Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επανασταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επανασταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27 Απριλίου, 2025

Ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα.


Στις 27 Οκτ 1826, ὁλοκληρώνεται ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα Βοιωτίας, μὲ μεγαλειώδη Ἑλληνικὴ νίκη.

Ἡ μάχη ἀνήκει στοὺς στρατηγικοὺς ἐλιγμοὺς τοῦ Καραϊσκάκη στὰ νότα τοῦ Κιουταχῆ, ὁποῖος πολιορκοῦσε τὴν Ἀθήνα.

Η ΠΡΟΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΝ.ΡΟΥΜΕΛΗ 1826-1827

(…) Ὅταν τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1826, τὸ ἡρωικό Μεσολόγγι ἔπεσε στὰ χέρια τοῦ Κιουταχὴ, ἀκολούθησε ἡ τρομακτικὴ ἐρήμωση ὁλόκληρης τῆς Ρούμελης. Οἱ κάτοικοι, ὅσοι γλύτωσαν τὸ μαχαίρι τῶν τούρκων, ἀποκαμωμένοι, πεινασμένοι καὶ ἀπογοητευμένοι προτίμησαν τὴν «προστασία» καὶ τὴν ἀμνηστεία ποὺ τοὺς ὑποσχέθηκε ὁ παμπόνηρος Κιουταχὴς. Δυστυχῶς δὲν ἔλειψαν κι ἐκεῖνοι ἀνάμεσά τους καὶ κάποιοι προσκυνημένοι καπεταναῖοι ποὺ μὴ ἔχοντες ἰδιαίτερο λόγο νὰ θυσιάσουν τὰ συμφέροντά τους γιὰ κάτι ἀβέβαιο, διέσπειραν τὸ πνεῦμα τῆς ἡττοπάθειας καὶ τοῦ ραγιαδισμοῦ καὶ συνεργάστηκαν μὲ τὸν Κιουταχὴ.

Μέσα σ’ αὐτή τὴν πνιγηρὴ ἀτμόσφαιρα τῆς φοβίας καὶ τῆς τρομοκρατίας, ἕνας μόνο δὲν δείλιασε. Ὁ Καραϊσκάκης!

Τρέχει στὸ Ναύπλιο καὶ ζητεῖ νὰ τοῦ δώσουν στρατὸ. Οἱ ἀντίπαλοί του ποὺ τόσο τὸν κατέτρεξαν, δὲν τολμοῦν πιὰ νὰ τὸν ταπεινώσουν. Ἡ κυβέρνηση βλέπει ὅτι εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ σώσῃ τὴν πατρίδα ἀπό τὴν καταστροφὴ. Γι’ αὐτό, ὕστερα ἀπό πρόταση τοῦ Ζαῒμη στὶς ἀρχές Ἰουλίου 1826, τὸν ἀνακηρύσσει ἀρχιστράτηγο…

Ἑλληνικὸ ἡμερολόγιο

Στὴ Δόμβραινα στὸ Δίστομο ἡ δόξα σου θὰ μείνει
κι ἡ νίκη τῆς Ἀράχοβας χορὸς κλεφτῶν θὰ γίνει…


https://filonoi.gr/2014/10/27/xl-h-maxh-sthn-dombraina/

21 Μαρτίου, 2022

Παλαιών Πατρών Γερμανός, Ενα «Ψυχογράφημα» της Προσωπικότητάς του 200 Χρόνια Μετά.

Αρχιμ. Ιάκωβος Κανάκης, Πρωτοσύγκελλος Ι.Μ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως
*Ομιλία που πραγματοποιήθηκε στις 24 Ιουλίου 2021 στον «Πύργο του Πλαπούτα», στο ιστορικό Παλούμπα Γορτυνίας
Η χρονιά που διανύουμε αποτελεί μια αφορμή για έρευνα, περισυλλογή και αναβαπτισμό στα ιδεώδη της Επανάστασης του 1821. Με το έργο που αναλάβαμε οι εισηγητές είδαμε, πλησιάσαμε περισσότερο τους ήρωες αυτούς, τις εμβληματικές προσωπικότητες, που μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια, τότε που προβάλλονταν μέσω των σχολικών βιβλίων και εγχειριδίων οι άθλοι τους. Οι ήρωες αυτοί είναι πιο επίκαιροι από ποτέ στις μέρες μας. Λαμπρό παράδειγμα ανάμεσα σε αυτούς είναι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός.
Αυτό το ιερό πρόσωπο θα ήθελα με συντομία να σας παρουσιάσω. Θεωρώ για αυτό το έργο τον εαυτό μου πολύ μικρό και δεν είναι αυτό μια έκφραση ταπεινοσχημίας. Είναι όντως πολύ μεγάλος. Τον προσέγγισα με σεβασμό και αγαθή διάθεση. Να πούμε προλογικά ότι πριν λίγο καιρό στο πατρικό του σπίτι στην Δημητσάνα ( είναι πλέον μουσείο) του πήγαμε, μετά το μνημόσυνο που τελέσαμε για αυτόν, ένα αντίγραφο του λαβάρου που σήκωσε ο ίδιος. Ήταν μια στιγμή άκρως συγκινητική, όταν μέσα στην οικία του, κλήρος, επίσημοι και λαός ψάλλαμε «τη υπερμάχω» και στην συνέχεια τον εθνικό μας ύμνο. 200 χρόνια μετά, εκπληρώσαμε ένα χρέος, ήταν ένας οφειλόμενος φόρος τιμής στην μνήμη του και στο έργο του, στους αγώνες του. Μνημόσυνο ας θεωρηθεί και η σημερινή μας σύναξη. Μέσα από την έρευνα θα προσπαθήσω να τον διαζωγραφίσω ενώπιόν σας. Να περιγράψω με συντομία την προσωπικότητά του. Στόχος μας είναι να μείνουν ζωντανές στον νου και στην καρδιά μας αληθινές εντυπώσεις από τον σπουδαίο αυτό ήρωα.
Δεν θα κουράσω με πολλά βιογραφικά στοιχεία, παρά μόνο με τα αναγκαία και βασικά, άλλωστε μπορεί άμεσα και εύκολα να τα βρει κάποιος αρκετά από αυτά μέσω των μηχανών αναζήτησης στο διαδίκτυο. Θα μιλήσω για στοιχεία και γεγονότα που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του, την δράση του και προσφορά του, και τα οποία διαμορφώνουν και την δική μας γνώμη για αυτόν. Να πω εκ προοιμίου ότι είναι από τα πρόσωπα εκείνα, τα οποία έχουν δεχθεί ακραία και αυστηρότατη κριτική, θετική και αρνητική. Ορισμένοι βιογράφοι του μιλούν αρκετά αιχμηρά για το πρόσωπό του και το έργο του.
Ο Γεώργιος Γκόζιας γεννήθηκε στην Δημητσάνα την 25ην Μαρτίου 1771, ήταν μάλιστα Μεγάλη Παρασκευή. Χρυσοχόος και κτηματίας ήταν ο πατέρας του ο Ιωάννης, γεγονός που σημαίνει ότι είχε την δυνατότητα να ζει και να διατρέφει την πολυμελή οικογένειά του. Τέσσερα κορίτσια είχε και έναν ακόμα γιό, ονόματι Σέργιον τον οποίο βρίσκουμε στην Τεργέστη για ανώτερες σπουδές. Ένα περιστατικό από την νηπιακή ηλικία του Γεωργίου, το οποίο αναφέρουν οι βιογράφοι του, δεν μπορούμε να παραλείψουμε. Ενώ ήταν νήπιο και κοιμόταν στην αυλή της πατρικής του οικίας, συνέθλιψε με το χέρι του ένα φίδι που απειλούσε την ζωή του. Αυτό θεωρήθηκε «σημείο», σήμαινε δηλαδή ότι κάτι μεγάλο θα γινόταν αυτό το παιδί. Τα πρώτα γράμματα τα λαμβάνει στο περίφημο και φημισμένο σχολείο της Δημητσάνας. Ωστόσο, πηγές αναφέρουν ότι την δεκαετία 1771- 1781 η σχολή αυτή έκλεισε, οπότε πιθανόν ο Γεώργιος να μαθήτευσε κοντά σε κάποιον μοναχό ή λόγιο. Από αυτό γίνεται φανερό, μεταξύ άλλων, ότι δεν έχουμε πάντα παιδεία «εν τω κρυπτώ», αλλά οι Οθωμανοί έδιναν κατά καιρούς ευκαιρίες εκπαίδευσης στους υπόδουλους Έλληνες και άλλες φορές πάλι αφαιρούσαν αυτά τα προνόμια. Άλλοι βιογράφοι του αναφέρουν ότι είχε διδάσκαλο τον σχολάρχη Αγάπιο Λεονάρδο μια μεγάλη μορφή που διεύθυνε και την Σχολή της Σμύρνης. Πάντως, πρέπει να είχε ικανότητα και έφεση στα γράμματα ο Γεώργιος γι’ αυτό και μετά της ηλικία των είκοσι ετών μετέβη στο Άργος, όπου έγινε γραμματέας του εκεί Μητροπολίτη Ιακώβου, κατά τον Καμπούρογλου, ο οποίος είχε καταγωγή από την Δημητσάνα. Εκεί επίσης θα χειροτονηθεί διάκονος και θα λάβει το όνομα Γερμανός, τηρώντας την παράδοση το μοναχικό όνομα να έχει το ίδιο αρχικό γράμμα, με το βαπτιστικό όνομα.
Μάλλον μετά την κοίμηση του Μητροπολίτου Ιακώβου, πηγαίνει στην Σμύρνη, όπου βρίσκεται ο μετέπειτα άγιος της Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Ε΄. Είναι συμπατριώτης του Γερμανού και δεικνύει γι αυτόν ιδιαίτερη μέριμνα. Η πνευματική σχέση και φιλία τους διατηρήθηκε διαχρονικά. Θα τον ακολουθήσει ακόμα και στην εξορία του στο Άγιο Όρος. Την εποχή αυτή καταρτίστηκε μια ομάδα λογίων με επικεφαλής έναν γέροντα και σοφό μητροπολίτη τον Κυζίκου Ιωακείμ. Στην ομάδα αυτή βρισκόταν και ο Γερμανός. Είμαστε στα 1804 όπου ο Γερμανός αναγνωρίζεται ως ο πλέον έμπιστος κοντά στον Ιωακείμ, γίνεται δε πρωτοσύγκελλός του. Στην συνέχεια το 1806 γίνεται μητροπολίτης και αναλαμβάνει τον αρχιερατικό θώκο ως Παλαιών Πατρών σε ηλικία μόλις 36 ετών. Αυτό δεν συμβαίνει συχνά. Δηλαδή το να αναλάβει τόσο νέος την διαποίμανση κάποιας Μητροπόλεως. Για να χειροτονηθεί κάποιος μητροπολίτης σε αυτήν την ηλικία έχει ειδικά χαρίσματα. Και πράγματι ο Γερμανός μπορεί να χαρακτηριστεί ως « παιδαριογέρων», παιδί στην ηλικία, γέροντας όμως στην κρίση και την εμπειρία. Και τι μέρα γίνεται η χειροτονία του; 25 Μαρτίου! Μια καινούργια «γέννηση» δηλαδή. Μια αναγέννηση καλύτερα. Αυτή η ημερομηνία χαράχθηκε στην καρδιά του και έμελε να χαρακτηρίσει για πάντα την ζωή του και λίγο αργότερα, το 1821.
Στα έτη της αρχιερατείας του μπόρεσε και αγαπήθηκε πολύ από το ποίμνιό του. Από την ώρα που τον υποδέχθηκαν και στην συνέχεια απολαμβάνει τον σεβασμό όλων. Προσπαθεί και κάνει αυτά τα δύσκολα: “Ποιμαίνει υπόδουλο λαό και αντιμετωπίζει βάρβαρο κατακτητή”.[1] Πατάει συνεχώς σε ένα τεντωμένο σχοινί κατά την αρχιερατική του πορεία. Οι Τούρκοι τον φοβούνται και ότι τους ζητάει του το παρέχουν. Οι χριστιανοί βρίσκουν στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που εμπιστεύονται και τους παρέχει ασφάλεια όταν υπάρχει ανάγκη. Επίσης, έχει το χάρισμα της επικοινωνίας. Κατά τον Γούδα: « Ὁ Γερμανός τάχιστα κατέστη εἰς Πάτρας τό κέντρον τῆς τε πολιτικῆς καί τῆς ἠθικῆς βαρύτητας συμπάσης της Πελοποννήσου…».[2]

Ο Γερμανός «ανοίγει τα φτερά του» στην Κωνσταντινούπολη
Το οικογενειακό του περιβάλλον φαίνεται να ήταν καλό, αλλά το γενικότερο της εποχή του, όχι. Έχουμε συχνές θηριωδίες των κατακτητών, οι οποίες ασφαλώς τραυμάτιζαν ψυχικά τους έλληνες, πόσο μάλλον τα μικρά παιδιά. Είναι αδύνατο να μην δημιουργήθηκαν δυσμενείς εντυπώσεις στην ψυχή του νεαρού Γεωργίου. Είναι συγκυρίες και συναισθήματα, αυτά της παιδικής μας ηλικίας, ανεξίτηλα στο χρόνο, θετικά ή αρνητικά, τα οποία μας ακολουθούν σχεδόν πάντα. Τα παιδιά που μεγάλωσαν στην Τουρκοκρατία ένιωσαν το φόβο και την ανασφάλεια. Να ένα πρώτο στοιχείο που είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε για την προσωπικότητά του.
Ένα ακόμα σημείο της προσωπικότητάς του είναι η στάση πού κράτησε όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη από το Άγιο Όρος, όταν εκεί βρέθηκε δεδιωγμένος ο συντοπίτης του και ευεργέτης του Άγιος Γρηγόριος ο Ε΄. Δεν θέλησε να ζητήσει στην βασιλεύουσα βοήθεια από συνοδικούς ιεράρχες του Θρόνου, οι οποίοι είχαν συντελέσει στην εκδίωξη του αγίου Γρηγορίου. Προτίμησε να παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον σε παιδιά πλουσίων οικογενειών προκειμένου να βιοπορίζεται, παρά να τοποθετηθεί κάπου από την Εκκλησιαστική αρχή. Ενώ θα μπορούσε να λάβει με τις γνωριμίες που είχε κάποια θέση στο Πατριαρχείο, προτιμά τον δύσκολο δρόμο, υπερασπιζόμενος τα πιστεύω και την συνείδησή του. Μια ακόμα «πινελιά» λοιπόν αυτή στην σκιαγράφηση του χαρακτήρα του.
Ένα στοιχείο σχετικό με την εκλογή του είναι συναφές με το προηγούμενο. Δηλαδή η εκλογή του στην θέση του Επισκόπου και Μητροπολίτου ήταν ένας καρπός της πνευματικότητάς του και των αρετών του. Δεν βρέθηκε τυχαία στην θέση αυτή και αυτό αποδείχθηκε μετέπειτα από την ποιμαντορία του. Οι χριστιανοί της Μητροπόλεώς του τον βλέπουν με άπειρο σεβασμό. Είναι κοντά τους, δεν είναι απόμακρος. Σε φιλικό περιβάλλον αρέσκεται και σε αστεία. Γίνεται ευχάριστος. Είναι ιδιαίτερα επικοινωνιακός, έχει χάρισμα σε αυτό, γεγονός που θα τον οδηγήσει να αναλάβει σπουδαίες διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό, όταν η προσπάθεια για επανάσταση θα το απαιτήσει. Επίσης, είναι μορφωμένος και γλωσσομαθής και αυτό ειδικά για την εποχή του δεν ήταν δεδομένο. Είναι ακόμα γέννημα του λαού, πονάει τον λαό που δοκιμάζεται και έχει υποσχεθεί πρώτα στον Θεό, αλλά και στην συνείδησή του ότι θα τον προστατεύσει και θα τον υπερασπιστεί μέχρι θανάτου.
Αποτελεί ένα μεγάλο έρεισμα για το λαό, και αυτό τον κάνει σεβαστό στους Τούρκους. Οι Τούρκοι τον φοβούνται. Όταν συμβαίνουν δύσκολες καταστάσεις εναντίον των Ελλήνων δεν διστάζει να τις καταγγέλλει στις Τουρκικές αρχές και συχνά διαμαρτύρεται έντονα. Υποστήριξαν βέβαια κάποιοι, ότι είχε φιλία με την Βελή- πασά γι’ αυτό και κατέστη ο ισχυρότερος Μητροπολίτης του Μοριά. Υπάρχει όμως οργανωμένη προσπάθεια συκοφαντίας εναντίον του. Τέτοιες θέσεις για το πρόσωπό του ακούστηκαν πολλές, όπως και τα σχετικά με την μεταβαλλόμενη σχέση του με τον Παπαφλέσσα. Πάντως, πάντοτε οι χειρισμοί του είναι λεπτοί και διακριτικοί. Γνωρίζει καλά ότι ένας λανθασμένος χειρισμός μπορεί να οδηγήσει στην σφαγή πολλούς αθώους και δυστυχώς τέτοια λάθη έγιναν.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο της προσωπικότητας του Γερμανού είναι η φιλοπατρία του. Είναι χαρακτηριστικό των Ελλήνων, αλλά και των Αρκάδων ειδικότερα, ενώ απομακρύνονται από τον τόπο τους για μια καλύτερη ζωή, να μην ξεχνούν την πατρίδα τους και μάλιστα επιθυμούν, όπου και αν βρεθούν, το σώμα τους να αναπαυθεί στην γενέτειρά τους. Στην πατρίδα του την Δημητσάνα προσέφερε πολλά. Το 1811, λίγα χρόνια πριν την Επανάσταση, την επισκέφθηκε προκειμένου να ιερουργήσει στην Εκκλησία της γειτονιάς του, στο Άγιο Γεώργιο της Πλάτσας. Τότε προσέφερε ένα επάργυρο Ευαγγέλιο και άλλα ιερά σκεύη και άμφια. Είναι επίσης σημαντικό να πούμε για την συνάντηση του Γερμανού με τον δάσκαλό του Αγάπιο και το ακόλουθο περιστατικό. Ο Κανδηλώρος διέσωσε ότι όταν ο Γερμανός ενθρονίστηκε στην Πάτρα, έστειλε ένα μεγάλο φορτίο με ζάχαρη και καφέ στον διδάσκαλό του Αγάπιο στην Δημητσάνα. Ο Αγάπιος όμως επέστρεψε με τον ίδιο αγωγιάτη το φορτίο στον Γερμανό, μεταφέροντάς του, ότι ο τόπος δεν χρειάζεται αυτά τα αγαθά, αλλά το ύδωρ, το μέγιστο των αγαθών. Πιο συγκεκριμένα του ζήτησε την κατασκευή υδραγωγείου. Ο Παλαιών Πατρών ανταποκρίθηκε στο αίτημά του και αυτό το πολύτιμο δώρο για την Δημητσάνα πού μερίμνησε να παρέχεται, υπάρχει μέχρι και σήμερα στην ιστορική πολίχνη. Το χαρακτηριστικό όμως, πού και πάλι δεικνύει τον χαρακτήρα του είναι αυτό που είπε στον Αγάπιο όταν συναντήθηκαν το 1811 μετά την κατασκευή του υδραγωγείου. Με σεβασμό αλλά και με κάποιο παράπονο για την επιστροφή του καφέ είπε ο Γερμανός προς τον δάσκαλο του, ότι έστειλε τέτοια μεγάλη ποσότητα, γιατί ευχόταν να ζήσει πολλά χρόνια και θα τον ξόδευε. Ο Αγάπιος τότε χαριτολογώντας του είπε ότι θα τον έβαζε στην φάλαγγα αν δεν έκανε την κατασκευή μιας γέφυρας και το έργο για το νερό προκειμένου να χορτάσουν οι Δημητσανίτες. Είναι γνωστή και υπαρκτή και σήμερα η βρύση αυτή μέσα στην Δημητσάνα με την επωνυμία «η βρύση του Δεσπότη».
Όμως και για την πνευματική εξέλιξη και πρόοδο της γενέτειράς του μερίμνησε. Το 1816 ανακηρύσσεται δια πατριαρχικού γράμματος του Κυρίλλου του ΣΤ΄ έφορος της Σχολής της Δημητσάνας. Χαρακτηρίζεται ως «στυλοβάτης» της περίφημης αυτής Σχολής. Μεριμνά για την κτηριακή συντήρηση, αλλά κυρίως για την εύρυθμη λειτουργία της, για τους δασκάλους και το προσωπικό. Το μέγιστο της προσφοράς αυτής της ιστορικής κωμόπολης, της Δημητσάνας, είναι η «παραγωγή» διδασκάλων και λογίων, οι οποίοι μετά την εκπαίδευσή τους πήγαιναν, με την σειρά τους, σε άλλα μέρη και δημιουργούσαν καινούργιες εστίες παιδείας και πολιτισμού.
Ας δούμε όμως τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, με βάση πραγματικά γεγονότα, ως προς την συμπεριφορά του έναντι των άλλων κληρικών. Είναι συνεργάσιμος και ενωτικός. Προσπαθεί για την συμφιλίωση στην πάντοτε γεμάτη εντάσεις επαναστατική περίοδο και όχι μόνο. Μαζί με τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε΄ και τον Τριπολιτσάς Δανιήλ, τους συντοπίτες του, αποτελούν μια τριάδα που οργανώνει όλη την Επανάσταση. Είναι ως γνωστόν μέλος της Φιλικής Εταιρίας και μυεί και άλλους σε αυτήν. Στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην προϊσταμένη του αρχή δηλαδή, είναι υπάκουος και πρόθυμος και έχει την απόλυτη εμπιστοσύνη του Πατριάρχου. Είναι πολλές οι ειδικές αποστολές που του αναθέτει ο Πατριάρχης Κύριλλος ο ΣΤ΄ προκειμένου να διεκπεραιώσει και το κάνει με αυτοθυσία, διάκριση και επιτυχώς.
Το τέλος του
Δεν μπορώ για το τέλος αυτού του μεγάλου Ιεράρχου να κάνω κάτι άλλο παρά να διαβάσω το πώς το περιγράφει ο Φωτάκος. Έχει υπάρξει για περίπου ενάμισι χρόνο στην Ιταλία, επιστρέφει στην Ελλάδα μέσω Κέρκυρας, Ζακύνθου και τον εντοπίζουμε στην Γαστούνη και στο Ναύπλιο τον Αύγουστο του 1824. Αφού κάνει κινήσεις συμφιλιώσεως μεταξύ των πλευρών που βρίσκονται σε διχόνοια, καταδιώκεται ο ίδιος και διαπομπεύεται ως συνεργάτης των στασιαστών. Καταλήγει δε στην μονή της Χρυσοποδαρίτισσας. Εκεί θα τον συλλάβει ο Νικολέτος (Ιωάννης Κωλλέτης) με το στρατιωτικό του σώμα. Τον έδεσαν και τον οδήγησαν στο Δροβολοβό. Σημειώνει λοιπόν ο Φωτάκος: «…καθ’ ὁδόν ἀνάγκαζαν τόν ἀρχιερέα νά παρακολουθῇ αὐτούς πεζός ἐν καιρῶ χειμῶνος, πάγων καί χιόνων καί ἐξέθεσαν αὐτόν ἀπανθρώπως εἰς ἀνηκούστους ταλαιπωρίας καί βασάνους, διότι οἱ στρατιῶται ἐβίαζαν αὐτόν νά βαδίζῃ εἰς γῆν λασπώδη ἕνεκα τῶν πολλῶν βροχῶν καί μή δυνάμενος ἀγανάκτησε καί σταθείς εἰς τό μέσον τοῦ δρόμου ἔβγαλε τό καλυμμαύχι του καί ὑψώσας τάς χεῖρας εἰς τόν οὐρανόν ἐπεκαλέσθη τήν Θείαν βοήθειαν διά νά τόν λυτρώσῃ ἀπό τάς χεῖρας τοῦ μοχθηροῦ καί ἀσεβοῦς Νικολέτου. Οἱ δέ στρατιῶται βλέποντες τόν ἀρχιερέα τοιουτοτρόπως βασανιζόμενον καί ἀγανακτοῦντα ἐζήτουν ἀπό αὐτόν συγχώρησιν καί ἕνας ἕνας ἐξ αὐτῶν ἐπλησίαζε καί ἠσπάζετο τήν δεξιάν του, αὐτός δέ εὐλόγει καί ηὔχετο αὐτούς, λέγων συνάμα, ὅτι αὐτοί δέν πταίουν διά ταῦτα, διότι εἶναι ἄλλων ὄργανα. Ὅταν δέ ὁ ἀρχιερεύς ἔλεγεν εἰς τούς στρατιώτας τήν εὐχήν τῆς συγχωρήσεως, ὁ Νικολέτος ἐχλεύαζεν αὐτόν καί πρός περισσοτέραν ὕβριν καί καταφρόνησιν ἔβγαλε ἀέρας κάτωθεν…».[3]
Μετά την περιπέτεια αυτή, ο Παλαιών Πατρών το 1826 βρέθηκε στο Ναύπλιο και στο Άργος, ενώ έλαβε μέρος και στην Γ΄ Εθνική Συνέλευση στην Επίδαυρο. Στις 30 Μαῒου 1826 θα αφήσει την τελευταία του πνοή και την επομένη στις 31 θα γίνει η ταφή του με λαμπρότητα. Είχε μεγάλους εχθρούς ο φλογερός ιεράρχης, αφού προσπάθησαν κάποιοι και η κηδεία του να μην πραγματοποιηθεί, όπως του άξιζε στον Μητροπολιτικό ναό του Ναυπλίου, όπου όμως τελικά έγινε. Κατά την ανακομιδή του λειψάνου του, οι συγγενείς και συμπατριώτες του δήλωσαν την επιθυμία να τον μεταφέρουν στην πατρίδα του την Δημητσάνα. Σήμερα βρίσκονται τα οστά του στον χώρο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Δημητσάνας.

Το πνευματικό έργο του Ιεράρχου

Πέρα από την σημαντική προσφορά στην προετοιμασία της Επανάστασης, και το γενικότερο πνευματικό του έργο είναι σημαντικό. Μετά τον θάνατό του, βρέθηκαν κείμενα και σχέδια κειμένων, μέσω των οποίων έδινε λύσεις σε θέματα σχέσεων μεταξύ κληρικών, αλλά και σε σχέση κληρικών και ποιμνίου. Σημαντικά είναι τα Απομνημονεύματά του, εκ των οποίων πολλά στοιχεία συλλέξαμε και πολλά μαθαίνουμε από αυτά για πρόσωπα και καταστάσεις. Τα κείμενα αυτά δεν είναι «διατριβές», δηλαδή καθαρά επιστημονικά έργα, φανερώνουν όμως έναν λόγιο, πεπαιδευμένο και φωτισμένο κληρικό. Στα κείμενά του επίσης μπορούμε να εστιάσουμε στο ότι υποστηρίζει την αρετή ως μέγιστο πράγμα, και μάλιστα μιλά για τέσσερις αρετές, που όταν υπάρχουν κοσμούν τον άνθρωπο. Είναι η φρόνηση, η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη και η ανδρεία.
Συμπληρώνοντας τα παραπάνω θα πούμε τι έχει πει γι’ αυτόν ο Pouqueville,: Φαίνεται ότι τον περιβάλλει με ιδιαίτερο σεβασμό και θαυμασμό. Αναφέρει ότι ο Γερμανός ομοιάζει με τον Σωκράτη. Είναι μορφωμένος, κατέχει το βάθος των επιστημών, ομιλεί με γνώση και γλυκύτητα. Τον αποκαλεί μύστη των Αγίων Γραφών, γνώστη της γαλλικής φιλολογίας, προικισμένο με ευφράδεια, δι’ ενθέρμου φαντασίας, βαθειάς πίστεως, που μπορούσε να μετακινήσει ακόμα και όρη.[4] Κλείνω λέγοντας, ότι ενώ δεν είναι ο Γερμανός στις επίσημες δέλτους των αγίων της Εκκλησίας μας, είναι στην συνείδηση των ελλήνων, όλων μας, ένα πρόσωπο ιερό, που βοήθησε τα μέγιστα για την ελευθερία της χώρας μας, του οφείλουμε πολλά και φυσικά οφείλουμε το παράδειγμα του, όπως και πολλών άλλων ηρώων να στοχαζόμαστε συχνά πυκνά στην ζωή μας και ιδιαίτερα στις μέρες μας. Είναι μάρτυρας γιατί έδωσε μαρτυρία ανθρώπου πιστού, τιμίου, θυσιαζόμενου, που νοιάζεται για το «εμείς» και όχι για το «εγώ».
[1] Γερμανού Μητροπολίτου Παλ. Πατρών, Απομνημονεύματα, Ιωάννας Γιανναροπούλου -Τάσου Γριτσοπούλου, Αθήναι 1975, σελ. xxxvi
[2] Α.Γούδα, Βίοι, Α΄100.
[3] Φ. Χρυσανθακοπούλου – Φωτάκου, Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β΄, Αθήναι 1974, σσ. 5-6.
[4] Pouqueville, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, μεταφρ. Ζ.Δ. Ζυγούρα, τ. Β΄, εν Αθήναις 1980, σ.167.
https://www.pemptousia.gr/2021/07/paleon-patron-germanos-ena-psichografima-tis-prosopikotitas-tou-200-chronia-meta/#2

09 Μαρτίου, 2022

ΟΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Η Α.Ε. Ο   ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΑΛ.ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ 

Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ.
 
Συνεχίστηκε την Καθαρά Δευτέρα 7 Μαρτίου, με την 5η διαδικτυακή συνάντηση, η σειρά παρουσιάσεων, με γενικό τίτλο «Η ιστορία της Μικράς Ασίας», που πραγματοποιείται κάθε Δευτέρα, στο πλαίσιο των Εκπαιδευτικών Σεμιναρίων του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».Η συνάντηση είχε θέμα «Τουρκοκρατία – Η δύναμη των Μικρασιατών και η συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 1821». Τη σειρά επιμελείται η Αρχοντία Παπαδοπούλου, Ιστορικός, Φιλόλογος, Πρόεδρος της Ενώσεως Μαγνησίας Μικράς Ασίας.Το Σεμινάριο είναι ανοιχτό σε όλους και η παρακολούθηση του γίνεται μόνο διαδικτυακά, μέσα από το κανάλι του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» στο YouTube.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 

Ο 19ος αιώνας είναι σημαντικότατος για τα ευρωπαϊκά πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Η Ευρώπη απαρτίζονταν από πολυεθνικά απολυταρχικά κράτη, που είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με την οθωμανική αυτοκρατορία, που ήταν κι αυτή ένα μεγάλο πολυεθνικό κράτος. Όμως βρίσκονταν απέναντι της και προσπαθούσαν να υπάρχει μία λυκοφιλία, για να απομυζούν από τον σουλτάνο, τα οικονομικά προνόμια που ήθελαν για τα δικά τους κράτη.

Τον αιώνα αυτόν, παρατηρείται η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των λαών που καταπιέζονταν από τα μεγάλα αυτά κράτη και να αντιλαμβάνονται ότι κάθε λαός έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Το 1815, οι δυνάμεις Αγγλία, Ρωσία, Αυστρία, Πρωσία και Γαλλία, δημιουργούν την Ιερά Συμμαχία, που έστελνε δικά της συμμαχικά στρατεύματα, για να καταστείλουν τις διάφορες κοινωνικές επαναστάσεις και αναταραχές που ήταν σε εξέλιξη.

Στον μικρασιατικό χώρο, κάτω από το πέλμα του φοβερού δυνάστη, οι Έλληνες προσπαθούν να ξεπεράσουν τα πνευματικά και εκπαιδευτικά όρια της εποχής, και να πρωτοτυπήσουν με την ίδρυση μεγάλων σχολείων και σχολών, σε ολόκληρη την Μικρά Ασία. Τα σχολεία ιδρύθηκαν με την συναίνεση και συμπαράσταση της Εκκλησίας, από πλούσιους έμπορους και αστούς, που τα εξόπλισαν με τα, τελευταίου τύπου, εποπτικά μέσα και όργανα.

Εκτός από τα εκπαιδευτήρια, έχουμε και μία άλλη τομή στην τουρκοκρατία, που είναι τα τυπογραφεία και οι βιβλιοθήκες, από έναν υποτελή λαό, που τα τολμούσε μέσα στην καρδιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και αυτό καταδεικνύει, μαζί με τα σχολεία, ότι οι Έλληνες προετοίμαζαν τα παιδιά τους και τους νέους, για να γίνουν ελεύθεροι και φιλελεύθεροι πολίτες.

Εν πολλοίς, η επανάσταση του 1821, προετοιμάστηκε στην Μικρά Ασία και η Φιλική Εταιρεία, είχε πολλά μέλη που δρούσαν σε αυτήν, όπως στον Πόντο, στην Πισιδία, την Καππαδοκία και αλλού. Γιατί υπήρχε ισχυρό οικονομικό υπόβαθρο, ακμαία πνευματική ζωή, και ήταν ασίγαστη η επιθυμία για εθνική απελευθέρωση. Ο Πόντιος Αλέξανδρος Υψηλάντης άνοιξε την αυλαία της επανάστασης και ο αδερφός του Δημήτριος θα την κλείσει το 1829, με την τελευταία μάχη του αγώνα, στην Πέτρα Βοιωτίας.

Όταν άρχισε η επανάσταση στην Πελοπόννησο, άρχισαν και τα φοβερότατα αντίποινα, στους μικρασιατικούς ανυπεράσπιστους πληθυσμούς. Απαγχονίζεται ο Εθνάρχης Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, ρημάχτηκε όλη η βασιλεύουσα, σφαγιάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι, καταστράφηκαν ναοί, σπίτια, σχολεία, καταστήματα. Συνελήφθησαν και σφαγιάστηκαν Επίσκοποι, Ιερείς, Μοναχοί, Διδάσκαλοι και όποιος ήταν Έλληνας, πλούσιος ή φτωχός, ακόμα και διερχόμενοι Έλληνες έμποροι από την Κωνσταντινούπολη.

Τα αντίποινα ξεσήκωσαν ένα κύμα αναταραχής στη Ρωσία, ο Τσάρος εξαγριώθηκε και έστειλε στρατεύματα στα σύνορα με την Τουρκία και απειλήθηκε πόλεμος. Ενώ η Ιερά Συμμαχία, ήθελε να στείλει συμμαχικά στρατεύματα για να διαλύσουν την ελληνική επανάσταση. Την επανάσταση έσωσε ο Ιωάννης Καποδίστριας, όταν έπεισε τον Τσάρο να δηλώσει ουδετερότητα και αυτό αναχαίτισε τα υπόλοιπα απολυταρχικά κράτη και διασώθηκε ο αγώνας.

Οι Τούρκοι, κάθε φορά που υπήρχε μία επιτυχία της ελληνικής επανάστασης, έκαναν αντίποινα και σε μία πόλη της μικρασιατικής περιοχής, οδηγώντας τους Μικρασιάτες στην επαναστατημένη Ελλάδα.Τα δίκαια του ελληνικού αγώνα, δεν θα ήταν γνωστά αν δεν υπήρχαν μερικοί άτυποι πρεσβευτές, όπως οι πολιτικοί Φαναριώτες που υπερασπίζονταν τους Έλληνες, οι οποίοι στις διαμεσολαβήσεις τους με τους δυτικούς και τον σουλτάνο, τους ενημέρωναν για τα ελληνικά θέματα. Ακόμη Μικρασιάτες πρεσβευτές ήταν στις παραδουνάβιες περιοχές οι Φαναριώτες βοεβόδες, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο Αδαμάντιος Κοραής.

Όσοι Έλληνες έφυγαν από την Μικρά Ασία για να κατέβουν στην επανάσταση, δημεύτηκαν οι κινητές και ακίνητες περιουσίες τους, σφαγιάστηκαν οι συγγενείς τους ή πωλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα. Εκτός από τους στρατιώτες που ήρθαν και πολέμησαν, υπήρχαν και άλλοι που βοήθησαν στον πολιτικό στίβο. Πολλοί Μικρασιάτες πήραν αριστεία, χρυσά, αργυρά και χάλκινα μετάλλια του αγώνα, κι επειδή πολλοί συμμετείχαν στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου για το Σύνταγμα, για την κίνηση τους αυτή και την πίστη στην πατρίδα, πήραν και άλλα μετάλλια.

‘Όταν έγινε η απελευθέρωση, οι Έλληνες αγωνιστές, μεταξύ αυτών και οι Μικρασιάτες, παραγκωνίστηκαν από την βαυαροκρατία. Δημιούργησαν κοινότητες για να μπορέσουν να ζητήσουν τα δίκαια τους και να ζήσουν όλοι μαζί. Πολλοί Μικρασιάτες επέστρεψαν απογοητευμένοι στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, με κίνδυνο της ζωής τους, και η οθωμανική αυτοκρατορία τους δέχτηκε, γιατί αυτοί θα ανασύσταιναν την οικονομική της δύναμη.

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/i-mikrasiates-stin-epanastasi-tou-1821/

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Η Επανάσταση του '21 ήταν γεγονός που σήμανε συναγερμό σε όλους τους Έλληνες όχι μόνο της κυρίως Ελλάδας, αλλά και σε αυτούς που συγκροτούν το Μείζονα Ελληνισμό. Ευθύς μετά το σάλπισμα του ξεσηκωμού του Γένους, ακολούθησαν συνταρακτικά γεγονότα στις πόλεις της Μικρασίας όπου κατοικούσαν Έλληνες. Σε χιλιάδες ανέρχονται τα θύματα των σφαγών, των εξανδραποδισμών και των δηώσεων, ενώ μία τουλάχιστον ελληνική πόλη 35.000 κατοίκων, οι Κυδωνιές (Αϊβαλί), πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τις τουρκικές ορδές.

29 Σεπτεμβρίου, 2021

Η Θεολογία της Εθνικής Απελευθερώσεως στο Επος του 1821 – Άρθρο του Βασιλείου Κουδούνη

Η επαναστατική κινητοποίηση των Ελλήνων το 1821 υπήρξε γεγονός διεθνών διαστάσεων. Το πεδίο της στρατιωτικής και πολιτικής δράσης εξαπλώθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία έως τον Ατλαντικό και από τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες έως την Αίγυπτο. Ισχυρό φιλελληνικό ενδιαφέρον εκδηλώθηκε και στην αμερικανική ήπειρο. Στις ΗΠΑ ιδιωτικοί φορείς δραστηριοποιήθηκαν για την ενίσχυση του Αγώνα. Επίσης, η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα διεθνώς(Ιανουάριος του 1822) που αναγνώρισε το δίκαιο της ελληνικής επανάστασης δια θερμής επιστολής του προέδρου Jean Pierre Boyer προς τον Αδαμάντιο Κοραή και τους συνεργάτες του στο Παρίσι.

Η εποποιία του 1821 διαφοροποιείται ουσιαστικά από άλλες επαναστάσεις της εποχής. Η αμερικανική απέβλεπε στην απoδέσμευση από την αποικιοκρατική εξάρτηση. Η γαλλική είχε χαρακτήρα κοινωνικό, ταξικό και οικονομικό, ενώ ήταν έντονη η αντιεκκλησιαστική διάσταση. Στον αντίποδα, η ελληνική είχε εθνικοαπελευθερωτικό σκοπό και διακρινόταν από μία θρησκευτικότητα και ευρεία συμμετοχή του ορθόδοξου κλήρου και των ιερών Μονών.

Οι επαναστάτες εμφορούνταν από ελληνική εθνική συνείδηση και ισχυρό χριστιανικό φρόνημα. Η ελληνορθόδοξη πνευματικότητα διαπνέει το ιδεολογικό υπόβαθρο των τριών κορυφαίων πατέρων της ελευθερίας, του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Ρήγα και του Μακρυγιάννη. Τα έγγραφα της περιόδου, ο λόγος και οι πράξεις διασαλπίζουν την ελληνοχριστιανική εθνική ταυτότητα των πρωταγωνιστών, των επισήμων και των ασήμων, ήτοι σύμπαντος του ελληνικού λαού. Ο Ρήγας Φεραίος στο έργο του «Δημοκρατική Κατήχησις» απαντάει στην ερώτηση «τι είναι ελευθερία;»: «Το ευμορφώτερον δώρον του Θεού, αλλά πρέπει να έχει τις καθαράν καρδίαν δια να ευφραίνηται τας ευεργεσίας και χάριτας της ελευθερίας αυτής». Στο ίδιο έργο προσδιορίζει και τα καθήκοντα του κοινωνικού ανθρώπου, μεταξύ των οποίων και ο σεβασμός στον Θεό, η φιλοπατρία και η φιλαλληλία: «Τις ο επίλογος των καθολικών καθηκόντων του εν κοινωνία ανθρώπου; Φοβού τον Θεόν, δούλευε την Πατρίδα σου, αγάπα τον πλησίον σου ως τον ίδιον εαυτόν σου. Ευλαβού τον δυστυχή, τίμα τους γέροντας, θαυμάζου τας χάριτας, απόδιδε θυσίαν των επιστημών και τεχνών. Θρήνει δε τον ένοχον αδελφόν σου, φυλαττόμενος μάλιστα από την παραμικράν προς αυτόν καταφρόνησιν». Χαρακτηριστική είναι και η δήλωση της Φιλικής Εταιρείας που διατυπώνεται σε πρώιμο έγγραφό της: «Η Εταιρεία συνίσταται από καθ’ αυτό Γραικούς φιλοπάτριδας και ονομάζεται Εταιρεία των Φιλικών. Ο σκοπός αυτών είναι η καλλιτέρευσις του ιδίου έθνους και αν ο Θεός το συγχωρήση(το επιτρέψει) η ελευθερία των»[1].

Η θεολογία της εθνικής απελευθερώσεως, με άλλα λόγια, αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα του εγχειρήματος και είναι διάχυτη στις πηγές της περιόδου. Παραθέτω ενδεικτικά δύο κείμενα από την πληθώρα των επίσημων και ιδιωτικών εγγράφων που πολυτρόπως συνυφαίνοντας τη θεολογική με την επαναστατική γλώσσα εξακτινώνουν την πεποίθηση ότι ο Αγώνας ήταν έργο του Θείας Πρόνοιας και του ελληνικού λαού.
.

Α. Στην πρώτη διακήρυξη[2] η πολιτική εξουσία οριστικά και με σαφήνεια καταργεί την ανομοιομορφία και την πολυχρωμία που χαρακτήριζαν τις επαναστατικές σημαίες. Ο τίμιος Σταυρός κυριάρχησε ως το μοναδικό σύμβολο στη σημαία τού κατά ξηράν και κατά θάλασσαν στρατού και του Έθνους. Όλοι οι αξιωματούχοι, πολιτικοί και στρατιωτικοί, όφειλαν να φέρουν επί της κεφαλής το εθνόσημο. Περαιτέρω, το ιερό αυτό σύμβολο με την εικόνα του Χριστού αποτέλεσε «τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος», το ανώτατο διάσημο του Ελληνικού Κράτους, που απονέμεται από το 1833 σε εξέχουσες προσωπικότητες.

Β. Στο δεύτερο έγγραφο[3] η προσωρινή εκτελεστική εξουσία απευθύνει νουθεσίες και προτροπές στους αγωνιζόμενους Έλληνες. Έχουν προηγηθεί λίγο νωρίτερα σημαντικές επιτυχίες στο πεδίο της στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Τη νύχτα της 6ης προς την 7η Ιουνίου 1822 ο Κ. Κανάρης και ο Ανδρ. Πιπίνος με ομάδα συναγωνιστών πυρπόλησαν ολοσχερώς τη ναυαρχίδα του οθωμανικού στόλου στη Χίο, ενώ προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στην υποναυαρχίδα, ένα γιγάντιο δίκροτο, που τέθηκε εκτός επιχειρήσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην επιχείρηση αυτή φονεύτηκαν 2000 περίπου Τούρκοι μαζί με τον διοικητή τους Καρά Αλή. Λίγες μέρες αργότερα, στις 17 Ιουνίου, παραδόθηκε και το Ναύπλιο. Η Προσωρινή Διοίκηση παροτρύνει τους Έλληνες να μη λησμονούν μέσα στην εύλογη ευφορία τους ότι οι νίκες οφείλονται πρωτίστως στον «Παντοδύναμον προστάτην του δικαίου». Τονίζει, ακόμη, ότι η ταπεινότητα και η σεμνότητα πρέπει να συνοδεύουν τον ενθουσιασμό τους. Η ελευθερία θα κατακτηθεί με τη θεία αρωγή περισσότερο και λιγότερο με την ανδρεία στο πεδίο της μάχης επισημαίνει. Έπειτα, αναγνωρίζει και εγκωμιάζει τους μάρτυρες, κληρικούς και λαϊκούς, μεταξύ των οποίων και τον «άγιο Πατριάρχη» Γρηγόριο Ε΄, που θυσιάστηκαν στον βωμό της εθνικής ανεξαρτησίας. Εν κατακλείδι, υπογραμμίζει ότι ο Θεός, για να συνεχίσει «να ευλογεί» τον Αγώνα, «|παραγγέλλει» το θάρρος να συνοδεύεται από την ταπεινοφροσύνη, τη φιλανθρωπία, την ομόνοια, τη φιλευσπλαχνία προς τους ηττημένους και τη δικαιοσύνη.
Στις μέρες μας επιχειρείται συστηματικά η αποδόμηση της ιστορίας, της γλώσσας και εν γένει της εθνικής μας ταυτότητας. Στο πλαίσιο αυτό προωθείται και η διαστρέβλωση των γεγονότων της επανάστασης του 1821. Η αμφισβήτηση της ελληνοχριστιανικής συνείδησης των αγωνιστών προγόνων μας έχει λάβει ευρεία έκταση. Η ψυχική υποδούλωση στις επιταγές της προϊούσης παγκοσμιοποίησης, οι ιδεοληψίες, οι προκαταλήψεις, οι κομματικές σκοπιμότητες, η αποσιώπηση και η παραχάραξη των αυθεντικών πηγών διακρίνουν την προσπάθεια των σύγχρονων ιστορικών αναθεωρητών. Όμως είναι άδικο να παραβλέπονται ή να παραποιούνται τα ποικίλα έγγραφα στα οποία οι προπάτορές μας κατέγραψαν τα γεγονότα, κατέθεσαν τον σκοπό του Αγώνα, εξέφρασαν τις ελπίδες τους, τους φόβους, τις αγωνίες τους αλλά και τη βεβαιότητα για την ευόδωση του εγχειρήματος, αφού «ο Θεός υπέγραψε την ελευθερία της Ελλάδος και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του». Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για προκλητική πλαστογράφηση της ιστορίας και προδοσία της αλήθειας.

[1] Από κείμενο της Φιλικής στα κρατικά αρχεία της Ρουμανίας, που δημοσιεύτηκε στα Ντοκουμέντα για την ιστορία της Ρουμανίας, τ. Δ΄.

[2]«Μονόφυλλα του Αγώνος. Προκηρύξεις- Θεσπίσματα- Διατάγματα 1821-1827», Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα 2012. Eυρίσκονται στην Εκκλησιαστική Βιβλιοθήκη της Ι.Μ. Μον/σίας και Σπάρτης.

[3] Οικονόμου Ηλία, «Ο Θεός και το 1821», Αθήνα 2018.

Βασίλειος Κουδούνης
Φιλόλογος, Επιμελητής Εκκλησιαστικής Βιβλιοθήκης Ι.Μ.Μ.Σ

20 Φεβρουαρίου, 2021

Η Ναυμαχία των Πατρών: Ο Ανδρέας Μιαούλης απέναντι στους Τούρκους

 
Από Armyvoice News -20 Φεβρουαρίου, 2021
ΣΧΟΛΙΟ ΑΠ
ΤΟΤΕ  Ο  ΜΙΑΟΥΛΗΣ  ΝΙΚΗΣΕ  ΤΟΥΣ  ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;; ΕΠΡΕΠΕ  Ο ΣΤΟΛΟΣ ΜΑΣ  ΝΑ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ  ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ  ΤΟΥΡΚΙΚΟ -ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΠΛΟΙΟ ΓΙΑ  ΝΑ  ΔΕΙΞΕΙ  ΟΤΙ  ΔΕΝ  ΠΡΕΠΕΙ  ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΝΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ. ΣΤΗΝ  ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ  ΘΑ  ΜΕΙΝΕΙ Η ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ  ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ  ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ  ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ  ΠΟΥ ΤΗΣ   ΔΟΘΗΚΕ  ,ΤΟ ΝΑ  ΕΚΔΙΔΕΙ  NAVTEX  ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟ! ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ  ΜΟΝΟ   ΣΤΗΝ 80ΧΡΟΝΗ ΓΙΑΓΙΑ  ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ;; ΤΙ  ΦΟΒΑΤΑΙ ;; ΤΙ  ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ  ΤΟΥΣ  ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΜΑΣ  ΝΑ  ΕΝΕΡΓΗΣΟΥΝ ΛΟΓΙΚΑ;;

Η Ναυμαχία των Πατρών: Ο Ανδρέας Μιαούλης απέναντι στους Τούρκους παρατάσσει τον ελληνικό Στόλο και τους τρέπει σε φυγή

Γράφει ο Παναγιώτης Γέροντας

Ο σουλτάνος, βλέποντας ότι τα περισσότερα φρούρια της Πελοποννήσου έχουν πέσει στα χέρια του εχθρού αποφάσισε ότι ο Οθωμανικός Στόλος έπρεπε πλέον να δράσει με αποφασιστικότητα για να σώσει τα τελευταία φρούρια, τα οποία κατείχαν ακόμη οι Οθωμανοί, δηλαδή το Ναύπλιο, τη Μεθώνη, την Κορώνη και την Πάτρα.
Ο στόλος αυτός, μετά από προετοιμασίες, εξέπλευσε από τα Δαρδανέλλια (Ιανουάριος 1822) με ναύαρχο τον Πεπέ Αλή. Σκοπός του ήταν ο ανεφοδιασμός των φρουρίων και η εκεί απόβαση στρατευμάτων.
Τα οθωμανικά πλοία ήταν 70 και μερικά από αυτά ήταν από την Αίγυπτο, την Αλγερία και την Τύνιδα με αρχηγό τον Ισμαήλ-Γιβραλτάρ· μετέφεραν 4.000 στρατιώτες.
Αφού ο Ισμαήλ-Γιβραλτάρ εφοδίασε το φρούριο της Μεθώνης, στη συνέχεια κινήθηκε εναντίον του φρουρίου του Νεοκάστρου-Ναυαρίνου, το οποίο απέτυχε να ανακαταλάβει. Στη συνέχεια, λόγω κακοκαιρίας, κατέπλευσε στην Πάτρα, όπου και αποβίβασε 20 πεδινά πυροβόλα.
Ο Ελληνικός Στόλος, αποτελούμενος από 27 υδραίικα πλοία υπό τον Ανδρέα Μιαούλη, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Τομπάζη, από 20 σπετσιώτικα υπό τον Γκίκα Τσούπη και από 16 ψαριανά υπό τον Νικόλαο Αποστόλη, αμέσως κίνησε για να συναντήσει τον εχθρικό στόλο στην Πάτρα.
Αποτέλεσμα αυτής της τόλμης ήταν η Ναυμαχία των Πατρών, ο πρώτος πραγματικός εκ παρατάξεως αγώνας μεταξύ του Ελληνικού Στόλου και του Οθωμανικού, η οποία διεξήχθη αποκλειστικά με το πυροβολικό.Η Ναυμαχία των Πατρών: Ο Ανδρέας Μιαούλης απέναντι στους Τούρκους

Οι Οθωμανοί αιφνιδιάστηκαν, καθώς δεν περίμεναν πως οι Έλληνες θα έκαναν επίθεση με τα μικρά τους πλοία, με τέτοια κακοκαιρία. Η ναυμαχία κράτησε πέντε ώρες.
Έλαμψε η ιδιοφυία του Μιαούλη, καθώς οι ναυτικοί ελιγμοί των Ελλήνων ήταν αυτοί που τρομοκράτησαν τους Οθωμανούς και τους ανάγκασαν να καταφύγουν στη βρετανοκρατούμενη Ζάκυνθο.
Αν και οι δύο στόλοι είχαν υποστεί σημαντικές ζημιές, εντούτοις ο Οθωμανικός ήταν αυτός που έχασε πλήρως το ηθικό του. Όπως είχε εκμεταλλευθεί τη νύχτα για να αγκυροβολήσει στη Ζάκυνθο, πάλι τη νύχτα εκμεταλλεύθηκε για να φύγει από εκεί, αφού ο Ελληνικός Στόλος είχε αγκυροβολήσει στο Κατάκωλο προς επιτήρησή του.
Πολλοί αγωνιστές έλαμψαν σε αυτήν τη ναυμαχία, όπως οι Γεώργιος Σαχτούρης, Αναστάσιος Τσαμαδός, Αντώνης Κριεζής, Μανώλης Τομπάζης, Γκίκας Τσούπης και Νικόλαος Αποστόλης.
Η Ναυμαχία της Πατρών, στην οποία έλαμψε το άστρο του Ανδρέα Μιαούλη, υπήρξε γεγονός μεγάλης σημασίας για τον κατά θάλασσα αγώνα των Ελλήνων, παρά τις μικρές οθωμανικές απώλειες. Ήταν η πρώτη φορά που ελληνικά πλοία αντιμετώπισαν κατά παράταξη τον στόλο του σουλτάνου, χωρίς να χρησιμοποιήσουν πυρπολικά.

Ο ιστορικός της Ελληνικής Επανάστασης Σπυρίδων Τρικούπης αναγράφει:

"...Μέχρι τούδε ο ελληνικός, οσάκις απήντα τόν εχθρικόν παρεφύλαττε μάλλον τά κινήματά του ή εφώρμα, προσπαθών νά τόν βλάψη διά μόνων τών πυρπολικών· αλλ’ ο νέος ναύαρχος, ο μεγαλότολμος Μιαούλης, ήλλαξε τόν τρόπον τού πολεμείν, έδωκε τό σημείον τής εκ συστάδην μάχης, καί πρώτος, άν καί ο επικρατών αντίπλους άνεμος έγεινε σφοδρότερος, ώρμησεν εις τό μέσον δύο φρεγατών εκπλήξας καί αυτόν τόν εχθρόν διά τής τόσης τόλμης.
Κατόπιν ήλθαν εις τό μέσον ο Μανώλης Τομπάζης, ο Σαχτούρης, ο Αντώνης Κριεζής, ο Γκίκας Τσούπας, ο ναύαρχος τών Ψαρών, ο Κωνσταντίνος Κοτσιάς, ο Κοσμάς καί ο Λάμπρος, καί έφεραν άνω κάτω όλον τόν εχθρικόν στόλον.
Πέντε περίπου ώρας διήρκεσεν η ναυμαχία τών Πατρών επικρατούσης σχεδόν τρικυμίας. Τρείς Έλληνες εσκοτώθησαν, δέκα επληγώθησαν, καί τά ελληνικά πλοία μεγάλως εβλάφθησαν.
Άδηλος η ζημία τού εχθρικού στόλου, αλλ’ ο τρόμος του κατάδηλος· διότι, αφ’ ού διεχωρίσθησαν οι στόλοι περί τήν εσπέραν, κατέφυγεν ούτος ως εις άσυλον εις τόν φιλικόν του λιμένα τής Ζακύνθου τόσον ατάκτως, ώστε δύο πλοία του έπεσαν τήν νύκτα εις τά ρηχά πρός τό λοιμοκαθαρτήριον· εκινδύνευσαν δέ νά πάθωσι καί τά λοιπά υπό τών φίλων χειρότερα παρ’ όσα έπαθαν υπό τών εχθρών, διότι τά ευρεθέντα εν τώ λιμένι τής Ζακύνθου πολεμικά αγγλικά καί αυστριακά τόσον εφοβήθησαν μήπως τά ατάκτως εισπλέοντα υπό τό σκότος πέσωσιν επ’ αυτά, ώστε τά εκανονοβόλησαν τήν νύκτα ως εχθρικά. Τόσον δέ τά τουρκικά εφοβούντο τά παραφυλάττοντα έξωθεν τού λιμένος ελληνικά, ώστε έτοιμα ήσαν νά κανονοβολήσωσιν εν τή απελπισία των τήν πόλιν άν εξελαύνοντο. Αφ’ ού ο ελληνικός στόλος περιέπλευσε δύο ημέρας έξωθεν τής Ζακύνθου κατέπλευσεν εις τό Κατάκωλον πρός ύδρευσιν."

21 Αυγούστου, 2018

Εκκλησία της Ελλάδος: Πρόγραμμα Συνοδικών Εκδηλώσεων για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση.

ΤΟ ΑΘΕΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΕΙ ΑΡΑΓΕ  ΚΑΠΟΙΑ  ΕΚΔΗΛΩΣΗ Η΄ΜΗΠΩΣ ΕΠΕΙΔΗ Η ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ ΤΟΥ 1821 ΕΧΕΙ ΧΡΩΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΞΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ;
 
https://vimasaronikou.wordpress.com/2018/08/06


ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στη Συνεδρία της 8ης μηνός Ιουνίου 2018, αποφάσισε να κοινοποιήσει στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και τις Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος το Πρόγραμμα των Συνοδικών και Περιφερειακών Εκδηλώσεων, καθώς και της διοργανώσεως των Διαγωνισμών και των Καλλιτεχνικών εορτίων Παρουσιάσεων νεολαίας, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως διακοσίων (200) ετών από της Ελληνικής Επαναστάσεως, οι οποίες θα λάβουν χώρα κατά το έτος 2021.
α) Το Πρόγραμμα των Συνοδικών και Περιφερειακών Εκδηλώσεων για τα διακόσια (200) χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση (1821 – 2021) έχει ως εξής:

Παρασκευή 1η Ιανουαρίου 2021: Έναρξη των Εορτασμών.
Ανάγνωση Εγκυκλίου της Ιεράς Συνόδου σε όλους τους Ιερούς Ναούς.
Τηλεοπτικό Μήνυμα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου προς τον λαό με έμφαση στην σημασία της Επετείου.

Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2021:
Συνοδική Εκδήλωση: Μετάβαση του Αρχιεπισκόπου και των Μελών της Δ.Ι.Σ. στο Ναύπλιον και στην Επίδαυρο.
Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ναυπλίου.

Μνημόσυνο εις μνήμην του πρώτου Κυβερνήτου της Ελλάδος Ιωάννου Καποδίστρια και των μελών της Α’ εν Επιδαύρω Εθνικής Συνελεύσεως.
Πανηγυρική Ανάγνωση της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας υπό της Α’ Εθνικής Συνελεύσεως (Επίδαυρος 1.1.1822).

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.ekklisiaonline.gr/nea/ekklisia-tis-ellados-programma-synodikon-ekdiloseon-gia-ta-200-chronia-apo-tin-elliniki-epanastasi/

11 Αυγούστου, 2018

Τό Κεφαλόβρυσο τοῦ Μάρκου – 8 πρός 9 Αὐγούστου 1823


Εἶναι μεσάνυχτα τῆς 8ης πρός 9ης Αὐγούστου, πρίν ἀκριβῶς ἀπό 194 χρόνια! 350 ἔνοπλοι ἐπαναστάτες Σουλιῶτες, ἀνάμεσά τους καί λίγες δεκάδες Εὐρυτάνες, ξεγλιστροῦν σάν τίς σκιές ἀνάμεσα ἀπό τά δασύφυλλα πλατάνια καί ἀθόρυβα ἀναπτύσσονται γύρω ἀπό τό πολυπληθές στρατόπεδο 5000 ἀνδρῶν πού μέ διοικητή τόν Τζελαλεδίν-μπέη ἔχουν ἐγκατασταθεῖ στό Κεφαλόβρυσο. Οἱ 5000 μισθοφόροι αρβανίτες ὑπό τόν Τζελαλεδίν, ἀποτελοῦν τή δυναμική ἐμπροσθοφυλακή μιᾶς τεράστιας στρατιᾶς πού συνέκλινε ἀπό διαφορετικές κατευθύνσεις στό Καρπενήσι καί ἀποτελούταν ἐπίσης: ἀπό τό ἀσκέρι τοῦ Μουσταῆ πασᾶ τῆς Σκόνδρας καθώς καί ἀπό αὐτό τοῦ Ἄγου Βασιάρη, συνολικῆς δυναμικότητας περίπου 15.000 στρατιωτῶν (ἄλλες ἱστορικές πηγές κάνουν λόγο γιά 12.000). Ὅλοι τοῦτοι ἔχουν κατακλύσει ἀπό ἄκρη σέ ἄκρη τήν πόλη πού μυρίζει θάνατο καί τρομοκρατία. Ἐπικεφαλῆς τῶν ἐπαναστατῶν πού ἐπιχειροῦν τόν αἰφνιδιασμό στό Κεφαλόβρυσο εἶναι ὁ Σουλιώτης ὁπλαρχηγός Μάρκος Μπότσαρης. Ὅλοι, μέ ἐντολή τοῦ ἀρχηγοῦ, φοροῦν δεμένες μαντῆλες στά κεφάλια, ἔχουν ἀνοιχτές τίς πουκαμίσες καί ἀνασκουμπωμένα τά μανίκια τους. Εἶναι «τό σημάδι» τῆς ἀναμεταξύ τους ἀναγνώρισης γιά νά μήν ὑπάρξει σύγχυση κατά τήν ἐπίθεση καί τοῦτο διότι στό ἐχθρικό στρατόπεδο ἡ συντριπτική πλειοψηφία ἀποτελεῖται ἀπό καθεστωτικούς ἀρβανίτες (στρατευμένους στήν ὑπηρεσία τῆς ὀθωμανικῆς ἐξουσίας) πού ὅμως καί αὐτοί φοροῦν φουστανέλες καί μιλοῦν τήν ἴδια διάλεκτο –τήν ἀρβανίτικη- μέ τούς ἐπαναστάτες Σουλιῶτες τοῦ Μπότσαρη. Ὁ πανέξυπνος Μάρκος τά ἔχει ὅμως ὅλα ὑπολογίσει…

Βρισκόμαστε στά 1823. Ἡ ἐπανάσταση ἔχει ξεκινήσει πρίν ἀπό δυό χρόνια. Μεσούσης ὅμως αὐτῆς, ἔχει ξεσπάσει καί ὁ γνωστός ἐμφύλιος στήν πλευρά τῶν ἐξεγερμένων. Οἱ ἔριδες, ἡ διχόνοια, οἱ συγκρούσεις, δίνουν καί παίρνουν. Σχεδόν ὅλοι οἱ καπεταναῖοι μέ τά ἔνοπλα ἐπαναστατικά σώματά τους ἐντάσσονται σέ ἀντίπαλες παρατάξεις, ἐμπλεκόμενοι, δυστυχῶς καί αὐτοί, στήν ἀδυσώπητη κόντρα τῶν διάφορων προνομιούχων «τζακιῶν» καί τῶν πολιτικῶν φατριῶν. Μία κόντρα τήν ὁποία τρέφει ἡ ἀκόρεστη δίψα γιά ἐξουσία καί ἐπιβολή, μέ τήν παράλληλη ὑποδαύλιση βέβαια καί τοῦ ξένου παράγοντα. Οἱ συνέπειες εἶναι ὀλέθριες γιά τόν ἀγώνα (ἀλλά δέν εἶναι τῆς παρούσης νά τό ἀναλύσουμε διεξοδικά). Εἶναι σημαντικό, πάντως, νά κατανοηθεῖ πώς ἡ περίοδος αὐτή ἔχει ὀξύνει τίς ἀντιθέσεις καί τίς ἔχθρες ἀνάμεσα στούς ὁπλαρχηγούς τῆς ἐπανάστασης. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἡ Ὀθωμανική ἐξουσία ἐκμεταλλευόμενη τά γεγονότα θεωρεῖ κατάλληλη τή συγκυρία γιά νά ἐπιχειρήσει μία μεγάλου εὔρους ἀντεπίθεση ὥστε νά τσακίσει μιά καί καλή το ἐπαναστατικό κίνημα. Το τεράστιο ἐκστρατευτικό σῶμα πού ἀναφέραμε στήν ἀρχή τοῦ κειμένου μας, ἐντάσσεται σέ αὐτό τό γενικό σχεδιασμό. Πρωταρχικός στόχος εἶναι ἡ κατάπνιξη τῆς ἐξέγερσης στά ἀδάμαστα Ἄγραφα, σέ ὅλη τή Ρούμελη καί κατόπιν στό Μοριά. Κατ’ ἐντολή τοῦ Σουλτάνου, ὁ Μουσταής πασάς κατηφορίζει, ἀπό τήν Σκόνδρα τῆς Βόρειας Ἀλβανίας, πιάνει Τρίκαλα καί στή συνέχεια διατρέχει τήν Εὐρυτανική γῆ, μέσω Ἀγράφων, πυρπολώντας, λεηλατώντας καί σφάζοντας. Τίς πολεμικές ἐπιχειρήσεις τοῦ Μουσταῆ πασᾶ στήν περιοχή, ἐνισχύουν καί πολυπληθῆ στρατεύματα τοῦ Σούλτζια Κόρτζια καί τοῦ Ἄγου Βασιάρη. Οι μισθοφορικές ἀρβανίτικες ὀρδές, ἀποτελούμενες ἀπό χιλιάδες Σκοδριανούς, γκέκηδες, μιδρίτες καί ἄλλους, ἐξαπολύονται ἐναντίον τῶν Στορνάρη καί Καραϊσκάκη, ἁρματολῶν Ἀσπροποτάμου καί Ἀγράφων ἀντίστοιχα.

Ὁ Στορνάρης φεύγει μέ τόν κόσμο του κατά τό Βάλτο χωρίς, κατ’ οὐσία, νά προβάλει καμιά ἀντίσταση. Ὁ Μουσταής περνάει ἀπό τόν Ἀσπροπόταμο ἀτουφέκιστος. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ Καραϊσκάκης εκτός του τρομερά ἀρνητικοῦ συσχετισμοῦ δυνάμεων, ἔχει νά ἀντιμετωπίσει καί πολλά ἐπιπρόσθετα προβλήματα: τή συγκεκριμένη ἐποχή ἐκτός του ὅτι εἶναι σοβαρά ἄρρωστος, ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ καί ἀπό τούς ἄλλους καπεταναίους που τον ἔχουν αφησει μονάχο καί ἀβοήθητο, ἐνῶ παράλληλα ἔχουν προκύψει καί ἐσωτερικές διαφωνίες μέ διάφορα πρωτοπαλίκαρά του, πολλά ἐκ τῶν ὁποίων ἀποχωροῦν! Ὁ ”γιός τῆς καλόγριας”, μέ καμιά πεντακοσαριά πιστούς μαχητές που τοῦ ἔχουν ἀπομείνει, ἐλλίσεται μέσα στα αγραφιώτικα βουνα ἀποφεύγοντας νά συγκρουστεῖ κατά μέτωπο μέ τά λεφούσια του Μουσταή που περνωντας ἀπό τή μεριά τῆς Ὀξιᾶς σαρώνουν τά πάντα στό πέρασμά τους! Ὁ Καραϊσκάκης, ἔχει στο νοῦ του, πρῶτα ἀπ’ ὅλα, τήν προάσπιση τοῦ ἄμαχου πληθυσμοῦ τῆς ἐπαρχίας του. Ἔτσι, ἀφού χωριζεί το νταϊφά του σέ μικρές εὐέλικτες ὁμάδες, δίνει κάποιες μεμονωμένες μάχες ἀντιπερισπασμοῦ, ὅπως στό Λεοντίτο, κατορθώνοντας νά φυγαδεύσει ὁλόκληρα χωριά τῆς περιοχής σε ἀπρόσιτα σημεῖα, μέσα σέ σπηλιές καί πυκνά δάση. Κατόπιν, δίνει ἐντολή γιά νά κατευθυνθοῦν ὄσo γίνεται περισσοτερες φαμίλιες ἀπό τούς διωκόμενους πληθυσμούς σε κάποιες ἐλεγχόμενες προστατευμένες περιοχες -κύρια στό Σοβολάκο- καί στή συνέχεια ἀποσύρεται πρός τά ἐκεῖ καί ὁ ἴδιος μαζί μέ κάμποσους ἐπίλεκτους συντρόφους του. Στήν αἱματηρή πορεία καθόδου τοῦ Μουσταῆ, ἀνάστημα ὀρθώνει ὁ θρυλικός ἀγραφιώτης Θανάσης Τσιάκας, παλιό Κατσαντωνόπουλο (βλ. σχετικό ἀφιέρωμα) πού παρενοχλεῖ μέ 30 (!!!) ἀτρόμητα παλικάρια τά στρατεύματα τοῦ Μουσταῆ στήνοντας καρτέρια θανάτου καί πραγματοποιώντας κάθε τόσο ξαφνικές ἐπιθέσεις στά στενά καί τίς κλεισοῦρες!

Τελικά ὁ ἐχθρός, μέ μιά συντονισμένη ματωμένη ἐπέλαση, φτάνει μέσα στό Καρπενήσι τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖ σάν ἐνδιάμεσο σταθμό, μέ ἑπόμενο προορισμό τό μαρτυρικό Μεσολόγγι πού σχεδιάζουν νά χτυπήσουν ἀντάμα μέ τόν Ὀμέρ Βρυώνη τῆς Ἠπείρου. Στό κατειλημμένο Καρπενήσι, ὁ Μουσταής πασάς, μέ τόν ἀέρα πού τοῦ δίνει ἡ τεράστια ἀριθμητική του ὑπεροχή, ἀπαιτεῖ ἀπό τούς ντόπιους καπεταναίους καί ἁρματολούς, δηλώσεις ὑποταγῆς καί ἔνταξης στό στράτευμά του γιά νά δώσει «συγχώρεση». Κάποιοι τό πράττουν, ὅπως γιά παράδειγμα ὁ κατάπτυστος Νίκος Θέος, πού εἶχε παλιότερα δολοφονήσει τόν Λεπενιώτη, τόν ἀδερφό τοῦ Κατσαντώνη. Ἄλλοι, προσπαθοῦν μέ διάφορα τεχνάσματα νά κερδίσουν χρόνο ὥστε νά ἀποφασίσουν ἐάν καί πως θα κινηθοῦν, ὅπως π.χ. ὁ ἁρματολός Γιολδάσης πού δῆθεν συνδιαλέγεται μέ τό Μουσταή ἐπιτυγχάνοντας προσωρινή δεκαπενθήμερη διορία μέ τίμημα, ὅμως, τήν ὁμηρία δικῶν τοῦ ἀνθρώπων. Ἐπίσης, ὁρισμένοι ὁπλαρχηγοί ἔχουν ἀποτραβηχτεῖ γιά ἀσφάλεια στά ἀπάτητα βουνά τους καί τέλος μερικοί σκόπιμα κωφεύουν! Ἡ συνολική κατάσταση εἶναι ἀπογοητευτική. Ὁ ἐχθρός, παρά τίς ὅποιες διάσπαρτες ἑστίες ἀντίστασης, ἔχει κατορθώσει νά ἐπιβάλλει τήν παρουσία του στόν τόπο.

Κοντά στό Βραχώρι (Ἀγρίνιο) βρίσκεται ὁ 33χρονος Μάρκος Μπότσαρης. Παλιός μπαρουτοκαπνισμένος Σουλιώτης ἀρβανίτης μαχητής καί νῦν στρατηγός τῆς Ἐπανάστασης στη Δυτικῆ Ἑλλάδα. Μαθαίνοντας τί συμβαίνει, περνάει ἀρχικά ἀπό τό Μεσολόγγι γιά νά παραβρεθεῖ σέ μία σύναξη συμφιλίωσης μέ ἄλλους ὁπλαρχηγούς –κατά κύριο λόγο Σουλιῶτες ἀλλά καί κάποιους Ρουμελιῶτες- μέ ὁρισμένους ἐκ τῶν ὁποίων βρίσκεται ἀπό παλιά σέ διένεξη (Τζαβελαίους). Ἐκεῖ ὁ Μάρκος, ἀφοῦ πρῶτα κάνει ἔκκληση γιά ἑνότητα πρό τοῦ κινδύνου τῆς ἐχθρικῆς ἐπέλασης, κατόπιν, γιά νά ἀποδείξει τοῦ λόγου τό ἀληθές καί γιά νά καταλαγιάσει ἐμπράκτως τίς χρόνιες ἀντιζηλίες καί ἀντιθέσεις, βγάζει τό δίπλωμα τοῦ στρατηγοῦ πού τοῦ ἔχει ἀπονεμηθεῖ ἀπό τήν πολιτική διοίκηση καί ἐνώπιον ὅλων το σκίζει λέγοντας: «νά μονιάσουμε χρειάζεται, τά χαρτιά δεν μας βοηθᾶνε, ὅποιος εἶναι ἄξιος, τό δίπλωμα τό παίρνει κατευθείαν ἀπό τό Σκόντρα πασά»! Στή συνέχεια ὁ Μάρκος Μπότσαρης, μέ τή συνδρομή καί μερικῶν ντόπιων ὁπλαρχηγῶν, συγκεντρώνει περίπου 1250 μαχητές (ἀνάμεσά τους ὑπάρχουν 350-400 “δικοί του” Σουλιῶτες) καί ἀφοῦ ἐφοδιάζεται μέ πυρομαχικά ἀνηφορίζει κρυφά μέ τά παλικάρια του γιά τήν Εὐρυτανία. Στίς 30 τοῦ Ἁλωνάρη μήνα, συναντήθηκε στό Σοβολάκο μέ τόν Καραϊσκάκη, ὁ ὁποῖος (πιθανόν) τόν ἐνίσχυσε με ορισμένους πολεμιστές τῶν τμημάτων του, ἀλλά ὁ ἴδιος δέν τόν ἀκολούθησε διοτι βαριά ἄρρωστος ἀπό φυματίωση καί μετακινούμενος πάνω σε ἕνα ξυλοκρέβατο, ἀναγκάστηκε νά ἀποσυρθεῖ στό μοναστήρι τοῦ Προυσοῦ γιά νοσηλεία. (Κάποιοι, δύσπιστοι ἱστορικοί μελετητές, ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ συγκεκριμένη στάση εἶχε νά κάνει μέ τήν παλιά ἔχθρα τοῦ Γιώργη Καραϊσκάκη μέ τούς Σουλιῶτες καί εἰδικά μέ τή φάρα τῶν Μποτσαραίων ἐξαιτίας παλιότερων συγκρούσεων μεταξύ των στά Ἄγραφα. Ἴσως αὐτό νά εἶχε κάποια βάση, ἀν δεν γνωρίζαμε πως ὁ Καραϊσκάκης ἔτρεφε, εἰδικά γιά τό Μάρκο, μεγάλη ἐκτίμηση καί σεβασμό, γεγονός πού θά διαφανεῖ παρακάτω).

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης φτάνει ἀπαρατήρητος κοντά στό Καρπενήσι, στό Μικρό Χωριό στίς ράχες τῆς Χελιδόνας. Ἀπό ἐκεῖ στέλνει μήνυμα γιά συνάντηση σέ ἄλλους διάσπαρτους καπετάνιους τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀρχίσει νά συγκλίνουν στή θέση Λακκώματα τῆς Καλιακούδας, ἐκεῖ ὅπου ἤδη βρίσκονται καί μερικοί ἀπό τούς Τζαβελαίους. Ὁ Μάρκος προσπαθεῖ νά τούς ἐμψυχώσει καί νά τούς συντονίσει ἔχοντας ὅμως νά ἀντιμετωπίσει καί τήν παραδοσιακή κόντρα μεταξύ Σουλιωτῶν-Στερεοελλαδιτῶν πού σίγουρα δυσκολεύει τή συνεννόηση καί τή συνεργασία. Ἐντούτοις, ἐπιτυγχάνει νά πραγματοποιήσει μέ πολλούς ἐξ αὐτῶν (Γιολδάσηδες, Κοντογιανναίους, Φωτομάρα, Σιαδήμα, Τζαβέλα κ.α.) μιά μυστική συναντηση στό χωριό Κλαψί, ὅπου ἐκεῖ προτείνει ταυτόχρονο αἰφνιδιαστικό χτύπημα τοῦ ἀντιπάλου ἀπό δύο πλευρές: Ὁ Μάρκος μέ 350 θά ἐπιτεθεῖ στόν Τζελαλεδίν μπέη εἰσβάλλοντας μέσα στό Κεφαλόβρυσο καί ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι (ἄλλες πηγές ἀναφέρουν 800 καί ἄλλες πολυ περισσότερους ἀπό 2000) θά ἐφορμήσουν στό ἐχθρικό στράτευμα ἀπό τήν κορυφογραμμή τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στά Πλατάνια, ἀποκόπτοντας παράλληλα μέ συντονισμένες ἐνέργειες καί τήν ἐπικοινωνία μεταξύ των διαφορετικῶν στρατοπέδων τοῦ ἐχθροῦ. Τό σχέδιο, παρά ἐπιμέρους διαφοροποιήσεις, ἐγκρίνεται. Ὅμως στήν πράξη δέν τηρήθηκε ἀπό ὅλους ὅπως εἶχε συμφωνηθεῖ. Ἐδῶ, λοιπόν, ὀφείλουμε νά σημειώσουμε κάτι ἰδιαίτερα σημαντικό: ἡ ἔκβαση τῆς καταδρομικῆς ἐπίθεσης τοῦ Μάρκου ἐναντίον τῶν στρατευμάτων τοῦ κατακτητῆ, θά εἶχε ἀκόμη μεγαλύτερη ἐπιτυχία ἐάν δέν ὑπῆρχαν οἱ παλινωδίες, οἱ ὑπεκφυγές καί ἐν τέλει ἡ πρώιμη ἀπόσυρση τῶν ἄλλων καπεταναίων οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ ἔριξαν μονάχα μερικές ντουφεκιές, “γιά τήν τιμή τῶν ὄπλων”, δέν κατῆλθαν καί ἀποχώρησαν γρήγορα δίχως νά συνδράμουν επί της οὐσίας τους Σουλιῶτες τοῦ Μπότσαρη στήν ἐπιχείρηση. Πλήν τοῦ Κίτσου Τζαβέλα πού αὐτός ἐνήργησε ὑποβοηθώντας τό Μάρκο.

Τό αὐγουστιάτικο φεγγάρι ἔχει λουφάξει στά σύννεφα καί ἡ νυχτιά εἶναι ἰδανική γιά τόν αἰφνιδιασμό. Οἱ μαχητές, ξεγελώντας τούς φρουρούς, διεισδύουν ἔξυπνα μέσα στό ἀντίπαλο στρατόπεδο καί κατευθύνονται ἀπαρατήρητοι πρός τίς σκηνές τῶν ἀξιωματούχων. Τήν κομβική στιγμή, πρῶτος ὁ Μάρκος δίνει μέ μιά σάλπιγγα τό σύνθημα τῆς ἐπίθεσης καί τραβώντας τή σπάθα χυμάει καταπάνω στόν ἐχθρό. Οἴ λίγοι ἀλλά ψυχωμένοι ἐπαναστάτες τόν ἀκολουθοῦν ἀλαλάζοντας σέ ἕνα γιουρούσι τρόμου, σκορπώντας τόν ὄλεθρο στούς ἀλαφιασμένους ἀρβανίτες τοῦ Τζελαλεδίν μπέη πού πρίν προλάβουν νά συνέλθουν πέφτουν κομμένοι. Τά παλικάρια τοῦ Μάρκου, μέ σημάδι τή χαρακτηριστική “μαντιλοδεσιά” πού λέγαμε παραπάνω, ἐνῶ ἀναγνωρίζονται καί συντονίζονται μεταξύ τους, καταφέρνουν μέ τήν ἀμφίεση καί τίς πολεμικές κραυγές τους, στήν ἀρβανίτικη γλώσσα, νά προκαλέσουν ἀπίστευτη σύγχυση καί ταραχή στόν ἐχθρό πού δέν μπορεῖ ἀρχικά οὔτε νά διακρίνει καί βέβαια οὔτε νά κατανοήσει τί συμβαίνει μέσα στό στρατόπεδο καί ἀπό ποιούς! Γιά πολλή ὥρα ἐπικρατεῖ πανδαιμόνιο καί μέσα στό χαμό οἱ ἐχθροί μακελεύονται ἀκόμη καί ἀναμεταξύ τους. Ἡ μάχη ἀνάβει γιά τά καλά καί οἱ δύο πλευρές συγκρούονται μέ μοναδικό πεῖσμα γιά ὧρες. 

Ὁ Μάρκος, ὅμοιο λιοντάρι, δέν βρίσκει ἀναπαμό. Πολεμάει σά θηρίο, σπέρνει τό θανατικό δεξιά καί ἀριστερά, ὀργώνει τόν τόπο, μπαίνει μέ τό γιαταγάνι του σέ σκηνές ἀξιωματούχων καί τούς πετσοκόβει ἀλύπητα. Κάποια στιγμή μιά μπαταριά τόν πληγώνει στό βουβώνα ἀλλά δέ λυγίζει! Συνεχίζει ἀποφασισμένος. Ὥσπου, ὅταν πάει να σκαρφαλώσει σε ένα μαντρότοιχο γιά νά πραγματοποιήσει ἕφοδο, μᾶλλον πρός τή σκηνή τοῦ ἴδιου του Τζελαλεδίν μπέη, ἕνα θανατηφόρο βόλι τόν βρίσκει στό μέτωπο, στό δεξί φρύδι, καί πέφτει νεκρός. Ὁ ξάδερφός του, Τούσια Μπότσαρης, σκεπάζει με μία χλαίνη τό ἄψυχο σῶμα τοῦ ἀρχηγοῦ καί κατόπιν το φορτώνεται στήν πλάτη ἀπομακρύνοντας το κρυφά γιά νά μήν κιοτέψουν οἱ σύντροφοι. Κοντά στό χάραμα δίνεται καί τό σύνθημα τῆς συντεταγμένης ἀποχώρησης πρός τά βουνά, μέ κυρίαρχό το αἴσθημα τῆς νίκης. Ξοπίσω κείτονται νεκροί κοντά στούς 800 ἀπό τό μισοδιαλυμένο ἀντίπαλο στρατόπεδο καί σιμά στούς 60 ἐπαναστάτες. Οἱ λαβωμένοι εἰναι καμιά 40ριά. Οἱ μαχητές ἀνηφορίζουν θριαμβευτές στά εὐρυτανικά βουνά φορτωμένοι μέ λάφυρα, ὅπλα κι ἄλογα καί μέ αἰχμάλωτο τόν ἴδιο τόν Ἄγο Βασιάρη! Ἡ χαρά τῆς ἐπιτυχίας μετατρέπεται σέ θρῆνο ὅταν στόν Κώνισκο ἀντικρίζουν τόν Τούσια Μπότσαρη μέ τό νεκρό ἀρχηγό. Ὁ ἐπιτόπου ἀποκεφαλισμός τοῦ συλληφθέντα Ἄγου Βασιάρη (σ.σ. ἦταν αὐτός πού παλιότερα εἶχε συλλάβει καί ὁδηγήσει στά Γιάννινα τό θρυλικό Κατσαντώνη) εἶναι ἡ ἄμεση ἀπάντηση γιά τό χαμό τοῦ καπετάνιου. Οἱ ἔνοπλοι συνεχίζουν τήν περιπετειώδη ἀνάβαση. Περνώντας ψηλά ἀπό τόν Προυσό, ὁ ἄρρωστος Καραϊσκάκης βγαίνει σερνάμενος ἀπό τό μοναστήρι καί προσκυνάει τό ἄψυχο κορμί τοῦ Μάρκου λέγοντας: «Ὁ Μάρκος ἤτανε τρανός. Εἶχε μυαλό ὅσο κανείς ἄλλος. Οὔτε τό δάχτυλό του δέν φτάνουμε ἐμεῖς.Ἄμποτες ἥρωα Μάρκο ἀπό τέτοιο βόλι νά πήγαινα κι ἐγώ».

Ἡ πομπή φτάνει στό Μεσολόγγι μέ τό νεκρό Μάρκο δεμένο ὁλόρθο πάνω στό ἄλογό του, περιστοιχισμένο ἀπό 100 διαλεχτούς συντρόφους του. Ὁλόκληρη ἡ πόλη θρηνεῖ καί μέ μία περίλαμπρη κηδεία τιμᾶ τόν ἀτρόμητο λεβέντη πού δέν δίστασε νά τά βάλει μέ ὁλόκληρο στρατό! Στήν Εὐρώπη ὁ θάνατος τοῦ Μάρκου Μπότσαρη προκαλεῖ τεράστια συγκίνηση στούς ἀλληλέγγυους πρός τήν ἐπανάσταση, ἐνῶ ἀντιθέτως οἱ Τοῦρκοι πανηγυρίζουν τό χαμό του, ρίχνοντας χαρμόσυνες κανονιές ἀπό τά φρούρια ὅλων των εὐρωπαϊκῶν ἐπαρχιῶν τους! Ὅμως τό μεγάλο γεγονός πού κατέγραψε ἡ θυσία τοῦ Μάρκου εἶναι ὅτι τό πάθος ἑνός γενναίου καί ἀποφασισμένου ἐπαναστάτη εἶναι δυνατότερο ἀπό κάθε ἀντίπαλο ὅσο ἰσχυρός καί ἄν εἶναι αὐτός!

Σήμερα… ἐκεῖ στό εἰδυλλιακό Κεφαλόβρυσο (μόλις 2,5 χιλιόμετρα ἀπό τό Καρπενήσι) μέ τά αἰωνόβια πανύψηλα πλατάνια, τίς λίμνες, τό ξύλινο γεφυράκι καί τίς δροσερές πηγές, διαλέγουμε πολλοί ἀπό ἐμᾶς νά πιοῦμε τόν καφέ ἤ τό κρασί μας στό ἐξοχικό κεντράκι πού φωλιάζει καταμεσίς στό πανέμορφο τοπίο. Ἅς θυμόμαστε πού καί πού νά ἀφήνουμε ἕνα κόκκινο γαρύφαλλο ἐκεῖ στό παλιό ἤ στό καινούργιο μνημεῖο τοῦ Μάρκου Μπότσαρη. Εἶναι φόρος τιμῆς στό αἷμα τοῦ μεγάλου ἐπαναστάτη πού πότισε τόν τόπο αὐτό. Γιατί, ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ! 

*Γιά τή συγγραφή αὐτοῦ του ἄρθρου, ὁ ΑΠΤ ἀντλησε κάποια χρήσιμα ἱστορικά στοιχεῖα ἀπό τήν προσωπική του βιβλιοθήκη καί τά βιβλία των: Μ. Γκιόλια (“Ἱστορία τῆς Εὐρυτανίας στούς νεότερους χρόνους 1393-1821”, ἐκδόσεις Πορεία), Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους (τόμος ΙΒ, Ἐκδοτική Ἀθηνῶν), “Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους” (Τόμος 7ος Παπαρρηγόπουλος), Κ. Δέτσικα (“ΚαραΙσκάκης ὁ στρατάρχης”, ἐκδόσεις Ἡλιοτρόπιο) καί Χ. Μηχιώτη (“Τυμφρηστός καί Τυμφρήστιοι”, ἐκδόσεις Κασταλία)

“Εὐρυτάνας Ἰχνηλάτης”

Ἕνα ἱστορικό κείμενο τοῦ ΑΠΤ γιά τό blog “Εὐρυτάνας Ἰχνηλάτης”

08 Ιουνίου, 2018

Ἡ Ναυμαχία τῆς Σούδας (2 – 3 Ἰουνίου 1825)

               

Αμέσως μετά τη Ναυμαχία του Καφηρέως (20 Μαΐου 1825), τα εναπομείναντα τουρκικά πλοία, πολεμικά και μη, βάζουν πορεία προς Νότο, με προορισμό τη Σούδα.

Τα κυνήγησαν πέντε Ελληνικά βρίκια και ένα πυρπολικό, τα οποία και απομόνωσαν μιά κορβέτα των 28 πυροβόλων, που αναγκάστηκε να εξοκείλει στη Σύρα.

Πυρπολήθηκε από το πλήρωμά της. Οι Έλληνες όμως συνέλαβαν το πλήρωμα (175 τούρκους και 25 Ευρωπαίους) και άλλους έσφαξαν, άλλους επήραν αιχμαλώτους. Επήραν επίσης τα 28 πυροβόλα της.

Τα καράβια του Σαχτούρη κυνήγησαν τους φεύγοντες τούρκους μέχρι τον Μαλέα. Από εκεί και κάτω, τη δίωξη ανέλαβε ο Μιαούλης, με τη δική του ναυτική μοίρα. Απέβλεπε ο μεγάλος αυτός πρόμαχος της ελευθερίας των Ελλήνων στο να βλάψει το σουλτανικό στόλο και να παρεμποδίσει τις εχθρικές κινήσεις στο Αιγαίο. Τον καιρό εκείνο δεν έπασχε μόνο η Πελοπόννησος, αλλά στένευε ο κλοιός γύρω από το Μεσολόγγι, με τη δεύτερη πολιορκία του.

Η συνάντηση του Μιαούλη με ισχυρή εχθρική δύναμη έγινε έξω από τη Σούδα στις 31 Μαΐου 1825.
Οι ιστορικοί την αναφέρουν ως ναυμαχία της Σούδας. Χρησιμοποίησαν οι Έλληνες σ’ αυτή για το ίδιο πλοίο δύο πυρπολικά, του Θεοφάνη και του Δημαμά, το ένα από το προσήνεμο και το άλλο από το υπήνεμο. Ήταν μία καινούργια τακτική, που είχε για πρώτη φορά εφαρμοστεί στις Οινούσες, το Σεπτέμβριο του 1824. Η δράση ενός μόνο πυρπολικού, όπως γινόταν μέχρι τότε, δεν έφερνε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Στην επίθεση των πυρπολητών Θεοφάνη και Δημαμά εναντίον μιάς κορβέτας, αντιτάσσουν οι Αιγύπτιοι εξοπλισμένες βάρκες που προσπαθούν να ματαιώσουν την επίθεση. Δεν το επιτυγχάνουν όμως και η κορβέτα πυρπολείται. Ζημιά παθαίνουν και μερικά άλλα πλοία τους. Ο πυρπολητής Πολίτης κυνηγά μιά φρεγάτα μέσα στον όρμο της Σούδας, αλλά μπρός στην αντίδραση ή και το φόβο ακόμη των αγκυροβολημένων πλοίων αναγκάζεται να κάψει μάταια το πυρπολικό του.

Δεν πρέπει να έμεινε ευχαριστημένος ο Υδραίος ναύαρχος απ’ αυτή τη σύγκρουση και το παρακάτω γράμμα προς τους συμπατριώτες του προκρίτους αποπνέει το ανικανοποίητο και την ανησυχία του ηγέτη, που δεν έχει τα μέσα να φέρει σε πέρας την αποστολή του:

-Βλέπετε λοιπόν, τους γράφει, πόση ανάγκη είναι να ετοιμασθούν και να κατασκευασθούν πολλότατα πυρπολικά. Όσον και αν κοστίζουν αυτά είναι το μόνον ισχυρόν όπλον της Ελλάδος κατά της Τουρκίας, μάλιστα εις τον εφετεινόν χρόνον… Ειδεμή, σας βεβαιώνω και η ευγενία σας το γνωρίζει πολλά καλά, ότι δεν μας οφελούν τίποτε όλων των εχθρικών στόλων αι τωριναί ζημίαι, όταν ημείς μίαν φοράν ευρεθώμεν χωρίς πυρπολικά ήγουν άοπλοι.

Πηγή: Μάρκου – Μάριου Σίμψα, «Το Ναυτικό στην ιστορία των Ελλήνων», έκδοση Γενικού Επιτελείου Ναυτικού 1982, τέταρτος τόμος, σελίδα 59.

07 Ιουνίου, 2018

Ἡ πυρπόληση τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδας στήν Χίο

6 Ἰουνίου 1822 – Ἡ πυρπόληση τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδας στήν Χίο
                            
Ἡ πυρπόληση τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδας ἀπό τόν Κανάρη. Πίνακας τοῦ Νικηφόρου Λύτρα (π. 1866-1870).

Τόν Ἰούνιο τοῦ 1822, ἀφοῦ ὁ ἑλληνικός στόλος, στόν ὁποῖο συμμετεῖχε δέν κατάφερε νά σώσει τή Χίο ἀπό τίς τρομερές τουρκικές σφαγές, ὁ Κανάρης ἀνέλαβε νά βάλει μπουρλότο στήν τουρκική ναυαρχίδα τοῦ Καπετάν Πασᾶ Καρᾶ Ἀλῆ, τήν ἐπικεφαλῆς τοῦ στόλου πού ἔκαψε τό νησί.

Τήν ἐπιχείρηση θά ἐκτελοῦσαν τά πυρπολικά τοῦ Κανάρη καί τοῦ Πιπίνου.

Στό ἐγχείρημα βοήθησαν δύο παράγοντες: ἀφενός ὅτι ἡ νύχτα ἦταν πολύ σκοτεινή καθώς δέν εἶχε φεγγάρι καί ἀφετέρου ὅτι στό κατάφωτο κατάστρωμα τῆς ναυαρχίδας οἱ Τοῦρκοι, κάπου δυό χιλιάδες, γιόρταζαν τό Μπαϊράμι κι ἔτσι τά μέτρα φρούρησης ἦταν ἐλλιπῆ.

Ἔτσι τήν σκοτεινή νύχτα τῆς 6ης Ἰουνίου τοῦ 1822, ὁ Κανάρης μαζί μέ τόν Ὑδραῖο Πιπίνο καί μέ 42 ἀποφασισμένους συντρόφους πλέοντας ἀργά κατευθύνθηκαν στό λιμάνι τῆς Χίου ὅπου βρισκόταν ὁ τουρκικός στόλος ὑπό τήν διεύθυνση τοῦ ναυάρχου Καρᾶ Ἀλῆ.

Οἱ Τοῦρκοι ὅπως εἴπαμε γλεντοῦσαν καθώς γιόρταζαν τήν τελευταία ἡμέρα τοῦ ραμαζανιοῦ.

Στήν ναυαρχίδα «καπιτάνα» πού ἦταν κατάφωτη, βρίσκονταν ὅλοι οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ στόλου.

Ὁ Κανάρης καί οἱ ἄνδρες του μέ χίλιες προφυλάξεις κατάφεραν νά κολλήσουν τό πυρπολικό τους στήν ναυαρχίδα καί νά βάλουν φωτιά. Σέ λίγα λεπτά ἡ ναυαρχίδα γίνεται παρανάλωμα τοῦ πυρός, τινάζοντας στόν ἀέρα περισσότερους ἀπό 2000 Τούρκους.

Μεταξύ αὐτῶν ὁ ναύαρχος Καρά Ἀλής, οἱ καλύτεροι ἀξιωματικοί του καί πολλοί ναῦτες. Τό πυρπολικό τοῦ Πιπίνου προσέγγισε τήν ὑποναυαρχίδα ἀλλά δέν κατάφερε νά τήν καταστρέψει. Τῆς προκάλεσε ὅμως ἀρκετές ζημιές.

Ἡ ἀνατίναξη τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδας ὑπῆρξε ἕνα ἀπό τά χαρακτηριστικότερα γεγονότα τοῦ κατά θάλασσαν ἀγώνα, ἔκανε δέ πολύ μεγάλη ἐντύπωση στήν Εὐρώπη.

Χρησιμοποιώντας σημερινή ὁρολογία, θά λέγαμε ὅτι βοήθησε ἐπικοινωνιακά πολύ τήν Ἐπανάσταση. Καί μεταξύ των ἐπαναστατημένων Ἑλλήνων καί μεταξύ των Εὐρωπαίων, ὁ Κανάρης πλέον ἦταν ἥρωας.

ΠΗΓΗ : ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΑΔΕΙΑ : https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.el#

http://enromiosini.gr/arthrografia// 

27 Μαρτίου, 2018

"ΤΟΥΣ ΕΦΑΓΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ"-ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 1821

       
         Δεν είναι δυνατόν βεβαια σε μία ανάρτηση να αναλυθεί το θεμελιακό γεγονός της Παλιγγενεσίας του 1821 ,ωστόσο ειναι χρήσιμο να αναφερθούν συνοπτικά δέκα βασικές ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ  δεδομένου οτι εχουν γραφεί και γράφονται ηδη πολλά   με γνώμονα οχι την Αλήθεια αλλά ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ενθεν κακείθεν.
       1) Τι ήταν εκείνο που ΕΝΩΣΕ τους Ελληνες το '21  ωστε να .."θυμηθούν" οτι ειναι ΕΛΛΗΝΕΣ / ΓΡΑΙΚΟΙ
κι οχι ΡΩΜΗΟΙ/ΡΩΜΑΙΟΙ/RUM ORTHODOX
οπως συτοπροσδιορίζονταν συνήθως κατα την Οθωμανική Περίοδο ?
Ο ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ βεβαίως (βλ ΚΟΡΑΗΣ κλπ)
,η ηχώ φυσικά του Ευρωπαϊκού Δοαφωτισμού (με ολες τις ιδεοληψίες του περί Ρασιοναλισμού) και κατεξοχήν η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
και ο ΝΑΠΟΛΕΩΝ.
Βεβαια ειναι προφανές οτι αυτή η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ δεν θα γινόταν εφικτή ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ-ΑΣΤΙΚΗΣ-ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ στα υστερα χρόνια της Οθωμανοκρατίας.
       2)  Χωρίς ομως την υπαρξη της ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ  (η οποία οπως φαίνεται απο τα Αρχεια που εχουν ερθη στο φως
-βλ Π.ΕΝΕΠΕΚΙΔΗΣ: ΡΗΓΑΣ, ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ,ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, "Εστία"/1965 -
ηταν ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ  ο οποιος ΚΑΤΑ ΠΑΣΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ηταν η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ Αόρατη Αρχή...)  χωρίς το ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ εργο των Φιλικών λοιπόν  δεν θα γινόταν εφικτό ενα τόσο τιτάνιο εργο  σαν την ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ εξέγερση την Ανοιξη του 21  ΠΑΝΤΟΥ οπου βρισκόταν Ελληνισμός
(εκτός βεβαίως ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ οπου λόγω πληθυσμιακής σύνθεσης δεν μπορούσε να ευδοκιμήσει Επανάσταση..)
Στην Εξέγερση του Μωριά επαιξε σαφώς χρήσιμο ρόλο το Κίνημα του Αλή Πασα (αρχές του 21)που ΑΠΟΓΥΜΝΩΣΕ την Πελοπόννησο απο Τουρκικές Δυνάμεις ,αφού ο Χουρσίτ (διοικητής του Μωριά)  διετάχθη να εκστρατεύσει στην Ηπειρο.
Επίσης πρέπει να επισημανθει εδω και ο συνεχής κι επίμονος Αγώνας   του ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ να εξεγειρει τους Πελοποννησίους μέσα στον Μάρτη ,γνωρίζοντας οτι τον Φεβρουάριο ο ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟ ΣΤΗΝ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ.
Χωρίς τον Παπαφλέσσα ισως και να μην γινόταν ΕΓΚΑΙΡΑ η Επανάσταση στον Μωριά .
(Απο ολα τουτα φαίνεται εδω
και ο εξαιρετος ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ -αν ληφθουν μάλιστα υπόψιν και τα τότε μέσα Επικοινωνίας..)
      3) Αρνητικό στοιχείο στον Αγώνα υπηρξε το γεγονός της ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ με ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΑΜΑ
μαζί με ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ
που να υπερέχει των άλλων ωστε να μην υπάρχουν ΕΜΦΥΛΙΕΣ συρράξεις.
Ο Κολοκοτρώνης για παράδειγμα ηταν στρατιωτική ευφυΐα αλλά το πολιτικό του οραμα εφτανε μέχρι το να γίνει φεουδάρχης στον Μωριά, στον αντίποδα ο Μαυροκορδατος χωρίς καμμια στρατιωτική αξία
διέθετε ομως το Πολιτικό οραμα της δημιουργίας ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ/ΚΡΑΤΟΥΣ -υπό την ..πρωθυπουργία του βεβαίως..
       4)  Επειδή λοιπόν δεν υπήρχε ο ΕΝΑΣ Ηγέτης
που να επιβάλλεται ΠΑΝΤΟΥ και σε ΟΛΟΥΣ ,ολοι προσέβλεπαν σε εναν ΞΕΝΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑ ως Βασιλιά
για να εξασφαλιστεί η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ του νεοσύστατου Κράτους
(με ο,τι συνεπάγεται αυτό για την ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ..)
       5)  Ο Λόρδος ΜΠΑΪΡΟΝ που απετέλεσε την κινητήρια δύναμη του Φιλελληνικού Κινήματος
βλέποντας αυτήν ακριβώς την ανυπαρξία ενός ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ ,προτίμησε να διοχετεύσει το ΧΡΗΜΑ του στον Μαυροκορδάτο παρά στον Κολοκοτρώνη θέλοντας να στηρίξει ετσι το ΕΘΝΙΚΟ ΟΡΑΜΑ για την Επανασταση  κι οχι τον μυωπικό πολιτικά ΤΟΠΙΚΙΣΜΟ του Κολοκοτρώνη  (ο οποιος ως γνωστόν δεν ειχε μεγάλη μορφωση -με τα σημερινά δεδομένα μάλιστα θεωρείται ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΣ)
      6) Το στέριωμα ωστόσο της Επανάστασης οφειλεται στον ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ
γιατί με την ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ (1821)και με την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΛΗ (1822)
-που χωρίς αυτόν ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΝΕΦΙΚΤΕΣ..-
εδειξε ΠΑΝΤΟΥ οτι ο Μωριας ΗΤΑΝ de facto ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ,οι οποίοι δεν θα μπορούσαν  χωρίς βοηθεια εξωθεν να τον ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΟΥΝ.
Αυτό επετεύχθη επειδή αφενος Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ ΤΟ 21
ΕΛΕΙΠΕ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΗ ΠΑΣΑ και αφετέρου ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ 1824 ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΤΗΝ Κ/ΠΟΛΗ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΙΤΣΑΡΩΝ ΚΑΤΑ του ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ ΜΑΧΜΟΥΤ.
      7) Καθοριστικό γεγονός για την επιτυχή εκβαση de facto της Επανάστασης υπήρξε ΚΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΦΑΓΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΜΑΧΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ
ΜΩΡΙΑ ΚΑΙ ΡΟΥΜΕΛΗΣ
που στην πράξη απετελεσε την ΠΡΩΤΗ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ (με θρησκευτικά κριτήρια ομως)  των ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ.
Το σύνθημα "ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΤΟΥΡΚΟΣ ΣΤΟΝ ΜΩΡΙΑ ΜΗΔΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ΟΛΟ"
και το ρηθέν που αναφερει ο Α.Φραντζής ("Επιτομή.." Α 335 /1839)
"ΤΟΝ ΕΦΑΓΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ"
δειχνουν ανάγλυφα το σκεπτικό των Επαναστατών οτι ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΝ ΜΑΖΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ (ή οπως ελεγαν ΕΛΛΗΝΕΣ και ΤΟΥΡΚΟΙ)
στην Ελεύθερη Ελλάδα .
Ο Αμβ.ΦΡΑΝΤΖΗΣ εξηγεί οτι η φράση
"ΤΟΝ ΕΦΑΓΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ"
προέρχεται από το γεγονός οτι τους Τούρκους Αιχμαλώτους
(κατα κυριολεξίαν : ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ)
οι Ελληνες τους σκότωναν νύχτα...:
"Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΥΤΗ ' ΤΟΝ ΕΦΑΓΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ' ΕΣΥΝΕΙΘΙΣΘΗ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΘΟΤΙ ΩΣ ΕΠΙ ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟΝ ΕΘΑΝΑΤΩΝΑΝ ΤΗΝ ΝΥΚΤΑ ΤΟΥΣ ΤΟΙΟΥΤΟΥΣ.."
Αμβ.ΦΡΑΝΤΖΗΣ :"ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΓΕΝΗΘ. ΕΛΛΑΔΟΣ" /1839 , Α 335 , υποσημ.1)
Ειναι σαφές εκ των υστέρων οτι αυτή η αντίληψη (που αποδίδεται στους ΦΙΛΙΚΟΥΣ) αποσκοπούσε πολιτικά στην de facto επίλυση του" Ελληνικού ζητήματος" :
μετά τα οσα εγιναν δηλ το 21
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΗ  ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ  Η ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ-ΤΟΥΡΚΩΝ...
Στις σφαγές βεβαια αυτές των Μουσουλμάνων
απαντησαν με ομοιο και αγριότερο τρόπο οι Τουρκοι βεβαίως  πχ Καταστροφή Χίου ,Ψαρών κλπ . Ομως οι σφαγές αυτές ηταν που τελικά (χαρις στον Φιλελληνισμό του Ευρ.Διαφωτισμού)
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ τους Ευρωπαίους
(βλ πχ τους σχετικούς πίνακες του Ντελακρουά)
Ας σημειωθούν εδώ σχετικά 2 στοιχεία :
-ενω το 1821 στον Μωρια βρίσκονταν περί τους 40.000 Μουσουλμάνους (ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΤΟΥ ΧΟΥΡΣΙΤ ) το 1828 ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ..(οπως φαινεται απο την Εκθεση Καποδίστρια προς τις Δυνάμεις-βλ Μ.ΧΟΥΛΙΑΡΑΚΗΣ," ΠΛΗΘ.ΕΞΕΛΙΞΗ ΕΛΛΑΔΟΣ 1821-1971" / 1973, σ.31)
-η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων του Μωριά ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ,μιλούσαν ΕΛΛΗΝΙΚΑ κατοικούντες επι αιώνες στον τόπο ,οπως και οι Τουρκοι των Αθηνών
ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΘΕΝΤΕΣ.
Στον Μωριά πάντως  στον μουσουλμανικό πληθυσμό υπηρχαν και πολλοί Αλβανοί Μουσουλμάνοι  οι αποκαλούμενοι Τουρκαλβανοί(βλ Μπαρδουνιώτες κλπ)
     8)  Ομως την τελική λύση στο αποκληθέν Ελληνικό Ζήτημα εδωσε η ΑΓΓΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
Ο ΚΑΝΝΙΓΚ οταν εγινε το 1823 ΥΠΕΞ στην Αγγλία και διαβλέποντας οτι ΗΔΗ ο Μωριας εχει αποτινάξει τον Τουρκικό ζυγό και οι Τούρκοι αδυνατούσαν να τον επανακτήσουν
(και λόγω της Επανάστασης των Γενιτσάρων ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ) εδωσε εντολή ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ του Αγώνα με ΕΝΕΧΥΡΟ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΤΗΜΑΤΑ.
Αυτό βέβαια ειχε σαν συνέπεια αφενός να προσδεθεί η Αγγλία στο αρμα της Ελλ.Επανάστασης ,
αφετέρου ομως ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΤΗΜΑΤΑ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΣΕ ΑΚΤΗΜΟΝΕΣ -και η πλειοψηφία των απλων ανώνυμων Αγωνιστών του '21 ηταν τέτοια ..
     9)  Το ΑΓΓΛΙΚΟ ΧΡΗΜΑ των Δανείων ειχε και μία άλλη αρνητική συνέπεια : υπήρξε ο κυριώτερος μοχλός που οδήγησε στους 2 ΕΜΦΥΛΙΟΥΣ  οι οποίοι κατέστησαν εν τέλει
ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ για την Επανάσταση ("ΑΝ ΜΙΣΙΟΥΝΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ/ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ" ,εγραψε προσφυώς ο Σολωμός..)
      10) Η Επανασταση ΔΕΝ ΕΛΗΞΕ με Νίκη !
Ο Ιμπραήμ υποδούλωσε την Στερεά
και στον Μωριά ειχαν μείνει ελεύθερα μερικά κάστρα καθώς και τα νησιά (Υδρα ,Σπέτσες κλπ)
που ομως ηταν θέμα χρόνου να καταληφθούν απο τον Ιμπραήμ  (κι ας εμενε ο Κολοκοτρώνης ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ ΦΘΟΡΑΣ στην Πελοπόννησο..)
Στην κρίσιμη ομως αυτή στιγμή ΕΠΕΝΕΒΗΣΑΝ ΟΙ ΜΕΓ.ΔΥΜΑΜΕΙΣ στο Ναυαρίνο
ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟ
ΤΟΥ ΙΜΠΡΑΗΜ (επιβάλλοντας δια των οπλων
την ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ του 1827  και κυρίως εκεινου του περιφημου ΜΥΣΤΙΚΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 4  που προέβλεπε ολα αυτά ).
Ετσι η Ελλάδα μετά το Ναυαρίνο
ΚΑΙ ΧΑΡΙΣ ΣΕ ΑΥΤΟ  κατέστη" Ελευθερο Κράτος", ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ ομως των Μ.Δυνάμεων και κυρίως  ΕΡΜΑΙΟ ΤΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΩΝ.
Ολα αυτά βέβαια θα ηταν ανέφικτα χωρίς ΤΟ ΑΙΜΑ των Αγωνιστών του '21
και την Απόφαση τους να ξεσηκωθούν κατά των Οθωμανών και  ή να ζήσουν Ελεύθεροι
ή ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ ΩΣ ΕΘΝΟΣ απο προσώπου γής..

25 Μαρτίου, 2018

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ε' ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ !

Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου


Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἀναθεωρητὲς τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας προσπαθοῦν νὰ ἀλλάξουν τὰ ἱστορικὰ δεδομένα, παρουσιάζοντας καινοφανεῖς ἀπόψεις γιὰ νὰ ἀνατρέψουν τὴν ἱστορική ἀλήθεια. Στόχος τους, νὰ ξαναγράψουν τὴν Ἱστορία ὑπὸ τὸ πρίσμα μίας κατευθυνόμενης, δῆθεν «προοδευτικῆς» ἰδεολογίας, μὲ ἐπικάλυμμα τὴν «ἐπιστημονικὴ τεκμηρίωση» ἀπὸ θολὲς πηγές. Μειώνουν τὸν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21, σπιλώνουν ἀγωνιστὲς (Κολοκοτρώνης) καὶ τονίζουν ὅτι «ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία ἦταν ἀντίθετη στὴν Ἐπανάσταση καὶ τοὺς ἐλάχιστους ἀνώτερους κληρικοὺς ποὺ ἐλάμβαναν μέρος ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ ἀπειλοῦσε ὅτι θὰ ἀφορίσει».

Ἀποτελοῦν ὅμως αὐτὰ πραγματικὴ ἀντίθεση τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21; Τὴν ἀπάντηση στοὺς κατευθυνόμενους ἱστορικοὺς δίνει, μέσα ἀπ’ τὰ γραπτά του, ὁ πιὸ ἁρμόδιος ἀπ’ ἱστορία ὅλους, ὁ ἀκαδημαϊκὸς – ἱστορικὸς Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος: «Εἶναι, φρονῶ, ἱστορικὰ ἐπιπόλαιη μία τέτοια γνώμη. Ἀγνοεῖται ἀπὸ τοὺς φορεῖς της ὅτι ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν νὰ σώσει ζωὲς Ἑλλήνων καὶ ὅτι μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τὸ μέγα πλῆθος τῶν Ἑλλήνων, κατοίκων ἐκτεταμένων περιοχῶν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, βρέθηκαν αὐτομάτως σὲ κατάσταση ὁμηρείας.

Καὶ συνεχίζει ὁ Κ. Δεσποτόπουλος, ἀποστομώνοντας τοὺς διαστρεβλωτές τῆς Ἱστορίας:

«Ἐκινδύνευσε τότε νὰ ἐξολοθρευθεῖ μέγα πλῆθος Ἑλλήνων καὶ οἱ ἄντρες τῆς Φιλικῆς Ἐταιρείας νὰ καταστοῦν ὀλετῆρες τοῦ Γένους. Ὁ Σουλτάνος, ἔξαλλος, ὅταν ἔμαθε τὴν Ἐπανάσταση, ὑπέγραψε διάταγμα ἐξοντωτικὸ τῶν Ἑλλήνων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Χρειαζόταν, ὅμως, νὰ τὸ προσυπογράψει καὶ ὁ θρησκευτικὸς τῶν Τούρκων ἡγέτης. Καὶ ὁ τότε κάτοχος τοῦ ἀξιώματος αὐτοῦ Χατζὴ Χαλὶλ ἐφέντης, ἀνὴρ φιλάνθρωπος, ἀρνήθηκε νὰ τὸ προσυπογράψει μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι δὲν ἐπιτρέπει τὸ Κοράνι σφαγὴ ἀθώων καὶ μυστικὰ διαμήνυσε πρὸς τὸν Πατριάρχη νὰ τὸν ἐνισχύσει πρὸς τὴ σωστικὴ ἄρνησή του.

Τιμὴ καὶ δόξα

«Γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ Ἕλληνες, ὁ μόνος τρόπος ἦταν ὁ θρησκευτικός τους ἡγέτης, ὁ Πατριάρχης, νὰ ἀποκηρύξει τὴν Ἐπανάσταση. Καὶ ἀνήκει τιμὴ καὶ δόξα στὸν Πατριάρχη Γρηγόριο τὸν Ε΄ γιὰ τὴ σωστικὴ τοῦ ὑπόδουλου Γένους ἀπόφασή του νὰ προβεῖ σὲ ἀποκήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Καὶ ἀλίμονο γιὰ τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, ἂν δὲν τὸ ἔκανε.

Ἐξάλλου, ἐπισημαίνουμε ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐπαναστάσεως, Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, εἶχε διαμηνύσει ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1821 πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ὅτι ἐνδέχεται ὁ Πατριάρχης νὰ προβεῖ σὲ ἀποκήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως, γιὰ νὰ προστατεύσει τοὺς Ἕλληνες τῶν μὴ ἐπαναστατημένων περιοχῶν, καὶ ἡ ἀποκήρυξη αὐτὴ δὲν θὰ ἐκφράζει τὸ πραγματικὸ φρόνημά του (σ.σ.: αὐτὸ τὸ στοιχεῖο, οἱ… προοδευτικοὶ κατευθυνόμενοι ἱστορικοὶ σκοπίμως τὸ ἀποσιωποῦν!).

Δυὸ ἄντρες ὑπῆρξαν τότε σωτῆρες τοῦ ἔθνους. Ὁ Ἐθνομάρτυρας Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄καὶ ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν Ἐπανάσταση μὲ τὴ διπλωματικὴ δεξιοτεχνία του, καθὼς ἐπέτυχε στὸ Λάιμπαχ νὰ ματαιώσει ἀπόφαση τῶν ἐκεῖ συγκεντρωμένων ἀρχηγῶν τῶν Μεγάλων τότε Δυνάμεων γιὰ ἐπέμβαση τοῦ ἀντεπαναστατικοῦ συνασπισμοῦ τῶν ἐναντίον τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων καί, μάλιστα, γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὴ ματαίωση αὐτή, ἐδέησε νὰ συντάξει ὁ ἴδιος ἀποκήρυξη τοῦ Ἀλεξάνδρου Ὑψηλάντη ὡς Ἀρχηγοῦ τῆς Ἐπαναστάσεως τῶν Ἑλλήνων…

Δυὸ «ἀποκηρύξεις», λοιπόν, συνέβαλαν κρίσιμα γιὰ τὴν περίσωση τὸ 1821 τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων καὶ γιὰ τὴ μὴ καταστολὴ μὲ διεθνῆ σύμπραξη τῆς ἀπελευθερωτικῆς του Ἐπαναστάσεως. Καὶ ἀποτελεῖ σφάλμα οἰκτρὸ τῶν ἱστορικῶν ἡ γνώμη γιὰ τὶς σωτήριες αὐτὲς «ἀποκηρύξεις» ὅτι ἐνέχουν ἀντίθεση τῶν αὐτουργῶν τους πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση.

24 Οκτωβρίου, 2015

Ουγγρική Επανάσταση 1956


Η Ουγγρική Επανάσταση του 1956 (ουγγρικά: 1956-os forradalom), κατά άλλους Αντεπανάσταση, ήταν μια αντισοσιαλιστική εξέγερση κατά της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, η οποία διήρκεσε από τις 23 Οκτωβρίου μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 1956.

Η αφορμή της εξέγερσης ήταν μια διαδήλωση φοιτητών, η οποία προσέλκυσε χιλιάδες κόσμο, που διαδήλωσαν στη Βουδαπέστη με πορεία προς το κτίριο του Κοινοβουλίου. Μια αντιπροσωπεία των φοιτητών, αφού εισέρχεται στο κτίριο του ραδιοφώνου, σε μια προσπάθεια να επιδώσει ψήφισμα με τις απαιτήσεις της, τέθηκε υπό κράτηση. Οι διαδηλωτές ζητούν την απελευθέρωση της αντιπροσωπείας, αλλά δέχονται πυροβολισμούς από το εσωτερικό του κτιρίου. Οι ειδήσεις διαδίδονται με ταχύτητα και ταραχές και βία ξεσπούν σε όλη την πρωτεύουσα.

Η εξέγερση εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την Ουγγαρία και η κυβέρνηση πέφτει. Χιλιάδες οργανώνονται σε παραστρατιωτικές ομάδες. Κομμουνιστές και μέλη της ÁVH (Μυστικη Αστυνομια)δολοφονούνται ή φυλακίζονται, ενώ φυλακισμένοι συνεργάτες των Ναζί  απελευθερώνονται και οπλίζονται. Αυτοσχέδια δημοτικά συμβούλια αποκόπτονται από την πολυκομματική κυβέρνηση του Μετώπου Ανεξαρτησίας του Ουγγρικού Λαού και απαιτούν πολιτικές αλλαγές. Η νέα κυβέρνηση του Ίμρε Νάγκι διαλύει την Κρατική Αστυνομία και δηλώνει την πρόθεσή της να αποχωρήσει από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ενώ παράλληλα δεσμεύεται για τη διεξαγωγή εκλογών με ανταγωνιστικά ψηφοδέλτια. Μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου, οι μάχες σταματούν και η αίσθηση της ομαλότητας επιστρέφει.

Οι Σοβιετικοί, ενώ έδειξαν προθυμία να διαπραγματευθούν την απόσυρση των σοβιετικών δυνάμεων, στη συνέχεια, και ενώ της εξέγερσης άρχισαν να ηγούνται τα πλέον φιλοδυτικά στοιχεία, το πολιτικό γραφείο άλλαξε γνώμη και άρχισε να σχεδιάζει τη συντριβή της εξέγερσης. Στις 4 Νοεμβρίου, μια μεγάλη σοβιετική δύναμη εισήλθε στη Βουδαπέστη και σε άλλες περιοχές της χώρας. Οι εξεγερθέντες άντεξαν μέχρι τις 10 Νοεμβρίου. Πάνω από 2.500 Ούγγροι και 700 Σοβιετικοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στη σύγκρουση, ενώ 200.000 Ούγγροι εγκατέλειψαν τη χώρα ως πρόσφυγες. Οι μαζικές συλλήψεις συνεχίστηκαν για μήνες μετά, αν και αμνηστία δόθηκε το 1963.(ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