Πέντε φωτεινοὶ φάροι τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παιδείας ἐπὶ Τουρκοκρατίας

 Χολέβας Κωνσταντῖνος

Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

Γιὰ νὰ τιμήσουμε  τὴ Μεγάλη Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε αὐτοὺς ποὺ προετοίμασαν τὸ ἔδαφος διαφυλάσσοντας τὴ Χριστιανικὴ Πίστη, τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἐπιλέγω πέντε φωτεινοὺς φάρους, οἱ ὁποῖοι φώτισαν τὸ Γένος κατὰ τὰ σκοτεινὰ χρόνια τῆς δουλείας.

Ἅγιος Δαμασκηνός Στουδίτης

Στὸν χειμαζόμενο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση Ἑλληνισμὸ, ἔστειλε ἡ Θεία Πρόνοια μία μεγάλη μορφὴ κατὰ τὸν 16ο αἰώνα. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἅγιο Δαμασκηνὸ Στουδίτη, τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ στὶς 27 Νοεμβρίου. Κληρικός, λόγιος,  μαχητικὸς Ὀρθόδοξος, συγγραφεὺς θαυμαστῶν βιβλίων, σοφός, σεμνὸς καὶ ἀσκητικός, ὁ Δαμασκηνὸς ὑπῆρξε ἄριστος Ποιμενάρχης στὶς δυὸ Ἐπισκοπὲς, ὅπου τὸν ἀπέστειλε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Πρῶτα στὴν Ἐπισκοπὴ Λητὴς καὶ Ρεντίνης (σημερινὴ Μητρόπολη Λαγκαδά) καὶ στὴ συνέχεια στὴν Μητρόπολη Ναυπάκτου καὶ Ἄρτης, ὅπως ὀνομαζόταν τότε.

Ὁ Δαμασκηνὸς γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη μᾶλλον τὸ 1520. Σπούδασε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ εἶχε δάσκαλο τὸν διάσημο στὴν ἐποχὴ τοῦ Θεοφάνη Ἐλεαβοῦλκο Νοταρᾶ. Συνδέθηκε μὲ τὴν ἱστορικὴ Μονὴ Στουδίου, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκε Στουδίτης. Συνεργάσθηκε στενὰ μὲ σπουδαίους Πατριάρχες, ὅπως ὁ Μητροφάνης, ὁ Ἰωάσαφ Β΄ ὁ Μεγαλοπρεπὴς  καὶ ὁ Ἱερεμίας ὁ Τρανός. Ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Λητὴς καὶ Ρεντίνης τὸ 1560 καὶ ἡ χειροτονία του ἔγινε στὴ Θεσσαλονίκη καὶ μάλιστα στὸν γνωστὸ Ναὸ τῆς Ροτόντας, σήμερα Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Λόγω τῆς Τουρκοκρατίας, ὁ Μητροπολιτικὸς Ναὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης εἶχε μετατραπεῖ σὲ τζαμὶ καὶ γιὰ ἕνα διάστημα ὡς Μητροπολιτικὸς Ναὸς ἐχρησίμευσε ἡ Ροτόντα, γνωστὴ τότε ὡς Ναὸς τῶν Ἀρχαγγέλων.

Ὁ Δαμασκηνὸς ὑπῆρξε πραγματικὸς δάσκαλος τοῦ ὑποδούλου Γένους. Ὁ 16ος αἰώνας ἦταν μία σκοτεινὴ περίοδος, μὲ διώξεις τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς δυνάστες, ἐξισλαμισμούς,  ταπεινώσεις, ἀπαγορεύσεις καὶ ἄλλα δεινά. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀγωνίσθηκε νὰ διατηρήσει ὄχι μόνον τὴν Πίστη, ἀλλὰ καὶ τὴ γλώσσα καὶ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα. Ὅποιος ἐξισλαμιζόταν, ἔλεγαν ὅτι τούρκεψε. Μὲ ἁπλὰ λόγια: Ὅποιος χανόταν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία χανόταν καὶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Ὁ Δαμασκηνὸς εἶχε πλήρη συνείδηση τῶν δυσκολιῶν καὶ τῶν εὐθυνῶν. Ἔδωσε βάρος στὴ Χριστιανικὴ καὶ στὴν ἑλληνοπρεπῆ παιδεία.

Τὸ πιὸ διάσημο καὶ πολυδιαβασμένο ἔργο του ἐγράφη ὅταν ὁ Δαμασκηνὸς ἦταν ἁπλὸς ὑποδιάκονος. Ἔχει τὸν τίτλο: «Θησαυρὸς Δαμασκηνοῦ τοῦ ὑποδιακόνου καὶ Στουδίτου τοῦ Θεσσαλονικέως, μετὰ τῆς προσθήκης ἐν τῷ τέλει καὶ ἑτέρων ἑπτὰ λόγων ψυχωφελεστάτων καὶ τῆς ἐξηγήσεως τοῦ Πάτερ ἠμῶν». Τὸ βιβλίο περιέχει 36 ἁγιολογικούς, πανηγυρικοὺς καὶ ἠθικοὺς λόγους, γραμμένους σὲ γλῶσσα κατανοητὴ ἀπὸ τὸν ἁπλὸ λαό. Ὁ «Θησαυρὸς» μεταφράσθηκε σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς γλῶσσες τῶν Βαλκανίων καὶ ὠφέλησε τὰ μέγιστα τοὺς Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ σταθοῦν ὄρθιοι ἀπέναντι στὸ καταπιεστικὸ Ὀθωμανικὸ Ἰσλὰμ καὶ στὶς προπαγάνδες τῶν Δυτικῶν Χριστιανῶν.

Κύριλλος Λούκαρις

Ὁ Κύριλλος Λούκαρις γεννήθηκε στό Ἡράκλειο τῆς Κρήτης τό 1572 καί σπούδασε στή Βενετία καί στήν Πάδοβα τῆς Ἰταλίας. Ἀπεστάλη ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στή νότιο Ρωσία, Μολδαβία, Οὐκρανία καί Πολωνία γιά νά ἐργασθεῖ κατά τῆς Οὐνίας. Τό 1601 διεδέχθη στόν θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας τὸν σοφό Πατριάρχη Μελέτιο Πηγᾶ. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1620 ἐξελέγη Οἰκουμενικός Πατριάρχης στήν Κωνσταντινούπολη. Οἱ ραδιουργίες τῶν ξένων θρησκευτικῶν προπαγανδῶν τόν κατέστησαν ὕποπτο στά μάτια τῶν Τούρκων, οἱ ὁποῖοι τόν στραγγάλισαν στίς 27 Ἰουνίου 1638. Γιά τίς θεολογικές του διατριβές ἔχουν γραφεῖ πολλά καί ἀφήνω τό θέμα αὐτό στούς εἰδικούς. Θά ἤθελα, ὡς μελετητής τῆς Ἱστορίας καί τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας, νά μείνω περισσότερο στήν ἐθνική ἀφύπνιση τῶν ὑποδούλων, τήν ὁποία ἐπιχειρεῖ ὁ Λούκαρις μέ τά δυό περίφημα κείμενα τοῦ 1616, γραμμένα σέ γλῶσσα δημώδη τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἔχουν σήμερα ἰδιαίτερη ἀξία αὐτά τά κείμενα, διότι ἀπό τούς διαστρεβλωτές τῆς ἱστορίας μας ἀμφισβητεῖται ἡ διαχρονική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Λέγουν, δηλαδή, ὅτι κατά τήν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας δέν ὑπῆρχε ἑλληνική ἐθνική συνείδηση καί ὅτι ὁ δυτικός Διαφωτισμός τόν 18ο αἰῶνα μᾶς δίδαξε, ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες!

Ἀφήνω νά τούς ἀπαντήσει ὁ μαχητικός Ἱεράρχης. Παραθέτω αυτούσιο κείμενο τοῦ Λουκάρεως με τίτλο «Διάλογος βραχύς μεταξύ Ζηλωτῆ καί Φιλαλήθη» καί ἐπιλέγω τό ἀκόλουθο χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα, στό ὁποῖο φαίνεται ἡ δυναμική ἀπόκρουση τῆς προπαγάνδας τῶν Ἰησουιτῶν καί ἡ ἄρρηκτη σύνδεση Ὀρθοδοξίας καί Ἑλληνισμού:

«Πρέπον εἶναι, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες καί τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας γνήσια παιδία, ἄν ἴσως (λέγω) καί ἤμασθεν ξεπεσμένοι ἀπό βασιλείαν καί ἀπό πλούτη καί ἀνάπαυσες ὅπου ἔχει ὁ κόσμος, νά μήν προδώσωμεν κατά τήν εὐγένειαν τῆς ψυχῆς μας… Ἐνθυμηθῆτε, ἄνδρες Ἕλληνες, τούς περασμένους καιρούς καί θέλετε ἰδεῖ, ὅτι κανένα καιρόν οἱ Λατίνοι τοῦ γένους μας φίλοι δέν ἤτονε. Ὁ Πάπας καί οἱ ὑπερασπισταί του πάντοτε ἤσαν ἐχθροί τοῦ γένους μας, πάντοτε τήν ἀπώλειαν τῆς βασιλείας μας ἤθελαν…. Δία τοῦτο, ὅταν σᾶς λέγουσι «ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι μία καί δέν εἶναι ἀνά μέσον μας διαφορά», μέ κακήν διάθεσν σᾶς τό λέγουν, διότι αὐτοί ὅλοι, καί Γεζουίται καί Φράροι, εἰς τά βιβλία, τά βιβλία ὅπου γράφουν καί εἰς ταῖς διδαχαῖς ὅπου κάμνουν, ἡμᾶς τούς Ἕλληνας μᾶς κράζουν σχισματικούς καί αἱρετικούς ἀποστάτας καί κάθε ἄλλον κακό ὄνομα…».

Ὁ Λούκαρις χρησιμοποιεῖ τόν ὄρο «ἡ  βασιλεία μας»,  γιά νά ὑποδηλώσει τήν Βυζαντινή Αὐτοκρατορία (Ρωμανία), ἀποδεικνύοντας ὅτι οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες αἰσθάνονταν συνεχιστές καί κληρονόμοι της. Τόν ὅρο Φράροι χρησιμοποιεῖ γιά τούς Ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς ἀπό τήν γαλλική λέξη freres = ἀδελφοί. Τονίζω μέ ἔμφαση τή χρήση τοῦ ἐθνικοῦ ὀνόματος Ἕλληνες, διότι ἀπαντᾶ σέ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι σταματοῦν τόν Ἑλληνισμό στό τέλος τῆς κλασσικῆς Ἑλλάδος καί τόν ξαναβρίσκουν γύρω στό 1780!

