ΑΓΙΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ – 9 ΜΑΡΤΙΟΥ

Οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπὸ διάφορους τόπους καὶ μαρτύρησαν στὴν λίμνη τῆς Σεβαστείας, τὸ ἔτος 320 μ.Χ., εἶναι οἱ : Ἀγγίας, Ἀγλάιος, Ἀειθαλᾶς, Ἀέτιος, Ἀθανάσιος, Ἀκάκιος, Ἀλέξανδρος, Βιβιανός, Γάιος, Γοργόνιος, Γοργόνιος, Δομετιανὸς ἢ Δομέτιος, Δόμνος, Ἐκδίκιος, Εὐνοϊκός, Εὐτύχιος, Ἠλιάδης ἢ Ἠλίας, Ἡράκλειος, Ἠσύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ἰωάννης ἢ Κάνδιδος, Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λεόντιος, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθίας, Οὐαλέριος, Οὐάλης, Πρίσκος, Σακερδῶν ἢ Σακεδῶν, Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος καὶ Χουδίων.

Οἱ Ἅγιοι ἦταν στρατιῶτες ἐπὶ αὐτοκράτορα Λικινίου (308-323 μ.Χ.) καὶ ἡγεμόνος Ἀγρικολάου. Ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, συνελήφθησαν καὶ ὁμολόγησαν ὅτι ἦταν Χριστιανοί. Καὶ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκαν νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, τοὺς συνέτριψαν μὲ πέτρες τὰ σώματά τους καὶ σὲ καιρὸ χειμῶνα τοὺς καταδίκασαν νὰ στέκονται ὅλη τὴν νύχτα μέσα στὴν λίμνη ποὺ εἶχε παγώσει ἀπὸ τὸ κρύο καὶ εἶχε κρυσταλλώσει.

Ἐκεῖ, ὅταν ἕνας λιποψύχησε καὶ ἔτρεξε πρὸς τὸ κοντινότερο λουτρὸ γιὰ νὰ ζεσταθεῖ, ὁ καπικλάριος ποὺ τοὺς φύλαγε, ὅταν εἶδε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ νὰ κατεβαίνουν οἱ στέφανοι γιὰ τοὺς τριάντα ἐννέα Μάρτυρες καὶ ἕνα στεφάνι νὰ περισσεύει, τὸ ὁποῖο ἀνῆκε σὲ ἐκεῖνον ποὺ λιποψύχησε, ἀφοῦ ἀπέβαλε τὴν στολή του, ἔτρεξε πρὸς τοὺς Ἁγίους καὶ πίστεψε στὸν Χριστό. Τὸ πρωί, ὅσους δὲν εἶχαν πεθάνει ἀκόμη, ἀφοῦ οἱ φύλακες τοὺς ὁδήγησαν στὴν ἀκτὴ καὶ τοὺς ἔσπασαν τὰ πόδια, τοὺς ἔκαψαν καὶ ἔριξαν τὰ ἱερὰ σκηνώματά τους στὴν λίμνη. Τὰ μαρτυρικὰ λείψανα εὑρέθησαν ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς σὲ κάποιο γκρεμό, ὅπου εἶχαν συναχθεῖ κατὰ θεία οἰκονομία καὶ ἐνταφιάσθηκαν μὲ εὐλάβεια.

Στὸν Εὐεργετινὸ ἀναφέρεται ὅτι ἐνῷ οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στὸ στάδιο τῆς ἀθλήσεως ἔχοντας παραμείνει ὅλη τὴ νύχτα μέσα στὴν παγωμένη λίμνη καὶ καθὼς τοὺς ἔσερναν στὸν αἰγιαλὸ γιὰ νὰ τοὺς συντρίψουν τὰ σκέλη, ἡ μητέρα ἐνὸς Μάρτυρος παρέμενε ἐκεῖ πάσχουσα μὲ αὐτούς, βλέποντας τὸ παιδί της ποὺ ἦταν νεότερο στὴν ἡλικία ἀπὸ ὅλους, μήπως καὶ λόγω τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὴν ζωή, δειλιάσει καὶ βρεθεῖ ἀνάξιο τῆς τιμῆς καὶ τῆς τάξεως τῶν στρατιωτῶν τοῦ Χριστοῦ. Στεκόταν λοιπόν, ἐκεῖ καὶ ἅπλωνε τὰ χέρια της πρὸς τὸ παιδί της λέγοντας: «Παιδί μου γλυκύτατο, ὑπόμεινε γιὰ λίγο καὶ θὰ καταστεῖς τέκνο τοῦ Οὐράνιου Πατέρα. Μὴν φοβηθεῖς τὶς βασάνους. Ἰδού, παρίσταται ὡς βοηθός σου ὁ Χριστός. Τίποτε δὲν θὰ εἶναι ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα πικρό, τίποτα τὸ ἐπίπονο δὲν θὰ ἀπαντήσεις. Ὅλα ἐκεῖνα παρῆλθαν, διότι ὅλα αὐτὰ τὰ νίκησες μὲ τὴ γενναιότητά σου. Χαρὰ μετὰ ἀπὸ αὐτά, ἄνεση, εὐφροσύνη. Ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ γεύεσαι, διότι θὰ εἶσαι κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ θὰ πρεσβεύεις εἰς Αὐτὸν καὶ γιὰ μένα ποὺ σὲ γέννησα».

Τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων βρῆκε μὲ θεία ὀπτασία, τὸ ἔτος 438 μ.Χ., ἡ αὐτοκράτειρα Πουλχερία κρυμμένα στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Θύρσου, πίσω ἀπὸ τὸν ἄμβωνα, στὸν τάφο τῆς διακόνισσας Εὐσέβειας σὲ δυὸ ἀργυρὲς θῆκες, οἱ ὁποῖες κατὰ τὴν διαθήκη τῆς Εὐσέβειας, εἶχαν ἐναποτεθεῖ στὸν τάφο της στὸ μέρος τῆς κεφαλῆς της. Στὴν συνέχεια ἡ Πουλχερία οἰκοδόμησε ναὸ ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῶν Τρωαδησίων.

Σπουδαία ἀπὸ ἱστορικῆς ἀπόψεως θεωρεῖται ἀπὸ νεότερους ἐρευνητὲς ἡ Διαθήκη τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, ἡ ὁποία ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ παρεμποδίσει τὸν διασκορπισμὸ τῶν ἱερῶν λειψάνων τους μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν, πρᾶγμα συνηθισμένο στὴν Ἀνατολὴ κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους.

