Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελευθερια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελευθερια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

13 Νοεμβρίου, 2026

ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙ


     Ποιο δοξαστικό να βρούμε ή να συνθέσουμε για το πάντα μυστικό, αθέατο, ακατάληπτο αλλά ευεργετικό χέρι του Θεού, που συγκρατεί πατρικά και πάνσοφα τους εαυτούς μας από τις ολέθριες πτώσεις της αφώτιστης ελευθερίας μας; …

π. Δαμιανός
https://toeilhtarion.blogspot.com/2019/07/blog-post_22.html

15 Σεπτεμβρίου, 2025

ΣΧΕΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ.


Η ετυμολογία της λέξης ελευθερία οδηγεί σε συμπεράσματα που προβληματίζουν. Ολοι μας την ελευθερία την έχουμε ως βοήθεια προκειμένου να λυτρωθούμε ,να ξεφύγουμε , από κάποια δεσμά που μας επιβάλλονται. Ειδικά οι νέοι και ορισμένοι ''αναρχοαυτόνομοι'' με την λέξη ελευθερία σαν όπλο ξιφουλκούν κατά της θρησκείας. Είναι έτσι τα πράγματα; Εχουν δίκιο αυτοί; Παραθέτω αυτούσια την ανάρτηση που αφορά την λέξη ελευθερία.

Η Ελληνική Γραμματεία παρέχει τις προ-υποθέσεις έγκριτης ετυμολόγησης του ελεύθερος, προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων

1.«Ελελεύ» (πολεμικό επιφώνημα προς τον ελευθέριο Δία)το οποίο γράφει ο σχολιαστής του Αριστοφάνους:« Επίφθεγμα πολεμικόν το ελελεύ.Οι προσιόντες γαρ εις πόλεμον το ελελεύ εφώνουν μετά τινος εμμελούς κινήσεως» , όπως περίπου σήμερα οι στρατι-ώτες φωνάζουν την πολεμική ιαχή «αέρα».Ενώ ο λεξικογράφος Σουίδας (Σούδα) γράφει «θεώ τ ΄αλάλαγμα» (προς τον θεό (Δία) ο αλαλαγμός).

Και 2. το επίθετο «θούρος»(ορμητικός, σφοδρός, πολεμικός).Ο Ομηρος ονομάζει τον Αρη «θούρον Αρηα», ενώ ο Αισχύλος αναφέρει «Τυφώνα θούρον», στη δε Οδύσσεια («μνήσαιτο δε θούριδος αλκής») δηλώνεται η κατ’ εξοχήν ιδιότητα της αλκής.

Συνεπώς, Ε(λε)λεύ + θουρος > * ελεύθουρος > ελεύθερος .Τα γραμματικά δε πάθη, που παρατηρούνται,είναι στη μεν λέξη «ελελευ» συγκοπή και αποβολή της συλλαβής

-λε- , ενώ στη λέξη «θούρος» συστολή της μακράς συλλ. –ου- σε βραχεία –ε – με ηχητική αφομοίωση προς την προηγουμένη.

ΕΛΕΝΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ(https://cityvibes.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1/)

Σύνθετη η λέξη ελευθερία .Η μια λέξη είναι η'' ελελευ'' που είναι μια προσευχή στον ελευθέριο Δία ,ένα επιφώνημα των πολεμιστών στον Δια όταν πολεμούσαν τους εχθρούς τους που ήθελαν να τους σκλαβώσουν.

Η άλλη λέξη είναι ''Θούριος" δηλαδή  σφοδρός, πολεμικός .

Έτσι ο ελεύθερος είναι αυτός που με την βοήθεια του θεού είναι δυνατός και ισχυρός!

Ο ελεύθερος έχει εξάρτηση από τον θεό, χρωστάει την δύναμη του, την ισχύ του στον θεό, στον Δια!
Ελεύθερος λοιπόν είναι ο δυνατός άνθρωπος του θεού και όχι κάποιος που δεν έχει σχέση με τον θεό και την θρησκεία. Οπότε η ανάγκη που αντιστρατεύεται την ελευθερία ,είναι αντίθετη και με την θρησκεία.



25 Φεβρουαρίου, 2023

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 
Στην Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου  τὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας μᾶς θύμισε τὴ διδακτικότατη Παραβολὴ τοῦ νέου ἐκείνου, ὁ ὁποῖος θέλοντας νὰ ζήσει ἐλεύθερα, μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ πατέρα του, κατέληξε νὰ γίνει δέσμιος τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν του. 

1. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  ΠΟΥ  ΣΥΜΦΕΡΕΙ 

Οἱ λόγοι τοῦ ἀποστόλου Παύλου σημειωνουν χαρακτηριστικα : «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, πάντα µοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὐπό τινος». Δηλαδή, εἶμαι ἐλεύθερος νὰ τὰ κάνω ὅλα, δὲν συμφέρουν ὅμως ὅλα. Ὅλα εἶναι στὴν ἐξουσία μου, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν θὰ ἐξουσιασθῶ καὶ δὲν θὰ γίνω δοῦλος σὲ τίποτα. Πόσο ἀληθινὸς καὶ ἐπίκαιρος εἶναι ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Ἀποστόλου, στὴν ἐποχή μας μάλιστα, ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν νὰ ζοῦν χωρὶς ἠθικὲς δεσμεύσεις καὶ φραγμούς, χωρὶς τὰ «μὴ» καὶ τὰ «πρέπει» καὶ τοὺς περιορισμοὺς ποὺ βάζει ἡ Ἐκκλησία, ὅπως ἰσχυρίζονται. Ὅσο ὅμως διασαλπίζουν τὴν ἐλεύθερη καὶ ἀσύδοτη ζωὴ μακριὰ ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ὅσο καυχῶνται γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία τους, τόσο καταλήγουν νὰ γίνονται ἐλεεινοὶ δοῦλοι τῶν κατώτερων ἐπιθυμιῶν τους καὶ ἁλυσοδένονται μὲ ἁμαρτωλὲς συνήθειες καὶ ἐξαρτήσεις. Ἂς μὴ μᾶς ξεγελᾶ τὸ ρεῦμα αὐτὸ τῆς ἐποχῆς μας! Δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἐλευθερία, ἀλλὰ στὴν ἠθικὴ ἐξαθλίωση. Ἀντίθετα, ἡ ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καθιστᾶ τὸν ἄνθρωπο ἀληθινὰ ἐλεύθερο καὶ τοῦ χαρίζει ὅ,τι συμφέρει τὴν ψυχή του. 

2. Ὁ ΝΑΟΣ ΤΟΥ  ΣΩΜΑΤΟΣ

 Στὴ συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γιὰ νὰ τονίσει πόσο βδελυρὰ εἶναι τὰ ἁμαρτήματα τῆς ἀνηθικότητος, ἀναδεικνύει τὸ ἀσύλληπτο ὕψος καὶ τὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρώπινου σώματος. «Οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν;», ρωτᾶ. Δηλαδή, δὲν ξέρετε ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο κατοικεῖ μέσα σας; Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ βαπτισθήκαμε καὶ λάβαμε τὸ Ἅγιο Χρίσμα, τὸ σῶμα μας ἔχει γίνει ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατοικητήριο τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ! Κάθε φορὰ μάλιστα ποὺ μετέχουμε στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ μεταλαμβάνουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου, τὰ μέλη τοῦ σώματός μας γίνονται μέλη Χριστοῦ. Δὲν ἀνήκουν πλέον στὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐκεῖνος μᾶς ἔπλασε καὶ ἐπιπλέον γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ θανάτου, ἐνανθρώπησε. Πῆρε δηλαδὴ ἀνθρώπινο σῶμα, ὅμοιο μὲ τὸ δικό μας, καὶ μᾶς ἐξαγόρασε μὲ τὴ θυσία Του, μὲ τὸ ἀτίμητο Αἷμα Του. Πόσο μεγάλη ἀξία ἔχει, λοιπόν, τὸ σῶμα μας! Γι᾿ αὐτό, ὅπως θέλουμε οἱ ἐκκλησίες μας, οἱ χειροποίητοι ναοί μας νὰ λάμπουν ἀπὸ καθαριότητα, νὰ μὴν ἔχουν τὸν παραμικρὸ ρύπο, τὴν παραμικρὴ ἀκαθαρσία, ἔτσι νὰ διατηροῦμε καθαρὸ καὶ τὸν ναὸ τοῦ σώματός μας, τὸν ἔμψυχο αὐτὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἀσυγκρίτως ἱερότερος. 

3. ΤΟ ΣΩΜΑ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΣ  ΝΑ  ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ. 

Πῶς ὅμως θὰ τιμήσουμε τὴν ἱερότητα τοῦ σώματός μας; Οριστε η  ἀπάντηση: «Δοξάσατε τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ». Μᾶς προτρέπει, δηλαδή, νὰ δοξάζουμε τὸν Θεὸ μὲ τὸ σῶμα μας καὶ μὲ τὸ πνεῦμα μας, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν σ᾿ Ἐκεῖνον. Μᾶς ζητᾶ νὰ ἀπέχουμε πλήρως ἀπὸ κάθε αἰσχρὴ πράξη καὶ ἀνηθικότητα, φυλάσσοντας ὄχι μόνο τὰ μέλη τοῦ σώματός μας ἅγια καὶ καθαρὰ ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, ἀλλὰ καὶ τὸ πνεῦμα μας, τὴ διάνοιά μας δηλαδή, τοὺς λογισμούς μας καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας. Μᾶς καλεῖ νὰ δοξάζουμε τὸν Θεὸ μὲ τὰ μάτια μας, ἀποστρέφοντάς τα ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῆς τηλεοράσεως καὶ τοῦ διαδικτύου, ποὺ συχνὰ μολύνουν μὲ τὴ σαρκολατρία ποὺ προβάλλουν. Νὰ Τὸν δοξάζουμε μὲ τὸ στόμα μας, μὲ τὰ ἁγνὰ καὶ εἰλικρινὴ λόγια μας, μὲ λόγια ποὺ διατηροῦν τὴν εἰρήνη στὸ περιβάλλον μας. Νὰ Τὸν δοξάζουμε μὲ τὰ χέρια μας, ἐλεώντας τοὺς πτωχοὺς καὶ ἐξυπηρετώντας τὶς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων μας. Νὰ Τὸν δοξάζουμε μὲ τὶς σκέψεις μας, μὲ τοὺς ἁγνοὺς καὶ ἀγαθοὺς λογισμούς μας· ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καρδιά μας, μὲ τὴν ἀνεξικακία καὶ τὴν εὐσπλαχνία μας· μὲ τὶς ἅγιες ἐπιθυμίες μας. Σὲ κάθε ἱερὴ Ἀκολουθία στὶς ἐκκλησίες μας ψάλλονται ὕμνοι δοξολογητικοὶ πρὸς τὸν Θεό. Μιὰ τέτοια παναρμόνια δοξολογία θὰ ἀναπέμπεται κι ἀπὸ τὸν ἔμψυχο ναό μας κάθε φορὰ ποὺ οἱ πράξεις, οἱ σκέψεις καὶ οἱ ἐπιθυμίες μας εἶναι ἁγνὲς καὶ σύμφωνες μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του.ΟΣΩΤΗΡ2214

30 Οκτωβρίου, 2022

ΖΗΤΗΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ

 
1. Η Στοιχειώδης  Ευσπλαγχνία 

Στὴν Παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου  παρουσιάστηκαν δύο ἄνθρωποι, ἕνας πλούσιος καὶ ἕνας φτωχός· ὁ φτωχὸς ὀνομαζόταν Λάζαρος. Ὁ πλούσιος στὴν παρούσα ζωὴ ζοῦσε εὐτυχισμένος. Ὁ Λάζαρος ἀντίθετα ἦταν πολὺ δυστυχισμένος, ἐγκαταλελειμμένος καὶ ἄρρωστος. Μετὰ τὸν θάνατό τους ὅμως τὰ πράγματα ἀντιστράφηκαν: Ὁ πλούσιος βασανιζόταν στὸν Ἅδη, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἀναπαυόταν κοντὰ στὸν πατριάρχη Ἀβραάμ. Ὅταν ὁ πλούσιος ζήτησε ἀπὸ τὸν δίκαιο Ἀβραὰμ νὰ στείλει τὸν Λάζαρο γιὰ νὰ τοῦ χαρίσει λίγη ἀνακούφιση – μιὰ σταγόνα νερό! – ὁ Πατριάρχης τοῦ ἀρνήθηκε: –«Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι». Παιδί μου, θυμήσου ὅτι ἐσὺ ἀπόλαυσες μὲ τὸ παραπάνω τὰ ἀγαθά σου, ὅταν ζοῦσες στὴ γῆ, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἀντίστοιχα ὑπέμεινε τὴ δυστυχία του. Τώρα ὅμως ἐδῶ παρηγορεῖται συνεχῶς, ὅπως ὑπέφερε τότε συνεχῶς· ἐνῶ ἐσὺ βασανίζεσαι ἀδιάκοπα, ὅπως ἀδιάκοπη ἦταν ἡ εὐτυχία σου στὴ γῆ. Ἀλλὰ δημιουργεῖται ἡ ἀπορία: Ἂν στὴν παρούσα ζωὴ ἀξιώθηκε κάποιος νὰ εἶναι ἔστω κάπως εὐκατάστατος καὶ νὰ χαίρεται τὴ ζωή του μαζὶ μὲ τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους του, στὴν ἄλλη ζωὴ θὰ πάει στὴν Κόλαση;… Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στοὺς λόγους τοῦ δικαίου Ἀβραὰμ πρὸς τὸν πλούσιο: «Ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου». «Τὰ ἀγαθά σου»: αὐτὰ ποὺ ἐσὺ θεώρησες ὡς ἀληθινὰ ἀγαθά, καὶ τὰ ἀπήλαυσες στὴ ζωή σου. Κανόνισες τὴ ζωή σου ὅπως ἐσὺ θέλησες, περιφρονώντας τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, καταπατώντας τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης. Συνεπῶς ὁ πλούσιος κατέληξε στὸν Ἅδη ὄχι διότι ἦταν πλούσιος, ἀλλὰ διότι προσκολλήθηκε στὸν πλοῦτο του καὶ κυρίως – συνέπεια αὐτοῦ – διότι ἔδειξε σκληρότητα ἀπέναντι στὸν Λάζαρο. Ὁ πλούσιος θεώρησε ὅτι τὴν εὐτυχία τὴ δίνουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα θέλησε νὰ ἀπολαύσει μόνο μὲ τοὺς δικούς του ἀνθρώπους, χωρὶς νὰ δείξει τὴ στοιχειώδη εὐσπλαχνία στὸν φτωχό, ποὺ ἦταν παραπεταμένος ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του. Τὸ πᾶν ἔγκειται στὴ δική μας ἐπιλογή: θὰ ζητήσουμε ἐγωιστικὰ τὶς ψεύτικες ἀπολαύσεις τῆς παρούσας ζωῆς ἢ τὸν ἀληθινὸ Παράδεισο, τὴν ἐπουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐφαρμόζοντας ἐδῶ τὸ θέλημά Του καὶ δείχνοντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας; 

2. Ἀδιαπέραστο Χάσμα 

Ὁ πατριάρχης Ἀβραὰμ ἀναφέρει καὶ ἄλλον λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Λάζαρος δὲν μποροῦσε νὰ τὸν δροσίσει: –«Ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται…». Ἐκτὸς ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὑπάρχει ἀνάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ὥστε αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ πᾶνε ἀπὸ ἐδῶ σ᾿ ἐσᾶς νὰ μὴν μποροῦν, οὔτε τὸ ἀντίστροφο. Ἀνάμεσα στοὺς κολασμένους καὶ στοὺς λυτρωμένους ὑπάρχει ἕνα μεγάλο χάσμα, ἕνας μεγάλος γκρεμός, ποὺ εἶναι τόσο μεγάλος, ὥστε δὲν μπορεῖ νὰ τὸν περάσει κανείς Αὐτὸ βέβαια εἶναι εἰκόνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Κύριος μᾶς ἀποκαλύπτει μεγάλη ἀλήθεια: ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν καμία ψυχὴ νὰ πάει ἀπὸ τὸν Παράδεισο στὴν Κόλαση καὶ τὸ ἀντίστροφο. Μετὰ θάνατον δὲν ἀλλάζει ἡ κατάσταση τῆς   ψυχῆς κανενὸς ἀνθρώπου. Ἂς μὴ δίνουμε λοιπὸν σημασία σὲ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν πραγματικότητα τῆς ἄλλης ζωῆς καὶ κυρίως σὲ ὅσους λένε: «Δὲν ὑπάρχει Κόλαση, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Κι ἂν ὑπάρχει, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι αἰώνια;». Καὶ ὅμως ὑπάρχει Κόλαση καὶ εἶναι αἰώνια καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταπηδήσει κανεὶς ἀπὸ αὐτὴν στὸν Παράδεισο. Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια ὁ Κύριος τὴ δίδαξε σαφῶς καὶ ἐπανειλημμένως. Ὑπεύθυνος ὅμως γιὰ τὴν κατάληξη στὸν Ἅδη καὶ τὴν Κόλαση δὲν εἶναι ὁ Θεός, ἀλλὰ οἱ κακὲς ἐπιλογὲς τῶν λογικῶν δημιουργημάτων Του. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ θέλει ὅλοι νὰ σωθοῦμε, ἀλλὰ δὲν παραβιάζει τὸ αὐτεξούσιο, τὴν ἐλευθερία κανενός. Θὰ δεχόταν τὴ μετάνοια ἀκόμη καὶ τοῦ διαβόλου. Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι ἐκεῖνος, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ κολασμένοι, δὲν θέλουν καὶ δὲν μποροῦν πλέον νὰ μετανοήσουν, διότι εἶναι παγιωμένοι στὴν πνευματικὴ κατάσταση ποὺ ἐπέλεξαν. Ὁ δὲ Κύριος μᾶς ἀποκάλυψε αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ὅτι ὑπάρχει ἀδιαπέραστο χάσμα μεταξὺ τῶν δύο καταστάσεων, ὄχι γιὰ νὰ ἀπελπισθοῦμε, ἀλλὰ γιὰ νὰ φοβηθοῦμε τὸν καλὸ φόβο καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴ μετάνοια καὶ τὸν ἁγιασμό μας χωρὶς καμία ἀναβολὴ καὶ μὲ ἀκλόνητη ἐλπίδα στὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ φιλάνθρωπος καὶ πολυεύσπλαχνος Θεὸς θὰ ἀξιώσει τῆς Βασιλείας Του καθέναν ποὺ ἀγωνίζεται φιλότιμα γιὰ τὴ σωτηρία του.ΟΣΩΤΗΡ2208,

09 Ιουλίου, 2022

Ὁ ἐλεύθερος δοῦλος – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 10 Ἰουλίου 2022

 
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 10 Ἰουλίου 2022, Δ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ς΄ 18-23)

Ἀδελφοί, ­ελευ­θε­ρω­­θέν­τες ἀπὸ τῆς ἁ­μαρ­τίας ἐ­­­­δου­λώ­θη­τε τῇ δικαιοσύνῃ. ­­ἀν­θρώπινον λέγω διὰ τὴν ­ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν. ὥσπερ γὰρ πα­ρε­στήσατε τὰ μέ­λη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκα­­θαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέ­λη ὑ­­μῶν δοῦλα τῇ δι­­­­­­καιοσύνῃ εἰς ἁ­­­γιασμόν. ὅτε γὰρ δοῦ­λοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας, ἐ­λεύθεροι ἦτε τῇ δι­καιοσύ­νῃ. τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ᾿ οἷς νῦν ἐ­παισχύ­νεσθε; τὸ γὰρ τέλος ἐ­­­κείνων θά­νατος. νυνὶ δὲ ἐλευθερω­θέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. τὰ γὰρ ὀψώ­νια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Ὁ ἐλεύθερος δοῦλος

Ἡ ­ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία κατὰ τὴν ἐποχὴ ­τοῦ ἀ­ποστόλου Παύλου εἶχε κοσμικὴ ­δύνα­μη ­καὶ ἐξουσία. Ὑπῆρχαν σὲ αὐτὴν οἱ ­πλούσιοι, ἀξιωματοῦχοι, ποὺ ἀπολάμβαναν ἐλεύθερα ὅ,τι ἤ­θελαν. Ὑπῆρχαν καὶ οἱ δοῦλοι: ἄνθρωποι ὑ­πο­ταγμέ­­νοι σὲ αὐτούς, κατώτερου κοινωνικοῦ ἐπι­πέ­δου, οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦσαν νὰ χαροῦν τὴν ἐλευθερία τους, νὰ ζήσουν ὅπως ἤθελαν. Αὐτὴ τὴν ἀντίθεση χρησιμοποιεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα, γιὰ νὰ κάνει λόγο γιὰ μιὰ διαφορετικὴ ἐλευθερία: τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ πάθη.

1. Ἡ δουλεία τῆς ἁμαρτίας

Ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴ φρικτὴ δουλεία τῆς ἁ­μαρτίας καὶ «ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ρώμης. Ἔχετε γίνει πλέον δοῦλοι τῆς ἀρετῆς. Χρησιμοποιῶ αὐτὸ τὸ ἀνθρώπινο παράδειγμα, ἐπειδὴ εἶσθε ἀκόμη ἀδύναμοι πνευματικὰ, ἡ δὲ ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἡ ἄσκηση τῆς ἀρετῆς σᾶς καταπιέζει· σᾶς φαίνεται δουλεία. Ὅπως, λοιπόν, παλαιότερα εἴχατε ὑποδουλώσει τὰ μέλη τοῦ σώματός σας στὴν ἀνη­θικότητα, σὲ συνήθειες ποὺ ἦταν ἀντίθετες μὲ τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ, «οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν». Ἔτσι καὶ τώρα, προτρέπει ὁ θεῖος Ἀπόστολος, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑποδουλώσετε τὰ μέλη σας στὴν ἐνάρετη ζωὴ τοῦ Εὐαγγελίου, γιὰ νὰ ἐξαγιασθεῖτε.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, μὲ μιὰ ἐπιφανειακὴ θεώρηση, ἡ ὑποταγὴ τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, στὸν θεῖο Νόμο, ποὺ ὁρίζει τὸ Εὐαγγέλιο, στὸ θεῖο θέλημα τοῦ Κυρίου φαίνεται νὰ στε­ρεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὴν ἐλευθερία του. «Ὅλο μὴ καὶ πρέπει θέτει ἡ Ἐκκλησία· ὅλο ἐντολές. Ποῦ βρίσκεται ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου;», κατηγοροῦν πολλοί, ποὺ ὑποκινούμενοι ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες τους θεωροῦν ὡς ἐλευθερία τὴν ἀσυδοσία, τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή.

Ἀγνοοῦν ὅμως ὅτι ἡ χειρότερη σκλαβιὰ εἶναι ἡ ὑποδούλωση στὴν ἁμαρτία, στὰ πάθη καὶ τελικὰ στὸν μισόκαλο διάβολο. Τότε ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐξαρτημένος ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα ἔνστικτά του, ἀπὸ τὶς ἀδυ­ναμίες του, δὲν ἔχει προσωπικὴ βούληση, δὲν ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἐπιλέγει, νὰ ὁρίζει τὴ ζωή του. Ἔχει μήπως ἐλευ­θερία ἕνας ἀλκοολικὸς ἢ ἕνας ἄνθρωπος ἐξαρτημένος ἀπὸ οὐσίες, ἕνας λαίμαργος ἢ ἕνας μανιώδης κλέπτης, ὅταν ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὴν ἀδυναμία του;

Συνεπῶς ἐλεύθερος δὲν εἶναι ὅποιος ζεῖ χωρὶς περιορισμούς, χωρὶς ἐντολές, χωρὶς νὰ ἀπολογεῖται σὲ κανέναν, ἀλλὰ ὅποιος ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας, ὅποιος ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως τονίζει ὁ θεῖος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς.

2. Ἡ δουλεία τῆς ἀρετῆς

Σᾶς φαίνεται δουλεία ἡ ἐνάρετη ζωή, ἀναφέρει. Ὅταν ὅμως ἤσασταν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας καὶ ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴ δουλεία – ὅπως τὴ θεωρεῖτε – τῆς ἀρετῆς, σὲ τί σᾶς ὠφελοῦσαν τὰ ἔργα ποὺ κάνατε τότε καὶ τὰ ὁποῖα θυμάστε τώρα καὶ ντρέπεστε; Σὲ τίποτε. Ἀντίθετα σᾶς ἐπέφε­ραν μεγάλη ζημιά. Διότι τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἀκάθαρτων ἐκείνων ἔργων εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος.

Τώρα ὅμως ποὺ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ὑποδουλώσατε τὸν ἑαυτό σας στὸν Θεό, ἔχετε βέβαιο κέρδος τὴν πρόοδό σας στὴν ἁγιότητα. «Δουλωθέν­τες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος, ζωὴν αἰώνιον», τονίζει ὁ Ἀπόστολος. Τὸ τελικὸ ἀπο­τέ­λε­σμα τῆς ἐνάρετης ζωῆς εἶναι ἡ αἰώνια ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστό. Ὁ μισθὸς μὲ τὸν ὁποῖο πληρώνει ἡ ἁμαρτία τοὺς δούλους της εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος. Τὸ δῶ­ρο, ἀντίθετα, ποὺ προσφέρει ὁ Θεὸς σὲ ὅ­σους ἀνήκουν σ᾿ Ἐκεῖνον εἶναι ἡ αἰώνια ζωή, τὴν ὁποία ἀποκτᾶ κανείς, ὅταν εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ἡ πνευματικὴ ζωή, λοιπόν, μοιάζει κά­ποτε μὲ δουλεία. Ἀπαιτεῖ βία, ὑποταγὴ στὸν θεῖο Νόμο, ἀγώνα πνευματικό. Γίνεται δοῦλος τοῦ Θεοῦ ὁ πιστός. Παύει νὰ ἔχει δικό του θέλημα. Ἡ δουλεία ὅμως αὐτὴ τὸν ἐξαγιάζει, τὸν ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν ἐλευθερώνει. Ὅσο ἑνωμένος εἶναι μὲ τὸν Χριστό, τόσο ἀπολαμβάνει τὴν αἰώνια ζωή. Ζεῖ ἐλεύθερος καὶ στὴν ἐπίγεια ζωή του. Δὲν τὸν δεσμεύουν τὰ κατώτερα πάθη του, δὲν τὸν αἰχμα­λωτί­ζουν οἱ προκλήσεις τοῦ διαβόλου, δὲν τὸν ἑλκύει ὁ κόσμος καὶ οἱ ἐπιδιώξεις του, δὲν ἔχει ἐξουσία πάνω του ὁ διάβολος. Ἡ ­συνείδηση τότε τοῦ ἀνθρώπου εἶναι εἰ­ρηνική, ἡ χαρά του βαθιά, ἡ ψυχή του ἀπολαμβάνει τὴν ἄνεση, τὸν πλατυσμό, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἐξωτερικὲς συν­θῆκες. Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες, γιὰ παράδειγμα, εἶχαν ἀπό­λυτη ἐλευθερία, ἀκόμη κι ὅταν βρίσκονταν δέσμιοι τὶς τελευταῖες ὧρες πρὶν ἀπὸ τὸ μαρτύριό τους.

Τὸ σημαντικότερο ὅμως εἶναι ὅτι ὁ ἄν­θρωπος ποὺ εἶναι δοῦλος τοῦ Θεοῦ καὶ ζεῖ κατὰ τὸ θέλημά του, ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου, ἀπολαμβάνει τὴν αἰώνια ζωή, κληρονομεῖ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἰσέρχεται στὸν χῶρο τῆς ἀ­πόλυτης ἐλευθερίας, «ἔνθα οὐκ ἔστι πό­νος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος» (Νεκρώσιμος Ἀκολουθία). Ἐκεῖ δηλαδή, ὅπου δὲν ὑπάρχει πόνος, οὔτε λύπη, οὔτε στεναγμός, ἀλλὰ αἰώνια, ἀτελεύτητη ζωή.ΟΣΩΤΗΡ

19 Απριλίου, 2022

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

 

παπα Γιώργης Δορμπαράκης: Τό μυστήριο τῆς συνάντησης τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό. Μπορεῖ νά εἶσαι κοντά Του χρόνια καί χρόνια καί τελικῶς νά μήν ἔχεις πάρει ὅπως λέμε «μυρωδιά» γιά τό τί συμβαίνει. 

Μεγάλη Τρίτη εσπέρας 

«Πόρνη προσῆλθέ σοι, μύρα σὺν δάκρυσι, κατακενοῦσά σου ποσὶ Φιλάνθρωπε, καὶ δυσωδίας τῶν κακῶν, λυτροῦται τῇ κελεύσει σου, πνέων δὲ τὴν χάριν σου, μαθητής ὁ ἀχάριστος, ταύτην ἀποβάλλεται, καὶ βορβόρῳ συμφύρεται, φιλαργυρίᾳ ἀπεμπολῶν σε. Δόξα Χριστὲ τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου». Ἡ πόρνη γυναίκα ἦλθε κοντά Σου, χύνοντας στά πόδια Σου, φιλάνθρωπε, μύρα μαζί μέ δάκρυα. Καί μέ τήν ἐντολή Σου λυτρώνεται ἀπό τή δυσωδία τῶν κακῶν, τήν ἴδια στιγμή πού ὁ ἀχάριστος μαθητής, ἀναπνέοντας ἀκόμη τή χάρη Σου (ἀπό τή συμμετοχή του στόν Μυστικό Δεῖπνο) τήν ἀποδιώχνει ἀπό τόν ἑαυτό του, μέ ἀποτέλεσμα, χάνοντάς Σε λόγω τῆς φιλαργυρίας του, νά κυλιστεῖ μέσα στή βρωμιά τῆς προδοσίας. Δόξα Χριστέ στήν εὐσπλαγχνία Σου). 

Πρόκειται γιά τό μυστήριο τῆς συνάντησης τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό. Μπορεῖ νά εἶσαι κοντά Του χρόνια καί χρόνια καί τελικῶς νά μήν ἔχεις πάρει ὅπως λέμε «μυρωδιά» γιά τό τί συμβαίνει. Καί μπορεῖ νά Τόν συναντήσεις μία φορά στή ζωή σου, ἀκόμη καί στά τελευταῖα σου, καί τόσο νά Τόν καταλάβεις, τόσο νά συγκλονιστεῖς, ὥστε αὐτό νά εἶναι τό πιό καθοριστικό στοιχεῖο τῆς ζωῆς σου. Εἶναι αὐτό πού σημειώνει, μεταξύ ἄλλων, καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ὁ ὅσιος τῆς Σαρακοστῆς: «Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού γέρασαν στήν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου, κι ὅμως βρίσκονται ἀκόμη στό Δημοτικό Σχολεῖο». 

Κι ἄς κοιτάξουμε συγκεκριμένα παραδείγματα: ὁ Ἰούδας ἦταν μαθητής τοῦ Κυρίου , ὁ Χριστός τόν ἐπέλεξε. Τοῦ ἔδωσε τά πάντα, ὅπως καί στούς ἄλλους μαθητές Του· ἐκεῖνος στό τέλος Τόν ἀρνήθηκε καί Τόν πρόδωσε· ἔμεινε στούς αἰῶνες μέ τό στίγμα τοῦ προδότη μαθητή. Ἡ μεγάλη θητεία του κοντά στόν Κύριο ὄχι μόνον δέν τόν ὠφέλησε, ἀλλά μᾶλλον τόν ἔβλαψε. 

Ὁ Κύριος εἶπε γι’ αὐτόν ἕναν ἀπό τούς σκληρότερους θεωρούμενους λόγους Του: «Καλύτερα νά μήν εἶχε γεννηθεῖ ὁ ἄνθρωπος αὐτός»! Κι ἀπό τήν ἄλλη: ὁ ληστής πού σταυρώθηκε δίπλα Του στόν Γολγοθᾶ· φωτίζεται στίς τελευταῖες του στιγμές, μετανοεῖ, κερδίζει πρῶτος τόν Παράδεισο.  «Ἀμήν, λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῶ Παραδείσῳ». Τό ἴδιο καί ἡ περίπτωση τῆς μοιχαλίδος γυναίκας. Μπροστά στόν Χριστό συνειδοτοποιεῖ τήν ἁμαρτωλή ζωή της καί μετανοεῖ. 

Βίοι παράλληλοι, μά καί τόσο ξένοι: ὁ μαθητής πού γίνεται προδότης· ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα πού δικαιώνεται καί καθίσταται πρότυπο μετανοίας σέ ὅλους τούς αἰῶνες. Κι αὐτό γιατί; Πῶς ἐξηγεῖται τό μυστήριο αὐτό; Δέν ξέρουμε ἄν ἐξηγεῖται. Τό μόνο πού μποροῦμε νά ποῦμε εἶναι ὅτι βρισκόμαστε μᾶλλον μπροστά στό μυστήριο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου· τέτοιας πού στρέφεται κανείς καί ἐνάντια στόν ἴδιο του τόν ἑαυτό. Ὁ μαθητής λοιπόν δέν πρόσεξε, γιατί τόν κέρδισε τελικά τό πάθος του, ἐν προκειμένῳ ἡ φιλαργυρία του. Ἡ ἁμαρτωλή στράφηκε ἐν ἀγάπῃ πρός τόν Χριστό  ἡ ἀγάπη της πρός Ἐκεῖνον τῆς ἔδωσε τή δύναμη νά ἀπεμπλακεῖ ἀπό τό πάθος της.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

20 Ιανουαρίου, 2022

ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

 
«Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν»

Σε καποιο απο τα  εὐαγγελικα ἀναγνωσματα παρακολουθήσαμε το  θαύμα τοῦ Κυρίου οπου θεραπευσε  δύο τυφλους. Οἱ τυφλοὶ μάλιστα ἐπίμονα Τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς θεραπεύσει. Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ρώτησε: «Πιστεύετε ὅτι μπορῶ νὰ τὸ κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητᾶτε;». «Ναί, Κύριε», Τοῦ ἀπάντησαν ἐκεῖνοι. Τότε ἄγγιξε τὰ μάτια τους λέγοντας: «Ἂς γίνει αὐτὸ ποὺ ζητᾶτε, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη σας». Καὶ θεραπεύθηκαν ἀμέσως. Γιατί ὅμως ὁ Κύριος ζήτησε τὴν πίστη τῶν τυφλῶν καὶ τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας; 

1. Ἀπαραίτητη ἡ ἀνθρώπινη συμμετοχὴ σὲ κάθε θαῦμα 

Τὸ κάθε θαῦμα τὸ ἐνεργεῖ ὁ Θεός. Ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρη. Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀδύνατο γιὰ Ἐκεῖνον. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη Του εἶναι ἀπέραντο πέλαγος. Θέλει νὰ μᾶς εὐεργετεῖ, νὰ μᾶς  γεμίζει μὲ τὰ δῶρα Του, νὰ μᾶς πλουτίζει μὲ τὶς χάριτές Του. Ρώτησε ὅμως ὁ Κύριος τοὺς τυφλούς: Πιστεύετε σ᾿ Ἐμένα; «Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν». Ἡ δική μου παντοδυναμία καὶ ἀγάπη εἶναι δεδομένα· Ἐγὼ θὰ κάνω τὸ πᾶν, ἀλλὰ ὄχι χωρὶς τὴ δική σας συμμετοχή· θὰ ἐνεργήσω κατὰ τὸν βαθμὸ τῆς πίστεώς σας. Γιατί ὅμως; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: διότι ὁ Θεὸς σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ συνεργασθεῖ μαζί του γιὰ νὰ ἀλλάξει τὴ ζωή του. Ἂν ὁ Θεὸς μᾶς εὐεργετοῦσε παραβιάζοντας τὴν ἐλευθερία μας, θὰ μᾶς ἀφαιροῦσε τὸ μεγαλύτερο δῶρο ποὺ μᾶς ἔχει δώσει, δηλαδὴ τὴν ἐλευθερία μας, τὸ αὐτεξούσιο. Βέβαια ὁ Θεὸς κάποτε ἐνεργεῖ θαῦμα, ἁπλῶς ἐπειδὴ βλέπει καλὴ διάθεση στὸν εὐεργετούμενο, χωρὶς νὰ ζητήσει πίστη, προκειμένου νὰ τὸν ἑλκύσει στὴν πίστη. Ἀλλὰ καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὁ Θεὸς δὲν παραβιάζει τὴν ἐλευθερία του. Παίρνει ἀφορμὴ ἀπὸ τὴν καλή του διάθεση. Πάντως τὸ πόσο ἀναγκαία εἶναι ἡ πίστη, φάνηκε χαρακτηριστικὰ ὅταν ὁ Κύριος ἐπισκέφθηκε τὴν πατρίδα Του τὴ Ναζαρέτ. Οἱ συμπατριῶτες Του Τὸν ἀντιμετώπισαν μὲ ὀλιγοπιστία. Γι᾿ αὐτὸ «οὐκ ἠδύνατο ἐκεῖ οὐδεμίαν δύναμιν ποιῆσαι» (Μάρκ. Ϛ´ 5). «Οὐκ ἠδύνατο»! Δὲν μποροῦσε νὰ θαυματουργήσει! Τὸν ἐμπόδιζε ἡ ἀπιστία τους. Ὁ Θεὸς εἶναι μέγας, φοβερός· ἀλλὰ καὶ ἀπολύτως διακριτικὸς ἀπέναντι στὸ πλάσμα Του! 

2. Νὰ δυναμώνουμε τὴν πίστη μας 

Ἀπὸ τὰ παραπάνω τί δίδαγμα μποροῦμε νὰ βγάλουμε γιὰ τὴ ζωή μας; Κατ᾿ ἀρχὰς νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ πανάγαθος Θεὸς εἶναι ἕτοιμος νὰ μᾶς δώσει ὅ,τι ἔχουμε ἀνάγκη, καὶ μὲ τὸ παραπάνω. «Κύριος ποιμαίνει με, καὶ οὐδέν με ὑστερήσει», γράφει γεμάτος φωτισμένη πίστη ὁ Ψαλμωδός (Ψαλ. κβ´ [22] 1). Ὁ Θεὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει «ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν»· πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἐμεῖς Τοῦ ζητοῦμε ἢ μποροῦμε νὰ σκεφθοῦμε μὲ τὸ μυαλό μας (Ἐφ. γ´ 20). Γι᾿ αὐτὸ ὅταν Τοῦ ζητᾶμε κάτι καὶ δὲν τὸ λαμβάνουμε, νὰ μὴ θεωροῦμε ὅτι ὁ Θεὸς ἀδιαφορεῖ γιὰ μᾶς – νὰ διώξουμε κάθε τέτοια σκέψη· ἀλλὰ νὰ ἐξετάσουμε μήπως δὲν προσευχηθήκαμε μὲ ἀκλόνητη πίστη. Καὶ νὰ ἐνισχύσουμε τὴν πίστη μας πρὸς Ἐκεῖνον. Νὰ Τὸν παρακαλοῦμε ὅπως οἱ μαθητές Του: «Πρόσθες ἡμῖν πίστιν» (Λουκ. ιζ´ [17] 5). Ἐπίσης τὴν πίστη μας θὰ τὴν ἐνισχύουμε, ὅταν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅταν δηλαδὴ τὴν δείχνουμε ἔμπρακτα μὲ τὴν ὑπακοή μας στὶς θεῖες ἐντολές· ἀκόμη ὅταν εὐχαριστοῦμε συνεχῶς τὸν Θεὸ γιὰ τὶς πολλές Του εὐεργεσίες· ἐπιπλέον ὅταν καλλιεργοῦμε ταπεινὸ φρόνημα, ὅταν ἀναγνωρίζουμε πὼς ὅ,τι κατορθώνουμε, τὸ κατορθώνουμε μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ. Γενικὰ ὅταν ζοῦμε μέσα στὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, θὰ ἔχουμε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ δυνατὴ πίστη. 

   

Λοιπὸν ἂς δώσουμε ὅλη μας τὴν ἐμπιστοσύνη, ὅλη μας τὴν καλὴ διάθεση στὸν Κύριο, καὶ Ἐκεῖνος θὰ ἐνεργεῖ τὰ πάντα στὴ ζωή μας. Ἂς ἀνοίξουμε ὅλα τὰ παράθυρα τῆς ψυχῆς μας στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, κι Ἐκεῖνος θὰ πλημμυρίζει τὴν ὕπαρξή μας μὲ τὸ ζωογόνο καὶ εὐεργετικό Του φῶς!ΟΣΩΤΗΡ2159

22 Δεκεμβρίου, 2021

«Επεσκέψατο Ημάς, εξ Ύψους ο Σωτήρ Ημών…».

 
Όταν ένα σπουδαίο πρόσωπο κάνει επίσκεψη στον τόπο μας και την επίσκεψη του αυτή την προαναγγέλλουν τα μέσα της ενημερώσεως με συνεχείς αναφορές στο πρόσωπό του, στην αξία του, στη χαρισματική μορφή του, στο αξιοθαύμαστο και ευεργετικό έργο του, τότε αυτή η επίσκεψη δημιουργεί ένα παλλαϊκό συναγερμό. Δημιουργεί ένα ενδιαφέρον ειλικρινές και μια δικαιολογημένη περιέργεια, να ιδούμε αυτό το πρόσωπο, να ακούσουμε τον λόγο του, να βιώσουμε έστω για λίγες στιγμές κάποια ιδιαίτερα γεγονότα, που συνδέονται με αυτή την προσωπικότητα και τελικά να μάθουμε ποιος είναι ο επισκέπτης και τι καλό θα κάνει σε μας και στον τόπο μας.

Αν όλα αυτά συμβαίνουν για κάποιο σπουδαίο πρόσωπο, είναι φυσικό το ενδιαφέρον μας να κορυφώνεται με την επίσκεψη στη γη μας ενός μοναδικού και ασύγκριτου προσώπου, Εκείνου που αποτελεί το Α και το Ω, που είναι το σαρκωμένο δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, Εκείνου που είναι για τον καθένα μας ο Ευεργέτης και Λυτρωτής του. Εκείνου που είναι «ο θαυμαστός σύμβουλος, ο ισχυρός Θεός, ο άρχοντας της ειρήνης, ο πατήρ του μέλλοντος αιώνος», Εκείνου που έσπειρε τα άστρα και τους γαλαξίες στον ουρανό, που φύτεψε τα λουλούδια στη γη, που κυβερνά με σοφία το σύμπαν.

Ημέρα μεγάλη είναι η Γέννησή Του στην πολυστένακτη γη. Νύχτα Αγία είναι ο χρόνος της ενσάρκου παρουσίας Του στην χρεοκοπημένη ανθρωπότητα. Ανατολή του θειου φωτός η εμφάνισή Του στον κόσμο. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης σηματοδοτεί με την επίσκεψή του στη γη, μια καινούργια πορεία, για τον άνθρωπο, που ήταν ανίκανος να την βρει μακριά από τον Θεάνθρωπο, στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις. 

Όλα τα ονόματα που ανθρώπινα προσδιορίζουν το Πανάγιο Πρόσωπό Του, την απερίγραπτη αγάπη Του και την απύθμενη μακροθυμία Του, είναι γλυκύτατα, ελκυστικά, ευχάριστα και στο άκουσμά τους.

Εκείνο όμως που περισσότερο ενδιαφέρει όλους μας, εκείνο που μας γεμίζει με ελπίδα και παρηγορεί την ταλαίπωρη ψυχή μας είναι το όνομα «Σωτήρ».

Έτσι τον ονόμασαν οι ουράνιοι ψαλμωδοί την νύχτα της Γεννήσεως, όταν πλησίασαν τους εκστατικούς ποιμένες. «Ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ». Έτσι τον περιγράφει και ο εμπνευσμένος υμνογράφος της Εκκλησίας «Επεσκέψατο ημάς, εξ ύψους ο Σωτήρ ημών».

Με κίνητρο και μέσο την άπειρη αγάπη του, για την λύτρωση μας «έκλινε ουρανούς και κατέβη». Με στόχο την πνευματική μας αναγέννηση και την ψυχική μας σωτηρία «σήμερον γεννάται εκ Παρθένου». Προσλαμβάνει την σάρκα μας για να την Αγιάσει.

Έκθαμβος από το μεγαλείο της θεϊκής αγάπης ο άγιος Γρήγορος ο Θεολόγος αναφωνεί «Αυτός που πλουτίζει τους πάντες γίνεται φτωχός. Αυτός που έχει απόλυτη πληρότητα, αδειάζει. Αλήθεια τι πλούσια αγαθότητα!».

Περιπλανιέται και ταλαιπωρείται εδώ στην γη ψάχνοντας για το χαμένο πρόβατο αναζητώντας εμένα τον Αμαρτωλό και εσένα τον συναμαρτωλό, για να μας οδηγήσει στην σωτήρια μάνδρα, που είναι η Εκκλησία Του. Περπάτησε και περπατά μύριους δρόμους και επινόησε ποικίλους τρόπους για να μας συναντήσει και να μας σώσει. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας όλους τους δρόμους μιας πόλεως, ενός χωριού. Ξέρει τους μεγάλους δρόμους και τα στενά σοκάκια. Ξέρει τους καθαρούς και τους βρώμικους. Όλους τους έχει περπατήσει ψάχνοντας να μας βρει.

Αυτή η αναζήτηση, που συγκινεί βαθιά τις καρδιές των Αγίων συγκλόνισε και την ψυχή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου, ώστε σε μια βαθυστόχαστη ομιλία του βάζει στο άγιο στόμα του Κυρίου μας τούτα τα αξιοπρόσεκτα λόγια: «Εγώ για χάρη σου έγινα φτωχός και αλήτης (με την αρχαία έννοια της λέξεως που σημαίνει περιπλανώμενος). Για χάρη σου ανέβηκα στο σταυρό και έφθασα και στον τάφο. Επάνω στον ουρανό παρακαλώ για σένα ως πρεσβευτής τον Πατέρα. Συ είσαι για μένα το παν. Και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος. Τι περισσότερο θέλεις; Γιατί αποστρέφεσαι αυτόν, που έτσι σ” αγαπά;».

Αδελφοί μου, αυτό είναι το νόημα της μεγάλης γιορτής των Χριστουγέννων. Ο ουράνιος επισκέπτης κάνει την παρουσία Του στη γη για να πραγματοποιηθεί η άνοδος μας στον ουρανό. «Τον άνω κάτω δι οικονομίαν και τον κάτω άνω δια φιλανθρωπίαν». Κατεβαίνει στη γη για να μας επαναφέρει στην χαρά και στην πληρότητα της δικής Του αγάπης. Και αυτό δεν επιτυγχάνεται μόνο με την δική Του θέληση. Είναι αναγκαία και η δική μας επιθυμία γιατί μας έχει χαρίσει την πολύτιμη ελευθερία, η οποία και δίδει την άξια στην κάθε καλή πράξη μας.

Σήμερα σ” ένα κρίσιμο χρονικό ορόσημο, που πραγματοποιείται μια ολέθρια κίνηση, από τον Θεό στον ανθρωπόθεο, με αποτέλεσμα να θεοποιείται η εξυπνάδα και να γίνεται αποδεκτή η πονηριά, να θαυμάζονται τα χρυσά πόδια και η σιδερένια γροθιά, να επιδιώκεται η ηδονή και το χρήμα, να επικρατεί η τεμπελιά και η αδιαφορία, να καλλιεργείται η σκληρότητα και να θεωρείται αδυναμία, η αγάπη, η ευσπλαχνία και η συγχωρητικότητα, σήμερα είναι ανάγκη επιστροφής μας κοντά στο Θεό, γιατί «Εκείνος για μας είναι και Πατέρας και Μητέρα και δάσκαλος και τροφή και ένδυμα και οικία και τα πάντα», για να επαναλάβω μια άλλη αξιοθαύμαστη κηρυκτική πρόταση του Ιερού Χρυσοστόμου.

Για τούτη την ευλογημένη ημέρα των Χριστουγέννων , ολόψυχα εύχομαι για όλους μας, μια τέτοια λυτρωτική κίνηση, που θα μας φέρει στην αγκαλιά του Θεού και θα μας ξαναδώσει την ομορφιά που μας ανήκει, για να γίνουμε αυτό που ήμαστε στην αρχή, για να ζήσουμε ευτυχισμένοι και χαρούμενοι σ” όλη την διάρκεια του καινούργιου χρόνου που σε λίγο ανατέλλει.

Θέρμος ευχετής όλων σας προς τον Σαρκωθέντα Κύριον

Ο Μητροπολίτης + Ο Μονεμβασίας και Σπάρτης ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Τεύχος 140 (Οκτώβριος – Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2002)

Ποιμαντορική Χριστουγεννιάτικη Εγκύκλιος 684η.

                                             ΜΥΣΤΡΑΣ

24 Ιουλίου, 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ.


Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ.

π.Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.Αγιου Νικολαου Δραμας

«...οἱ δαίμονες παρεκάλουν αὐτόν λέγοντες...ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τήν ἀγέλην των χοίρων».
     Μία πολύ δύσκολη κατάσταση πού μπορεῖ νά συμβεῖ στή ζωή μας ἀγαπητοί μου, μᾶς προβάλει ἡ σημερινή περικοπή τῆς Ε΄Κυριακῆς ἀπό τό κατά Ματθαίον ἱερό Εὐαγγέλιο. Δύο δυστυχισμένοι ἄνθρωποι πού ἦταν ὑπό τήν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ, συναντήθηκαν με Τόν περιδιαβαίνοντα ἀπό τήν περιοχή τους Ἰησοῦ. Αὐτοί λόγῳ τῆς καταστάσεώς τους ἦταν ὁ φόβος καί ὁ τρομος τῶν κατοίκων τοῦ τόπου ἐκείνου. Μέ τό πού εἶδαν τόν Ἰησοῦ ἀμέσως φώναξαν: «Τί θέλεις ἀπο ἐμᾶς Ἰησοῦ υἱέ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες νά μᾶς τιμωρήσεις πρόωρα;» καί Τόν παρακάλεσαν νά ἐπιτρέψει νά μποῦν στούς χοίρους πού ὡς ἀγέλη βρισκόταν ἐκεῖ κοντά.
Ὁ Ἰησοῦς τό ἐπέτρεψε καί μέ τό πού μπῆκαν στά δύστυχα ζωντανά, αὐτά ὅλα μαζί ὄρμησαν σέ ἕνα γκρεμό πού ἦταν κοντά καί πνίγηκαν στήν ἀπό κάτω αὐτοῦ εὐρισκόμενη λίμνη. Οἱ βοσκοί τρομαγμένοι ἀπό τό γεγονος πῆγαν στήν πόλη καί ἐνημέρωσαν τούς κατοίκους. Σύσσωμοι αὐτοί πῆγαν ἐκεί ὅπου ἔγινε το τραγικό συμβάν καί παρακάλεσαν τόν Ἰησοῦ νά φύγει ἀπό τόν τόπο τους. (!!!!) Αὐτός ὅπως πάντα, σεβόμενος τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, μπῆκε στό πλοίο μέ τούς μαθητές Του καί ἔφυγε ἀπό ἐκεῖ.
Ὁπωσδήποτε ἡ περίπτωση κατά τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται ὑπό τήν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ εἶναι μία πολύ φοβερή καί τρομερή κατάσταση καί ὅλοι μας στό ἄκουσμά της ταρασσόμαστε καί παρακαλοῦμε τόν παντοδύναμο Θεό μας νά μήν ἐπιτρεψει νά μᾶς συμβεῖ. Δέν εἶναι τυχαίο ὅτι στό Πατερ Ἡμῶν, τήν προσευχή πού μᾶς δίδαξε ὁ Ἵδιος ὁ Θεός, παρακαλοῦμε νά μήν ἐπιτρέψει νά μποῦμε σέ πειρασμό: «καί μή εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ».
Εἶναι πολύ σημαντικό τό μήνυμα αὐτῆς τῆς φράσεως-παρακλήσεως καί ἄς τό δοῦμε λίγο. Ἀρχικά μιλάει γιά τόν πειρασμό. Ὅλοι ξέρουμε τί εἶναι αὐτό. Εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποιο μᾶς πλησιάζει-πειράζει ὁ πονηρός. Ἡ δουλειά τοῦ πονηροῦ εἶναι νά μᾶς πειράζει, δηλαδή νά μᾶς βάζει σέ δοκιμασία, νά δοκιμάζει τήν στερεότητα τοῦ χαρακτῆρα μας. Οὐσιαστικά νά δοκιμάζει τήν πίστη μας, πού ἐδῶ ἔχει την ἔννοια τῆς σταθερότητας. Βέβαια τά δολώματα μέ τά ὁποια μᾶς πλησιάζει εἶναι πάντα προκλητικά, τά ὁποία αὐτός τά κάνει νά φαίνονται προκλητικότερα. Ἔτσι κάποτε ἔπεισε καί τήν προμήτορά μας Εὔα νά φαει ἀπό τόν ἀπαγορευμένο καρπό...
 Ἔτσι δουλεύει ὅμως αὐτός καί ὁμολογουμένως τήν κάνει πολύ καλά τή δουλειά αὐτή. Τώρα τό μή εἰσενέγκης, πού ἐδῶ ἔχει τήν ἔννοια τοῦ μή ἐπιτρέψεις, τί μᾶς λέει; Μᾶς λέει πώς ὁ Μόνος πού μπορεῖ νά σταθεῖ ἀπέναντι στόν πονηρό καί νά τόν νικήσει εἶναι ὁ Θεός. Αὐτό φαίνεται ἄλλωστε πολύ καθαρά στή σημερινή Εὐαγγελική περικοπή. Ἄρα λοιπόν, τήν στιγμή πού ὁ πειρασμός μᾶς νικᾶ καί τόν ἀποδεχόμαστε, σημαίνει ὅτι εἴμαστε χωρίς τήν προστασία τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ὄχι γιατί ὁ Θεός μᾶς ἀποστρέφεται, ἀλλά γιατί ἐμεῖς δελεασμένοι ἀπό τήν προκλητικότητα τοῦ πειρασμοῦ, ἀποστρεφόμαστε τό Θεό καί παραδινόμαστε στόν πειρασμό. Ἔτσι δίνουμε τό δικαίωμα στόν πονηρό πρός στιγμήν, νά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἁμαρτία.
Ἀπό αὐτό καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ πονηρός δέν εἶναι εὔκολο να μᾶς κατακτήσει. Δέν εἶναι τόσο ἀπλό γι΄ αὐτόν. Τό ξέρει, γι΄ αὐτό ἔχει πολύ ὑπομονή καί δέν τά παρατάει εὔκολα. Ὡστόσο, προηγουμένως εἴπαμε πώς παραδινόμαστε. Αὐτό δείχνει τό θείο δώρο πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος, τήν ἐλευθερία, ἀπό τό ὁποίο φαίνεται ἡ θεϊκή καταγωγή του. Τήν ἐλευθερία τήν ὁποία ἀναγνωρίζει καί μετρᾶ πολύ σοβαρά καί ὁ πονηρός. Ξέρει ὅτι αὐτό εἶναι το μεγάλο ὄπλο τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποίο φοβᾶται καί τρέμει. Ξέρει ὅτι ἐάν δέ τοῦ συγκατατεθεῖ ὁ ἄνθρωπος, δέν μπορεῖ νά τοῦ κάνει κακό. Καταλαβαίνουμε νομίζω, πώς ὁ πονηρός ἀποκτᾶ δύναμη ἐπάνω μας, ὅταν ἐμεῖς ὄχι μόνο μία φορα, ἀλλά ξανά καί ξανά ὑποκείπτουμε στόν πειρασμό του.
Ὄταν τελικά ὁ πειρασμός γίνεται γιά ἐμᾶς συνήθεια καί τρόπος ζωῆς. Ὄταν ἐθιζόμαστε σέ συγκεκριμένη ἁμαρτητική διάθεση καί γινόμαστε δοῦλοι της. Ἀλλά καί πάλι ἡ κατάσταση αὐτή δεν εἶναι ὁ δαιμονισμός πού περιγράφεται στήν Εὐαγγελική περικοπή. Εἶναι μία ἐξασθενημένη ἔκφρασή της, μία ἤπια κατάσταση κατά τήν ὁποία ὁ πονηρός δέν μᾶς ἔχει καταλάβει πλήρως. Περιμένει. Περιμένει πότε ἐμεῖς θά κάνουμε τό μοιραίο καί κρίσιμο βῆμα. Ποιό εἶναι αὐτό; Εἶναι ἡ στιγμή πού θά ἔχουμε πλέον τέτοια ἐξάρτηση ἀπό τήν ὅποια ἁμαρτητική διάθεση, γιά τήν ὁποία τελικά θά δώσουμε τήν καρδιά μας στόν πονηρό. Ὅταν πιά χωρίς καμιά ἀναστολή, θά παραδώσουμε ἐαυτόν στόν πονηρό, θά στραφοῦμε ὑπαρξιακά πρός αὐτόν καί θά λατρέψουμε τήν ἁμαρτία, δηλαδή τόν πονηρό σάν Θεό μας.
Ὄταν πιά ἡ θέλησή μας ἔχει παραδωθεῖ στήν ἁμαρτητική ἱκανοποίηση καί ἔχει ἀποστραφεῖ τελείως τό Θεό καί τό θέλημά Του. Τότε εἴμαστε σέ κατάσταση δαιμονισμοῦ καί γινόμαστε κακό καί για τόν ἐαυτό μας καί γιά τούς ἄλλους. Τότε πλέον δέν ὁρίζουμε τόν ἐαυτό μας καί ὁ πονηρός μᾶς κατευθύνει ὅπως ἐκείνος θέλει. Εἴμαστε ἕνα ὄργανο, ἕνα ἐργαλείο του, κυριαρχεῖ ἀπόλυτα ἐπάνω μας καί μάλιστα ὅταν θέλει μιλάει μέσα ἀπό εμᾶς. Ἀφοῦ πιά τοῦ ἔχουμε παραχωρήσει τήν ἐλευθερία μας, μπορεῖ ὅποτε θέλει νά μᾶς καταργεῖ καί νά χρησιμοποιεῖ τή φωνή μας γιά νά πεῖ αὐτό πού θέλει αὐτός. Ὄπως εἴδαμε καί στή σημερινή Εὐαγγελική περικοπή, κατά τή στιγμή πού ὁ πονηρός ἀναγνωρίζει τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ καί σάν νά εἶναι αὐτός οἱ δύο δυστυχισμένοι, μιλᾶ πρός τόν Ἰησοῦ σέ πρώτο πρόσωπο.
Τότε, ὁ μόνος πού μπορεῖ νά μᾶς λυτρώσει, νά μᾶς ἀπελευθερώσει ἀπό τήν κατάσταση αὐτή, εἶναι ὁ Θεός. Αὐτο λέει καί ἡ κατάληξη τῆς φράσεως πού προαναφέραμε: «ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ». Βέβαια κυριολεκτικά, αὐτό σημαίνει πώς παρακαλοῦμε τό Θεό νά διώξει ἀπό ἐμᾶς ἐκ τῶν προτέρων τόν πονηρό. Νά μήν μᾶς πλησιάσει κἄν. Νά μήν προλάβει νά μᾶς βάλει σέ πειρασμό. Δείχνει καθαρά ὄμως πώς εἶναι καί ὁ Μόνος πού μπορεῖ νά μᾶς ἀπαλλάξει.
Ἄν προσέξουμε λίγο περισσότερο τήν κατάληξη αὐτή τι καταλαβαίνουμε; Ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός μᾶς λέει πώς εἴμαστε ἀδύναμοι ἀπέναντι στόν πονηρό. Μᾶς ἐπισημαίνει τήν ἀδυναμία μας καί αὐτό εἶναι ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης Του! Εἶναι συγκλονιστικό! Εἶναι ἀπερίγραπτο! Εἶναι θεϊκό! Ἐδῶ, ὁ Θεός ὁμολογεῖ τήν ἀτέλειωτη ἀγάπη Του γιά ἐμᾶς. Εἶναι σάν νά μᾶς λέει: «Ξέρω ὅτι εἶστε ἀδύναμοι. Ξέρω πώς δέ θά δυσκολευτῆτε πολύ γιά νά προδώσετε αὐτή τήν ἀγάπη Μου. Ἀλλά Ἐγώ σᾶς ἀγαπῶ καί σᾶς ἐπισημαίνω τον κίνδυνο. Σᾶς ἀγαπῶ καί ὅταν κομμάτια καί διαλυμένοι θά θελήσετε νά γυρίσετε σέ Ἐμένα, θά σᾶς δεχθῶ καί θά γιατρέψω κάθε πληγή καί τραῦμα πού σᾶς ἔκανε ὁ πονηρός καί ἡ ἁμαρτια».
Ἐδῶ ὅμως ὄπως προαναφέραμε εἶναι και τό μεγάλο πρόβλημα. Ἡ θέληση, δηλαδή ἡ ἐλευθερία πού ἔχει παραδωθεῖ στόν πονηρό. Δέν τήν ἐπιστρέφει εὔκολα. Δέν παραδίνεται ἀπό τά δικαιώματα πού ἔχει ἐπάνω μας καί βέβαια, ἐάν καταλάβει πώς θέλουμε νά ἐλευθερωθοῦμε, θά προσπαθήσει μέ κάθε τρόπο νά μᾶς σκοτώσει. Γιατί αὐτό στήν πραγματικότητα θέλει, ὄπως φαίνεται καί στήν περικοπή ἀπό αὐτό πού ἔπαθαν οἱ δύστυχοι χοίροι. Γιά νά μᾶς «ρίξει» μᾶς λέει χίλια ψέματα καί κολακείες. Ἔτσι δέν θά δεχθεῖ νά φύγει χαμένος ἀπό τήν κυριαρχία πού εἶχε ἐπάνω μας. Δέν θά ἀποδεχθεῖ ὅτι ἕνας «πελάτης» του, φεύγει ἀπό τό «κατάστημα» του. Ποιό εἶναι τό καταστημά του; Ἡ κόλαση! Γιατί αὐτήν στήν πραγματικότητα προσέφερε τόσο καιρό στό θῦμα του, στήν ἀπατηλή ἔκφρασή της.
Ἀγαπητοί μου. Ὁ σπουδαίος Ρώσος συγγραφέας Ντοστογιέφσκι ἔχει πεῖ πώς στήν καρδιά, δηλαδή τή θέληση καί τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, κονταροκτυπιοῦνται ὁ Θεός καί ὁ διάβολος. Νικητής εἶναι αὐτός πού τελικά θά δώσει τή καρδιά του ὁ ἄνθρωπος. Ἄς ἔχουμε τό νοῦ μας καί ἄς ἐπαγρυπνεῖ ἡ καρδιά μας. Ἄς μάθουμε νά διακρίνουμε τήν ἁμαρτία καί νά τήν ἀποφεύγουμε μέ κάθε τρόπο. Πολύ θά βοηθήσει σ’αὐτό, μιά σωστή καί ὑγιής σχέση μέ ἕνα πνευματικό. Ὁ ἴδιος ὁ Θεός μᾶς λέει πώς εἴμαστε ἀδυναμοι ἀπέναντι στόν πονηρό καί τίς μεθοδείες του. Ἄς ὀργανωθοῦμε λοιπόν κατάλληλα καί μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ ἄς ἀντισταθοῦμε στούς πειρασμούς. Εἶθε ὁ Χριστός νά εὐλογησει τόν ἀγωνα μας.

24 Ιουνίου, 2021

ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ

                                          ΠΑΝΑΓΙΑ  ΠΕΤΑΛΙΔΙΩΤΙΣΣΑ

Πολλοὶ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἁμαρτήματά τους, ἐπικαλοῦνται τὸ ὅτι γεννήθηκαν ἄνθρωποι. Τοὺς ἀκοῦμε νὰ λένε: «Ἄνθρωποι εἴμαστε, σφάλματα κάνουμε». Βεβαίως κανεὶς δὲν ἀρνεῖται ὅτι εἴμαστε ἄνθρωποι καὶ κάνουμε σφάλματα. Μετὰ τὴν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων «ἠσθένησεν ἡ ἀνθρωπίνη φύσις», καὶ εἰσόρμησαν μέσα μας τὰ πάθη. Ἡ διάνοιά μας ἔγκειται «ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ πάσας τὰς ἡμέρας» (Γεν. ς΄ 5). Ἡ θέλησή μας εἶναι ἐξασθενημένη. Ἔχουμε ροπὴ καὶ κλίση πρὸς τὸ κακό. Δὲν κάνουμε τὸ καλὸ ποὺ θέλουμε, ἀλλὰ τὸ κακὸ ποὺ δὲν θέλουμε αὐτὸ πράττουμε (Ρωμ. ζ΄ 19). Ἁμαρτάνουμε καθημερινῶς «ἐν λόγῳ καὶ ἔργῳ, ἐν πράξει καὶ διανοίᾳ...». Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι ἁ­μαρτάνουμε, ἐπειδὴ γεννηθήκαμε ἄνθρωποι. Διότι δὲν ἁμαρτάνουμε ἀπὸ τὴ φύση μας, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν προαίρεσή μας. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀποδεικνύει τὴν ἀλήθεια αὐτὴ μὲ πολὺ ἁπλὸ συλλογισμό: Βλέπουμε, λέει, τὸ ἴδιο πρόσωπο ἄλλοτε νὰ εἶναι ἀνδρεῖο κι ἄλλοτε δειλό, ἄλλοτε πράο κι ἄλλοτε θυμωμένο. Ἐὰν τὰ γνωρίσματα αὐτὰ ἦταν τῆς φύσεως καὶ ὄχι τῆς προαιρέσεως, θὰ ἔπρεπε ὁ ἀνδρεῖος νὰ εἶναι πάντοτε ἀνδρεῖος καὶ ποτὲ δειλός, ὁ πράος πάντοτε πράος καὶ ποτὲ θυμώδης. Διότι «τὰ τῆς φύσεως ἀμετάθετα». Τὰ γνωρίσματα τῆς φύσεως εἶναι ἀμετάβλητα. Τὸ πρόβατο ἀπὸ τὴ φύση του εἶναι ἥμερο. Ὁ λύκος ἀπὸ τὴ φύση του εἶναι ἄγριος. Ὑπάρχουν βέβαια περιπτώσεις ποὺ ὁρισμένα θηρία, μολονότι ἀπὸ τὴ φύση τους εἶναι ἄγρια, μὲ τὴν ἐκπαίδευση σ’ ἕνα βαθμὸ ἡμερεύουν. Ἢ ὁρισμένα κατοικίδια ζῶα, μολονότι ἀπὸ τὴ φύση τους εἶναι ἥμερα, ὅταν ἀφεθοῦν ἀδέσποτα, ἀγριεύουν. Ἀλλὰ κανένα ζῶο ἢ πτηνὸ δὲν ξεπερνάει τὴ φύση του. Ὅπως τὸ ἔπλασε ὁ Θεός, ἔτσι παραμένει. Τὸν ἄνθρωπο ὅμως τὸν ἔπλασε ὁ Θεὸς ἐλεύθερο. Τοῦ χάρισε τὴν προαίρεση, τὸ αὐ­ τεξούσιο, τὴν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως. Καὶ ἀνάλογα μὲ τὴν καλὴ ἢ τὴν κακὴ χρήση τοῦ αὐτεξουσίου του μπορεῖ νὰ γίνεται καὶ ἀνδρεῖος καὶ δειλός, καὶ ἥμερος καὶ ἄγριος. «Καὶ ἄγριος γίνομαι ὅταν βούλωμαι καὶ ἥμερος ὅταν θέλω», τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Διότι δὲν δεσμεύομαι ἀπὸ τὴ φύση, ἀλλ’ ἔχω τιμηθεῖ μὲ τὴν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως. «Οὐ γὰρ φύσει δέδεμαι, ἀλλ’ ἐλευθερίᾳ προαιρέσεως τετίμημαι» (ΕΠΕ 25, 620). Σὲ ἄλλη ὁμιλία του λέει ὅτι συνηθίζουμε πολλὰ ἄγρια δένδρα νὰ τὰ μπολιάζουμε, καὶ γίνονται ἥμερα. Λόγου χάριν, μπολιάζουμε ἄγρια ἐλιά, καὶ γίνεται καλλιέλαιος. Κάτι ἀνάλογο μποροῦμε νὰ ἐπιτύχουμε καὶ στὸ χαρακτήρα μας. Ἀπὸ ἄγριο τὸν κάνουμε ἥμερο. Ἡ ἀλλαγὴ ποὺ ἐπιτυγχάνουμε δὲν μεταβάλλει τὴ φύση, ἀλλὰ τὴν προαίρεσή μας. «Οὐ τὴν φύσιν μεταβάλλων, ἀλλὰ τὴν προαίρεσιν μεταφέρων» (Περὶ Μετανοίας, ΕΠΕ 30, 286). Ἀκόμη, συνεχίζοντας τὸν ἀποδεικτικὸ συλλογισμό του ὁ χρυσορρήμων Πατήρ, λέει ὅτι, ἐὰν οἱ καλοὶ ἦταν καλοὶ ἀπὸ τὴ φύση τους, δὲν θὰ ἦταν ἐπαινετὴ ἡ ἀρετή τους. Οὔτε ἐμεῖς θὰ ἐνεργούσαμε σωστά, ἐὰν τοὺς πλέκαμε ἐγκώμια. Ἐπειδὴ ὅμως εἶναι καλοὶ ὄχι ἀπὸ τὴ φύση ἀλλ’ ἀπὸ τὴν προαίρεσή τους, γι’ αὐτὸ τοὺς ἀνήκει ὁ δίκαιος ἔπαινος. Γι’ αὐτὸ τοὺς ἐπιφυλάσσονται ἀνταποδόσεις καὶ ἀμοιβές. Ἰσχύει καὶ τὸ ἀντίθετο. Ἐὰν οἱ κακοὶ ἦ­ταν κακοὶ ἀπὸ τὴ φύση τους, δὲν θὰ εἶ­χαν εὐθύνη γιὰ ὅ,τι κάνουν. Οὔτε ἐμεῖς θὰ εἴχαμε τὸ δικαίωμα νὰ τοὺς ἐπιπλήττουμε. Διότι, ἐφόσον θὰ ἔσφαλλαν ἐξαιτίας τῆς φύσεώς τους, θὰ ἦταν ἄδικο νὰ ἀκοῦνε ἐπιπλέον καὶ τὶς δικές μας παρατηρήσεις. Ἐπειδὴ ὅμως σφάλλουν ὄχι ἐξαιτίας τῆς φύσεως, ἀλλ’ ἐξαιτίας τῆς προαιρέσεώς τους γι’ αὐτὸ τοὺς ὑποδεικνύουμε τὰ σφάλματά τους, γιὰ νὰ διορθωθοῦν καὶ νὰ μὴν τὰ ξανακάνουν. Ἀκόμη, προσθέτει ὁ θεοφώτιστος ἑρμηνευτὴς τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ἂν ἤμασταν καλοὶ ἢ κακοὶ ἐξαιτίας τῆς φύσεώς μας, ὁ ἅγιος Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ὑποσχόταν Βασιλεία Οὐρανῶν οὔτε θὰ μᾶς ἀπειλοῦσε μὲ αἰώνια τιμωρία. Ἐπειδὴ ὅμως εἴμαστε κύριοι τῆς θελήσεώς μας καὶ γινόμαστε κακοὶ ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία μας ἢ καλοὶ ἀπὸ τὴν προσπάθειά μας, γι’ αὐτὸ ὑπάρχει ἡ Κόλαση καὶ ὁ Παράδεισος. Γι’ αὐτὸ ἐπιφυλάσσονται οἱ τιμωρίες ἢ οἱ ἀνταποδόσεις (ΕΠΕ 31, 342). Τὸ συμπέρασμα στὸ ὁποῖο καταλήγει ὁ Ἅγιος εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ λέμε πὼς ὁ τάδε εἶναι ἐκ φύσεως καλὸς καὶ ὁ τάδε ἐκ φύσεως κακός. Διότι, ἐὰν εἶναι ἐκ φύσεως καλός, ποτὲ δὲν θὰ μπορέσει νὰ γίνει κακός. Κι ἂν εἶναι ἐκ φύσεως κακός, ποτὲ δὲν θὰ μπορέσει νὰ γίνει καλός. Ἀλλὰ στὴν πράξη βλέπουμε πολλοὺς νὰ μεταβάλλονται πρὸς τὸ καλύτερο ἢ πρὸς τὸ χειρότερο. Βλέπουμε τελῶνες νὰ γίνονται Ἀπόστολοι καὶ μαθητὲς νὰ γίνονται προδότες· πόρνες νὰ σωφρονίζονται καὶ ληστὲς νὰ εἰσέρχονται πρῶτοι στὸν Παράδεισο. Κανεὶς ἐπίσης δὲν κατόρθωσε νὰ μὴν κοιμᾶται ἢ νὰ μὴν τρώει. Διότι ἀπὸ τὴ φύση μας χρειαζόμαστε τὸν ὕπνο καὶ τὴν τροφή. Γι’ αὐτό, ὅταν βλέπουμε κάποιον νὰ κοιμᾶται ἢ νὰ τρώει, δὲν τοῦ λέμε· ἔ­κανες ἁμαρτία. Ὅταν ὅμως τὸν βλέπουμε νὰ ψεύδεται, νὰ κλέβει, νὰ παραβαίνει τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, τοῦ λέμε: ἁμάρτησες. Γιατί τὰ πρῶτα τὰ θεωροῦμε ἀδιάβλητα πάθη καὶ τὰ δεύτερα ἐπιλήψιμα; Διότι τὰ πρῶτα εἶναι τῆς φύσεως, ἐνῶ τὰ δεύτερα τῆς προαιρέσεως. «Πανταχοῦ προαιρέσεως ἡμῖν δεῖ» (ΕΠΕ 24, 230). Παντοῦ καὶ σὲ ὅλα χρειάζεται νὰ κάνουμε καλὴ χρήση τοῦ αὐτεξουσίου μας. Ὄχι «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις» (Ψαλ. ρμ΄ [140] 4). Ὄχι δικαιολογίες ἀνυπόστατες. Δὲν ἀπαλλασσόμαστε ἀπὸ τὴν εὐθύνη γιὰ ὅ,τι κακὸ κάνουμε. Νὰ πράττουμε τὸ ἀγαθό. Νὰ δίνουμε ἄριστες ἐξετάσεις παντοῦ καὶ πάντοτε.ΟΣΩΤΗΡ2111

04 Ιουνίου, 2021

Η Εκκλησία της ενοχών και η Εκκλησία της ελευθερίας

 
Εκκλησία: Είναι μεγάλο το ζήτημα, το ήθος και το πνεύμα της Εκκλησίας. Η καθ’ ημάς ανατολή έχει δυστυχώς εμποτιστεί από ποικίλα δυτικά χριστιανικά ρεύματα, τα οποία και έχουν νοθεύσει το βίωμα της Εκκλησίας αλλά και το χειρότερο κατάντησαν να σημαίνουν και να ορίζουν την ίδια την Ορθοδοξία.

Του Γιώργου Κυπριανού

Κυρίως, το ήθος το οποίο έχει κυριαρχήσει είναι το ήθος της κανονολογίας, της τυπολατρείας, του ευσεβισμού και του καθωσπρεπισμού. Κανόνες, όροι και διατάξεις, ποινές, τιμωρίες, οι γνωστοί «κανόνες» έχουν αντικαταστήσει εν πολλοίς την ελευθερία της σχέσης με το πρόσωπο του Χριστού, το οποίο και αποτελεί την πεμπτουσία της Εκκλησίας.

Αδιαμφισβήτητα οι δύο πυλώνες και οι δύο προβολείς της αλήθειας της Εκκλησίας είναι η Γραφή ιδίως η Καινή Διαθήκη και η αγιοπατερική μας παράδοση. Και εκείνο που αφουγκραζόμαστε και από τον Χριστό μας και από τους Αποστόλους και από τους Αγίους και τους Πατέρες είναι ένα: Ελευθερία και Αγάπη. Ο Χριστός «ούκ ήλθε ίνα κρίνει τον κόσμον αλλ’ ίνα σώσει αυτόν» (βλ…..), ήλθε να αναπαύσει, να αναγεννήσει, να μας αναλάβει, σταυρικά, να μας καλέσει αγαπητικά, να μας απαλλάξει από τύψεις, ενοχές και συμπλέγματα και να μας δείξει την οδό της μετανοίας ως τη μόνη ασφαλή οδό σωτηρίας μακρυά από τύπους, κανόνες φαρισαϊκούς νομικούς, ήλθε να μας απαλλάξει από κάθε νομικίστικη αντίληψη της σχέσης μας με Αυτόν, να δώσει λύτρο τον εαυτό του για τις αμαρτίες όλων, να μας ορίσει ως μόνες και κύριες τις δύο εντολές της αγάπης του Θεού και του πλησίον, να μας ξαλαφρώσει μέσω της συγχώρεσης και της μηδενικής απαίτησης, να μας παραδώσει τα μυστήρια και την αισιόδοξη και χαροποιό αναμονή των εσχάτων.

Από την άλλη οι άγιοι και οι πατέρες της Εκκλησίας μας έδειξαν το καθημερινό βίωμα του παραδείγματος και της ζωής του Χριστού. Μας έδειξαν πώς να αγαπήσουμε και να βιώσουμε τον Χριστό, πώς να αντισταθούμε στις προκλήσεις της άρνησής Του, πώς να ομολογούμε την αναξιότητά μας έστω κι αν ακόμα καταφέρουμε να τηρήσουμε τα πάντα. Πως άλλα τα μέτρα της ερήμου κι άλλα του κόσμου, άλλη η βιωτή του μάρτυρα και άλλη του ασκητή, άλλα τα μέτρα του έγγαμου και άλλα του αγάμου, άλλη η πρακτική της ομολογίας και άλλη της προσφοράς προς τον πλησίον. Μας έδωσαν ως μεγίστη κληρονομιά την αρετή της διάκρισης και της διακριτικής αντιμετώπισης κάθε προσώπου, κάθε περίπτωσης. Μας έδειξαν έμπρακτα και πολλές φορές προκλητικά την υπέρβαση και κατάργηση του νόμου και όλων των ψευδοπροϋποθέσεων μέθεξης του Θεού είτε μυστηριακά είτε προσευχητικά και εμπειρικά. Ένα μόνο κανόνα μας έδωσαν, αυτόν της ανατροπής των πάντων. Μια προϋπόθεση μας έδωσαν. Αγάπα τον Θεό και κάνε ό,τι θέλεις.

Πώς λοιπόν, με τέτοια παρακαταθήκη εμείς, οι θεωρητικά ορθόδοξοι σκυταλοδόχοι της χάρης του Αγίου Πνεύματος ανά τους αιώνες δεν καταφέρνουμε να ισορροπήσουμε και να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας τα αυτονόητα; Πώς γίνεται να έχουμε από μόνοι μας πέσει στην παγίδα και στην ατραπό των Φαρισαίων και να έχουμε φορτώσει τους πιστούς μας με κανόνες, νόμους, διατάξεις, όρους, προϋποθέσεις, προγράμματα και κατ’ επέκταση με όλων των ειδών της ενοχές, τις τύψεις, τα συμπλέγματα αναξιότητας, αμαρτωλότητας και βάλε; Πώς γίνεται ένας χριστιανός να μην είναι διαρκώς χαρούμενος; Πώς γίνεται ένας χριστιανός να μην είναι εσωτερικά αναπαυμένος; Πώς γίνεται ένας χριστιανός να αποφεύγει να συμμετάσχει στις μυστηριακές τελετές επειδή συνέβηκε ή προηγήθηκε οτιδήποτε; Πώς γίνεται ένας χριστιανός να μην αφήνεται ή τουλάχιστον να παρεμποδίζεται να αγαπήσει ελεύθερα, έντονα, καρδιακά, ολοκληρωτικά χωρίς αναστολές και συμπλέγματα τον Χριστό; Πώς γίνεται να έχουμε αφήσει τον χριστιανό άμοιρο και λειψό της αγαπητικής και αναστάσιμης εμπειρίας του ασώτου υιού, να μην του έχουμε δώσει αυτό το τεράστιο και ανυπέρβλητο δώρο της εμπειρίας της αγκαλιάς του Πατέρα; Πώς έχουμε καταντήσει έτσι την Εκκλησία μας, από Εκκλησία της Ελευθερίας και της Αγάπης σε Εκκλησία των ενοχών και των κανόνων; Πώς έχουμε αντιγράψει κατά γράμμα τον τύπο, τον ευσεβισμό και ενίοτε δυστυχώς την υποκρισία των Φαρισαίων; Πώς έχουμε ξεχάσει τα «ουαί» του Χριστού έναντι όλων των τηρητών του νόμου; Πώς έχουμε ξεχάσει τι αληθινά θα πεί Χριστός;

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος

https://www.vimaorthodoxias.gr/eipan/i-ekklisia-tis-enochon-kai-i-ekklisia-tis-eleytherias/

03 Ιουνίου, 2021

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Θέλημα Θεού: Είναι μεγάλο αγαθό να παραδινόμαστε στο θέλημα του Θεού. Τότε στην ψυχή είναι Μόνος ο Κύριος και δεν έρχεται καμιά ξένη σκέψη, η ψυχή προσεύχεται με καθαρό νου και αισθάνεται την αγάπη του Θεού, έστω και αν υποφέρει σωματικά.

Όταν η ψυχή παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, τότε ο Ίδιος ο Κύριος αρχίζει να την καθοδηγεί, και η ψυχή διδάσκεται απευθείας από τον Θεό, ενώ προηγουμένως την οδηγούσαν οι άνθρωποι και η Γραφή.

Αλλά το να είναι Δάσκαλος της ψυχής ο Ίδιος ο Κύριος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι σπάνιο και λίγοι γνωρίζουν αυτό το μυστήριο, εκείνοι μόνο που ζουν κατά το θέλημα του Θεού.

Ο υπερήφανος δεν αναζητεί το θέλημα του Θεού , αλλά προτιμά να κατευθύνει ο ίδιος τη ζωή του. Και δεν καταλαβαίνει πώς , χωρίς τον Θεό , δεν επαρκεί το λογικό του ανθρώπου για να τον καθοδηγεί. Κι εγώ , όταν εζούσα στον κόσμο προτού να γνωρίσω τον Κύριο και το Άγιο Πνεύμα , εστηριζόμουν στο λογικό μου. Όταν όμως εγνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό , τον Υιό του Θεού , τότε παραδόθηκε η ψυχή μου στον Θεό και δέχομαι οτιδήποτε θλιβερό μου συμβεί και λέω : «Ο Κύριος με βλέπει … Τι να φοβηθώ ;» Προηγουμένως όμως δεν μπορούσα να ζω κατ ‘ αυτό τον τρόπο .

Για όποιον παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού η ζωή γίνεται πολύ ευκολότερη , γιατί στις αρρώστιες , στη φτώχεια και στο διωγμό σκέφτεται : «Έτσι ευδόκησε ο Θεός και πρέπει να υπομείνω για τις αμαρτίες μου» .

Να , εδώ και πολλά χρόνια πάσχω από πονοκέφαλο και δύσκολα τον υποφέρω , αλλά με ωφελεί , γιατί με την ασθένεια ταπεινώνεται η ψυχή . Η ψυχή μου επιθυμεί διακαώς να προσεύχεται και να αγρυπνεί αλλά η ασθένεια με εμποδίζει , διότι το άρρωστο σώμα απαιτεί ανάπαυση . Και παρακάλεσα πολύ τον Κύριο να με θεραπεύσει , αλλά δεν με άκουσε . Κι αυτό σημαίνει πώς αυτό δεν θα ήταν προς όφελός μου .

Να όμως και μια άλλη περίπτωση , που ο Κύριος με άκουσε και με έσωσε . Σε μια γιορτή πρόσφεραν στην τράπεζα ψάρι . Ενώ λοιπόν έτρωγα , ένα κόκαλο μπήκε πολύ βαθιά στο λαιμό μου . Επικαλέστηκα τον Άγιο Παντελεήμονα , παρακαλώντας να με θεραπεύσει , γιατί ο γιατρός του Μοναστηριού δεν θα μπορούσε να μου βγάλει το κόκαλο από το φάρυγγα . Και μόλις είπα : «γιάτρεψέ με» , η ψυχή μου πήρε απάντηση : «Βγες , έξω από την τράπεζα , κάνε μια βαθιά εισπνοή και μια απότομη εκπνοή και το κόκαλο θα βγει με αίμα» . Έτσι κι έκαμα και βγήκε ένα μεγάλο κόκαλο με αίμα . Και κατάλαβα πώς , αν ο Κύριος δεν με θεραπεύει από τον κεφαλόπονο , αυτό σημαίνει ότι είναι ωφέλιμο για την ψυχή μου να υποφέρω τον πόνο . ……

Όταν η χάρη είναι μαζί μας , είμαστε δυνατοί στο πνεύμα . Όταν όμως την χάσομε , βλέπομε την αδυναμία μας , βλέπομε πως χωρίς τον Θεό δεν μπορούμε ούτε να σκεφτούμε το καλό . Πώς μπορείς να ξέρεις αν ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού ; Να η ένδειξη : Αν στενοχωριέσαι για κάτι , αυτό σημαίνει πως δεν παραδόθηκες τελείως στο θέλημα του Θεού , έστω κι αν σου φαίνεται πως ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού . Όποιος ζει κατά το θέλημα του Θεού , αυτός δεν μεριμνά για τίποτε . Κι αν κάτι του χρειάζεται , παραδίνει τον εαυτό του και την ανάγκη του στον Θεό .

Κι αν δεν πάρει ότι θέλει , μένει ήρεμος , σαν να το είχε . Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού δεν φοβάται τίποτε : ούτε θύελλες ούτε ληστές ούτε τίποτα άλλο . ‘Ότι κι αν έλθει , λέγει : «Έτσι ευδοκεί ο Θεός», κι έτσι διατηρείται η ειρήνη στην ψυχή και στο σώμα . Το καλύτερο έργο είναι να παραδοθούμε στο θέλημα του Θεού και να βαστάζομε τις θλίψεις με ελπίδα . Ο Κύριος βλέποντας τις θλίψεις μας δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι που να ξεπερνά τις δυνάμεις μας .

Αν οι θλίψεις μας φαίνονται υπερβολικές , αυτό σημαίνει πως δεν έχομε παραδοθεί στο θέλημα του Θεού…

… Όποιος κάνει το θέλημα του Θεού , είναι ευχαριστημένος με όλα , έστω κι αν είναι φτωχός και ίσως ασθενής και πάσχει , γιατί τον ευφραίνει η χάρη του Θεού . Όποιος όμως δεν είναι ικανοποιημένος με την μοίρα του και γογγύζει για την αρρώστια του ή εναντίον εκείνου που τον προσέβαλε , αυτός να ξέρει πως κατέχεται από υπερήφανο πνεύμα και έχασε την ευγνωμοσύνη για τον Θεό . Αλλ ‘ ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση μη στενοχωριέσαι , αλλά ζήτησε μ ‘ επιμονή από τον Κύριο πνεύμα ταπεινό . Κι όταν έλθει σ ‘ εσέ το ταπεινό Πνεύμα του Θεού που αναζητάς , τότε θα Τον αγαπήσεις και θα έχεις βρει ανάπαυση , παρ ‘ όλες τις θλίψεις σου . Ψυχή που απέκτησε την ταπείνωση θυμάται πάντα τον Θεό και αναλογίζεται : «Ο Θεός με έκτισε , έπαθε για μένα ,συγχωρεί τις αμαρτίες μου και με παρηγορεί , με τρέφει και φροντίζει για μένα . Γιατί λοιπόν να μεριμνώ εγώ για τον εαυτό μου ή τι έχω να φοβηθώ , έστω κι αν με απειλει ο θάνατος» . …

… Κάθε ψυχή που ταράζεται από οποιαδήποτε αιτία πρέπει να καταφεύγει στον Κύριο και ο Κύριος θα την καθοδηγήσει . Αυτό όμως γίνεται κυρίως σε καιρό συμφοράς και απροσδόκητου συγχύσεως – κανονικά πρέπει να ρωτάμε τον πνευματικό , γιατί αυτό είναι ταπεινότερο . …

Και όλα , όλα δίνουν τότε αγάπη στην καρδιά , διότι όλα είναι του Θεού. Ο Κύριος νουθετεί με το έλεος Του τον άνθρωπο , για να δέχεται μ” ευγνωμοσύνη τις θλίψεις .

Ποτέ σ ‘ όλη μου τη ζωή , ούτε μια φορά δεν εγόγγυσα για τις θλίψεις , αλλά τα δεχόμουν όλα σαν φάρμακο από τα χέρια του Θεού και πάντα Τον ευχαριστούσα και γι ‘ αυτό ο Κύριος μου έδωσε να υπομένω ελαφρά τον αγαθό ζυγό Του . Όλοι οι κάτοικοι της γης υφίστανται αναπόφευκτα θλίψεις . Και παρόλο που δεν είναι μεγάλες οι θλίψεις που παραχωρεί ο Κύριος , όμως φαίνονται στους ανθρώπους αφόρητες και συντριπτικές . Κι αυτό γίνεται , διότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να ταπεινωθούν ενώπιον του Θεού και να παραδοθούν στο θέλημά Του .

Όσοι όμως άφησαν τον εαυτό τους στο θέλημα του Θεού , αυτούς τους καθοδηγεί ο Ίδιος ο Κύριος με τη χάρη Του και υπομένουν με ανδρεία τα πάντα για χάρη του Θεού , τον Οποίο αγάπησαν και με τον Οποίο θα δοξάζονται αιώνια . Όταν η Παναγία βρισκόταν κοντά στον Σταυρό , η θλίψη Της ήταν ακατάληπτα μεγάλη , επειδή Αυτή αγαπούσε τον Υιό της περισσότερο απ ‘ ότι μπορεί κανείς να φαντασθεί . Κι εμείς ξέρομε πως όσο μεγαλύτερη είναι η αγάπη , τόσο μεγαλύτερη είναι και η λύπη . Κατά την ανθρώπινη φύση η Θεοτόκος δεν θα μπορούσε με κανένα τρόπο να μην υποκύψει στις θλίψεις Της , παραδόθηκε όμως στο θέλημα του Θεού και το Άγιο Πνεύμα Την ενίσχυσε ν ‘ αντέξει στον πόνο της . Μετά την Ανάληψη του Κυρίου η Παναγία έγινε η μεγάλη παρηγοριά στις θλίψεις για όλο τον λαό του Θεού .

Ο Κύριος έδωσε επί γης το Άγιο Πνεύμα και όσοι Το έλαβαν αισθάνονται τον παράδεισο μέσα τους . Ίσως πεις : Γιατί λοιπόν δεν έχω κι εγώ μια τέτοια χάρη ; Διότι συ δεν παραδόθηκες στο θέλημα του Θεού , αλλά ζεις κατά δικό σου θέλημα . Παρατηρήστε εκείνον που αγαπά το θέλημά του . Αυτός δεν έχει ποτέ ειρήνη στην ψυχή και δεν ευχαριστιέται με τίποτε ,γι ‘ αυτόν όλα γίνονται όπως δεν έπρεπε . Όποιος όμως δόθηκε ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού , έχει την καθαρή προσευχή και η ψυχή του αγαπά τον Κύριο.

«Ο Αγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», Γέροντος Σωφρονίου (Σαχάρωφ), σ. 408-417 

https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/to-thelima-toy-theoy-kai-i-eleytheria-toy-anthropoy-2/

02 Απριλίου, 2021

Ένας Αλλιώτικος Υμνος στην Ελευθερία

 Ελευθερία…

Πολλοί την εξύμνησαν, χιλιάδες έδωσαν το αίμα τους, για την κερδίσουν, όλοι την θέλουμε κατοχυρωμένη για τον εαυτό μας. Είναι πηγή έμπνευσης που συγκινεί συνεχώς τους καλλιτέχνες, το αναφαίρετο δικαίωμα που δεσπόζει σε κάθε νομική ρύθμιση. Είναι το σύνθημα που αντηχεί στις διαδηλώσεις, το ύψιστο ιδανικό που μπορεί να ξεσηκώσει έναν ολόκληρο λαό. Είναι, όμως, και το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Και αν ο εθνικός ποιητής χρειάστηκε 158 στροφές, για να την περιγράψει, ο Παντοδύναμος Κύριος κατάφερε να χωρέσει το πραγματικό της μεγαλείο της σε μία μόνο παράδοξη φράση, μια φράση που μόνο Εκείνος μπορούσε να πει, καθώς έρχεται να συγκρουστεί μετωπικά με αυτό που διαχρονικά σήμαινε «ελευθερία».
Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι (Μάρκ. η΄ 34).
Πόση ελευθερία κρύβει μέσα του αυτός ο λόγος Σου, Χριστέ μου…
Ὅστις θέλει…
Η σωτηρία μου θα έχει αξία, μόνο αν την επιλέξω. Γιατί η λύτρωση, το να είμαι δηλαδή κοντά Σου, είναι ωραιότερο να γίνει εφικτή με τον προσωπικό μου αγώνα από το να κατακυρώνεται αυτοδίκαια στο τέλος της επίγειας ζωής μου. Και, για να γίνει αυτό, πρέπει να Σε ἀγαπήσω ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, τῆς ψυχῆς, τῆς ἰσχύος καὶ τῆς διανοίας μου (Λουκ. ι’ 27), να Σε ποθώ κάθε ώρα και στιγμή. Πρέπει να Σε διαλέξω μόνος μου, γιατί αυτό εκτός από ωραίο είναι και δύσκολο. Δεν έχει νόημα ούτε για Σένα ούτε και για μένα να Σου έχω υποταχθεί σαν δούλος άβουλος. Σημασία έχει να Σε ακολουθώ ελεύθερα ως παιδί Σου, που καταλαβαίνει, ενστερνίζεται και νιώθει οικείο το Άγιο Θέλημά Σου.
ὀπίσω μου ἐλθεῖν…
Μόνο από πίσω Σου υπάρχει ελευθερία! Αν κάθε φορά που βάδιζα στον δρόμο υπήρχε κάποιος μπροστά μου, ποτέ δε θα έβλεπα μπροστά. Όταν, όμως, ακολουθώ Εσένα που είσαι η όντως Ελευθερία, η απεξάρτηση από την αμαρτία, η λύτρωση από τον θάνατο και τη φθορά, όταν βλέπω Εσένα μπροστά μου, τότε βλέπω πραγματικά μπροστά. Γιατί Εσύ είσαι η προοπτική μου, Εσύ ο σκοπός της ζωής μου, Εσύ είσαι Αυτός που πλάστηκα κατά χάριν να γίνω.
ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν…
Κάθε φορά που παραμένω κλεισμένος στον εαυτό μου, σε μια προσπάθεια να διαφυλάξω δήθεν το αυτεξούσιο και την αυτονομία μου, τότε είναι που χάνω την ελευθερία μου, αφού βρίσκομαι «αιχμάλωτος της δικιάς μου τύφλωσης, του εγωισμού, της ανεπάρκειας και των παθών μου» (T. Merton). Το να παραδώσω, όμως, τυφλά την θέλησή μου σε κάποιον κατώτερο ή ίσο με μένα σημαίνει υποβίβαση του εαυτού μου και αχρήστευση της ελευθερίας μου. Μόνο όταν εμπιστευτώ τα κλειδιά της ύπαρξής μου σε Σένα, μόνο όταν συνδράμω στην αλληλοπεριχώρηση της βούλησής μου με το δικό Σου Θέλημά, η ελευθερία μου παίρνει νόημα· γιατί αυτή η ένωση γίνεται ἐν τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ, το οποίο δεν είναι πνεύμα δουλείας αλλά υιοθεσίας (Ρωμ. η’ 15) και ελευθερίας (Β’ Κορ. γ’ 17).
καὶ ἀράτω τὸν σταυρόν αὐτοῦ…
Είναι ο αγώνας μου από τη δουλεία της αμαρτίας στην ελευθερία του Χριστού, από τον θάνατο και τη φθορά στην ανάσταση, την υπέρβαση της φύσης, την κατά χάριν θέωση. Δεν είναι εύκολος αυτός ο αγώνας, αλλά Εσύ, Χριστέ, έκανες τα πάντα, για να με βοηθήσεις: ήρθες στη γη και έγινες άνθρωπος δείχνοντας έτσι ότι και η δική μου θέωση είναι εφικτή· «Έβαλες τον λόγο σου όσο γίνεται πιο κοντά στο στόμα μου, για να τον ομολογήσω, στην καρδιά μου, για να τον ποθήσω, στα χέρια μου, για να τον εφαρμόσω» (Δευτερ. λ’ 14)· χαρίζεις το Σώμα και το Αίμα Σου, για να μπαίνεις μέσα μου όταν ανάξια Σε κοινωνώ· μου αφιερώνεις απεριόριστο χρόνο επικοινωνίας μέσω της προσευχής.
Έκανες τα πάντα αλλά το παν το αφήνεις σε μένα. Είναι η ελευθερία που μου χάρισες, για να Σε επιλέξω, για να κάνω το δικό μου βήμα προς Εσένα. Μου εμπιστεύεσαι την ελευθερία μου σαν το καλύτερο όπλο στον αγώνα μου να Σε ακολουθήσω· γιατί το αυτεξούσιο δεν είναι απλώς «η ασπίδα που εμποδίζει τον διάβολο να ασκήσει βία πάνω μου, ώστε να με κάνει κοινωνό της αποστασίας του» (Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς). Η ελευθερία είναι το τόξο με βέλη τις πράξεις της ζωής μου· και αυτά τα βέλη καρτεράς, όχι απλά να είναι στραμμένα πάνω Σου, αλλά να Σε χτυπήσουν. Και, αν είχα μόνο ένα βέλος, θα προτιμούσα να ήταν αυτή η όμορφη πατερική προσευχή:
Κύριε, ποίησόν με οἷον θέλεις καὶ ὡς θέλεις, κἂν θέλω, κἂν μὴ θέλω. Κύριε, ὡς κελεύεις, Κύριε, ὡς γινώσκεις, Κύριε, ὡς βούλει οὕτω γενέσθω ἐν εμοί…
Η.Κ.
φοιτητής νομικής
https://xfd.gr/keimena/

23 Μαρτίου, 2021

Οἱ Αγιοι Νεομάρτυρες, οἱ Αληθινὰ Ελεύθεροι.

Ἡ Ἐθνικὴ Παλιγγενεσία τοῦ 1821 εἶναι τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς νεότερης ἑλληνικῆς ἱστορίας. Οἱ πρόγονοί μας ἀποδύθηκαν σ᾿ ἕναν ὑπεράνθρωπο ἀγώνα ἐν­αντίον πολὺ ἰσχυρότερου ἐχθροῦ καὶ κατάφεραν νὰ ἀποτινάξουν τὸν βαρὺ ζυγὸ τῆς σκλαβιᾶς 400 καὶ πλέον χρόνων. 

Θαυμάζουμε καὶ τιμοῦμε τοὺς ἥρωες ποὺ ἐνσάρκωσαν αὐτὸ τὸ θαῦμα: Κολοκοτρώνη, Μπότσαρη, Μακρυγιάννη, Κανάρη, Μιαούλη καὶ τόσους ἄλλους, ἐπώνυμους καὶ ἀνώνυμους, ποὺ πολέμησαν σὲ στεριὰ καὶ θάλασσα γιὰ νὰ χαρίσουν στὰ παι­διά τους, σ᾿ ἐμᾶς, τὸ γλυκύτατο δῶρο τῆς ἐλευθερίας· νὰ μᾶς παραδώσουν ἐλεύθερη πατρίδα. 
Καὶ γι᾿ αὐτὸ ὀφείλουμε νὰ τοὺς εἴμαστε βαθύτατα εὐγνώμονες… 
 Ὡστόσο ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ᾿21 δὲν ὑπῆρξε ἁπλῶς στρατιωτικὴ ὑπόθεση μερικῶν ἐτῶν. Ὑπῆρξε ὁ θαυμαστὸς καρπὸς μυστικῆς ἐργασίας, ποὺ ἄρχισε νὰ συντελεῖται ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀρχὴ τῆς σκλαβιᾶς, ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης. Ὅπως ἡ μέλισσα στὰ σκοτεινά, μέσα στὴν κηρήθρα, φιλόπονα καὶ ὑπομονετικὰ φτιάχνει τὸ μέλι της, ἔτσι καὶ τὸ Γένος μας μὲς στὸ σκοτάδι τῆς σκλαβιᾶς ἑτοίμαζε τὸ μέλι τῆς ἐλευθερίας. Εὐλογημένη κηρήθρα ὑπῆρξε ἡ Ἐκκλησία. Μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας δινόταν ἡ μεγάλη μάχη, προβαλλόταν ἡ πιὸ μεγάλη ἀντίσταση. Ὁ παπαδάσκαλος στὴν ἐνορία ἢ στὸ μοναστήρι, στὸ κρυφὸ ἢ στὸ φανερὸ σχολειό, δυνάμωνε τὴν πίστη στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλληνόπουλων. Τοὺς δίδασκε τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τὸ ἅγιο θέλημά Του μέ τὸ Ὀκτωήχι καὶ τὸ Ψαλτήρι. Δίδασκε ἑλληνικὴ ἱστορία μὲ τὰ λίγα γράμματα ποὺ ἤξερε, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ μεγάλο πύρωμα τῆς καρδιᾶς του: «Μεγάλοι ἄνδρες τῆς ἱστορίας μας ἦταν ὁ Ἀχιλλέας, ὁ Μεγαλέξανδρος, ὁ Κωνσταντίνος ὁ Παλαιολόγος…». Οἱ φοβισμένοι ραγιάδες συνάζονταν στὶς ἐκκλησιὲς γιὰ νὰ λατρεύσουν τὸν Θεό τους, κι ἀνάσαινε ἡ ψυχή τους. Ἔβλεπαν τὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν τους κι ἔπαιρναν δύναμη, ἀναθαρροῦσαν. Γιατὶ ὁ χειμώνας ἦταν πολὺ βαρύς, ὁ ἄνεμος βίαιος, ἔκανε τὴ φλόγα τῆς πίστεως νὰ τρεμοσβήνει· οἱ πιέσεις συχνὰ ἀφόρητες: τὸ φρικτὸ παιδομάζωμα, οἱ δυσβάστακτοι φόροι, οἱ ἀτέλειωτες αὐθαιρεσίες τοῦ κατακτητῆ… 
 Μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴ βαρυχειμωνιὰ εὐδοκοῦσε ὁ Θεὸς νὰ στέλνει στὰ πονεμένα παιδιά Του μιὰν ἄνοιξη· μὲς στὸ ἀβάσταχτο σκοτάδι τῆς δουλείας ἔστελνε ἕνα φωτεινὸ ἀστέρι, ἀνεδείκνυε ἕνα Νεομάρτυρα. Καὶ ἦταν πολλοί· καὶ ἄνθρωποι κάθε λογῆς: νέοι, ὥριμοι, γέροντες. Πλούσιοι καὶ φτωχοί. Μορφωμένοι, μὰ οἱ πιὸ πολλοὶ ἀγράμματοι. Ἁπλοὶ καὶ ἀνώνυμοι ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ ἄρχοντες. Ἔμποροι, ραφτάδες, κηπουροί, ὑπηρέτες. Μοναχοὶ καὶ κληρικοί. Μὰ ὅλοι μὲ ζωντανὴ πίστη στὸν Κύριο. Λεβέντες ποὺ ἀρνιόντουσαν νὰ γίνουν μουσουλμάνοι καὶ δὲν λυπόντουσαν τὰ νιάτα τους, σὰν τὸν ἅγιο Γεώργιο τὸν ἐν Ἰωαννίνοις καὶ τὸν ἅγιο Μιχαὴλ τὸν Μαυρουδή, κοπέλες ποὺ διάλεγαν τὸν θάνατο γιὰ νὰ μὴ μολύνουν τὴν ἁγνότητά τους (ἁγία Ἑλένη ἡ Σινωπίτις, ἁγία Χρυσή…), μετανοημένοι ἐξωμότες, ποὺ κατέφευγαν σὲ ἁγίους Πνευματικούς, ἑτοιμάζονταν μὲ ἔντονη ἄσκηση, παρουσιάζονταν στὸν Τοῦρκο δικαστὴ καὶ ὑπέγραφαν μὲ τὸ αἷμα τους – ὅπως τὸ ποθοῦσαν – τὴν ἐπιστροφή τους στὴν πίστη τῶν πατέρων τους (ἅγιος Κωνσταντίνος ὁ Ὑδραῖος, ἅγιος Θεόδωρος ὁ Βυζάντιος…). Κληρικοὶ ποὺ ἐπισφράγιζαν μὲ τὸ μαρτύριο τὴν πλούσια διακονία τους στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, μὲ κορυφαῖο τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, καὶ προεξάρχοντα τὸν Πατριάρχη τοῦ ᾿21 ἅγιο Γρηγόριο Ε´. 
 Δὲν μποροῦμε σήμερα νὰ ἐκτιμήσουμε τί ἀπήχηση εἶχε στὴ συνείδηση τῶν ὑποδούλων καὶ μόνο ἡ εἴδηση ὅτι μαρτύρησε κάποιος συμπατριώτης τους γιὰ τὴν πίστη, ὅτι βρέθηκε κάποιος ποὺ δὲν λύγισε, δὲν φοβήθηκε τὸν θάνατο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ διαβάζουμε σὲ μερικὰ Συναξάρια τους ὅτι μαζεύονταν οἱ χριστιανοὶ στὴν ἐκτέλεση τοῦ μάρτυρα· καὶ μετὰ τὴν τελείωση τῆς θυσίας ἔτρεχαν νὰ βουτήξουν ροῦχα τους στὸ αἷμα του ἢ νὰ κόψουν ἕνα κομμάτι ἀπ᾿ τὰ ἐνδύματά του, νὰ τό ᾿χουν φυλαχτό, παρηγοριὰ στὸν ἀνηφορικὸ δρόμο τῆς μαρτυρικῆς καθημερινότητάς τους, καὶ φρόντιζαν μὲ κάθε τρόπο νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὸ ἱερὸ Λείψανο ὡς μεγάλο θησαυρό γιὰ νὰ τὸ ἐνταφιάσουν μὲ κάθε τιμή. Διότι ἦταν σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χώρα ἐλευθερίας, ἄπαρτο κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας. 
 Οἱ ἅγιοι Νεομάρτυρες ὑπῆρξαν οἱ προάγγελοι τῆς ἐθνικῆς μας ἐλευθερίας. Ἡ θυσία τους ἦταν ἕνα ξύπνημα γιὰ τὸ Γένος, χάριζε παρηγοριὰ καὶ δύναμη στοὺς ὑπόδουλους γιὰ νὰ μὴν ὑποκύψουν, μέχρι τὴν ὁριστικὴ ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ. 
 Πολὺ περισσότερο, εἶναι οἱ ἀληθινὰ ἐ­λεύθεροι ἄνθρωποι καὶ διδάσκαλοι τῆς ἀληθινῆς, τῆς ἐσωτερικῆς, τῆς «ἐν Χρι­­στῷ» ἐλευθερίας. Μᾶς διδάσκουν ὅτι αὐτὴ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἐκείνους ποὺ ζοῦν τό: «Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ» (Ἰω. ιε´ 9)· σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἀποδεικνύονται ἄξιοι τῆς ἀγάπης Του, ποὺ δὲν τὴν προδίδουν μὲ τὴν ἐπιμονή τους στὴν ἁμαρτία· σ᾿ ἐκείνους ποὺ πολεμοῦν τὰ πάθη τους, ποὺ ἀγωνίζονται νὰ μετανοοῦν ὅλο καὶ βαθύτερα, καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα συνδέονται στενότερα μὲ τὸν Κύριο· κι Ἐκεῖνος τοὺς χαρίζει τὴν ὄντως ἐλευθερία (πρβλ. Ἰω. η´ 31-36). Στοὺς δύσκολους καιρούς μας, τοὺς ταραγμένους καὶ δυσοίωνους, ὅταν ἁπλώνεται πάνω ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα ὁ φόβος μιᾶς παγκόσμιας δικτατορίας, ἴσως δὲν ὑπάρχει πιὸ παρήγορο μήνυμα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μᾶς δίνουν οἱ ἅγιοι Νεομάρτυρες, ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι ὅλων τῶν ἐποχῶν: ὅτι ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ γίνει ἐλεύθερος, ἂν τὸ θελήσει, ὅσο ἀδύναμος κατὰ κόσμον κι ἂν εἶναι· καὶ ὅτι αὐτὴ τὴν ἐλευθερία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέσει καμία βία καὶ κανεὶς δυνάστης, ἐκτὸς ἐὰν ἐμεῖς μὲ τὴ θέλησή μας τὴν παραδώσουμε.ΟΣΩΤΗΡ2107
.
ΑΓΙΟΣ  ΔΑΒΙΔ  Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΑΙ  ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΨΙΟ ΑΛΕΞΙΟ ΚΑΙ ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ.ΑΠΟ ΤΟΥΣ  ΠΡΩΤΟΥΣ  ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ.

31 Δεκεμβρίου, 2020

Ἡ περιτομή τού Κυρίου Ἰησού Χριστού

Οκτὼ μέρες μετὰ τὴ γέννησή του κάθε ἀρσενικὸ βρέφος ἔπρεπε, σύμφωνα μὲ ὅσα προέβλεπε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος, νὰ περιτμηθεῖ. Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν νεογέννητο Κύριο Ἰησοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ τὴν πρώτη κάθε νέου ἔτους ἑορτάζουμε τὸ γεγονὸς τῆς περιτομῆς Του. Στοὺς Ἰουδαίους ἡ περιτομὴ εἶχε τὴν ἔννοια τῆς ἀφιερώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὸ Θεὸ καὶ ταυτόχρονα ἀποτελοῦσε βασικὸ διαχωριστικὸ γνώρισμά τους ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς τέλειος Θεὸς δὲν εἶχε ἀνάγκη τῆς διαδικασίας τῆς περιτομῆς γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀφιέρωσή Του στὸ Θεό. Στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ κατοικοῦσε «πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολ. β΄ 9), ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Κι ὅμως, ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἔφθασε μέχρις αὐτοῦ τοῦ σημείου, νὰ δεχθεῖ τὴν περιτομὴ ποὺ προέβλεπε ὁ Νόμος. Συγκατάβαση τῆς ἀγάπης Του κι αὐτὴ ἡ ἀποδοχή, σὲ συνέχεια τῆς μεγάλης Του συγκαταβάσεως, αὐτῆς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεώς Του, πρὸς εὐεργεσία καὶ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Αὐτὸ ψάλλει καὶ ἕνα σχετικὸ τροπάριο τῆς ἑορτῆς: «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ, τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων, κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν· οὐκ ἐβδελύξατο σαρκὸς τὴν περιτομήν...» (Στιχηρὸ ἰδιόμελο, ἦχος πλ. δ΄). Δηλαδή: Συγκαταβαίνοντας ὁ Σωτήρας μας στὸ ἀνθρώπινο γένος, καταδέχθηκε νὰ φορέσει σπάργανα βρεφικά· καὶ δὲν ἀπαρνήθηκε μὲ ἀποστροφὴ τὴν περιτομὴ τῆς σαρκός. Ὕψιστη συγκατάβαση! Ἄπειρη φιλανθρωπία καὶ ἀγάπη! Δεχόμενος ὁ Κύριος τὴν περιτομὴ δέχεται ταυτόχρονα νὰ θεωρηθεῖ σὰν κάποιος ξένος, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς περιτομῆς γίνεται δεκτὸς στὴ διαθήκη τοῦ Θεοῦ. Ποιός; Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος πάντοτε ὑπῆρξε ὁ φυσικός, ὁ ἀγαπημένος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Δέχεται νὰ θεωρηθεῖ ἁμαρτωλός, ποὺ ἔχει ἀνάγκη νὰ ἀποθέσει τὸν ρύπο τῆς ἁμαρτίας του, Αὐτὸς ποὺ ἦταν ξένος πρὸς τὴν ἁμαρτία. Διὰ τῆς περιτομῆς Του κάνει ἀρχὴ τηρήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Νόμου, ἔτσι ὥστε νὰ δεσμεύεται νὰ τὶς τηρήσει κατόπιν ὅλες, Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν ἐλευθερία. Δεχόμενος ὁ Κύριος τὴν ἰουδαϊκὴ περιτομὴ οὐσιαστικὰ ἀποτρέπει δύο κατηγορίες ποὺ ἀφοροῦν στὸ πρόσωπό Του: Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ἀποστομώνει ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα τῶν αἱρετικῶν ποὺ ἰσχυρίσθηκαν ἀργότερα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν προσέλαβε ἀληθινὴ ἀνθρώπινη σάρξ, ἀλλὰ σαρκώθηκε κατὰ φαντασία. Μὲ τὴν περιτομή Του ὁ Κύριος ἀποδεικνύει περίτρανα τὸ πόσο ἀναληθὴς εἶναι ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμός. Γιατὶ πῶς θὰ ἦταν σὲ θέση νὰ δεχθεῖ περιτομή, ἂν δὲν εἶχε λάβει πραγματικὴ ἀνθρώπινη σάρκα; Καὶ δεύτερον, ἀποδεικνύει συκοφαντικὰ καὶ ψευδὴ ὅλα ὅσα Τὸν κατηγοροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι γιὰ τὴ μὴ τήρηση τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Κι ἔτσι, Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος ὅρισε καὶ παρέδωσε στοὺς ἀνθρώπους τὸ Νόμο, χάριν τῆς δικῆς μας σωτηρίας ἐκπληρώνει καὶ τηρεῖ ὅ,τι προβλέπει ὁ Νόμος. Τηρεῖ τὸ Νόμο, ὑπόκειται στὶς διατάξεις του, ἀλλὰ ταυτόχρονα εἶναι Αὐτὸς ποὺ καὶ τὸν ὑπερβαίνει. Εἶναι Αὐτὸς ποὺ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τοῦ Νόμου καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ χῶρο τῆς Χάριτος. Διότι ἐνῶ «ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο» (Ἰω. α΄ 17). Οἱ ἱεροὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας βλέπουν στὴν περιτομὴ τοῦ Κυρίου τὴν ἀχειροποίητη περιτομὴ τὴν ὁποία χαρίζει σ’ ἐμᾶς. Βλέπουν δηλαδή σ’ αὐτὴν τὸν τύπο τοῦ Μυστηρίου τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Ἔτσι, ὅπως μὲ τὴν περιτομὴ ἀπεκόπτετο ἕνα μέλος τοῦ σώματος, κατὰ ἀνάλογο τρόπο καὶ μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα ἀποκόπτουμε τὴν ἁμαρτία ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Δὲν ἔχουν περάσει παρὰ ἐλάχιστες μόνο μέρες ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Κι ὅμως, στὰ ἐλάχιστα γεγονότα ποὺ συμβαίνουν στὸ νεογέννητο Κύριο μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀνιχνεύσει τὸ ἄπειρο ἔλεός Του καὶ τὴν ἀπύθμενη ἀγάπη Του. Αὐτὸ συναισθάνεται κανείς, ἂν προσεγγίσει ἔστω καὶ λίγο τὸ γεγονὸς τῆς θείας περιτομῆς Του. Παντοῦ ἡ ἀγάπη Του. Παντοῦ ἡ θυσία Του. Παντοῦ ἡ ταπείνωσή Του, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὸ τέλος τοῦ βίου Του. Καὶ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει κατὰ τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς ζωῆς Του, νὰ χύσει δηλαδὴ τὶς πρῶτες σταγόνες τοῦ τιμίου Του Αἵματος κατὰ τὴν περιτομή Του, αὐτὸ θὰ συμβεῖ καὶ μερικὰ χρόνια ἀργότερα κατὰ τὸ τίμιο Πάθος Του, ὅπου θὰ τρέξει ἄφθονο τὸ πανάγιο Αἷμα Του ὑπὲρ τῆς σωτηρίας μας. Ἂς δοξάσουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας. Ἂς Τὸν εὐχαριστήσουμε ἐκ καρδίας γιὰ τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του καὶ τὴν ἀνεξιχνίαστη συγκατάβασή Του. Καὶ ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ μᾶς χαρίζει τὴν ἀποκοπή μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἔτσι ὥστε νὰ κατανοοῦμε βαθύτερα τὰ μεγαλεῖα τῆς ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας Του.ΟΣΩΤΗΡ2102

18 Νοεμβρίου, 2020

Η ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

   Στὴν τόσο γλαφυρὴ διήγηση τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ γιὰ τὴν πορεία τοῦ Κυρίου μὲ τοὺς δύο μαθητές Του πρὸς Ἐμμαοὺς τὸ ἀπόγευμα τῆς ἡμέρας τῆς Ἀναστάσεώς Του (βλ. Λουκ. κδ΄ 13-34), ὑπάρχει καὶ μία λεπτομέρεια ποὺ ἐνδεχομένως νὰ περνᾶ ἀπαρατήρητη σὲ μιὰ πρώτη ἀνάγνωση τοῦ περιστατικοῦ. 

Ἐντούτοις, ἂν κανεὶς ἐμβαθύνει στὸ κρυμμένο της νόημα, μπορεῖ νὰ ἀντλήσει πολὺ μεγάλη ἐνίσχυση γιὰ τὸν καθημερινό του ἀγώνα. Ἐπιπλέον θὰ διαπιστώσει γι’ ἀκόμα μιὰ φορὰ καὶ θὰ θαυμάσει τοὺς τρόπους καὶ τὰ μέσα, ποὺ μετέρχεται ὁ Θεὸς προκειμένου νὰ μᾶς σώσει. 
 Περιγράφει ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστὴς τὴν πορεία τῶν δύο μαθητῶν πρὸς τὸ χωριὸ αὐτό, ποὺ ἀπεῖχε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα περὶ τὰ ἕνδεκα χιλιόμετρα. Κατηφεῖς καὶ δύσθυμοι προχωροῦν, μέχρι ποὺ τοὺς πλησιάζει ὁ Κύριος καὶ ἀρχίζει μαζί τους διάλογο, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ Τὸν ἀναγνωρίσουν. Τοῦ ἐκθέτουν ὅμως τὴ συνοχὴ τῆς ψυχῆς τους γιὰ τὴν ἀπώλεια τοῦ Διδασκάλου τους, κι Ἐκεῖνος ἀρχίζει νὰ τοὺς ὁμιλεῖ καὶ νὰ τοὺς ἐξηγεῖ τὶς Γραφές. Οἱ καρδιὲς τῶν μαθητῶν ἤδη παίρνουν νὰ θερμαίνονται μὲ τὰ λόγια ποὺ ἀκοῦν· νὰ θερμαίνονται καὶ νὰ ἀναθαρροῦν... Κάποια στιγμὴ ἔφτασαν σ’ ἕνα σταυροδρόμι. Οἱ μαθητὲς θὰ ἔστριβαν γιὰ τὸ χωριό, ἐνῶ ὁ Κύριος ἔδειξε ὅτι θὰ συνέχιζε. «Καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι» (στίχ. 28). Προσποιήθηκε ὁ Κύριος. Γιατί ἄραγε; Μήπως ἔχουμε ἐδῶ νά κάνουμε μὲ ὑποκρισία ἐκ μέρους Του; Καὶ πῶς αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ δικαιολογηθεῖ ἀπὸ ἠθικῆς - πνευματικῆς ἀπόψεως; 
 Κατʼ ἀρχὰς ἡ προσποίηση τοῦ Κυρίου ἦταν τελείως ἀντίθετη μὲ τὶς συνηθισμένες δικές μας προσποιήσεις. Διότι ἐμεῖς προσποιούμαστε συνήθως τὴν προτίμησή μας στὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου,  προσποιούμαστε τὴν θέληση καὶ ἐπιλογή μας νὰ εἴμαστε μαζί του, τὴν ἀποδοχὴ τοῦ προσώπου του ἐκ μέρους μας, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα τρέφουμε ἀντίθετα αἰσθήματα ἀπέναντί του: ἀπόρριψη καὶ διάθεση ἀπαλλαγῆς μας ἀπὸ τὴν παρουσία του. 
Ἐδῶ ὁ Κύριος προβαίνει στὴν ἀκριβῶς ἀντίθετη προσποίηση: Δείχνει ὅτι ἐπιλέγει νὰ τοὺς ἀποχωριστεῖ, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα θέλει νὰ μείνει μαζί τους. Ἐπιπλέον – καὶ τὸ σημαντικότερο – μὲ τὴν προσποίησή Του ὁ Κύριος ἐπεδίωκε νὰ φανερωθεῖ ἂν οἱ μαθητὲς Τὸν ἤθελαν μαζί τους ἢ ὄχι. Ἂν δηλαδὴ δὲν ἐξέφραζαν τὴ διάθεση νὰ Τὸν κρατήσουν κοντά τους, θὰ τοὺς ἀποχωριζόταν πραγματικά. Ἂν δὲν ἐπιθυμοῦσαν ἄλλο τὴν παρουσία Του, ποτὲ ὁ Κύριος δὲν θὰ τοὺς τὴν ἐπέβαλλε διὰ τῆς βίας καὶ τοῦ καταναγκασμοῦ. Εἶναι σταθερὴ ἡ συμπεριφορὰ αὐτὴ τοῦ Θεοῦ, νὰ σέβεται πάντοτε τὴν ἐλευθερία μας καὶ ποτὲ νὰ μὴ μᾶς ἐπιβάλλεται πιεστικά, ἐὰν ἡ παρουσία Του στὴ ζωή μας μᾶς εἶναι φορτικὴ καὶ ἀνεπιθύμητη. Ἀλλὰ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ ἀντιτείνει ὅτι ὡς Θεὸς γνώριζε ἂν οἱ μαθητὲς Τὸν ἤθελαν κοντά τους ἢ ὄχι. Γιατί λοιπὸν κατέφυγε στὴν προσποίηση; Διότι ἀκριβῶς ἤθελε νὰ τοὺς παρωθήσει νὰ ἐκδηλώσουν τὴ διάθεσή τους νὰ παραμείνει μαζί τους. Ἡ ἐκδήλωση αὐτὴ ἐκ μέρους τους θὰ τόνωνε ἀκόμα πιό πολὺ τὴ θέρμη τῶν αἰσθημάτων τους πρὸς Ἐκεῖνον καὶ θὰ προετοίμαζε τὸ ἐσωτερικό τους, θὰ τὸ προδιέθετε εὐνοϊκὰ γιὰ τὴν ἀναγνώριση στὴν ὁποία ἐπρόκειτο σὲ λίγο νὰ προβεῖ ἐνώπιόν τους. Καὶ πράγματι, οἱ μαθητὲς ἔτσι ἐκδηλώθηκαν ἀπέναντί Του: θερμά, δυναμικά. «Παρεβιάσαντο αὐτόν» (στίχ. 29), Τὸν ἐξεβίασαν νὰ μείνει μαζί τους. Αὐτὸ ἤθελε καὶ ὁ Διδάσκαλος. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς συμπεριφορὰ ἔδειχνε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη πρὸς ἀγαπητά Του πρόσωπα. Στὸν Ἰακώβ ἔλεγε: «Ἄφησέ με νὰ φύγω, γιατὶ ἤδη ξημερώνει»· γιὰ νὰ Τοῦ πεῖ ὁ Ἰακώβ: «Δὲν σὲ ἀφήνω, ἂν πρῶτα δὲν μὲ εὐλογήσεις» (Γεν. λβ΄ [32] 26). Καὶ τὸν Μωυσῆ παρακαλοῦσε: «Ἄφησέ με καὶ μὴ μὲ ἐμποδίζεις νὰ ἐξοντώσω τὸν λαὸ αὐτὸ ποὺ τόσο μὲ παροργίζει μὲ αὐτὰ ποὺ κάνει» (εἶχαν κατασκευάσει οἱ Ἰσραηλίτες τὸ χρυσὸ μοσχάρι καὶ τὸ προσκυνοῦσαν γιὰ Θεό) (Ἐξ. λβ΄ [32] 9). Ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ τὸ σκεφθεῖ: Ὁ Θεὸς νὰ ζητᾶ ἄδεια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ μὴν Τοῦ δίνει! Οὐσιαστικά, μὲ τὰ λόγια ποὺ ἔλεγε στὸ Μωυσῆ ἦταν σὰν νὰ τοῦ ἔλεγε: «Ἐμπόδισέ με, Μωυσῆ, γιὰ νὰ μὴν κάνω αὐτὸ ποὺ τοὺς ἀξίζει νὰ πάθουν». Κινοῦσε τὸν δικό Του ἄνθρωπο σὲ εὐτονία, προσευχὴ δυνατή! Καταλαβαίνεις αὐτό, ἀδελφέ μου, τί σημαίνει γιὰ τὴ δική σου ζωή; Κάποτε ἴσως νὰ νομίζεις ὅτι ὁ Θεὸς ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ θέμα ποὺ σὲ ἀπασχολεῖ· σὰ νὰ δείχνει ὅτι τὸ ἀντιπαρέρχεται, ὅτι ἀπομακρύνεται. Κινήσου σὲ προσευχὴ μὲ μεγαλύτερη ὁρμή. Παρακάλεσέ Τον θερμά, ἱκετευτικά. Θέλει σὰν τοὺς μαθητές Του νὰ Τὸν ἐ ξαναγκάσεις («παρεβιάσαντο αὐτόν»). Δὲν ἐπιθυμεῖ κι Αὐτὸς κάτι διαφορετικό. Δὲν θέλει νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ σένα. «Προσποιεῖται». Γιὰ νὰ γίνεις ἐσὺ πιὸ θερμός, πιὸ δυνατὸς στὴν πίστη. Πιὸ κοντά Του. Πιὸ δικός Του. Γιὰ νὰ Τοῦ ζητήσεις, ὅπως οἱ μαθητές: «Μεῖνον μετ’ ἐμοῦ, Κύριε». Καὶ θὰ μείνει. Γιατὶ τί ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ μπορεῖ κι ὁ Ἴδιος νὰ ἐπιθυμεῖ;
ΟΣΩΤΗΡ2098