Ἠλίας Μηνιάτης

Ὁ Ἠλίας Μηνιάτης γεννήθηκε στὸ Ληξοῦρι τῆς Κεφλληνίας τὸ 1669. Ἦταν υἱὸς τοῦ ἱερέως Φραγκίσκου Μηνιάτη καὶ τῆς πρεσβυτέρας του Μαρεζίας. Σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν, τὸ 1679, εἰσῆλθε ὡς τρόφιμος στὸ Φλαγγινιανὸν Φροντιστήριον τῶν Ἑλλήνων τῆς Βενετίας, ὅπου διέπρεψε στὰ θεολογικὰ καὶ φιλοσοφικὰ γράμματα. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἀποφοίτησή του, ἡ σχολικὴ Ἐφορεία (ἐπιτροπή) τὸν διόρισε καθηγητὴ τῶν ἑλληνικῶν μαθημάτων ἐπὶ τρία ἔτη καὶ ἔτσι ἀπέκτησε ἀγαθὴ φήμη. Παράλληλα πρὸς τὴ διδασκαλία, ἐξελίχθηκε σὲ ἄριστο ἱεροκήρυκα. Οἱ Κεφαλλονίτες καὶ οἱ Ζακυνθηνοὶ πληροφορήθηκαν τὰ διδακτικὰ καὶ ρητορικά του τάλαντα καὶ τὸν κάλεσαν νὰ μορφώσει τοὺς νέους τῶν Ἑπτανήσων, ὅπου ἐργάσθηκε ἐπὶ ἕνδεκα ἔτη. Τὸ 1696- 1698 κήρυξε τὸν Θεῖο Λόγο στὴν Ἐνετοκρατούμενη Κέρκυρα. Ἡ παρουσία του στὰ Ἰόνια νησιὰ τόνωσε τὸ φρόνημα τῶν κατοίκων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἀντιορθόδοξη προπαγάνδα τῶν Ἐνετῶν.. Ἔζησε ἑπτὰ χρόνια στὴν Κωνστντινούπολη, ὅπου τὰ κηρύγματά του ἀπέσπασαν τὴν ἐπιδοκιμασία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τὸ 1710 ἐξελέγη Μητροπολίτης Κερνίκης καὶ Καλαβρύτων τῆς Πελοποννήσου. Ἀπεβίωσε στὴν Πάτρα τὴν 1.8.1714, ἀπὸ ἄγνωστη αἰτία, σὲ ἡλικία μόλις σαρανταπέντε ἐτῶν.

Πιστεύω ὅτι ἀξίζει νὰ παραθέσω λίγες φράσεις ἀπὸ ἕνα ἱστορικὸ κήρυγμά του στὴ Βενετία, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Ὁ Μηνιάτης μὲ γλαφυρὴ γλῶσσα, κατανοητὴ καὶ σήμερα, ἱκετεύει τὴν Θεοτόκο νὰ ἐλευθερώσει τοὺς ταλαιπωρουμένους Ἕλληνες καὶ παρουσιάζει, μὲ τὴν παράθεση ὀνομάτων Ἁγίων καὶ πόλεων, τὴν ἀντίληψή του γιὰ τὰ πνευματικὰ ὅρια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἂν καὶ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη χρησιμοποιεῖτο καὶ ὁ ὅρος Ρωμηὸς γιὰ νὰ ὑποδηλώσει τὸν Ὀρθοδόξο Ἕλληνα, ὁ Μηνιάτης ἐμμένει στὴ χρήση τῶν ὄρων Ἑλλὰς καὶ Ἕλλην, ὑπογραμμίζοντας τὴν πίστη του στὴ διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἀειμνήστου καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Σκουτέρη «Κείμενα τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ» (ἔκδοση Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα 1971):

«Ἕως πότε, πανακήρατε Κόρη, τὸ τρισάθλιον γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νὰ εὑρίσκεται εἰς τὰ δεσμὰ μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας;….. Ἂς σὲ παρακινήσωσιν αἱ φωναὶ καὶ αἱ παρακλήσεις τῶν Ἁγίων σου, ὅπου ἀκαταπαύστως φωνάζουσιν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς τρισαθλίου Ἑλλάδος. Φωνάζει ὁ Ἀνδρέας ἀπὸ τὴν Κρήτη, φωνάζει ὁ Σπυρίδων ἀπὸ τὴν Κύπρον, φωνάζει ὁ Ἰγνάτιος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν, φωνάζει ὁ Διονύσιος ἀπὸ τὰς Ἀθήνας, φωνάζει ὁ Πολύκαρπος ἀπὸ τὴν Σμύρνην, φωνάζει ἡ Αἰκατερίνα ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν, φωνάζει ὁ Χρυσόστομος ἀπὸ τὴν βασιλεύουσαν πόλιν καὶ δείχνοντάς σου τὴν σκληροτάτην τυραννίαν τῶν ἀθέων Ἀγαρηνῶν, ἐλπίζουσιν, ἀπὸ τὴν ἄκραν σου εὐσπλαγχνίαν, τοῦ Ἑλληνικοῦ γένους τὴν ἀπολύτρωσιν. Ἀποδέξου, λοιπόν, Παναγία, τὰ δάκρυά μας, τὰ ὁποῖα σημαδεύουσι τὸ μυστήριον, ὅπου εἰς ἐσὲ ἐτελειώθη. Διότι, καθὼς τὰ δάκρυα τρέχουσιν χωρὶς βλάψιμον τῶν ὀμμάτων (ματιῶν), ἔτσι καὶ ὁ θεῖος Λόγος ἔτρεξεν ἀπὸ τὴν καθαράν σου μήτραν, χωρὶς βλάψιμον τῆς παρθενίας σου…» .

Ἅγιος Κοσμάς ὁ Ἀιτωλός

Στὶς 24 Αὐγούστου 1779, στὸ Κολικόντασι τῆς τουρκοκρατούμενης τότε Βορείου Ἠπείρου, ἀπαγχονίσθηκε μὲ ἐντολὴ τοῦ Κοὺρτ Πασᾶ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Πατροκοσμᾶς, ὅπως κατεγράφη στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ μας. Ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας, δίπλα ἀπὸ τὸ Θέρμο, τὴν ἀρχαία πρωτεύουσα τῆς Αἰτωλικῆς Συμπολιτείας. Ἔμαθε γράμματα σὲ κρυφὰ καὶ φανερὰ σχολειὰ καὶ κατέληξε στὸ Ἅγιον Ὅρος, στὴ Μονὴ Φιλοθέου. Μὲ τὶς εὐλογίες τῶν ἑκάστοτε Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν, ἐξῆλθε ἀπὸ τὸν Ἄθωνα τουλάχιστον τρεῖς φορὲς καὶ περιόδευσε τὰ περισσότερα μέρη τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιὰ νὰ ἀποτρέψει τοὺς ἐξισλαμισμούς. Ἰδιαιτέρως ἔντονη παραμένει ἡ μνήμη του στὴν Ἤπειρο καὶ στὴ Δυτικὴ Μακεδονία. Δίδασκε μὲ τὸν ἁπλὸ λόγο του, τὴν ἀσκητικὴ ζωή του, μὲ τὶς προφητεῖες του γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους, μὲ τὸ πάθος του γιὰ τὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη, μὲ τὸν ζῆλο του γιὰ τὴν Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία. Ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια μετὰ τὸ μαρτύριό του, ἀναγνωρίσθηκε ὡς Ἅγιος ἀπὸ τὸν λαό μας καὶ ἡ ἁγιοκατάταξή του ἐπισημοποιήθηκε τὸ 1961 ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ὁ πρῶτος βιογράφος του εἶναι ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, στὸ περίφημο «Νέον Μαρτυρολόγιον», τὸ ὁποῖο ἐξεδόθη τὸ 1799.

Τὰ σύγχρονα σχολικὰ βιβλία ἔχουν τὴν τάση νὰ ἀγνοοῦν τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ ἢ νὰ τὸν παρουσιάζουν σὰν ἕναν δυτικοῦ τύπου Διαφωτιστῆ. Ὅμως ὁ Πατροκοσμᾶς δὲν εἶχε τὴν παραμικρὴ ἐπιρροὴ ἀπὸ τὸν Εὐρωπαϊκὸ Διαφωτισμό, ὁ ὁποῖος ἄλλωστε ἀμφιβητοῦσε τὸν Χριστιανισμό. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς δὲν ἄνοιγε ἁπλῶς σχολεῖα ἀλλὰ τόνιζε, ὅτι τὸ σχολεῖο εἶναι προθάλαμος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐπιτυχημένη προσπάθειά του νὰ σταματήσει τοὺς ἐξισλαμισμοὺς, βοήθησε τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἔθνους, διότι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὅποιος χανόταν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία χανόταν καὶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Ὁ ἐξισλαμισμένος τούρκευε, γινόταν φανατικὸς ἀνθέλληνας, γι’ αὐτὸ καὶ ἔχει μείνει ὡς ἀρνητικὴ γιὰ τὸ Γένος μας ἔννοια ἡ λέξη «γενίτσαρος». Ἡ παιδεία, στὴν ὁποία πίστευε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, δὲν ἦταν μία ἁπλὴ κατάρτιση καὶ ἐκμάθηση τεχνοκρατικῶν γνώσεων, ὅπως θὰ ἤθελαν σήμερα ὁρισμένοι. Ἀλλὰ μιλοῦσε γιὰ μία Παιδεία, ἡ ὁποία πρωτίστως θὰ διαμορφώνει ἀνθρώπους, θὰ διαπλάθει ἀνθρώπινους χαρακτῆρες.

Ἀπὸ τὸ σπουδαῖο κείμενο «Τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ ἡ παιδεία τοῦ Γένους μας» , τὸ ὁποῖο συνετάγη καὶ ἐξεδόθη ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων, πρῶτα τὸ 1994 καὶ βελτιωμένο τὸ 2003, παραθέτουμε ὁρισμένες εὔστοχες ἐπισημάνσεις γιὰ τὶς διδαχὲς τοῦ Πατροκοσμᾶ: «… Ἀνοῖξτε σχολεῖα ἑλληνικά. Νὰ βάλετε ὅλοι σας, γιὰ νὰ σπουδάζουν ὅλα τὰ παιδιά χωρὶς νὰ πληρώνουν. Νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, γιὰ νὰ ξεσκεπάσουν ὅλα τὰ μυστήρια τῆς ζωῆς καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ εἶναι ἐκεῖ κρυμμένα. Ἀπὸ τὸ σχολεῖον μανθάνομεν τὸ κατὰ δύναμιν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἅγια Τριάς, τί εἶναι ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, τί εἶναι δαίμονες, τί εἶναι παράδεισος, τί εἶναι κόλασις, τί εἶναι ἁμαρτία, ἀρετή. Ἀπὸ τὸ σχολεῖον μανθάνομεν τί εἶναι Ἅγια Κοινωνία, τί εἶναι Βάπτισμα, τί εἶναι τὸ Ἅγιον Εὐχέλαιον, ὁ τέλειος γάμος, τί εἶναι ψυχή, τί εἶναι κορμί… τὸ σχολεῖον ἀνοίγει τὲς ἐκκλησίες, τὸ σχολεῖον ἀνοίγει τὰ μοναστήρια. Ἀνίσως καὶ δὲν ἤτανε σχολεῖα, ποῦ ἤθελα ἐγὼ νὰ μάθω νὰ σᾶς διδάσκω;…. Εἶναι ἀληθινὸς ἐπαναστάτης, ἀνανεωτὴς τῶν πάντων. Κρίνει τὸν πλούσιο, ποὺ δὲν δίνει στὸν φτωχό. Διοργανώνει δωρεὰν παιδεία. Σέβεται τὴ γυναίκα. Βλέπει ὅτι τὴν καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικὸς ὑπερασπιστής της. Ρίχνει ὅλους στὸ φιλότιμο».

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Γεννήθηκε τό 1749 στή Νάξο (τό κοσμικό ὄνομά του ἦταν Νικόλαος Καλλιβρούτσης) καί ἐκοιμήθη στίς 14 Ἰουλίου 1809 στό κελλί τῶν Σκουρταίων, κοντά στίς Καρυές τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Σπούδασε στήν περίφημη Εὑαγγελική Σχολή τῆς Σμύρνης καί ἔμαθε ἄριστα ὅλες τίς μορφές τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, ὅπως ἐπίσης τή Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τίς Φυσικές Ἐπιστῆμες, τά Λατινικά καί τά Γαλλικά. Εἶχε θαυμαστή μνήμη καί σέ πολλά συγγράμματά του, ὅπως τό Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον, παραθέτει φράσεις ἀπό Ἀρχαίους συγγραφεῖς καί ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, χωρίς νά χρησιμοποιεῖ βοηθήματα ἀλλά ἀξιοποιῶντας τή μνήμη του. Θεωρεῖται ἐκ τῶν κορυφαίων ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων τῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας. Ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 14 Ἰουλίου.

Πέραν τῶν πολλῶν πνευματικῶν καί ψυχωφελῶν συγγραμμάτων του, ὁ Ἅγιος Νικόδημος προσέφερε σημαντική ὑπηρεσία στήν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί στή διαφύλαξη τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος καί αὐτογνωσίας. Μία πτυχή τῆς ἐθνικῆς προσφορᾶς του εἶναι καί ἡ χρήση ὅλων τῶν μορφῶν τῆς διαχρονικῆς γλώσσας μας. Ὁ Ἅγιος ἔγραφε καί τά Ἑλληνικά τοῦ Ὁμήρου καί τά Ἑλληνικά τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τή δημώδη τῆς ἐποχῆς του. Ἀπέδειξε μέ τήν εὐρυμάθειά του, ὅτι ὁ Ἑλληνισμός συνεχίζει τήν ἀδιάκοπη πορεία του μέσα στούς αἰῶνες, μέ κύρια ἀπόδειξη τήν ἑνιαία Ἑλληνική γλῶσσα. Ἡ Ἑλληνική εἶναι ἡ ἴδια γλῶσσα ἐπί αἰῶνες. Ἀλλάζει ἡ γραμματική, ἀλλάζουν κάποιες καταλήξεις, ἀλλά οἱ περισσότερες λέξεις καί οἰ ρίζες τῶν λέξεων παραμένουν ἴδιες. Ὁ Ἅγιος ἀποτελεῖ χαρακτηριστικό παράδειγμα τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ καλή γνώση τῆς Ἀρχαίας καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἑλληνικῆς βοηθεῖ στήν ὀρθή χρήση καί τῆς καθομιλουμένης.

Ὁ Νάξιος λόγιος καί μοναχός ἀπέδωσε στό Ὁμηρικό Ἡρωικό Ἑξάμετρο τήν εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγιγνώσκεται στόν Ἑσπερινό τῆς Ἀγάπης, τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα. Χρησιμοποίησε, δηλαδή, κατά τρόπο ἐντυπωσιακό τόν γλωσσικό τύπο τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν, γιά νά μεταγλωττίσει τήν περικοπή. Διερωτῶμαι εἰλικρινῶς: Πῶς κατόρθωναν τά φτωχά Ἑλληνόπουλα ἐπί Τουρκοκρατίας, μέ ἕνα τριμμένο ράσο καί ἕνα κερί γιά νά φωτίζονται, χωρίς ἀνέσεις καί Ἠλεκτρονικούς Ὑπολογιστές, καί μάθαιναν ἄριστα ὅλες τίς γλωσσικές μορφές τῆς ἑλληνικῆς, ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι τήν ἐποχή τους, ἐνῶ σήμερα πτυχιοῦχοι Πανεπιστημίου δυσκολεύονται νά βάλουν μία δασεῖα ἤ μία περισπωμένη;

Ἡ κορυφαία ἐθνική προσφορά τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου, πιστεύω, ὅτι εἶναι ἡ συγγραφή τοῦ Νέου Μαρτυρολογίου. Πρόκειται γιά ἕνα βιβλίο, τό ὁποῖο περιλαμβάνει τό συναξάρι (βίο και μαρτύριο) 87 ἀγωνιστικῶν μορφῶν, πού προτίμησαν νά θυσιασθοῦν παρά νά ἀλλαξοπιστήσουν. Αὐτοί εἶναι οἱ Νεομάρτυρες, οἱ πρῶτοι ἀντιστασιακοί τῆς δουλείας. Παράλληλα μέ τό Κρυφό Σχολειό καί τούς κλεφταρματολούς, οἱ ταπεινοί αὐτοί ἀγωνιστές τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους, μέ τήν προσευχή τους καί τήν Ὁμολογία τους «εἶμαι Χριστιανός, δέν τουρκεύω», ἄνοιξαν τόν δρόμο γιά τή λευτεριά, στερέωσαν τήν ἑλληνορθόδοξη συνείδηση, ἔδωσαν μαρτυρία Χριστοῦ καί Ἑλλάδος, τόνωσαν τό φρόνημα τῶν ἀδελφῶν τους, μείωσαν καί περιόρισαν τούς ἐξισλαμισμούς. Μέ τό βιβλίο του αὐτό, τό ὁποῖο φέρει ἡμερομηνία 1794 ἀλλά ἐτυπώθη στήν Βενετία τό 1799, ὁ Ἅγιος Νικόδημος τολμᾶ κάτω ἀπό τή μύτη τοῦ κατακτητῆ νά δώσει μήνυμα ἀντιστάσεως, νά καλλιεργήσει ἐλπίδα Ἀναστάσεως ψυχικῆς καί ἐθνικῆς, νά προτείνει καί σέ ἄλλους νά μιμηθοῦν τούς Νεομάρτυρες.

https://agiazoni.gr/%cf%80%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%bf%e1%bd%b6-%cf%86%ce%ac%cf%81%ce%bf%ce%b9-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%e1%bc%91%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%bf%cf%81%ce%b8%cf%8c%ce%b4/

Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμός

Runciman Steven

Χάρις στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ η Χριστιανική θρησκεία ἦλθε στόν κόσμο αὐτό σέ μιὰ μοναδική στιγμή τῆς ἱστορίας του. Οἱ Ρωμαῖοι, εἶχαν μόλις ὁλοκληρώσει τήν κατάκτηση ὅλου τοῦ μεσογειακοῦ κόσμου, προσφέροντας ἔτσι μιὰ τεράστια ἔκταση, ὅπου ἄνθρωποι καί ἰδέες μποροῦσαν νά ταξιδεύουν ἀνεμπόδιστα. Περισσότερο ἴσως σημαντικό ἦταν τό γεγονός ὅτι στήν πολιτισμική ζωή αὐτῆς τῆς περιοχῆς δέσποζαν σοφοί καί διδάσκαλοι γαλουχημένοι στίς παραδόσεις τοῦ Κλασσικοῦ Ἑλληνικοῦ κόσμου. Η ἐξαιρετική ἐμβρίθεια τῶν φιλοσόφων, ἐπιστημόνων καί καλλιτεχνῶν, ποὺ ἀρχικῶς συναντᾶμε στίς περιοχές τοῦ Αἰγαίου πελάγους, ἁπλώθηκε, χάρις στήν τόλμη τῶν Ἑλλήνων καί τίς κατακτήσεις τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, σέ ὅλες τίς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου. Οἱ μεγάλες καί ἐπιφανεῖς πόλεις ποὺ εἶχαν ἀνθήσει στό πέρασμα τῶν Μακεδόνων, ἰδιαιτέρως ἡ Ἀλεξάνδρεια στήν Αἴγυπτο, τώρα διέθεταν σοφούς ἀναθρεμμένους στήν Ἑλληνική παράδοση, ποὺ εἶχε ἐμπλουτισθεῖ καί ἀπό τίς παραδόσεις τῶν παλαιοτέρων αὐτοκρατοριῶν τῆς Ἀνατολῆς. Ἀκόμη καί αὐτή ἡ Ρώμη καί οἱ δορυφόροι της προσέβλεπαν στήν Ἑλλάδα γιά τήν πολιτισμική ὑποδομή τους.

Ἔτσι ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία ἀπό τά πρῶτα της χρόνια εἶχε νά ἀντιμετωπίσει τήν πρόκληση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τί ἐννοοῦμε μέ τόν ὅρο \”Ἑλληνισμός\”; Δέν εἶναι ταυτόσημος μέ τόν Ἑλληνικό Ἐθνισμό, ἄν καί οἱ σημερινοί Ἕλληνες δικαίως μποροῦν καί διεκδικοῦν τήν συγγένεια μέ τούς διανοητές καί καλλιτέχνες τῆς Κλασσικῆς Ἑλλάδος, τῶν ὁποίων τήν γλώσσα καί τήν γῆ κληρονόμησαν. Νομίζω πὼς Ἑλληνισμός εἶναι βασικῶς μιὰ στάση τοῦ νοῦ, ἡ ἀναζήτηση μιᾶς ἑρμηνείας τοῦ κόσμου στόν ὁποῖο ζοῦμε, ἡ ἐπιμονή γιά τήν γνώση ὅλων τῶν φαινομένων του καί ἡ ἐλπίδα πὼς μποροῦμε νά κατανοήσουμε τά λάθη, τίς θλίψεις καί τίς τραγωδίες του, πράγμα ποὺ τελικῶς θά μᾶς καταστήσει ἱκανούς νά φθάσουμε στήν ἁρμονία ποὺ τό ἀνθρώπινο γένος πρέπει νά ποθεῖ. Ἦταν ἕνα τρομακτικό καθῆκον. Πολλοί Ἕλληνες φιλόσοφοι – καί πολλοί φιλόσοφοι σήμερα – ἦσαν εἰλικρινά ἀπαισιόδοξοι. Ὅμως ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστιανισμοῦ φάνηκε σέ ἄλλους νά προσφέρει μιὰ λύση. Ἡ αὐστηρή ἐμμονή του στίς ἠθικές ἀξίες, σέ συνδυασμό μέ τήν ἔμφαση ποὺ ἔδινε στήν ἀγάπη καί τήν πίστη του στήν τελική λύτρωση, γοήτευσε πολλούς στοχαστές. Ἀλλά γιά νά γίνει ἀποδεκτός στόν κόσμο τῆς διανοήσεως ὄφειλε νά συνταυτισθεῖ τρόπον τινα μέ τόν κυρίαρχο Ἑλληνισμό. Καί ἦταν τό μεγάλο ἐπίτευγμα τῶν πρώτων Χριστιανῶν Πατέρων, κυρίως, νομίζω, τῶν Καππαδοκῶν, τό ὅτι μπόρεσαν καί ἐξέφρασαν τό Χριστιανικό δόγμα μέ ὅρους ποὺ ἦσαν ἀποδεκτοί ἀπό τούς φιλοσόφους. Οἱ δέ μεγάλες Οἰκουμενικές Σύνοδοι πρόσφεραν τό φιλοσοφικό ὑπόβαθρο, τό ὁποῖο χρειαζόταν ἡ Ἐκκλησία.

Ἡ συμμαχία μέ τόν Ἑλληνισμό διασφάλισε τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου καί τήν μεγάλη ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐμφανίζονταν τάσεις ποὺ ἀπέρριπταν τήν Ἑλληνική προσέγγιση. Ἦσαν οἱ πιστοί ποὺ ἔμεναν ἀποκλειστικά στό ἑβραϊκό ὑπόβαθρο τοῦ Χριστιανισμοῦ, οἱ φονταμενταλιστές, ποὺ ὑπάρχουν μέχρι σήμερα, καί ποὺ ἐπέμεναν στήν αὐστηρή τηρήση ἄκαμπτων ἠθικῶν κανόνων καί τελετουργικῶν τυπικῶν καί στήν κατά γράμμα ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Περισσότερο ἀξιοσημείωτη καί καθοριστική εἶναι ἀκόμη ἡ γενική τάση τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης καί τῶν διαδόχων τους νά υἱοθετοῦν μία ἄκαμπτη στάση στήν θεολογία τους. Τοῦτο ὀφείλεται στίς ἱστορικές συγκυρίες.

Ὅταν ἡ Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία κατέρρευσε ἀπό τίς βαρβαρικές καταλήψεις, ἦσαν οἱ δυτικές, λιγότερο πολιτισμένες, ἐπαρχίες, ποὺ ἔπεσαν πρῶτες στά βαρβαρικά χέρια. Κι ὅταν οἱ Ρωμαῖοι διοικητές ἀναγκάσθηκαν νά παραιτηθοῦν, ἡ μόνη ἐναπομείνασα μορφωμένη τάξη ἦταν ὁ κλῆρος. Αὐτός δέν περιορίσθηκε μόνο στό καθῆκον του νά μεταστρέψει στόν Χριστιανισμό τούς εἰσβολεῖς. Ἐπί πλέον προμήθευσε τούς νέους ἄρχοντες μέ ἐγγραμμάτους ὑπαλλήλους καί, πρό πάντων, νομικούς. Ὁ νόμος ἦταν ἡ μεγάλη συμβολή τῶν Ρωμαίων στόν πολιτισμό. Πλήν ὅμως ἡ ἄκαμπτη ἐφαρμογή του ἦταν ἀντίθετη πρός τήν παράδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ Ρωμαῖοι θεολόγοι ἀπαιτοῦσαν ἀκριβεῖς φόρμουλες καί λογικά ἐπιχειρήματα, ὅπως ἀναπτύχθηκαν ἀπό ἐκεῖνον τόν ἀξιόλογο διανοητή, τόν Θωμᾶ Ἀκινάτη.

Στίς Ἀνατολικές ἐπαρχίες ὅμως, στό Βυζάντιο, οἱ νομικοί δέν ἀνῆκαν στόν κλῆρο, ἦσαν λαϊκοί, καί μιὰ πιό φιλελεύθερη θεολογία ἦταν ἐπιτρεπτή, ἐνῶ τηροῦνταν ἀνέπαφα τά θεμελιώδη Χριστιανικά δόγματα, τό δόγμα τῆς Ἐνανθρωπήσεως καί τό δόγμα τῆς Σωτηρίας. Πρό πάντων, ἐνῶ οἱ Δυτικές Ἐκκλησίες δέν αἰσθάνονταν ποτέ ἄνετα μέ τούς μυστικούς ποὺ ἐμφανίζονταν στούς κόλπους των -ἄν καί δέν ἦταν δυνατόν νά μήν ἀναγνωρίσουν τήν ἁγιότητα κάποιων μορφῶν, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τοῦ Σταυροῦ καί ἡ Ἁγία Τερέζα τῆς Ἀβίλα- στήν Ἀνατολική Ἐκκλησία ὁ μυστικός ἦταν ἐλεύθερος νά βρεῖ τόν δικό του δρόμο πρός τήν σωτηρία. Ἐδῶ εἶχε διατηρηθεῖ ἡ Ἑλληνική στάση. Δέν ὑπῆρξε ποτέ καμία σοβαρή προσπάθεια νά ἐμποδιστεῖ ἡ προσωπική ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ.

Σέ αὐτόν τόν βαθμό ἡ παράδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔχει ἐπιζήσει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. καί νομίζω πὼς εἶναι ἀκόμη ἀπαραίτητη σήμερα. Ἡ προσπάθεια τῶν Δυτικῶν Ἐκκλησιῶν νά ἐκσυγχρονίζουν τήν θρησκεία περιορίζει τό αἰώνιο μήνυμά της καί ἡ μέριμνα νά ὑποτάξουν τήν θεολογία στήν λογική συμφώνως πρός τά σύγχρονα κοσμικά στερεότυπα ἁπλῶς ὁδηγεῖ τόν λαό τοῦ Θεοῦ στόν ἀγνωστικισμό ἤ ἀκόμη καί τόν ἀθεϊσμό. Ἄν ὅμως οἱ Ὀρθόδοξοι διατηρήσουν τήν συμμαχία τους μέ τόν Ἑλληνισμό, θά μπορέσουν νά διατηρήσουν τήν πνευματικότητά τους. Ἴσως μετά ἀπό ἕναν αἰώνα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θά εἶναι ἡ μόνη ἀπό τίς μεγάλες Χριστιανικές Ἐκκλησίες ποὺ θά ἔχει ἐπιζήσει, ἀφοῦ μόνη αὐτή θυμᾶται πὼς ἡ θρησκεία εἶναι μυστήριο, καί πὼς ὁ Χριστιανός, βοηθούμενος ἀπό τούς φιλοσόφους καί τούς θεολόγους τοῦ παρελθόντος καί ὄχι τρομοκρατούμενος ἀπό αὐτούς, δύναται νά ἀκολουθήσει τίς παραδόσεις τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καί μαζί μέ τούς ὁμοπίστους ἀδελφούς του, παραμένοντας εὐπειθές τέκνο τῆς Ἐκκλησίας του, νά βρεῖ τόν δικό του δρόμο πρός τήν σωτηρία.

https://agiazoni.gr/slug-2055/

ΤΟ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΖΕΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ..

 

Δύο χρόνια χρειάστηκε ὁ Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (329—327πΧ)  γιὰ νὰ  ὑποτάξει  τὴν ΣΟΓΔΙΑΝΗ (σημ. ΟΥΖΜΠΕΚΙΣΤΑΝ) καὶ τὴν ΒΑΚΤΡΙΑΝΗ (σημ..ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ) πολεμῶντας 

 σὲ  ἐναν φονικώτατο ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ 

ποὺ στοίχισε περὶ τοὺς 120.000 νεκροὺς Σογδιανοὺς καὶ Βάκτριους (δηλ. Οὐζμπέκους καὶ Ἀφγανούς) οἱ ὁποῖοι καθοδηγοῦνταν ἀπὸ τὸν ἱκανὸ σατράπη τους ΣΠΙΤΑΜΕΝΗ ἀντιστεκόμενοι μέχρις ἐσχἀτων στὸν Ἀλἐξανδρο.Τὴν Σογδιανὴ ὑπέταξε  ὁλοκληρωτικά μόνον  ἀφοῦ  κατἐλαβε καὶ   τὸ  τελευταῖο  ἀπρόσιτο ὀρεινὸ ὀχυρὸ τῆς ΠΕΤΡΑΣ μὲ 300 ὀρειβάτες—κομμάντος, οἱ ὁποῖοι ἀναρριχήθηκαν νύχτα τὸν ἀπόκρημνο βράχο. Ἐκεῖ γνώρσε καὶ  παντρεύτηκε τὴν κὀρη τοῦ  παραδοθέντος ντόπιου ἀρχηγοῦ Ὀξυἀρτη, τὴν περίφημη  ΡΩΞΑΝΗ{ ἐν μέρει τὴν ἐρωτεύτηκε ,ἐν μέρει προέβη σὲ μιὰ πολιτικὴ πράξη προσεταιρισμοῦ τῶν ντόπιων πληθυσμῶν , ἡ ὁποία πράγματι ἀπέδωσε γιατὶ  ἔκτοτε — μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Σπιταμένη, ὁ ὀποῖος σκοτώθηκε ἀπό τοὺς συμμάχους του Μασσαγέτες —τὰ πράγματα ἡσύχασαν σὲ ἐκεῖνες τὶς ἄγριες περιοχές}.

Στὴν ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗ  τοῦ σημ. ΟΥΖΜΠΕΚΙΣΤΑΝ συνέβη καὶ τὸ τραγικὸ επεισόδιο μὲ τὸν ΚΛΕΙΤΟ ποὺ τὸν σκότωσε ὁ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ πάνω στὸν τσακωμὸ τῆς μέθης τοῦ γλεντιοῦ (328πΧ).

 Στὴν Βακτριανὴ , τὸ σημ..ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, στὴν πρωτεύουσα ΒΑΚΤΡΑ (σημ..Balkh) δίκασε (καὶ ἔστειλε στὰ Ἐκβάτανα τὸ 329πΧ  γιὰ σταύρωση)  τὸν σατράπη ΣΟΓΔΙΑΝΗΣ—ΒΑΚΤΡΙΑΝΗΣ  ΒΗΣΣΟ (δολοφόνο τοῦ ΔΑΡΕΙΟΥ Γ'  καὶ ἀνταπαιτητὴ τοῦ θρόνου).

 Στὰ ΒΑΚΤΡΑ ἐπίσης ἔλαβε χώρα καὶ ἡ συνωμοσία τῶν ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ ΠΑΙΔΩΝ (327πΧ) ποὺ στοίχισε τὴν ζωὴ στὸν ἰθύνοντα νοῦ αὐτῆς, τὸν ΚΑΛΛΙΘΕΝΗ τὸν ἀνηψιὸ τοῦ Ἀριστοτἐλη. Οἱ Βασιλικοὶ Παῖδες (δηλ. οἱ σωματοφύλακες τοῦ Ἀλεξανδρου) εἶχαν στόχο νὰ δολοφονήσουν τὸν Ἀλἐξανδρο ἐνῶ αὐτὸς  κοιμὸταν { οἱ συνωμότες ἀπέτυχαν γιατὶ ὁ Ἀλἐξανδρος τῇ συμβουλῇ μιᾶς μάντιδος ἀπέφυγε νὰ κοιμηθεῖ καὶ ἐπἐστρεψε στὸ γλέντι. }.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ( τοῦ Φιλώτα στὸ Πακιστὰν καὶ τῶν Βασιλικῶν Παίδων στὸ Ἀφγανιστάν) ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ  ΕΝΟΠΟΙΗΤΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΟΥ ΣΤΟΧΕΥΕ  ΣΤΟ ΝΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ  ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΑΝΑΤΟΛΙΤΕΣ.

Στὴν ΣΟΓΔΙΑΝΗ—ΒΑΚΤΡΙΑΝΗ  {δηλ σημ. ΟΥΖΜΠΕΚΙΣΤΑΝ-ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ-ΤΑΤΖΙΚΙΣΤΑΝ} ἵδρυσε ὁ Ἀλέξανδρος  ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΑΚΡΙΤΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΛΕΩΝ

— καὶ τὰ ἀκριτικά τραγούδια τοῦ Βυζαντίου σὲ αὐτὴν τὴν περίοδο ἀνάγονται (βλ.πχ  τὴν ἀναφορὰ  περὶ τῆς ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ στὸ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ...)

70  ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΕΣ   ἵδρυσε ὁ Ἀλέξανδρος σὲ ὅλη τῆν Ἀνατολὴ,  ἀπὸ τὴν ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ τῆς Αἰγὐπτου , ἕως τὴν ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ- ΝΙΚΑΙΑ στὸν ΙΝΔΟ ποταμό (σημ.Zalampur)  καὶ τὴν πιὸ ἀνατολικὴ, τὴν  Ἀλεξάνδρεια τοῦ ΥΦΑΣΗ,

ὅλα  ΚΕΝΤΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 

ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ :

-ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ (σημ.Bagram τοῦ Ἀφγανιστάν)

-ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΥΠΟ ΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ , (σημ.ΚΑΜΠΟΥΛ/Kabul )

- ΑΛΕΞΑΝΔΡ!ΙΑ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΡΙΟΙΣ (σημ. Herat)

- ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΕΝ ΑΡΑΧΩΤΟΙΣ

(σημ. Kandahar ),

-ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΩΞΕΙΑΝΗ ,

(σημ. Al Khanoum ,300 βόρεια τῆς ΚΑΜΠΟΥΛ , ὅπου ἔφεραν στό φῶς  οἱ ἀνασκαφὲς τοῦ  ΜΠΕΡΝΑΡ,  τὸ 1964,τὰ ἐρείπια τοῦ  θεάτρου ,πολλοὺς ἑλληνικοὺς κἰονες ,ἀγάλματα καὶ ἱερά )

- ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΕΣΧΑΤΗ

( σημ. Khujand τοῦ ΤΑΤΖΙΚΙΣΤΑΝ ).

Γιὰ πολλοὺς αἰῶνες ἄντεξε  τὸ βασίλειο τῶν ΠΟΛΕΩΝ ΠΟΥ ΙΔΡΥΣΕ ΟΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ  { ποὺ οἱ ἱστορικοὶ ἀποκαλοῦν ΕΛΛΗΝΟ—ΒΑΚΤΡΙΑΝΟ βασίλειο } ὥσπου Πάρθοι καὶ Σάκες κατάφεραν νὰ  τὸ διαλύσὸυν τὸν 1ο αἰ.πΧ.

Τὸ ἑλληνο‒αφγανικὸ αὐτὸ βασίλειο ὑπῆρξε μάλιστα καὶ ἡ κοιτίδα τοῦ  ἑλληνοβουδισμοῦ μὲ πρῶτο ΒΟΥΔΙΣΤΗ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΜΕΝΑΝΔΡΟ (+135πΧ).

Πράγματι ἡ  ΑΝΑΤΟΛΗ ΓΝΩΡΙΣΕ ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΙ ΟΧΙ  ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΟΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΔΥΣΗ.

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ;

 Ἀκόμα φοροῦν τὴν ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ "ΚΑΥΣΙΑ" ,τὸ πυθαγόρειο καπέλλο, οἱ ΑΦΓΑΝΟΙ ΤΑΛΙΜΠΑΝ ,τὸ pakol ,ὅπως τὸ ἀποκαλοῦν.

Καὶ τὸ πιὸ ἐκπληκτικὸ ·

μέ καμάρι ΔΙΑΤΥΜΠΑΝΙΖΟΥΝ ,

 αὐτοὶ οἱ φανατικοὶ τοῦ Ἰσλὰμ ,τὴν ΕΛΛΗΝΙΚΗ καταγωγή τοῦ καλύμματος τῆς κεφαλῆς τους καὶ παινεύονται  ὅτι τὸ διατηροῦν ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ .

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΦΥΛΑΡΧΟΙ ΤΟΥΣ  ΠΟΥ  ΚΑΜΑΡΩΝΟΥΝ ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ  ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ  ΜΕΓΑ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ —σὰν τοὺς ΚΑΛΑΣ τοῦ διπλανοῦ ΠΑΚΙΣΤΑΝ.

ΑΚΟΜΑ ΛΟΙΠΟΝ ΖΕΙ ΤΟ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ  ΜΕΓ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ.

ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΜΝΟΥΝ ΟΙ ΤΑΛΙΜΠΑΝ  ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΚΑΥΣΙΑ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ..

(Γιὰ ποιούς  Ἀμερικανοὺς καὶ Ρώσους 

νά  μιλοῦμε  τώρα;)

https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2022/07/blog-post_29.html

Η έννοια «Έλληνας» από τα ύστερα βυζαντινά ως τα προεπαναστατικά χρόνια – Τα πρότυπα των ηρώων του 1821

.

Το θέμα της ελληνικής συνείδησης των ηρώων του 1821 είναι κάτι που όπως έχουμε παρατηρήσει, απασχολεί ιδιαίτερα τους αναγνώστες του protothema.gr. Σκεφτήκαμε λοιπόν να γράψουμε ένα άρθρο στο οποίο θα παρουσιάσουμε στοιχεία που δείχνουν σε μεγάλο βαθμό ότι οι ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης είχαν συνείδηση (και συναίσθηση…), ότι είναι απόγονοι των ηρώων της αρχαίας Ελλάδας.

Ο όρος «Έλλην» στο ύστερο Βυζάντιο

Υπάρχουν πολλοί νεότεροι ιστορικοί που θεωρούν ότι ο όρος «Έλλην» είχε εξαφανιστεί στα βυζαντινά χρόνια και δεν είχε αφήσει μνήμες στον υπόδουλο λαό. Επίσης θεωρούν ότι επανήλθε στο προσκήνιο χάρη στον Διαφωτισμό. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη. Χαρακτηριστικό είναι το υπόμνημα που έστειλε ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων στον αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ (1391-1425): «Εσμέν μεν γαρ ουν ων ηγείσθε τε και βασιλεύετε, Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί» (=Εμείς λοιπόν απ’ όσους ανθρώπους κυβερνάτε και στους οποίους βασιλεύετε είμαστε Έλληνες όπως το επιβεβαιώνει η γλώσσα που μιλάμε και η πατροπαράδοτη παιδεία μας»). Αλλά και ο μαθητής του Γεμιστού Βησσαρίων έγραψε το παρακάτω επίγραμμα για τον δάσκαλό του: «Πολλές μεν φύσεν θεοειδέας ανέρας (=θεόμορφους άνδρες) Ελλάς αλλά Γεμιστός όσον Φαέθων…»..

Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) οι λόγιοι που κατέφυγαν στη Δύση ονομάζουν την υπόδουλη πατρίδα τους Ελλάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Κερκυραίος Αντώνιος Έπαρχος (περ. 1492-1571) τα δίστιχα του οποίου σε επική διάλεκτο τιτλοφορούνται «Θρήνος εις την Ελλάδος καταστροφήν». Και πάλι ορισμένοι μπορούν να ισχυριστούν ότι ο Έπαρχος κινείται στο πλαίσιο της «ελληνομανίας» που κυριαρχούσε στη Δύση. Όμως δεν είναι τυχαίο ότι και ο επίσης Κερκυραίος λόγιος Νικόλαος Σοφιανός (1500-1551), πρώτος υπέρμαχος της Δημοτικής και πρωτοπόρος της διδασκαλίας των θετικών επιστημών πίστευε ότι οι σύγχρονοί του Έλληνες θα μπορούσαν να βγουν από τα πνευματικά σκοτάδια «αν ήθελαν διαβάσει και να γρικήσουν (=ακούσουν) τα βιβλία όπου αφήκαν εκείνοι οι παλαιοί ενάρετοι άνδρες»..

Στο περίφημο «Σάλπισμα Πολεμιστήριον» που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1801, ο Κοραής προσφωνεί τους κατοίκους της νεότερης Ελλάδας απογόνους των παλαιών κατοίκων. Αλλά και στην «Ελληνική Νομαρχία» ,τον Ρήγα Φεραίο και αλλού υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ελληνικότητας.

.Ο Σαράντος Καργάκος παραθέτει ένα απόσπασμα από ομιλία του Ιωάννη Καλιτσουνάκι στην Ακαδημία Αθηνών:

«Πρέπει να παρατηρηθεί ότι παλαιότερον (πολύ πριν το 1821) υπό το όνομα Έλληνες εννοούντο όλοι οι κάτοικοι της Βαλκανικής και νεότεροι ξένοι ιστορικοί όπως π.χ. ο Hans Delbruck ομολογεί ότι «δεν εγνώριζε τις (=κανείς) σχεδόν εν τη Δυτική Ευρώπη ότι εν τη Βαλκανική εκτός των Ελλήνων υπήρχον και άλλαι εθνότητες». «Αυτό που ήξεραν οι Δυτικοί για τους Έλληνες ήταν δυνατό να το αγνοούν οι ίδιοι οι Έλληνες; Όλοι ασφαλώς όχι. Πάντως αρκετοί ώστε να σχηματίσουν την επαρκή «κρίσιμη μάζα» για την έναρξη και τη διεξαγωγή ενός πολυαίμακτου αγώνα» καταλήγει ο αείμνηστος Σ. Καργάκος.

Η συνείδηση της ελληνικότητας των αγωνιστών του 1821

.

Ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα υπήρχε διαμορφωμένη στη συνείδηση των Ελλήνων της εποχής η πίστη ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ο Μανιάτης στιχουργός Νικήτας Νηφάκης ή Νηφάκος (περ. 1748-1818) στην «Ιστορία της Μάνης όλης…» καταγράφει την άποψη των Μανιατών για την καταγωγή τους:

«Σ’ αυτά τα όρη φύγανε οι μαύροι Σπαρτιάτες

και είν' αυτοί που λέγονται την σήμερον Μανιάτες.

Για να φυλάξουν την ζωήν και την ελευθερία,

έκτισαν χώρες στα βουνά και περισσά χωρία.»

Και σε άλλο στιχούργημά του:

«Τις στράτες που κρατούσασιν οι πρόγονοι Σπαρτιάτες, 

αυτός και οι απόγονοι κρατούμενοι Μανιάτες 

και να τις παραιτήσωμεν ποσώς δεν ημπορούμεν 

αλλ΄ όλον εις τα έμπροσθεν μάλιστα προχωρούμεν”.

Αλλά και ο στίχος του Τσοπανάκου, του θρυλικού «Τυρταίου του Αγώνα» είναι ενδεικτικός:

«Του Λεωνίδα το σπαθί Κολοκοτρώνης το φορεί»..

Ο περίφημος Αιτωλοακαρνάνας αρματολός Γιώργος Θώμος είχε για την ανδρεία του ονομαστεί «Σπαρτιάτης». Να σημειώσουμε ότι ο Θώμος καταδιωκόμενος από τον Αλή Πασά είχε τραγικό τέλος καθώς «κατεσφάγη από τον Γιουσούφ Αράπη». Πριν τη μάχη των Δερβενακίων ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης(που τόσο πολύ έχει αμφισβητηθεί από ορισμένους σχολιαστές του  protothema.gr) στον λόγο που εκφώνησε είπε μεταξύ άλλων: «Έλληνες σήμερα εγεννήθημεν και σήμερα θα πεθάνομεν δια την σωτηρίαν της πατρίδος και δια την εδικήν μας» (Φωτάκος: «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως»).

Ο Αθανάσιος Διάκος κάνει έκκληση γενναιότητας στους άνδρες του στην Αλαμάνα: «Ανδρείοι ωσάν Έλληνες και σαν Γραικοί σταθείτε». Εδώ βλέπουμε ότι οι όροι Έλληνες και Γραικοί ταυτίζονται, ενώ για καθαρά μετρικούς λόγους, όταν ο Διάκος απάντησε στην πρόταση του Ομέρ Βρυώνη να αλλαξοπιστήσει, χρησιμοποιείται η λέξη Γραικός: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε ν’ αποθάνω». Λίγο πριν πεθάνει, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης προτρέπει τους συμπολεμιστές του: «Έλληνες μην κιοτέψετε, παιδιά μη φοβηθείτε/ και πάρ’ το γιούχα η Τουρκιά κι ερθεί να μας χαλάσει./Σαν Έλληνες βαστάξατε και σαν Γραικοί σταθείτε».

Ο Επίσκοπος Έλους Άνθιμος που πέθανε προσβεβλημένος από τύφο κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς γράφει χαρακτηριστικά: «εν τούτω τω σταυρώ Νικάτε, απόγονοι των Ελλήνων οι Χριστώνυμοι». Στο πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα της Επιδαύρου (1822) ως Έλληνες θεωρούνται «όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν». Στο Σύνταγμα του Άστρους (1823) προστίθεται μια νέα διάταξη για όσους θα έλθουν από το εξωτερικό. Αυτοί μπορούσαν να γίνουν ή να θεωρηθούν Έλληνες εφόσον έχουν ή αποκτήσουν «πάτριον την Ελληνικήν φωνήν».

Ακόμα και οι αρβανιτόφωνοι κάτοικοι των νησιών (Ύδρα, Σπέτσες) έδιναν στα πλοία τους αρχαιοελληνικά ονόματα: «Άρης», «Θεμιστοκλής», «Αγαμέμνων», «Αλέξανδρος». Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν πρότυπο ως όνομα και σύμβολο γενναιότητας για τους ήρωες του ’21. Ο Σαράντος Καργάκος καταγράφει τουλάχιστον 150 αγωνιστές που είχαν το όνομα Αλέξανδρος και τα επώνυμα Αλεξανδρής, Αλεξανδρόπουλος, Αλεξανδράκης κλπ. Η αρχαιότητα είχε ριζώσει για τα καλά στις ψυχές των προγόνων μας. Ο Παπαφλέσσας την προηγούμενη της μάχης στο Μανιάκι είπε στους άνδρες του ότι θα δώσουν «Λεωνίδειον μάχην»..

Θα μπορούσε ν’ αναφέρει κανείς πολλά ακόμα παραδείγματα που δείχνουν τη συνείδηση της ελληνικότητας στους αγωνιστές του 1821. Θα είχε όμως ενδιαφέρον όλοι αυτοί που αμφισβητούν αυτό το γεγονός να παρουσιάσουν έστω ένα στοιχείο (εκτός από ονόματα, επώνυμα και παρατσούκλια…) που να δείχνει το αντίθετο…

Πηγές: ΣΑΡΑΝΤΟΣ Ι. ΚΑΡΓΑΚΟΣ, «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821», Α’ ΜΕΡΟΣ

Σαράντος Ι. Καργάκος, «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ», Εκδόσεις Gutenberg, 2020.

https://www.protothema.gr/stories/article/1248277/i-elliniki-suneidisi-ton-agoniston-tou-1821/

“Η Σύνδεση Εκκλησίας και Έθνους Στηρίζεται σε Εθνικούς Μύθους!” – Τι απαντάμε;

Ερώτηση που λάβαμε:

Τι απαντάμε σε όσους υποστηρίζουν ότι κατά καιρούς έχουμε δημιουργήσει ολόκληρους εθνικούς μύθους για να συνδεθούμε καταναγκαστικά με την Εκκλησία και να δικαιολογήσουμε το έργο της σε δύσκολες περιόδους που πέρασε η πατρίδα μας;

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

Ας αφήσουμε την απάντηση σε δύο μεγάλες σύγχρονες προσωπικότητες της Πατρίδας μας. Πρώτα ας ακούσουμε τον επί σειρά ετών Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Μπαμπινιώτη:

  «Διδάσκω δημόσια ότι αυτό που λέμε Ελληνορθόδοξη Παράδοση ιστορικά ξεκινάει με τους Πατέρες της Εκκλησίας, που σπουδάζουν στην Αθήνα και που συμφιλιώνουν τον Ελληνισμό, τα Ελληνικά Γράμματα, την Ελληνική Παιδεία με το Χριστιανισμό. Αλλά θ’ αποτελούσε ένα απλό ιστορικό δεδομένο αν είχε μείνει στον Βασίλειο τον Μέγα, στον Γρηγόριο το Θεολόγο και από την άλλη πλευρά στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Δεν έμεινε εκεί. Προχώρησε μέσα από το Βυζάντιο, και προχώρησε και έφτασε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας μ’ αυτούς τους μεγάλους, τα μεγάλα μυαλά, τα οποία έδειξαν ότι τα Κλασικά Γράμματα, η Ελληνική Παιδεία, δεν είναι αντίθετα προς την Χριστιανική διδασκαλία και μέσα από τα Κλασικά Γράμματα ξεσήκωσαν το Γένος. 

    Αποτελεί, λοιπόν, ένα ιστορικό γεγονός γι’ αυτό και επαναστατώ ως σκεπτόμενος άνθρωπος όταν ακούω ν’ αντιμετωπίζεται η Εκκλησία και η Ορθοδοξία σαν να ήταν μια μορφή θρησκεύματος σε άλλες χώρες όπου εκεί πράγματι μπορεί ο Χριστιανισμός, η πίστη, να μην έχει σχέση με την ιστορία του τόπου, με την παιδεία του, με τα γράμματά του. 

Εδώ αποτελεί απλή ιστορική διαπίστωση, απλό ιστορικό γεγονός. Δεν είναι σύνθημα η έννοια του ελληνορθόδοξου, του ελληνοχριστιανικού, είναι ιστορική πραγματικότητα.»

Και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος έλεγε:

«…αν παύσεις να είσαι ορθόδοξος, πολύ γρήγορα θα παύσεις να είσαι και Έλλην.

  Την αλήθεια αυτή την εγνώριζαν και την γνωρίζουν πολύ καλά πριν από μας όλοι ανεξαιρέτως οι εχθροί μας.

Γι’ αυτό και όλοι τους στράφηκαν μανιωδώς κατά της Εκκλησίας και της πίστεώς μας. Οι Τούρκοι στη διάρκεια της τουρκοκρατίας έθεσαν σε κίνηση τους μηχανισμούς των εξισλαμισμών, πιστεύοντας πως χανόταν για τον Ελληνισμό, όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία. Το παιδομάζωμα, οι πιέσεις για τη φορολογική αφαίμαξη, τα δεινά των ραγιάδων, όλα απέβλεπαν σε τούτο. Και όταν δεν κατόρθωναν το ποθούμενο, εξαντλούσαν το μένος των σε βάρος των κληρικών μας. 10 Πατριάρχες, 100 Ιεράρχες και 6000 κληρικοί είναι ο αμητός της θυσίας αυτής στο βωμό της πίστεως και της πατρίδος.

    Αργότερα οι φράγκοι, οι λατίνοι το ίδιο σύστημα εφήρμοσαν: εκλατινισμό. Και εξεδίωξαν τους Έλληνες ορθοδόξους αρχιερείς από τις έδρες των και εξήντλησαν και αυτοί σε βάρος του ελληνορθόδοξου κλήρου την μήνιν των, στην προσπάθεια να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του λαού μας.

  Στο μακεδονικό αγώνα οι Βούλγαροι κομιτατζήδες τους Ιεράρχες μας είχαν στόχο τους και πολλοί από αυτούς, όπως ο Γρεβενών Αιμιλιανός, έβαψαν με το αίμα τους τη μακεδονική γη.

      Το 1922 στη Μικρασία πάλιν οι Ιεράρχες και οι κληρικοί μας δέχθηκαν το μεγαλύτερο βάρος του κόστους της καταστροφής.

    Το 1941 οι Βούλγαροι στη Θράκη , και την Ανατολικη Μακεδονια, εξεδίωξαν τους Έλληνες Ιεράρχες, κατέλαβαν τους ναούς μας, επέβαλαν τη χρήση της βουλγαρικής γλώσσης και όλα αυτά με τον εκβιασμό της διακοπής της τροφοδοσίας του λιμώττοντος ελληνικού πληθυσμού. 

     Και στις μέρες μας πάλιν οι Τούρκοι το 1955 με τις καταστροφές της Πόλης, εναντίον των ναών μας, των κληρικών μας και των ιερών εστράφησαν. Ανέσκαψαν τάφους, ανέτρεψαν σταυρούς, εβεβήλωσαν ναούς, διέλυσαν και κατέστρεψαν εικόνες. 

Μέχρι και προ ετών που συνέλαβαν τον Κύπριο ιεράρχη Κιτίου Χρυσόστομο και τον εταπείνωσαν κρατώντας τον αυτόν μόνο περισσότερο χρόνο από ό,τι όλους τους άλλους.

    Οι εχθροί μας γνωρίζουν ποιος είναι ο όρος επιβίωσης αυτού του έθνους. Γι’ αυτό και στρέφονται με μανία εναντίον του, για να στερήσουν το έθνος από ένα κύριο έρεισμά του, για να αφήσουν ορφανό το λαό, για ν’ ανοίξει ο δρόμος στην επιβουλή και την εξόντωση».

https://agonistes.gr/2018/03/21/

1955 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ, ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΣΕΙΡΑ ΤΩΡΑ ?

kostas.patialiakas.

ΙΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. 

