Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

 
1. Διδάσκαλος σοφότατος

Μὲ λαμπρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια ἑορτάζει ἡ Ἐκ­κλησία μας τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου.

Στὴν ἀποστολικὴ περικοπή, ποὺ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος, ὁ ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τὸν μαθητή του Τιμόθεο νὰ ἐμπιστευθεῖ τὸ ἔργο τῆς κατηχήσεως σὲ πιστοὺς ἀνθρώπους, «οἵτινες ἱκανοὶ ἔσον­ται καὶ ἑτέρους διδάξαι», οἱ ὁποῖοι δηλαδὴ θὰ εἶναι ἱκανοὶ νὰ μεταδώσουν μὲ ἀκρίβεια τὶς πολύτιμες ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου καὶ σὲ ἄλλες ψυχές.

Αὐτὸ τὸ ὑπεύθυνο ἔργο τῆς διδασκαλίας ἀνέλαβε ἀπὸ τότε ποὺ βαπτίστηκε χριστιανὸς ὁ νεαρὸς Δημήτριος, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ ἐργαζόταν ὡς ἀξιωματικὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ καὶ κατεῖχε τὴν ἀνώτερη διοικητικὴ θέση στὴν περιοχὴ τῆς σημερινῆς Μακεδονίας, ἀφιερώθηκε στὴ διακονία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Κάθε μέρα στὴ Θεσσαλονίκη συγκεντρώνον­ταν γύ­ρω του πλήθη ἀνθρώπων, μικρῶν καὶ μεγάλων, καὶ ἄκουγαν τὶς διδαχές του.

Πόσο γλυκὰ ἦταν τὰ λόγια ποὺ στάλαζε στὶς ψυχές τους τὸ στόμα τοῦ ἁγίου Δημητρίου! Ὁ νέος κατηχητὴς ἦταν ἑλκυστικὸς στὸ λόγο του ἀλλὰ καὶ πολὺ πειστικός. Εἶχε τὸν τρόπο νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ μεταδίδει γενναῖο καὶ ἡρωικὸ φρόνημα στοὺς μαθητές του.

Εἶναι πολὺ σπουδαῖο τὸ ἔργο τῆς κατηχήσεως μέσα στὴν Ἐκκλησία, εἰδικὰ γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους. Θεμελιώνει τὴν πίστη στὶς νεανικὲς ψυχὲς καὶ τὶς ἐνισχύει στὸ δύσκολο ἀγώνα τους ἐνάντια στοὺς πειρασμοὺς τοῦ κόσμου. Ὅσοι ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας ἂς εἶναι πρόθυμοι νὰ βοηθοῦν στὸ ἔργο αὐτό, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ κατηχητοῦ ἁγίου Δημητρίου. Καὶ ὅλοι μας, μάλιστα οἱ γονεῖς, νὰ παροτρύνουμε καὶ νὰ διευκολύνουμε τὰ παιδιὰ νὰ μετέχουν στὶς κατηχητικὲς συνάξεις, οἱ ὁποῖες πολὺ θὰ τὰ ὠφελήσουν καὶ θὰ τὰ στηρίξουν στὴ ζωή τους.

2. Στεφανηφόρος Μάρτυρας

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴ φροντίδα τῆς διδασκαλίας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τὸν μαθητή του νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἀναλάβει κόπους καὶ θυσίες κατὰ τὴν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου του: «σὺ κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ», τοῦ λέγει.

Αὐτὴ τὴ θεόπνευστη προτροπὴ τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου ἀκολούθησε καὶ ὁ πανένδοξος στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ Δημήτριος, ὁ ὁποῖος, μὲ διαταγὴ τοῦ εἰδωλολάτρη αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ, συνελήφθη τὴν ὥρα ποὺ δίδασκε καὶ φυλακίστηκε σʼ ἕνα σκοτεινὸ ὑπόγειο κελλὶ γεμάτο ἀκαθαρσίες. Ἀλλὰ καὶ μέσα ἀπὸ τὴ φυλακὴ συνέχισε νὰ ἐνισχύει τοὺς μαθητές του στὸ δρόμο τῆς χριστιανικῆς ἀθλήσεως, καὶ γιʼ αὐτὸ ὁ αὐτοκράτορας ἔστειλε στρατιῶτες - δημίους γιὰ νὰ τὸν τρυπήσουν μὲ τὶς λόγχες τους καὶ νὰ τὸν θανατώσουν.

Τὸ κτύπημα αὐτὸ μὲ τὶς λόγχες θυμίζει ἐκείνη τὴ λόγχη ποὺ «ἔνυξε τὴν πλευρὰν» τοῦ Σωτῆρος, γιʼ αὐτὸ καὶ ψάλλουμε στὸν ἅγιο Μεγαλομάρτυρα: «Χαίροις, ὁ λογχευθέντων τῶν μελῶν, τὸ μακάριον πάθος πνευματικῶς ἡμῖν ἀναζωγραφήσας τοῦ Χριστοῦ» (Δοξαστικὸ Στιχηρῶν Ἑσπερινοῦ).

