Εορτάστηκαν 46 χρόνια Αρχιερωσύνης του Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευσταθίου.

Σήμερα το πρωί(1 Σεπ2026), στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Γέρακα της Λακωνίας, εκεί όπου οι φωνές των ψαλτών μοιάζουν να χάνονται στο απέραντο γαλάζιο του Μυρτώου Πελάγους και η προσευχή συναντά τη σιωπή του λακωνικού τοπίου, εορτάστηκε σεμνά και ταπεινά μια επέτειος που δεν μετριέται μόνο με χρόνια.
Tου δευτέρου τη τάξει σε πρεσβεία Αρχιερωσύνης Μητροπολίτη της Εκκλησίας μας -μετά τον Καρυστίας και Σκύρου κ. Σεραφείμ.

Σαράντα έξι χρόνια μιας ζωής δοσμένης στην Εκκλησία και στον άνθρωπο.

Και καθώς τον έβλεπα από τις φωτό που ήλθαν στα χέρια μου σήμερα, τον ίδιο πάντοτε σεμνό και γαλήνιο Ιεράρχη, η σκέψη μου γύρισε πίσω. Στο 1980. Στην εκλογή του. Σε εκείνο που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ως ένα από τα πρώτα μεγάλα «εκκλησιαστικά θρίλερ» που έζησα και παρακολούθησα από κοντά ως μαθητής ακόμη.

Ο τότε κληρικός Ευστάθιος Σπηλιώτης κατήλθε ως υποψήφιος για τη Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης, έχοντας την ισχυρή στήριξη και προβολή του Γέροντά του, Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Β΄ Θέμελη αλλά και μεγάλης μερίδας της Ιεραρχίας με προεξάρχοντα τον τότε Δημητριάδος Χριστόδουλο, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο.

Απέναντί του βρισκόταν ο τότε Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών Αρχιμ.Μάξιμος Ξύδας, ο μετέπειτα Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης, ο οποίος είχε το επίσημο Αρχιεπισκοπικό χρίσμα και τον οποίο η πρόνοια του Θεού ανήγαγε σε αρχιτέκτονα της εκλογής Χριστοδούλου στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο και επιστήθιο φίλο και συνεργάτη του.

Και όμως, η εκλογή εξελίχθηκε διαφορετικά.

Ευστάθιος και Μάξιμος ισοψήφησαν και, επειδή ο πρώτος προηγείτο κατά μία εβδομάδα στα πρεσβεία της Ιερωσύνης, εξελέγη τελικά Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης, διάδοχος του μακαριστού Σπάρτης Ιεροθέου.

Ήταν μία εκλογή που έγραψε τη δική της μικρή ιστορία στα εκκλησιαστικά χρονικά. Για πρώτη φορά τότε ο πανίσχυρος Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ είδε την επιλογή του να μην επικρατεί.

Κανείς, όμως, εκείνη την ημέρα δεν μπορούσε ίσως να φανταστεί ότι η εκλογή αυτή θα άνοιγε ένα από τα μακροβιότερα και ουσιαστικότερα κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ο νέος τότε Μητροπολίτης στάθηκε απέναντι στον λαό του και είπε μια φράση που έμελλε να γίνει το συμβόλαιο ολόκληρης της Αρχιερατικής του διακονίας :
«Δώστε μου το χέρι σας και πάρτε την καρδιά μου!»
Δεν ήταν ένα ωραίο σχήμα λόγου.
Ήταν υπόσχεση.Ήταν μια εσώψυχη παραδοχή.

Και σήμερα, 46 χρόνια αργότερα, μπορούμε να πούμε ότι αυτή την υπόσχεση την τήρησε μέχρι κεραίας.

Έδωσε πράγματι την καρδιά του.

Στα παιδιά. Στους νέους. Στους ηλικιωμένους. Στους φτωχούς. Στους ασθενείς.Στους πάσχοντες.Στους μοναχικούς. Στους ανθρώπους που βρέθηκαν σε ανάγκη. Στους κληρικούς του. Στα μοναστήρια του. Στον Μοναχισμό της επαρχίας του.Στην ιστορική Μονεμβασία και στη Σπάρτη. Στην Εκκλησία ολόκληρη.

