Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σταυρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σταυρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

28 Αυγούστου, 2026

Η ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ


     Ο νεοελληνικός θρησκευτικός στοχασμός και η νεοελληνική λογοτεχνία –θρησκευτική ή όχι, αδιάφορο– έξω από ελάχιστες εξαιρέσεις, πέρασαν πολύ επιδερμικά πάνω από το Μυστήριο της Σταυρώσεως. Οι περισσότεροι είναι δεμένοι στο άρμα της Δύσεως, που με μια γλυκερώτατη συναισθηματικότητα, κουβαλάει πίνακες ατελείωτους με αισθηματικές αναλύσεις, που δεν ξεπερνούν το ηλιοβασίλεμα της φρικτής ημέρας της Σταυρώσεως. Πρέπει εδώ να προλάβω μιαν αντίρρηση: «Αφού δεν έχουμε ντόπια θρησκευτική λογοτεχνία άξια, τι θέλετε να κάμουμε;» –και έτσι επαναπαύονται, όσοι μιμούνται ή διαπορθμεύουν της μετριότητες της ρωμαιοκαθολικής ή προτεσταντικής λογοτεχνίας, στον περίβολο της ελληνικής ορθοδοξίας. Κι ως ένα σημείο, ίσως, φαίνεται πως έχουν δίκιο. Γιατί, εκτός από ένα-δυο βιβλία επιστημονικά, που δεν προσφέρονται για τον λαό, μα για τον ειδικό αναγνώστη, στο θέμα αυτό εδώ δεν έχουμε τίποτ’ άλλο. Να μην πάρουμε, λοιπόν, απ’ τους ξένους που έχουν; Για να κλείσουμε αυτή την εισαγωγική παράγραφο, απαντούμε: Αν θέλουμε να δώσουμε καθαρή και στερεά τροφή στον λαό μας, έχουμε τόση πολλή στην Πατερική παρακαταθήκη της ελληνικής Ορθοδοξίας και της Ανατολής γενικώτερα, που μπορούμε να θρέψουμε, όχι μόνο τον ελληνικό λαό, μα την υφήλιο ολάκερη, για εκατομμύρια χρόνια. Κι ας μην πει κανείς, ότι είναι πολύ βαρειά και βαρυστόμαχη. Για τους απλοϊκώτερους μπορούμε να την αραιώνουμε, μεταφράζοντάς την, χωρίς να την αλλοιώνουμε εσωτερικά. Πιστεύω, πως τούτο είναι χιλιάδες φορές προτιμότερο, από το να προσφέρουμε –και να δίνουμε έτσι να πιστεύει ο κόσμος που μας εμπιστεύεται ότι δεν έχουμε τίποτε καλύτερο από– το «γάλα», το «χορτάρι» και τα «ξυλοκέρατα», που μας έρχονται, αφού τα παραγγέλλουμε, με το ταχυδρομείο του εξωτερικού. Ας σημειώσουμε ακόμη, πως μ’ αυτό δεν έχουμε σκοπό να κλείσουμε τα παράθυρα, που μας επιτρέπουν να μην αγνοούμε τους ξένους. Θέλουμε να πούμε, πως στοιχειώδης σύνεση μάς επιβάλλει μεγαλύτερον έλεγχο προς ό,τι έρχεται απ’ έξω, και μεγαλύτερο σεβασμό και ζωντανή αξιοποίηση των ορθοδόξων πνευματικών θησαυρών μας.

     Η σκέψη και ο στοχασμός όλων των χριστιανών αυτές τις μέρες προσκυνούν ευλαβικά τους Αγίους Τόπους, όπου ο Χριστός σταυρώθηκε. Κι όλων των εντύπων –που γνωρίζουν τα ενδιαφέροντα των αναγνωστών τους– οι στήλες, φιλοξενούν άρθρα και ειδικά μελετήματα, για να μας δώσουν μια ευκαιρία να νιώσουμε καλύτερα το πνεύμα των ημερών, δηλαδή το νόημα της Σταυρώσεως του Χριστού, για τη ζωή και τη σωτηρία των ανθρώπων. Πιστεύουμε, πως οι καλύτεροι ερμηνευτές αυτού του νοήματος, είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Γιατί αυτοί μονάχα μπόρεσαν να νιώσουν τη «χαρμολύπη» του Σταυρού, και δίχως σκοτεινές φιλοσοφίες, να μας δώσουν το Πάθος του Σταυρού στις πνευματικές διαστάσεις του και την πραγματική έννοια της υπέρτατης θυσίας του Χριστού, πέρα από φιλολογικές φλυαρίες. Απ’ τον απέραντον αυτόν Πατερικό λειμώνα, θα μου επιτρέψει ο αναγνώστης ν’ ανθολογήσω μερικές μονάχα γραμμές –όταν αναφέρονται στο Μυστήριο της Σταυρώσεως– καθώς θα προχωρούμε.


     Υπάρχει μια διαφορά στην αντίληψη της Σταυρώσεως, ανάμεσα στους Πατέρες της Ανατολής και της Δύσεως. Η δυτική Θεολογία κλαίει και οδύρεται απαρηγόρητα μπρος στον Εσταυρωμένο, με κοπετούς και θρήνους, που φανερώνουν την απελπισία. Όλα είναι πνιγμένα στο βουβό και καταλυτικό πένθος. Παντού ανασαίνεις το ζοφερό σκοτάδι το ατελεύτητο. Κι αυτό φαίνεται καθαρά στις θρησκευτικές τέχνες τους –ιδιαίτερα στη ζωγραφική. Πόσο διαφορετική είναι η Σταύρωση της ορθοδόξου αγιογραφίας! Πάρτε μια Σταύρωσης της Μακεδονικής ή της Κριτικής Σχολής, ακόμα και των ημερών μας –όπως συνεχίζει την παράδοσή τους ο ακαταπόνητος Κόντογλου– και θα ίδετε με πόση πνευματικότητα δίνεται το μαρτύριο του Σταυρού, δίχως τίποτε το γήινο. Η θλίψη του Χριστού και το πένθος της Θεοτόκου και του Ιωάννου, που Του παραστέκουν, έχουν κάτι που απαλαίνουν τον πόνο του θανάτου. Πάσχει ο Χριστός, μα η λύπη του δεν είναι κραυγαλέα, δεν πνίγεται στους λυγμούς. Η όψη του είναι σοβαρή, αυστηρή, συγκρατημένη. Και πίσω από τον Σταυρό, μπορεί να δει ο ορθόδοξος πνευματικός άνθρωπος να ανατέλλει μια καινούργια ζωή. Κι αυτό είναι που κάνει τη λύπη του Σταυρού να παίρνει ένα χαρούμενο νόημα για τον χριστιανό. Βλέπει στον Σταυρό το μέγα Μυστήριο της Σωτηρίας μας. Και θυμάται, με τον θεοφόρο Μάξιμο τον Ομολογητή, πως «τὰ φαινόμενα πάντα δεῖται Σταυροῦ, τοῖς τῶν ἐπ’ αὐτοῖς κατ’ αἴσθησιν ἐνεργουμένων ἐπεχούσης τὴν σχέσιν ἕξεως». Αυτό μπορεί πιο καλά απ’ όλους να το νιώσει ο Έλληνας, που μέσα στη μακραίωνη πορεία του, δεν πέρασε ούτε στιγμή δίχως σταυρό στον ώμο. Και πάντα έβλεπε, ανεβαίνοντας τον Γολγοθά του, να του χαμογελά στο βάθος ένα ζεστό και γλυκύτατο φως αναστάσεως. Και γι’ αυτό τις μέρες αυτές στην Ελλάδα –σε όσα σπίτια ξενόφερτες συνήθειες δεν σκορπίζουν την οικογένεια στα πέρατα του «τουριστικού» κόσμου– οι άνθρωποι παρακολουθούν σαν κάτι πολύ δικό τους την Ακολουθία του Νυμφίου και τα άχραντα Πάθη Του. Στο πρόσωπο του Χριστού δεν βλέπει ο χριστιανός της Ανατολής έναν άνθρωπο που αγωνιά από τον αβάσταχτο πόνο. Βλέπει τη Σταυρωμένη Αγάπη να σκίζει το χειρόγραφο των αμαρτιών των ανθρώπων. Βλέπει τον Σωτήρα του και τον Λυτρωτή του. Βλέπει, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, «τὸ ὡραῖον τῆς στολῆς τοῦ πεπονθότος σώματος, τῷ κάλλει καλλωπισθέντος καὶ τῇ θεότητι λαμπρυνθέντος, ἧς οὐδὲν ἐρασμιώτερον, οὐδὲ ὡραιότερον»!

     Η «χαρμολύπη» είναι μια πατερική λέξη, που χρειάζεται ένας Ισαάκ Σύρος, για να μας δώσει το βάθος και το πλάτος της μέσα στη γλώσσα της ασκητικής και πατερικής, γενικώτερα, φιλολογίας. Είναι μια λέξη, πάντως, που χρησιμοποιείται και κατανοείται μόνο μεταξύ των ζωντανών πνευματικών ανθρώπων. Αν οι αισθήσεις σου δεν είναι εξαγιασμένες και δεν μπορούν να ιδούν πνευματικά το νόημα των λέξεων και των πραγμάτων, θα μείνεις πάντα στο νεκρό πρόβλημα: «ὁ μὴ ὁρῶν καὶ ἀκούων καὶ αἰσθανόμενος πνευματικῶς, νεκρός ἐστι», κατά την επιγραμματική φράση του αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου. Έτσι, υπάρχουν μέσα στον Χριστιανισμό φαινόμενα, που αν δεν τα δούμε μέσα στο πνευματικό περίγραμμά τους, μας είναι εντελώς ακατανόητα και κινδυνεύουμε να πέσουμε σε παρεξήγηση, όταν καταπιανόμαστε μ’ αυτά.

     Φραστικά, μπορούσε να προλειάνει κάπως το έδαφος της χαρμολύπης του Σταυρού, αυτός εδώ ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου: «Καιρὸς λύπης ἐστίν, οὐχ ὅταν πάσχωμεν κακῶς, ἀλλ’ ὅταν δράσωμεν κακῶς». Ή και τούτος ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: «Ἔστιν ἡδονῆς λύπης τιμιωτέρα, καὶ κατήφεια πανηγύρεως, καὶ γέλωτος οὐ καλοῦ δάκρυον ἐπαινούμενον». Πραγματικά, όμως, το νόημα της χαρμολύπης του Σταυρού, βρίσκεται πίσω απ’ το τι αντιπροσωπεύει για τον καθένα μας η Σταύρωση του Ιησού Χριστού πάνω στον «Κρανίου τόπον». Υπάρχουν δύο ερμηνείες από τους Πατέρες για τον τόπο του Κρανίου. Η πρώτη λέει ότι ονομάστηκε «Κρανίου τόπος» επειδή πάντοτε ήταν κρανία από αποκεφαλισμένους κακούργους σπαρμένα σε μεγάλη έκταση, σ’ εκείνον τον τόπο (Γεώργιος Κορέσσιος κ.α.). Η δεύτερη ερμηνεία αναφέρεται στην παράδοση, κατά την οποία εκεί που στάθηκε ο Σταυρός του Χριστού, ήταν θαμμένο το σώμα του Αδάμ: «Ἐπειδὴ τοῦ Πρωτοπλάστου ἀνθρώπου ἐκεῖ τὸ κρανίον εὕρηται, καὶ τὸ λείψανον ἐναπέκειτο, τούτου ἕνεκα Κρανίου τόπος ἐπεκέκλητο», κατά την έκφραση του αγίου Επιφανίου. «Διόπερ τὰς ἀρχὰς τοῦ ἀνθρωπίνου θανάτου ἐρευνήσας εἰς τὸν λεγόμενον Κρανίου τόπον, τὸ πάθος ἐδέξατο, ἵνα ἐν ᾧ τόπῳ ἡ φθορὰ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀρχὴν ἔλαβεν, ἐκεῖθεν ἡ ζωὴ τῆς Βασιλείας ἄρξηται», τονίζει χαρακτηριστικά ο Μέγας Βασίλειος (ε΄ ὅρασ. εἰς Ἡσαΐαν). Ο μοναχός επιφάνιος στο σύγγραμμά του για τη Συρία και την Ιερουσαλήμ, λέγει και το εξής: «Ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶν ναὸς (οἶκος) μικρὸς τοῦ Ἀδάμ ἐστι, καὶ ἐν αὐτῷ ἦν αὐτοῦ (τοῦ Ἀδάμ) ὑπὸ τὸ ρῆγμα τοῦ Γολγοθᾶ· ὅθεν ἐκ τούτου Κρανίου τόπος ἐκλήθη».