Ἀπολυτίκιο – Ἦχος γ’ – Θείας πίστεως

Θείω Πνεύματι, συγκροτηθέντες, δῆμος ὤφθητε, τροπαιοφόρος, Ἀθλοφόροι Χριστοῦ Τεσσαράκοντα, διὰ πυρὸς γὰρ καὶ ὕδατος ἔνδοξοι, δοκιμασθέντες λαμπρῶς ἐδοξάσθητε. Ἀλλ’ αἰτήσασθε, Τριάδα τὴν ὑπερούσιον, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον – Ἦχος πλ. β’ – Τὴν ὑπὲρ ἠμῶν

Πᾶσαν στρατιὰν τοῦ κόσμου καταλιπόντες, τῷ ἐν οὐρανοὶς Δεσπότη προσεκολλήθητε, Ἀθλοφόροι Κυρίου Τεσσαράκοντα, διὰ πυρὸς γὰρ καὶ ὕδατος, διελθόντες μακάριοι, ἐπαξίως ἐκομίσασθε, δόξαν ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ στεφάνων πλήθυν.

http://www.immspartis.gr/?p=1917

Τίμησαν τη Μνήμη του Μακαριστού Μητροπολίτη Κυθήρων Μελετίου Γαλανόπουλου στην Ι.Μ. Αγίων Τεσσαράκοντα

 
Την Κυριακή 22 Μαΐου 2022,  στην ιστορική Ι.Μ Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης, τελέσθηκαν ο Όρθρος και η Τρισαρχιερατική Θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή του σεπτού Ποιμενάρχη μας κ. Ευσταθίου και των προσκεκλημένων Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Ξάνθης και Περιθεωρίου κ. Παντελεήμονος και Κυθήρων και Αντικυθήρων κ. Σεραφείμ. Ακολούθησε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του σπαρτιατικής καταγωγής μακαριστού Μητροπολίτη Κυθήρων κυρού Μελετίου Γαλανόπουλου, με αφορμή την συμπλήρωση φέτος 50 ετών από την εκδημία του.

Λόγο πνευματικής οικοδομής εξεφώνησε στο εκκλησίασμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων και Αντικυθήρων κ. Σεραφείμ, ο οποίος αρχικά μίλησε για τα διδάγματα που μπορεί να αντλήσει κάθε χριστιανός από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, που αναφερόταν στην θαυμαστή μεταστροφή της Σαμαρείτιδος. Ακολούθως, σκιαγράφησε την ισχυρή προσωπικότητα και περιέγραψε το πλούσιο πνευματικό και συγγραφικό 

έργο του προκατόχου του κυρού Μελετίου Γαλανόπουλου. Ιδιαίτερα για την προσφορά του στα Κύθηρα ανέφερε, ότι περιόδευε ανελλιπώς και στα 64 χωριά του νησιού, στάθηκε ακούραστος πνευματικός πατέρας για όλους τους κατοίκους, ενώ φρόντισε ανύστακτα για τις πιεστικές τότε ανάγκες των Κυθήρων, όπως ήταν η ηλεκτροδότηση και η ύδρευση. Ολοκληρώνοντας, ανέφερε δεκάδες κοσμητικά επίθετα που αποδόθηκαν στον μακαριστό Μητροπολίτη από τους Κυθήριους, κατά τον συγκινησιακά φορτισμένο αποχαιρετισμό του, τον Μάιο του 1969.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε η επιμνημόσυνη δέηση. Τον λόγο πήρε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου κ. Παντελεήμων, ο οποίος αρχικά αναφέρθηκε στην ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, αλλά και στο φετινό επετειακό έτος για τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή. Ακολούθησε μία καρδιακή αναφορά του στον μακαριστό Μητροπολίτη κυρό Μελέτιο, τον οποίο είχε την τύχη να γνωρίσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη Σπάρτη, όταν ο ίδιος ήταν αδελφός της Ι.Μ. Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.

Από την πλευρά του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ευστάθιος ευχαρίστησε αρχικά τους δύο Μητροπολίτες για την ολοπρόθυμη αποδοχή της πρόσκλησής του. Ξεκινώντας την αναφορά του για τον μακαριστό Ιεράρχη κυρό Μελέτιο Γαλανόπουλο τόνισε, ότι σε μία εποχή που υπάρχει πλεόνασμα αχαριστίας θα πρέπει να καλλιεργηθεί η αρετή της ευγνωμοσύνης. Στη συνέχεια μίλησε για την εμπειρία του ως Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Κυθήρων και Αντικυθήρων, όπου σε κάθε βήμα του διαπίστωνε αφενός την αγάπη που έτρεφαν οι πιστοί προς τον κυρό Μελέτιο, αν και είχαν περάσει αρκετά χρόνια από την εκδημία του, αφετέρου την ανεξίτηλη σφραγίδα του που άφησε στο νησί με το έργο του. Συνεχίζοντας ανέφερε την άριστη εντύπωση που απεκόμισε όταν, ως Αρχιμανδρίτης ο ίδιος, τον γνώρισε προσωπικά, προς το τέλος της ζωής του στη Μαγούλα, αφού διαπίστωσε ότι πρόκειται για έναν γλυκύτατο πνευματικό πατέρα, έναν άνθρωπο που μαγνήτιζε τον συνομιλητή του με τα λόγια του και έναν άρτια καταρτισμένο παιδαγωγό. Ολοκληρώνοντας, ευχήθηκε η μνήμη του να είναι αιώνια, να έχει θέση στα δεξιά του Κυρίου και να προσεύχεται εκεί που είναι για τη σωτηρία της ψυχής μας.

Η θρησκευτική τελετή ολοκληρώθηκε με την τέλεση Τρισάγιου στον τάφο του μακαριστού Μητροπολίτη, που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο της Μονής.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Μελέτιος Γαλανόπουλος γεννήθηκε στη Μαγούλα της Σπάρτης στις 6 Ιουνίου 1892. Ήταν γόνος ιερατικής οικογένειας και αδελφός της Ι.Μ. Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Σπούδασε Θεολογία και Φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Μονάχου και Λειψίας. Υπηρέτησε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και ως Διευθυντής Εκκλησιαστικών Σχολών. Επίσης υπηρέτησε ως εφημέριος της Ελληνικής κοινότητας του Μονάχου. Το 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε στο Νταχάου μέχρι το 1945. Το 1956 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Κυθήρων, ενώ το 1969 απεχώρησε της ενεργού υπηρεσίας. Εκοιμήθη στη Σπάρτη στις 30 Μαΐου 1972. Άφησε πίσω του μεγάλη πνευματική και κοινωνική παρακαταθήκη στα Κύθηρα, όπως και πολύτιμο συγγραφικό έργο.

Η πανήγυρη της Ι.Μ Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης

.