Ο Ευστάθιος υπήρξε και παραμένει ο Μητροπολίτης των έργων και όχι των λόγων.

Δεν χρειάστηκε ποτέ να υψώσει τη φωνή του για να ακουστεί. Δεν αναζήτησε τον θόρυβο για να επιβεβαιώσει την παρουσία του. Δεν επένδυσε στην εικόνα του.

Επένδυσε στον άνθρωπο.

Διακριτικός. Ευγενής. Αρχοντικός χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Μετρημένος στον λόγο και πληθωρικός στην αγάπη. Ένας Ιεράρχης που έμαθε να ποιμαίνει χωρίς να επιβάλλεται και να διοικεί χωρίς να πληγώνει.

Ακόμη και στις δύσκολες στιγμές της εκκλησιαστικής του διαδρομής κράτησε το μέτρο.

Το 2008, μετά την κοίμηση του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου —με τον οποίο είχε άψογη συνεργασία— μπήκε στη διαδικασία εκλογής του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος ως υποψήφιος.

Δεν εξελέγη και επικράτησε ο Ιερώνυμος.

Και τι έκανε την επόμενη ημέρα;

Αυτό ακριβώς που χαρακτηρίζει τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους.

Επέστρεψε στην επαρχία του.

Χωρίς πικρία. Χωρίς προσωπικές στρατηγικές. Χωρίς να συγκροτήσει «αντιπολίτευση» μέσα στην Εκκλησία. Χωρίς να μετατρέψει μια εκλογική ήττα σε μόνιμη προσωπική αντιδικία.

Συνεργάστηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Τον σεβάστηκε θεσμικά και προσωπικά. Και όταν ακόμη είχε διαφορετική άποψη, ήξερε να υποτάσσει το προσωπικό «εγώ» στη συνοδικότητα της Εκκλησίας.

«Η γνώμη των πλειόνων κρατείτω».

Αυτή ήταν και παραμένει η εκκλησιολογική του στάση.

Γιατί ο Ευστάθιος έμαθε κάτι που δυστυχώς δεν είναι πάντοτε αυτονόητο: ότι μέσα στην Εκκλησία μπορείς να διαφωνείς χωρίς να γίνεσαι εχθρός. Μπορείς να χάνεις χωρίς να εκδικείσαι. Μπορείς να αδικείσαι χωρίς να δηλητηριάζεσαι. Μπορείς να πονάς χωρίς να πληγώνεις.

Και κυρίως μπορείς να συγχωρείς.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματά του.

Υπήρξε μεγαλόψυχος ακόμη και απέναντι σε ανθρώπους που τον στενοχώρησαν. Δεν κράτησε κακίες. Δεν αναζήτησε την ανταπόδοση. Δεν έστησε προσωπικά δικαστήρια.

Κράτησε μέσα του χώρο για τη συγχώρηση.

Γι’ αυτό και σήμερα, έπειτα από 46 ολόκληρα χρόνια Αρχιερωσύνης, δεν τιμούμε απλώς τη διάρκεια μιας αρχιερατικής διακονίας.

Τιμούμε το ήθος της.

Σε μια εποχή όπου συχνά περισσεύουν οι φωνές, ο Ευστάθιος επέλεξε τη σιωπηλή προσφορά.

Εκεί όπου περισσεύει η προβολή, εκείνος επέλεξε το έργο.

Εκεί όπου περισσεύουν οι προσωπικές φιλοδοξίες, εκείνος επέλεξε την Εκκλησία.

Και εκεί όπου πολλές φορές περισσεύει η μνησικακία, εκείνος επέλεξε τη συγχώρηση.

Αυτός είναι ο Γέρων Σπάρτης Ευστάθιος.

Ένας εκκλησιαστικός αδάμας.

Ένας από εκείνους τους Ιεράρχες που δεν χρειάζονται τίτλους για να γίνουν σεβαστοί, γιατί τους έχει ήδη απονείμει τον μεγαλύτερο τίτλο ο ίδιος ο λαός: Πατέρας.

Σήμερα, λοιπόν, στο Μοναστήρι του Ευαγγελισμού, με το Μυρτώο να απλώνεται μπροστά μας και την ψαλμωδία να ταξιδεύει πάνω από τη θάλασσα, ένιωθα ότι αυτά τα 46 χρόνια χωρούσαν τελικά σε μία και μόνη φράση.

Εκείνη που είπε ο ίδιος στην αρχή της πορείας του:

«Δώστε μου το χέρι σας και πάρτε την καρδιά μου!»

Σεβασμιώτατε, το χέρι που σας έδωσε τότε ο λαός της Λακωνίας, ο ευσεβής λαός της πατρίδας μας, δεν το αφήσατε ποτέ.

Και την καρδιά που του υποσχεθήκατε, του την δώσατε ολόκληρη.

Εἰς πολλὰ ἔτη, Γέροντα!

Να συνεχίσετε να είστε αυτό που υπήρξατε όλα αυτά τα χρόνια: ένας ήρεμος φάρος εκκλησιαστικού ήθους, ένας Επίσκοπος της αγάπης και ένας αληθινός πατέρας για τον λαό σας.

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Η Χριστουγεννιάτικη εγκύκλιος του Σεβ. Ποιμενάρχη μας κ. Ευσταθίου

Πρός  Τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ λαό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας

Χριστιανοί μου ἀγαπητοί,

Τό Μέγα γεγονός τῆς θείας Ἐνσαρκώσεως γιορτάζουμε γιά μία φορά ἀκόμη. Τήν ἄκρα συγκατάβαση τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ βιώνει ὁ καθένας μας αὐτές τίς μέρες καί μάλιστα τούτη τήν ἅγια νύχτα «πού τήν προσμένουν μέ χαρά οἱ χριστιανοί».

Ὁ πάνσοφος Θεός ἔβαλε τόν ἄνθρωπο νά κατοικήσει στόν Παράδεισο, γιά νά εἶναι μέτοχος τῆς χαρᾶς καί τῆς εὐτυχίας τοῦ Δημιουργοῦ του. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, μέ τήν παρακοή τῶν Πρωτοπλάστων ἐξέπεσε ἀπό τή θέση αὐτή πού τοῦ ἔδωσε ὁ Δημιουργός του καί στερήθηκε πολλά ἀπό τά θεῖα δῶρα πού ἀπολάμβανε τόν πρῶτο καιρό. Ἡ στέρηση αὐτῶν τῶν δώρων καί προπάντων ἡ ἔλλειψη θεοκοινωνίας προκάλεσε στόν ἄνθρωπο ἀπερίγραπτη δυστυχία. Ἦταν ἀδύνατο νά γεμίσει τό κενό πού μέσα του ἔνιωθε ἀπό τήν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ καί νά θεραπεύσει τήν ψυχική πληγή πού τοῦ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία. Αὐτή ἡ δυστυχία εὐτυχῶς τοῦ ἐμφυσοῦσε τή λαχτάρα νά ξανασυναντήσει Αὐτόν πού πίκρανε μέ τήν ἀνυπακοή του. Κάθε ἡμέρα, ἐντούτοις, διαπίστωνε ὅτι μόνος του ἦταν ἀδύνατο νά διορθώσει τή ζωή του. Ὁ καθένας κατανοοῦσε αὐτή τήν ἀδυναμία καί τήν ἐλπίδα του πλέον ἄρχισε νά στηρίζει μόνο στόν Θεό. Καί κάποια ἱστορική πολυσήμαντη στιγμή «ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου».

Ὁ ἀχώρητος, ἄχρονος καί αἰώνιος Κύριός μας πραγματοποιεῖ ἕνα ἅλμα σωτήριο καί εἰσέρχεται στόν κοσμικό χωροχρόνο. Ὁ Παμμέγιστος Θεός, «ὁ τέλειος καί μηδενί λειπόμενος», ὁ Ἄναρχος καί Ἀτελεύτητος κατεβαίνει στή γῆ ὄχι σάν ἁπλός ἐπισκέπτης, οὔτε, θά λέγαμε, σάν ἐξωγήινος, ἀλλά ὡς ὅμοιος μέ ἐμᾶς τούς μικρούς, τούς ἁμαρτωλούς, τούς πεπερασμένους. Γεννιέται βρέφος, τρέφεται μέ τό γάλα τῆς Παναγίας Μητέρας του, πεινάει, διψάει, κουράζεται, ἱδρώνει καί κλαίει. Αὐτός πού δέν ἀλλοιώνεται οὔτε γηράσκει, πού διαμένει στόν αἰῶνα ἔρχεται στην πολυστένακτη γῆ ἐπί Καίσαρος Αὐγούστου καί πολιτογραφεῖται στούς ληξιαρχικούς καταλόγους τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἀπογράφεται μ΄ὅλη τή ρωμαϊκή Οἰκουμένη. Καταγράφεται τό ὄνομά του, «τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα» μαζί μέ τά ὀνόματα τῶν ἀνθρώπων. «Ὁ ἀχώρητος παντί πῶς ἐχωρήθη ἐν γαστρί; Ὁ ἐν κόλποις τοῦ Πατρός πῶς ἐν ἀγκάλαις τῆς Μητρός;», ψάλλει ὁ ἐμπνευσμένος ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτός πού δέ χωρεῖ πουθενά χώρεσε στήν κοιλιά μιᾶς μικρῆς στήν ἡλικία μητέρας καί κατ΄ ἐπέκταση, δυνάμει τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Κοινωνίας, εἰσέρχεται στήν ὕπαρξη τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ἀκόμη καί τοῦ πιό μικροῦ καί ἀσήμαντου.

Ποιό ἦταν, ὅμως, το κίνητρο τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ δεύτερου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος; «Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται ἀλλ΄ἔχῃ ζωήν αἰώνιον» μᾶς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης. Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπίσης, ὑπογραμμίζουν σαφῶς ὅτι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς θείας εὐδοκίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. Χαρακτηριστικά ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης τονίζει: «οὐδέν οὕτω περισπούδαστον ὡς ἡ ἀγάπη, δι΄ἥν καί ἄνθρωπος γέγονεν καί μέχρι θανάτου ὑπήκουεν…ἀγάπης τοίνυν μηδέν ἀγόμεθα προτιμότερον….οὐδέν μεῖζον ἀγάπης».

Ἑπομένως, γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία, τή νύκτα ἐκείνη, μέ τή Γέννηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀπεκαλύφθη τό μέγα μυστήριο τῆς ἀκίβδηλης ἀγάπης, πού σηματοδότησε τήν ἀνόρθωση τοῦ ἀνθρώπου καί τή συνάντησή του μέ τόν Δημιουργό του καί τούς συνανθρώπους του. Σέ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως παρουσιάζεται ὁ Χριστός νά κρατάει μέ τό ἕνα χέρι του τό χέρι τοῦ Ἀδάμ καί μέ τό ἄλλο τῆς Εὔας, βγάζοντάς τους ἀπό τά μνήματα. Αὐτή εἶναι μιά ἐκπληκτική ἀλήθεια πού ἔχει σχέση μέ τή σάρκωση τοῦ Κυρίου. Αὐτό ἀκριβῶς ἦλθε στή γῆ νά πραγματοποιήσει. Νά μᾶς βγάλει ἀπό τά μνήματα τῶν παθῶν μας, γιατί μόνοι μας δέν μπορούσαμε. Καί ἀκόμη ἦλθε, γιά νά μᾶς δείξει τόν ἀδελφό μας καί νά μᾶς πεῖ ὅτι ἡ προσωπική χαρά καί εὐτυχία μας περνάει ἀπό τόν πλησίον μας.

Τέτοιο ἅλμα πρός τή βελτίωσή μας, πρός τόν πλησίον μας καί ἐν τέλει πρός τόν Θεό μόνο μέ τήν ἐφαρμογή τῆς καινῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης πραγματοποιεῖται. Αὐτή ἡ ἐντολή γεννήθηκε στήν ἄσημη ἀλλά φωταγωγήσασα τήν Οἰκουμένη Βηθλεέμ μαζί μέ τόν νηπιάσαντα βασιλέα τῆς Κτίσης. «Ἐντολήν καινήν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθώς ἠγάπησα ὑμᾶς..» Μέτρο καί κριτήριο τῆς ἀγάπης αὐτῆς εἶναι τό πνεῦμα τῆς θυσίας χάριν τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀληθής ἀγάπη εἶναι μία «κένωσις» χάριν τοῦ πλησίον, μία συντριβή τοῦ «ἐγώ» μας χάριν τῶν ἀδελφῶν μας. Αὐτή ἐνέπνευσε καί προσέφερε στόν κόσμο τήν ἀδιανόητη ἐκείνη «κένωσιν» τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. Γι΄αὐτό ὁ Κύριός μας «Ἑαυτόν ἐκένωσεν μορφήν δούλου λαβών καί ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος» κατά τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο καί ἔγινε «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ». Ἀφοῦ ὁ Θεός τέτοιο ἀσύλληπτο ἅλμα πραγματοποίησε, ὥστε ὁ Ἄκτιστος νά συναντᾶται μέ τό κτίσμα καί ὁ Ἄναρχος μέ τόν πεπερασμένο ἄνθρωπο, εἴμαστε καί ἐμεῖς ὑποχρεωμένοι νά ἐπιδιώξουμε νά βαδίσουμε τήν ὁδό τῆς γνήσιας ἀγάπης, γιά νά συναντηθοῦμε μέ τόν Δημιουργό, Εὐεργέτη καί Σωτῆρα μας Κύριο καί μέ τόν συνάνθρωπό μας, πού ἀποτελεῖ εἰκόνα τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2024

Εὐχέτης πρός τόν Γεννηθέντα Κύριό μας

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Πλήθος Πιστών Στους Δ΄ Χαιρετισμούς Στον Βυζαντινό Μυστρά

Το απόγευμα της Παρασκευής 12 Απριλίου 2024, πλήθος προσκυνητών, από κάθε γωνιά της Πατρίδας μας, παρακολούθησαν, σε κατανυκτικό κλίμα, την ακολουθία της Δ΄ Στάσης των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου στην καστροπολιτεία του Μυστρά.

Στην ακολουθία χοροστάτησε, ως προσκεκλημένος του σεπτού Ποιμενάρχη μας κ. Ευσταθίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων. Νωρίτερα, κατά την είσοδο των δύο Μητροπολιτών στην καστροπολιτεία του Μυστρά, τελέσθηκε δέηση στο σημείο, όπου το 1764 μ.Χ. μαρτύρησε από τους Τούρκους ο νέος Άγιος της Εκκλησίας μας, εθνοϊερομάρτυρας Ανανίας Λαμπάρδης, Μητροπολίτης Λακεδαιμονίας.

Κατά τη διάρκεια της εσπερινής λατρευτικής σύναξης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας απευθυνόμενος στους ευλαβείς προσκυνητές επισήμανε αρχικά την μοναδική κατανυκτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται κάθε χρόνο στον ιστορικό αυτό χώρο κατά τους Δ΄ Χαιρετισμούς. Στη συνέχεια ευχαρίστησε θερμά τον Σεβ. Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων για την τιμητική αποδοχή της πρόσκλησής του. Παρουσιάζοντάς τον δε στο εκκλησίασμα, ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας έκανε λόγο για έναν άξιο Ιεράρχη που διακονεί με ζήλο, πνευματικότητα και υπευθυνότητα μία ακριτική περιοχή της Πατρίδας μας με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ολοκληρώνοντας, ευχαρίστησε τα πλήθη των παρευρισκομένων προσκυνητών, που κατέκλυσαν κυριολεκτικά τον Ναό και τον περιβάλλοντα χώρο, ευχόμενος να βρίσκονται πάντα υπό την σκέπη της Παναγίας μας.

Παίρνοντας τον λόγο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής εξέφρασε ευγνώμονες ευχαριστίες προς τον σεπτό Ποιμενάρχη μας, αφενός για την πατρική αγάπη με την οποία τον περιβάλει προσφέροντάς του πνευματική στήριξη και πολύτιμες συμβουλές, αφετέρου για την ιδιαιτέρως τιμητική πρόσκληση μέσω της οποίας του δόθηκε η μοναδική ευκαιρία να χοροστατήσει στον Μητροπολιτικό Ναό του βυζαντινού Μυστρά, στον οποίο δεν μπορείς παρά να νιώθεις δέος αναλογιζόμενος τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν εντός αυτού, ενώ παράλληλα συνεχίζει να εκπέμπει πνευματικότητα και μεγαλείο συνδέοντας το Χθες με το Σήμερα. Ακολούθως, ο Σεβασμιώτατος κ. Παντελεήμων, στον μεστό νοημάτων και μελίρρυτο λόγο του, αναφέρθηκε στην Κυρία Θεοτόκο, που αποτελεί την ελπίδα, την καταφυγή, το στήριγμα και την απαντοχή των πιστών.

Την ακολουθία παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι Δήμαρχοι Σπάρτης και Καλαμάτας κύριοι Μιχάλης Βακαλόπουλος και Αθανάσιος Βασιλόπουλος αντίστοιχα, ο Διοικητής της Στρατιωτικής Φρουράς Λακωνίας ταξίαρχος Δημήτριος Αννετούδης και ο Αστυνομικός Διευθυντής Λακωνίας ταξίαρχος Βασίλειος Τσιγαρίδης.

Εις Διάκονον χειροτονία εκπαιδευτικού κατά τον εορτασμό των Τριών Ιεραρχών στον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Σπάρτης

 Με ιδιαίτερο τρόπο εορτάστηκε φέτος η μνήμη των Τριών Ιεραρχών, Προστατών της Παιδείας, στον Ενοριακό μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Σπάρτης, αφού κατά τη διάρκεια της πανηγυρικής Δισαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε και η εις Διάκονον χειροτονία του μοναχού π. Νικηφόρου Καραμπάτου, ο οποίος είναι δάσκαλος στο 3^ο Δημοτικό Σχολείο της λακωνικής πρωτεύουσας.

Ειδικότερα, αρχικά τελέσθηκε ο πανηγυρικός Όρθρος και στη συνέχεια η Δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου και με τη συμμετοχή του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Λακεδαιμονίας κ. Θεοφίλου, Βοηθού Επισκόπου της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, του Πανοσ. Αρχ. Ευσταθίου Πορφύρη, ιεροκήρυκα της τοπικής μας Εκκλησίας, και άλλων κληρικών.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, που παρακολούθησαν εκατοντάδες μαθητές και μαθήτριες όμορων σχολικών μονάδων, με τη συνοδεία των εκπαιδευτικών τους, τελέσθηκε η εις Διάκονον χειροτονία. Η ημέρα που επιλέχθηκε για την χειροτονία, ήτοι η εορτή των Τριών Ιεραρχών, είχε συμβολικό χαρακτήρα, αφού ο νέος Διάκονος είναι εκπαιδευτικός και μάλιστα οι μαθητές του, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου που υπηρετεί, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μία ιδιαίτερη τελετή και να αναφωνήσουν ‘’ΑΞΙΟΣ’’ για τον αγαπημένο τους δάσκαλο.

Στην χειροτονητήρια ομιλία του, ο π. Νικηφόρος επισήμανε αρχικά ότι νιώθει μεγάλο το βάρος της ευθύνης που επωμίζεται και προσεύχεται στον Πανάγαθο Θεό και την Παναγία μας να τον ενδυναμώσουν, ώστε να αποδειχθεί άξιος της υψηλής αποστολής του.  Ακολούθως, αναφέρθηκε στην γνωριμία του, σε ηλικία μόλις πέντε ετών, με τον μετέπειτα πνευματικό του Γέροντα, Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Λακεδαιμονίας κ. Θεόφιλο, τον οποίο ευχαρίστησε θερμά για την αγνή αγάπη στο πρόσωπό του και την ανύστακτη πνευματική καθοδήγησή του.

Στη συνέχεια ο νέος Διάκονος απηύθυνε ευγνώμονες ευχαριστίες προς τον σεπτό Ποιμενάρχη μας αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι σαν πνευματικός πατέρας αγκαλιάζει, στηρίζει και προστατεύει τα παιδιά του, ενώ παράλληλα αποτελεί μόνιμη πηγή έμπνευσης με τα θεόπνευστα κηρύγματα, το αποστολικό του έργο και την θυσιαστική αγάπη του.  

Επίσης, ευχαριστίες εξέφρασε ο π. Νικηφόρος προς τον εφημέριο του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου, Πρωτ. Κωνσταντίνο Ορφανάκο, τον ιεροκήρυκα της Ι. Μητροπόλεώς μας, Αρχ. Ευστάθιο Πορφύρη, τον Ηγούμενο της Ι.Μ. Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, Αρχ. Εφραίμ Μιλτιάδου, τον Ηγούμενο της Ι.Μ. Ιβήρων Αγίου Όρους, Αρχ. Ναθαναήλ, τους ιερείς που συμμετείχαν στη Θεία Λειτουργία, τους γονείς και τον αδελφό του, τους δασκάλους και τους καθηγητές του, τον διευθυντή του 3^ου Δημοτικού Σχολείου και τους συναδέλφους του δασκάλους, καθώς και αγαπημένα του πρόσωπα που παραβρέθηκαν στην χαρμόσυνη αυτή ημέρα.

Ολοκληρώνοντας, επικαλέστηκε την χάρη και την προστασία του Οσίου Νικηφόρου, του οποίου φέρει το όνομα, και των Τριών Ιεραρχών.

Στην προσφώνησή του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας υπογράμμισε ότι στην εποχή μας, που είναι στεγνωμένη από ιδανικά και αξίες, ο Θεός δεν αφήνει την κοινωνία απαρήγορη, αλλά εμφανίζει κατά καιρούς άξιους ανθρώπους. Ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας επισήμανε την βαθιά πίστη του νέου Διακόνου, ενώ τόνισε ότι η απόφασή του να υπηρετήσει το Ιερό Θυσιαστήριο, αν και είναι ήδη διορισμένος δάσκαλός, είναι πέρα από αξιέπαινη και ιδιαίτερα διδακτική για όσους έχουν δισταγμό να ιερωθούν. Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον δύσβατο, αλλά και ωραίο, δρόμο της ιερωσύνης, που απαιτεί αταλάντευτη πίστη, θυσιαστική αγάπη για τον συνάνθρωπο και ψυχικό σθένος. Ολοκληρώνοντας, επαίνεσε τον Θεοφιλέστατο κ. Θεόφιλο, για την πνευματική καθοδήγηση του χειροτονηθέντα, καθώς και την οικογένεια του π. Νικηφόρου, που τον στήριξε στην απόφασή του.

Μετά την χειροτονία και πριν το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ευλογήθηκαν οι άρτοι που πρόσφεραν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς των μαθητών. Ο Σεβασμιώτατος στην δευτερολογία του επαίνεσε τα παιδιά για την άψογη παρουσία τους. Επιπροσθέτως, αναφέρθηκε στους δύο κληρικούς που συμμετείχαν στην τελετή και οι οποίοι ήταν εκπαιδευτικοί, τον εφημέριο του Ναού, Πρωτ. Κωνσταντίνο Ορφανάκο, συνταξιούχο καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης, και τον Πρωτ. Λάζαρο Σκάγκο, εφημέριο Μυστρά, συνταξιούχο δάσκαλο, ο οποίος μάλιστα υπηρέτησε επί σειρά ετών το 3^ο Δημοτικό Σχολείο Σπάρτης ακόμα και από τη θέση του Διευθυντή. Ολοκληρώνοντας, ευχήθηκε οι Τρεις Ιεράρχες να φωτίζουν και να προστατεύουν τη μαθητιώσα νεολαία και τους εκπαιδευτικούς.