     Η λύπη και η απελπισία που ζώνει τις ψυχές των μαθητών του Χριστού τώρα που πλησιάζει το Πάθος Του, είναι κάτι το ανθρώπινο. Και ενώ είδαν τόσα θαύματα, μπρος στη μάζα των φανατισμένων Εβραίων συγχύζονται, ταράζονται, απελπίζονται. Άλλος προδίδει, άλλος γίνεται αρνητής, άλλοι ζητούν πρωτεία στη «βασιλεία» Του, άλλοι αποκοιμήθηκαν στον κήπο της Γεθσημανής. Εδώ θά ’θελα να ξεμοναχιάσω δυο μορφές: τον Πέτρο και τον Ιούδα. Και οι δυο τους έπεσαν, και μάλιστα σε βαρύ αμάρτημα. (Θυμίζω στον αναγνώστη, τη σκοτεινή απελπισία, με την οποία οι Δυτικοί ενδύουν τον Εσταυρωμένο· θα δει πιο κάτω γιατί). Ο Πέτρος αμαρτάνει με την άρνηση. Ο Ιούδας με την προδοσία, όπου τον αιχμαλωτίζει η απελπισία. Όμως, οι αντιδράσεις τους υπήρξαν διαφορετικές. Ιδού μία ανατομία ψυχολογικότατη, που επιχειρεί ο νηπτικός συγγραφέας Ιωάννης Καρπάθιος: «Χαλεπώτερον τοῦ ἁμαρτάνειν ἐστὶ τὸ ἀπελπίζειν. Ἰούδας γὰρ ὁ προδότης μικρόψυχος ἦν καὶ ἀπειροπόλεμος, καὶ διὰ τοῦτο ἀπογνόντι αὐτῷ ἐπιδραμὼν ὁ ἐχθρός, ἀγχόνην περιῆψε· Πέτρος δὲ ἡ πέτρα ἡ στερεά, φοβερὸν πτῶμα κατενεχθείς, ὡς ἐμπειροπόλεμος οὐκ ἐξελύθη, οὐδὲ ἀπέγνω δυσθυμήσας, ἀλλὰ ἀναπηδήσας, προῆγε πικρότατα δάκρυα ἀπὸ καρδίας θλιβομένης καὶ τεταπεινωμένης, καὶ παραυτίκα ὁ πολέμιος ἡμῶν, θεασάμενος ταῦτα, ὥσπερ φλοξὶ σφοδροτάταις τὰς ὅψεις φλεγόμενος, ἀνεπήδησε, φεύγων μακρὰν καὶ δεινῶς ὀλολύζων». Αυτό το απόσπασμα από την πολυτιμότατη για τον ορθόδοξο «Φιλοκαλία» των μυστικών Πατέρων της Εκκλησίας, δεν αποβλέπει μόνο στην κατάδειξη της διαφοράς εκείνων των προσώπων και των αντιδράσεών τους. Φωτίζει αρκετά και την προβληματική του σύγχρονου Χριστιανισμού. Κάτω από τον ίσκιο του Σταυρού, που πορεύονται οι χριστιανοί, είναι υποχρεωμένοι, όταν βρεθούν στην πνευματική μάχη και στην προσωπική πάλη με τον αντίπαλο, να ακολουθήσουν ή τον ένα δρόμο ή τον άλλο. Οι αρνήσεις μας είναι καθημερινές· και οι προδοσίες όχι σπάνιες –σε ανάλογα προβλήματα της σημερινής ζωής μας. Η απελπισία σταματάει στη Σταύρωση –αυτό που, ίσως χωρίς να το θέλει πάντοτε η Δύση, με τον ουμανιστικό πιο πολύ χαρακτήρα της, υπερτονίζει στο απολυτρωτικό έργο του Ιησού. Αλλά η χαρμολύπη του ορθόδοξου χριστιανού, πάντοτε, πίσω από το πικρό δάκρυ της πτώσεως, βλέπει, ελπίζει και αγωνίζεται για την ανάστασή του. Γι’ αυτό και η Σταύρωση δεν κρύβει καθόλου σ’ εμάς το φως και το άρρητο πνευματικό κάλλος της Αναστάσεως.

     Στους λόγους των Πατέρων, που είναι αφιερωμένοι στο Πάθος του Κυρίου, υπάρχει μια πολύ ευτυχισμένη στιγμή, όπου ερμηνεύουν συμβολικά τον Σταυρό και τα άλλα γεγονότα και σύνεργα της σταυρώσεως. Ο συμβολισμός όμως αυτός, δεν είναι μια εικόνα αδειανή. Έχει ένα βάθος πνευματικό, ασυνήθιστο για τη λογοτεχνία. Ιδού μερικά, πρόχειρα διαλεγμένα, παραδείγματα. Ο Κύριος φόρεσε ακάνθινο στέφανο, για να ρίξει το στεφάνι της νίκης από το κεφάλι του σατανά, που μας νικούσε ως τότε (Γρηγόριος Θεολόγος). Ο ακάνθινος στέφανος εξαφάνισε τις μέριμνες και τις οδύνες της ζωής, που ονομάζονται αγκάθια (Μέγας Αθανάσιος). Ο στέφανος δείχνει ακόμη, ότι ο Κύριος έγινε Βασιλεύς και νικητής του κοσμοκράτορος, της σαρκός και της αμαρτίας –γιατί στεφάνι φορούν και οι βασιλείς (Μέγας Αθανάσιος). Έβγαλε τα ιμάτια και ντύθηκε την πορφύρα, για να βγάλει από τον Αδάμ της παραβάσεως, τους δερματίνους χιτώνες της νεκρώσεως. Πήρε τον «κάλαμον» στο χέρι Του σαν σκήπτρο, για να θανατώσει τον «ἀρχαῖον ὄφιν καὶ δράκοντα» (Γρηγόριος Θεολόγος). Πήρε τον «κάλαμον», για να σβήσει το χειρόγραφο των αμαρτιών μας (Μέγας Αθανάσιος). Σταυρώθηκε στο ξύλο, «διὰ τὸ ξύλον τῆς γνώσεως». Γεύτηκε χολή και ξύδι, για να σβήσει το αποτέλεσμα που είχε η γλυκιά γεύση του απαγορευμένου καρπού (Γρηγόριος Θεολόγος).


     Και μερικές άλλες γνώμες πατερικές, χωρίς όνομα: Επήρε τα καρφιά, για να καρφώσει την αμαρτία. Άπλωσε τα χέρια Του στον Σταυρό, για να γιατρέψει το παράνομο άπλωμα των χεριών του Αδάμ και της Εύας. Άπλωσε τα χέρια στον Σταυρό, για να ενώσει όλα όσα ήταν μέχρι τότε απομακρυσμένα και χωρισμένα, τους αγγέλους με τους ανθρώπους, τα ουράνια με τα επίγεια. Έλαβε θάνατο, για να θανατώσει τον θάνατο. Μπήκε Εκείνος στον γήινο τάφο, για να μη σκύβουμε εμείς προς τη γη, όπως νωρίτερα. Ανάστησε τους νεκρούς στην Ιερουσαλήμ, για να μας προδηλώσει και τη δική μας ανάσταση στην Άνω Ιερουσαλήμ. Ανέβηκε στο ύψος του Σταυρού, για να μας σηκώσει από τη μεγάλη πτώση μας.

     Θά ’θελα να τελειώσω με ένα εξαίσιο πατερικό κείμενο του αγίου Πρόκλου Κωνσταντινουπόλεως. Ας μου επιτρέψει ο αναγνώστης την αυτούσια παράθεσή του.
     «Ω, Πάθος του Κυρίου, που έγινες ο καθαρμός του κόσμου! Ω, Θάνατε, που έγινες αφορμή να έλθει στον κόσμο η αθανασία και να ανατείλει σ’ εμάς η ζωή! Ω, κάθοδος στον Άδη, εκεί όπου βρίσκονταν όσοι είχαν νεκρωθεί για αιώνες και που έγινες γέφυρα για ζήσουν και πάλι! Ω, μεσημέρι Σταυρικής Θυσίας, που ανακάλεσες την καταδίκη εκείνου του δειλινού στον Παράδεισο! Ω, ο Σταυρός του Χριστού, που έγινε η γιατρειά του δέντρου με τον απαγορευμένο καρπό! Ω, καρφιά, που κάρφωσαν τον κόσμο στη Θεογνωσία! Ω, αγκάθια από το Ιουδαϊκό αμπέλι που γίνατε γλυκά σταφύλια! Ω, χολή, που έβγαλες το μέλι της Πίστεως κι έγινες κατήγορος της πονηρίας των Ιουδαίων! Ω, σπόγγε, που σκούπισες και στράγγισες την κοσμική αμαρτία! Ω, κάλαμε, που πολιτογράφησες τους πιστούς ψηλά στους Ουρανούς και σύντριψες την τυραννία του αρχέκακου όφη! Ω, Μυστήριο, προς το οποίο απιστούν όλοι οι άπιστοι και το οποίο προσκυνούν ακατάπαυστα όλοι οι πιστοί! Ω, σημείο του Σταυρού, που αντιλέγουν οι άπιστοι και δοξάζουν οι πιστοί! Ω, Μυστήριο του Σταυρού που είναι σκάνδαλο για τους Ιουδαίους, μωρία για τα ειδωλολατρικά έθνη, για μας όμως φανερώνεις τον Χριστό, που είναι η Δύναμη και η Σοφία του Θεού, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος».

ΠΑΝΤΕΛΗΣ Β. ΠΑΣΧΟΣ


[ Παντελή Β. Πάσχου:
«Έρως Ορθοδοξίας»,
Μέρος Β΄, κεφ. Β΄, §12,
σελ. 192–199,
Εκδόσεις
«Αποστολικής Διακονίας
της Εκκλησίας της Ελλάδος»·
Αθήναι 19874.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/04/blog-post_17.html

27 Αυγούστου, 2026

ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ…


     «Διαβάζοντας το ιερό Ευαγγέλιο της Σταυρώσεώς Σου, ω, ανείκαστε σε αγαθότητα, Ιησού μου, σπάραζε ασταμάτητα η καρδιά μου!…

     »Παρακαλούσα, μέσα στο γλυκερό και οδυνηρό θρήνο μου, να μου πλατύνεις τον νου για να προσεγγίσω την πανύμνητη εκούσια Σταύρωσή Σου. Να μου δώσεις πνεύμα συμπόνιας για τους φίλους Σου και για την Παναγία Μητέρα Σου, που υπεραλγούσαν, βλέποντάς Σε καθηλωμένο και καθημαγμένο στο τρισμακάριστο Ξύλο...

     »Παρακαλούσα, επιπλέον, να μου στάξεις μια ρανίδα από την άβυσσο της θεϊκής ανεξικακίας και συγγνώμης Σου, για να θρηνήσω την απανθρωπία των σταυρωτών Σου, αλλά και να επικαλεσθώ το έλεός Σου υπέρ όλων μας, που Σε ανασταυρώνουμε κάθε μέρα και ώρα…

     »Ω, ασύλληπτη αγριότητα! Κύριέ μου Ιησού, πόσο διαστράφηκαν οι άνθρωποι που πλάσθηκαν σύμφωνα με τη δική Σου εικόνα! Σε τι δαιμονισμό περιήλθαν τα τέκνα Σου, ώστε να μη μπορούν να ειρηνεύσουν μέχρι να Σε δουν να σπαράζεις πάνω στον αιμόφυρτο Σταυρό Σου!...

     »Ω, ανυπέρβλητε σε συγχωρητικότητα και αγάπη, γλυκύτατε Ιησού! Πώς βαστούσαν οι καρδιές τους, βλέποντάς Σε απλωμένο στον ξύλινο Σταυρό Σου, άφωνο, πράο, να καρφώνουν με τόση σκληρότητα και αναλγησία τα πανάγια χέρια και πόδια Σου, μπροστά στα μάτια της θρηνούσας Μητέρας Σου;!...

     »Και επισφράγισες, πανάγαθε Κύριε, την άπειρη αγάπη Σου προς τα πλάσματά Σου, με τη θεανθρώπινη φωνή Σου από το ύψος του Σταυρού Σου: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34)! Έτσι παρακαλούσες τον συνάναρχο ουράνιο Πατέρα Σου υπέρ των σταυρωτών Σου. Από τη φωνή Σου αυτή θα ριγούν όλοι οι αιώνες. Ήσουνα (είσαι και θα είσαι πάντοτε) ο ασύγκριτος Νικητής της ζωής και του θανάτου. Οι ουρανοί έφριξαν. Η γη τρόμαξε. Και ο ήλιος σκοτίσθηκε, βλέποντας τα μαρτυρικά μεγαλεία Σου ως αυτοθυσιαζόμενης Αγάπης.

     »Γι’ αυτό τα σύμπαντα, Θεέ της αγάπης και του ελέους, Εσένα προσκυνούν σε όλους τους αιώνες. Για την απείρου αξίας θυσίας Σου, από την απερίγραπτη αγάπη Σου προς τον κόσμο, η Εκκλησία Σου, από περάτων έως περάτων, Σου προσφέρει αναρίθμητα νέφη Μαρτύρων και Αγίων· και Σε αινεί και Σε δοξάζει με ασίγητους ύμνους και πνευματικές ωδές, για όσα υπέφερες και για όσα προσφέρεις από θεϊκή αγάπη, στεφανωμένε με ακάνθινο στεφάνι, Χριστέ!

     »Αιώνιε, Θεέ σεσαρκωμένε, γλυκύτατε Ιησού, αξίωσέ μας να Σε αγαπήσουμε αντάξια της αγάπης Σου! Και κάνε μας μετόχους της αιώνιας και αδιάδοχης Βασιλείας Σου, έστω και αν χρειαστεί να πάθουμε –λίγα ή πολλά– για την αγάπη Σου!...».

«ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ»
ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ


[ «Χριστοκεντρικές εμπειρίες
ενός Ερημίτου»
(Επιμέλεια:
Μοναχού Θεοκλήτου 
Διονυσιάτου, 1916—2006)·
Τόμ. Α΄, §49, σελ. 86—88,
Εκδόσεις «Αστήρ»·
Αθήνα, 1991.
Α΄ Δημοσίευση:
Μεγάλη Παρασκευή
18 Απριλίου 2014.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/04/blog-post_18.html

03 Μαρτίου, 2024

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ




Στην ηλικία των 33, ο Ιησούς καταδικάστηκε σε θάνατο.
Εκείνους τους καιρούς η Σταύρωση ήταν ο "χειρότερος" θάνατος. Μόνο οι χειρότεροι εγκληματίες καταδικάζονταν να σταυρωθούν. Ωστόσο, ήταν ακόμα πιο τρομερός για τον Ιησού, ο Οποίος σε αντίθεση με τους άλλους εγκληματίες που καταδικάστηκαν εις θάνατο δια Σταυρώσεως, καρφώθηκε στον Σταυρό στα χέρια και τα πόδια Του.
Κάθε καρφί ήταν γύρω στις 6 με 8 ίντσες μακρύ.
Τα καρφιά τρύπησαν τον καρπό του. Όχι τις παλάμες, όπως συχνά απεικονίζεται. Υπάρχει ένας τένοντα στον καρπό που εκτείνεται μέχρι τον ώμο. Οι Ρωμαίοι φύλακες γνώριζαν πως όταν τα καρφιά τοποθετούνταν με σφυρί μέσα στον καρπό, εκείνος ο τένοντας θα σχιζόταν και θα ερριγνύοταν, υποχρεώνοντας τον Ιησού να χρησιμοποιήσει τους μύες της πλάτης Του για να στηρίξει το σώμα Του ώστε να αναπνέει.
Και τα 2 πόδια του ήταν καρφωμένα μαζί. Επομένως, ήταν υποχρεωμένος να στηρίξει το σώμα Του πάνω στο μοναδικό καρφί που διατρυπούσε και κρατούσε σφιχτά τα πόδια Του στον σταυρό. Ο Ιησούς δεν μπορούσε να στηριχθεί με τα πόδια Του εξαιτίας του πόνου. Έτσι, ήταν υποχρεωμένος πότε να τεντώνει την πλάτη Του, πότε να χρησιμοποιεί τα πόδια Του για να συνεχίσει να ανασαίνει. Φανταστείτε την αγωνία, τον πόνο, τα βάσανα, το κουράγιο.
Ο Ιησούς άντεξε αυτήν την κατάσταση για περισσότερο από 3 ώρες.
Ναι, για παραπάνω από 3 ώρες! Μπορείτε να φανταστείτε το είδος των βασάνων Του; Λίγα λεπτά πριν πεθάνει, ο Ιησούς σταμάτησε να αιμορραγεί. Απλώς έβγαζε νερό από τις πληγές Του.
Από συνηθισμένες εικόνες παρατηρούμε πληγές στα χέρια και τα πόδια Του, ακόμα και την πληγή από δόρυ στην πλευρά Του... Αλλά αντιλαμβανόμαστε άραγε ότι οι πληγές έγιναν πάνω στο σώμα Του; Ένα σφυρί πέρασε μακριά καρφιά στους καρπούς, τα πόδια ήρθαν το ένα πάνω στο άλλο και ένα ακόμα μεγαλύτερο καρφί διαπέρασε τις αρθρώσεις, ύστερα ένας Ρωμαίος φρουρός διαπέρασε την πλευρά Του με ένα δόρυ. Αλλά πριν τα καρφιά και το δόρυ, ο Ιησούς μαστιγώθηκε και ξυλοκοπήθηκε. Το μαστίγωμα ήταν τόσο σοβαρό που έσχισε την Σάρκα από το σώμα Του. Τα χτυπήματα τόσο βάναυσα που το πρόσωπό Του σχίστηκε και η γενειάδα Του ξεριζώθηκε από το πρόσωπό Του. Το ακάνθινο στεφάνι τρύπησε βαθιά μέχρι το κρανίο. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα επιβίωναν από τέτοιο βασανιστήριο.
Δεν είχε άλλο αίμα να αιμορραγήσει, μόνο νερό έτρεχε από τις πληγές Του. Το ενήλικο ανθρώπινο σώμα περιέχει γύρω στα 3,5 λίτρα (ελάχιστα λιγότερο από ένα γαλόνι) αίματος.
Ο Ιησούς έχυσε όλα τα 3,5 λίτρα του αίματός Του. Είχε 3 καρφιά βαθιά σφηνωμένη με σφυρί στα άκρα Του, ένα στεφάνι καμωμένο από αγκάθια στο κεφάλι Του και, πέρα από αυτά, ένας Ρωμαίος στρατιώτης έμπηξε ένα δόρυ στο στήθος Του...
Όλα αυτά δίχως να αναφέρουμε την ταπείνωση που υπέφερε κουβαλώντας τον ίδιο Του τον Σταυρό για σχεδόν 2 χιλιόμετρα, ενώ το πλήθος έφτυνε το Πρόσωπό Του και πετούσε πέτρες ( ο Σταυρός ζύγιζε σχεδόν 30 κιλά, μόνο το πάνω τμήμα, όπου τα χέρια Του καρφώθηκαν).
Ο Ιησούς έπρεπε να περάσει και να αντέξει αυτήν την εμπειρία, ώστε να ανοίξει τις Πύλες του Ουρανού, για να έχετε ελεύθερη πρόσβαση στον Θεό.
Για να μπορέσουν οι αμαρτίες σας να "πλυθούν". Όλες τους, χωρίς εξαιρέσεις! Μην αγνοείτε αυτήν την κατάσταση.
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ!
Ο Θεός έχει σχέδια για εσένα , δείξε σε όλους τους φίλους σου τι πέρασε για να σε σώσει. Τώρα σκέψου το! Είθε ο Θεός να ευλογήσει την ζωή σου!
Είπε ( Ματθαίος 10:32 και 33): " Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σε εμένα, θα τον αναγνωρίσω και Εγώ για δικόν Μου μπροστά στον Ουράνιο Πατέρα Μου. Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ και Εγώ μπροστά στον Ουράνιο Πατέρα Μου".
Κοινοποίησε το αν θέλεις να δείξεις στους φίλους σου τι πέρασε ο Ιησούς Χριστός για εσένα!

25 Σεπτεμβρίου, 2023

Ἀρχιερεύς καί Θῦμα

 Florovsky George Fr.


Στήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Κυρίου μας ἀπεικονίζεται σάν τό ἔργο τῆς διακονίας τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως. Ὁ Χριστός ἔρχεται στόν κόσμο γιά νά ἐκτελέσῃ τή βουλή τοῦ Θεοῦ. Ἐν ἁγίῳ Πνεύματι προσφέρει τόν ἑαυτό του στόν Θεό, προσφέρει τό αἷμα του εἰς ἄφεσιν ἀνθρωπίνων ἁμαρτιῶν, ὅλο τό ἔργο του συντελεῖται μέσα στό Πάθος. Διά τοῦ αἵματός του, τοῦ αἵματος τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἰσέρχεται εἰς τούς οὐρανούς, εἰσέρχεται εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων πίσω ἀπό τό καταπέτασμα. Μετά τήν προσφορά τοῦ θανάτου στρέφεται μέ δόξα καί τιμή καί κάθεται στά δεξιά τοῦ Πατρός γιά πάντα. Ἡ προσφορά τῆς θυσίας ἀρχίζει στή γῆ, ἐνῶ ἡ ὁλοκλήρωσίς της στούς οὐρανούς, ὅπου ὁ Χριστός παρουσίασε καί μᾶς παρουσιάζει ἀκόμη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, σάν αἰώνιος Ἀρχιερεύς. «Ἀρχιερεύς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν», σάν ὁ Ἀπόστολος καί Ἀρχιερεύς τῆς ὁμολογίας μας, σάν λειτουργός τῆς ἀληθινῆς σκηνῆς καί τοῦ πραγματικοῦ θείου θυσιαστηρίου. Κοντολογής σάν Μεσίτης τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἀνεκάλυψε τήν αἰώνια Ζωή, ἐφανέρωσε «τίς δυνάμεις τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Ἐν τῷ αἵματι τοῦ Ἰησοῦ ἀποκαλύφθηκε ἡ καινή καί ζῶσα ὁδός, σ’ ἐκεῖνο τό αἰώνιο Σάββατο, ὅταν ὁ Θεός ἀναπαύθηκε ἀπό τά μεγάλα του ἔργα.

Η Σταύρωση του Κυρίου | Πεμπτουσία

Ἑπομένως, ὁ θάνατος στόν Σταυρό εἶναι μιά προσφορά θυσίας. Ἀλλά ἡ προσφορά μιᾶς θυσίας δέν σημαίνει μονάχα αὐτοπαράδοση. Ἀκόμη κι’ ἀπό μιά ἁπλῶς ἠθική πλευρά, ὁλόκληρη ἡ σημασία τῆς θυσίας δέν εἶναι ἡ αὐταπάρνησις καθ’ ἑαυτῇ, ἀλλά ἡ ἀγάπη σάν τό δυναμικό περιεχόμενο τῆς θυσίας. Ἡ θυσία δέν εἶναι ἁπλῶς μιά προσφορά ἀλλά μᾶλλον μιά ἀφιέρωσις, μιά καθιέρωσις στόν Θεό. Ἡ ἀποτελεσματική δύναμις τῆς θυσίας εἶναι ἡ ἀγάπη (Α’ Κόρ. 13, 3). Ἀλλ’ ἡ προσφορά τῆς θυσίας ἐδῶ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπό τό στοιχεῖο· τῆς ἀγάπης εἶναι ἐπί πλέον μιά μυστηριακή πρᾶξις, μιά λειτουργία, ἕνα μυστήριο. Ἡ θυσία τοῦ Σταυροῦ ἀποτελεῖ θυσία ἀγάπης, ἀναμφίβολη, καθόσον «ὁ Χριστός μᾶς ἀγάπησε καί παρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά μᾶς σάν μιά προσφορά καί θυσία πρός τό Θεό, εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφεσ. 5, 2).

Ἀλλ’ αὐτή ἡ ἀγάπη δέν ἦταν μόνο συμπόνια καί εὐσπλαγχνία καί ἔλεος πρός τούς πεπτωκότας καί τούς βαρυφορτωμένους. Ὁ Χριστός δίνει τόν ἑαυτό του ὄχι μόνο «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», ἀλλά καί γιά νά μᾶς δοξάσῃ· ὄχι μονάχα χάριν τῆς ἁμαρτωλῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλά καί χάριν τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά τήν καθαρίσῃ καί νά τήν καθαγιάσῃ, νά τήν καταστήση ἁγία, ἔνδοξη καί ἄσπιλη (Ἐφεσ. 5, 25). Ἡ δύναμις μιᾶς θυσίας βρίσκεται στή δυνατότητα τοῦ καθαρμοῦ καί τῆς καθαγιάσεως πού παρέχει. Καί ἡ δύναμις τῆς σταυρικῆς θυσίας εἶναι ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ὁδός τῆς δόξῃς. Πάνω στό Σταυρό ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου δοξάζεται, καί ὁ Θεός δοξάζεται ἐν αὐτῷ (Ἰωάν. 13, 31). Ἡ προσευχή τοῦ Κυρίου μας ὡς τοῦ Μ. Ἀρχιερέως εἶχε σάν αἴτημα τή δόξα καί τή ζωή τῶν μαθητῶν. «Καί τή δόξα πού μοῦ ἔδωσες, σ’ αὐτούς τήν ἔδωσα» (Ἰωάν. 17, 22). Ἐδῶ βρίσκεται ἡ πληρότητα τῆς θυσίας! «Μήπως δέν ἔπρεπε νά πάθῃ ὅλα τοῦτα ὁ Χριστός καί νά εἰσέλθῃ στή δόξα του;» (Λούκ. 24, 26).

Ὁ Σταυρικός θάνατος εἶχε ἀποτέλεσμα ὄχι γιατί ἀπέθανε κάποιος ἀθῶος, ἀλλά γιατί ἐκεῖνος πού ἀπέθανε ἦταν ὁ Σαρκωμένος Κύριος. «Χρειασθήκαμε ἕνα σαρκωμένο Θεό· ἀπέθανε ὁ Θεός γιά νά μπορέσουμε νά ζήσουμε ἐμεῖς», γιά νά χρησιμοποιήσουμε μιά τολμηρή φράσῃ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου (Λόγος 45, 28). Αὐτό εἶναι «τό φοβερό καί ὑπερδεδοξασμένο μυστήριο» τοῦ Σταυροῦ. Πάνω στό Γολγοθᾶ ὁ Σαρκωμένος Κύριος πανηγυρίζει τή θεία οἰκονομία, in ara crucis (στον βωμο του Σταυρού),καί προσφέρει θυσία τήν ἀνθρώπινη φῦσι του, πού ἀπό τήν σύλληψή της «ἐν τῇ μήτρᾳ τῆς παρθένου» προσελήφθηκε στήν ἀδιαίρετη ἑνότητα τῆς ὑποστάσεώς του καί ἀποκαταστάθηκε στήν ἀρχική προπτωτική της κατάσταση καί καθαρότητα.

Ἐν τῷ Χριστῷ δέν ὑπάρχει ἀνθρώπινη ὑπόστασις. Ἡ προσωπικότητά του εἶναι θεῖα, ἀλλά ἐν σαρκί. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ πληρότητα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, «ἡ ἀνθρώπινη φύσις στήν ὁλότητά της», γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός εἶναι ὁ «τέλειος ἄνθρωπος», ὅπως εἶπε καί ἡ Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνος. Ἀλλά δέν ὑπάρχει ἀνθρώπινη ὑπόστασις. Καί ἑπομένως πάνω στό Σταυρό δέν ἀπέθανε ἕνας ἄνθρωπος. «Γιατί αὐτός πού ἔπαθε δέν ἦταν κοινός ἄνθρωπος, ἀλλά Θεός ἐνανθρωπήσας, πού πολεμοῦσε τόν ἀγῶνα τῆς ὑπομονῆς», λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατήχ. 13, 6).

Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Θεός δέν πεθαίνει πάνω στό Σταυρό, ἀλλά κατά τήν ἰδία αὐτοῦ ἀνθρωπότητα «ἐν νεκροῖς λογίζεται ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν καί τάφῳ σμικρῷ ξενοδοχεῖται» (Ἀκολουθία τοῦ Μ. Σαββάτου, κανόνας 5, 9). Εἶναι ὁ θεληματικός (θανατος) Ἐκείνου πού εἶναι ὁ ἴδιος Αἰώνια Ζωή, πού εἶναι στ’ ἀλήθεια ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή. Πρόκειται γιά θάνατο ἀνθρώπου, βέβαια, ἀλλά μέσα στήν ὑπόστασι τοῦ Λόγου, τοῦ σαρκωμένου Λόγου. Καί γι’ αὐτό πρόκειται γιά ἀνιστώντα θάνατο.

«Φωτιά ἦρθα νά βάλω στή γῆ καί πῶς θά ‘θελα νά εἶχε ἤδη ἀνάψει. Ἀλλ’ ἔχω ἕνα βάπτισμα πού πρέπει νά βαπτισθῶ καί πολύ σταναχωριέμαι περιμένοντάς το» (Λούκ. 12, 49-50). Φωτιά – τό Πνεῦμα τό Ἅγιο – κατέβηκε μέσα σέ πύρινες γλῶσσες στό «φοβερό καί ἀνεξερεύνητο μυστήριο τῆς Πεντηκοστῆς». Ἦταν τό βάπτισμα τοῦ Πνεύματος. Ἀκόμη βάπτισμα εἶναι αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Σταυρικός θάνατος καί ἡ ἔκχυσις τοῦ αἵματος, «τό βάπτισμα μαρτυρίου καί αἵματος, πού μέσα σ’ αὐτό βαπτίσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός», κατά τή φράση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ (Λόγος 39, 17).

Ὁ Σταυρικός θάνατος ὡς βάπτισμα αἵματος εἶναι αὐτή ἡ οὐσία τοῦ λυτρωτικοῦ μαρτυρίου τοῦ Σταυροῦ. Τό βάπτισμα εἶναι καθαρμός. Καί τοῦ Σταυροῦ τό βάπτισμα εἶναι ἡ κάθαρσις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, πού τραβάει τό μονοπάτι τῆς ἀποκατάσεώς της ἐντός τῆς ὑποστάσεως τοῦ Σαρκωμένου Λόγου. Εἶναι ἕνα πλύσιμο τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως στό τρεχούμενο αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Θείου Ἀμνοῦ. Καί πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἕνας καθαρμός ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί τήν ἴδια τή θνητότητα. Εἶναι ἡ κάθαρσις πού προετοιμάζει τόν ἐρχομό τῆς ἀναστάσεως, κάθαρσις ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος στό πρόσωπο του καινούργιου της μυστικοῦ – Πρωτότοκου, τοῦ «Δευτέρου Ἀδάμ». Αὐτό εἶναι τό βάπτισμα τοῦ αἵματος ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας. «Ἐξαγόρασες τήν Ἐκκλησία σου μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ» καί ὁλόκληρο τό Σῶμα ὀφείλει νά βαπτισθῇ στό βάπτισμα τοῦ Σταυροῦ. «Πράγματι θά πιῆτε ἀπ΄το δικό μου ποτήρι καί θά βαπτισθῆτε στό δικό μου βάπτισμα» (Μάρκ. 10, 39· Μάτθ. 20, 23).

https://agiazoni.gr/%e1%bc%80%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%8d%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%af-%ce%b8%e1%bf%a6%ce%bc%ce%b1/

15 Σεπτεμβρίου, 2023

Στὴ ζωή μας εἶναι ἑνωμένα ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ Χάρη

Γέρων Ἰωσήφ Βατοπαιδινός

«Τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες»

Ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, δὲν θὰ σταματήσουμε, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἀσχολούμαστε καὶ νὰ ὑπενθυμίζουμε τὸ σκοπὸ ποὺ ἐπιδιώκουμε.

Στὴ ζωή μας εἶναι ἑνωμένα ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ Χάρη.

Τὰ ἐπίπονα εἶναι ὁ Σταυρὸς καὶ τὰ χαρμόσυνα εἶναι ἡ παρουσία τῆς Χάρης τοῦ Κυρίου μας, ἡ ὁποία παρηγορεῖ τὴν ψυχή μας, ὅσες φορὲς μᾶς στηρίζει ἡ Θεία του Πρόνοια.

Ἡ κολακευτικὴ μορφὴ τῆς Χάρης τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ἀποδέχεται τὴν πρόθεση καὶ τὴν προσφορά μας, εἶναι εἴδηση, ὅτι ἔρχονται θλίψεις καὶ κόποι.

Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται συνεχὴς ὁμολογία, γιὰ τὸ βραβεῖο ποὺ μᾶς περιμένει.

Ἀφοῦ, κατὰ τὴ Γραφὴ, «πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων» (Ψάλμ. Λγ, 19) καὶ «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν» (Πράξ. ζ, 10), ἐμεῖς ἐπιμένουμε στὴν πρώτη μας ὑπόσχεση καὶ δὲν ἀνακαλοῦμε τὴν ἀπόφασή μας γιὰ τὴν ἀποταγή, ἡ ὁποία «οὐδὲν ἄλλο ἐστί, εἰ μὴ σταυροῦ καὶ θανάτου ἐπαγγελία».

Ἀτενίζοντας σταθερὰ στὰ πρότυπά μας, τὸ βίο τοῦ Κυρίου μας καὶ τῶν ἡρώων τῆς πίστης μας, μαρτύρων, ὁμολογητῶν καὶ ὁσίων, ἀντιγράφουμε μὲ πόθο τὸν ἀγῶνα τους «μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῆ ἡ διακονία» (Β’ Κόρ. ς’, 3).

Ἂν καὶ, κατὰ τὴ Γραφῆ, ἡ ζωή μας διαιρεῖται σὲ σαρκική, ψυχικὴ καὶ πνευματική, ἐμεῖς «οἱ τοῦ Χριστοῦ» (Γάλ. ε’, 24), ὡς συνετοί, δὲν θὰ κινηθοῦμε παράλογα, ὥστε νὰ ὑποκύψουμε σὲ ὅσα προκαλοῦν βλάβη.

Νεκρώνοντας «τὰ μέλη ἡμῶν τά ἐπὶ τῆς γῆς», ταπεινώνουμε καὶ δαμάζουμε τὴ σάρκα, παρέχοντας σ’ αὐτὴν τὰ ἀναγκαῖα, ὅσα διδάσκει καὶ ἡ ἱερὴ κοινοβιακή μας παράδοση.

Μετὰ, ὑποτάσσοντας τὸ θέλημα καὶ τὴν κρίση μας στὴ μακάρια ὑποταγή, ὑπακούουμε στοὺς προϊσταμένους μας.

Ἔτσι, καταργοῦμε τὰ συναισθήματα τοῦ ψυχικοῦ μέρους καὶ παραμένει ὑγιὲς τὸ πνευματικό μας μέρος, μὲ τὶς ἀκατάπαυστες δεήσεις καὶ ἱκεσίες.

Ἀναμένουμε ἀπὸ τὸν Κύριό μας τὴ λύτρωση καὶ σωτηρία.

Αὐτὸς θὰ μᾶς ἀποκαλέσει «ἅλας τῆς γῆς καὶ φῶς τοῦ κόσμου» (Μάτ. ε’, 13, 14).

Μὲ θάρρος, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, «τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι κατὰ σκοπὸν διώκομεν ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως» (Φίλ. γ’, 13), τὸ ὁποῖο ὁ Κύριός μας μᾶς ἑτοίμασε, πρὶν ἀκόμη μᾶς καλέσει στὴ Θεία του ἐπίγνωση.

Ἡ ζωή μας δίκαια χαρακτηρίζεται ἀπ’ ὅλους μας πνευματική. Μᾶς παραδέχονται καὶ μᾶς ὀνομάζουν πνευματικούς.

Αὐτό μᾶς ἀναγκάζει καὶ μᾶς ἐπιβάλλει νὰ ἀποδεικνύουμε πρακτικὰ αὐτὴν τὴν ἰδιότητα.

Ὅτι, δηλαδή, δὲν ζοῦμε «κατὰ σάρκα» ἀλλὰ «κατὰ πνεῦμα».

Ἐλεύθεροι ἀπὸ ἐπιθυμίες, πάθη καὶ ἐλαττώματα, τὰ ὁποῖα χαρακτηρίζουν τὴν ἔνοχη καὶ σαρκικὴ ζωή.

https://agiazoni.gr/%cf%83%cf%84%e1%bd%b4-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b5%e1%bc%b6%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%e1%bc%91%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%e1%bd%81-%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%e1%bd%b8%cf%82/

18 Ιουλίου, 2023

Κάθε άνθρωπος έχει το σταυρό του…

 Εσύ κουβαλάς το δικό σου σταυρό έστω κι αν είναι πολύ μικρός, ίσα με ένα δάχτυλο.

Μάλιστα! Ο καθένας φέρει το δικό του σταυρό.

Ακόμα και ο σαρκωμένος Θεός έφερε το σταυρό Του. Και μάλιστα ο δικός Του σταυρός ήταν βαρύτερος απ’ όλους, σα να συμπύκνωνε στο δικό Του σταυρό τους σταυρούς όλων των ανθρώπων.

Και πρόσεξε: Ο Θεός κουβαλάει το σταυρό Του και τον βοηθάει ένας άνθρωπος, ο Σίμων ο Κυρηναίος. Παίρνει το σταυρό από Εκείνον και τον κουβαλάει ο ίδιος.

Αυτό σημαίνει πως όταν κουβαλάμε το σταυρό μας βοηθάμε  τον ίδιο τον Κύριο  μας να κουβαλάει το σταυρό, προετοιμαζόμαστε δηλαδή να γίνουμε διάκονοί Του στον ουρανό, στο χορό των ασώματων δυνάμεων…

Τι υψηλή κλήση!

Στάρετς Βαρσανουφίος


https://proseuxi.gr/kathe-anthropos-exei-to-stauro-tou/

28 Αυγούστου, 2022

ΓΛΥΚΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ


Στὸ Ἀνάγνωσμα τῆς «Ἐξόδου» τοῦ πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ περιγράφεται ἕνα πολὺ ἐντυπωσιακὸ θαῦμα, αὐτὸ τῆς μεταβολῆς τῶν ὑδάτων τῆς πηγῆς Μερρὰ ἀπὸ πικρὰ σὲ γλυκά. Καὶ εἶναι προφανὴς ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἀναγινώσκεται αὐτὸ τὸ Ἀνάγνωσμα: διότι τὸ ξύλο ποὺ μετέβαλε τὰ νερὰ τῆς πηγῆς σὲ πόσιμα προτυπώνει τὸν πανσεβάσμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας! Οἱ Ἰσραηλίτες μετὰ τὴ θαυμαστὴ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης βάδιζαν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες στὴν ἔρημο Σούρ, χωρὶς νὰ βροῦν νερὸ γιὰ νὰ σβήσουν τὴ μεγάλη δίψα τους. Πόσο πολὺ χάρηκαν ὅταν ἀντίκρισαν νὰ τρέχει ἄφθονο νερὸ ἀπὸ τὸν βράχο στὴν πηγὴ ποὺ ὀνομαζόταν Μερρά! Σὰν διψασμένα ἐλάφια ἔτρεξαν νὰ πιοῦν, ἀλλὰ ὅταν τὸ δοκίμασαν, διεπίστωσαν μὲ λύπη ὅτι δὲν πινόταν, διότι ἦταν πικρό. Ἄρχισαν τότε νὰ γογγύζουν κατὰ τοῦ Θεοῦ, λέγοντας μὲ παράπονο στὸν Μωυσῆ: «Τί πιόμεθα;»· τί θὰ πιοῦμε; Ὁ Μωυσῆς γονάτισε ἀμέσως καὶ προσευχήθηκε θερμὰ στὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει νερό. Κι ὁ ἅγιος Θεὸς ἱκανοποίησε τὴ βαθιὰ ἐπιθυμία τους. Ἔδειξε στὸν Μωυσῆ ἕνα ξύλο καὶ τοῦ ἔδωσε ὁδηγία νὰ τὸ ρίξει στὴν πηγή, γιὰ νὰ γλυκάνουν τὰ νερά της. Πράγματι· ὁ Μωυσῆς «ἐνέβαλεν αὐτὸ εἰς τὸ ὕδωρ, καὶ ἐγλυκάνθη τὸ ὕδωρ» (Ἐξ. ιε΄ [15] 25). Ἐνῶ μέχρι τὴν ὥρα ἐκείνη ἦταν ἀκατάλληλο, ἔγινε πόσιμο. Πῶς μπόρεσε τὸ μυστηριῶδες ἐκεῖνο ξύλο νὰ γλυκάνει τεράστιους ὄγκους ὑδάτων; Ὅλοι ἐννοοῦμε ὅτι ἡ μεταβολὴ τῶν ὑδάτων σὲ πόσιμα δὲν προῆλθε ἀπὸ κάποια ἰδιότητα τοῦ ξύλου, ἀλλὰ ἀπὸ δύναμη ὑπερφυσική. Αὐτὸ ποὺ συνέβη, ἦταν καθαρὸ θαῦμα καὶ ἀποτελεῖ λαμπρὴ προτύπωση τῆς δυνάμεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Οἱ ἱεροὶ Πατέρες, ἑρμηνεύοντας τὸ συμβάν, τονίζουν ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ὅτι τὸ ξύλο ποὺ ἔριξε ὁ Μωυσῆς στὰ νερὰ τῆς πηγῆς, ἦταν τύπος καὶ σύμβολο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ ὁποῖος μετέβαλε τὴν πικρία τῆς ἁμαρτίας τῶν Πρωτοπλάστων σὲ γλυκύτητα. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σημειώνει: «Δηλοῖ τὸ ξύλον τὸν τοῦ Σωτῆρος σταυρόν» (PG 69, 448). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς παραθέτει ἐκτενὴ κατάλογο προτυπώσεων τοῦ Σταυροῦ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ σημειώνει γιὰ τὸ θαῦμα στή Μερρά, ὅτι τὸ ξύλο ποὺ γλύκανε τὰ νερὰ τῆς πηγῆς «τὸν τίμιον σταυρὸν προετύπωσεν» (PG 94, 1132- 1133). Ἀλλὰ καὶ τὸ πρῶτο Τροπάριο τῆς ἐνάτης Ὠδῆς τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τὴν ἴδια ἀλήθεια τονίζει: «Μὴ τὴν πικρίαν τὴν τοῦ ξύλου, ἐάσας ἀναιρέσιμον, Κύριε, διὰ σταυροῦ τελείως ἐξήλειψας· ὅθεν καὶ ξύλον ἔλυσέ ποτε, πικρίαν ὑδάτων Μερρᾶς, προτυποῦν τοῦ Σταυροῦ τὴν ἐνέργειαν...». Δηλαδή: Κύριε, δὲν ἐπέτρεψες ἡ πικρία ποὺ γευθήκαμε ἀπὸ τὸ ἀπαγορευμένο δένδρο τῆς γνώσεως νὰ εἶναι ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα θανατηφόρα καὶ καταστρεπτικὴ γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀλλὰ τὴν ἐξάλειψες τελείως μὲ τὸν ζωηφόρο Σταυρό Σου. Ὅπως στὰ παλαιὰ χρόνια ἕνα ξύλο διέλυσε τὴν πικρία τῶν ὑδάτων τῆς Μερρᾶς, τὸ ὁποῖο προτύπωνε τὴν ἐνέργεια τοῦ Σταυροῦ... Ἀπὸ τὰ ἑρμηνευτικὰ σχόλια ποὺ παρατέθηκαν, ἐννοοῦμε εὐκολότερα ὅτι οἱ ἁμαρτίες ποὺ διαπράττουμε, πικραίνουν τὴν ψυχή μας, ἐνῶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου «γλυκασμὸν σωτηριώδη, τοῖς βροτοῖς ἐναπέσταξεν» (Τροπ. ε΄ Ὠδῆς προεορτίου Κανόνος 13ης Σεπτεμβρίου). Ἡ ἁμαρτία φέρνει λύπη καὶ ὀδύνη στὶς ψυχές μας, ἐνῶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μεταβάλλει τὴ λύπη ποὺ προξενεῖται ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας σὲ χαρά, καὶ τὴν ὀδύνη σὲ ἀγαλλίαση. «Ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ»! Ἡ ἁμαρτία δημιουργεῖ πιεστικὸ βάρος στὶς ψυχές μας, ἐνῶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου χαρίζει τὴν ἄφεση, τὴν υἱοθεσία, τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη, τὴ χαρά, τὴν ἐλπίδα. Σταλάζει στὶς καρδιές μας τὴ γλυκύτητα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ὅταν, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως, τεθεῖ σὲ προσκύνηση ὁ πανσεβάσμιος Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας, νὰ τὸν ἀσπασθοῦμε μὲ εὐλάβεια, μὲ χαρὰ καὶ μὲ ἱερὸ φόβο, ὅπως θὰ ψάλουμε στὸ ὡραιότατο Δοξαστικὸ τῆς ἑορτῆς. Μὲ ἱερὸ φόβο, «διὰ τὴν ἁμαρτίαν ὡς ἀνάξιοι ὄντες» καὶ μὲ χαρά, «διὰ τὴν σωτηρίαν, ἣν παρέχει τῷ κόσμῳ ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγεὶς Χριστὸς ὁ Κύριος, ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος». Καὶ νὰ παρακαλέσουμε τὸν Ἐσταυρωμένο νὰ χαροποιήσει τὶς καρδιές μας καὶ νὰ γλυκάνει τὴ ζωή μας, λέγοντας: «Σταυρέ... πικρίας παθῶν ἐρρύσθημεν, τῇ σῇ δυνάμει». Μὲ τὴ δύναμή σου γλυτώσαμε ἀπὸ τὴν πικρία τῶν παθῶν. «Ἡμᾶς γλύκανον, ἀσπαζομένους σε νῦν ἐν κατανύξει ψυχῆς» (Τροπ. ζ΄ Ὠδῆς, Παρασκ. δ΄ ἑβδομάδος, «Τριῴδιον»). Γλύκανε τὶς καρδιές μας καὶ τώρα ποὺ σὲ ἀσπαζόμαστε μὲ εὐλάβεια καὶ κατάνυξη ψυχῆς. Ἀμήν. ΟΣΩΤΗΡ2205 

30 Απριλίου, 2021

'' Η ΦΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Η ΨΙΧΑ'' ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒ.ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ κ.ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ''ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΙΟ ΔΡΑΜΑ''



Κάθε πρᾶγμα ἐπάνω στὴ γῆ ἔχει βάθος καὶ ἐπιφάνεια. Κάθε ζωντανὸς ὀργανισμὸς ἔχει φλούδα καὶ ψῖχα, ἐνῶ κάθε ἄνθρωπος ἔχει σῶμα καὶ ψυχή.
Kαὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας, ποὺ πάντα ἔχουμε στὴ μνήμη μας καὶ σὰν σύμβολο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς θυσίας και συνεχῶς τὸν βλέπουμε στὴ ζωή μας, ἔχει φλοῦδα καὶ ψῖχα, ἐπιφάνεια καὶ βάθος.
Ἡ φλοῦδα εἶναι ἡ ἱστορία του καὶ ἡ ψῖχα εἶναι τὰ διδάγματά του, πού μᾱς προσφέρει, ὅταν ἐμεῖς μὲ πνεῦμα μαθητείας τὸν προσεγγίζουμε. Ἂς προσπαθήσουμε νὰ ἰδοῦμε καὶ τὰ δυό.
Ὁ θεόπτης Μωυσῆς, ποὺ ταύτισε τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς Ἑβραίους, μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ τοὺς ὁδηγεῖ στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ὕστερα ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες κατὰ τὴν πορεία, κάποτε φθάνουν κοντὰ στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Ἡ δυσκολία νὰ τὴ διαβοῦν εἶναι ἀνυπέρβλητη καὶ τὸ σπουδαιότερο, ὁ στρατὸς τοῦ Φαραὼ ἔρχεται ἀπὸ κοντὰ, γιὰ νὰ συλλάβει ὅλο τὸ λαὸ καὶ νὰ τὸν γυρίσει πίσω στὴν Αἴγυπτο.
Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴ δοκιμασία ὁ Μωυσῆς καταφεύγει στὸ Θεό. Προσεύχεται συνεχῶς καὶ ὄχι μόνο θερμὰ, ἀλλὰ καὶ ἐπιτακτικὰ παρακαλεῖ γιὰ τὸ λαό. Καὶ ὁ Θεὸς δίδει ἐντολὴ νὰ κτυπήσει μὲ τὸ ραβδὶ του τὴ θάλασσα σταυρωτά. Καὶ τότε ἡ θάλασσα χωρίζεται στὰ δυό, φαίνεται ὁ βυθός της καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ λαὸς «ἀβρόχοις ποσί» διαπερνᾱ ἀπέναντι. Ὅταν ὅλος ὁ λαὸς βγαίνει ἀπὸ τὴ θάλασσα, ξανακτυπᾱ ὁ Μωυσῆς μὲ τὸ ραβδὶ του τὰ νερὰ καὶ ἐκεῖνα ἐπανέρχονται στὴν προηγούμενη θέση τους, ἐνῶ πνίγουν τὰ στρατεύματα τοῦ Φαραὼ, ποὺ ἐν τῶ μεταξὺ εἶχαν καὶ αὐτὰ ὁρμήσει στὴ χωρισμένη θάλασσα μέχρι τὴ στιγμὴ ἐκείνη.
Ἄλλοτε πάλι, πολεμώντας ἕνα λαὸ ποὺ συνάντησαν στὸ δρόμο καὶ στάθηκε ἐμπόδιο στὴν πορεία των Ισραηλιτών, παίρνει ἐντολὴ ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ ὑψώσει τὰ χέρια του σὲ θέση ἐκτάσεως, ὥστε μὲ τὸ κατακόρυφο σῶμα του νὰ σχηματίζεται σταυρός. Ὃσο εὑρίσκεται σ’ αὐτὴ τὴ στάση, ἡ νίκη εἶναι μὲ τὸ μέρος τῶν Ἰσραηλιτῶν. ‘Όταν κατεβάζει τὰ χέρια του ἀπὸ τὴν κούραση, ἡ νίκη περνάει στοὺς Ἀμαλικίτες, γὶ αὐτὸ δυὸ ἄνδρες ἐνάρετοι, ὁ ‘Ὢρ καὶ ὁ Ἀαρών, τοῦ ὑποβαστάζουν τὰ χέρια, μέχρις ὅτου ὁλοκληρώνεται ἡ πολεμικὴ ἐπιχείρηση ὑπὲρ τῶν Ἰσραηλιτῶν.
Αὐτὰ τὰ δυὸ περιστατικὰ, μεταξὺ ἄλλων πολλῶν, σκιωδῶς προεικονίζουν τοῦ Κυρίου μας τὸ Σταυρὸ καὶ προκηρύσσουν τὴν μεγάλη δύναμή του. Καὶ τότε μὲν ἐκεῖνοι δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ ἐννοήσουν τὴ σημασία τοῦ σταυροῦ, ἀφοῦ δὲν εἶχε ἔλθει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου νὰ ἰδοῦν τὰ πράγματα μὲ τὴν πραγματική τους διάσταση.
Ἐπειδὴ μάλιστα ὁ σταυρὸς ἦταν καταραμένο σχῆμα, ἀφοῦ σ’ αὐτὸ ἐπάνω σταύρωναν τοὺς δούλους καὶ τοὺς κακούργους, ἐνῶ οἱ Ἰουδαῖοι τοὺς καταδικασμένους λιθοβολοῦσαν καὶ οἱ Ρωμαῖοι ἀποκεφάλιζαν, δὲν ἔδιναν πνευματικὸ νόημα στὸ σχῆμα του.
Στὴ νέα ἐποχὴ τῆς Χάριτος, δηλαδὴ μετὰ Χριστὸν, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ μὲ εὐλάβεια γονάτιζαν μπροστὰ στὸ τίμιο ξύλο καὶ προσεύχονταν. Καθημερινά οἱ προσκυνητὲς ἦταν πολυάριθμοι. Ἀπὸ φθόνο οἱ Ἑβραῖοι πῆραν κρυφὰ τοὺς Σταυροὺς καὶ τοὺς πέταξαν σ’ ἕνα σπήλαιο ποὺ ἦταν πολὺ πλησίον του Παναγίου Τάφου, ὅπου ἔριχναν καὶ τὰ πτώματα τῶν κακούργων καὶ τὸ μέρος τοῦ Γολγοθᾱ μετέτρεψαν σὲ σκουπιδότοπο.
Ἐκεῖ ἔμεινε ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας ἀπὸ τὸ 37 μέχρι τό 320 μ.Χ.
Ὁ αὐτοκράτωρ μάλιστα Ἀνδριανὸς, γιὰ νὰ σβήσει κάθε ἴχνος καὶ σημάδι, ἔχτισε σὲ ἐκεῖνο τὸν τόπο τὸ Ναὸ τῆς Ἀφροδίτης καὶ τοποθέτησε ἐκεῖ ἕνα ἐντυπωσιακὸ ἄγαλμα τῆς Θεᾶς.
Τὸ 320 ἡ ἁγία Ἑλένη μὲ πολύτιμους συνεργάτες καὶ πιστοὺς ἐργάτες εὑρῆκε, κατὰ τρόπο θαυμαστὸ, καὶ ἀνέσυρε τοὺς τρεῖς σταυρούς. Δὲ δυσκολεύθηκε νὰ ξεχωρίσει τὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας, γιατί τὴν ἴδια μέρα τοποθετήθηκαν μὲ τὴ σειρὰ ὁ καθένας ἐπάνω σὲ νεκρὸ καὶ μόνον, ὅταν ἀκούμπησε ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ, ἐκεῖνος ἀναστήθηκε. Ἔτσι, στὶς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 320, ὑψώθηκε στὸ Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως ἐπὶ Πατριάρχου Μακαρίου.
Αὐτὴ περίπου, ἁπλὰ και περιληπτικὰ εἶναι ἡ φλοῦδα τοῦ Σταυροῦ, δηλαδὴ ἡ ἱστορία του. Ποιὰ, ὅμως, εἶναι ἡ ψῖχα του;
Ὅλες οἱ ἀρετὲς συναντῶνται, ἐπάνω στὸ Σταυρό. Κάθε εἶδος ἀρετῆς. Ἡ ἀγάπη πρῶτα, ἀρετή πρωτόγνωρη καὶ πρωτάκουστη. Εἶχε ὁ κόσμος ἀκούσει γιὰ ἀγάπη φίλου πρὸς φίλο ποὺ εἶχε φθάσει μέχρι θυσία. Εἶχε πληροφορηθεῖ καὶ βίωνε τὴν ἀγάπη τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας γιὰ τὸ παιδί, τοῦ στρατιώτη γιὰ τὸν ἀξιωματικό, τοῦ εὐεργετημένου γιὰ τὸν εὐεργέτη. Ὅμως ἀγάπη γιὰ τὸ ἀντίθετο δὲν εἶχε ἀκουστεῖ πουθενά. Ἐδῶ ἔχουμε ἀγάπη μέχρι σταυρικῆς θυσίας τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τοῦ Παναγίου γιὰ τὸν ἁμαρτωλό, τοῦ Κυρίου μας γιὰ τοὺς ἐχθρούς του. Κάθε ἄνθρωπος, ὅταν ἁμαρτάνει, γίνεται ἐχθρός του Θεοῦ καὶ ὅμως Ἐκεῖνος, γιὰ ἕναν τέτοιο ἐχθρὸ, πρόσφερε τὴ θυσία τοῦ ἑαυτοῦ του.
Στὸ Σταυρὸ ἐπάνω συναντᾶται καὶ ἡ ταπείνωση «ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ Σταυροῦ» σημειώνει γεμάτος ἔκπληξη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.
Καὶ ἡ ὑπακοὴ τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα ἔχει παρουσία στὸ Σταυρὸ, ἀφοῦ ὅπως, ἐπίσης, ὁ πρῶτος μετὰ τὸν Ἓνα Ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει: «Ἐγένετο ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ».
Ἐμεῖς πῶς ὠφελούμαστε ἀπὸ τὴ φλοῦδα καὶ τὴν ψῖχα τοῦ Σταυροῦ;
Ἀδελφέ μου, ἂν δὲν ἔχεις διάθεση ν’ ἀκούσεις σύγχρονα λόγια ἀνθρώπινα, ποὺ καὶ αὐτὰ στὴν ἀποκαλυπτικὴ ἐποχή μας τὴ γεμάτη ἐκπτώσεις δὲν ἔχουν τὴν ἁρμόζουσα βαρύτητα, ἄκουσε καὶ πρόσεξε τὰ λόγια του Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ποὺ μὲ τὴ γλυκειά του γλῶσσα τότε διετύπωσε καὶ κάποιος μαθητής του, μὲ τὴ χρυσὴ γραφίδα του ἀπαθανάτισε γιὰ τὴν ψυχική μας ὠφέλεια.
«Ἂν εἶσαι Κυβερνήτης, βλέπε τὸ Σταυρὸ, γιὰ νὰ διδαχθεῖς ὅτι, χάριν τοῦ λαοῦ σου, καὶ τὴ ζωή σου ἀκόμη χρεωστεῖς νὰ θυσιάσεις.
Ἂν εἶσαι κυβερνώμενος, βλέπε τὸ Σταυρὸ, γιὰ νὰ σπουδάσεις τὸ σεβασμὸ πρὸς τοὺς ἄρχοντές σου, ὡς ὁ Σωτὴρ σεβάσθηκε τὸ θέλημα τοῦ Πατρός του.
Ἂν εἶσαι πλούσιος, βλέπε τὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ μάθεις ἀπὸ τὸ γεγυμνωμένο αὐτὸν τὴν περιφρόνηση πρὸς τὰ ἐγκόσμια ἀγαθά.
Ἂν εἶσαι πτωχὸς, βλέπε τὸ Σταυρό, γιὰ νὰ εὕρεις φίλο καὶ παρήγορο καὶ συναθλητὴ Ἐκεῖνον ὁ ὁποῑος δὲν ἔχει «ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ».
Ἂν εἶσαι σοφὸς, βλέπε τὸ Σταυρὸ καὶ δι’ αὐτοῦ θὰ λύσεις ὅλα τὰ συνέχοντά σε μεγάλα προβλήματα.
Ἂν εἶσαι ἀπαίδευτος, βλέπε τὸ Σταυρὸ καὶ θὰ γίνεις σοφότερος τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Ἀριστοτέλους.
Ἂν εἶσαι οἰκογενειάρχης, βλέπε τὸ Σταυρὸ, γιὰ ν’ ἀντιληφθεῖς τήν ἀπροσπέλαστη ἀγάπη Πατρός.
Ἂν εἶσαι τέκνο, βλέπε τὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ διδαχθεῖς τὴν κατ’ ἐξοχὴν ὑπακοή.
Ἂν εἶσαι δίκαιος, βλέπε τὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ συγκρατηθεῖς στοὺς πειρασμοὺς τοῦ κόσμου.
Ἂν εἶσαι ἁμαρτωλός, ὢ τότε πρὸ πάντων μὴ ἀποσπᾱς ἀπὸ τὸ Σταυρὸ τὰ ὄμματά σου, γιατί αὐτὸς θὰ σὲ χειραγωγήσει νὰ ἐπιστρέψεις πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ ν’ ἀνεύρεις, ὡς πρόβατο ἀπολωλὸς καὶ πάλιν τὴν εὐθεῖα.
Ἐν τούτῳ νίκα τὴ σάρκα, τὸν κόσμο, τὸ διάβολο, τὰ πάθη, τίς ἡδονές, τίς θλίψεις, τὴν ἀκηδεία, τὴ χαύνωση καὶ βάδιζε ὑπόπτερος πρὸς τὴ νίκη».

29 Απριλίου, 2021

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

''Να ακτινοβολησουμε  γυρω μας  το φως της αγαπης  του  Χριστου.''

Μεγάλη Πεμπτη Παρασκευή. Πένθος βαθὺ καὶ ἱερὸ στὶς ἐκκλησίες. Καθὼς ἀτενίζουμε σιωπηλοὶ τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο, τὸν Βασιλέα τῆς δόξης, ὑψωμένο στὸν Τίμιο Σταυρό Του μὲ ἁπλωμένα τὰ ἄχραντα χέρια Του, ἔρχεται στὸ νοῦ μας μιὰ λέξη μοναδική: «ΑΓΑΠΗ». Ναί! Εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος ἡ μεγάλη μας Ἀγάπη. Ποὺ μᾶς τὴν ἀπέδειξε καὶ τὴν ὑπέγραψε «βαφαῖς ἐρυθραῖς», μὲ τὸ πορφυρένιο πάντιμο Αἷμα Του πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ Του. Καὶ τὴν ἀκτινοβόλησε μὲ μοναδικὴ λάμψη. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη εἶναι ποὺ ἔκαμε τὸν Κύριο νὰ ὑπακούει ἀπόλυτα στὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα Του. Νὰ ἀφήνει τὰ οὐράνια σκηνώματα καὶ νὰ ἔρχεται νὰ ζήσει ἀνάμεσά μας, νὰ περπατήσει στὴ μολυσμένη γῆ μας, νὰ ἀναστραφεῖ μὲ μᾶς τοὺς ἀποστατημένους καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους. Καὶ μὲ τὴ γλυκύφθογγο καὶ φωτιστικὴ διδασκαλία Του, μὲ τὰ ἀναρίθμητα θαύματά Του καὶ προπαντὸς μὲ τὸ πανάγιο παράδειγμα τῆς ἀναμαρτήτου ἀναστροφῆς Του νὰ μᾶς ἀνοίγει δρόμους ἐλευθερίας καὶ σωτηρίας παρέχοντας τὸν ἑαυτό Του πρότυπο γιὰ μᾶς. Καὶ τώρα, στὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του, ὁ Κύριος καλεῖται, ἐπειδὴ σφόδρα μᾶς ἀγαπᾶ, νὰ ὑπακούσει στὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα Του καὶ νὰ πιεῖ τὸ κατάπικρο ποτήριο τοῦ θανάτου καὶ μάλιστα τοῦ θανάτου τοῦ Σταυροῦ. Δηλαδὴ καταδέχεται νὰ πεθάνει μὲ θάνατο μαρτυρικὸ καὶ ὀδυνηρό, θάνατο ποὺ προοριζόταν γιὰ τοὺς μεγαλύτερους ἐγκληματίες, καὶ νὰ καρφωθεῖ πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Καὶ ὁ Κύριος, ἐπειδὴ μᾶς ἀγαπᾶ, δέχεται ἀδιαμαρτύρητα καὶ μὲ χαρὰ νὰ πεθάνει «ὑπὲρ ἡμῶν» καὶ «ἀντὶ ἡμῶν». Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 22), καταδέχθηκε νὰ λογισθεῖ καὶ νὰ τιμωρηθεῖ ὡς ἁμαρτωλὸς καὶ νὰ σηκώσει ἐπάνω Του τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ κόσμου. Καὶ γιὰ τὴν ἐνοχὴ αὐτὴ δοκιμάζει ὡς ἄνθρωπος – γιὰ χάρη μας – τὶς δραματικὲς ἐκεῖνες ὧρες τῆς Σταυρώ­σεώς Του τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα του, γεγονὸς ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἀποκορύφωση τῆς ὀδύνης Του. Παρὰ ταῦτα ὁ ἐσταυρωμένος Κύριος ἀδιαμαρτύρητα παραδίδει τὸ πνεῦμα Του στὸν Θεὸ Πατέρα μὲ τὴ γεμάτη ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη πρὸς Αὐτὸν φράση: «Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου» (Λουκ. κγ΄ [23] 46). Ἀπὸ ἀγάπη λοιπὸν ὁ Κύριος πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς θυσιάζεται στὸ Σταυρό, γιὰ νὰ μᾶς σώσει. Ἡ ἀγάπη ὅμως τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου φανερώνεται στὸ Γολγοθᾶ καὶ μὲ ἄλλες πτυχές. Ἐνῶ «πάσχει καὶ ὀδυνᾶται», ξεχνᾶ τοὺς πόνους Του καὶ εὐεργετεῖ τοὺς γύρω Του παρευρισκομένους μὲ σωτήρια εὐεργετήματα. Πόση ἀγάπη δὲν δείχνει πρὸς τὸν «ἐκ δεξιῶν» Του συσταυρωμένο ληστή, ποὺ συντετριμμένος Τὸν ἱκετεύει: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. κγ΄ [23] 42). Ὁ Κύριος δέχεται τὴ μετάνοιά του καὶ μὲ στοργὴ μοναδικὴ τὸν ἁρπάζει ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ διαβόλου καὶ τὸν διαβεβαιώνει: «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. κγ΄ [23] 43). Ἀλήθεια σ’ τὸ λέω! Πίστεψέ το, σήμερα ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ πεθάνουμε, θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν Παράδεισο. Πόση ἀκόμη ἀγάπη δὲν δείχνει ὁ Ἐσταυρωμένος πρὸς τοὺς θεομάχους σταυρωτές Του μὲ τὴ συγχωρητικότητά Του; Σὲ ὥρα ποὺ ὁ πυρετὸς τὸν κατακαίει καὶ φρικτὰ ὑποφέρει, καὶ κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἀκούγονται βλασφημίες καὶ ὕβρεις, ὁ Κύριος Ἰησοῦς λησμονεῖ καὶ πάλι τὸν ἑαυτό Του. Ὑψώνει τὸ βλέμμα Του πρὸς τὸν Οὐρανὸ καὶ ἀφήνει φωνὴ ἐλέους καὶ οἰκτιρμῶν γιὰ τοὺς ἐχθρούς Του. Προσεύχεται θερμὰ γι’ αὐτοὺς καὶ παρακαλεῖ τὸν οὐράνιο Πατέρα Του λέγοντας: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ΄ [23] 34). Πατέρα μου οὐράνιε, ἄφησε, διάγραψε ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἄσπλαχνους θεοκτόνους ἐχθρούς μου τὸ φοβερό τους ἔγκλημα. Μὴν τοὺς τὸ ὑπολογίσεις! Συγχώρησέ τους. Τί ἔκρηξη ἀφάτου φιλανθρωπίας καὶ ἀνεξικακίας δὲν κρύβει ἡ προσευχὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου! Μιὰ προσευχὴ εὐεργετική, ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλους τοὺς ἐχθρούς Του ὅλων τῶν αἰώνων. Καὶ τέλος, πόση δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου καὶ πρὸς τὴν Παναγία Μητέρα Του! Ἐκεῖνος ποὺ νομοθέτησε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν τιμὴ πρὸς τοὺς γονεῖς θέλει νὰ ἀσφαλίσει σὲ χέρια ἱερὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Στρέφεται πρὸς τὴν θρηνωδοῦσα πανάχραντο Μητέρα Του, ποὺ ἔστεκε ὄρθια στὴ βάση τοῦ Σταυροῦ Του, καὶ τῆς λέει: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου» (Ἰω. ιθ΄ [19] 26). Καὶ στρέφεται στὸν Ἰωάννη, ποὺ παρέστεκε δίπλα της, καὶ τοῦ λέει: «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» (Ἰω. ιθ΄ [19] 27). Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν θὰ εἶναι πλέον μόνη της ἡ πανάχραντη Κόρη τῆς Ναζαρέτ. Ὁ ἁγνότατος μαθητὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος θὰ τὴ φροντίζει μὲ ἀπέραντο σεβασμὸ καὶ θὰ μαθητεύει κοντά της, στὴν ἀποθησαυρισμένη ἱερὴ ἐμπειρία της ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.

 Μεγάλη Παρασκευή. Ὅσοι θέλουμε νὰ ἀγαπᾶμε εἰλικρινὰ τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο ἂς Τὸν προσκυνήσουμε ἐφέτος μὲ συναισθήματα βαθύτερης εὐγνωμοσύνης ἀπὸ ἄλλοτε, γιὰ τὴ λύτρωση ποὺ μᾶς χάρισε ἡ μέχρι Σταυροῦ καὶ θανάτου ἀγάπη Του. Καὶ ἂς ἀνταποκριθοῦμε στὴ θεία Του ἀγάπη ἀκολουθώντας μὲ συνέπεια τὰ δικά Του ἴχνη (Α΄ Πέτρ. β΄ 21), ἀκτινοβολώντας γύρω μας τὸ φῶς τῆς δικῆς Του ἀγάπης. Μιὰ τέτοια στάση ζωῆς θὰ εὐφραίνει τὸν Ἐσταυρωμένο. ΟΣΩΤΗΡ2108

24 Μαρτίου, 2021

1821, ΑΡΩΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ,ΑΠΟΦΑΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ,ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ !

Οἱ ἐπαναστάσεις καὶ οἱ πόλεμοι ποὺ γίνονται στὶς ἡμέρες μας εἶναι συνήθως πόλεμοι συμφερόντων. Ἡ Ἐπανάσταση ὅμως τοῦ 1821 δὲν μοιάζει μ’ αὐτοὺς τοὺς πολέμους, διότι εἶχε ἄρωμα πίστεως, ἀπόφαση θανάτου, μαρτυρικὸ φρόνημα! 

Μιὰ χούφτα ἄνθρωποι, βασανισμένοι, κυρτωμένοι ἀπὸ τὸ ἀσήκωτο βάρος τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς τετρακοσίων καὶ πλέον ἐτῶν, ξεσηκώθηκαν νὰ διώξουν τὸν βάναυσο κατακτητή, χωρὶς νὰ ἔχουν ὅπλα καὶ τακτικὸ στρατό. 
 Μόνα τους ὅπλα ἦταν ἡ καταφυγή τους στὸ Θεὸ καὶ τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ καὶ ἡ ἀπόφασή τους νὰ πεθάνουν πολεμώντας «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία». 
 Οἱ προπάπποι μας, χωρὶς νὰ ξέρουν γράμματα, γνώριζαν τὸ δυσκολότερο μάθημα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τὸ μάθημα τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς θυσίας. Τὰ χώματα τῆς ἑλληνικῆς γῆς, ποὺ ἐλεύθεροι ἐμεῖς πατᾶμε, ζυμώθηκαν μὲ τὰ αἵματα καὶ σπάρθηκαν μὲ τὰ ὀστὰ ἑνὸς ἑκατομμυρίου Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν. Πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς βασανίστηκαν, κατακρεουργήθηκαν, παλουκώθηκαν, γδάρθηκαν ἢ ψήθηκαν στὸ σουβλὶ καταφρονώντας τὸν θάνατο. Πρῶτοι οἱ Νεομάρτυρες! Κατὰ τὸν Φώτη Κόντογλου, 35.000 Νεομάρτυρες μαρτύρησαν στοὺς χρόνους τῆς Τουρκοκρατίας. Ἀκόμη καὶ «μειράκια ἑωράκαμεν... τῇ τομῇ τῆς μαχαίρας ἀφόβως ὑποκλίνοντα τὸν αὐχένα», γράφει ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Νεκτάριος (1660-1669). Ἡ ἁγία Φιλοθέη, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ οἱ λοιποὶ Διδάσκαλοι τοῦ Γένους καλλιεργοῦσαν στοὺς κακοπαθημένους ραγιάδες τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα!
 Ἀπόφαση θανάτου εἶχαν καὶ οἱ κλέφτες, ποὺ ἀνέβαιναν στὰ βουνὰ νὰ πολεμήσουν τοὺς Τούρκους! 
 Οἱ Σουλιῶτες καὶ οἱ Σουλιώτισσες ἔδωσαν πολλὰ καὶ μεγάλα δείγματα καταφρονήσεως τοῦ θανάτου!
 Ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία, ποὺ προετοίμαζε τοὺς δουλωμένους Ἕλληνες γιὰ τὸ «ποθούμενο», μέσα ἀπὸ τοὺς ὅρκους τῶν κατηχουμένων καλλιεργοῦσε καὶ τὴν καταφρόνηση τοῦ θανάτου. 
Οἱ σημαῖες τῆς Ἐπαναστάσεως εἶχαν ὅλες Σταυρό, θυμίζοντας σ’ αὐτοὺς ποὺ πολεμοῦσαν τὴν ἀπόφαση τοῦ θανάτου. 
Οἱ Ἱερολοχίτες ποὺ ἔπεσαν μέχρις ἑνὸς στὸ Δραγατσάνι, ἔφεραν στὰ ἐνδύματα καὶ στὸν σκοῦφο τους τὴ νεκροκεφαλή. Ἡ βαθύτερη ση­μασία καὶ αὐτῆς τῆς παραστάσεως εἶναι ἡ καταφρόνηση τοῦ θανάτου. 
 Ὁ ἡρωικότερος μαχητὴς τῆς ἐπαναστάσεως στὴ Μολδοβλαχία, ὁ Γιωργάκης Ὀλύμπιος, ἔλεγε στὰ παλληκάρια του: «Ἐμπρός, ἀδέλφια, ἂς πεθάνουμε κοιτάζοντας ἄφοβα τὸν θάνατο στὰ μάτια». 
 Ὁ μαρτυρικὸς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ὁ Ε΄ εἶπε στοὺς συνοδικοὺς Ἀρχιερεῖς ποὺ τοῦ πρότειναν νὰ τὸν κρύψουν: «Ὁ θάνατός μου θὰ ὠφελήσει περισσότερο παρὰ ἡ ζωή μου».
 Ὁ ἐπιφανέστερος πολέμαρχος τῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, δίδασκε ὄχι μόνο τὴ στρατηγικὴ τοῦ πολέμου ἀλλὰ καὶ τὴ καταφρόνηση τοῦ θανάτου. Ταυτόχρονα ἐνέπνεε καὶ τὴν πίστη καὶ τὴν εὐσέβεια. Στὰ Δερβενάκια ἀποδεκάτισε τὴ στρατιὰ τοῦ Δράμαλη. Παρόλο ποὺ πολεμοῦσαν τρία ἡμερόνυχτα χωρὶς νὰ ξαποστάσουν, ἐπειδὴ ξημέρωνε ἡμέρα Παρασκευή, εἶπε ὁ Γέρος τοῦ Μωριὰ στὰ παλληκάρια του: «Θὰ νηστέψουμε ὅλη τὴν ἡμέρα μὲ αὐστηρὴ νηστεία, γιὰ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία ποὺ μᾶς χάρισαν τὴ νίκη». 
 Ἡ ἱστορία σημειώνει γιὰ τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο ὅτι κλείστηκε στὸ Χάνι τῆς Γραβιᾶς χορεύοντας τὸν χορό· «Κάτω στοῦ Βάλτου τὰ χωριά». Ὁ χορὸς ἐκεῖνος ἦταν ταυτόχρονα γλέντι θανάτου. 
 Ὁ Κωνσταντίνος Κανάρης ἀνέλαβε τὴν ἐπιχείρηση νὰ κάψει τὴ ναυαρχίδα τοῦ Καρᾶ Ἀλῆ λέγοντας στὸν ἑαυτό του: –Κωνσταντῆ, θὰ πεθάνεις! 
 Ὁ Μάρκος Μπότσαρης εἶπε στὰ παλληκάρια του, πρὶν ξεψυχήσει, στὴ μάχη τοῦ Κεφαλόβρυσου: «Ἀδελφοί, ἐγὼ ἔκανα τὸ χρέος μου πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ πεθαίνω εὐχαριστημένος». 
 Τὴν καταφρόνηση τοῦ θανάτου φανερώνει καὶ ἡ θυσία στὸν καταρράκτη «Ἀραπίτσα» τῆς Νάουσας, ποὺ εἶναι τὸ Ζάλογγο τῆς Μακεδονίας. 
 Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ ἡ καταφρόνηση τοῦ θανάτου ἀνέβηκε σὲ ὕψη δυσθεώρητα, ἦταν τὸ Μεσολόγγι. Γιὰ τὸ Μεσολόγγι ἔγραψε ὁ Ν. Κασομούλης: «Κανένα δὲν ἔβλεπα νὰ σκύφτη ἀπὸ τὰ βόλια. Ὅλοι ἔτρεχαν εἰς τὴν φωτιάν. Ὁ πόλεμος εἶχε καταντήσει εἰς τὴν ἀκοήν των ὡσὰν μία μουσική»! Οἱ ἐλεύθεροι πολιορκημένοι ἦταν ἀποφασισμένοι «νὰ ἀποθάνουν ἐκ καρδίας διὰ τὴν ὑπὲρ Πατρίδος ἀγάπην, διὰ τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ ἔρωτα καὶ διὰ τὴν ἐλευθερίαν». Ἐλάχιστοι ἐπέζησαν. Οἱ περισσότεροι ἔπεσαν ἡρωικῶς μαχόμενοι! 
 Θαυμάζουμε τὴν ἀντοχὴ τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21 στὴν κακοπάθεια, τὴν αὐταπάρνησή τους, τὸ μαρτυρικὸ φρόνημά τους! Κατανοοῦμε ὅτι ὅλα τὰ ὡραῖα καὶ τὰ μεγάλα γίνονται μὲ κόπους καὶ μὲ θυσίες! Ἂν λοιπὸν θέλουμε νὰ τοὺς μοιάσουμε, νὰ μὴν ἐπιδιώκουμε τὴν καλοπέραση, ἀλλὰ νὰ ἔχουμε ἀπόφαση θανάτου. Χωρὶς σταυρὸ δὲν ἔρχεται ἀνάσταση. Χωρὶς θυσίες δὲν ἔρχεται τὸ ποθούμενο. Μὲ σταυρὸ καὶ μὲ θυσίες ἔρχονται ὅλα τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Κι ἔτσι τιμοῦμε ἀληθινὰ τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ 1821, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ νὰ ζοῦμε ἐμεῖς σήμερα ἐλεύθεροι. 
Ἡ Πατρίδα μας περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχὴ χρειάζεται σήμερα ἀπογόνους ποὺ θὰ τιμοῦν τοὺς ἔνδοξους προγόνους τους καὶ θὰ βαδίζουν στὰ ἴχνη τους μὲ ἀπόφαση θανάτου! ΟΣΩΤΗΡ2107

12 Νοεμβρίου, 2020

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ


1. Το καυχημα των πιστων. 

 Μεγάλο πρόβλημα εἶχε δημιουργηθεῖ μεταξὺ τῶν χριστιανῶν τῆς Γαλατίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ κάποιους ψευδοδιδασκάλους, οἱ ὁποῖοι κήρυτταν ὅτι γιὰ τὴ σωτηρία τους ἦταν ἀπαραίτητη ἡ τήρηση τῶν τελετουργικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου καὶ προπαντὸς ἡ τήρηση τῆς περιτομῆς. Αὐτοὶ μετροῦσαν τοὺς ὀπαδοὺς τους ἀνάλογα μὲ τὸ πόσοι εἶχαν κάνει περιτομὴ καὶ θριαμβολογοῦσαν γι’ αὐτό. Αὐτὸ ἦταν τὸ καύχημά τους. Γιὰ νὰ ἐπικρίνει αὐτὴ τὴν παρεκτροπὴ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἔγραψε ἰδιοχείρως τὴν «πρὸς Γαλάτας» ἐπιστολή. Ἐκεῖ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος δηλώνει μὲ ἔμφαση ποιὸ εἶναι τὸ πραγματικὸ καύχημα τοῦ χριστιανοῦ: «ἐμοὶ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», γράφει. Δηλαδή, ποτὲ νὰ μὴ συμβεῖ νὰ καυχηθῶ ἐγὼ γιὰ τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο γιὰ τὸ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς γιὰ χάρη μου πῆρε μορφὴ δούλου καὶ σταυρώθηκε γιὰ τὴ σωτηρία μου. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου! Αὐτὸς εἶναι τὸ μόνο ἀληθινὸ καύχημά μας. Τίποτε ἄλλο δὲν ἀποτελεῖ ἀσφαλέστερη ἐγγύηση γιὰ τὴ σωτηρία μας παρὰ ἡ πίστη μας στὸν Ἐσταυρωμένο. Καυχῶνται μερικοὶ χριστιανοί, ἐπειδὴ γνωρίζουν τὸν τάδε διακριτικὸ Γέροντα ἢ ἐπειδὴ ἀνήκουν στοὺς φίλους κάποιου φημισμένου Μοναστηριοῦ ἢ Συλλόγου κ.λπ. Τίποτε ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἐξασφαλίζει τὴν αἰώνια ζωή. Αὐτὸ ποὺ μᾶς σώζει εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ θυσιάστηκε ἐπάνω στὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ χαρίσει τὴν αἰώνια ζωὴ σ’ ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀχαρίστους ἀνθρώπους. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Σταυρός, «ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας», εἶναι τὸ καύχημα καὶ τὸ στήριγμά μας, ἡ πηγὴ τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἐλπίδας μας. 