Πόσο ὑπέφεραν οἱ Ἅγιοι γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ! Ἂς τὸ γνωρίζουμε κι ἐμεῖς ὅτι, ἐφόσον εἴμαστε στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, ὀφείλουμε νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὶς ἀνέσεις καὶ τὶς ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου καὶ νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε δοκιμασίες καὶ στερήσεις. Τότε θὰ βαδίζουμε πραγματικὰ στὰ ἴχνη τῶν Μαρτύρων καὶ τοῦ Κυρίου μας.

3. Ὑπέρμαχος τῆς οἰκουμένης

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ κλείνει μὲ ξε­χεί­λισμα ἀγάπης τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου, ὁ ὁποῖος δηλώνει ὅτι μὲ ὑπομονὴ ὑποφέρει ὅλα τὰ παθήματά του γιὰ χά­ρη ἐκείνων ποὺ ἐξέλεξε ὁ Θεός: «πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς», γράφει, «ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου»· γιὰ νὰ ἐπιτύχουν κι αὐτοὶ τὴ σωτηρία ποὺ μᾶς προσ­φέρει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν βρισκόμαστε σὲ κοινωνία μαζί Του· σωτηρία ποὺ συνοδεύεται μὲ αἰώνια δόξα.

Κάθε Ἅγιος φλέγεται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴ σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Προσεύχεται, ἀγωνίζεται, θυσιάζεται, καὶ ἡ ζωὴ του γίνεται πηγὴ χάριτος, ἐμπνεύσεως καὶ ἐλπίδας γιὰ τοὺς ἀνθρώπους σὲ κάθε τόπο καὶ ἐποχή. Αὐτὸ βλέπουμε καὶ στὴν περίπτωση τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ὁ ὁποῖος εἶχε πιστοὺς μαθητές, ὅπως ὁ Νέστορας καὶ ὁ Λοῦπος, ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ μαρτυρήσουν, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸν διδάσκαλό τους. Ἀλλὰ καὶ ἀναρίθμητες ἄλλες ψυχὲς ποὺ δέχθηκαν τὴν εὐεργετικὴ χάρη τῶν θαυμάτων τοῦ μυροβλύτου Ἁγίου, τὸν εὐ­γνωμονοῦν γιὰ τὴν προστασία του. ­Βιβλία ὁλόκληρα ἔχουν γραφεῖ μὲ θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου σὲ σεισμοὺς καὶ πυρκαγιές, σὲ ἐπιδρομὲς καὶ ἐπιδημίες, σὲ ἐ­­­ποχὲς πείνας καὶ στερήσεων...

Δικαίως, λοιπόν, ψάλλουμε στὸ Ἀπολυ­τίκιό του ὅτι ἀνεδείχθη «μέγας ὑπέρμαχος ἐν τοῖς κινδύνοις» γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Εἶναι καὶ τῆς πατρίδας μας προστάτης ὁ Ἅγιος, καὶ μάλιστα πολιοῦχος τῆς Θεσ­σαλονίκης μας, καὶ γι’ αὐτὸ ἂς τὸν παρακαλοῦμε νὰ πρεσβεύει καὶ γιὰ τὴ δική μας σωτηρία.

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

https://kirigmata.blogspot.com/search/label/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%CE%94%CE%97%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%CE%A4%CE%9F%CE%A5%20%CE%9C%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%92%CE%9B%CE%97%CE%A4%CE%9F%CE%A5

Οδηγίες πνευματικής ζωής από τον όσιο Εφραίμ τον Σύρο. Β΄ μερος.