Τα τραγικά γεγονότα της 5ης προς την 6η Σεπτεμβρίου 1955 στις συνοικίες των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη από τον Τουρκικό όχλο πέρασαν στη νεώτερη ιστορία με τα μελανότερα γράμματα. Απερίγραπτοι βανδαλισμοί ζωώδους μορφής συνέβησαν τη νύκτα εκείνη. Περισσότερα στο κείμενο, που ακολουθεί: ΘΕΜΑ: Ο << ΜΑΥΡΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ >> ΤΟΥ 1955. Η ΝΕΑ << ΑΛΩΣΗ >> ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ.
Τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955 με τους βανδαλισμούς των Τούρκων σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης, τα λεγόμενα και << Σεπτεμβριανά>>, πέρασαν στις μελανές σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας ως γεγονότα βαρβαρότητας, τυφλού μίσους και πρωτοφανούς αγριότητας των Τούρκων. Το 1955 ήταν από την αρχή ένας δύσκολος χρόνος για την Ελλάδα με πολλά σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις, τα οποία απαιτούσαν δραστηριοποιημένη στο έπαρκο εξωτερική πολιτική και ασφαλώς ισχυρή πολιτική κυβέρνηση. Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική για την Ελλάδα, παρά την ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή του κυβερνώντος κόμματος του Ελληνικού Συναγερμού, γιατί ουσιαστικά επικρατούσε ακυβερνησία με τον τότε Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο να ασθενεί βαρέως.
Στο εξωτερικό ο διάδοχος του Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση Νικήτας Χρουστσώφ κατόρθωσε να προσεγγίσει με επιτυχία τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Τίτο εκμηδενίζοντας την ισχύ και αποτελεσματικότητα του Τριμερούς Βαλκανικού Συμφώνου Ελλάδας-Τουρκίας-Γιουγκοσλαβίας και αναβαθμίζοντας το ρόλο της Τουρκίας για τη Δύση και τη Νοτιοανατολική Πτέρυγα του νεοσύστατου ΝΑΤΟ. Στην Κύπρο οι Ελληνοκύπριοι, μετά το δημοψήφισμα για ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα, είχαν ξεσηκωθεί υπέρ της ελευθερίας και της ένωσης με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο να αναπτύσσει έντονη πολιτική δράση προς κάθε κατευθυνση και την οργάνωση της ΕΟΚΑ να αναλαμβάνει από της 1ης Απριλίου 1955 ένοπλη δράση κατά των Βρετανικών αρχών της νήσου.
Την ίδια περίοδο η Βρετανία, με ιδιαίτερες ικανότητες στο << διαίρει και βασίλευε >>, εισήγαγε στο Κυπριακό την έως τότε αδιάφορη Τουρκία, καθιστώντας μάλιστα υπεύθυνη για την προστασία της ζωής των Τουρκοκυπρίων. Σε αντιπερισπασμό των διπλωματικών κινήσεων της Ελλάδας για διεθνοποίηση του Κυπριακού με προσφυγή στον ΟΗΕ, η Βρετανία συγκάλεσε Τριμερή Διάσκεψη τον Αύγουστο του 1955 στο Λονδίνο για το Κυπριακό με τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Τουρκίας με σκοπό την επίλυση του προβλήματος. Στην ουσία είχε μεθοδευθεί η εφαρμογή ενός σατανικού σχεδίου για τη μεγιστοποίηση του προβλήματος, ώστε να συνεχίσει τον ηγεμονικό της ρόλο στην Κύπρο, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, η Βρετανία με την ενεργό σύμπραξη και της Τουρκίας.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΒΑΝΔΑΛΩΝ.
Τις προηγούμενες ημέρες στον κατευθυνόμενο Τουρκικό τύπο είχε καλλιεργηθεί κατάλληλα το κλίμα στη Τουρκία κατά των Ελλήνων της Κύπρου και της Ελλάδας με εμπρηστικά, συκοφαντικά και ψευδή δημοσιεύματα, που απέβλεπαν στην έξαψη του φανατισμού του όχλου και των παρακρατικών οργανώσεων. Παράλληλα η μεταπολεμική ευημερία, ανάπτυξη και πρόοδος του Ελληνικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης είχε προκαλέσει ποικίλες ζηλόφθονες αντιδράσεις ακόμα και αυτών των Τουρκικών αρχών από το 1954, ενώ και το Κυπριακό ήλθε ως ουρανόπεμπτη πρόφαση για δράση κατά των << άπιστων Γκιαούρηδων >>. Φυσικό ήταν όλα αυτά να εξάψουν το εθνικιστικό μένος των Τούρκων εναντίον κάθε Ελληνικού και να αναμενόταν η αφορμή.
Αργότερα αποδείχθηκε ότι είχε συνταχθεί σχέδιο από την κυβέρνηση της Άγκυρας για τις διώξεις των Χριστιανών της Πόλης. Συγκεκριμένα πέντε χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 ανατράπηκε η κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές από στρατιωτικό πραξικόπημα. Στη δίκη της Πλάτης ο Πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές και ο Υπουργός Εξωτερικών Φατίν Ρουστού Ζορλού βρέθηκαν ένοχοι για πολλά αδικήματα, μεταξύ των οποίων και για την οργάνωση και εκτέλεση των διώξεων των Χριστιανών της Πόλης στις 6 Σεπτεμβρίου 1955. Και οι δύο καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέσθηκαν με απαγχονισμό.
Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ.
Μέσα σ΄ αυτή την εκρηκτική ατμόσφαιρα οι Τούρκοι άναψαν οι ίδιοι το φιτίλι των γεγονότων τα μεσάνυκτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου 1955. Ο Μουσουλμάνος φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Οκτάι Εγκίν, γιος Μουσουλμάνου Βουλευτή στη τότε Ελληνική Βουλή, σε συνεργασία με το τότε Τούρκο Πρόξενο στη Θεσσαλονίκη Μπαλίν, τον Τούρκο Υποπρόξενο Μ. Τεκινάλη και τον κλητήρα του προξενείου Χασάν Ουτσάρ, τοποθέτησε έναν εκρηκτικό μηχανισμό, που είχε προμηθευθεί από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας, στην αυλή του κτιρίου, ο οποίος απλά εξερράγη, χωρίς να προκαλέσει την παραμικρή ζημιά. Την ίδια ώρα ανακοινώθηκε στη Τουρκία ότι ανατινάχθηκε από τους Έλληνες << το σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη >> και δημοσιεύθηκαν φωτογραφίες από άσχετο κτίριο, στο οποίο εμφανίζονταν ερείπια πλήρως κατεστραμμένου κτιρίου, χωρίς στέγη και παράθυρα και με πυκνούς καπνούς να το περιβάλουν πανταχόθεν.
Μέσα σε μία μόλις ώρα από την είδηση στο τύπο το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 πλήθος φανατισμένων, αλλά οργανωμένων, με ρόπαλα και σιδερένιους λοστούς, συγκεντρώθηκε μπροστά στο άγαλμα του Κεμάλ στο Ταξίμ της Πόλης. Παράλληλα άρχισαν να καταφθάνουν με φορτηγά αυτοκίνητα και πλοιάρια και άλλες ομάδες κρούσης με φανατισμένους Τούρκους των επαρχιών. Και μέσα στο αλαλάζον από τα εμπρηστικά συνθήματα των Τούρκων << φοιτητών >> πλήθος σε λίγο κυριάρχησε το σύνθημα: << Η Κύπρος ήταν και είναι Τουρκική >>, και αμέσως μετά : << Σπάστε τα καταστήματα των Ρωμιών >>.
ΦΟΒΕΡΈΣ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ.
Το σύνθημα της καταστροφής δόθηκε στις 20.00 ώρα για να ακολουθήσουν φρικτές σκηνές ασύλληπτης βαρβαρότητας και αγριότητας σε βάρος των ανυπεράσπιστων Ελλήνων της Πόλης, των καταστημάτων τους, των σχολείων, των νοσοκομείων, των γηροκομείων, των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και ιστορικών ναών της Πόλης, ακόμα και εναντίον των χριστιανικών τάφων των Ελληνικών κοιμητηρίων. Συγχρόνως οι Τούρκοι βίαζαν γυναίκες, έδερναν και ταπείνωναν με κάθε τρόπο γέροντες και αδυνάτους, ιερείς, κατέστρεφαν καταστήματα και ό,τι σωζόταν από τις αρπαγές το πετούσαν στα πεζοδρόμια και στους δρόμους. Η Μεγάλη Οδός του Πέραν και ο Γαλατάς είχαν καταστεί αδιάβατες περιοχές από αντικείμενα κάθε μορφής των Ελλήνων, που σκόρπισαν οι βάνδαλοι καταστρέφοντάς τα στο δρόμο. Οι αφηγήσεις Ελλήνων κατοίκων της Πόλης αλλά και δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου περιέγραφαν με τα μελανότερα χρώματα τα πρωτοφανή σε βαρβαρότητα και αγριότητα γεγονότα.Αλλά και Τούρκοι δημοσιογράφοι δεν παρέλειψαν αργότερα να στηλιτεύσουν τα γεγονότα. Χαρακτηριστική μαρτυρία αποτελεί το άρθρο του αρθρογράφου Χαντί Ουλούενγκιν στην εφημερίδα << Χουριέτ >> την 28η Αυγούστου 1993, ο οποίος αναφερόμενος στα θλιβερά γεγονότα, μεταξύ των άλλων τόνιζε: << Ένας όχλος αγρίων, κουρελιασμένων και ξυπόλυτων ανθρώπων διεξήγαγε το καταστρεπτικό έργο κάτω από τα βλέμματα της Αστυνομίας και του Στρατού, που παρακολουθούσαν τους βανδαλισμούς αδιάφοροι. Τα πάντα, καταστήματα μικρά και μεγάλα, εκονιορτοποιούντο, εφ΄ όσον δεν ανήκαν σε Τούρκους >>.
Αλλά και η Σμύρνη δεν απέφυγε τους βανδαλισμούς. Οργανωμένα στίφη ξεχύθηκαν στους δρόμους με προκαθορισμένους στόχους. Ο πρώτος στόχος ήταν το Ελληνικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Σμύρνης, που πυρπολήθηκε και καταστράφηκε. Ο δεύτερος στόχος ήταν το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στη Σμύρνη, που παραδόθηκε στις φλόγες μπροστά στο απαθές βλέμμα των Τούρκων φρουρών του. Έντρομος ο Γενικός Πρόξενος κατάφερε να διαφύγει με την οικογένειά του από την πίσω πόρτα. Ο επόμενος στόχος ήταν τα μισθωμένα σπίτια των Ελλήνων Αξιωματικών, που υπηρετούσαν στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ της Σμύρνης. Με καταλόγους που είχαν τις διευθύνσεις τους οι << διαδηλωτές >> επιτέθησαν εναντίον τους, κακοποιώντας, λεηλατώντας, καταστρέφοντας και καίοντας σπίτια, έπιπλα και Ελληνικές σημαίες.
Όταν, μετά τα μεσάνυκτα, οι οργανωμένες ομάδες είχαν ολοκληρώσει το έργο τους, η Τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να παρέμβει κηρύσσοντας τον στρατιωτικό νόμο. Ο συνολικός συνοπτικός απολογισμός των γεγονότων ήταν: 20 Έλληνες νεκροί, 200 βιασμοί γυναικών, 61 πυρπολημένες χριστιανικές εκκλησίες, 7.000 λεηλατημένα σπίτια και καταστήματα Ελλήνων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τουρκίας.
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.
Στις 24 Οκτωβρίου 1955, μετά από έντονες πιέσεις του ΝΑΤΟ, η Τουρκία υποχρεώθηκε να αποκαταστήσει την προσβληθείσα Εθνική αξιοπρέπεια των Ελλήνων από τους βανδαλισμούς των όχλων της. Συγκεκριμένα στο Συμμαχικό Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη ο Τούρκος Υπουργός συγκοινωνιών, ως εκπρόσωπος της Τουρκικής Κυβέρνησης, ύψωσε την Ελληνική σημαία, παρουσία εκπροσώπων των Συμμάχων και υπό τους ήχους της Τουρκικής μπάντας, που παιάνιζε τον Εθνικό μας Ύμνο. Έτσι μέσα σε 10 λεπτά η Τουρκία << αποκατέστησε >> ηθικά την Εθνική μας αξιοπρέπεια για τους βανδαλισμούς της στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη. Όσο για τις υλικές ζημιές αποζημίωσε συμβολικά τους παθόντες με ένα δάνειο 100 εκατομμυρίων δολαρίων, που της χορήγησαν γιαυτό το σκοπό οι ΗΠΑ.
ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.
Το σχέδιο της Άγκυρας σημείωσε καταπληκτική επιτυχία. Το σύνολο σχεδόν των Ελληνικών περιουσιών καταστράφηκε. Ο Ελληνικός πληθυσμός τρομοκρατήθηκε. Οι απειλές για τη ζωή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης τους έκανε να νιώθουν ότι βρίσκονται σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο. Τα συνθήματα << σήμερα το βιος σας, αύριο το κεφάλι σας >> και << χθες ήταν η γιορτή του γλυκού, σήμερα είναι η γιορτή της θυσίας >> έσπειραν τον τρόμο και τον πανικό στο θανάσιμα λαβωμένο Ελληνισμό της Πόλης. Το καταλυτικό συναίσθημα της ανασφάλειας παρέλυσε τις ψυχές όλων. Τα δάκρυα στα μάτια και ο πόνος στις καρδιές δεν έλεγαν να σταματήσουν. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο τραγικός πνευματικός ηγέτης, που έσυρε το βαρύ σταυρό του μαρτυρίου, προσπάθησε να εμψυχώσει όλους που έχασαν το θάρρος και ήταν έτοιμοι να φύγουν: << Είδατε, τους λέει, τα κόκαλα; Ξεθάφτηκαν για να σας μιλήσουν, για να σας πουν το χρέος που ΄χετε να μείνετε σε τούτη τη γη, που γεννήθηκαν οι πατέρες σας, οι πατέρες των πατέρων σας, εσείς, τα παιδιά σας >>.
Μάταια όμως. Η μοίρα των Ελλήνων ήταν πολύ σκληρή. Τα τραγικά γεγονότα, που επακολούθησαν τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι καταστροφές και ζημιές από πυρκαγιές τα επόμενα χρόνια, η λήψη διαφόρων μέτρων σε βάρος των Ελλήνων, όπως η βίαιη συμπεριφορά στους στρατευμένους, το περίφημο βαρλίκι, που εξόντωσε φυσικά και οικονομικά τον Ελληνισμό της Πόλης και τώρα ο τυφώνας, που μέσα σε λίγες ώρες σάρωσε με το πέρασμά του κόπους μιας ζωής επηρέασαν το ηθικό των Ελλήνων. Η ομογένεια της Κωνσταντινούπολης δεν είχε άλλα ψυχικά αποθέματα για να αντέξει. Γονάτισε κάτω από τα συνεχή και ανεπανάληπτα κτυπήματα. Σε λίγο καραβάνια ολόκληρα εγκατέλειψαν τη Βασιλεύουσα για να σώσουν τη ζωή τους. Οι εκκλησίες άρχισαν σιγά-σιγά να ερημώνουν και τα σχολεία, χωρίς μαθητές, άρχισαν και αυτά να κλείνουν. Ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης συρρικνώθηκε ραγδαία και κατά τα επόμενα χρόνια. Σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά μόνο λίγες χιλιάδες, που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, μετά τις απελάσεις που ακολούθησαν το 1964, εξαιτίας της κρίσης στην Κύπρο. Και η Κωνσταντινούπολη ερήμωσε, ξεράθηκε από τις ρίζες της, από τον Ελληνισμό της, που σκόρπισε τα παιδιά της στους δρόμους της προσφυγιάς, σαν ένα κοπάδι που προσπαθεί να σωθεί από την αγέλη των άγριων ζώων.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Η Κωνσταντινούπολη στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955 αλώθηκε από τους Τούρκους για δεύτερη φορά. Τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955 σε βάρος του Ελληνικού πληθυσμού, οι Τουρκικοί βομβαρδισμοί της Κύπρου τον Αύγουστο του 1964, η εισβολή το 1974 στην Κύπρο και η κατοχή του 38% του εδάφους της, οι συνεχείς παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας εντός του FIR των Αθηνών και οι παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου μας Χώρου, η θεωρία των Γκρίζων Ζωνών στο Αιγαίο Πέλαγος και στα Δωδεκάνησα, μετά την κρίση των Ιμίων, και η αμφισβήτηση των υφισταμένων και ισχυουσών Συνθηκών της Γενεύης και των Παρισίων, αποτελούν κεφάλαια της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, που παρουσιάζεται καθημερινά με φανερή συνέπεια και ωμή προκλητικότητα.
Η Ελλάδα, ακολουθώντας πιστά τα λόγια του φιλόσοφου Τουχόλσκυ: << Πες μου πως μεταχειρίζεσαι τις μειονότητες σου, να σου πω το επίπεδο του πολιτισμού σου >> εφαρμόζει για τη Μουσουλμανική μειονότητα της Ελληνικής Θράκης τις αρχές της ισονομίας, της ισοπολιτείας και με τη λήψη συνεχώς μέτρων επιδιώκει την αρμονική συνύπαρξη των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων στην ευαίσθητη αυτή ακριτική περιοχή. Αντίπαλος είναι η ανάπτυξη, η πρόοδος και η ευημερία όλων των κατοίκων. Έτσι υπερασπίζεται καθημερινά με πράξεις και όχι με λόγια το επίπεδο του πολιτισμού της.
ΠΗΓΕΣ.
1. Αλησμόνητες πατρίδες της Θράκης των Ν. Μουτσόπουλου, Κ. Βακαλόπουλου και Αρ. Κεσόπουλου.
2. 40 χρόνια-Ημέρα μνήμης, Σεπτέμβριος 1955, της Ένωσης Κωνσταντινουπολιτών Βόρειας Ελλάδας.
Αντιστρατηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας

Η επιστολή απάντηση του αγίου Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη προς τον πάπα Γρηγόριο Θ΄

 -ΟΙ  ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ  ΕΙΧΑΝ  ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ. ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΤΗΡΙΖΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.
-Η ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ   ΩΣ  ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
- Η ΕΝΝΟΙΑ  ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ  ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΥΤΕΣ.
-Η ΒΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ  ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΣΕ  ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΕΣ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΗΣ.
-ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ  ΕΙΝΑΙ  ΝΑ ΠΟΛΕΜΑ  ΓΙΑ  ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ.
- ΤΑ  ΙΔΙΑ  ΑΚΡΙΒΩΣ  ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ  ΣΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ  ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ  ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ!

http://enromiosini.gr/peri-rwmiosinis/