία μας!

    -Ναί, Ἀλέκα μου, στὸν Θεὸ τῆς συγγνώμης! Καὶ στὴ Θεοτόκο!

    Καὶ ὅλη τὴ νύχτα σχεδὸν δὲν ἔκλεισαν μάτι συζητώντας. Εἶχαν ἄλλωστε πολλὰ νὰ ποῦν. Μιὰ νέα περίοδος φιλίας ἄρχιζε πλέον, θεμελιωμένη στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

    Ὅταν τὶς εἶδε τὸ πρωὶ στὸ πρόγευμα ἡ Χαρὰ χαρούμενες καὶ γελαστὲς νὰ παίρνουν δίπλα - δίπλα τὸ πρωινό τους, δοξολογοῦσε μυστικὰ τὸν Κύριο τῆς ἀγάπης.

Πηγή:http://m.i-n-agioy-nikolaoy-toy-neoy.webnode.gr/news/mi%E1%BD%B0-kaloschediasmeni-symfiliosi-%28%E1%BC%80lithini-%E1%BC%B1storia%29/

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ,ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ , ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

 

Τη Δευτέρα 4 Μαρτίου 2019 είχαμε την ιδιαίτερη ευλογία και χαρά να επισκεφθεί το εντευκτήριό μας ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Αστέριος Χατζηνικολάου, προϊστάμενος της Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ», ο οποίος μας μίλησε με θέμα: «Η δυναμική του ανθρώπου στον Παράδεισο, στην Εκκλησία, στην Αιωνιότητα». Διευκρίνισε εξαρχής ότι ο άνθρωπος βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και ανάβαση προς τον Θεό. Σε αντίθεση με την στατική κατάσταση των ζώων, ο άνθρωπος συνεχώς εξελίσσεται, προοδεύει και αναδεικνύεται όταν προχωρεί προς την τελείωσή του. Αυτή η δυναμική συνείχε τον προπτωτικό άνθρωπο στον Παράσεισο, διέπει τον μεταπτωτικό άνθρωπο μέσα στην Εκκλησία και θα χαρακτηρίζει τον αναστημένο άνθρωπο στην Αιωνιότητα.

Η δυναμική του ανθρώπου στον Παράδεισο

Σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης, ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού. Το κατ’ εικόνα σημαίνει ότι, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ορατή δημιουργία, διαθέτει το νοερό και το αυτεξούσιο, έχει ψυχή, είναι λογικός και ελεύθερος, ενώ το καθ’ ομοίωσιν ότι έχει τη δυνατότητα και την τάση να μοιάσει στον Θεό και είναι προικισμένος με χάρη και αγιότητα, που πρέπει όμως να εξελιχθεί και να αυξηθεί. Το κατ’ εικόνα είναι δεδομένο και δεν το χάνει ποτέ, ακόμα κι όταν αμαρτάνει: «Εἰκών εἰμι, τῆς ἀῤῥήτου δόξης σου, εἰ καὶ στίγματα φέρω πταισμάτων» ψάλλουμε στη νεκρώσιμη ακολουθία.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, πλάστηκε από τον Θεό φύσει αναμάρτητος και θελήσει αυτεξούσιος, δηλαδή μπορούσε να αμαρτήσει, ωστόσο δεν είχε στη φύση του το να αμαρτάνει, μα στην προαίρεσή του. Η αμαρτία, υπ’ αυτό το πρίσμα, δεν έχει οντολογική, μα ηθική ύπαρξη, υπάρχει μόνο ως κατάσταση, χωρίς να έχει δημιουργηθεί από τον Θεό. Η δε δυναμική με την οποία προικίστηκε ο άνθρωπος είναι να φτάσει από το να μπορεί να μην αμαρτάνει στο να μην μπορεί να αμαρτήσει, όπως ο Θεός. Συνεπώς, δόθηκε η αναμαρτησία στον Παράδεισο ως δωρεά (αφού οι πρωτόπλαστοι δεν είχαν φυσική ροπή προς το κακό), αλλά με προοπτική τελείωσης.

Αυτή η προοπτική εκφράζεται μέσα από τρεις εκφάνσεις της πρόνοιας του Θεού. Πρώτον, η εντολή της νηστείας μέσα στον Παράδεισο τέθηκε ως γύμνασμα, ως αφορμή για αγώνα ώστε να παγιωθεί η αναμαρτησία.

Δεύτερον, ο άνθρωπος είχε στενή επαφή με τον Θεό, διδασκόταν από Αυτόν, δεχόταν αποκαλύψεις, προωθούνταν στο να σκέφτεται, να μιλά (καλούμενος να ονοματίσει τα υπόλοιπα κτιστά όντα). Όλα αυτά φανερώνουν έναν Θεό που φροντίζει για την εξέλιξη και την πρόοδο του πλάσματός του. Τρίτον, ο προπτωτικός άνθρωπος είχε με κάποια δουλειά να ασχοληθεί, έπρεπε κάπως να εργάζεται, όχι βέβαια με τον κόπο που καταβάλλουμε εμείς στην μεταπτωτική κατάσταση. Ο Παράδεισος, λοιπόν, δόθηκε από τον Θεό όχι ως ανάκτορο ανάπαυσης, μα ως σχολείο παιδαγωγίας.

Γιατί όμως ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να προοδεύει και δεν τον κατέστησε εξαρχής τέλειο; Διότι τότε ο έπαινος για την τελειότητα του πλάσματος θα ανήκε μόνο στον κατασκευαστή, ο οποίος για άλλη μια φορά εκδήλωσε την πανσοφία, τη δικαιοσύνη (με την έννοια ότι είναι δίκαιο να αμείψει το πλάσμα του, όταν αγωνίζεται) τη φιλανθρωπία Του, δωρίζοντας στον άνθρωπο το μεγαλείο του καθ’ ομοίωσιν. Δυστυχώς, ο άνθρωπος δεν αναγνώρισε τη σπουδαιότητα αυτού του μεγαλείου, δε σεβάστηκε τη θεία δωρεά με αποτέλεσμα από καθ’ ομοίωσιν Θεού να καλήξει καθ’ ομοίωσιν των αλόγων ζώων, κατά το ψαλμικό «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. μη΄13).