 2. «Καινὴ κτίσις» 

 Στὴ συνέχεια τοῦ λόγου του, ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στὴ νέα πραγματικότητα ποὺ καλοῦνται νὰ ζήσουν οἱ χριστιανοί. Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει σχέση μὲ κοσμικὲς φιλοδοξίες οὔτε μπορεῖ νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν τήρηση ἢ μὴ κάποιων νομικῶν διατάξεων. «Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις», γράφει. Στὴν κοινωνία καὶ τὴν ἕνωση μὲ τὸν Χριστὸ οὔτε ἡ περιτομὴ ἔχει καμία ἀξία οὔτε ἡ ἀκροβυστία, ἀλλὰ ἰσχύει νέα κτίση καὶ δημιουργία. Μὲ τὸν ὅρο «καινὴ κτίσις» ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος δὲν ἐννοεῖ ἁπλῶς κάποια ἠθικὴ βελτίωση καὶ ἀνανέωση τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ ριζικὴ ἀνακαίνιση τῆς ὑπάρξεώς του. Αὐτὴ ἡ ἀνακαίνιση ἀρχίζει μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, τὸ ὁποῖο εἶναι ταυτόχρονα θάνατος καὶ ζωή. Εἶναι νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ γέννηση ἑνὸς νέου, ὁ ὁποῖος καλεῖται νὰ ζήσει μέσα στὴν Ἐκκλησία τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ νὰ γίνει μέτοχος τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὡστόσο σὲ «καινὴ κτίσι» δὲν μεταβάλλεται στιγμιαῖα καὶ μαγικὰ μὲ τὸ Βάπτισμα ὁ πιστός. Πρόκειται γιὰ μία κατάσταση τὴν ὁποία ζεῖ διαρκῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἐφόσον ἀγωνίζεται ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κόσμου καὶ γίνεται δεκτικὸς στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ μὲ τὴ λειτουργικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή. Αὐτὴ τὴν «καινὴ κτίσι» φανερώνουν στὴ ζωὴ τους οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας σὲ κάθε χρόνο καὶ ἐποχή, ὅπως πχ κι ὁ  ἅγιος Νεκτάριος, ὁ «ἔνθεος θεράπων τοῦ Χριστοῦ», ὁ ὁποῖος ἔζησε τόσο κοντά μας καὶ μὲ τὴν ἁγία βιοτή του μᾶς ὑπενθυμίζει τὴν κλήση μας: νὰ ἀνακαινιστοῦμε μέσα στὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ γίνουμε ἅγιοι! 

3. Ο κοινὸς κλῆρος τῶν Αγίων 

 Ὅλοι θαυμάζουμε καὶ τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους. Ὡστόσο, ὅταν οἱ ἅγιοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ζοῦσαν ἀνάμεσά μας, δοκίμασαν πολλὲς φορὲς τὴν περιφρόνηση καὶ τὴν ἀπόρριψη, τὴν ἀδικία καὶ τὴ συκοφαντία. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος κατηγορήθηκε ἀπὸ τοὺς ψευδοδιδασκάλους ὅτι δῆθεν δὲν ἦταν Ἀπόστολος καὶ βρισκόταν σὲ μειονεκτικὴ θέση ἔναντι τῶν ἄλλων Ἀποστόλων. Ὡστόσο, ἀντιμετώπισε μὲ πίστη καὶ ὑπομονὴ τὶς συκοφαντίες ἐναντίον του, ἔχοντας ὡς ἀδιάψευστο μάρτυρα γνησιότητας τὸ γεγονὸς ὅτι εἶχε ὑποφέρει πλεῖστες ὅσες ταλαιπωρίες καὶ μαρτύρια ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. «Ἐγὼ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω», γράφει· βαστάζω στὸ σῶμα μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν ποὺ δέχθηκα γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ. Καὶ οἱ πληγές μου αὐτὲς εἶναι ἡ πειστικότερη ἀπολογία μου. Δὲν εἶναι ὅμως ἡ μοναδικὴ περίπτωση ἄδικης κατηγορίας. Κι ὁ ἅγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε στὸν τότε Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας ὅτι δῆθεν ξεσηκώνει τὸν λαὸ καὶ ἐπιδιώκει νὰ γίνει ὁ ἴδιος Πατριάρχης. Μάλιστα, δὲν δίστασαν οἱ ραδιοῦργοι νὰ προσθέσουν στὶς συκοφαντικὲς καταγγελίες τους καὶ ὑπαινιγμοὺς γιὰ δῆθεν... ἠθικὲς παρεκτροπές του! Ὅμως, ὁ πνευματέμφορος Ἅγιος ὑπέμεινε τὶς συκοφαντίες μὲ ὑποδειγματικὴ ὑπομονὴ καὶ μὲ ἀκλόνητη πίστη στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο. Καὶ ὁ δικαιοκρίτης Θεὸς τὸν δικαίωσε. Τοῦ ἔδωσε ὑπεράφθονη τὴ Χάρη Του, ὥστε νὰ τιμᾶται σήμερα παγκοσμίως καὶ νὰ ἐπιτελεῖ ἀναρίθμητα θαύματα. Ἂς ἔχουμε κι ἐμεῖς τὶς θεοπειθεῖς πρεσβεῖες του, γιὰ νὰ σηκώνουμε, ἂν χρειαστεῖ, καὶ τὸν βαρὺ σταυρὸ τῆς ἀδικίας μὲ πίστη ἀκράδαντη στὸν παντεπόπτη Κύριο.ΟΣΩΤΗΡ2098

13 Σεπτεμβρίου, 2020

«Χαῖρε, Σταυρέ, τοῖς πᾶσι σεβάσμιε»


Στὶς 14 Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε τὴν παγκόσμια Ὕψωση τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ἐξαιτίας τῆς μεγάλης αὐτῆς ἑορτῆς καὶ ἡ προηγούμενη Κυριακή, ἡ Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως, καὶ ἡ ἑπόμενη Κυριακή, ἡ Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν, ἔχουν τὸ χρῶμα τῆς ἑορτῆς τοῦ Σταυροῦ. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἱερὴ ψαλμωδία καὶ τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα τῶν ἡμερῶν ἔχουν ἐπίσης τὸ ἴδιο χρῶμα· ἔτσι ὥστε ὁ Σεπτέμβριος νὰ εἶναι ὁ μήνας τοῦ Σταυροῦ. 
 Μὲ τὸν ἐπίσημο αὐτὸν ἑορτασμὸ ἐκδηλώνουμε τὴν εὐλάβειά μας στὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ μᾶς τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι πανσεβάσμιος. «Χαῖρε, Σταυρέ, τοῖς πᾶσι σεβάσμιε», ψάλλουμε στοὺς Χαιρετισμοὺς τοῦ Σταυροῦ. Χαῖρε, τίμιε Σταυρέ, ἐσὺ ποὺ εἶσαι σεβαστὸς σὲ ὅλους τοὺς πιστοὺς χριστιανούς. Ὁ Σταυρὸς κάποτε ἦταν τὸ ξύλο τῆς αἰσχύνης, τὸ σύμβολο τοῦ τρόμου καὶ τῆς φρίκης, τὸ ὄργανο τοῦ πιὸ σκληροῦ καὶ ἀτιμωτικοῦ θανάτου. Ἀπὸ τότε ὅμως ποὺ ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα Του ἐπάνω στὸ Σταυρό, μεταμορφώθηκε. Ἔγινε ἀστραπὴ καὶ λάμψη, ἡ σημαία τῆς χριστιανοσύνης, τὸ τεῖχος καὶ ἡ ἀσφάλειά της, τὸ τιμιότερο κόσμημα καὶ τὸ δραστικότερο ὅπλο της, τὸ σύμβολο τῆς ζωῆς καὶ τῆς νίκης. Ἀσπαζόμαστε οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ μὲ εὐλάβεια τὸ «τρισμακάριστον ξύλον», διότι ἐπάνω σ’ αὐτὸ «ἐτάθη» (=ἁπλώθηκε σταυρωμένος) ὁ Χριστός, «ὁ βασιλεὺς καὶ Κύριος». «Ὦ ξύλον τοῦ σταυροῦ!» ἀναφωνεῖ ἑρμηνεύοντας τὸν ἱερὸ ὕμνο ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. «Σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ πόδας καὶ καθ’ ὅλον τὸ σῶμα ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων βασιλεὺς καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σοῦ ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιοδάκρυτον ὁ διάβολος». 
 Εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ «πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιος», διότι ἀποτελεῖ τὸ αἰώνιο σύμβολο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, τὸ σύμβολο τῆς μοναδικῆς θυσίας τοῦ θείου Λυτρωτῆ, ποὺ ἔπλυνε τὶς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου καὶ χάρισε στοὺς ἀνθρώπους τὴ σωτηρία. Ἀποθέτουμε οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ τὸν εὐλαβὴ ἀσπασμό μας στὸν αἱματοβαμμένο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, διότι ἐπάνω σ’ αὐτὸν ὁ Ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας κατήργησε «τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τὸν διάβολον» (Ἑβρ. β΄ 14). Νίκησε κατὰ κράτος τὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου. Κι ὅπως ἕνας βασιλιάς, ὅταν νικήσει κάποιον ἐχθρό, κρεμάει τὰ ὅπλα τοῦ ἐχθροῦ ψηλὰ γιὰ νὰ διασαλπίζεται ἡ νίκη του, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ἀφοῦ κατανίκησε τὸν διάβολο, «ἐκρέμασεν ἐφ’ ὑψηλοῦ τοῦ σταυροῦ τὰ ὅπλα αὐτοῦ πάντα, τὸν θάνατον, τὴν κατάραν», γιὰ νὰ βλέπουν τὸ τρόπαιό Του καὶ οἱ ἄγγελοι ποὺ βρίσκονται πάνω στὸν οὐρανὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται κάτω στὴ γῆ, καὶ οἱ πονηροὶ δαίμονες ποὺ κατατροπώθηκαν, παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἔτσι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, συνεχίζει ὁ χρυσορρήμων Πατήρ, ἔγινε θεμέλιο μεγάλης εὐλογίας γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, χτύπημα θανατηφόρο κατὰ τοῦ διαβόλου, χαλινάρι τῶν δαιμόνων, φίμωτρο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν. Κατήργησε τὸν θάνατο, συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες τοῦ Ἅδη... ἔκοψε τὰ νεῦρα τῆς ἁμαρτίας... ἔγινε «καθάρσιον τῆς οἰκουμένης», ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ, «τοὺς μισουμένους φίλους ἐποίησεν, εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπανήγαγεν, ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου ἐκάθισε τὴν ἡμετέραν φύσιν». 
 Ὁ πανσεβάσμιος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ ἀνίκητο ὅπλο τῶν χριστιανῶν, ὁ φύλακας τῆς οἰκουμένης, τὸ στήριγμα τῶν πιστῶν. Σημαδεύει εὐεργετικὰ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς μας, λάμπει στὰ στήθη μας, λευκάζει στοὺς τρούλους κάτω ἀπὸ τὸν γαλάζιο οὐρανό, δίνει τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως στοὺς τάφους τῶν κεκοιμημένων, ἁπλώνεται μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ Ἅδη καὶ ἑνώνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό. Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀξιοδάκρυτοι, σὰν τὸν διάβολο, διότι τὸ τέλος τους θὰ εἶναι ἡ καταστροφὴ καὶ ἡ αἰώνια κόλαση. Διότι λατρεύουν ὡς Θεὸ τὴν κοιλιά τους καὶ θεωροῦν ὡς δόξα τους πράξεις ποὺ φέρνουν ντροπή. Διότι ἔχουν γήινα φρονήματα (Φιλιπ. γ΄ 18-19). Ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ποὺ τὸν πατοῦν, ὅπως οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ποὺ τὸν πολεμοῦν ἢ τὸν ὑβρίζουν. 
 Νὰ εἴμαστε ἀφοσιωμένοι ἀκόλουθοι τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ νὰ ζοῦμε ὅπως Ἐκεῖνος θέλει· ζωὴ ἀφοσιώσεως καὶ ἀγάπης πρὸς Αὐτὸν ποὺ τόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε. Νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν Κύριο «ὅπου ἂν ὑπάγῃ» (Ἀποκ. ιδ΄ 4), σηκώνοντας κι ἐμεῖς μὲ χαρὰ τὸν δικό μας σταυρό. Κι ὅταν ἀντικρίζουμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ ὑψωμένο στὰ χέρια τῶν εὐλαβῶν λειτουργῶν ἱερέων, νὰ τὸν προσκυνοῦμε μὲ εὐλάβεια, ἑνώνοντας μὲ προσευχητικὴ διάθεση τὴν φωνή μας μὲ τὴ φωνὴ τῶν ἱεροψαλτῶν καὶ ψάλλοντας: «Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». ΟΣΩΤΗΡ2073