28 Αυγούστου, 2026
Η ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
27 Αυγούστου, 2026
ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ…
03 Μαρτίου, 2024
Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
25 Σεπτεμβρίου, 2023
Ἀρχιερεύς καί Θῦμα
Στήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Κυρίου μας ἀπεικονίζεται σάν τό ἔργο τῆς διακονίας τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως. Ὁ Χριστός ἔρχεται στόν κόσμο γιά νά ἐκτελέσῃ τή βουλή τοῦ Θεοῦ. Ἐν ἁγίῳ Πνεύματι προσφέρει τόν ἑαυτό του στόν Θεό, προσφέρει τό αἷμα του εἰς ἄφεσιν ἀνθρωπίνων ἁμαρτιῶν, ὅλο τό ἔργο του συντελεῖται μέσα στό Πάθος. Διά τοῦ αἵματός του, τοῦ αἵματος τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἰσέρχεται εἰς τούς οὐρανούς, εἰσέρχεται εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων πίσω ἀπό τό καταπέτασμα. Μετά τήν προσφορά τοῦ θανάτου στρέφεται μέ δόξα καί τιμή καί κάθεται στά δεξιά τοῦ Πατρός γιά πάντα. Ἡ προσφορά τῆς θυσίας ἀρχίζει στή γῆ, ἐνῶ ἡ ὁλοκλήρωσίς της στούς οὐρανούς, ὅπου ὁ Χριστός παρουσίασε καί μᾶς παρουσιάζει ἀκόμη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, σάν αἰώνιος Ἀρχιερεύς. «Ἀρχιερεύς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν», σάν ὁ Ἀπόστολος καί Ἀρχιερεύς τῆς ὁμολογίας μας, σάν λειτουργός τῆς ἀληθινῆς σκηνῆς καί τοῦ πραγματικοῦ θείου θυσιαστηρίου. Κοντολογής σάν Μεσίτης τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἀνεκάλυψε τήν αἰώνια Ζωή, ἐφανέρωσε «τίς δυνάμεις τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Ἐν τῷ αἵματι τοῦ Ἰησοῦ ἀποκαλύφθηκε ἡ καινή καί ζῶσα ὁδός, σ’ ἐκεῖνο τό αἰώνιο Σάββατο, ὅταν ὁ Θεός ἀναπαύθηκε ἀπό τά μεγάλα του ἔργα.

Ἑπομένως, ὁ θάνατος στόν Σταυρό εἶναι μιά προσφορά θυσίας. Ἀλλά ἡ προσφορά μιᾶς θυσίας δέν σημαίνει μονάχα αὐτοπαράδοση. Ἀκόμη κι’ ἀπό μιά ἁπλῶς ἠθική πλευρά, ὁλόκληρη ἡ σημασία τῆς θυσίας δέν εἶναι ἡ αὐταπάρνησις καθ’ ἑαυτῇ, ἀλλά ἡ ἀγάπη σάν τό δυναμικό περιεχόμενο τῆς θυσίας. Ἡ θυσία δέν εἶναι ἁπλῶς μιά προσφορά ἀλλά μᾶλλον μιά ἀφιέρωσις, μιά καθιέρωσις στόν Θεό. Ἡ ἀποτελεσματική δύναμις τῆς θυσίας εἶναι ἡ ἀγάπη (Α’ Κόρ. 13, 3). Ἀλλ’ ἡ προσφορά τῆς θυσίας ἐδῶ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπό τό στοιχεῖο· τῆς ἀγάπης εἶναι ἐπί πλέον μιά μυστηριακή πρᾶξις, μιά λειτουργία, ἕνα μυστήριο. Ἡ θυσία τοῦ Σταυροῦ ἀποτελεῖ θυσία ἀγάπης, ἀναμφίβολη, καθόσον «ὁ Χριστός μᾶς ἀγάπησε καί παρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά μᾶς σάν μιά προσφορά καί θυσία πρός τό Θεό, εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφεσ. 5, 2).
Ἀλλ’ αὐτή ἡ ἀγάπη δέν ἦταν μόνο συμπόνια καί εὐσπλαγχνία καί ἔλεος πρός τούς πεπτωκότας καί τούς βαρυφορτωμένους. Ὁ Χριστός δίνει τόν ἑαυτό του ὄχι μόνο «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», ἀλλά καί γιά νά μᾶς δοξάσῃ· ὄχι μονάχα χάριν τῆς ἁμαρτωλῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλά καί χάριν τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά τήν καθαρίσῃ καί νά τήν καθαγιάσῃ, νά τήν καταστήση ἁγία, ἔνδοξη καί ἄσπιλη (Ἐφεσ. 5, 25). Ἡ δύναμις μιᾶς θυσίας βρίσκεται στή δυνατότητα τοῦ καθαρμοῦ καί τῆς καθαγιάσεως πού παρέχει. Καί ἡ δύναμις τῆς σταυρικῆς θυσίας εἶναι ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ὁδός τῆς δόξῃς. Πάνω στό Σταυρό ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου δοξάζεται, καί ὁ Θεός δοξάζεται ἐν αὐτῷ (Ἰωάν. 13, 31). Ἡ προσευχή τοῦ Κυρίου μας ὡς τοῦ Μ. Ἀρχιερέως εἶχε σάν αἴτημα τή δόξα καί τή ζωή τῶν μαθητῶν. «Καί τή δόξα πού μοῦ ἔδωσες, σ’ αὐτούς τήν ἔδωσα» (Ἰωάν. 17, 22). Ἐδῶ βρίσκεται ἡ πληρότητα τῆς θυσίας! «Μήπως δέν ἔπρεπε νά πάθῃ ὅλα τοῦτα ὁ Χριστός καί νά εἰσέλθῃ στή δόξα του;» (Λούκ. 24, 26).
Ὁ Σταυρικός θάνατος εἶχε ἀποτέλεσμα ὄχι γιατί ἀπέθανε κάποιος ἀθῶος, ἀλλά γιατί ἐκεῖνος πού ἀπέθανε ἦταν ὁ Σαρκωμένος Κύριος. «Χρειασθήκαμε ἕνα σαρκωμένο Θεό· ἀπέθανε ὁ Θεός γιά νά μπορέσουμε νά ζήσουμε ἐμεῖς», γιά νά χρησιμοποιήσουμε μιά τολμηρή φράσῃ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου (Λόγος 45, 28). Αὐτό εἶναι «τό φοβερό καί ὑπερδεδοξασμένο μυστήριο» τοῦ Σταυροῦ. Πάνω στό Γολγοθᾶ ὁ Σαρκωμένος Κύριος πανηγυρίζει τή θεία οἰκονομία, in ara crucis (στον βωμο του Σταυρού),καί προσφέρει θυσία τήν ἀνθρώπινη φῦσι του, πού ἀπό τήν σύλληψή της «ἐν τῇ μήτρᾳ τῆς παρθένου» προσελήφθηκε στήν ἀδιαίρετη ἑνότητα τῆς ὑποστάσεώς του καί ἀποκαταστάθηκε στήν ἀρχική προπτωτική της κατάσταση καί καθαρότητα.
Ἐν τῷ Χριστῷ δέν ὑπάρχει ἀνθρώπινη ὑπόστασις. Ἡ προσωπικότητά του εἶναι θεῖα, ἀλλά ἐν σαρκί. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ πληρότητα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, «ἡ ἀνθρώπινη φύσις στήν ὁλότητά της», γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός εἶναι ὁ «τέλειος ἄνθρωπος», ὅπως εἶπε καί ἡ Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνος. Ἀλλά δέν ὑπάρχει ἀνθρώπινη ὑπόστασις. Καί ἑπομένως πάνω στό Σταυρό δέν ἀπέθανε ἕνας ἄνθρωπος. «Γιατί αὐτός πού ἔπαθε δέν ἦταν κοινός ἄνθρωπος, ἀλλά Θεός ἐνανθρωπήσας, πού πολεμοῦσε τόν ἀγῶνα τῆς ὑπομονῆς», λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατήχ. 13, 6).
Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Θεός δέν πεθαίνει πάνω στό Σταυρό, ἀλλά κατά τήν ἰδία αὐτοῦ ἀνθρωπότητα «ἐν νεκροῖς λογίζεται ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν καί τάφῳ σμικρῷ ξενοδοχεῖται» (Ἀκολουθία τοῦ Μ. Σαββάτου, κανόνας 5, 9). Εἶναι ὁ θεληματικός (θανατος) Ἐκείνου πού εἶναι ὁ ἴδιος Αἰώνια Ζωή, πού εἶναι στ’ ἀλήθεια ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή. Πρόκειται γιά θάνατο ἀνθρώπου, βέβαια, ἀλλά μέσα στήν ὑπόστασι τοῦ Λόγου, τοῦ σαρκωμένου Λόγου. Καί γι’ αὐτό πρόκειται γιά ἀνιστώντα θάνατο.