Η δυναμική του ανθρώπου στην Εκκλησία

Το θετικό, βέβαια, είναι ότι ο άνθρωπος επιδέχεται τη σωτηρία μέσω της μετανοίας, ενώ ο διάβολος δεν μπορεί να μετανοήσει, διότι γεννώντας ο ίδιος το κακό διέστρεψε τη φύση του, ενώ ο άνθρωπος έχει το «ελαφρυντικό» ότι παρασύρθηκε. Η καλλιέργεια της μετάνοιας και ο δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία μετά την έξοδο από τον Παράδεισο κατά την μεταπτωτική περίοδο εντοπίζονται στον χώρο της Εκκλησίας, στον οποίο ο άνθρωπος διατηρεί την τάση για βελτίωση, πρόοδο και εξέλιξη. Περνώντας, λοιπόν, στο δεύτερο τμήμα της ομιλίας του, ο π. Αστέριος ανέφερε ότι ο άνθρωπος εισέρχεται στην Εκκλησία με το Βάπτισμα, μετά το οποίο η ροπή προς την αμαρτία παραμένει ως φυσική ευπάθεια, αλλά πλέον δεν είναι ακατανίκητη. Η δυναμική που διαθέτει τώρα ο άνθρωπος είναι να αγωνίζεται ώστε να ξεπεράσει τα λείψανα της αμαρτίας. Βρισκόμαστε σε συνεχή εγρήγορση και αγώνα «μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ, ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, ἐν τῇ κυβείᾳ τῶν ἀνθρώπων, ἐν πανουργίᾳ πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης, ἀληθεύοντες δὲ ἐν ἀγάπῃ αὐξήσωμεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός» (Εφεσ. δ΄13-15). Η τελειότητα αναφέρεται στην αγιότερη ζωή, στη συνεχώς αυξανόμενη γνώση του Θεού. Η στατικότητα στην πνευματική ζωή οδηγεί σε οπισθοχώρηση, όπως επίσης και η κίνηση με μειωμένη ταχύτητα είναι επικίνδυνη.

Επομένως, καλούμαστε συνεχώς να πορευόμαστε σταθερά προς τα μπροστά, γνωρίζοντας ότι η τελειότητα δεν είναι πεπερασμένη. Με τα λόγια του αγίου Γρηγορίου Νύσσης: «επί δε της αρετής ένα παρά του αποστόλου τελειότητος όρον εμάθομεν, το μη έχειν αυτήν όρον». Ο άγιος τονίζει ότι η αρετή δεν έχει τέλος, λαμβάνοντας υπόψη τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «οὐχ ὅτι ἤδη ἔλαβον ἢ ἤδη τετελείωμαι, διώκω δὲ εἰ καὶ καταλάβω, ἐφ’ ᾧ καὶ κατελήφθην ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ ᾿Ιησοῦ. ἀδελφοί, ἐγὼ ἐμαυτὸν οὔπω λογίζομαι κατειληφέναι· ἓν δέ, τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. ὅσοι οὖν τέλειοι, τοῦτο φρονῶμεν·» (Φιλιπ. γ΄ 12-15). Η αρετή δηλαδή δεν τελειώνει ποτέ και αυτή ακριβώς είναι η ομορφιά του πνευματικού αγώνα, το ότι διαρκώς προσφέρεται η χαρά της άφιξης σε υψηλότερα επίπεδα και στόχους. Όσο αγωνίζεται κανείς να γίνει τέλειος, ήδη είναι!

Η δυναμική του ανθρώπου στην Αιωνιότητα

Στη συνέχεια ο π. Αστέριος πέρασε στο τρίτο τμήμα της ομιλίας επισημαίνοντας ότι μετά τον θάνατό μας και τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, μολονότι θα επέλθει η ανάπαυση, η χαρά, η άρρητη δόξα, αυτό δε σημαίνει ότι θα επικρατεί αδράνεια. Τουναντίον, η προοπτική της συνεχούς τελείωσης που διαθέταμε ως άνθρωποι μέσα στον χώρο της Εκκλησίας όσο βρισκόμασταν εν ζωή δεν χάνεται μετά θάνατον, απλώς αναπροσαρμόζεται με βάση τις συνθήκες της αιωνιότητας, για τις οποίες, ακριβώς επειδή δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα, λίγα μπορούμε να αναφέρουμε. Το πλέον βέβαιο είναι ότι δε θα αποτελεί κατάσταση στασιμότητας, μα δράσης και κίνησης: «ἀλλὰ ἔχεις ὀλίγα ὀνόματα ἐν Σάρδεσιν, ἃ οὐκ ἐμόλυναν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, καὶ περιπατήσουσι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν λευκοῖς» (Απ. γ΄ 4). Η επουράνια Βασιλεία, λοιπόν, συνιστά δημιουργική κίνηση προς τη γνώση και τη θέα του Θεού σε ένα αιώνιο παρόν: «αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾿Ιησοῦν Χριστόν.» (Ιωάν. ιζ΄ 3). Η γνώση αυτή του Θεού δεν είναι θεωρητική, μα εμπειρική: η βίωση της θείας χάριτος, η αίσθηση της αγάπης του Θεού και η συνειδητοποίηση των δωρεών Του. Αυτή δε η χάρη, κατά τον άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, είναι «δυναμοποιός προς την των μειζόνων κατάληψιν», δηλαδή μας ενισχύει ώστε να θέτουμε και να επιτυγχάνουμε ολοένα υψηλότερους στόχους, κάτι που δεν παύει να ισχύει στον χώρο της αιωνιότητας.

Κατακλείοντας τον λόγο του, ο π. Αστέριος υπογράμμισε ότι, δυστυχώς, η σύγχρονη κοσμική νοοτροπία παρουσιάζοντας τον άνθρωπο ως ένα όν λίγο εξυπνότερο από τον πίθηκο και όχι ως κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού πλασμένο, απεμπολώντας τη σωτηριολογική προοπτική της Εκκλησίας και εμφατικά αρνούμενη τη μετά θάνατον ζωή, αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο από την αναγνώριση των τριών αυτών επιπέδων δυναμικής που του επιδαψίλευσε ο Θεός από την άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία Του. Γι’ αυτό, λοιπόν, ας βρισκόμαστε σε συνεχή επαγρύπνηση και, κατά την ευχή του αγαπητού μας ομιλητή, ας δοξολογήσουμε τον Κύριο για την υψηλή προοπτική με την οποία μας προίκισε στον Παράδεισο, στην Εκκλησία και στην Αιωνιότητα και ας αγωνιστούμε σθεναρά να καλλιεργούμε αυτή την προοπτική, σεβόμενοι την τιμητική εντολή που Εκείνος μας έδωσε: να γίνουμε κατά χάριν Θεοί. Γένοιτο!

https://xfd.gr/ta-nea-mas/%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7-%cf%84%ce%b1-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82/apo-tin-omilia-tou-patros-xatzinikolaou/

ΘΕΟΛΟΓΙΑ 'Η ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ?- ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

    Ο κὺρ Κώστας συμπληρώνει ὀγδόντα τέσσερα χρόνια ζωῆς. Εἶναι ἄνθρωπος ποὺ καθημερινὰ ἀσχολεῖται μὲ ἀγροτικὲς δουλειὲς καὶ μὲ ἕνα μικρὸ καφενεδάκι στὸ ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Μάνης. Μὲ αὐτὰ συντηρεῖ τὴν ἑξαμελὴ οἰκογένειά του. 

Ὁ δεύτερος γυιός του, ὁ Ἀντώνης, τελειώνει τώρα τὸ Λύκειο. Θέλει νὰ σπουδάσει Θεολογία. Σὰν τ’ ἄκουσε ὁ κὺρ Κώστας, ἀγρίεψε καὶ θυμωμένος καθὼς ἦταν τοῦ εἶπε κοφτά: «Ἄσε τοὺς θεολόγους καὶ τοὺς παπάδες. Δὲν ἔχω χρήματα γιὰ χάσιμο. Θὰ πᾶς στὸ Πολυτεχνεῖο, ὅπως τό ’χουμε πεῖ πολλὲς φορές. Σύ, ἀριστοῦχος μαθητής, εἶσαι γιὰ μεγάλα πράγματα». 

 Ὁ λόγος του ἦταν τόσο κατηγορηματικὸς καὶ ἀπειλητικός, ποὺ ἔκανε τὸν γυιό του νὰ ὑποχωρήσει στὴν ἄγρια ἐπιμονὴ τοῦ πατέρα του. Μὲ τὴν καθημερινὴ συστηματικὴ μελέτη πέρασε σὲ μιὰ πολυτεχνικὴ σχολὴ στὴν Πάτρα. 

 Στὸ Πανεπιστήμιο συνδέθηκε μὲ μιὰ καλὴ παρέα φοιτητῶν, ποὺ παρακολουθοῦσαν χριστιανικὲς ὁμιλίες γιὰ φοιτητές. 

   Τὶς παρακολουθοῦσε ὅλες, ὅπως καὶ τὶς ἄλλες εὐκαιρίες ποὺ εἶχαν. Ἐκεῖ γνώρισε καὶ τὸν καλὸ Πνευματικό τους, ποὺ τοῦ συμπαραστάθηκε στὰ δύσκολα φοιτητικὰ χρόνια. Σὲ κάποια ἀπὸ τὶς ἐπικοινωνίες του ὁ Ἀντώνης εἶπε στὸν Πνευματικό του ὅτι δὲν τοῦ γεμίζουν τὴν ψυχὴ τὰ μαθήματα τοῦ Πολυτεχνείου καὶ ὅτι ἤθελε νὰ σπουδάσει Θεολογία. Ἡ ἀπειλητικὴ ὅμως ἐπιμονὴ τοῦ πατέρα του τὸν ἀνάγκασε νὰ στραφεῖ στὸ Πολυτεχνεῖο. Ὁ λευκασμένος λευίτης πόνεσε γιὰ τὴ στάση τοῦ πατέρα του, ἀλλὰ τοῦ συνέστησε νὰ τελειώσει τὴν πολυτεχνικὴ Σχολή του καὶ κατόπιν νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ λαχταρᾶ ἡ ψυχή του. 

   Ὁ κὺρ Κώστας κάθε φορὰ ποὺ πήγαινε ὁ γυιός του ὁ φοιτητὴς τοῦ Πολυτεχνείου στὸ χωριό, τὸν καμάρωνε. Μὲ καύχηση ἔλεγε στοὺς συγχωριανούς του ὅτι ὁ Ἀντώνης του σπουδάζει στὸ Πολυτεχνεῖο καὶ θὰ γίνει μεγάλος ἄνθρωπος. Θὰ βγάζει λεφτὰ πολλά. 

   Πέρασαν τὰ χρόνια καὶ ὁ Ἀντώνης, πτυχιοῦχος πλέον τοῦ Πολυτεχνείου καὶ τελειωμένος ἀπὸ τὶς στρατιωτικές του ὑποχρεώσεις, φεύγει νὰ ἐργαστεῖ στὴν Ἀθήνα. Μαζὶ μὲ τὴν ἐργασία του τελειώνει καὶ τὴ Θεολογία. Τώρα μὲ δυὸ πτυχία στὸ χέρι ὁ Ἀντώνης ἀφιερώνεται στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ σὲ λίγα χρόνια δέχεται τὴν πιὸ μεγάλη κλήση. Ἔτσι σὲ μιὰ ἐπίσκεψή του στὸ χωριό, καθὼς κουβέντιαζαν διάφορα θέματα, πῆρε τὸν λόγο ὁ Ἀντώνης καὶ μὲ πολὺ σεβασμὸ καὶ μὲ λόγια σεμνὰ καὶ μετρημένα εἶπε: 

 –Πατέρα, θέλω νὰ σᾶς ζητήσω μιὰ χάρη: νὰ μοῦ δώσεις τὴν εὐχή σου καὶ ἡ μητέρα τὴ δική της εὐχὴ γιὰ κάτι μεγάλο ποὺ μὲ καλεῖ ὁ Θεός. Θέλω μὲ ὅλο τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἀγάπη μου νὰ σᾶς πῶ ὅτι θὰ χειροτονηθῶ ἱερέας καὶ θὰ ἐργασθῶ ὡς ἱεροκήρυκας στὴ Μακεδονία. 