Την Τρίτη 9 Μαρτίου 2021 η Εκκλησία μας τίμησε την μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων των εν τη λίμνη της Σεβαστείας μαρτυρησάντων. Στην Ιερά Μητρόπολή μας πανηγύρισε, έστω με την παρουσία λίγων πιστών, λόγω των μέτρων πρόληψης για τον περιορισμό διασποράς του κορωνοϊού, η ιστορική φερώνυμη Ιερά Μονή.

Ο εορτασμός ξεκίνησε το απόγευμα της παραμονής με την τέλεση του πανηγυρικού Αρχιερατικού Εσπερινού μετ’ αρτοκλασίας, στον οποίο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ευστάθιος. Στην ομιλία του ο σεπτός Ποιμενάρχης μας αναφέρθηκε στο φρικτό μαρτύριο των τιμώμενων Αγίων και στην βαθιά πίστη τους, που νίκησε τα θέλγητρα και τα φόβητρα των βασανιστών τους. Στη συνέχεια ερχόμενος στη σημερινή αποκαλυπτική εποχή, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε την ανάγκη να δώσουμε μαρτυρία λόγου και βίου, έτσι ώστε αφενός να αποδείξουμε την αγάπη και την αφοσίωσή μας στον Πανάγαθο Θεό, αφετέρου να διεκδικήσουμε τα κληρονομικά δικαιώματα μας στην Επουράνια Βασιλεία.

Την κυριώνυμη ημέρα της εορτής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας χοροστάτησε στον Όρθρο, ευλόγησε τους άρτους και τέλεσε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Επίκαιρα ομίλησε ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεώς μας και εφημέριος Μολάων, Πανοσ. Αρχ. Ευστάθιος Πορφύρης, ο οποίος με αφορμή των μαρτύριο των Αγίων Τεσσαράκοντα αναφέρθηκε στην στέρεα βάση της πίστης και της θείας χάριτος, την οποία πρέπει να επιζητά κάθε χριστιανός μέσω του πνευματικού του αγώνα.

Την πανηγυρική λατρευτική σύναξη επισφράγισε ο σεπτός Ποιμενάρχης μας, ο οποίος αρχικά ευχήθηκε στην αδελφότητα της Μονής και τους ευλαβείς προσκυνητές να έχουν τη χάρη και την ευλογία των τιμώμενων Αγίων. Επίσης ευχήθηκε σύντομα να ξεπεράσει η ανθρωπότητα την σκληρή δοκιμασία της πανδημίας, που έχει προκαλέσει σύγχυση στο μυαλό των ανθρώπων και έχει διαταράξει τις μεταξύ τους σχέσεις, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η κοινωνική ομόνοια. Για το λόγο αυτό, επισήμανε ο Σεβασμιώτατος, θα πρέπει να στραφούμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας στον Δημιουργό και Σωτήρα μας, που είναι ο Μόνος που μπορεί να μας λυτρώσει από τα δεινά και να μας παρέχει πνευματική γαλήνη και ψυχική ευφορία.

.

Οἱ Ἅγιοι σαράντα Μάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν στὴ Σεβάστεια

Α. Ἡ δι­πλή ἰ­δι­ό­τητά τους.
Τό Μη­νο­λό­γιο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας ση­μει­ώ­νει:

«Μνή­μη τῶν ἁ­γί­ων Τεσ­σα­ρά­κον­τα Μαρ­τύ­ρων τῶν ἐν Σε­βα­στείᾳ τῇ πό­λει μαρ­τυ­ρη­σάν­των».

Ποιοί ὅ­μως ἦταν οἱ λαμ­προί αὐ­τοί ἀ­θλη­τές τῆς πί­στε­ως καί ποι­ό ἦ­ταν τό ἔν­δο­ξο τέ­λος τους; Τό­σο χρή­σι­μο εἶ­ναι νά τούς γνω­ρί­σου­με, ἀ­φοῦ κα­τά τήν βε­βαί­ω­ση τοῦ με­γά­λου φωστῆ­ρος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που τῆς Και­σα­ρεί­ας Βα­σι­λεί­ου αὐ­τός εἶ­ναι ὁ ἔ­παι­νος τῶν μαρ­τύ­ρων, τό νά πα­ρα­κι­νοῦν­ται καί ἐ­νι­σχύ­ον­ται πρός τήν ἀ­ρε­τή οἱ Χριστιανοί.

Στρα­τι­ῶ­τες ἦταν οἱ Τεσ­σα­ρά­κον­τα Μάρ­τυ­ρες. Ὑπηρε­τοῦ­σαν σ’ ἕ­να στρα­τι­ω­τι­κό τάγ­μα τοῦ Ρω­μαϊκοῦ στρα­τοῦ, ἀ­πό ἐ­κεῖ­να πού ἦταν στήν Ἀ­να­το­λή. Στόν Ρω­μαῖ­ο αὐ­το­κρά­το­ρα εἶ­χαν δη­λώ­σει ὑ­πο­τα­γή. Ἀλ­λά συγ­χρό­νως καί τοῦ οὐ­ρα­νί­ου βα­σι­λέ­ως, τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ, ἦταν στρα­τι­ῶ­τες. Ἡ ἀ­λή­θεια τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου Του εἶ­χε λάμ­ψει στίς καρ­διές τους. Τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ­φώ­τι­ζε τῆς ζω­ῆς τους τό δρό­μο. Καί ἡ λα­τρεί­α Του ­γέ­μι­ζε τίς νε­α­νι­κές τους καρ­διές. Ἀ­πό δι­άφορες πα­τρί­δες κα­τάγονταν καί ἑνώθηκαν μέσα ἀπό τήν ἴδια πίστη καί ἀ­πο­τέ­λε­σαν μί­α ψυ­χή καί μί­α καρ­διά. Ἦταν οἱ πιό ἀνδρεῖοι καί πιό θαρραλέοι καί πιό πρόθυμοι με­τα­ξύ τῶν στρα­τι­ω­τῶν. Μέ αὐ­το­θυ­σί­α ­προ­χω­ροῦ­σαν στίς μά­χες, ἀψη­φῶντας κιν­δύ­νους καί τόν θά­να­το ἀ­κό­μη.

Ἄλ­λα καί στίς πε­ρι­ό­δους τῆς εἰ­ρή­νης σ’ ἄλ­λους πο­λέ­μους καί σ’ἄλ­λες μά­χες ἔ­στρε­φαν τήν προ­σο­χήν τους. Ἕ­νας πό­θος θερ­μός, ἕ­νας παλ­μός ἱ­ε­ρός ­δο­νοῦ­σε τίς καρ­διές τους: πῶς θά εὐ­α­ρεσ­τή­σουν στόν Κύ­ριο, τόν αἰ­ώ­νιο βα­σι­λέ­α τῆς δό­ξης.

Ἕ­να γε­γο­νός ὅ­μως ἦλ­θε νά με­τα­βά­λει τίς συν­θῆ­κες τῆς ζω­ῆς τους. Αὐ­το­κρά­τωρ τῆς Ρώ­μης ἦ­ταν ὁ Λι­κί­νιος. Συ­νάρ­χοντας ἀρχικά τοῦ Γα­λε­ρί­ου, ἀ­νέ­λα­βε τήν δι­α­κυ­βέρ­νη­ση τῆς Ἀ­να­το­λῆς με­τά τό θά­να­το ἐ­κεί­νου. Εἶ­ναι οἱ ἀρ­χές τοῦ 4ου μ.Χ. αἰ­ῶ­νος. Δη­λα­δή ἡ πιό κρί­σι­μη ἐ­πο­χή γιά τόν Χρι­στι­α­νι­σμό. Ἡ ἐ­πο­χή, στήν ὁ­ποί­α οἱ δυ­ό κό­σμοι, ὁ πα­λαι­ός εἰδωλο­λα­τρι­κός στό πρόσωπο τῶν Ρω­μαί­ων αὐ­το­κρα­τό­ρων καί ὁ Χρι­στι­α­νι­κός μέ τόν ἀ­πό τόν Θε­ό ἀ­να­δει­χθέν­τα ὑ­πο­στη­ρι­κτή καί ὑ­πέρ­μα­χο Μέ­γα Κων­σταν­τῖ­νο, θά ἔλ­θουν στήν σφο­δρό­τε­ρη σύγ­κρουση, ἀ­πό τήν ὁ­ποί­α ἡ θρη­σκεί­α τοῦ Ἐ­σταυ­ρω­μέ­νου θά ἐ­ξέλ­θει νι­κή­τρια καί θά ἐ­πι­κρά­τη­σει γιά πάντα. Τό μέ­νος τῆς εἰ­δω­λο­λα­τρί­ας ἐκ­δη­λώ­νε­ται μέ τρό­πο φο­βε­ρό. Πρέ­πει ὁ Χρι­στι­α­νι­σμός καί οἱ Χρι­στια­νοί νά δι­ω­χθοῦν χω­ρίς οἶ­κτο, νά πάψουν, εἰ δυ­να­τόν, νά ὑ­πάρ­χουν. Ὁ Λι­κί­νιος ὑ­πο­γρά­φει δι­ά­ταγ­μα σκλη­ροῦ καί ἀ­πη­νοῦς δι­ωγ­μοῦ κα­τά τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ. Τό κοι­νο­ποι­εῖ σέ ὅλες τίς ἐ­παρ­χίες τῆς Ἀ­να­το­λῆς. Οἱ κα­τά τό­πους ἔ­παρ­χοι ἀρ­χί­ζουν τό ἔρ­γο τους, ἔρ­γο ἀ­να­κρι­τι­κό καί δι­κα­στι­κό. Μέ τά ὄργανά τους πα­ρα­κο­λου­θοῦν, ἐ­ρευ­νοῦν, ἐ­ξε­τά­ζουν νά ἀ­να­κα­λύ­ψουν τούς Χρι­στια­νούς· νά τούς ὁ­δη­γή­σουν μ­προστά τους νά ἐ­φαρ­μό­σουν σ’ αὐ­τούς τίς ποινές τοῦ αὐτοκρατορι­κοῦ δι­α­τάγ­μα­τος.

Πόσο μεγάλη ὅ­μως ἦ­ταν ἡ ἐκ­πλη­ξή του, ὅ­ταν ὁ ἔ­παρ­χος ἄ­κου­σε, ὅ­τι τό καύ­χη­μα τοῦ αὐ­το­κρα­το­ρι­κοῦ στρα­τοῦ, οἱ ­σα­ρά­ν­τα νέ­οι πού δια­κρί­νον­ταν ἀ­πό ὅ­λους τούς ἄλ­λους γιά τήν πει­θαρ­χί­α καί τήν ἀν­δρεί­α τους, ἦταν Χρι­στια­νοί. Τήν ἔκ­πλη­ξη δι­α­δέ­χθηκε ἡ ὀρ­γή καί τήν ὀρ­γή ἡ φο­βε­ρή δι­ά­θε­ση ἐκ­δι­κή­σε­ως. Συ­γ­κρά­τη­σε ὅ­μως τόν ἐ­αυ­τό του καί ζή­τη­σε νά πα­ρου­σια­σθοῦν ἐ­νώ­πιόν του οἱ πι­στοί Χρι­στια­νοί στρα­τι­ῶ­ται. Ἡ δι­α­τα­γή ἐ­κτε­λεῖ­ται. Οἱ στρα­τι­ῶ­τες β­ρί­σκον­ται ἐ­νώ­πιον τοῦ ἐ­πάρ­χου. Ἐ­κεῖ­νος τούς δείχν­ει τό δι­ά­ταγ­μα. Καί τούς ζη­τᾶ νά ὑ­πα­κού­σουν. Καί ἐ­κεῖ­νοι μέ μιά φω­νή, φω­νή στα­θε­ρή καί με­γά­λη, μέ θάρ­ρος καί ἀν­δρεί­α, χω­ρίς νά φο­βη­θοῦν τί­πο­τε ἀ­πό ὅ­σα ἔ­βλε­παν, ὁ­μο­λό­γη­σαν ὅ­τι εἶ­ναι Χριστια­νοί. Ὦ μα­κά­ριες γλῶσ­σες, ἀ­να­φω­νεῖ ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος, ὅσες πρό­φε­ραν τήν ἱ­ε­ρή ἐ­κεί­νη φω­νή, τήν ὁ­ποί­α ὑ­πο­δέχθηκε ὁ ἀέρας καί ἁγιάσθηκε, τήν ἄκου­σαν οἱ ἄγ­γε­λοι καί τήν ἐ­παί­νε­σαν, ἐνῶ ὁ δι­ά­βο­λος μαζί μέ τούς δαίμονες ­τραυ­μα­τί­σθηκε, καί ὁ Κύ­ριος τήν κα­τέ­γρα­ψε στούς οὐ­ρα­νούς! Τό σπου­δαῖ­ο μάλιστα εἶ­ναι ὅ­τι, ὅ­ταν ὁ κα­θέ­νας ἐρχόταν στή μέση νά δώ­σει τήν ἀ­πάν­τη­ση καί τόν ρωτοῦσαν ποι­ό εἶ­ναι τό ὄ­νο­μά του, ὅ­λοι καί ὁ καθένας ξεχωριστά ἀ­παν­τοῦ­σαν: εἶ­μαι Χρι­στια­νός. Καί ἔ­τσι ὅ­λων τό ὄ­νο­μα ἔ­γι­νε ἕ­να, διό­τι δέν ὀ­νο­μά­ζον­ταν πλέ­ον ὁ κα­θένας μέ τά ὀνόματά τους, ἀλλά ὅ­λοι ἀ­να­κη­ρύσ­σον­ταν Χρι­­στια­νοί.

Τί ἀ­κο­λού­θη­σε τή στα­θε­ρή, τήν ἀ­με­τά­κλη­τη ὁ­μο­λο­γί­α; Λό­για ἤ­πια, λό­για κα­λω­σύ­νης καί ἐν­δι­α­φέ­ρον­τος ἐκ μέ­ρους τοῦ ἐ­πάρ­χου. Εἶ­στε νέ­οι, τούς εἶ­πε· λυ­πη­θεῖ­τε, λοι­πόν, τήν νε­ό­τη­τά σας. Γλυ­κειά ἁ­πλώ­νε­ται μπρο­στά σας ἡ ζω­ή· μή θε­λή­σε­τε νά τήν κά­νε­τε πι­κρή, οὔ­τε νά ἀν­ταλ­λά­ξε­τε τήν γλυ­κύ­τη­τα καί τήν ὀ­μορ­φιά της μέ ἕ­να πρό­ω­ρο καί ὀ­δυ­νη­ρό θά­να­το. Πό­σο σκλη­ρό θά εἶ­ναι γιά σᾶς, πού πάν­το­τε ἀ­ρι­στεύ­σα­τε στά πε­δί­α τῶν μα­χῶν, νά ­πε­θά­νε­τε μέ ἕ­να θά­να­το, πού ἁρ­μό­ζει μό­νο στούς κα­κούρ­γους! Χρή­μα­τα ἔ­χω πολλά στή δι­ά­θε­σή σας. Ἀλ­λά καί τι­μές πολ­λές καί ἀ­ξι­ώ­μα­τα με­γά­λα καί πα­ρά­ση­μα αὐ­το­κρα­το­ρι­κά θά σᾶς προ­σφέ­ρω, ἐ­άν θε­λή­σε­τε νά ἀρ­νη­θεῖ­τε τήν πί­στη σας· νά λατρεύσετε τούς θε­ούς τοῦ βα­σι­λιά· νά ἀ­πο­δεί­ξε­τε, ὅ­τι εἶστε ἀ­νώ­τε­ροι τῶν μύ­θων, πού πι­στεύ­ουν ἄν­θρω­ποι μι­κροί καί χω­ρίς ἀ­ξί­α.

Καί ὅ­ταν εἶ­δε, ὅ­τι μέ τά ἤ­πια καί μα­λα­κά μέ­σα δέν ἔ­φε­ρνε κα­νένα ἀ­πο­τέ­λε­σμα, τό­τε ἄρ­χι­σε τίς φο­βε­ρές ἀ­πει­λές, τά βα­σα­νι­στή­ρια καί τίς τι­μω­ρίες. Στά μέ­σα ὅ­μως αὐ­τά, πού χρη­σι­μο­ποί­η­σε ὁ τύ­ραν­νος, τί ἀ­πάν­τη­σαν οἱ Μάρ­τυ­ρες; Προ­τοῦ δοῦμε ὅ­μως τήν ἀ­πάν­τη­ση, ἅς ση­μει­ώ­σουμε ἕ­να σπου­δαῖ­ο δί­δαγ­μα· ὅ­τι δη­λα­δή καί στή ­δι­κή μας ζω­ή θά παρου­σια­σθοῦν ἀ­σφα­λῶς πε­ρι­στά­σεις, στίς ὁ­ποῖες θά κλη­θοῦ­με νά ἀ­πο­δεί­ξου­με ἐ­άν πράγ­μα­τι εἴ­μα­στε πι­στοί στρα­τι­ῶ­τες τοῦ οὐ­ρα­νί­ου βα­σι­λέ­ως, ἄ­ξιοι νά φέ­ρου­με τό ὄ­νο­μά Του, πι­στοί τη­ρη­τές τοῦ νό­μου Του καί τῶν ἐν­το­λῶν Του. Ἄς ἐ­τοι­μα­ζό­μα­στε γιά τίς ὧρες αὐ­τές, ὥ­στε ἡ στά­ση μας καί ἡ δι­α­γω­γή μας νά δι­καί­ω­σει τό τι­μη­τι­κό μας ὄ­νο­μα, τό ὄνο­μα τοῦ Χρι­στια­νοῦ.

Β. Τό σκλη­ρό τους μαρ­τύ­ριο.

Ποί­α λοι­πόν ἀ­πάν­τη­ση ἔ­δω­σαν οἱ γεν­ναῖ­οι ἀ­γω­νι­στές στήν πρό­κλη­ση τοῦ τυ­ράν­νου; Ἅς ἀ­φή­σου­με τόν Μέ­γα Βα­σί­λει­ο νά μᾶς τήν πεῖ. Μᾶς δε­λε­ά­ζεις, θε­ο­μά­χε, νά ἀποστατήσου­με ἀ­πό τόν Θε­ό τόν ζῶν­τα καί νά ὑ­πα­κού­σου­με στούς δαί­μο­νες τῆς κα­τα­στρο­φῆς, προ­τεί­νοντάς μας τά ἀ­γα­θά σου; Ἔ­χεις νά μᾶς δώ­σεις ἀ­γα­θά ἴ­σης ἀ­ξί­ας μ’ ἐκεῖνο ποῦ προ­σπα­θεῖς νά μᾶς ἀ­φαί­ρε­σεις; Μι­σοῦ­με τή δω­ρε­ά αὐ­τή, πού θά μᾶς προ­ξε­νή­σει ζη­μιά. Δέν δε­χό­μα­στε τι­μή, ἡ ὁ­ποί­α εἶ­ναι μή­τηρ τῆς ἀ­τι­μί­ας. Μᾶς δί­δεις χρή­μα­τα, πού μέ­νουν ἐ­δῶ, δό­ξα πού μα­ραί­νε­ται… ὅ­λο τόν κό­σμο ἐ­μεῖς τόν ἔ­χου­με πε­ρι­φρο­νή­σει. Αὐ­τά πού βλέ­που­με στόν κό­σμο, δέν ἔ­χουν γιά μᾶς τήν ἀ­ξί­α πού ἔ­χουν ὅ­σα οὐ­ρά­νια ἐλ­πί­ζου­με καί ἐ­πι­θυ­μοῦ­με… Μί­α δω­ρε­ά ἐ­πι­θυ­μῶ, τό στεφάνι τῆς δι­και­ο­σύ­νης. Μί­α δό­ξα πο­θῶ, τή δό­ξα τῆς βα­σι­λεί­ας τῶν οὐ­ρα­νῶν. Φι­λο­δο­ξῶ νά ἀ­πο­λαύ­σω τήν ἐ­που­ρά­νια τιμή καί δό­ξα. Φο­βᾶ­μαι τήν τι­μω­ρί­α, ἀλ­λά μό­νο τῆς κο­λά­σε­ως τήν τι­μω­ρί­α… τίς τι­μω­ρίες σας τίς θε­ω­ρῶ βέ­λη νη­πί­ων…· Ἐ­μεῖς εἴ­μα­στε ἐ­δῶ ἕ­τοι­μοι νά μᾶς βα­σα­νί­σε­τε μέ τόν τρο­χό καί νά μᾶς στρε­βλώ­σε­τε τά μέ­λη τοῦ σώ­μα­τος καί νά μᾶς κα­τα­κάψε­τε, καί σέ κάθε εἶ­δος βα­σα­νι­στη­ρί­ων νά μᾶς ὑ­πο­βά­­λε­τε.

Κα­τά­πλη­ξη, θαυ­μα­σμός, ἀλ­λά καί τα­ρα­χή καί βρα­σμός ψυ­χῆς καί θυ­μός ἀ­συγ­κρά­τη­τος κυ­ρί­ευ­σε τήν καρ­διά τοῦ ἐ­πάρ­χου ἔ­πει­τα ἀ­πό τήν θαρ­ρα­λέ­α καί ἡ­ρω­ϊ­κή ἀ­πάν­τη­ση τῶν ἀν­δρεί­ων της πί­στε­ως ὁ­μο­λο­γη­τῶν. Ἡ ἀ­πό­φα­σή του ἔ­πει­τα ἀ­π’ αὐ­τήν ἦ­ταν ἀ­με­τά­κλη­τη. Ὅ­λοι, ἀ­πό τόν πρῶτο μέ­χρι τόν τε­λευ­ταῖο, πρέ­πει νά ­πε­θά­νουν, καί μά­λι­στα μέ σκλη­ρό θά­να­το, αὐ­τό εἶ­ναι ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νο. Ποιό ὅ­μως θά ἦ­ταν τό σκλη­ρό­τε­ρο μαρ­τύ­ριο, τό πιό ὀ­δυ­νη­ρό καί πα­ρα­τε­τα­μέ­νο; Ὁ ἄρχοντας τοῦ σκό­τους τοῦ ἐ­νέ­πνευ­σε ποι­ό ἦ­ταν. Στήν ἄκρη τῆς πό­λε­ως ὑ­πῆρ­χε λί­μνη. Τά νε­ρά της, λό­γῳ τοῦ ἐ­ξαι­ρε­τι­κοῦ ψύ­χους τοῦ χει­μῶ­να ἐ­κεί­νου, ἦταν ἐν­τε­λῶς πα­γω­μέ­να. Ἐκεῖ ­πά­νω στήν πα­γω­μέ­νη λί­μνην οἱ ἥ­ρω­ες τῆς πίστε­ως κα­τα­δι­κά­σθη­καν νά πε­ρά­σουν τή φο­βε­ρή ἐ­κεί­νη νύ­κτα γυ­μνοί. Τό πρω­ί ἴ­σως κα­νέ­νας δέν θά ζοῦ­σε πιά. Τά σώ­μα­τα με­λα­νι­α­σμέ­να θά ἦταν πλέ­ον νε­κρά. Ἴ­σως καί τά μέ­λη θά εἶ­χαν ἀ­πο­κο­πεῖ ἀ­πό τό σῶ­μα…

Οἱ στρα­τι­ῶ­ται ἀ­κοῦν τή φο­βε­ρή κα­τα­δί­κη. Ὅ­μως δέν δει­λιάζουν. Εἶ­ναι ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νοι νά ὑ­πο­μεί­νουν τό μαρ­τύ­ριον, ὅ­σο καί ἄν τούς στοι­χί­σει. Ἀφοῦ μέ τόν τρό­πο αὐ­τό θά δοξα­σθεῖ ὁ Πα­τήρ ὁ ἐ­που­ρά­νιος, πῶς νά μή τό δε­χθοῦν; Ἡ ὥ­ρα τῆς ἐ­κτε­λέ­σε­ως τῆς κα­τα­δί­κης, τῆς τό­σον ἀργῆς καί ὀ­δυ­νη­ρῆς, φθά­νει. Οἱ Μάρ­τυ­ρες ὁ­δη­γοῦν­ται στήν παγωμένη λί­μνη. Ἀ­έ­ρας πα­γω­μέ­νος κά­νει τό ψύ­χος ἀ­νυ­πό­φο­ρο. Ἐ­νῶ ὅ­μως ἐ­κεῖ­νοι ἀ­πο­βάλ­λουν τά ἐν­δύ­μα­τα τους, λό­γους εὐ­χα­ρι­στί­ας στέλνουν στόν Κύ­ριο, πού τούς ἀ­ξι­ώ­νει τέτοιας τι­μῆς. Ἄλ­λα καί με­τα­ξύ τους ἐ­νι­σχύ­ον­ται γιά νά ὑ­πο­μεί­νουν μέ­χρι τέ­λους τό φο­βε­ρό μαρ­τύ­ριο. Εἶ­ναι δρι­μύς ὁ χει­μών, λέ­νε, ἀλ­λά γλυ­κύς ὁ πα­ρά­δει­σος· εἶ­ναι ὀ­δυ­νη­ρόν τό πά­γω­μα, ἀλ­λά γλυ­κειά ἡ ἀ­νά­παυ­ση. Ἄς ὑ­πο­μεί­νου­με ἀ­κό­μη ­λί­γο, καί θά ζε­στα­θοῦ­με στόν κόλ­πο τοῦ Πα­τριά­ρχου… Ἄς μήν ὀ­πι­σθο­χω­ρή­σου­με, συ­στρα­τι­ῶ­τες, ἄς μή δώσουμε τά νῶ­τα στό δι­ά­βο­λο. Σάρ­κες εἶ­ναι· ἄς μή τίς λυ­πη­θοῦ­με. Ἄ­φου οὕ­τως ἤ ἄλ­λως ὁπωσδήποτε θά πε­θά­νου­με, ἅς πε­θά­νου­με γιά νά ζή­σου­με. Ἄς γίνει ἡ θυ­σί­α μας ἐνώ­πιόν Σου, Κύ­ρι­ε, καί δέξου την ὡς θυ­σί­α ζῶ­σα, εὐ­ά­ρε­σ­τη σέ Σένα, θυ­σί­α πού προ­σφέ­ρε­ται σέ Σένα ὡς ὁ­λο­καύ­τω­μα μέσα ἀπό τό ψύχος αὐτό, ὡς κα­λή προ­σφο­ρά, ὡς νέ­ο ὁ­λο­καύ­τω­μα πού προσφέρεται ὄ­χι μέσα ἀπό τή φωτιά, ἀλλά μέσα ἀπό τό ψύχος.

Ὁ τύ­ραν­νος, γιά νά κάνει πε­ρισ­σό­τε­ρο ὀ­δυ­νη­ρό τό μαρ­τύ­ριό τους, εἶ­χε δι­α­τά­ξει τόν σκο­πό νά ἔ­χει ὅ­λη τή νύ­κτα φω­τιά με­γά­λη ἀ­ναμ­μέ­νη, πού νά φαί­νε­ται ἀ­πό τούς Μάρ­τυ­ρες, ἀλ­λά καί λου­τρό μέ νε­ρό ζε­στό νά εἶ­ναι ἕ­τοι­μο, ὥ­στε ὁ­ποι­οσ­δή­πο­τε ἤ­θε­λε λι­πο­τα­κτή­σει, νά συ­νέλ­θει γρή­γο­ρα ἀ­πό τή φο­βε­ρή ψύξη. Πα­ρόλα αὐτά οἱ Μάρ­τυ­ρες μέ μί­α ὑποδειγμα­τι­κή καρ­τε­ρί­α ὑ­πο­μέ­νουν τό φο­βε­ρό μαρ­τύ­ριο. Τό μαρ­τύ­ριο, πού τούς ἐ­ξα­σφα­λί­ζει τά οὐ­ρά­νια στε­φά­νια καί τά ἀ­θά­να­τα βρα­βεῖ­α. Τά βλέ­πει τά βρα­βεῖ­α αὐ­τά σέ μί­α ὡραῖα ὀ­πτα­σί­α ὁ καλοδιάθετος Φρου­ρός νά κα­τέρ­χον­ται ἀ­πό τόν οὐ­ρα­νό καί νά στε­φα­νώ­νουν τούς ἡ­ρω­ι­κούς ἀ­θλη­τές. Σέ ἕ­ναν μό­νο δέν κα­τέρ­χε­ται στεφάνι. Εἶ­ναι ἕ­νας πού δει­λί­α­σε καί ἔτρεξε νά ζε­στα­θεῖ, γιά νά ξε­ψυ­χή­σει ὅ­μως ἀμέσως μόλις ­πλη­σί­α­σε τή φω­τιά. Τό πράγ­μα αὐτό δημιουργεῖ ζωηρή ἐν­τύ­πω­ση στόν σκο­πό, ὁ ὁ­ποῖ­ος πε­τᾶ τόν ὁπλισμό του καί τρέχει πρός τούς Μάρ­τυ­ρες, γιά νά λά­βει ἐ­κεῖ­νος τόν στεφάνι τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου.

Τό πρωΐ τά σώ­μα­τα ἦταν ὅ­λα πα­γω­μέ­να καί ἀ­ναί­σθη­τα. Οἱ ἐ­χθροί, γιά νά κάνουν ὀ­δυ­νη­ρό­τε­ρο τό μαρ­τύ­ριο, τούς με­τα­φέ­ρουν σέ τό­πο, ὅ­που ἔκαιγε με­γά­λη φω­τιά. Σ’ αὐ­τήν τώρα τούς ρί­χνουν, γιά νά κα­τα­κα­οῦν τά ἅ­για σώ­μα­τα καί νά τε­λεί­ω­σει ἡ ζω­ή καί ὅ­σων ἀ­κό­μη β­ρί­σκον­ταν στή ζωή. Ἔ­τσι μέσα σέ ἀφόρητους ὀδυνηρούς πό­νους με­τα­τέ­θηκαν στόν οὐ­ρα­νό οἱ ἡ­ρω­ϊ­κοί μα­χη­τές. Ὅ,τι ἀ­πέ­μει­νε ἀ­πό τά μαρ­τυ­ρι­κά σώ­μα­τα, ­ρίχθηκε στό πο­τάμι. «Ὤ χο­ρός ἅ­γιος! ὤ σύν­ταγ­μα ἱ­ε­ρό! ὤ σύν­δε­σμος ἀ­δι­ά­σπα­στος! ὤ κοι­νοί φύλακες τοῦ γέ­νους τῶν ἀν­θρώ­πων!», ἀ­να­φω­νεῖ ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος. Δέν σᾶς ἔ­κρυ­ψε ἡ γῆ, ἀλ­λά ὁ οὐ­ρα­νός σᾶς ἀ­πο­δέ­χθηκε, ἀ­νοί­χθηκαν γιά σᾶς τοῦ πα­ρα­δεί­σου οἱ πύλες. Στόν οὐ­ρα­νό πού βρίσκεστε, ἅ­γιοι Μάρ­τυ­ρες, πα­ρα­κα­λεῖ­τε πάν­το­τε τόν Κύ­ριο καί γιά μᾶς. Νά εἴ­μα­στε πάν­το­τε Στρα­τι­ῶ­τες τοῦ οὐ­ρα­νί­ου βα­σι­λέ­ως καί τί­πο­τε νά μή μας χω­ρί­ζει ἀ­πό τόν Βα­σι­λέ­α μας. Ναί, ἅ­γιοι Μάρ­τυ­ρες, πα­ρα­κα­λεῖ­τε τόν Κύ­ριο καί γιά μᾶς.

Ἀπό τό βιβλίο «Ἀπό τή Ζωή τῶν Ἁγίων»
Ἀρχιμ. Γεωργίου Δημοπούλου

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ-ΣΠΑΡΤΗ

Λαμπρή πανήγυρη στην Ι.Μ Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης

Την Δευτέρα 9 Μαρτίου 2020 η Εκκλησία μας εόρτασε την μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων των εν τη λίμνη της Σεβαστείας μαρτυρησάντων και στην Ιερά Μητρόπολή μας πανηγύρισε η ιστορική φερώνυμη Ιερά Μονή στον Πάρνωνα.

Το απόγευμα της παραμονής τελέσθηκε, με εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια, ο πανηγυρικός Δισαρχιερατικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας. Στον Εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος, ως προσκεκλημένος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου και της αδελφότητας της Μονής. Στη λατρευτική σύναξη συμμετείχε πλειάδα κληρικών τόσο από την Μητροπολιτική μας περιφέρεια όσο και από όμορες Ιερές Μητροπόλεις.

Κατά τη διάρκεια του Εσπερινού, ο σεπτός Ποιμενάρχης μας ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μάνης για την παρουσία του, ενώ τον κάλεσε να απευθύνει λόγο πνευματικής οικοδομής.

Παίρνοντας τον λόγο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος ευχαρίστησε θερμά τον Σεβ. Ποιμενάρχη μας για την ευκαιρία που του έδωσε να χοροστατήσει στον πανηγυρικό Εσπερινό της ιστορικής αυτής Μονής του Πάρνωνα. Στη συνέχεια απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα αναφέρθηκε στο φρικτό μαρτύριο των Αγίων Τεσσαράκοντα και στους εγκωμιαστικούς λόγους που έκαναν γι’ αυτό ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος. Ιδιαίτερα στάθηκε στη φράση των Αγίων Τεσσαράκοντα κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου τους ‘’Μόνον αγαθόν ο Χριστός’’, που με λακωνικό τρόπο επισημαίνει ότι η πραγματική χαρά, η αρμονία και η ψυχική γαλήνη πηγάζουν μόνο από την εν Χριστώ ζωή. Ολοκληρώνοντας εκθείασε την αδελφότητα της Μονής, ενώ υπογράμμισε την σπουδαιότητα των Μοναστηριών, τα οποία χαρακτήρισε προπύργια της Ορθοδοξίας.

Την κυριώνυμη ημέρα τελέσθηκε η πανηγυρική Αρχιερατική Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου. Επίκαιρη ομιλία εξεφώνησε ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων Πανοσ. Αρχ. Χρυσόστομος Μυλωνάς.

Επισφραγίζοντας την λατρευτική σύναξη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μάνης και τον ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας για τις μεστές νοημάτων ομιλίες τους, τους κληρικούς για την συμμετοχή τους και την αδελφότητα της Μονής, με επικεφαλής τον Καθηγούμενο Πανοσ. Αρχ. Εφραίμ Μιλτιάδου, που με τον εμπνευσμένο λόγο και τον ενάρετο βίο τους έχουν μετατρέψει το Μοναστήρι σε ‘’πνευματικό φάρο’’ της περιοχής. Επίσης ευχαρίστησε τους εκπαιδευτικούς του Δημοτικού Σχολείου Σκούρας για τη συμμετοχή τους μαζί με τα παιδιά, τους τοπικούς άρχοντες και τους εκπροσώπους των Σωμάτων Ασφαλείας καθώς και τους προσκυνητές που κατέκλυσαν τους χώρους της Μονής και τις δύο ημέρες.

(το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από τον πανηγυρικό Δισαρχιερατικό Εσπερινό)



http://www.immspartis.gr/?p=35423

Με λαμπρότητα ο εορτασμός στην Ι.Μ Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στην Σπαρτη.

Το Σάββατο 9 Μαρτίου 2019 η Εκκλησία μας τίμησε την μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων των εν τη λίμνη της Σεβαστείας μαρτυρησάντων και στην Ιερά Μητρόπολή μας πανηγύρισε με την πρέπουσα μεγαλοπρέπεια  η ιστορική και περικαλλής φερώνυμη Ιερά Μονή.

 

Την κυριώνυμη ημέρα της εορτής τελέσθηκαν αρχικά ο Όρθρος και η αρτοκλασία και στη συνέχεια η πανηγυρική Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου και με τη συμμετοχή των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Ξάνθης και Περιθεωρίου κ. Παντελεήμονος και Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμονος, του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης κ. Προδρόμου και πλειάδας κληρικών από την Μητροπολιτική μας περιφέρεια.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου στην μεστή νοημάτων ομιλία του παίρνοντας αφορμή από το μαρτυρικό τέλος των Αγίων Τεσσαράκοντα, που με τον τρόπο αυτό διατράνωσαν την πίστη τους και κέρδισαν την Βασιλεία των Ουρανών, επιχείρησε ένα παραλληλισμό με τη σύγχρονη εποχή, όπου στη Χώρα μας δυστυχώς τα μεγάλα ΟΧΙ σπανίζουν και επικρατούν τα εύκολα ΝΑΙ, που έχουν ως αποτέλεσμα  την αλλοτρίωση της ελληνορθόδοξης  ταυτότητάς μας και την απώλεια – με αλόγιστο τρόπο – κεκτημένων αιώνων. 

Ο Σεβασμιώτατος στη συνέχεια ευχαρίστησε τον σεπτό Ποιμενάρχη μας για την τιμητική πρόσκληση, ενώ μίλησε με επαινετικά λόγια για τον Ηγούμενο και την αδελφότητα της Μονής, που έχουν μετατρέψει το ευλογημένο αυτό προσκύνημα σε ‘’πνευματικό φάρο ‘’ για την ευρύτερη περιοχή.  Ολοκληρώνοντας ευχήθηκε στο πολυπληθές εκκλησίασμα να έχει την ευλογία και την προστασία των τιμώμενων Αγίων και να διάγει μία εποικοδομητική πνευματικά Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Προ της απολύσεως ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ευστάθιος ευχαρίστησε αρχικά τους Σεβασμιώτατους Μητροπολίτες και τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο για την παρουσία τους, τους κληρικούς, τους ιεροψάλτες, καθώς και τους προσκυνητές  που κατέκλυσαν και τις δύο ημέρες τη Μονή. 

Στη συνέχεια εξήρε τον Ηγούμενο της Μονής π. Εφραίμ και τα υπόλοιπα μέλη της αδελφότητας για την αρμονική συνύπαρξή τους, την θυσιαστική τους αγάπη, την βαθιά τους πίστη στο Θεό, την πνευματικότητα και την ολοπρόθυμη  προσφορά τους σε όποιον επιθυμεί να αναπαυτεί κάτω από το πετραχήλι τους και να ακούσει τα θεόπνευστα λόγια τους. Κατακλείοντας την ομιλία του ο Παν. Ποιμενάρχης μας ευχήθηκε η θυσία των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων να αποτελέσει για όλους μας παράδειγμα πίστης, θέλησης και αρετής.

Ακολούθως, ως είθισται, προσφέρθηκε μοναστηριακό κέρασμα σε όλους τους προσκυνητές. 

Στις  θρησκευτικές τελετές  παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο Βουλευτής Λακωνίας κ. Δαβάκης, ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου κ. Τατούλης, η Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε Λακωνίας κα Τζανετέα, ο Δήμαρχος Δ. Σπάρτης κ. Βαλιώτης και ο Στρατιωτικός Διοικητής Λακωνίας Ταξίαρχος κ. Χατζηνικολάου.