«Φωτιά ἦρθα νά βάλω στή γῆ καί πῶς θά ‘θελα νά εἶχε ἤδη ἀνάψει. Ἀλλ’ ἔχω ἕνα βάπτισμα πού πρέπει νά βαπτισθῶ καί πολύ σταναχωριέμαι περιμένοντάς το» (Λούκ. 12, 49-50). Φωτιά – τό Πνεῦμα τό Ἅγιο – κατέβηκε μέσα σέ πύρινες γλῶσσες στό «φοβερό καί ἀνεξερεύνητο μυστήριο τῆς Πεντηκοστῆς». Ἦταν τό βάπτισμα τοῦ Πνεύματος. Ἀκόμη βάπτισμα εἶναι αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Σταυρικός θάνατος καί ἡ ἔκχυσις τοῦ αἵματος, «τό βάπτισμα μαρτυρίου καί αἵματος, πού μέσα σ’ αὐτό βαπτίσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός», κατά τή φράση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ (Λόγος 39, 17).
Ὁ Σταυρικός θάνατος ὡς βάπτισμα αἵματος εἶναι αὐτή ἡ οὐσία τοῦ λυτρωτικοῦ μαρτυρίου τοῦ Σταυροῦ. Τό βάπτισμα εἶναι καθαρμός. Καί τοῦ Σταυροῦ τό βάπτισμα εἶναι ἡ κάθαρσις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, πού τραβάει τό μονοπάτι τῆς ἀποκατάσεώς της ἐντός τῆς ὑποστάσεως τοῦ Σαρκωμένου Λόγου. Εἶναι ἕνα πλύσιμο τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως στό τρεχούμενο αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Θείου Ἀμνοῦ. Καί πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἕνας καθαρμός ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί τήν ἴδια τή θνητότητα. Εἶναι ἡ κάθαρσις πού προετοιμάζει τόν ἐρχομό τῆς ἀναστάσεως, κάθαρσις ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος στό πρόσωπο του καινούργιου της μυστικοῦ – Πρωτότοκου, τοῦ «Δευτέρου Ἀδάμ». Αὐτό εἶναι τό βάπτισμα τοῦ αἵματος ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας. «Ἐξαγόρασες τήν Ἐκκλησία σου μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ» καί ὁλόκληρο τό Σῶμα ὀφείλει νά βαπτισθῇ στό βάπτισμα τοῦ Σταυροῦ. «Πράγματι θά πιῆτε ἀπ΄το δικό μου ποτήρι καί θά βαπτισθῆτε στό δικό μου βάπτισμα» (Μάρκ. 10, 39· Μάτθ. 20, 23).
https://agiazoni.gr/%e1%bc%80%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%8d%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%af-%ce%b8%e1%bf%a6%ce%bc%ce%b1/
15 Σεπτεμβρίου, 2023
Στὴ ζωή μας εἶναι ἑνωμένα ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ Χάρη
«Τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες»
Ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, δὲν θὰ σταματήσουμε, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἀσχολούμαστε καὶ νὰ ὑπενθυμίζουμε τὸ σκοπὸ ποὺ ἐπιδιώκουμε.
Στὴ ζωή μας εἶναι ἑνωμένα ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ Χάρη.
Τὰ ἐπίπονα εἶναι ὁ Σταυρὸς καὶ τὰ χαρμόσυνα εἶναι ἡ παρουσία τῆς Χάρης τοῦ Κυρίου μας, ἡ ὁποία παρηγορεῖ τὴν ψυχή μας, ὅσες φορὲς μᾶς στηρίζει ἡ Θεία του Πρόνοια.
Ἡ κολακευτικὴ μορφὴ τῆς Χάρης τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ἀποδέχεται τὴν πρόθεση καὶ τὴν προσφορά μας, εἶναι εἴδηση, ὅτι ἔρχονται θλίψεις καὶ κόποι.
Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται συνεχὴς ὁμολογία, γιὰ τὸ βραβεῖο ποὺ μᾶς περιμένει.
Ἀφοῦ, κατὰ τὴ Γραφὴ, «πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων» (Ψάλμ. Λγ, 19) καὶ «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν» (Πράξ. ζ, 10), ἐμεῖς ἐπιμένουμε στὴν πρώτη μας ὑπόσχεση καὶ δὲν ἀνακαλοῦμε τὴν ἀπόφασή μας γιὰ τὴν ἀποταγή, ἡ ὁποία «οὐδὲν ἄλλο ἐστί, εἰ μὴ σταυροῦ καὶ θανάτου ἐπαγγελία».
Ἀτενίζοντας σταθερὰ στὰ πρότυπά μας, τὸ βίο τοῦ Κυρίου μας καὶ τῶν ἡρώων τῆς πίστης μας, μαρτύρων, ὁμολογητῶν καὶ ὁσίων, ἀντιγράφουμε μὲ πόθο τὸν ἀγῶνα τους «μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῆ ἡ διακονία» (Β’ Κόρ. ς’, 3).
Ἂν καὶ, κατὰ τὴ Γραφῆ, ἡ ζωή μας διαιρεῖται σὲ σαρκική, ψυχικὴ καὶ πνευματική, ἐμεῖς «οἱ τοῦ Χριστοῦ» (Γάλ. ε’, 24), ὡς συνετοί, δὲν θὰ κινηθοῦμε παράλογα, ὥστε νὰ ὑποκύψουμε σὲ ὅσα προκαλοῦν βλάβη.
Νεκρώνοντας «τὰ μέλη ἡμῶν τά ἐπὶ τῆς γῆς», ταπεινώνουμε καὶ δαμάζουμε τὴ σάρκα, παρέχοντας σ’ αὐτὴν τὰ ἀναγκαῖα, ὅσα διδάσκει καὶ ἡ ἱερὴ κοινοβιακή μας παράδοση.
Μετὰ, ὑποτάσσοντας τὸ θέλημα καὶ τὴν κρίση μας στὴ μακάρια ὑποταγή, ὑπακούουμε στοὺς προϊσταμένους μας.
Ἔτσι, καταργοῦμε τὰ συναισθήματα τοῦ ψυχικοῦ μέρους καὶ παραμένει ὑγιὲς τὸ πνευματικό μας μέρος, μὲ τὶς ἀκατάπαυστες δεήσεις καὶ ἱκεσίες.
Ἀναμένουμε ἀπὸ τὸν Κύριό μας τὴ λύτρωση καὶ σωτηρία.
Αὐτὸς θὰ μᾶς ἀποκαλέσει «ἅλας τῆς γῆς καὶ φῶς τοῦ κόσμου» (Μάτ. ε’, 13, 14).
Μὲ θάρρος, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, «τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι κατὰ σκοπὸν διώκομεν ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως» (Φίλ. γ’, 13), τὸ ὁποῖο ὁ Κύριός μας μᾶς ἑτοίμασε, πρὶν ἀκόμη μᾶς καλέσει στὴ Θεία του ἐπίγνωση.
Ἡ ζωή μας δίκαια χαρακτηρίζεται ἀπ’ ὅλους μας πνευματική. Μᾶς παραδέχονται καὶ μᾶς ὀνομάζουν πνευματικούς.
Αὐτό μᾶς ἀναγκάζει καὶ μᾶς ἐπιβάλλει νὰ ἀποδεικνύουμε πρακτικὰ αὐτὴν τὴν ἰδιότητα.
Ὅτι, δηλαδή, δὲν ζοῦμε «κατὰ σάρκα» ἀλλὰ «κατὰ πνεῦμα».
Ἐλεύθεροι ἀπὸ ἐπιθυμίες, πάθη καὶ ἐλαττώματα, τὰ ὁποῖα χαρακτηρίζουν τὴν ἔνοχη καὶ σαρκικὴ ζωή.
https://agiazoni.gr/%cf%83%cf%84%e1%bd%b4-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b5%e1%bc%b6%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%e1%bc%91%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%e1%bd%81-%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%e1%bd%b8%cf%82/
18 Ιουλίου, 2023
Κάθε άνθρωπος έχει το σταυρό του…
Εσύ κουβαλάς το δικό σου σταυρό έστω κι αν είναι πολύ μικρός, ίσα με ένα δάχτυλο.
Μάλιστα! Ο καθένας φέρει το δικό του σταυρό.
Ακόμα και ο σαρκωμένος Θεός έφερε το σταυρό Του. Και μάλιστα ο δικός Του σταυρός ήταν βαρύτερος απ’ όλους, σα να συμπύκνωνε στο δικό Του σταυρό τους σταυρούς όλων των ανθρώπων.
Και πρόσεξε: Ο Θεός κουβαλάει το σταυρό Του και τον βοηθάει ένας άνθρωπος, ο Σίμων ο Κυρηναίος. Παίρνει το σταυρό από Εκείνον και τον κουβαλάει ο ίδιος.
Αυτό σημαίνει πως όταν κουβαλάμε το σταυρό μας βοηθάμε τον ίδιο τον Κύριο μας να κουβαλάει το σταυρό, προετοιμαζόμαστε δηλαδή να γίνουμε διάκονοί Του στον ουρανό, στο χορό των ασώματων δυνάμεων…
Τι υψηλή κλήση!
Στάρετς Βαρσανουφίος
https://proseuxi.gr/kathe-anthropos-exei-to-stauro-tou/
28 Αυγούστου, 2022
ΓΛΥΚΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ
Στὸ Ἀνάγνωσμα τῆς «Ἐξόδου» τοῦ πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ περιγράφεται ἕνα πολὺ ἐντυπωσιακὸ θαῦμα, αὐτὸ τῆς μεταβολῆς τῶν ὑδάτων τῆς πηγῆς Μερρὰ ἀπὸ πικρὰ σὲ γλυκά. Καὶ εἶναι προφανὴς ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἀναγινώσκεται αὐτὸ τὸ Ἀνάγνωσμα: διότι τὸ ξύλο ποὺ μετέβαλε τὰ νερὰ τῆς πηγῆς σὲ πόσιμα προτυπώνει τὸν πανσεβάσμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας! Οἱ Ἰσραηλίτες μετὰ τὴ θαυμαστὴ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης βάδιζαν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες στὴν ἔρημο Σούρ, χωρὶς νὰ βροῦν νερὸ γιὰ νὰ σβήσουν τὴ μεγάλη δίψα τους. Πόσο πολὺ χάρηκαν ὅταν ἀντίκρισαν νὰ τρέχει ἄφθονο νερὸ ἀπὸ τὸν βράχο στὴν πηγὴ ποὺ ὀνομαζόταν Μερρά! Σὰν διψασμένα ἐλάφια ἔτρεξαν νὰ πιοῦν, ἀλλὰ ὅταν τὸ δοκίμασαν, διεπίστωσαν μὲ λύπη ὅτι δὲν πινόταν, διότι ἦταν πικρό. Ἄρχισαν τότε νὰ γογγύζουν κατὰ τοῦ Θεοῦ, λέγοντας μὲ παράπονο στὸν Μωυσῆ: «Τί πιόμεθα;»· τί θὰ πιοῦμε; Ὁ Μωυσῆς γονάτισε ἀμέσως καὶ προσευχήθηκε θερμὰ στὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει νερό. Κι ὁ ἅγιος Θεὸς ἱκανοποίησε τὴ βαθιὰ ἐπιθυμία τους. Ἔδειξε στὸν Μωυσῆ ἕνα ξύλο καὶ τοῦ ἔδωσε ὁδηγία νὰ τὸ ρίξει στὴν πηγή, γιὰ νὰ γλυκάνουν τὰ νερά της. Πράγματι· ὁ Μωυσῆς «ἐνέβαλεν αὐτὸ εἰς τὸ ὕδωρ, καὶ ἐγλυκάνθη τὸ ὕδωρ» (Ἐξ. ιε΄ [15] 25). Ἐνῶ μέχρι τὴν ὥρα ἐκείνη ἦταν ἀκατάλληλο, ἔγινε πόσιμο. Πῶς μπόρεσε τὸ μυστηριῶδες ἐκεῖνο ξύλο νὰ γλυκάνει τεράστιους ὄγκους ὑδάτων; Ὅλοι ἐννοοῦμε ὅτι ἡ μεταβολὴ τῶν ὑδάτων σὲ πόσιμα δὲν προῆλθε ἀπὸ κάποια ἰδιότητα τοῦ ξύλου, ἀλλὰ ἀπὸ δύναμη ὑπερφυσική. Αὐτὸ ποὺ συνέβη, ἦταν καθαρὸ θαῦμα καὶ ἀποτελεῖ λαμπρὴ προτύπωση τῆς δυνάμεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Οἱ ἱεροὶ Πατέρες, ἑρμηνεύοντας τὸ συμβάν, τονίζουν ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ὅτι τὸ ξύλο ποὺ ἔριξε ὁ Μωυσῆς στὰ νερὰ τῆς πηγῆς, ἦταν τύπος καὶ σύμβολο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ ὁποῖος μετέβαλε τὴν πικρία τῆς ἁμαρτίας τῶν Πρωτοπλάστων σὲ γλυκύτητα. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σημειώνει: «Δηλοῖ τὸ ξύλον τὸν τοῦ Σωτῆρος σταυρόν» (PG 69, 448). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς παραθέτει ἐκτενὴ κατάλογο προτυπώσεων τοῦ Σταυροῦ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ σημειώνει γιὰ τὸ θαῦμα στή Μερρά, ὅτι τὸ ξύλο ποὺ γλύκανε τὰ νερὰ τῆς πηγῆς «τὸν τίμιον σταυρὸν προετύπωσεν» (PG 94, 1132- 1133). Ἀλλὰ καὶ τὸ πρῶτο Τροπάριο τῆς ἐνάτης Ὠδῆς τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τὴν ἴδια ἀλήθεια τονίζει: «Μὴ τὴν πικρίαν τὴν τοῦ ξύλου, ἐάσας ἀναιρέσιμον, Κύριε, διὰ σταυροῦ τελείως ἐξήλειψας· ὅθεν καὶ ξύλον ἔλυσέ ποτε, πικρίαν ὑδάτων Μερρᾶς, προτυποῦν τοῦ Σταυροῦ τὴν ἐνέργειαν...». Δηλαδή: Κύριε, δὲν ἐπέτρεψες ἡ πικρία ποὺ γευθήκαμε ἀπὸ τὸ ἀπαγορευμένο δένδρο τῆς γνώσεως νὰ εἶναι ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα θανατηφόρα καὶ καταστρεπτικὴ γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀλλὰ τὴν ἐξάλειψες τελείως μὲ τὸν ζωηφόρο Σταυρό Σου. Ὅπως στὰ παλαιὰ χρόνια ἕνα ξύλο διέλυσε τὴν πικρία τῶν ὑδάτων τῆς Μερρᾶς, τὸ ὁποῖο προτύπωνε τὴν ἐνέργεια τοῦ Σταυροῦ... Ἀπὸ τὰ ἑρμηνευτικὰ σχόλια ποὺ παρατέθηκαν, ἐννοοῦμε εὐκολότερα ὅτι οἱ ἁμαρτίες ποὺ διαπράττουμε, πικραίνουν τὴν ψυχή μας, ἐνῶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου «γλυκασμὸν σωτηριώδη, τοῖς βροτοῖς ἐναπέσταξεν» (Τροπ. ε΄ Ὠδῆς προεορτίου Κανόνος 13ης Σεπτεμβρίου). Ἡ ἁμαρτία φέρνει λύπη καὶ ὀδύνη στὶς ψυχές μας, ἐνῶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μεταβάλλει τὴ λύπη ποὺ προξενεῖται ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας σὲ χαρά, καὶ τὴν ὀδύνη σὲ ἀγαλλίαση. «Ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ»! Ἡ ἁμαρτία δημιουργεῖ πιεστικὸ βάρος στὶς ψυχές μας, ἐνῶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου χαρίζει τὴν ἄφεση, τὴν υἱοθεσία, τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη, τὴ χαρά, τὴν ἐλπίδα. Σταλάζει στὶς καρδιές μας τὴ γλυκύτητα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ὅταν, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως, τεθεῖ σὲ προσκύνηση ὁ πανσεβάσμιος Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας, νὰ τὸν ἀσπασθοῦμε μὲ εὐλάβεια, μὲ χαρὰ καὶ μὲ ἱερὸ φόβο, ὅπως θὰ ψάλουμε στὸ ὡραιότατο Δοξαστικὸ τῆς ἑορτῆς. Μὲ ἱερὸ φόβο, «διὰ τὴν ἁμαρτίαν ὡς ἀνάξιοι ὄντες» καὶ μὲ χαρά, «διὰ τὴν σωτηρίαν, ἣν παρέχει τῷ κόσμῳ ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγεὶς Χριστὸς ὁ Κύριος, ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος». Καὶ νὰ παρακαλέσουμε τὸν Ἐσταυρωμένο νὰ χαροποιήσει τὶς καρδιές μας καὶ νὰ γλυκάνει τὴ ζωή μας, λέγοντας: «Σταυρέ... πικρίας παθῶν ἐρρύσθημεν, τῇ σῇ δυνάμει». Μὲ τὴ δύναμή σου γλυτώσαμε ἀπὸ τὴν πικρία τῶν παθῶν. «Ἡμᾶς γλύκανον, ἀσπαζομένους σε νῦν ἐν κατανύξει ψυχῆς» (Τροπ. ζ΄ Ὠδῆς, Παρασκ. δ΄ ἑβδομάδος, «Τριῴδιον»). Γλύκανε τὶς καρδιές μας καὶ τώρα ποὺ σὲ ἀσπαζόμαστε μὲ εὐλάβεια καὶ κατάνυξη ψυχῆς. Ἀμήν. ΟΣΩΤΗΡ2205
30 Απριλίου, 2021
'' Η ΦΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Η ΨΙΧΑ'' ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒ.ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ κ.ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ''ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΙΟ ΔΡΑΜΑ''
Κάθε πρᾶγμα ἐπάνω στὴ γῆ ἔχει βάθος καὶ ἐπιφάνεια. Κάθε ζωντανὸς ὀργανισμὸς ἔχει φλούδα καὶ ψῖχα, ἐνῶ κάθε ἄνθρωπος ἔχει σῶμα καὶ ψυχή.
Kαὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας, ποὺ πάντα ἔχουμε στὴ μνήμη μας καὶ σὰν σύμβολο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς θυσίας και συνεχῶς τὸν βλέπουμε στὴ ζωή μας, ἔχει φλοῦδα καὶ ψῖχα, ἐπιφάνεια καὶ βάθος.
Ἡ φλοῦδα εἶναι ἡ ἱστορία του καὶ ἡ ψῖχα εἶναι τὰ διδάγματά του, πού μᾱς προσφέρει, ὅταν ἐμεῖς μὲ πνεῦμα μαθητείας τὸν προσεγγίζουμε. Ἂς προσπαθήσουμε νὰ ἰδοῦμε καὶ τὰ δυό.
Ὁ θεόπτης Μωυσῆς, ποὺ ταύτισε τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς Ἑβραίους, μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ τοὺς ὁδηγεῖ στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ὕστερα ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες κατὰ τὴν πορεία, κάποτε φθάνουν κοντὰ στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Ἡ δυσκολία νὰ τὴ διαβοῦν εἶναι ἀνυπέρβλητη καὶ τὸ σπουδαιότερο, ὁ στρατὸς τοῦ Φαραὼ ἔρχεται ἀπὸ κοντὰ, γιὰ νὰ συλλάβει ὅλο τὸ λαὸ καὶ νὰ τὸν γυρίσει πίσω στὴν Αἴγυπτο.
Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴ δοκιμασία ὁ Μωυσῆς καταφεύγει στὸ Θεό. Προσεύχεται συνεχῶς καὶ ὄχι μόνο θερμὰ, ἀλλὰ καὶ ἐπιτακτικὰ παρακαλεῖ γιὰ τὸ λαό. Καὶ ὁ Θεὸς δίδει ἐντολὴ νὰ κτυπήσει μὲ τὸ ραβδὶ του τὴ θάλασσα σταυρωτά. Καὶ τότε ἡ θάλασσα χωρίζεται στὰ δυό, φαίνεται ὁ βυθός της καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ λαὸς «ἀβρόχοις ποσί» διαπερνᾱ ἀπέναντι. Ὅταν ὅλος ὁ λαὸς βγαίνει ἀπὸ τὴ θάλασσα, ξανακτυπᾱ ὁ Μωυσῆς μὲ τὸ ραβδὶ του τὰ νερὰ καὶ ἐκεῖνα ἐπανέρχονται στὴν προηγούμενη θέση τους, ἐνῶ πνίγουν τὰ στρατεύματα τοῦ Φαραὼ, ποὺ ἐν τῶ μεταξὺ εἶχαν καὶ αὐτὰ ὁρμήσει στὴ χωρισμένη θάλασσα μέχρι τὴ στιγμὴ ἐκείνη.
Ἄλλοτε πάλι, πολεμώντας ἕνα λαὸ ποὺ συνάντησαν στὸ δρόμο καὶ στάθηκε ἐμπόδιο στὴν πορεία των Ισραηλιτών, παίρνει ἐντολὴ ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ ὑψώσει τὰ χέρια του σὲ θέση ἐκτάσεως, ὥστε μὲ τὸ κατακόρυφο σῶμα του νὰ σχηματίζεται σταυρός. Ὃσο εὑρίσκεται σ’ αὐτὴ τὴ στάση, ἡ νίκη εἶναι μὲ τὸ μέρος τῶν Ἰσραηλιτῶν. ‘Όταν κατεβάζει τὰ χέρια του ἀπὸ τὴν κούραση, ἡ νίκη περνάει στοὺς Ἀμαλικίτες, γὶ αὐτὸ δυὸ ἄνδρες ἐνάρετοι, ὁ ‘Ὢρ καὶ ὁ Ἀαρών, τοῦ ὑποβαστάζουν τὰ χέρια, μέχρις ὅτου ὁλοκληρώνεται ἡ πολεμικὴ ἐπιχείρηση ὑπὲρ τῶν Ἰσραηλιτῶν.
Αὐτὰ τὰ δυὸ περιστατικὰ, μεταξὺ ἄλλων πολλῶν, σκιωδῶς προεικονίζουν τοῦ Κυρίου μας τὸ Σταυρὸ καὶ προκηρύσσουν τὴν μεγάλη δύναμή του. Καὶ τότε μὲν ἐκεῖνοι δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ ἐννοήσουν τὴ σημασία τοῦ σταυροῦ, ἀφοῦ δὲν εἶχε ἔλθει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου νὰ ἰδοῦν τὰ πράγματα μὲ τὴν πραγματική τους διάσταση.
Στὴ νέα ἐποχὴ τῆς Χάριτος, δηλαδὴ μετὰ Χριστὸν, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ μὲ εὐλάβεια γονάτιζαν μπροστὰ στὸ τίμιο ξύλο καὶ προσεύχονταν. Καθημερινά οἱ προσκυνητὲς ἦταν πολυάριθμοι. Ἀπὸ φθόνο οἱ Ἑβραῖοι πῆραν κρυφὰ τοὺς Σταυροὺς καὶ τοὺς πέταξαν σ’ ἕνα σπήλαιο ποὺ ἦταν πολὺ πλησίον του Παναγίου Τάφου, ὅπου ἔριχναν καὶ τὰ πτώματα τῶν κακούργων καὶ τὸ μέρος τοῦ Γολγοθᾱ μετέτρεψαν σὲ σκουπιδότοπο.
Ἐκεῖ ἔμεινε ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας ἀπὸ τὸ 37 μέχρι τό 320 μ.Χ.