 –Παπὰς θὰ γίνεις; Τί μοῦ λές, παι δάκι μου! Γι’ αὐτὸ σπούδαζες τόσα χρόνια στὸ Πολυτεχνεῖο καὶ ξοδευόμασταν! Κάνε ὅ,τι θέλεις, μεγάλος εἶσαι πιά. Ἐγὼ καὶ ἡ μητέρα σου καὶ τὰ ἀδέλφια σου δὲν πρόκειται νά ’ρθοῦμε... 

   Τὴν παραμονὴ τῆς χειροτονίας στὸν Ἑσπερινὸ ἔγινε ἡ Μοναχικὴ Κουρὰ καὶ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ἡ χειροτονία του σὲ Διάκονο. 

Ἦταν σωστὸ πανηγύρι. Ὁ μεγάλος Μητροπολιτικὸς Ναὸς τῆς μακεδονικῆς πόλεως ἀσφυκτικὰ γεμάτος. Ὅλοι προσεύχονται γιὰ τὸν καινούργιο διάκονο καὶ ἱεροκήρυκα τῆς Ἐκκλησίας. Αἰσθητὴ ἡ ἀπουσία τῶν γονέων καὶ τῶν συγγενῶν τοῦ νέου κληρικοῦ. 

   Πέρασαν χρόνια. Ὁ κὺρ Κώστας τὸν τελευταῖο καιρὸ παραπονεῖται γιὰ δυνατοὺς πόνους στὰ κόκκαλά του. Μόλις τό ’μαθε ὁ γυιός του, φρόντισε, ὥστε νὰ εἰσαχθεῖ σὲ Νοσοκομεῖο τῆς Ἀθήνας. Ξημεροβραδιάζεται δίπλα του. Ἡ διάγνωση ξεκάθαρη: καρκίνος προχωρημένος κατατρώει τὰ κόκκαλά του. 

   Ἡ εὐλαβὴς προϊσταμένη μὲ μητρικὴ στοργὴ τὸν περιποιεῖται. Ἡ εὐγένειά της, ἡ ἀγάπη της σκλάβωσε τὸν κὺρ Κώστα, ποὺ συνεχῶς βαραίνει.  

–Κὺρ Κώστα, νὰ φροντίσω νὰ ἔρθει ὁ ἱερέας τοῦ Νοσοκομείου νὰ τὰ πεῖτε λίγο καὶ νὰ κοινωνήσεις; 

 –Ἀδελφή, ἐγὼ ἔχω νὰ κοινωνήσω περίπου ἑβδομήντα χρόνια, ἀπὸ τότε ποὺ ἤμουν δεκατεσσάρων ἐτῶν. Οὔτε ποτὲ ἔχω ἐξομολογηθεῖ. Ἄφησέ με νὰ τὸ σκεφθῶ... 

     Ὁ πόνος εἶναι ἀβάσταχτος. Τρυπᾶ τὰ κόκκαλά του. Σκέφτεται πῶς ἦταν καὶ πῶς κατάντησε, νὰ μὴν μπορεῖ οὔτε νὰ αὐτοεξυπηρετηθεῖ. «Ἤμουν ἀετὸς ποὺ πέταγα, πουλὶ ποὺ κελαϊδοῦσα, καὶ τώρα... τώρα οὔτε κουκουβάγια», μουρμούριζε. Κείνη τὴν ὥρα μπῆκε ἡ ἀδελφὴ μὲ τὴν προϊσταμένη. 

 –Κύριε Κώστα, ἔχουμε νοσηλεία, περιμένω καὶ μιὰ ἀπάντησή σου. 

 –Ἐφόσον τὸ λὲς ἐσύ, νά ’ρθει ὁ παπὰς τοῦ Νοσοκομείου. 

 Σὲ λίγη ὥρα πράγματι φάνηκε καὶ ὁ ἱερέας. Πλησίασε τὸν ἄρρωστο καὶ μὲ πολλὴ ἀγάπη, ὅπως συνήθιζε, τοῦ μίλησε: 

 –Κύριε Κώστα, ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς ἀληθινὸς Σωτήρας καὶ Λυτρωτής μας. Ὅλους μᾶς ἀγαπᾶ καὶ θέλει οἱ ἄνθρωποι νὰ σωθοῦν. Μήπως σὲ βαραίνει κάτι, γιὰ νὰ διαβάσουμε καὶ μιὰ εὐχὴ συγχωρητικὴ πρὶν κοινωνήσεις; 

 Ἄνοιξε τὴν καρδιά του ὁ ἄλλοτε σκληρὸς Μανιάτης καὶ μὲ εἰλικρίνεια καὶ συντριβὴ ἐξομολογήθηκε καὶ κατόπιν κοινώνησε... Ὅταν ὁ γυιός του μπῆκε στὸν θάλαμο, ξαφνιάστηκε. Πρώτη φορὰ ἔβλεπε τὸν πατέρα του τόσο ἤρεμο, εἰρηνικὸ καὶ μὲ πρόσωπο γαληνεμένο, καὶ πρώτη φορὰ μιλοῦσε μαλακωμένα στὸ παιδί του. 

 –Παιδί μου, ἡ θεία Κοινωνία ἔγινε φάρμακο γιὰ μένα. Εἶχα νὰ ἐξομολογηθῶ καὶ νὰ κοινωνήσω ἀπὸ τὰ δεκατέσσερά μου χρόνια. 

 Τοῦ εἶπε καὶ ἄλλα πολλά... Σὲ λίγες μέρες ὁ κὺρ Κώστας ἔφυγε γιὰ τὸν οὐρανὸ ἕτοιμος. Ἡ μητέρα του, γερόντισσα πλέον, συνεχῶς ζητᾶ ἀπὸ τὸν κληρικὸ γυιό της τὴν εὐχή του, τοῦ φιλᾶ τὸ χέρι καὶ ζητᾶ νὰ τὴν συγχωρήσει καὶ αὐτὴν καὶ τὸν πατέρα του γιὰ ὅσα ἀπὸ ἄγνοια τοῦ ἔκαμαν. 

 Κι ἐκεῖνος γεμάτος εὐγνωμοσύνη δοξάζει τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ, τὸν Λυτρωτή μας, γιὰ τὸ θαῦμα ποὺ ἔκαμε στὴν οἰκογένειά του. 

Τὸ λέει πολλὲς φορὲς καὶ στὰ κηρύγματά του αὐτὸ ποὺ ἔζησε μὲ τοὺς δικούς του: Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ ἐλεεῖ. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ ἐλεεῖ ΟΣΩΤΗΡ2066

«Επεσκέψατο ημάς, εξ ύψους ο Σωτήρ ημών…».

Όταν ένα σπουδαίο πρόσωπο κάνει επίσκεψη στον τόπο μας και την επίσκεψη του αυτή την προαναγγέλλουν τα μέσα της ενημερώσεως με συνεχείς αναφορές στο πρόσωπό του, στην αξία του, στη χαρισματική μορφή του, στο αξιοθαύμαστο και ευεργετικό έργο του, τότε αυτή η επίσκεψη δημιουργεί ένα παλλαϊκό συναγερμό. Δημιουργεί ένα ενδιαφέρον ειλικρινές και μια δικαιολογημένη περιέργεια, να ιδούμε αυτό το πρόσωπο, να ακούσουμε τον λόγο του, να βιώσουμε έστω για λίγες στιγμές κάποια ιδιαίτερα γεγονότα, που συνδέονται με αυτή την προσωπικότητα και τελικά να μάθουμε ποιος είναι ο επισκέπτης και τι καλό θα κάνει σε μας και στον τόπο μας.

Αν όλα αυτά συμβαίνουν για κάποιο σπουδαίο πρόσωπο, είναι φυσικό το ενδιαφέρον μας να κορυφώνεται με την επίσκεψη στη γη μας ενός μοναδικού και ασύγκριτου προσώπου, Εκείνου που αποτελεί το Α και το Ω, που είναι το σαρκωμένο δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, Εκείνου που είναι για τον καθένα μας ο Ευεργέτης και Λυτρωτής του. Εκείνου που είναι «ο θαυμαστός σύμβουλος, ο ισχυρός Θεός, ο άρχοντας της ειρήνης, ο πατήρ του μέλλοντος αιώνος», Εκείνου που έσπειρε τα άστρα και τους γαλαξίες στον ουρανό, που φύτεψε τα λουλούδια στη γη, που κυβερνά με σοφία το σύμπαν.

Ημέρα μεγάλη είναι η Γέννησή Του στην πολυστένακτη γη. Νύχτα Αγια είναι ο χρόνος της ενσάρκου παρουσίας Του στην χρεοκοπημένη ανθρωπότητα. Ανατολή του θειου φωτός η εμφάνισή Του στον κόσμο. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης σηματοδοτεί με την επίσκεψή του στη γη, μια καινούργια πορεία, για τον άνθρωπο, που ήταν ανίκανος να την βρει μακριά από τον Θεάνθρωπο, στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις.

Όλα τα ονόματα που ανθρώπινα προσδιορίζουν το Πανάγιο Πρόσωπό Του, την απερίγραπτη αγάπη Του και την απύθμενη μακροθυμία Του, είναι γλυκύτατα, ελκυστικά, ευχάριστα και στο άκουσμά τους.

Εκείνο όμως που περισσότερο ενδιαφέρει όλους μας, εκείνο που μας γεμίζει με ελπίδα και παρηγορεί την ταλαίπωρη ψυχή μας είναι το όνομα «Σωτήρ».

Έτσι τον ονόμασαν οι ουράνιοι ψαλμωδοί την νύχτα της Γεννήσεως, όταν πλησίασαν τους εκστατικούς ποιμένες. «Ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ». Έτσι τον περιγράφει και ο εμπνευσμένος υμνογράφος της Εκκλησίας «Επεσκέψατο ημάς, εξ ύψους ο Σωτήρ ημών».

Με κίνητρο και μέσο την άπειρη αγάπη του, για την λύτρωση μας «έκλινε ουρανούς και κατέβη». Με στόχο την πνευματική μας αναγέννηση και την ψυχική μας σωτηρία «σήμερον γεννάται εκ Παρθένου». Προσλαμβάνει την σάρκα μας για να την Αγιάσει.

Έκθαμβος από το μεγαλείο της θεϊκής αγάπης ο άγιος Γρήγορος ο Θεολόγος αναφωνεί «Αυτός που πλουτίζει τους πάντες γίνεται φτωχός. Αυτός που έχει απόλυτη πληρότητα, αδειάζει. Αλήθεια τι πλούσια αγαθότητα!».

Περιπλανιέται και ταλαιπωρείται εδώ στην γη ψάχνοντας για το χαμένο πρόβατο αναζητώντας εμένα τον Αμαρτωλό και εσένα τον συναμαρτωλό, για να μας οδηγήσει στην σωτήρια μάνδρα, που είναι η Εκκλησία Του. Περπάτησε και περπατά μύριους δρόμους και επινόησε ποικίλους τρόπους για να μας συναντήσει και να μας σώσει. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας όλους τους δρόμους μιας πόλεως, ενός χωριού. Ξέρει τους μεγάλους δρόμους και τα στενά σοκάκια. Ξέρει τους καθαρούς και τους βρώμικους. Όλους τους έχει περπατήσει ψάχνοντας να μας βρει.

Αυτή η αναζήτηση, που συγκινεί βαθιά τις καρδιές των Αγίων συγκλόνισε και την ψυχή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου, ώστε σε μια βαθυστόχαστη ομιλία του βάζει στο άγιο στόμα του Κυρίου μας τούτα τα αξιοπρόσεκτα λόγια: «Εγώ για χάρη σου έγινα φτωχός και αλήτης (με την αρχαία έννοια της λέξεως που σημαίνει περιπλανώμενος). Για χάρη σου ανέβηκα στο σταυρό και έφθασα και στον τάφο. Επάνω στον ουρανό παρακαλώ για σένα ως πρεσβευτής τον Πατέρα. Συ είσαι για μένα το παν. Και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος. Τι περισσότερο θέλεις; Γιατί αποστρέφεσαι αυτόν, που έτσι σ” αγαπά;».

Αδελφοί μου, αυτό είναι το νόημα της μεγάλης γιορτής των Χριστουγέννων. Ο ουράνιος επισκέπτης κάνει την παρουσία Του στη γη για να πραγματοποιηθεί η άνοδος μας στον ουρανό. «Τον άνω κάτω δι οικονομίαν και τον κάτω άνω δια φιλανθρωπίαν». Κατεβαίνει στη γη για να μας επαναφέρει στην χαρά και στην πληρότητα της δικής Του αγάπης. Και αυτό δεν επιτυγχάνεται μόνο με την δική Του θέληση. Είναι αναγκαία και η δική μας επιθυμία γιατί μας έχει χαρίσει την πολύτιμη ελευθερία, η οποία και δίδει την άξια στην κάθε καλή πράξη μας.

Σήμερα σ” ένα κρίσιμο χρονικό ορόσημο, που πραγματοποιείται μια ολέθρια κίνηση, από τον Θεό στον ανθρωπόθεο, με αποτέλεσμα να θεοποιείται η εξυπνάδα και να γίνεται αποδεκτή η πονηριά, να θαυμάζονται τα χρυσά πόδια και η σιδερένια γροθιά, να επιδιώκεται η ηδονή και το χρήμα, να επικρατεί η τεμπελιά και η αδιαφορία, να καλλιεργείται η σκληρότητα και να θεωρείται αδυναμία, η αγάπη, η ευσπλαχνία και η συγχωρητικότητα, σήμερα είναι ανάγκη επιστροφής μας κοντά στο Θεό, γιατί «Εκείνος για μας είναι και Πατέρας και Μητέρα και δάσκαλος και τροφή και ένδυμα και οικία και τα πάντα», για να επαναλάβω μια άλλη αξιοθαύμαστη κηρυκτική πρόταση του Ιερού Χρυσοστόμου.

Ολόψυχα εύχομαι για όλους μας, μια τέτοια λυτρωτική κίνηση, που θα μας φέρει στην αγκαλιά του Θεού και θα μας ξαναδώσει την ομορφιά που μας ανήκει, για να γίνουμε αυτό που ήμαστε στην αρχή, για να ζήσουμε ευτυχισμένοι και χαρούμενοι σ΄ όλη την διάρκεια της επιγειας ζωης. 

+ Ο Μονεμβασίας και Σπάρτης ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

Περ.Οσιος Νικων Αρ.140

1 + 1= 2 Η ΠΙΟ ΑΠΛΗ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ

Ἡ πιὸ ἁπλὴ ἀριθμητικὴ πράξη: ἕνα καὶ ἕνα κάνουν δύο. 
 Ἡ πιὸ ἀποτελεσματικὴ ἐνέργεια. Μὲ μία ἁπλὴ πρόσθεση ἔχουμε διπλασιασμὸ τοῦ ἀρχικοῦ ἀριθμοῦ. Τὸ ἕνα γίνεται δύο. Τὰ δέκα γίνονται εἴκοσι. Τὰ ἑκατὸ διακόσια. 
Οἱ λίγοι γί­νονται πολλοὶ καὶ οἱ πολλοὶ περισσότεροι, ἂν ὁ καθένας μας προσθέσει ἄλλον ἕνα. 
Ναί! Μόνο ἕναν ὁ καθένας. Μόνο αὐτὸ τὸ λίγο ἂν κάνουμε ὅλοι, θὰ γίνουμε διπλάσιοι. Αὐτὸ ἦταν τὸ σύνθημα ποὺ δονοῦσε τὶς καρ­διὲς τῶν πρώτων Χριστιανῶν: «Εἷς πρὸς ἕνα εἰς Χριστόν». 
Ὁ καθένας νὰ φέρει ἕναν ἀκόμη στὸ Χριστό. Ὁ καθένας νὰ αἰσθανθεῖ τὸ χρέος νὰ ὁδηγήσει ἕναν ἀκόμη στὴν Πίστη, νὰ κάνει ἕναν ἐπιπλέον Χριστιανό. 
 Ἔτσι προχώρησε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία τῶν δώδεκα Ἀποστόλων. Μιὰ μικρὴ ὁμάδα ἦταν. Λίγοι ἁπλοὶ ψαράδες. Ποὺ ἁπλώ­θηκαν σ᾿ ὅλη τὴν Οἰκουμένη, καὶ γέμισαν ὅλο τὰ Ἱεροσόλυμα. Μίλησε καὶ σ᾿ ἕνα μό­νο ἄνθρωπο· ἀνέπτυξε σπουδαιότατες ἀλήθειες στὸ Νικόδημο, τὸν νυκτερινὸ μαθητή, καὶ ἄλλη φορὰ στὴ Σαμαρείτι­δα. Τὴν ἀξία τοῦ ἑνὸς τὴν ὑπογράμμισε καὶ μὲ τὴν Παραβολὴ τοῦ ἀπολωλότος προβάτου, ὅπου παρουσίασε τὸν Ἑαυτό Του νὰ ἀφήνει τὰ ἐνενήντα ἐννέα πρό­βατα γιὰ νὰ βρεῖ καὶ νὰ σώσει τὸ ἕνα, τὸ ἀπολωλός. 
 Ὁ ἅγιος ἀδελφόθεος Ἰάκωβος λέει ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἐπέστρεψε ἕναν ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὴν πλάνη στὴν ὁποία βάδιζε, «σώ­σει ψυχὴν ἐκ θανάτου», θὰ σώσει μιὰ ἀθάνατη καὶ πολύτιμη ψυχὴ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ καὶ αἰώνιο θάνατο (ε´ 20). Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θέλοντας νὰ ὑπογραμμίσει τὴν ἀξία τῆς μιᾶς ψυχῆς, λέει: Καὶ ἂν δώσεις στοὺς φτωχοὺς μύρια χρήματα, «οὐδὲν τοι­οῦτον ἐργάσῃ, οἷον ὁ μίαν ψυχὴν ἐπι­στρέφων». Καὶ ἡ πιὸ μεγάλη ἐλεημοσύ­νη σὲ πολλοὺς φτωχοὺς δὲν συγκρίνεται μὲ τὴ σωτηρία μιᾶς ψυχῆς. Προτρέπει ὁ ἱερὸς Πατὴρ τὸν καθένα μας: Μή, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖς νὰ σώσεις τὴν οἰκουμέ­νη, περιφρονήσεις καὶ τοὺς λίγους. Καὶ ἂν δὲν μπορέσεις τοὺς ἑκατό, φρόντισε τοὺς δέκα. Καὶ ἂν δὲν μπορέσεις τοὺς δέκα, οὔτε τοὺς πέντε νὰ καταφρονή­σεις. Καὶ ἂν πέντε δὲν μπορέσεις, τὸν ἕνα μὴν περιφρονήσεις. Καὶ ἂν τὸν ἕνα δὲν μπορέσεις, οὔτε τότε νὰ ἀθυμήσεις.
 Ὁ Θεὸς δὲν ὁρίζει τοὺς στεφάνους ἀνά­λογα μὲ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν κατορθου­μένων, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὴ διάθεση τῶν κατορθούντων (βλ. PG 61, 29­30). Προσπάθεια ἑπομένως. Προσπάθεια, ἔστω γιὰ τὸν ἕναν. Κανεὶς νὰ μὴ φθάσει στὸ Θεὸ μόνος του. Ὁ καθένας τουλάχι­ στον μ᾿ ἄλλον ἕνα. Βλέπουμε γύρω μας νὰ καταρρέουν τὰ πάντα. Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς Πίστεως ἢ καὶ ἡ ἐναντίον της ἀπροκάλυπτη πο­λεμική, ἡ εὐρεία καὶ ἀνεμπόδιστη διάδο­ ση ἀθεϊστικῶν ἰδεῶν καὶ ἡ συντονισμέ­ νη προσπάθεια γιὰ μιὰ ἄθεη Παιδεία, ἡ γενικὴ ἐπικράτηση τοῦ κοσμικοῦ φρονή­ματος καὶ ἡ ἠθικὴ παραλυσία, ἡ διάλυ­ση τῆς οἰκογένειας, ἡ ἐξώθηση τῶν νέ­ ων στὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴ διαστροφή, ἔχουν ἀλλάξει τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν εἰκόνα τῆς Πατρίδας μας. Ἡ ἀνάγκη νὰ κρατήσουμε τὶς αἰωνόβιες Παραδόσεις μας καὶ τὴν πατροπαράδο­τη Πίστη εἶναι προφανής. Οἱ ἀρνητικὲς ἐξωτερικὲς συνθῆκες ἂς μὴ μᾶς ἀπογο­ητεύουν. Μᾶλλον νὰ αὐξάνουν τὸν ζῆλο καὶ τὸν πόθο νὰ ὁμολογοῦμε τὸ ὄνο­μα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὸ περιβάλλον μας καὶ νὰ καλοῦμε ὅσους μποροῦμε, νὰ ἐπιστρέφουν σ᾿ Ἐκεῖνον, ποὺ μόνος μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ κάθε κίνδυνο καὶ συμφορὰ καὶ νὰ ἱκανοποιήσει ὅλους τοὺς βαθεῖς καὶ ἀσίγαστους πόθους τῆς ψυχῆς μας. Νὰ μένουμε ἐμεῖς σταθεροὶ στὴν Πίστη. Καὶ νὰ καλοῦμε καὶ ἄλλους. Ὁ καθένας ἔστω ἕναν. Τρόποι ὑπάρχουν πολλοί. Καὶ τὸ Περι­οδικὸ ποὺ κρατᾶς στὰ χέρια σου ὁμολο­γεῖ ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες τὴν Πίστη τοῦ Χριστοῦ, κηρύττει ἀνόθευτο τὸν λόγο Του, προβάλλει τὴν αἰώνια ἀλήθεια Του, ποὺ φωτίζει τὸν ἄνθρωπο, παρηγορεῖ τὴν ψυχή του, ἐνισχύει τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς του καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία. Νὰ τὸ μελετοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ πνεῦμα μαθητείας ὁ καθένας. Καὶ νὰ προσπαθήσουμε νὰ τὸ προσφέρουμε τουλάχιστον σ᾿ ἕναν ἀκόμη συνάνθρω­πό μας. Νὰ περάσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἕνα ἀκόμη τουλάχιστον σπίτι, σὲ μιὰ ἐπιπλέον οἰκογένεια. Μιὰ τέτοια ἁπλὴ προσπάθεια ἂν κά­νουμε σ᾿ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καὶ δύσκολη ἐποχή, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι θαυμα­στό. Πολλοί, πάρα πολλοί, διπλάσιοι ἀπ᾿ ὅσοι τώρα εἴμαστε, θά μελετήσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ στηριχθοῦν. Θὰ πάρουν θάρρος καὶ θὰ ὠφεληθοῦν. Ἀρκεῖ ὁ καθένας μας νὰ αἰσθανθεῖ τὴν εὐθύνη του γιὰ τὸν πλησίον. Ὁ καθένας ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ὁ καθένας σ᾿ ἄλλον ἕναν. 1+1.
ΠΕΡ. ''Ο ΣΩΤΗΡ''2164

Ἕνας Κύριος, μία Ἐκκλησία, ἕνα Εὐαγγέλιο.

      Τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ σωτηρία ποὺ δίνει αὐτὴ στοὺς πιστούς. - Πάντοτε λοιπόν, ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὴ σωτηρία ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, ἀπαραίτητα πρέπει νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὴν ἀλήθεια ὅτι αὐτὴ ἡ σωτηρία βιώνεται καὶ ἐπιτυγχάνεται μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Πρωτίστως, πιστεύουμε καὶ ὁμολογοῦμε, ὅπως λέγει καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὅτι «δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἀλλοῦ ἡ σωτηρία, οὔτε ὑπάρχει ὄνομα τὸ δεδομένο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὸ ὁποῖο σωζόμαστε, παρὰ μόνο τὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» (Πράξ. δ΄ 12). Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ὁμολογοῦμε εὐθαρσῶς ὅτι μόνο διὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σώζεται ὁ ἄνθρωπος. «Ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία», λέγει ὁ ἅγιος Κυπριανός, Ἐπίσκοπος Καρθαγένης. Αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ διακηρύσσεται σὲ ὅλους τοὺς τόνους, διότι πολλοὶ λέγουν ὅτι πιστεύουν στὸ Χριστὸ καὶ «θρησκεύουν» μὲ ἕνα δικό τους ἰδιαίτερο τρόπο. Ἀναπτύσσουν μία ἰδιόρρυθμη σχέση μὲ τὸν Κύριο, συναισθηματική, φιλοσοφική, ἐθιμοτυπική, λαϊκὴ καὶ ἀφήνουν στὴν ἄκρη καὶ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Ξεχνοῦν τὴ θεία ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι «ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰω. ιδ΄ [14] 6). Ἑρμηνεύουν τὸ ἅγιο παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἰδεολογία τους… Προσαρμόζουν «στὰ μέτρα τους» τὶς ἅγιες ἐντολὲς τοῦ 
Χριστοῦ καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι ἔχουν ἐξασφαλισμένη τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Γνωρίζουμε ὅλοι ὅτι «ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο», ὅπως λέγει καὶ ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (α΄ 17). Αὐτὴ ὅμως ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βρίσκεται μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ ἡ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου ἐπαναπαύεται πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα τῶν Ὀρθοδόξων Ναῶν. Δὲν μπορεῖ ἑπομένως νὰ ζεῖ κάποιος ἐκτὸς Ἐκκλησίας – ἐν γνώσει του καὶ μὲ ἐπιλογή του – καὶ νὰ σωθεῖ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Κιβωτὸς τῆς Σωτηρίας. Μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βιώνει κά- ποιος τὸ Μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, ἀκολουθεῖ τὰ ἴχνη Του, ἐφαρμόζει τὶς ἐντολές Του, κατανοεῖ τὸν λόγο Του, καθαί- ρεται ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του, κληρονομεῖ τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. 
      Αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Κιβωτὸς τῆς Σωτηρίας, ποὺ χορηγεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ θεῖα δωρήματα, εἶναι μετὰ πάσης βεβαιότητος ἡ Ὀρθόδοξη. Δὲν ὑπάρχουν πολλὲς Ἐκκλησίες, ὅπως καὶ δὲν ὑπάρχουν πολλοὶ «Χριστοί», πολλὲς Κεφαλές, πολλὰ Εὐαγγέλια. «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα», λέγει ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφ. δ΄ 5). Οἱ λεγόμενες καταχρηστικὰ καὶ τεχνικὰ “Ἐκκλησίες” εἶναι αἱρέσεις καὶ ἀνθρώπινες ἀπόψεις, ποὺ ἀπὸ τὸ ὅλο Εὐαγγέλιο διάλεξαν καὶ ἀπομόνωσαν ἕνα μέρος, ἕνα ἀπόσπασμα ἢ νό- θευσαν καὶ ἀλλοίωσαν τὸ ὄλο μὲ παρερμηνεῖες. Βασικὴ ἀσφαλῶς προϋπόθεση γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ πίστη. Τί εἶναι ὅμως αὐτὴ ἡ πίστη; Εἶναι σχέση ἐμπιστοσύνης, ἀγάπης καὶ ἀκολουθίας τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ἀποδοχὴ τῶν θείων ἀληθειῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ ὑπακοὴ στὶς ἅγιες ἐντολές Του. Αὐτὸς ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ἀσφαλῶς δὲν θὰ πέσει ἔξω. Ἔχει ἐκτὸς ἀπὸ τὴ θεωρητικὴ πίστη καὶ τὴν ἔμπρακτη καθημερινὴ ἐφαρμογή. Ἡ ἀλήθεια δηλαδὴ τῆς πίστεως συνοδεύεται ἀπὸ τὴ Μυστηριακὴ ζωὴ καὶ τὸν προσωπικὸ ἀγώνα καὶ ἁγιασμό. Ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ γνωρίζουμε ὅτι ἡ Μυστηριακὴ ζωὴ καὶ ἡ εἴσοδος στὴν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζουν μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ εἶπε στοὺς ἁγίους Μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους: «πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ Εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται» (Μάρκ. ις΄ [16] 15­16).
     Ἂς δοξάσουμε λοιπὸν τὸν Ἅγιο Θεό, ὁ Ὁποῖος εὐδόκησε διὰ τῶν γονέων μας καὶ τῶν ἀναδόχων μας νὰ μᾶς κάνει μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του. Ἂς κρατήσουμε τὴν Πίστη τοῦ Εὐαγγελίου ἀναλλοίωτη στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας καὶ ἄς μείνουμε ἑνωμένοι μὲ τὸν Ἀρχηγὸ καὶ Τελειωτὴ τῆς Πίστεώς μας Ἰησοῦ Χριστὸ μέχρι τῆς ἐσχάτης ἀναπνοῆς μας.
ΠΕΡ.''Ο ΣΩΤΗΡ''2163