          Σχετικώς με τις βιωτικές μέριμνες και τις πνευματικές προτεραιότητες που πρέπει να έχει στην ζωή του ο χριστιανός, ο Άγιος Εφραίμ μας λέει ότι μπορεί τα καθημερινά ζητήματα να μοιάζουν ως ερχόμενα σε αντίθεση με τα αιώνια και τα μέλλοντα, όμως όταν υπάρχει πίστη, τα ζητήματα αυτά είναι ξεκαθαρισμένα.
 " Ο Κύριος λέγει στο Ευαγγέλιο ότι ο άπιστος θα φανεί άπιστος και στα λίγα και στα πολλά, ενώ ο πιστός θα αναδειχθεί πιστός και στα λίγα και στα πολλά. "Έφη αυτώ ο Κύριος αυτού, ευ, δούλε αγαθέ και πιστέ, επί ολίγα ής πιστός, επί πολλών σε καταστήσω"(Ματθ 25,21). Δια της λέξεως "ολίγα" εννοεί ο Κύριος τα ζητήματα που απασχολούν τον παρόντα βίο, όπως λ.χ. τροφές, ενδύματα και όσα εν γένει αναφέρονται στην περιποίηση του σώματος. Για τα ζητήματα αυτά ο Κύριος μας διέταξε να μην μεριμνούμε , αλλά να αναθέτουμε την φροντίδα των πραγμάτων αυτών σε Εκείνον. "Μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγομεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα, πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί. Οίδε γαρ ο Πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων. Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν" (Ματθ 6,31-33). Δια της λέξεως "πολλά" εννοεί τα αγαθά, τα οποία θα δωρήσει κατά τον μέλλοντα αιώνα και τα οποία υποσχέθηκε να παραχωρήσει σε αυτούς που πιστεύουν και φροντίζουν διαρκώς και εναγωνίως για αυτά και επιζητούν όλα αυτά, γιατί σε αυτούς που ζητούν πρώτα την βασιλεία του Θεού όλα αυτά θα προστεθούν".
      Γι' αυτό ο Άγιος Εφραίμ μας συμβουλεύει να αποφεύγουμε τις πολλές μέριμνες για τα γήινα και να έχουμε την φροντίδα μας για την ψυχή και την επουράνια ζωή που μας περιμένει. "Εσύ, αγαπητέ μου, μόλις αντιληφθείς ότι ο εχθρός επιχειρεί να σε εξαπατήσει, μην υπακούσεις σε αυτόν, αλλά να πράττεις τα πάντα με μέτρο, και να εργάζεσαι με μέτρο, για να συχνάζεις τακτικά στην σύναξη(=εκκλησιασμό) και την προσευχή. Και η ευχή που γίνεται με πίστη, θα σου δίνει δύναμη και χάρη σε κάθε καλό έργο. 
     Ας αγαπούμε την αυτάρκεια και ας τρέχουμε για τα απολύτως αναγκαία και όχι για την απόλαυση. Αν επιδιώξουμε την απόλαυση και την πλεονεξία, τότε θα είναι πολύς ο κόπος, ακατάστατη η πορεία μας, η λύπη μας ανικανοποίητη και η ζωή μας πολυμέριμνος. Για ένα πράγμα μόνον υπάρχει ανάγκη, αδελφοί μου, όπως είπε ο Κύριος. Τίποτε δεν είναι ανώτερο ή τιμιώτερο από την ψυχή. Γι' αυτήν πάντοτε ας τρέχουμε και ας φροντίζουμε και αυτήν να ετοιμάζουμε και ας μην διαθέτουμε όλον μας τον χρόνο για την φροντίδα του σώματος".
http://theomitoros.blogspot.gr/2017/03/blog-post_20.html 

Οδηγίες πνευματικής ζωής από τον όσιο Εφραίμ τον Σύρο. Α΄ μερος

του Αρχιμ. Κυρίλλου Κεφαλοπούλου

Εφημερίου Ι.Ν. Αγ. Μάρκου Ευγενικού Κάτω Πατησίων

Ο μεγάλος αυτός άγιος της Εκκλησίας μας δεν είναι ευρύτερα γνωστός, αν και κατά παράδοξο τρόπο είναι πολύ οικείος στους χριστιανούς, ιδίως την περίοδο της Μεγ. Τεσσαρακοστής που συνεχώς λέμε την ακόλουθη προσευχή:"Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δώς.
Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισέ μοι τω σω δούλω.
Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου·
ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν".
       Η πολύ γνωστή ευχή των ακολουθιών της Μεγ. Τεσσαρακοστής είναι του Αγίου Εφραίμ, κάτι που πολλοί χριστιανοί δεν γνωρίζουν. Για την ζωή και την δράση του διαθέτουμε λίγα ασφαλή στοιχεία. Ο Άγιος Εφραίμ, σύγχρονος του Μεγ. Βασιλείου και των άλλων μεγάλων Πατέρων του 4ου αι., γεννήθηκε από σύρους χριστιανούς περί το 306 μ.Χ. στην Νισίβη της Μεσοποταμίας. Αναπτύχθηκε πνευματικά στο περιβάλλον του επισκόπου Νισίβεως Ιακώβου, του ασκητικού αυτού ιεράρχου.
      Ο Εφραίμ από νωρίς ανέλαβε ποιμαντική δράση στα πλαίσια της κατηχήσεως. Αφιερώθηκε στο ποιμαντικό και διδακτικό έργο της Εκκλησίας ζώντας παράλληλα ασκητική ζωή. Χειροτονήθηκε διάκονος και όταν αργότερα του προτάθηκε να γίνει επίσκοπος αυτός αρνήθηκε, προτιμώντας να παραμείνει απερίσπαστος στο διδακτικό του έργο, γενόμενος πρότυπο εναρέτου μορφωμένου χριστιανού, ποιμένος και ασκητού, αφιερωμένου στις αρετές της πτωχείας, παρθενίας, εγκρατείας, ταπεινοφροσύνης, αλλά και με πλούσιο διδακτικό και ποιμαντικό έργο. Όταν οι Πέρσες το 363 κατέλαβαν την Νισίβη, πολλοί χριστιανοί, μαζί και ο όσιος Εφραίμ, κατέφυγαν στην Έδεσσα της Συρίας. Εκεί ο Εφραίμ συνέχισε το έργο του, ιδρύοντας μάλιστα μία νέα κατηχητική και θεολογική σχολή.
       Ο όσιος Εφραίμ αποτελεί δεσπόζουσα μορφή της συριακής Εκκλησίας, θεμελιωτής της συριακής εκκλησιαστικής γραμματείας, της ερμηνευτικής-εξηγητικής, προέβαλε τον ασκητικό βίο θεολογικά, πολέμησε τους αιρετικούς, τους ειδωλολάτρες και τους γνωστικούς, και ανεδείχθηκε ως ένας από τους μεγάλους χριστιανούς ποιητές, καθώς συνέθεσε πλήθος χριστιανικών ύμνων σε απλή στα συριακά, σε απλή και λαϊκή γλώσσα, κατανοητή από τους συμπατριώτες του. Ως χαρισματικός ποιμένας των συροφώνων χριστιανών και για την κατήχησή τους συνέγραψε κείμενα ερμηνευτικά και εποικοδομητικά, ποιητικά και διδακτικά, ύμνους και ψαλμούς. Έγραψε μεγάλο αριθμό έργων, ομιλίες και ύμνους. Αλλά και ως ασκητής ο Εφραίμ ασχολήθηκε με τον πνευματικό αγώνα του πιστού για τελείωση. Ο λόγος του είναι προτρεπτικός, διδακτικός και περιγραφικός των αρετών του πιστού, και χαρακτηρίζεται σε κάποια σημεία ως βαθιά νηπτικός και φιλοκαλικός. Με τα έργα του ο όσιος Εφραίμ προσκαλεί τους χριστιανούς σε άσκηση και πνευματικό αγώνα.
Από νωρίς τα έργα του εκτιμήθηκαν και άρχισαν οι μεταφράσεις τους από τα συριακά σε άλλες γλώσσες, ελληνικά, λατινικά, αρμενικά, κοπτικά, αιθιοπικά, σλαβικά, και προσφάτως και σε σύγχρονες ευρωπαϊκές γλώσσες (γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά). Ιδιαιτέρως από τους ελληνοφώνους ορθοδόξους αγαπήθηκαν τα ασκητικά του κείμενα, που περιέχουν ωφέλιμα και πνευματικά κεφάλαια για την χριστιανική ζωή.
Κοιμήθηκε το 373. Για τον μεγάλο αυτόν ασκητή και όσιο της Εκκλησίας μας εγκωμιαστικούς λόγους συνέγραψαν οι Ιωάννης ο Χρυσόστομος και Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός.   Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 28 Ιανουαρίου ενώ και η Δυτική Εκκλησία τον αναγνωρίζει και τον τιμά ως άγιο.
Ας εξετάσουμε λοιπόν μερικές πνευματικές συμβουλές του Αγίου Εφραίμ για την χριστιανική μας ζωή. Συνήθως οι άνθρωποι φροντίζουν περισσότερο για την διατροφή τους και την περιποίηση του σώματος και λιγότερο ή και καθόλου για την ψυχή. Ο Άγιος Εφραίμ μας συμβουλεύει για την αξία της πνευματικής τροφής της ψυχής: "όταν το σώμα πεινά και απαιτεί τροφή, ας σκεπτόμαστε ότι και η ψυχή έχει την ίδια ανάγκη. Όπως ακριβώς το σώμα, αν δεν λάβει τροφή, δεν μπορεί να ζήσει, έτσι και η ψυχή, αν δεν λάβει πνευματική σοφία, είναι νεκρή. Γι' αυτό έλεγε ο Κύριος ότι "ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνον με άρτο (Ματθ 4,4). Εσύ, λοιπόν, ως καλός διαχειριστής, δώσε τα φαγητά της ψυχής στην ψυχή και τα φαγητά του σώματος στο σώμα. Μην αφήσεις την ψυχή να νεκρωθεί, αλλά να την θρέψεις με θεϊκά λόγια, με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, με αναγνώσματα από την Αγία Γραφή, με νηστείες, με αγρυπνίες, με προσευχές, με δάκρυα, με την ελπίδα και την σκέψη των μελλοντικών αγαθών".

.http://theomitoros.blogspot.gr/2017/03/blog-post_20.html