Ὁ αὐτοκράτωρ μάλιστα Ἀνδριανὸς, γιὰ νὰ σβήσει κάθε ἴχνος καὶ σημάδι, ἔχτισε σὲ ἐκεῖνο τὸν τόπο τὸ Ναὸ τῆς Ἀφροδίτης καὶ τοποθέτησε ἐκεῖ ἕνα ἐντυπωσιακὸ ἄγαλμα τῆς Θεᾶς.
Τὸ 320 ἡ ἁγία Ἑλένη μὲ πολύτιμους συνεργάτες καὶ πιστοὺς ἐργάτες εὑρῆκε, κατὰ τρόπο θαυμαστὸ, καὶ ἀνέσυρε τοὺς τρεῖς σταυρούς. Δὲ δυσκολεύθηκε νὰ ξεχωρίσει τὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας, γιατί τὴν ἴδια μέρα τοποθετήθηκαν μὲ τὴ σειρὰ ὁ καθένας ἐπάνω σὲ νεκρὸ καὶ μόνον, ὅταν ἀκούμπησε ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ, ἐκεῖνος ἀναστήθηκε. Ἔτσι, στὶς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 320, ὑψώθηκε στὸ Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως ἐπὶ Πατριάρχου Μακαρίου.
Αὐτὴ περίπου, ἁπλὰ και περιληπτικὰ εἶναι ἡ φλοῦδα τοῦ Σταυροῦ, δηλαδὴ ἡ ἱστορία του. Ποιὰ, ὅμως, εἶναι ἡ ψῖχα του;
Ὅλες οἱ ἀρετὲς συναντῶνται, ἐπάνω στὸ Σταυρό. Κάθε εἶδος ἀρετῆς. Ἡ ἀγάπη πρῶτα, ἀρετή πρωτόγνωρη καὶ πρωτάκουστη. Εἶχε ὁ κόσμος ἀκούσει γιὰ ἀγάπη φίλου πρὸς φίλο ποὺ εἶχε φθάσει μέχρι θυσία. Εἶχε πληροφορηθεῖ καὶ βίωνε τὴν ἀγάπη τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας γιὰ τὸ παιδί, τοῦ στρατιώτη γιὰ τὸν ἀξιωματικό, τοῦ εὐεργετημένου γιὰ τὸν εὐεργέτη. Ὅμως ἀγάπη γιὰ τὸ ἀντίθετο δὲν εἶχε ἀκουστεῖ πουθενά. Ἐδῶ ἔχουμε ἀγάπη μέχρι σταυρικῆς θυσίας τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τοῦ Παναγίου γιὰ τὸν ἁμαρτωλό, τοῦ Κυρίου μας γιὰ τοὺς ἐχθρούς του. Κάθε ἄνθρωπος, ὅταν ἁμαρτάνει, γίνεται ἐχθρός του Θεοῦ καὶ ὅμως Ἐκεῖνος, γιὰ ἕναν τέτοιο ἐχθρὸ, πρόσφερε τὴ θυσία τοῦ ἑαυτοῦ του.
Στὸ Σταυρὸ ἐπάνω συναντᾶται καὶ ἡ ταπείνωση «ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ Σταυροῦ» σημειώνει γεμάτος ἔκπληξη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.
Καὶ ἡ ὑπακοὴ τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα ἔχει παρουσία στὸ Σταυρὸ, ἀφοῦ ὅπως, ἐπίσης, ὁ πρῶτος μετὰ τὸν Ἓνα Ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει: «Ἐγένετο ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ».
Ἐμεῖς πῶς ὠφελούμαστε ἀπὸ τὴ φλοῦδα καὶ τὴν ψῖχα τοῦ Σταυροῦ;
Ἀδελφέ μου, ἂν δὲν ἔχεις διάθεση ν’ ἀκούσεις σύγχρονα λόγια ἀνθρώπινα, ποὺ καὶ αὐτὰ στὴν ἀποκαλυπτικὴ ἐποχή μας τὴ γεμάτη ἐκπτώσεις δὲν ἔχουν τὴν ἁρμόζουσα βαρύτητα, ἄκουσε καὶ πρόσεξε τὰ λόγια του Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ποὺ μὲ τὴ γλυκειά του γλῶσσα τότε διετύπωσε καὶ κάποιος μαθητής του, μὲ τὴ χρυσὴ γραφίδα του ἀπαθανάτισε γιὰ τὴν ψυχική μας ὠφέλεια.
«Ἂν εἶσαι Κυβερνήτης, βλέπε τὸ Σταυρὸ, γιὰ νὰ διδαχθεῖς ὅτι, χάριν τοῦ λαοῦ σου, καὶ τὴ ζωή σου ἀκόμη χρεωστεