ΜΑΤΙΑΣΜΑ ΚΑΙ ΞΕΜΑΤΙΑΣΜΑ !

Παρερμηνείες της βασκανίας
Από τους χρόνους της αρχαιότητας η βασκανία συνδέθηκε και μ’ αυτό που σήμερα αποκαλούμε «μάτιασμα». Σήμερα μάλιστα όταν ακούμε τη λέξη βασκανία αμέσως εννοούμε μόνον το μάτιασμα και τίποτε άλλο.
Πρόκειται για μια παλιά πρόληψη και δεισιδαιμονία ότι ο κακός με το βλέμμα του και μόνο μπορεί να βλάψει τον φθονούμενο. Αυτό φυσικά δεν είναι σωστό, και η Εκκλησία μας δεν το παραδέχεται. Βεβαίως η Εκκλησία έχει ευχές που κάνουν λόγο για «βάσκανον οφθαλμόν». Οι αναφορές αυτές εξηγούνται εύκολα, χρειάζεται όμως μια προσοχή, για να μην υπάρξουν παρανοήσεις. Η φράση «βάσκανος οφθαλμός» προέρχεται από την Αγία Γραφή και σημαίνει το φθονερό άνθρωπο, τον κακό, τον ανελεήμονα, τον άσπλαχνο, ενώ το αντίθετο, «καλό μάτι», σημαίνει τον καλόν άνθρωπο, τον εύσπλαχνο, τον ψυχόπονο. Ας μη ξεχνάμε ότι στα αρχαία ελληνικά το μάτι λέγεται και όψις, και ότι στην Αγία Γραφή «μάτι» και «όψις» και «οφθαλμός» και «είδος» λέγεται και η εμφάνιση του ανθρώπου, το παρουσιαστικό του, και ο όλος άνθρωπος. Κατ’ αρχάς εννοείται ότι, ο φθονερός άνθρωπος όταν δει το θύμα του και το φθονήσει, αυτό είναι η ρίζα του κακού που μπορεί να ακολουθήσει. Επομένως αυτή η φθονερή ματιά, είναι από όλους ανεπιθύμητη. Στην συνέχεια η φράση «βάσκανος οφθαλμός» επεκτάθηκε στους ανθρώπους που σαν υποχείρια του σατανά ασχολούνται με μαγείες, μαντείες, ξόρκια και όλα τα σχετικά. Έτσι λοιπόν ξεκαθαρίζονται τα πράγματα πως η Εκκλησία μας από τη μια δεν παραδέχεται το μάτιασμα και από την άλλη αναφέρεται στις ευχές της εναντίον της βασκανίας. Δεν πρόκειται για αντίφαση, αλλά για διαχωρισμό δυο διαφορετικών πραγμάτων. Σε αντίφαση και σύγχυση βρίσκονται όσοι λεγόμενοι Χριστιανοί από τη μια κάνουν το σταυρό τους και από την άλλη τρέχουν σε ξόρκια και μάγια. Βασκανία εννοεί η Εκκλησία τον φθόνο και το κακό που κάνουν κάποιοι κινούμενοι από φθόνο· το κακό αυτό μπορεί να είναι μία βλαπτική πράξη ή μία συκοφαντία ή μία κατάρα ή μία δαιμονική ενέργεια ή επίδραση. Η Εκκλησία δεν δέχεται ότι η απλή ματιά ενός ανθρώπου μπορεί από απόσταση να προκαλέσει με μαγικό τρόπο κακό σε κάποιον άλλο. Είναι απαράδεκτες για ανθρώπους της Εκκλησίας οι προλήψεις και δεισιδαιμονίες ότι κάποιος είναι βάσκανος, μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκε την τάδε μέρα ή επειδή έχει στο πρόσωπο του κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ή ότι κάποιος είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στη βασκανία (ότι δηλαδή «ματιάζεται» εύκολα), ή ότι μπορεί να αισθανθεί άσχημα και αδιάθετος, επειδή τάχα κάποιος τον «μάτιασε», και άλλες τέτοιες αηδίες
Δεν θα κάνουμε επομένως καμιά αναφορά στο λεγόμενο «ξεμάτιασμα», που γίνεται από λαϊκούς ανθρώπους (όπως επικλήσεις, χειρονομίες, χάνδρες κλπ.), οι οποίοι εμπειρικώς τα μαθαίνουν από άλλους και εμπειρικά τα εφαρμόζουν και κανείς δεν γνωρίζει το «πώς» και το «γιατί», αφού είναι σκοτεινή και άδηλη και ανεξερεύνητη η προέλευση αυτού του «ξεματιάσματος». Και δεν έχει σχέση με τη διδασκαλία της Εκκλησίας και προφανώς προέρχεται από λαϊκές και παλιές ειδωλολατρικές δοξασίες και πρακτικές ακαθόριστες, γι’ αυτό και είναι απαράδεκτες ανάμεσα στους πιστούς και δεν τιμούν τη σύγχρονη «προοδευτική» εποχή μας. Είναι εκδηλώσεις άγνοιας και απιστίας και παγανισμού.
Η Εκκλησία θέλοντας να βοηθήσει τα μέλη της συμπεριφέρεται με πολλή συγκατάβαση και περιέλαβε στις ευχές της τις σχετικές με τη βασκανία λέξεις, αλλά τους έδωσε το σωστό νόημα. Δυστυχώς πολλές φορές παρατηρείται η εσφαλμένη λαϊκή δοξασία να επικρατεί, να επιβάλλεται και σιγά-σιγά να αλλοιώνει τη γνήσια ορθόδοξη διδασκαλία, σε σημείο άλλα να λέμε και άλλα να καταλαβαίνουμε.
Η Εκκλησία τη βασκανία με την έννοια της εξ αποστάσεως φθοροποιού μαγικής επιδράσεως μόνο με το βλέμμα (που μπορεί καμιά φορά να συνοδεύεται και από κάποιο λόγον ή ενδόμυχη σκέψη θαυμασμού ή φθόνου) τη θεωρεί, δεισιδαιμονία. Οι εκκλησιαστικοί συγγράφεις και οι πατέρες της Εκκλησίας δεν αρνούνται την πραγματική βασκανία, δηλαδή τον φθόνο και τις βλαπτικές ενέργειες που εκπορεύονται από αυτόν. Ειδικά μάλιστα τις περιπτώσεις βασκανίας που δεν έχουν εμφανή τη προέλευσή τους τις αποδίδουν στην επήρεια του πονηρού. Γενικά θεωρούν τη βασκανία ως έργο του διαβόλου και πράξη φθόνου. Ο Μέγας Βασίλειος έγραψε και λόγο «περί φθόνου και βασκανίας». Η Εκκλησία συνέθεσε και ειδική ευχή κατά της βασκανίας, με την έννοια του φθόνου.
Με όσα αναφέραμε και εξηγήσαμε μέχρι εδώ ξεκαθαρίζεται το θέμα της βασκανίας από ορθόδοξη άποψη. Επίσης εξηγούνται και εκφράσεις όπως «η βασκανία σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αποβεί θανατηφόρος», δεν εννοείται ότι κάποιος μπορεί με το βλέμμα του να σκοτώσει έναν άλλο (αυτό είναι ανόητη, μαγική, ειδωλολατρική και αντιχριστιανική αντίληψη), διότι τότε θα είχαν φονευθεί οι μισοί άνθρωποι της γης χωρίς πολέμους και εγκλήματα και φονικά όπλα, αλλά εννοείται ότι αυτός που φθονεί και μισεί τον συνάνθρωπό του σε μερικές περιπτώσεις είναι δυνατόν να τον εξοντώσει και σωματικά. Σχεδόν πάντοτε ο φθονερός προσπαθεί να εξοντώσει το θύμα του ηθικά-ψυχικά, γι’ αυτό ο κατ’ εξοχήν βάσκανος και φθονερός διάβολος ονομάζεται και ανθρωποκτόνος και μισάνθρωπος.
Μέσα προστασίας
Όσοι άνθρωποι αισθανθούν οι ίδιοι ή κάποιος δικός τους την επήρεια της βασκανίας, πρέπει να τρέχουν στον πνευματικό ιερέα να τους σταυρώσει με το σταυρό, που έχει μεγάλη δύναμη κατά των πονηρών πνευμάτων, και να τους διαβάσει την ειδική ευχή κατά της βασκανίας.
Πολλοί άνθρωποι επινόησαν κατά της βασκανίας διάφορα μέσα, όπως τα φυλαχτά, για να τα φοράνε όσοι βασκαίνονται. Η Εκκλησία προσπαθώντας να προφυλάξει τα μέλη της από κάθε πλάνη δεν επιτρέπει στους Χριστιανούς να χρησιμοποιούν αυτά τα φυλαχτά (χάντρες, φύλλα, λουλούδια, εκκλησιαστικά αντικείμενα και λοιπά), γιατί όλα αυτά προϋποθέτουν μια μαγική αντίληψη λειτουργίας και προστασίας, τελείως αντιχριστιανική. Επίσης απαγορεύεται να χρησιμοποιούνται διάφορα «εξορκιστικά» λόγια κατά του «ματιάσματος» από άντρες ή γυναίκες, γιατί όλα αυτά τα «λαϊκά» μέσα και οι σχετικές αντιλήψεις και δεισιδαιμονίες είναι είδος μαγείας και παγανισμού, όπως αναφέρει και ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο βιβλίο του «Χρηστοήθεια των Χριστιανών». Κάθε άλλο πέρα από τις ευχές της Εκκλησίας αποτελεί άρνηση της πίστεως· κάθε άλλο «ξόρκι» απομακρύνει από τον άνθρωπο τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τον αφήνει ανίσχυρο μπροστά στις «μεθοδείες του πονηρού». Όποιος χρησιμοποιεί «ξόρκια» και «φυλαχτά» και «χαϊμαλιά» είτε για τον εαυτό του είτε για δικούς του ανθρώπους, πρέπει να ξέρει ότι έτσι μολύνει το βάπτισμά του, δείχνει απιστία και ασέβεια προς το Θεό, και επομένως αντί να προστατεύεται από το κακό, παραδίδει τον εαυτό του σε μισάνθρωπες επιρροές.
Υπάρχουν βέβαια τα χριστιανικά φυλαχτά της Εκκλησίας, τα οποία μπορούν και πρέπει να μεταχειρίζονται οι πιστοί. Πολύ αποτελεσματικό φυλαχτό είναι ο σταυρός, που πρέπει να φοράνε όλοι οι Χριστιανοί, γιατί οι δαίμονες φοβούνται τη δύναμή του, γιατί είναι το φυλακτήριο όλου του κόσμου.
Υπάρχουν βέβαια και άλλα μέσα της πίστεως μας, με τα οποία επικαλούμαστε τη δύναμη του μεγάλου Θεού και μπορούμε να αποτρέψουμε κάθε κακό. Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας ότι κανένα αγιαστικό μέσο της Εκκλησίας δεν μας βοηθά χωρίς μία απαραίτητη προϋπόθεση, την πίστη. Πρέπει να έχουμε πίστη σταθερή και ακλόνητη και χωρίς αμφιβολίες στο Κύριο μας Ιησού Χριστό και στη διδασκαλία του. Και αυτή η πίστη μεταφράζεται σε έργα, τα οποία είναι η πίστη στα θεόπνευστα λόγια της Αγίας Γραφής· το να εφαρμόζουμε και να ακολουθούμε τις εντολές του Θεού στη ζωή μας, το να εκκλησιαζόμαστε τακτικά, η θερμή προσευχή, να εξομολογούμαστε συχνά, και να κοινωνούμε. Τότε βεβαίως κανένα κακό, καμία επιβουλή, καμία βασκανία δεν μπορεί να μας βλάψει, και κυρίως δεν μπορεί να μας απομακρύνει από την πίστη και από τη σωτηρία της ψυχής μας. Με την προσευχή επικοινωνούμε με το Θεό. Με την εξομολόγηση απαλλασσόμαστε από τις αμαρτίες μας, οι οποίες είναι βάρος στη ψυχή μας και τείχος που εμποδίζει τη χάρη του Θεού να μας αγιάσει και να μας προστατέψει. Με τη θεία κοινωνία ενωνόμαστε με τον ίδιο το Θεό και γινόμαστε και εμείς «θεοί κατά χάριν». Αυτά είναι τα κυριότερα αγιαστικά μέσα και φυλαχτά που με πολλή αγάπη προσφέρει η μητέρα Εκκλησία σε κάθε παιδί της, πιστό μέλος της. Από αυτά ξεκινώντας και με τις συμβουλές πάντοτε του πνευματικού μας πρέπει να χρησιμοποιούμε και τα υπόλοιπα, το σημείο του Σταυρού, τις ευχές από τον ιερέα, τον μικρό και τον μεγάλο αγιασμό και λοιπά. Προσοχή λοιπόν και μακριά από κάθε τι που δεν είναι εκκλησιαστικό μέσο αγιασμού· προσοχή και από κάποια φυλαχτά που ορισμένοι επιτήδειοι παρουσιάζουν ως «της εκκλησίας», με σακουλάκια, φυλλαράκια, ξόρκια, χαρτάκια, ψωμάκια, πανάκια και τα όμοια, διότι έτσι ξεγελούν τους απλούστερους και εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα και την ανασφάλεια πολλών, με σκοπό τη βεβήλωση της πίστης και τον προσπορισμό εύκολου πλουτισμού.
(Β.Σ.Βασιλοπούλου, «Η βασκανία στη ζωή μας»,εκδ. «Αποκάλυψις» 2003- αποσπάσματα).

  https://simeiakairwn.wordpress.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ. ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ.

EΔΩ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ:https://soundcloud.com/r1rmrt4qbvg4/fgrvjyrl3bqy

«Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»

«Μιά πεθερά ζήλευε πολύ τή νύφη της. Δέν ἤθελε νά βλέπει κανένα καλό πάνω της. Μιά μέρα ἡ νύφη ἀγόρασε ἕνα ὡραῖο ἐμπριμέ ὕφασμα γιά φόρεμα. Τό εἶδε ἡ πεθερά, τό ζήλεψε. Ἡ νύφη κλείδωσε τό ὕφασμα σ’ἕνα σεντούκι, στό κάτω μέρος, κάτω ἀπ’ὅλα τά ροῦχα, μέχρι νά ἔλθει νά τῆς τό ράψει ἡ μοδίστρα. Ἤλθε ἡ μέρα τῆς μοδίστρας. Πάει ἡ νύφη νά βγάλει τό ὕφασμα, τί νά ἰδεῖ! Ὅλο τό ὕφασμα ἦταν κοντά κοντά ψαλιδισμένο, ἄχρηστο. Κι ὅμως, ἦταν κλειδωμένο στό σεντούκι!».

Τό θαυμαστό γεγονός τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ πού μᾶς περιγράφει ἀγαπητοί μου ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, συνέβει ἀκριβώς μετά τή θεραπεία τῶν δαιμονισμένων Γεργεσηνῶν, τῆς προηγούμενης Κυριακῆς. Διωγμένος (sic) ἀπό τούς κατοίκους τῆς πόλης ἐκείνης ὁ Ἰησοῦς, ἦλθε μέ τό πλοίο στήν «ἱδίαν πόλιν», τήν Καπερναούμ. Ἐκεῖ τοῦ ἔφεραν τόν παραλυτικό ἐπάνω στό κρεβάτι τοῦ πόνου καί ὁ Ἰησοῦς θαυμάζοντας τήν πίστη τῶν ἀνθρώπων πού τόν σήκωναν, τόν θεράπευσε συγχωρώντας του τίς ἁμαρτίες. Τόν πρόσταξε μάλιστα νά σηκωθεῖ, νά πάρει τό κρεβάτι του καί νά πάει στό σπίτι του· «Ἐγερθείς ἄρόν σου τήν κλίνην καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκόν σου».

Κατά τό χρόνο τόν ὁποίο ὁ Ἰησοῦς θεράπευε μέ τόν τρόπο πού προαναφέραμε τόν παραλυτικό, οἱ γραμματείς σκεφτόντουσαν «εἶπον ἐν ἐαυτοίς», αὐτός βλασφημεῖ «Οὗτος βλασφημεῖ». Ὁ Ἰησοῦς εἶδε τίς σκέψεις τους «καί εἰδώς ὁ Ἰησοῦς τάς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν», γιατί σκέφτεστε πονηρά μέσα στίς καρδιές σας «Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;». Στό ἄκουσμα τοῦ λόγου τοῦ Ἰησοῦ ὁ κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἀπορήσει, τουλάχιστον, γιά δύο λόγους. Ὁ ἕνας εἶναι τό ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶδε τίς σκέψεις τους. Ὁ δεύτερος τό ὅτι μίλησε γιά σκέψεις πού γεννιοῦνται μέσα στίς καρδιές τους.

Γιά τούς ἀνθρώπους πού πιστεύουν καί ἔχουν μιά ὅσο γίνεται ἐνεργή συμμετοχή στά τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πρώτος λόγος δέν θά εἶναι αἰτία ἀπορίας. Γιατί ξέρουν, γνωρίζουν, πώς ὁ Ἰησοῦς διά τῆς θεϊκῆς Του ὑποστάσεως, μποροῦσε καί ἔβλεπε τά κρυφά τῶν καρδιῶν τῶν ἀνθρώπων, γι αὐτό τόν ὀνομάζουμε καί Καρδιογνώστη. Ἀκόμη περισσότερο, ὁ Ἴδιος μᾶς εἶπε στήν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία πώς δέν πρέπει νά ἀγχωνόμαστε γιά τό πῶς θά τά καταφέρουμε, γιατί ὁ Πατέρας γνωρίζει τίς ἀνάγκες μας πρίν κἄν Τοῦ τίς ζητήσουμε καί δέν θά ἀδιαφορήσει γιά ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο στή ζωή μας! «Οἶδε γάρ ὁ πατήρ ὑμῶν ὥν χρείαν ἔχετε πρό τοῦ ὑμᾶς αἰτήσαι αὐτόν».

Ὁ δεύτερος ὅμως λόγος, ἴσως καί γι αὐτούς ἀκόμη τούς ἐνεργούς ὡς πρός τήν πίστη νά εἶναι αἰτία ἀπορίας. Τό ὅτι ὁ Παντογνώστης καί Καρδιογνώστης Κύριος μίλησε γιά σκέψεις πού γενιοῦνται μέσα στίς καρδιές τῶν ἐπικριτῶν Του. Τί εἶναι αὐτό τώρα; Πῶς μπορεῖ νά γίνεται; Καί ἄραγε εἶναι κάτι πού ἀφορᾶ μόνο ἐκείνους ἤ ἰσχύει καί γιά κάθε ἄνθρωπο; Πραγματικά μᾶς μπερδεύει αὐτή ἡ φράση τοῦ Ἰησοῦ. Μᾶς ἀνατρέπει τό ἀξίωμα πού ὅλοι γνωρίζουμε καί τό ὁποίο ὁρίζει ὅτι ἡ σκέψη εἶναι δουλειά τοῦ μυαλοῦ καί τά αἰσθήματα εἶναι δουλειά τῆς καρδιᾶς. Ὅλοι κάποτε μπορεῖ νά ποῦμε «βάλε λίγο τό μυαλό σου νά σκεφτεῖ!» καί «ἡ καρδιά μου κρύωσε γι αὐτόν τόν ἄνθρωπο!». Τώρα τί μᾶς λέει ὁ Χριστός, ὅτι τό μυαλό μπορεῖ νά αἰσθάνεται καί ἡ καρδιά νά σκέπεται;

Κι ὅμως, γιά νά τό λέει ὁ Παντογνώστης Κύριος ἔτσι εἶναι! Μάλιστα μποροῦμε νά ποῦμε πώς τά δύο ὄργανα, παρόλῳ πού ὑπάρχουν σέ διαφορετική θέση στό σῶμα μας, στήν πραγματικότητα μποροῦν καί ἀνταμώνουν ἀλλά καί συνεργάζονται, ἀλληλοεπηρεάζονται. Αὐτό τό καταλαβαίνουμε καλύτερα ὅταν ἔρχεται ἡ κρίσιμη στιγμή νά κάνουμε μία σημαντική ἐπιλογή, ἀλλά γιά κάποιο περίεργο λόγο δέν μποροῦμε ν’ ἀποφασίσουμε καί μάλιστα ὅπως λέμε τυρανιώμαστε κατά τή διαδικασία αὐτή. Τό μυαλό ρεαλιστικά προβάλει τούς λόγους γιά τούς ὁποίους μποροῦμε νά ἀπορίψουμε π.χ. κάτι, νά τό τελειώσουμε. Ἡ καρδιά ὅμως ἀντιδρᾶ καί προβάλει τούς δικούς της λόγους γιά τούς ὁποίους δέν ἔχουμε τή δύναμη νά τελειώσουμε αὐτό πού ἀντικειμενικά μᾶς προβληματίζει.

Βέβαια, θά πρέπει νά ποῦμε πώς ἡ διεργασία καί ἡ λειτουργία αὐτή, δέν ἀφορᾶ τά γνωστά σωματικά-παθολογικά ὄργανα τοῦ σώματός μας, ἀλλά τήν πνευματική ὑπόστασή μας. Τήν ψυχή μας! Ἡ ὁποία εἶναι ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος μέσα μας καί λειτουργεῖ ταυτόχρονα μέ τόν αἰσθητό, τόν ἐξωτερικό πού φαίνεται ἄνθρωπο. Ἡ ψυχή μας, τό πνεῦμα μας ἔχει τρείς λειτουργίες, τό λογιστικό, τό ἐπιθυμητικό καί τό θυμοϊδές. Ἐκεί εἶναι ὁ τόπος ὅπου τό μυαλό συνυπάρχει μέ τήν καρδιά καί τό προϊόν τῆς «συνεργασίας» αὐτῆς εἶναι «οἱ λογισμοί τῆς καρδίας».

Στήν πραγματικότητα εἶναι μία φανέρωση τοῦ «ἔσω ἀνθρώπου» ὅπως ὀνομάζεται θεολογικά, τοῦ κόσμου πού κρύβουμε μέσα μας πολλές φορές ἐπιμελῶς, ἀλλά κάποια στιγμή ἐκφράζουμε καί κάποιος πού ξέρει μπορεῖ νά καταλάβει! Ἰδιαίτερα ἐάν ἔχει χάρη Θεοῦ καί μπορεῖ νά διαβάζει τίς καρδιές ὅπως λέμε, ὅπως ἔκανε ὁ Ἰησοῦς στή σημερινή Εὐαγγελική περικοπή. Ἕνας τέτοιος ἦταν ὁ νεοφανής ἅγιος τῆς πίστεώς μας, ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ καυσοκαλυβήτης. Ὁ ὁποίος στίς διδασκαλίες πού μᾶς ἄφησε ὡς παρακαταθήκη, μιλᾶ γιά τούς λογισμούς τῆς καρδίας πού προαναφέραμε.

Ἡ ἱστορία μέ τήν ὁποία ἀρχίσαμε νά καταγράφουμε τίς σκέψεις μας γιά τή σημερινή Κυριακή, εἶναι παρμένη ἀπό τό βιβλίο πού ὑπάρχει ὁ βίος καί οἱ διδασκαλίες του. Ὁ ἅγιος δίνει ἱδιαίτερη βαρύτητα σέ αὐτή τή μυστήρια διεργασία πού ἐνεργεῖται μέσα μας, στά βάθη τῆς ψυχῆς καί τοῦ πνεύματός μας καί μᾶς ἐπισημαίνει πώς εἶναι μία δύναμη μέ τήν ὁποία μποροῦμε ἤ νά ὡφελήσουμε ἤ νά προξενήσουμε κακό στή ζωή, στό συνάνθρωπό μας.

«...Δέν πρέπει ποτέ νά σκεπτόμαστε γιά τόν ἄλλο ὅτι θά τοῦ δώσει ὁ Θεός κάποιο κακό ἤ θά τόν τιμωρήσει γιά τό ἁμάρτημά του. Αὐτός ὁ λογισμός φέρνει πολύ μεγάλο κακό, χωρίς ἐμεῖς νά τό ἀντιλαμβανόμαστε. Πολλές φορές ἀγανακτοῦμε καί λέμε στόν ἄλλο: «Δέν φοβᾶσαι τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, δέν φοβᾶσαι μή σέ τιμωρήσει;» Ἄλλη φορά πάλι λέμε: «Ὁ Θεός, δέν μπορεῖ, θά σέ τιμωρήσει γι αὐτό πού ἔκανες» ἤ «Θεέ μου, μήν κάνεις κακό σ’αὐτόν τόν ἄνθρωπο γι αὐτό πού μοῦ ἔκανε» ἤ «Νά μήν πάθει αὐτό τό πράγμα ὁ τάδε».

Σέ ὅλες αὐτές τίς περιπτώσεις, ἔχομε βαθιά μέσα μας τήν ἐπιθυμία νά τιμωρηθεῖ ὁ ἄλλος. Ἀντί, ὅμως, νά ὁμολογήσομε τό θυμό μας γιά τό σφάλμα του, παρουσιάζομε μέ ἄλλον τρόπο τήν ἀγανάκτησή μας καί, δῆθεν, παρακαλοῦμε τόν Θεό γι αὐτόν. Ἔτσι, ὅμως, στήν πραγματικότητα καταριόμαστε τόν ἀδελφό.

...Ὅταν κακομελετᾶμε, κάποια κακή δύναμη βγαίνει ἀπό μέσα μας καί μεταδίδεται στόν ἄλλο, ὅπως μεταφέρεται ἡ φωνή μέ τά ἠχητικά κύματα, καί ὄντως ὁ ἄλλος παθαίνει κακό. Γίνεται κάτι σάν βασκανία, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει γιά τούς ἄλλους κακούς λογισμούς. Αὐτό γίνεται ἀπ’τή δική μας ἀγανάκτηση. Ἐμεῖς μεταδίδομε μυστικῷ τῷ τρόπῳ τήν κακία μας...Δέν τιμωρεῖ ὁ Θεός, ἀλλά ἡ δική μας κακή διάθεση μεταδίδεται στήν ψυχή τοῦ ἄλλου μυστηριωδῶς καί κάνει κακό...

...Ἡ βασκανία εἶναι πολύ ἄσχημο πράγμα.Εἶναι ἡ κακή ἐπίδραση πού γίνεται, ὅταν κανείς ζηλέψει κι ὀρεχθεῖ κάτι ἤ κάποιον. Θέλει μεγάλη προσοχή... Αὐτός πού βασκαίνει δέν τό βάζει κἄν στό νοῦ του ὅτι κάνει κακό...

...Ὅταν, ὅμως, ὁ ἄλλος εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καί ἐξομολογεῖται καί μεταλαμβάνει καί ἔχει πάνω του τό Σταυρό, δέν τόν πιάνει τίποτα. Ὅλοι οἱ δαίμονες νά πέσουν πάνω του, δέν θά καταφέρουν τίποτα.»

Ἀγαπητοί μου. Ἡ ὕπαρξή μας εἶναι ἕνα μυστήριο, μία ἐνότητα περιπεπλεγμένη μεταξύ ψυχῆς καί σώματος, ἀπό τή στιγμή ἀκόμη τῆς συλήψεώς μας. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κάτι πολύ περισσότερο ἀπό μία τέλεια μηχανή ὅπως λέμε. Ἐκτός ἀπό αὐτό πού φαίνεται καί καταλαβαίνουμε καί ἐμεῖς οἱ ἵδιοι, ὑπάρχει ἕνας ἄλλος ὁλόκληρος κόσμος μέσα μας, ὁ ὁποίος στήν πραγματικότητα κατευθύνει καί ἐπηρεάζει τίς ζωές μας, πρός τό καλό ἤ πρός τό κακό. Μπορεῖ νά μᾶς κάνει ὡφέλιμους ἤ βλαπτικούς. Ἄς παρακαλοῦμε τόν Καρδιογνώστη Κύριο, νά μᾶς εὐλογεῖ καί νά μᾶς δίνει τή δύναμη νά ἐλέγχουμε τόν ἔσω μας ἄνθρωπο. Καί μέ τήν σωστά ἐνεργή πίστη μας, νά παράγουμε καλούς καί ἀγαθούς λογισμούς καρδίας γιά τό δικό μας καλό. Τό ὁποίο θά μεταδίδεται στούς γύρω μας, ὅπως μᾶς διδάσκει καί ὁ ἅγιος Πορφύριος, ὅπως τά ἠχητικά κύματα καί θά κάνει τίς ζωές μας χαρά Χριστοῦ!

π.Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΡΑΜΑΣ

ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΤΕ ΜΑΤΙΑΣΜΕΝΟΙ ;