ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΕΙΡΩΝΕΥΟΝΤΑΙ

Οταν μᾶς εἰρωνεύονται οἱ ἄλλοι, ὄχι γιὰ λάθη ποὺ κάναμε, ἀλλὰ γιατὶ ἐκκλησιαζόμαστε ἀνελλιπῶς, γιατὶ ἔχουμε πολλὰ παιδιά, γιατὶ «πηγαίνουμε μὲ τὸ σταυρὸ στὸ χέρι», γιατὶ νηστεύουμε καὶ τὰ ὅμοια, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ λυπούμαστε. Συνήθως παίρνουμε στάση ἄμυνας. Δὲν τοὺς ἀνεχόμαστε νὰ λένε σὲ βάρος μας πικρόλογα. Ἡ ὑποτιμητική τους συμπεριφορὰ πρὸς ἐμᾶς πάρα πολὺ μᾶς στοιχίζει. Ἄλλα παθήματα τὰ ὑπομένουμε εὐκολότερα, ἀλλὰ τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου δὲν μποροῦμε νὰ τὶς ἀντέξουμε. Ἀλλὰ γιατί δυσκολευόμαστε νὰ ὑπομείνουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου; Διότι ἐρεθίζουν τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας, τὸ πιὸ βαθύρριζο πάθος ποὺ φωλιάζει στὶς καρδιές μας. Θέλουμε νὰ προστατεύσουμε τὴν τιμή μας. Κάνουμε ὅ,τι περνάει ἀπὸ τὸ χέρι μας γιὰ νὰ μὴν πέσει τὸ κύρος μας. Κάποιες φορὲς προχωροῦμε καὶ στὴν ἀντεπίθεση. Προσπαθοῦμε νὰ βάλουμε στὴ θέση τους αὐτοὺς ποὺ μᾶς προσέβαλαν. Ἀλλὰ μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν νίκες οἱ θυμώδεις ἀντιδράσεις μας στὰ πικρόλογα τῶν ἄλλων; Ὅταν ἀντιδροῦμε ἀπὸ ἐγωισμὸ ἢ ἀπὸ πληγωμένη φιλαρέσκεια, δὲν εἴμαστε νικητές, ἀλλὰ ἡττημένοι. Πνευματικῶς ὠφελούμαστε περισσότερο, ἂν μάθουμε νὰ ὑπομένουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου. Τότε ἀποκομίζουμε μεγάλη ὠφέλεια. Πρωτίστως διότι ἐλευθερωνόμαστε ἀπὸ τὸ βασανιστικὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας. Τὸ πάθος αὐτὸ θέλει νὰ ἀκούει συνεχῶς ἐπαίνους. Ἀλλὰ οἱ ἔπαινοι δὲν τὸ θεραπεύουν. Ἀπεναντίας τὸ τρέφουν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φουντώνει ἀκόμη περισσότερο. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἀπὸ τὴν πλουσιότατη πείρα του μᾶς προτρέπει νὰ δεχόμαστε μὲ εὐχαρίστηση τοὺς «καυτῆρες» τῶν ὀνειδισμῶν ὡς φάρμακο καὶ γιατρικὸ γιὰ τὴν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς μας. Διότι οἱ ὀνειδισμοὶ μᾶς ἐξαγνίζουν. Ὅσο καλὸ καὶ καρποφόρο καὶ παχὺ κι ἂν εἶναι τὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς, ὅταν τοῦ λείπει τὸ πότισμα μὲ τὸ νερὸ τῆς ἀτιμίας, θὰ χορταριάσει καὶ θὰ βλαστήσει ἀγκάθια ὑπερηφανείας, πορνείας καὶ ἀφοβίας (Λόγος Δ΄ 24). Οἱ τιμὲς καὶ τὰ ἐγκώμια αὐξάνουν τὴ χολὴ τῶν παθῶν (Λόγος Δ΄ 103). Ἀντὶ νὰ μᾶς κάνουν καλύτερους, μᾶς κάνουν χειρότερους. Ἐνῶ οἱ παρατηρήσεις, οἱ ταπεινώσεις καὶ οἱ ἐξουθενώσεις τῶν ἄλλων καθαρίζουν τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὰ πάθη. Ἐπίσης, ὅταν ὑπομένουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου, γινόμαστε μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ μαθητεύουμε στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου μας. Ἐφόσον ὁ Χριστὸς ὀνειδίστηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ ὀνειδιζόμαστε κι ἐμεῖς. «Οἱ ὀνειδι- σμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ’ ἐμέ» (Ψαλμ. ξη΄ 10). Ἐφόσον ὁ Χριστὸς διώχθηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ διωκόμαστε κι ἐμεῖς. «Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσι» (Ἰω. ιε΄ 20). Ἐφόσον ὁ Χριστὸς ὑβρίστηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ ὑβριζόμαστε κι ἐμεῖς. Οἱ γλῶσσες τοῦ κόσμου δὲν θὰ σταματήσουν νὰ εἰρωνεύονται. Ἀλλὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὰ εἰρωνικὰ σχόλιά τους δὲν λογίζονται ὡς ὕβρεις, ἀλλ’ ὡς παράσημα. Στὴν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα δὲν θὰ μετρήσουν ὡς εἰρωνεῖες, ἀλλ’ ὡς διάσημα. Θὰ γίνουν ὁ φωτοστέφανος μὲ τὸν ὁποῖο θὰ στεφανώσει ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ καλοῦ ἀγώνα. Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος θεολόγος προτρέπει νὰ τρέχουμε στοὺς ὀνειδισμούς, ὅπως τρέχουν τὰ διψασμένα ἐλάφια στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων. «Ἐφόσον γνωρίζετε ὅτι ὁ Θεὸς τιμᾶ τοὺς δούλους Του ποὺ δέχονται ἀτιμώσεις καὶ τοὺς δοξάζει μέσα ἀπὸ τὶς ὕβρεις, νὰ τρέχετε βιαστικὰ μέσῳ ὅλων αὐτῶν πρὸς τὴν ἀθάνατη πηγὴ σὰν διψασμένα ἐλάφια». Εἶναι δεῖγμα μεγάλης ἀρετῆς νὰ ὑπομένει ὁ χριστιανὸς ὑβριστικοὺς λόγους χωρὶς νὰ λυπᾶται. «Τοῦτο (ἐστί) δεῖγμα μεγίστης ἀρετῆς, τὸ φέρειν ὕβριν ἀλύπως», παρατηρεῖ ὁ ἑρμηνευτὴς Ὀλυμπιόδωρος. Καὶ ἀναφέρει ὡς παράδειγμα τὸν πολύαθλο Ἰώβ, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε ἁλυσίδα ταπεινώσεων. Ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη ἔχασε τὴν περιουσία του, τὸ σπίτι του, τὰ παιδιά του, γέμισε μὲ πληγὲς καὶ ζοῦσε στὴν κοπριά, ἀκούγοντας πικροὺς λόγους ἀκόμη κι ἀπὸ τὴ σύζυγο κι ἀπὸ τοὺς φίλους του. Ἀλλὰ ὑπέμεινε τοὺς ὀνειδισμοὺς καὶ μνημονεύεται ὡς τύπος Χριστοῦ. Ἡ θεοπρεπὴς ἀντιμετώπιση τῶν ὀνειδισμῶν ἀποτελεῖ κριτήριο γνησιότητος τῶν χριστιανῶν. Ὅσοι ὑπομένουν ὀνειδισμοὺς γιὰ τὴ χριστιανική τους ἰδιότητα, εἶναι πανευτυχεῖς καὶ μακάριοι. «Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι Χριστοῦ, μακάριοι» (Α΄ Πέτρ. δ΄ 14). Μὴ λησμονοῦμε τὸν μακαρισμὸ τοῦ Κυρίου μας: «Μακάριοι εἶστε ἐσεῖς οἱ μαθητές μου, ὅταν σᾶς χλευάσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ σᾶς καταδιώξουν καὶ ἐξαιτίας μου ποῦν κάθε εἴδους ψεύτικες κακολογίες καὶ κατηγορίες ἐναντίον σας» (Ματθ. ε΄ 11). Ὅπως ὁ θεῖος Λυτρωτὴς βάσταξε τὸν ἐπονείδιστο σταυρό Του, ἔτσι κι ἐμεῖς νὰ σηκώνουμε τὸν δικό μας σταυρό, «τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες» (Ἑβρ. ιγ΄ 13). Νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὑβρισθοῦμε καὶ νὰ περιφρονηθοῦμε γι’ Αὐτόν, ὅπως ὑβρίστηκε καὶ περιφρονήθηκε Ἐκεῖνος.

ΟΣΩΤΗΡ2073

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΤΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Η ζωή βέβαια δεν είναι κατασκήνωση∙ έχει χαρές, έχει όμως και λύπες. Πριν από την Ανάσταση προηγείται η Σταύρωση. Τα χτυπήματα των δοκιμασιών είναι απαραίτητα για την σωτηρία της ψυχής μας, γιατί αυτά λαμπικάρουν την ψυχή. Όπως συμβαίνει και με τα ρούχα∙ όσο τα τρίβουμε, όταν τα πλένουμε, τόσο καλύτερα καθαρίζουν. Το ίδιο και με το χταπόδι∙ όσο το χτυπάμε, τόσο περισσότερο αυτό καθαρίζει και μεγαλώνει. Και το ψάρι φαίνεται ωραίο, όταν πλέη στη θάλασσα και είναι ζωντανό, ακόμη και όταν είναι στη αγορά με τα λέπια και τα εντόσθιά του, αλλά γίνεται χρήσιμο, μόνο όταν καθαρισθή – ασχημήνη εξωτερικά- και μετά ψηθή. Έτσι και ο άνθρωπος, όταν αποβάλη καθετί κοσμικό, ενώ εξωτερικά φαίνεται ότι χάνει την ζωή, την κοσμική ζωντάνια τα λέπια, αδειάζει ό,τι άχρηστο έχει μέσα του, «ψήνεται» και τότε γίνεται χρήσιμος.
https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΘΕΚΛΑ!

Μήνυμα της Γερόντισσας Θέκλας Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Παναγία η Παρηγορήτισσα του Καναδά. Πρόκειται για το πρώτο ελληνορθόδοξο μοναστήρι που ίδρυσε ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης και Αριζονίτης στο Κεμπέκ του Καναδά. (Holy Monastery of Virgin Mary the Consolatory).

Eμπειρικά Βιώματα
Ευρισκόμενη στην τέταρτη εβδομάδα της καραντίνας και εν όψει των Αγίων ημερών του Πάσχα, πιεζόμενη από το άγχος και τον φόβο που προσπαθούν να μας επιβάλουν, την πίεση που δημιουργεί η διακυβέρνηση του μοναστηριού κάτω από αυτές τις συνθήκες και την βαθιά λύπη με τη οποία γεμίζει την καρδιά μου ο πόνος και η θλίψη των ανθρώπων γύρω μας για την στέρηση κάποιων βασικών αναγκών και κυρίως την στέρηση της μεγίστης παρηγοριάς και πηγής δυνάμεως που είναι ο εκκλησιασμός και του δυνατότερου φαρμάκου που είναι η Θεία Kοινωνία, κατέφυγα στην απόσυρση, στην «κατά μόνας» προσευχή και παρακάλεσα και διαρκώς παρακαλώ τον Θεό να απλώσει το άπειρο έλεος του στον κόσμο του, να θεραπεύσει τους ασθενείς να τους δυναμώνει και να παρηγορεί και να ανακουφίζει τους ηλικιωμένους και όσους μαστίζονται από μοναξιά και έχουν κάθε μορφής δυσκολία.
Αισθανόμουν κάποια ενοχή διότι εμείς αυτή την στιγμή έχουμε αυτήν την παρηγοριά της μυστηριακής ζωής, ενώ οι αδελφοί μας την στερούνται και προσπαθούσα να βρώ τρόπο να τους παρηγορήσω. Τότε άκουσα στα αυτιά μου μια φωνή να μου λέει «για θυμήσου εσείς τι κάνατε;» 
Τότε σαν να άνοιξε ο νούς μου και είδα μπροστά μου και πιστέψτε με, ξαναέζησα «εν αισθήσει» τις στιγμές εκείνες τις μοναδικές .
Όταν πήγα στο μοναστήρι το 1975 (πριν 45 χρόνια) ήταν η εποχή που η συνοδεία της μονής Φιλοθέου ήταν ακόμη μικρή σε αριθμό μοναχών και οι ιερείς ήταν ελάχιστοι. Έτσι, δεν υπήρχαν ιερείς διαθέσιμοι ώστε να εξυπηρετούν τα μετόχια. Επειδή το μοναστήρι μας ήταν μετόχι της μονής Φιλοθέου για χρόνια δεν είχαμε ιερέα. Όποτε μπορούσαν (ελάχιστες φορές) έρχονταν, αλλά ποτέ δεν μπορούσαν να απουσιάζουν από το μοναστήρι ημέρες μεγάλων εορτών. Χριστούγεννα, Πάσχα, Ευαγγελισμού, Δεκαπενταύγουστος, Πεντηκοστή κ.λ.π. πάντα είμασταν χωρίς ιερέα.
Λογικά αν αυτό γινόταν σε ενορία, οι άνθρωποι θα διαμαρτύρονταν, θα φώναζαν, θα έλεγαν άπρεπα λόγια ίσως και να καταριόταν ακόμα και ο μόνος χαρούμενος θα ήταν ο «πειράζων» με τους αγγέλους αυτού.
Σ’ εμάς γινόταν το αντίθετο. Νηστεύαμε, προετοιμαζόμασταν για την θεία Κοινωνία, μαζευόμασταν στο μικρό μας παρεκκλήσι, που ήταν η προέκταση ενός διαδρόμου, (το ¼ από το εκκλησάκι μας εδώ στη Μονή) διαβάζαμε την ακολουθία μας και στο τέλος η αγιασμένη μας Γερόντισσα Μακρίνα, μας «κοινωνούσε» δίνοντας μας μεγάλο αγιασμό και αντίδωρο και πάντα μας έλεγε ότι, αν εμείς είμαστε «όπως πρέπει» τότε είναι δυνατόν αοράτως να μας κοινωνούν οι Άγιοι Άγγελοι, όπως διαβάζουμε πολλές φορές στους βίους Αγίων.
Πιστέψτε με, τότε ζήσαμε πολλές ουράνιες καταστάσεις που δεν τις ζήσαμε ξανά όταν πλέον είχαμε μόνιμο ιερέα, σαρανταλείτουργα κ.λ.π.
Τώρα καταλαβαίνω ότι λόγω της στέρησης αλλά και του μεγάλου πόθου και της υπομονής ο Θεός μας χαρίτωνε με χάρι μαρτυρική.
Το εκκλησάκι ευωδίαζε σαν να το είχαν ράνει με μύρα. Τα μάτια μας έτρεχαν δάκρυα ασταμάτητα. Η καρδιά μας σκιρτούσε από την χάρι του Θεού.
Τις ημέρες που «κοινωνούσαμε» χωρίς κάν να το σκεφτούμε, μιλούσαμε ψυθιριστά διότι αισθανόμασταν ότι ζούσαμε σε μία μυσταγωγία. Στο στόμα μας λέγοντας την ευχή γευόμασταν σαν να είχαμε μια ευωδιαστή καραμέλα. Αισθανόμασταν την Θεία Κοινωνία και ας μην είχαμε κοινωνήσει και όλη την ημέρα προσέχαμε να μην φτύσουμε ή μασίσουμε μαστίχα και κατόπιν την πετάξουμε. Τόσο μεγάλη ήταν η αίσθηση της Θείας Κοινωνίας.
Ότι κι αν γράψω δεν είναι δυνατόν να περιγράψω την αίσθηση της χάριτος του Χριστού που ζήσαμε εκείνες τις μέρες της στέρησης διότι δεν περιγράφεται με λόγια.
Μετά από λίγα χρόνια οι ιερείς στην μονή Φιλοθέου αυξήθηκαν και δεν είχαμε πλέον πρόβλημα. Όλα είχαν μπεί στον ρυθμό τους.
Μετά από δεκαεννέα χρόνια όταν η υπακοή μας έφερε με την αδελφή Εφραιμία εδώ στον Καναδά αντιμετωπίσαμε πάλι το ίδιο πρόβλημα. Έλλειψη ιερέων! Η μονή μας για επτά χρόνια δεν είχε ιερέα. Τώρα όμως το πράγμα δεν ήταν τόσο σκληρό διότι οι ιερείς μας με την εντολή του Μητροπολίτη έρχονταν τις καθημερινές και λειτουργούσαν ώστε να κοινωνούμε. Όμως πάλι τα Σαββατοκύριακα και τις ημέρες των εορτών δεν είχαμε ιερέα. Οι ιερείς έπρεπε να λειτουργούν στις κοινότητες τους. Μόνες μας κάναμε τις ακολουθίες, στολίζαμε τις εικόνες, στολίζαμε τον Σταυρό την ημέρα της Υψώσεως και την Σταυροπροσκυνήσεως, βγάζαμε τον σταυρό την Μεγάλη Πέμπτη κ.λ.π. και προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε το ηθικό και την διάθεση των νεαρών δοκίμων που είχαν πλήρη απειρία.
Αυτά μαζί με πολλά άλλα είναι τώρα ένας πλούτος εμπειρίας που υπάρχει μέσα μας και οσάκις χρειαστεί ανοίγουμε το θησαυροφυλάκιο της πείρας και διαλέγουμε ό,τι χρειαζόμαστε ανάλογα με την περίπτωση.
Ξαφνικά σαν να ανοίχτηκε ο νους μου, ξαναέζησα όλη αυτή την πνευματική κατάσταση πολύ έντονα σαν μια απάντηση στην προσευχή μου και το μήνυμα ήταν ότι όποιος ετοιμασθεί με ταπείνωση, χωρίς γογγυσμό και διαμαρτυρία, με πολύ προσευχή και πίστη στην πρόνοια του Θεού και πάρει τον αγιασμό και το αντίδωρο αντί της Θείας Κοινωνίας και θεωρεί πως ο Θεός δεν επέτρεψε να κοινωνήσει ως ανάξιος και απροετοίμαστος που είναι, τότε αυτός ο άνθρωπος θα χαριτωθεί από τον Θεό με χάρι μαρτυρική για την οποία ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός έλεγε «αγάπησα πολύ την χάρι του μαρτυρίου που τόσο θαυμαστά καθαρίζει την ψυχή».
Ο πειρασμός θέλησε να μας κλείσει τις εκκλησίες. Ας κάνουμε εμείς τα σπίτια μας εκκλησίες.
Έντεκα μας έκλεισε, έντεκα χιλιάδες να ανοίξουμε εμείς. Κάθε σπίτι ας γίνει εκκλησία. Η προσευχή να ανεβαίνει πύρινη στον ουρανό. Το λιβάνι να μοσχοβολήσει σε όλες τις γειτονιές.
Το καντήλι και το κερί να ανάβει διαρκώς. Να παρακολουθούμε τις ακολουθίες στα μέσα ενημέρωσης, προσευχόμενοι και όχι ξαπλωμένοι, ή τρώγοντας, ή καπνίζοντας κ.λ.π. 
Αν κάνουμε έτσι, αντί να κλείσουν οι εκκλησίες θα μεγαλώσουν, θα πλατύνουν και θα γίνουν ολόκληρες οι πόλεις εκκλησίες. Τότε θα δώσει και ο Θεός την ευλογία Του. Βλέποντας την μετάνοια και την πίστη μας θα επιτιμήσει την ασθένεια και θα μας δώσει την ελευθερία μαζί με τις εκκλησίες και χρόνους ζωής για να εργαστούμε για τον Θεό.
Σας εύχομαι καλή Μεγάλη Εβδομάδα, πνευματική άνοδο, υγεία διπλή πνεύματος και ψυχής, υπομονή με άπειρη εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού και το φως της Αναστάσεως να λάμψη μέσα στις καρδιές και να τις γεμίσει με όλα τα δώρα του Παναγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ.

«ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!»

Με άπειρη την εν Χριστώ αγάπη
Ελάχιστες εν Χριστώ,
Γερόντισσα Θέκλα και αδελφές

https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.com/2020/04/blog-post_62.html

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

          πατμος

῾Η σταυρική θυσία τοῦ Κυρίου στόν Γολγοθᾶ, πού εἶναι τό μέγιστο δεῖγμα τῆς ἀγάπης Του πρός τόν ἄνθρωπο, εἶναι τό ἐκπληκτικώτερο γεγονός τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου.

Τό ἐμελέτησαν, ἐνεβάθυναν κατά τό δυνατόν σ᾿ αὐτό καί τό διεκήρυξαν καί τό ἀνύμνησαν τό ἐκπληκτικό αὐτό γεγονός ἑκατομμύρια ἄνθρωποι μέσα στούς αἰῶνες. Πρῶτοι ἀνάμεσά τους οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι, οἱ ἱεροί Πατέρες καί οἱ ἐμπνευσμένοι ὑμνωδοί τῆς ᾿Εκκλησίας. ῎Ανθρωποι προικισμένοι μέ τό ἁγιοπνευματικό χάρισμα τῆς διακρίσεως τῶν γεγονότων, ἀτενίζουν τόν ᾿Εσταυρωμένο, σκέπτονται τήν σταύρωσι καί ξεσποῦν σέ θαυμαστές δοξολογίες. Σέ ἐκφράσεις πού φανερώνουν τήν ἔκπληξί τους ἐμπρός στό μυστήριο τῆς σταυρώσεως.

«Εἰ ἐσταυρώθη ἐξ ἀσθενείας», γράφει ὁ ἄλλοτε φανατικός ἐχθρός τοῦ ᾿Εσταυρωμένου ᾿Απόστολος Παῦλος, ἐάν δηλαδή ἐσταυρώθη λόγῳ τοῦ ὅτι ἦταν ἑνωμένος μέ τήν ἀσθενῆ ἀνθρωπίνη φύσι, ἡ ὁποία καί ἔπαθε καί ἐθανατώθη, ὅμως «ζῇ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ». Ζῆ καί χαρίζει ζωή, διότι εἶχε συγχρόνως ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως ἑνωμένη στό Πρόσωπό του καί τήν παντοδύναμη θεία φύσι, πού ἔμεινε ἀπαθής (Β´ Κορ. ιγ´ 4). Καί ζῶντας ὁ ἅγιος ᾿Απόστολος τῶν ᾿Εθνῶν αὐτό τό μυστήριο τῆς σταυρώσεως, ἐκήρυττε μέ ἀτρόμητο θάρρος σέ ᾿Ιουδαίους καί εἰδωλολάτρες «Χριστόν ἐσταυρωμένον, ᾿Ιουδαίοις μέν σκάνδαλον, ῞Ελλησι δέ μωρίαν, αὐτοῖς δέ τοῖς κλητοῖς (στούς πιστούς δηλαδή Χριστιανούς)... Χριστόν Θεοῦ δύναμιν καί Θεοῦ σοφίαν» (Α´ Κορ. α´ 23-24). Οἱ ᾿Ιουδαῖοι δέν ἐδέχοντο ἐπ᾿ οὐδενί λόγῳ ὅτι ὁ Μεσσίας τους θά ἔπασχε. Οἱ ῞Ελληνες θεωροῦσαν ἀνοησία νά σταυρώνεται ἕνας θεός καί νά κηρύσσεται ὡς νικητής τοῦ θανάτου. Γιά ὅσους ὅμως πιστεύουν, ὁ ᾿Εσταυρωμένος εἶναι δύναμις Θεοῦ, πού ἀναγεννᾶ καί ἐξαγιάζει τόν κόσμο, καί σοφία Θεοῦ πού φωτίζει αὐτόν πού τόν πιστεύει.
.

῎Εκπληκτος ἐμπρός στό μυστήριο τῆς σταυρώσεως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός ἀναφωνεῖ· «Τί τούτου παραδοξότερον, Θεόν σταυρούμενον βλέπειν, καί τοῦτον μετά λῃστῶν, καί ὑπό τῶν παριόντων γελώμενον, τόν ἀνάλωτον καί τοῦ παθεῖν ὑψηλότερον;». ῾Υπάρχει πιό παράδοξο καί ἐκπληκτικό γεγονός ἀπό τοῦ νά βλέπης νά σταυρώνεται ὁ Θεός, καί μάλιστα μαζί μέ ληστάς, νά γίνεται ἀντικείμενο καγχασμῶν ἀπό τούς περαστικούς αὐτός πού εἶναι ἀνίκητος καί ἀνώτερος ἀπό κάθε πάθημα, ἀπαθής; (Ε.Π.Ε. 6, 238).

῾Η σταύρωσι τοῦ Κυρίου, ἔλεγε ὁ ἱερός Χρυσόστομος, εἶναι «πρᾶγμα... λογισμόν ἀνθρώπινον ὑπερβαῖνον καί μυστήριον... ἀπόρρητον». Εἶναι μυστήριο πού ξεπερνᾶ τίς ἀνθρώπινες νοητικές δυνατότητες (Ε.Π.Ε. 20, 282). Τό ὅτι μέ τήν σταύρωσι καί τόν θάνατό Του ἔφερε νέα ζωή στόν κόσμο καί χάρις σ᾿ αὐτή τήν σταύρωσι ὑπάρχει ἡ ᾿Εκκλησία μέ ὅλα τά θαυμαστά ἔργα της, προσθέτει ὁ ἴδιος ἱερός Πατήρ, «τοῦτό ἐστι τό μάλιστα πολλῆς ἐκπλήξεως γέμον, καί τήν θείαν καί ἀπόρρητον ἀνακηρῦττον δύναμιν» (ΡG 61, 581). Αὐτό πού πρό πάντων προκαλεῖ ἔκπληξι καί θάμβος καί ἀνακηρύττει τήν θεία καί ἀνέκφραστη δύναμι τοῦ ᾿Εσταυρωμένου, εἶναι ὅτι μέ τήν νέκρωσί του στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ ἐχάρισε καί χαρίζει ζωή. Αὐτός ὁ ἀδύνατος φαινομενικῶς ἐσταυρωμένος ζῆ διαρκῶς καί ζωοποιεῖ ὡς Θεός τά σύμπαντα.
«῎Ω καινῶν καί παραδόξων πραγμάτων!», ἀναφωνεῖ μέ θαυμασμό καί ὁ ἅγιος ᾿Αμφιλόχιος, ἐπίσκοπος ᾿Ικονίου. «Ξύλῳ τείνεται ὁ λόγῳ τείνας τόν οὐρανόν». Αὐτός πού ἅπλωσε τόν οὐρανό μέ τό δημιουργικό του πρόσταγμα, ἁπλώνεται τώρα στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Δέν εἶναι ἀδύναμος ἄνθρωπος ὁ σταυρωθείς. Τό ἀποδεικνύει τοῦτο, συνεχίζει ὁ ἅγιος, καί τό ὅτι τόν ἐφοβοῦντο καί τόν πολεμοῦσαν οἱ ἐχθροί του περισσότερο μετά τήν σταύρωσί Του. «Τίς ἤκουσε τελευτήν... δέος ἐμποιοῦσαν τοῖς ἐργασαμένοις; (Ποιός ἄκουσε ποτέ νά προκαλῆ φόβο καί τρόμο ὁ θάνατος σ᾿ αὐτούς πού τόν προκάλεσαν;)... Τί ὅν ἀνήλωσας δειλιᾷς, ὦ ᾿Ιουδαῖε; (Γιατί φοβᾶσαι αὐτόν πού ἐθανάτωσες;), τί φοβῇ ὅν ἀπέκτεινας; τρέμεις τόν μεταστάντα; τί δέδοικας τόν ἀναιρεθέντα;» Γιατί ἀσφαλίζεις τόν τάφο του καί φρουρεῖς ἕνα νεκρό; (ΡG 39, 89-92).

Γεμάτος συγκίνησι ἐμπρός στό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καί ὁ ἐμπνευσμένος ὑμνογράφος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Μελωδός παρακινεῖ τόν οὐρανό καί τήν γῆ νά συγκλονισθοῦν γιά τό γεγονός τῆς σταυρώσεως· «῎Εκστηθι φρίττων, οὐρανέ, καί σαλευθήτωσαν τά θεμέλια τῆς γῆς! ᾿Ιδού γάρ ἐν νεκροῖς λογίζεται ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν». ᾿Ενεκρώθη καί θά ὁδηγηθῆ στόν τάφο Αὐτός πού κατοικεῖ στά δυσθεώρητα ὕψη τοῦ οὐρανοῦ ὡς Θεός.

Καί ἡ ταλαντοῦχος ὑμνογράφος ἁγία Κασσιανή προσθέτει· «Τήν ἐν σταυρῷ σου θείαν κένωσιν, προορῶν ᾿Αββακούμ ἐξεστηκώς ἐβόα· Σύ δυναστῶν διέκοψας κράτος, ᾿Αγαθέ...». Καί ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης· «῏Ω ἀγαθέ καί φιλανθρωπότατε ᾿Ιησοῦ, ὁ Προφήτης ᾿Αββακούμ, προβλέπων μέ τούς νοερούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς τήν μέχρι Σταυροῦ καί θανάτου κένωσίν σου καί συγκατάβασιν... ἔγινεν ὅλος ἐξεστηκώς διά τήν παράδοξον θεωρίαν· πῶς γάρ δέν εἶναι πρᾶγμα ἐκστατικόν τό νά νικήσῃ ὁ νεκρωθείς τόν νεκρώσαντα; ἤ πῶς δέν εἶναι παράδοξον τό νά κατακόψῃ τόν κρατοῦντα ὁ ὑπ᾿ ἐκείνου κρατούμενος; ῞Οθεν ἐφώναξε τήν ἀνωτέρω πολυθρύλλητον φωνήν· Σύ, Δέσποτα, διέκοψας τῶν νοητῶν δυναστῶν (δαιμόνων) τάς κεφαλάς, τοὐτέστι τό κράτος καί τήν αὐτῶν δύναμιν» («῾Εορτοδρόμιον», σελ. 385).

Τί ἄλλο νά προσθέσουμε ἐμεῖς στίς θεοκίνητες αὐτές ἐκφράσεις τῶν ῾Αγίων γιά τό ἐκστατικό μυστήριο τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου; Κλίνουμε μόνο εὐλαβικά τό γόνυ τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος ἐνώπιον τοῦ Σταυροῦ καί ἀναφωνοῦμε·

«Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα...».

Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός…

 ''Όσο κι αν φύγουμε μακριά Του, Εκείνος παραμένει ο Ποιμήν ο Καλός που τρέχει να μαζέψει κάθε απολωλός πρόβατο. ''

Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε… ανακράζει ο λαός του Ισραήλ για τις νίκες του έναντι των αλλοφύλων. 

Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν παρακαλούν οι μαθητές τον εν ετέρα μορφή Διδάσκαλό τους στην πορεία προς Εμμαούς. 

Ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεόςδιατρανώνουν οι πιστοί στην ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου.

Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός…

Ποιος αληθινά δε θέλει αυτή την ευλογία για τον εαυτό του, την οικογένεια, τους φίλους και την πατρίδα του, για ολόκληρο τον κόσμο…

Και πράγματι, ο Θεός είναι μαζί μας! Η Πρόνοιά Του συντηρεί και διακυβερνά τα σύμπαντα, το έλεός Του μας καταδιώκει όλες τις μέρες της ζωής μας[1]. 

Τι κι αν είναι το Φως το Απρόσιτο; Πάντα οι ηλιαχτίδες της θείας Χάριτός Του θα ζεσταίνουν αμέτρητες πονεμένες καρδιές σε ολόκληρο τον κόσμο. Απεριόριστος είναι ο χρόνος που διαθέτει για να συνομιλούμε μαζί Του, θυσιαστική η προσφορά του Σώματος και του Αίματος του Υιού Του για τη σωτηρία των ψυχών μας.

Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός…

Εκείνος έκανε τα πάντα για μας· εμείς; 

Εμείς συνεχώς αγνοούμε το άγιο θέλημά Του και παραχαράσσουμε την πορεία που Εκείνος όρισε! Πολλές φορές που δε βιώνουμε την παρουσία Του, νομίζουμε ότι κουράστηκε μαζί μας ή ότι εξαντλήθηκαν τα αποθέματα της ευσπλαχνίας Του.

Ο Κύριος όμως μας διαψεύδει! Όσο κι αν φύγουμε μακριά Του, Εκείνος παραμένει ο Ποιμήν ο Καλός που τρέχει να μαζέψει κάθε απολωλός πρόβατο. 

Αμέτρητους τρόπους κι αν βρούμε, για να αμαρτήσουμε, είναι έτοιμος να γίνει τοῖς πᾶσι τὰ πάντα[2]. 

Τι κι αν μπήγουμε βαθύτερα τα καρφιά στα άχραντα χέρια Του; Έχει αποδείξει ότι δε θα παραιτηθεί ποτέ από τον Γολγοθά… Αλλά πάντα τα απλωμένα στον Σταυρό χέρια Του θα είναι για τον καθένα μας μια ανοιχτή αγκαλιά.

Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος…

Δεν είναι ανθρώπινα λόγια. Είναι υπόσχεση θεϊκή, υπογεγραμμένη από το Αίμα του Χριστού πάνω στον Σταυρό· και είναι γνωστό ότι ο Θεός δεν παίρνει πίσω την υπογραφή Του. Απλά προσμένει να Του δώσουμε ελεύθερα το χέρι, να κάνουμε το πρώτο βήμα για να βρεθούμε δίπλα Του…

Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεὸς… υπόσχεση θεϊκή, ευχή προς όλους, ένας αγώνας για τον καθένα ξεχωριστά. Ας τον αρχίσουμε…

Η. Κ.
φοιτητής Νομικής

[1] καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου (Ψαλμ. κβ΄ 6).
[2] τοῖς πᾶσι γέγονα τα πάντα, ἵνα πάντως τινὰς σώσω (Α’ Κορ. θ’ 22).

https://xfd.gr/keimena/

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ;

        Κάποια μέρα ρώτησε ὁ Κύριος τοὺς μαθητές Του: 
–Τί λένε οἱ ἄνθρωποι γιὰ μένα; Ποιὸς νομίζουν ὅτι εἶμαι; «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;» (Ματθ. ις΄ 13). 
 –Ἄλλοι, Διδάσκαλε, ἀπάντησαν ἐκεῖνοι, λένε ὅτι εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι ὅτι εἶσαι ὁ προφήτης Ἠλίας, ἄλλοι ὅτι εἶσαι ὁ προφήτης Ἱερεμίας ἢ κάποιος ἀπὸ τοὺς ἄλλους προφῆτες. –Ἐσεῖς τί λέτε; ποιὰ γνώμη ἔχετε γιὰ μένα; ξαναρώτησε ὁ Κύριος. 
 –Σὺ εἶσαι ὁ Μεσσίας, ποὺ περίμεναν οἱ ἄνθρωποι ἐπὶ αἰῶνες, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, τοῦ Θεοῦ ποὺ ζεῖ καὶ δὲν μοιάζει μὲ τὰ νεκρὰ εἴδωλα, ἀπάντησε μὲ ἐνθουσιασμὸ ὁ Πέτρος. 
–Εἶσαι εὐτυχισμένος, Πέτρε, τοῦ εἶπε ἀμέσως ὁ Κύριος, διότι αὐτὴ τὴ γνώμη σου γιὰ μένα, ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή, δὲν σοῦ τὴν φανέρωσε κάποιος ἄνθρωπος, ἀλλὰ σοῦ τὴν ἀποκάλυψε ὁ οὐράνιος Πατέρας μου (Ματθ. ις΄ 13-17 καὶ Μάρκ. η΄ 27-29). 
     Πέρασαν εἴκοσι αἰῶνες ἀπὸ τότε. 
Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔχει κηρυχθεῖ σ’ ὅλη σχεδὸν τὴν οἰκουμένη. 
Ἔχει μεταφραστεῖ σ’ ὅλες σχεδὸν τὶς γλῶσσες καὶ διαλέκτους τοῦ κόσμου. 
Ἡ Ἐκκλησία, τὴν ὁποία Ἐκεῖνος θεμελίωσε μὲ τὸ αἷμα Του, ποὺ ἔχυσε στὸ Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ – καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀκλόνητη – ἁπλώνεται σταδιακὰ σ’ ὅλα τὰ πλάτη καὶ μήκη τῆς γῆς. 
 Βέβαια δὲν Τὸν πιστεύουν ὅλοι ἀκόμη ὡς Θεό, τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ποὺ ἔγινε καὶ ἄνθρωπος γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. 
Ὁρισμένοι Τὸν θεωροῦν ἁπλῶς ἱδρυτὴ μιᾶς θρησκείας ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἱδρυτὲς τῶν διαφόρων θρησκειῶν, ὡς μεγάλο μύστη καὶ Διδάσκαλο. 
 Ἄλλοι Τὸν θεωροῦν ὡς ἕνα σπουδαῖο κοινωνικὸ ἐργάτη καὶ ἀναμορφωτὴ τῆς κοινωνίας καὶ τίποτε περισσότερο. 
 Ἂν ρωτούσαμε ὅσους πιστεύουν στὸν Χριστό, τοὺς Χριστιανούς: «ποιὰ γνώμη ἔχετε σεῖς γιά τόν Χριστό;», θὰ μᾶς ἔδιναν ἄραγε ὅλοι τὴν ἴδια ἀπάντηση; 
Ἢ μήπως θὰ εἴχαμε ποικιλία ἀπαντήσεων; 
 Ἀπὸ τί ἐξαρτᾶται ἡ ὀρθὴ ἀπάντηση ὡς πρὸς τὸ ποιὸς ἦταν καὶ εἶναι ὁ Κύριος; 
 Μήπως ἀπὸ τὶς μελέτες σχετικῶν βιβλίων ἢ ἀπὸ κάτι ἄλλο;  
Οἱ μελέτες βέβαια τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων καὶ ὀρθοδόξων βιβλίων καὶ περιοδικῶν εἶναι ἀπαραίτητες καὶ βασικὲς προϋποθέσεις γιὰ νὰ γνωρίσουμε πῶς ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Κύριος, τί δίδασκε, πῶς ζοῦσε, πῶς θαυματουργοῦσε, πῶς συγχωροῦσε τοὺς μετανοημένους ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς ἐχθρούς Του, πῶς ἤλεγχε τοὺς ὑποκριτές, πῶς παρηγοροῦσε τοὺς πονεμένους καὶ πενθοῦντες, πῶς ἀγαποῦσε καὶ εὐεργετοῦσε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. 
 Ἂν μείνουμε ὅμως μόνο στὴ μελέτη, ὅσο καλὴ καὶ τέλεια κι ἂν εἶναι αὐτή, ἡ γνώση μας γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ θὰ εἶναι θεωρητικὴ καὶ ἡ γνώμη μας γιὰ τὸ ποιὸς ἀκριβῶς εἶναι Ἐκεῖνος θὰ εἶναι ἐλλιπής. 

                                 ΙΕΡΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ-ΠΑΤΜΟΣ
Χρειάζεται κάτι βαθύτερο, κάτι πιὸ πάνω ἀπὸ τὴ γνώση· χρειάζεται ἡ προσωπικὴ γνωριμία μ’ Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος γεμίζει τὴν καρδιὰ μὲ τὸ πλήρωμα τῆς γλυκιᾶς παρουσίας Του καὶ πλημμυρίζει τὴν ὕπαρξή μας μὲ τὴν εἰρήνη Του, σὰν τὴν ὁποία τίποτε ὅμοιο δὲν ὑπάρχει στὸν κό- σμο. 
 Αὐτὴ ἡ προσωπικὴ σχέση καὶ γνωριμία μὲ τὸν Θεάνθρωπο Κύριο, ποὺ δημιουργεῖται καὶ καλλιεργεῖται καὶ ἀναπτύσσεται μὲ τὴν προσευχὴ καὶ κυρίως μὲ τὴ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, μᾶς κάνει νὰ Τὸν νιώθουμε καὶ νὰ Τὸν ζοῦμε ὡς τὸν Κύριο καὶ Θεό μας· καὶ πλέον Τοῦ παραδίδουμε τὴν κυβέρνηση τοῦ σκάφους τῆς ζωῆς μας, Τοῦ ἐμπιστευόμαστε «τὴν ζωὴν ἡμῶν ἅπασαν καὶ τὴν ἐλπίδα», καθὼς λέει μιὰ Εὐχή τῆς Θείας Λειτουργίας μας. 
Ἡ προσωπικὴ γνωριμία μαζί Του ἀποκρυσταλλώνει μέσα μας τὴν ὀρθὴ πεποίθηση ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου Τριάδος, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ ὅτι Αὐτὸς καὶ μόνο μπορεῖ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν εἰρήνη στὴν παροῦσα ζωὴ καὶ τὴν αἰώνια εὐτυχία στὴ μέλλουσα. 
 Αὐτὴ ἡ προσωπικὴ γνωριμία μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὴν ὁποία διαιωνίζει καὶ ἐξασφαλίζει αὐθεντικὰ ἡ Ἐκκλησία, ποὺ Ἐκεῖνος ἵδρυσε, ἀξιοποιεῖ στὸ ἔπακρο καὶ τὶς θεωρητικὲς γνώσεις μας γιὰ τὸ Πρόσωπό Του, γνώσεις ποὺ ἀποκομίσαμε τυχὸν ἀπὸ τὶς σχετικὲς μελέτες μας. 
Καὶ ἔτσι μποροῦμε νὰ δίνουμε δυνατὴ καὶ τὴν προσωπική μας μαρτυρία γιὰ Ἐκεῖνον παντοῦ ὅπου βρεθοῦμε καὶ ὅπου χρειαστεῖ. 
 Νὰ προσθέσουμε σ’ αὐτὰ καὶ ἕνα χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 
Τὸ ἔγραψε ὁ θεοκίνητος ἀπόστολος Παῦλος: «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8). 
Ἐνῶ ὅλα φθείρονται καὶ ἀλλάζουν, Ἐκεῖνος πα- ραμένει ἄφθαρτος καὶ ἀναλλοίωτος. 
Οἱ λόγοι Του συγκινοῦν καὶ ἐνθουσιάζουν καὶ σήμερα ἑκατομμύρια ἀνθρώπων. 
Οἱ ἐντολές Του ἀποτελοῦν πυξίδα στὴν πορεία τῆς ζωῆς καὶ τῶν πιστῶν τοῦ αἰώνα μας. 
Καὶ Αὐτὸς τελικὰ θὰ κρίνει κατὰ τὴν Μέλλουσα Κρίση ὅλο τὸν κόσμο μὲ ἀπόλυτη δικαιοσύνη. 
 Τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου εἶναι τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς ὅλων τῶν ἀνθρώπων. 
Ἄλλοι Τὸν ἀρνοῦνται καὶ Τὸν πολεμοῦν μὲ σατανικὴ μανία, καὶ ἄλλοι Τὸν πιστεύουν καὶ Τὸν λατρεύουν δίνοντας τὴν καρδιά τους σ’ Ἐκεῖνον. Κι Ἐκεῖνος διαχρονικὰ μέσα στοὺς αἰῶνες καλεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους κοντά Του, γιὰ νὰ τοὺς χαρίσει τὴν εὐτυχία. 
«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια΄ 28).  
Εὐτυχισμένοι ὅσοι ἀκοῦν τὴ φωνή Του καὶ Τὸν προσεγγίζουν, ἑνώνονται μαζί Του καὶ Τὸν ἀκολουθοῦν. 
Γι’ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχουν πλέον βασανιστικὰ καὶ δυσεπίλυτα προβλήματα. 
Τὰ ἀναλαμβάνει καὶ τὰ λύνει Ἐκεῖνος.
ΟΣΩΤΗΡ2064

Η πραγματική ιστορία ενός ιερομόναχου: «Δεν πίστευα στον Θεό»

Δεν πίστευα στον Θεό. Όταν ήρθε η ώρα για το στρατό, η μητέρα μου, που συχνά πήγαινε στην εκκλησία και προσευχόταν για μένα, μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί με μια προσευχή γραμμένη πάνω της και είπε: «Γιε μου ας είναι πάντα μαζί σου.»
Αργότερα έμαθα ότι στο κομμάτι χαρτί υπάρχει ο 90ος ψαλμός. Κατόπιν έγινα αλεξιπτωτιστής . Ο στρατός δεν επιτρέπει να έχεις επιπλέον τσέπες, και έβαλα την προσευχή στην επένδυση του χιτώνα στον αριστερό ώμο.

Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο.

Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που, έχοντας φτάσει στην άβυσσο του εναέριου χώρου, έσυρα το δαχτυλίδι – και … το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε.

Τράβηξα το δαχτυλίδι του ανταλλακτικού αλεξίπτωτου – ούτε άνοιξε.

Η γη πλησίαζε γρήγορα.

Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα βέβαια να βγάλω τη προσευχή της μαμάς μου από το χιτώνα για να την διαβάσω. Έτσι κτύπησα με το χέρι μου ακριβώς τον τόπο όπου ήταν ραμμένη και φώναξα: «Κύριε, σώσε με!»

Σε απάντηση, το αλεξίπτωτο άνοιξε αμέσως.

Στη συνέχεια, έγιναν όλα: αμφισβήτησα την απιστία μου, τους φίλους μου , θυμήθηκα την μητέρα μου και τα δάκρυα της μητέρας μου, αλλά πριν ακόμη, πέσω στο έδαφος, ορκίστηκα να εισέλθω στην ιερατική σχολή.

Αργότερα, αφού αποφοίτησα από το σεμινάριο, μπήκα σε ένα μοναστήρι, τώρα είμαι ιερομόναχος.

https://www.askitikon.eu/agiologio/ofelima-psychis/27168

Αγιορείτικα Μονοπάτια: Εμπειρίες και πνευματικές συμβουλές από το Περιβόλι της Παναγίας

π.Διονύσιος Ταμπάκης
Ι.Ν.Παναγίας Ναυπλίου, 2016

-ΓΕΡΟΝΤΑ , πως θα διατηρήσουμε την χάρη και τον ενθουσιασμό του Αγίου Όρους;

-Εάν ζήτε και σαν τους Μοναχούς του Αγίου Όρους.

ΟΤΑΝ έχουμε αϋπνία ,ας κάνουμε τότε την αϋπνία αγρυπνία, και τότε να δείτε πως θα σας
φέρει αμέσως νύστα ο Διάβολος αφού μισεί και εχθρεύεται την προσευχή όσο τίποτα άλλο.

Είπε ένας Γέροντας:

3 πράγματα δεν μπορεί να τα κάνει καλύτερα και πιο τέλεια ο Θεός.

1ον Την αειπαρθενία της Θεοτόκου.Είναι πρίν, κατά και μετά την θεία γέννηση Παρθένος.

2ον Την ενανθρώπηση του Θείου Λόγου.

3ον Την δόξα των Αγίων, τον Παράδεισο.

Ακόμη και ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να κάνει καλύτερο τον Παράδεισο.

Είπε ένας Γέροντας :
ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΕΣΥ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ.
Αν μπείς σε καταστάσεις και πειρασμούς ανώτερους των δυνάμεων και αντοχών σου θα καταπονηθείς τόσο που κατόπιν θα παραπονείσαι στον Θεό γιατί δεν σε βοήθησε.

Άλλωστε δεν μπορούμε όλοι να καρποφορήσουμε και να αποδώσουμε στο τέλειο.Άλλη καρποφορούν εκατό φορές περισσότερο,άλλοι εξήντα ,άλλοι τριάντα κ.ο.κ.

Λέγει ο Χριστός : «ὁ δὲ ἐπὶ τὴν καλὴν γῆν σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιείς, ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατὸν ὃ δὲ ἑξήκοντα ὃ δὲ τριάκοντα.»(Ματθ. ιγ΄-23)

Είπε ένας Γέροντας :

Ξέρετε τί σημαίνει το “ΙΝΑ “;

Αυτό το ΙΝΑ είναι πρόθεση του σκοπού που σημαίνει στην νεοελληνική για να .

Στο τροπάριον ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ αφού γίνεται αναφορά σε πολλά, στο τέλος καταλήγει στο ΙΝΑ .Ποιος είναι δηλαδή ο σκοπός όλης της ανθρώπινης και συμπαντικής ιστορίας όλου του χρόνου και του χώρου;

Είναι το: ίνα κράζω σοι ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ.

Δηλαδή η δόξα της Θεοτόκου για την οποία εκτίσθησαν όλα τα σύμπαντα.

ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ.Τα πάντα για την Παναγία και η Παναγία για τον Χριστό.

Υπήρχε ένας άνθρωπος που υμνούσε συνεχώς και ακαταπαύστως την Παναγία λέγοντα; :ΧΑΙΡΕ ΜΑΡΙΑ.

Του είχαν βγάλει και στο χωριό το παρατσούκλι ο Χαίρεμαρίας(Να !περνάει ο Χαίρεμαρίας έλεγαν)

Όταν πέθανε φύτρωσε στον τάφο του ένας ωραίος κρίνος και ψάχνοντας να ανακαλύψουν την ρίζα του βρήκαν την καρδιά του μέσα στην οποία είχαν χαρακτεί με χρυσά γράμματα το ΧΑΙΡΕ ΜΑΡΙΑ.

ΕΝΑΝ άνθρωπο τον συναντάς στον δρόμο και στην δουλειά του και κάπου αλλού.Όμως αν θέλεις να μιλήσεις ιδιαιτέρως μαζί του πηγαίνεις στο σπίτι του.

Έτσι και Τον Θεό τον συναντάς και τον βλέπεις παντού,αν θέλεις όμως να επικοινωνήσεις καλύτερα και αποτελεμσατικότερα μαζί του πηγαίνεις στην Εκκλησίας, στον Οίκο Του.

Είπε ένας Γέροντας :

-Μόνον ο άνθρωπος είναι πλάσμα Του Θεού.Όλα τα άλλα είναι δημιουργήματα.Μόνον ο άνθρωπος είναι κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν Του Θεού.Ούτε οι άγγελοι ή οι δαίμονες είναι.
Μεγάλη λοιπόν η τιμή μας και μεγάλη εξίσου το χρέος μας μας να μοιάζουμε Του Τριαδικού Θεού.

Είπε ένας κρητικός Αγιορείτης Μοναχός :

-Βλέπω τους δαιμόνους να κάθονται επάνω στα μπαλκόνια και στα κεραμίδια και μας χειροκροτούν χασκογελώντας αφού κάνουμε την δική τους δουλειά και έτσι δεν χρειάζονται αυτοί να κατέβουν κάτω μήπως και φάνε καμία αδέσποτη.

ΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΟΥ , ΖΕΙ ΚΑΙ Ο ΓΑΪΔΟΥΡΟΣ ΜΟΥ(το ΕΓΩ μου δηλαδή).

Ο ΘΕΟΣ δεν δημιουργεί εχθρούς αλλά αποστάτες.Ο Θεός δεν μισεί κανένα ούτε καν τους δαίμονες.Ο καθένας όμως μπορεί αν το θέλει να αποστατεί από την όντως ζωή του Τριαδικού Θεού και να πορεύεται εκουσίως στον θάνατο.

Είπε ένας Γέροντας :

Να προσέχεις τα μικρά πταίσματα που είναι τελικά χειρότερα και επικινδυνότερα από τα μεγάλα.Διότι στα μεγάλα έρχονται μετά οι τύψεις και μετανοεί αναγκαστικά ο άνθρωπος, ενώ τα μικρά περνάνε απαρατήρητα και συνεχίζουμε αμετανόητοι να τα επαναλαμβάνουμε.

Είπε Μοναχός :

Όπου υπάρχει εγωϊστικό θέλημα φυγαδεύεται η ειρήνη.

ΠΡΕΠΕΙ οι αισθήσεις να φυλάγονται για να αποδίδουν και καλύτερα.

Κλείνεις το στόμα σου για να μάθεις να μιλάς σοφά.

Κλείνεις τα αυτιά σου για να μάθεις να ακούς τα ουσιώδη κ.ο.κ.

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ θέλει εκούσια υποταγή.

Όπως και πριν την Βάπτιση ομολογείς ευθαρσώς ότι συντάσσομαι με Τον Χριστό και αποτάσσομαι τον εξαποδώ, έτσι και ο κατσικοπόδαρος θέλει ενσυνείδητη υποταγή και αναγνώριση σε αυτόν.

Όταν θα έρθει η στιγμή θα σε καλέσει ξεκάθαρα να τον προσκυνήσεις, φανερά και όχι με κολπάκια ,λέϊζερ κρυφούς αριθμούς και μυστικούς κώδικες στις κάρτες κ.α.

ΜΕΣΑ στην ταπείνωση ο άνθρωπος τονώνεται και όχι στην μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Ταπείνωση(τάπητας) είναι να πατάς ρεαλιστικά στα πόδια σου και να μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι κάτι το παραπάνω.

Να εστιάζεις στα χαρίσματα που σου έχει δώσει ο Θεός και βάση αυτών να οραματίζεσαι και να μην αιθεροπατείς σε απραγματοποίητα όνειρα και πράγματα διότι έτσι κολάζεσαι με την αλαζονία αλλά και στο τέλος θα απογοητευθείς οικτρά.

Ήρθε κάποτε ένα νεό χοντρούλικο παιδί και μας λέει:Έχω την εντύπωση ότι είμαι ο πιο όμορφος άνθρωπος στην πολη.

-Και που το ξέρεις ευλογημένε;Έχεις δει και τους υπολοίπους νέους της πόλεώς σου, που ξεπερνούν σε πληθυσμό τις 200.000 και έτσι έβγαλες το συμπέρασμα;

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ να έχεις καλό προπονητή αλλά και εσύ να κάνεις υπακοή στον προπονητή σου.Και ο Ιούδας είχε δάσκαλο τον Χριστό όμως στο τέλος κολάστηκε.

Είπε ένας Γέροντας :

Η πιο ανώτερη τέχνη είναι το πως θα σώσεις τον εαυτό σου στην αιωνιότητα.Γιαυτό και στην τέχνη αυτή θέλεις καθηγητή.Δεν μπορείς να μάθεις μία τέχνη από τα βιβλία μόνο.Γιαυτό και ο Χριστός μόλις εμφανίστηκε στον Απόστολο Παύλο αμέσως τον έστειλε σε Πνευματικό , τον Απόστολο Ανανία ,για να τον διδάξει και συμβουλεύσει.

Είπε ένας Μοναχός :“ Μακάριοι οι ακούουντες και πράττοντες”

Η μεν Μάρθα εφύλασσε τον λόγον Του Θεού ασκώντας την αγάπη και την φιλοξενία, η δε

Μαρία ήκουε τον Λόγο Του Θεού.

Ενώ η Παναγία έκαμε το τέλειο πραγματοποιώντας και τα δύο :και άκουγε Τον λόγο και τον έπραττε συνάμμα.

-ΠΟΣΟΝ χρονών είστε Γέροντα;

Τί σημασία έχουν τα χρόνια; Μετάνοια να έχουμε πρωτίστως και πάνω απ’όλα.

Είπε ένας Γέροντας :

Το θέμα δεν είναι μόνον να αγαπήσουμε Τον Θεό αλλά και ο Θεός να μας αγαπήσει και εκτιμήσει για την καλή μας προαίρεση.

Όλα τα παιδιά σου τα αγαπάς, αλλά όποιο είναι πιό φιλότιμο το αγαπάς και το συμπαθεις ιδιαίτερα.

Λέγει ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη :«ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου;»(Ησαϊας 66-2)

Κοίταξε τί λέει πάλι ο Χριστός στο Ευαγγέλιο : « Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν.»(Ιωάνν.14-21)

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ δύναμη είναι ο ΕΡΩΤΑΣ, Ο ΠΟΘΟΣ που είναι το άνθος της Αγάπης.Αν ερωτευθούμε τον Θεό τότε όλα γίνονται πανεύκολα.

Είπε ένας Μοναχός :

Φαντάζεστε να έχουμε ένα πανάκριβο αμάξι φτιαγμένο από χρυσό και αφού το αγοράσουμε με οικονομίες μίας ολόκληρης ζωής να το χρησιμοποιήσουμε ύστερα για να αποθηκεύουμε μέσα κοπριές.

Έτσι και εμείς ενώ ως Εικόνες Θεού είμαστε τα πολυτιμότερα πλάσματα Του Θεού καταντάμε με την ά-θεη και α-μετανόητη ζωή μας αποθήκη κοπριάς.

-Γιατί Γέροντα πρέπει να νηστεύουμε να αγρυπνούμε, να εγκρατευόματσε να ταλαιπωρούμαστε και να πονάμε τηρώντας τις ευαγγελικές εντολές ενώ ο Χριστός μας θέλει χαρούμενους και ελεύθερους;

Δεν φαίνεται λίγο οξύμωρο;

-Πολύ απλά, διότι ο Χριστός είναι ο Βασανιστής του Βασανιστού μας και ο Τύραννος του τυράννου και ο σκλαβωτής των παθών μας.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ κρίνει ο θεός για την αμαρτωλότητά μας αλλά επειδή δεν του ζητήσαμε να μας βοηθήσει.

Είπε ένας Γέροντας :

-Βλέπουμε μεν να έρχονται πολλοί νέοι στην Εκκλησία , όμως δεν είναι τακτοποιημένοι πνευματικά.

Γενικά στην Εκκλησία βλέπουμε τον τελευταίο καιρό να πηγαίνει πολύς κόσμος για να του λύσει ο θεός τα επίγεια, εξωτερικά προβλήματα και όχι να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα εσωτερικά του.

Αν τακτοποιηθούμε εσωτερικά τότε όλα θα τακτοποιηθούν γύρω μας και εξωτερικά.

ΔΕΝ ΜΑΣ θέλει ο Θεός κοινωνικούς επαναστάτες και αναμορφωτές αλλά ΑΓΙΟΥΣ.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Πρέπει να χτυπήσουμε τον δικό μας εγωισμό και όχι τον εγωισμό των άλλων.Έτσι σίγουρα θα έχουμε κατορθώσει να διορθώσουμε ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο θα συμπαρασύρει με έναν ευλογημένο τρόπο και άλλους δίπλα μας, οικογένεια φίλους κ.α.και ούτω καθεξής εάν πράξουν ομοίως και άλλοι.

Είπε ένας Μοναχός :

Τι μηδαμινοί είμαστε απέναντι στον Θεό, σαν ένα φτερό στον άνεμο.

ΑΣ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι αύριο ο Θεός σταματά την οικονομική κρίση, τί θα κάνουμε κατόπιν εμείς; Θα πάμε στην Εκκλησία να ευχαριστήσουμε τον Θεό ή θα τρέξουμε με ενθουσιαμό στα μπουζούκια για να ξεφαντώσουμε και να κυλιστούμε πάλι στην αμαρτία;

Αλλά και έστω εάν μηδενισθεί το χρέος μας ,να είσθε σίγουροι πως έπειτα από ένα μήνα και πάλι θα χρωστάμε, έτσι απατεωνίσκοι,ανέντιμοι και συμφεροντολόγοι που καταντήσαμε.

ΜΕΤΑΚΑΤΟΧΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ:Λόγω των υλικών στερήσεων του β΄Παγκοσμίου Πολέμου οι προγόνοι μας λέγαν στα παιδιά τους: φάτε,φάτε… γλεντήστε αυτά που στερηθήκαμε .μόνον ύλη κα ύλη…»Γιαυτό φτάσαμε στον σημερινί λιμό(φτώχεια)

Ενώ τώρα με την οικονομική στέρηση οι άνθρωποι προβληματίζονται και πολλοί στρέφονται πλέον ενσυνείδητα στον Χριστό

Είπε Γέροντας :

Η αληθινή και γνησία μετάνοια έχει 180 μοίρες.Όσο οι μοίρες λιγοστεύουν τόσο και πιο κάλπικη και άδεια είναι η μετάνοιά μας.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ανάγκη από επανευαγγελισμό λόγων και κηρυγμάτων (υπάρχουν σε πληθώρα τα λόγια στα βιβλία και στο ίντερνετ) αλλά από επανευαγγελισμό ΒΙΩΜΑΤΟΣ.Το βίωμα μας είναι ο καλύτερος Απόστολος.

Ο ΒΙΟΣ ΒΟΑ ΕΝΩ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΩΠΑΙΝΟΥΝ.

Είπε ένας Μοναχός :

Ενώ δεν έχουμε την διάθεση ούτε ένα παθάκι να διορθώσουμε θέλουμε να μαρτυρήσουμε κιόλας;

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ και τελευταία καμπάνα Άγιος Άγγελος σημειώνει το απουσιολόγιο και το καταθέτει στο ουράνιο στρατηγείο.

Είπε ένας Γέροντας :

-Αν μας έλεγαν ότι θα μοιράσουν στην Εκκλησία στον καθένα μας από μία χρυσή λύρα θα πηγαίναμε πρώτοι- πρώτοι μην τυχόν και την χάσουμε.

ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ εγώ ή εσύ;

Εγώ αν μιλήσω ό,τι πω το ξέρω, ενώ αν μιλήσεις εσύ κάτι έχω να μάθω και να ωφεληθώ.

Είπε ένας Μοναχός :

Καλύτερα προσευχόμενος παρά σκεπτόμενος.

ΕΛΕΓΕ ο Μέγας Βασίλειος όταν συνομίλησε με τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο συνεννοούμενος με τον θαυμαστό φωτισμό του Αγίου Πνεύματος στην αραβική γλώσσα που δεν γνώριζε.: «κλαίω τα χρόνια μου που σπατάλησα στις σπουδές.»

Είπε ένας Μοναχός :

Η Προσευχή του ταπεινού σχίζει τα σύννεφα.

ΠΟΛΛΟΙ μετανόησαν αλλά δεν εξομολογήθηκαν και πολλοί εξομολογήθηκαν αλλά δεν μετανόησαν.

Είπε ένας Μοναχός :

Ο Χριστός μας δίνει τα πλούτη του και έπειτα μας προσφέρει και τον εαυτό Του.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ προσεύχονται στον Θεόν ως δούλοι ,ενώ η Παναγία ως Μητέρα.

Είπε Μοναχός :

Όπως το σίδερο όταν ενωθεί με την φωτιά γίνεται άπιαστο το ίδιο και όταν ενωθεί η ψυχή με την προσευχή.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ βοηθάνε στην ένωση του ανθρώπου με τον Θεό ενώ η ΠΡΟΣΕΥΧΉ είναι αυτή η ίδια ένωση με τον Θεό.

Είπε ένας Μοναχός :

Οι πειρασμοί πρέπει να έρχονται για να αυξήσουν την χάρη και όχι για να την μειώσουν.Λοιπόν την χάρη του Αγίου Πνεύματος την αφομοιώνεις ή την μειώνεις;

-Γέροντα έχω ένα κατάστημα και πουλώ περιοδικά.

Τουλάχιστον να προσέχεις να μην πουλάς πονηρά πράγματα που δεν τα θέλει ο Θεός.

-Μα αφού μου τα ζητάνε;

-Ό,τι αμαρτωλό θέλει ο καθένας μπορεί να το παίρνει, αλλά όχι από εμάς.

Είπε Μοναχός :

Θέλουν σήμερα να βγάλουν την λέξη και έννοια της ΑΜΑΡΤΙΑΣ από παντού, ακόμη και από το Ευαγγέλιο.

Έτσι καθίσταται το Ευαγγέλιο ένα βιβλίο καλής συμπεριφοράς , ένα Savoir Vivre (σαβουάρ βιβρ)

Έναν εχθρό έχουμε μόνο: ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ

«Καὶ μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀποκτεινόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν Γεέννῃ»(Ματθ.ι΄-28)

Δηλαδή η αμαρτία κολάζει και το σώμα και την ψυχή.

-Γέροντα τί λετε για τον Οικουμενισμό και τις παρέες και συμπροσευχές με τους αιρετικούς;

Δεν είναι αγάπη το ψέμμα και η πλάνη .Δεν είναι αγάπη να έχει ο διπλανός σου τα ρούχα του βρώμικα κι΄εσύ να του λες πως είναι καθαρός.

ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΙΩΝΙΑ.

ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ ΠΑΛΙΩΝΟΥΝ (ΟΙ ειδήσεις μας φθείρουν πνευματικά)

Τα ΝΕΑ οι ΕΙΔΗΣΕΙΣ μας πηγαίνουν πίσω.

Ακόμη και τα εκκλησιαστικά νέα που διαβάζουμε σε εφημερίδες ή στο ίντερνετ πολλές φορές μας γεμίζουν ταραχή και σύγχυση και έπειτα έρχεται η κρίση και η κατάκριση σε διάφορα πρόσωπα.

-Όταν τα ΝΕΑ γίνονται παλιά μέσα σε μία ώρα τότε τί αξία να έχουν;

-Παλιά άκουγες κάτι και έπαιρνες κάτι, τώρα ακούς κάτι και χάνεις και κάτι.

ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ:

Ο Διάβολος ένα πράγμα προσπαθεί με κάθε τρόπο και κάθε μέσο: ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ.

Να πάψουμε να σκεφτόμαστε τον Θεό.

Να μας αποσπάσει από την μνήμη Του Θεού(αυτό επιτυγχάνεται καλύτερα με τα ΝΕΑ και τις ΕΙΔΗΣΕΙΣ.

ΟΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ , ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Είπε ένας Μοναχός :

Τα βασικώτερα πάθη με τα οποία χάνει ο άνθρωπος την χάρη είναι τα σαρκικά κια ο εγωϊσμός.

ΟΤΑΝ κανείς είναι κοντά στον Θεό ό,τι δημιουργεί έχουν την χάρη Του.
Ρώτησε ένας Μοναχός :

-Θέλεις να έχεις μία ζωή γαλήνια, δίχως δυστυχία,στεναχώρια και ταραχή; Τότε ΓΙΝΕ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

ΓΕΡΟΝΤΑ , δεν μου απομένει πολύς χρόνος για προσευχή το πρωϊ και η εργασία μου παράλληλα απαιτεί πολλή μέριμνα και περισπασμό και δεν μπορώ έτσι να γεύομαι την προσευχή.

Και όμως ,μπορείς να πάρεις μέσα σε 10΄λεπτά προσευχής τόση Θεία χάρη και πνευματική δροσιά που να σε τροφοδοτεί όλη την ημέρα .

Έλεγε ένας Γέροντας :

-Ο Θεός προσπαθεί να κάνει την δουλειά Του αλλά εμείς του χαλάμε τα σχέδια όταν κάνουμε υπακοή στα θελήματά μας.

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΜΑΣ(εγωκεντρισμός) ΦΕΡΝΕΙ ΤΑΡΑΧΗ.

Μέσα στην ησυχία ο άνθρωπος καθαρίζεται και όχι στην ταραχή.

Είπε ένας Μοναχός :

-Να προσευχόμαστε καθ’όλη την διάρκεια της ημέρας με κάθε τρόπο ούτως ώστε να υπάρχει μία σταθερότητα του νου και της καρδιάς στην θεία επικοινωνία.

Ο,ΤΙ ΣΕ πειράζει(σε βάζει σε πειρασμό) πέταξέ το.

Είπε ένας Γέροντας:

-Να λές αυτήν την μικρή προσευχή στην γλυκυτάτη Παναγία μας:
«Μητέρα μου, τακτοποίησέ με με τέτοιο τρόπο ώστε όλη η αγάπη, η ψυχή και η ζωή μου να είναι δοσμένη στον Υιόν Σου και σε Εσένα.

ΜΗΝ ΑΛΛΑΖΕΙΣ πορεία και ξεστρατίζεις από το θέλημα του Θεού.Δεν θα φτάσεις ποτέ στο λιμάνι.

Είπε ένας Μοναχός :

Ο Θεός για το κάθε άνθρωπο έχει το σχέδιό Του, την ζωγραφιά του.

Κάποτε ένας Μουσουλμάνος βλέποντας την βία , το αίμα και το πνευματικό αδιέξοδο της πίστης του έγινε θερμός Χριστιανός.Τότε η γυναίκα του συμβουλευομένη τον Χότζα άρχισε να του κάμει την ζωή δύσκολη ,στερώντας του το φαγητό , το πλύσιμο κ.α.

Μην καταφέροντας όμως τίποτα συνέχισε και κάθε ημέρα την ώρα που προσευχόταν του έριχνε ένα κουβά νερό στο κεφάλι.Εκείνος με υπομονή δεν έλεγε τίποτα και συνέχιζε την προσευχή του…

Τόσο πήγε αυτή η κατάσταση ώστε έπειτα συγκινημένη βαπτίστηκε και εκείνη Χριστιανή λέγοντας πως:

« Άν ο Θεός των Χριστιανών είναι τόσο καλός και γεμάτος αγάπη όσο ο άντρας μου θέλω να πιστεύσω σε Αυτόν.»

https://www.askitikon.eu/agiologio/ofelima-psychis/25480/agioritika-monopatia-prosfates-empiries-ke-pnevmatikes-symvoules-apo-to-perivoli-tis-panagias/

Γερόντισσα Μακρίνα: Όταν αγαπάμε την Παναγία, πολλή ευλογία θα έχουμε στην ψυχή μας!

Αληθινά λόγια…

Όταν αγαπάμε την Παναγία, πολλή ευλογία θα έχουμε στην ψυχή μας. Γιατί μας νοιάζεται, μεσιτεύει στον Θεό και γίνεται ζητιανούλα.

Πάει στον καθένα και χτυπάει την πόρτα και ζητάει τροφή και του λέει: «Πήγαινε στα παιδάκια μου που δεν έχουν». Είδατε προχθές, μόλις έλειψε το αλεύρι, αμέσως έστειλε κάποιος που μου είπε: «Γερόντισσα, είμαι στο πλευρό σου, ότι θέλεις να μου λες».

Συγκινήθηκα, από την άκρη του κόσμου να σου λέη: «ότι θέλεις». Που πήγε και κτύπησε η Παναγία! Και με έπιασε ένας κλαυθμός και έλεγα: «Κυρία και Δέσποινα, δεν μας αφήνεις να στερηθούμε!».

Όσο την εργαζόμαστε και χωρίς να πάμε πουθενά, ούτε να τρέξουμε ούτε πόρτα να χτυπήσουμε, τόσο εκείνη πάει και χτυπάει, τακ-τακ και λέει: «τα παιδιά μου έχουν ανάγκη από αυτό».

Θέλει μόνο να Την ευλαβούμεθα και να έχουμε σ’ Αυτήν πολλή πίστι και αγάπη. Να λέμε όπως έλεγε ο π. Απόστολος που ήταν στην Κανάλα: «Τι λες, Γερόντισσα; Από τα κροσσάκια Της να κρεμασθούμε. Απ’ τα κροσσάκια Της θα κρεμασθής, Γερόντισσα». Έτσι, από τα κροσσάκια Της θα κρεμασθούμε και θα πάμε και στον Παράδεισο. Μας δίνει τα επίγεια, αλλά να μη μας στερήση τα ουράνια· να μας τα δώση όλα, και τα επίγεια και τα ουράνια.

Ο νους μας να είναι στον ουρανό, εκεί να βρίσκεται, πότε να τον πηγαίνουμε στον θρόνο του Χριστού, πότε στης Παναγίας, πότε στα κάλλη του Παραδείσου.

Αν εδώ είναι κάτι που μας ενθουσιάζει και λέμε: «τι ωραίο!», σκεφτήτε εκεί στον ουρανό τι γίνεται! Σε αυτά να αδολεσχούμε, να μη μας περδικλώνη ο διάβολος με τα τετριμμένα: «εκείνη με στραβοκοίταξε, εκείνη μου είπε εκείνο, εκείνη μου είπε το άλλο, γιατί να μου το πη»· τίποτε, συγχώρα.

Ο διάβολος κοιτάζει τι να κάνη, πώς να μας απασχολήση. Και βάζει ένα άνθρωπο να μας στραβοκοιτάξη π.χ., και μπορεί να έχη αυτός άλλο λογισμό και σε μας να φανή ότι μας στραβοκοίταξε, για να κάνη ο διάβολος το κέφι του και να φύγη η προσευχή από τον Θεό και να μας πάρη τον νου μας από εκεί που τον έχουμε καρφωμένο. Ξέρεις τι είναι αυτό;

Εκεί που είναι καρφωμένος και είναι στον Παράδεισο και απολαμβάνει τα μεγαλεία του Θεού, κοιτάζει ο διάβολος να μας πάρη από ‘κει που είμαστε.

Όταν εμείς έχουμε αυτή την θεωρία όλη την ημέρα στον νου μας, τον νου μας τον έχουμε στον Παράδεισο, τον έχουμε στην Κόλασι, τον παίρνομε από ‘δω, τον πάμε εκεί, τότε ο διάβολος κοιτάζει να μας αποσπάση· η μία θα πη μία κουβέντα, η μία θα μεγαλοφωνήση, ή άλλη θα θυμώση, για να μας αποσπάση από το μεγαλείο αυτό που απολαμβάνουμε εκείνη την στιγμή. Όταν ο άνθρωπος είναι σε θεωρία, η Χάρις του Θεού πολύ τον βοηθάει να λέη την «ευχή» και τον χαριτώνει. Να έχουμε τα πόδια μας κλειστά, ενωμένα, όταν κάνουμε προσευχή, όπως ο στρατιώτης πάει να σταθή στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτου και στέκεται με τόση προσοχή.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου 1921-1995, Λόγια Καρδιάς, Έκδοσις Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας, Πορταριά Βόλου, σελ. 293-294.

https://www.athensmagazine.gr/article/oikonomia/378257-gerontissa-makrina-otan-agapame-thn-panagia-pollh-eylogia-tha-exoyme-sthn-psyxh-mas

ΔΕΝ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΗΚΕ...

     ΚΑΘΕ  ΠΡΑΞΗ  ΑΓΑΠΗΣ  ΠΡΩΤΑ  ΖΕΣΤΑΙΝΕΙ  ΤΗΝ  ΔΙΚΗ  ΜΑΣ  ΚΑΡΔΙΑ!

 
 
 
 
 

ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ Η ΘΛΙΨΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΑΝΩΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ...ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

      

Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων

«Ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι» 

 Πῶς ν᾿ ἀντιμετωπίζουμε τὶς θλίψεις, ὥστε νὰ μὴν κυριευόμαστε ἀπὸ τὴ στενοχώρια. 

 1. Μὲ πίστη 

 Τὸ μεγάλο ὅπλο τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ πίστη, δηλαδὴ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴ θεία Πρόνοια γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ ζωή του, ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. 
Ἡ πίστη εἶναι «ὁ θυρεός» (βλ. Ἐφ. ς´ 16), ἡ μεγάλη ἀσπίδα, μὲ τὴν ὁποία ἀποκρούουμε ὄχι μόνο τοὺς πειρασμοὺς τῆς ἁμαρτίας ἀλλὰ καὶ τοὺς πειρασμοὺς τῶν δοκιμασιῶν καὶ ποικί­λων θλίψεων, ὥστε νὰ μὴ μᾶς ρίξουν στὴν ἀπόγνωση. Ὡς πιστοὶ γνωρίζουμε πὼς ὅ,τι συμβαίνει στὴ ζωή μας, τὸ στέλνει ἢ τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ τὴν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς μας. «Πιστὸς ὁ Θεός», γράφει ἀλλοῦ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε, ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι ὑμᾶς ὑπενεγκεῖν». Εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ δοκιμάσετε πειρασμὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὴ δύναμή σας, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν πειρασμὸ θὰ φέρει καὶ τὸ τέλος του, ὥστε νὰ μπορεῖτε νὰ τὸν ἀντέξετε (Α´ Κορ. ι´ [10] 13). 
 Ἡ πίστη μᾶς πληροφορεῖ ἀκόμη ὅτι ὁ Κύριος, ἰδιαιτέρως στὸν καιρὸ τῆς δοκιμασίας, εἶναι δίπλα μας, μᾶς ἐνισχύει μυστικὰ μὲ τὴν Χάρι Του καὶ ὅτι θὰ μᾶς ἀνταποδώσει τὰ ἀγαθὰ τῆς Βασιλείας Του, ἐὰν κάνουμε ὑπομονή. 

 2. Μὲ προσευχὴ καὶ πνευματικὴ μελέτη

 Στὴν ὀρθὴ ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων μᾶς βοηθοῦν ἐπίσης πολὺ τὰ ὅπλα τῆς προσ­ευχῆς καὶ τῆς πνευματικῆς με­λέ­της, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀποτελεσματικὰ ὅ­ταν ὑπάρχει πίστη, ἀλλὰ καὶ ἐνισχύουν τὴν πίστη. 
Μὲ τὴν προσευχὴ ἀποθέτουμε τὸ πρόβλημά μας στὰ χέρια τοῦ μεγάλου Πατέρα μας, τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν προσευχὴ πέφτουμε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Μη­τέρας μας τῆς Παναγίας, καλοῦμε τοὺς Ἁγίους μας, τοὺς στοργικοὺς συμ­παραστάτες τῶν δοκιμαζόμενων πι­στῶν. 
Ἡ προσευχὴ χαρίζει πολὺ μεγάλη ἀνακούφιση καὶ ἐνισχύει τὴν κλονιζόμενη ψυχή. Ἀλλὰ καὶ ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς πολὺ μᾶς στηρίζει καὶ μᾶς διαφωτίζει. Πόση παρηγοριὰ χαρίζει, παραδείγματος χάριν, τὸ 11ο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου στοὺς πενθοῦντες! Ἐπίσης πόσο φωτίζει καὶ στηρίζει κάθε θλιβόμενο τὸ 12ο κεφάλαιο τῆς πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῆς! 
Θὰ πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ μνημονεύσουμε τὸ ἱερὸ Ψαλτήριο, τὸν μεγάλο θησαυρὸ ποὺ μᾶς χάρισε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀποτελεῖ ἄριστο μελέτημα καὶ προσευχητάριο τοῦ πιστοῦ· ρίχνει βάλσαμο στὴν ψυχή, τὴν καταρτίζει, τὴ φωτίζει, τὴν ἐνισχύει. 
 Ὑπάρχουν δὲ καὶ εἰδικὰ πνευματικὰ βιβλία ποὺ πραγματεύονται τὸ ­μεγάλο θέμα τοῦ πόνου καὶ τῶν θλίψεων, τὰ ὁ­ποῖα ἐπίσης πολὺ μᾶς βοηθοῦν στὶς δύσκολες ὧρες.

 *** 

 Τὸ πέρασμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ γῆ εἶναι διαδρομὴ μέσα στὸν πόνο. Ὁ Ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ὑπέφερε τοὺς μεγαλύτερους πόνους, ἀπὸ τὸ παγερὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ μέχρι τὸν φρικτὸ Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ. 
Ἡ πίστη μας δὲν μᾶς ὑπόσχεται ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς θλίψεις, ἀλλὰ τὴ δύναμη νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε μὲ ὑπομονή, ἀκόμη καὶ μὲ χαρά. Μέσα στὴν Ἐκκλησία οἱ δοκιμασίες τοῦ Χριστιανοῦ διὰ τῆς πίστεως στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο Ἰησοῦ μεταμορφώνονται σὲ σωτήρια φάρμακα, σὲ ἁγιαστικὰ μέσα καὶ ἱερὰ καυχήματα. 
Νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος ἔτσι νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε καὶ ἐμεῖς, ὥστε νὰ φθάσουμε στὴ Βασιλεία τῆς αἰωνίου μακαριότητος.

https://www.osotir.org/2018/11/07/i-antimetopisi-ton-thlipseon/

επτα ωφελιμες σκεψεις

Στον καιρό των θλίψεων θα ωφεληθείς πολύ, αν φέρνεις συχνά στο νου σου τις ακόλουθες σκέψεις, μελετώντας και αναλύοντάς τες σε βάθος και πλάτος με τον δικό σου τρόπο και λογισμό. 
 1. Τι ήσουνα πρίν γεννηθείς, πρίν κάν συλληφθείς στη μήτρα της μητέρας σου; Δεν είχες μήτε σώμα μήτε ψυχή μήτε αίσθηση καμιά. Δεν ήσουνα τίποτα! Και το τίποτα, το μηδέν, είναι λιγότερο κι από ένα άχυρο, ένα χορταράκι, έναν κόκκο σκόνης. Γιατί αυτά έχουν ύπαρξη, εσύ όμως πρίν από τη σύλληψή σου δεν είχες.
 2. Στοχάσου την ευσπλαχνία του πανάγαθου Θεού, πού από το τίποτα σε δημιούργησε “κατ΄ εικόνα” Του, δίνοντάς σου όχι μόνο το υπερθαύμαστο ανθρώπινο σώμα, αυτό το θαύμα των θαυμάτων, με την ποικιλία των οργάνων και των λειτουργιών και των αισθήσεων, αλλά και τη μοναδική θεοειδή ψυχή, με τον λογικό νου, τη θέληση, τη μνήμη και τις άλλες δυνάμεις. 
 3. Αναλογίσου μετά απ΄αυτό, πόση πρέπει να είναι η ευγνωμοσύνη σου σ΄ Εκείνον, τον ύψιστο και πανάγαθο Ευεργέτη σου, από τον οποίο πήρες δωρεάν τόσα χαρίσματα, πόσο χρωστάς να Τον αγαπάς, να Τον ευχαριστείς, να Τον δοξολογείς, να Τον υπηρετείς, και πόσο να προσέχεις, ώστε ποτέ να μην Του φταίξεις και να μην Τον πικράνεις. 
 4. Αναλογίσου τώρα την αγνωμοσύνη σου απέναντι στον Πλάστη σου, μια και έκανες ακριβώς τα αντίθετα απ΄αυτά που έπρεπε. Αντί να Τον αγαπάς και να Τον ευχαριστείς και να Τον υμνείς και να Τον ευαρεστείς, εσύ Τον καταφρόνησες και Τον εγκατέλειψες και Τον λύπησες, προτιμώντας τα πρόσκαιρα πράγματα και τις εφάμαρτες ηδονές. 
5. Συλλογίσου πόσες τιμωρίες θα σου άξιζαν για την αχαριστία σου τούτη και πόσο δίκιο θα είχε ο Κύριος, αν σου στερούσε όλα όσα σου έδωσε, ακόμα και τη ζωή, το μεγαλύτερο δώρο Του. Αυτή η σκέψη, πιο πολύ απ΄όλες τις άλλες, θα σου εμπνεύσει θείο φόβο και θα σε βοηθήσει να υπομείνεις κάθε θλίψη, καθώς θα παραδεχθείς αναμφίβολα πώς υποφέρεις λιγότερο απ΄όσο σου πρέπει. 
 6. Θαύμασε την άπειρη και ανερμήνευτη αγαθότητα του Θεού μας, πού, ενώ μπορεί αυτήν ακριβώς τη στιγμή να σε τιμωρήσει βαριά και να σε θανατώσει και να σε κολάσει αιώνια, περιμένει ο πολυεύσπλαχνος τη μετάνοιά σου. Κι αν σε παιδεύει τώρα με μικρές και παροδικές θλίψεις, το κάνει για το καλό σου, σαν στοργικός Πατέρας, για να βγεις από τον κακό δρόμο της αμαρτίας και να έρθεις στον ίσιο της αρετής, ώστε τελικά, λουσμένος και καθαρισμένος στο λουτρό των λυπηρών, ν΄ αξιωθείς την απόλαυση του παραδείσου. 
 7. Αποφάσισε, από δω κι εμπρός τουλάχιστον, να δαπανήσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου, τη ζωή που ανήκει σ΄ Εκείνον και όχι σ΄εσένα, στη διακονία και στη δόξα Του. Να Τον τιμάς και να Τον ευχαριστείς ακατάπαυστα για τις ευεργεσίες Του, αλλά και ν΄αποδέχεσαι καρτερικά κι αγόγγυστα τις δοκιμασίες που παραχωρεί σαν φάρμακα και γιατρικά της κακίας σου. Να θυσιάσεις, τέλος, πρόθυμα, και τιμή και περιουσία και ζωή ακόμα, παρά να Τον αρνηθείς ή να παραβείς τις εντολές Του. 
 Αυτά να σκέφτεσαι και να μελετάς, και θα δεις πόσο καρπό και πόση ωφέλεια θα σου δώσουν στον καιρό των θλίψεων.

 ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός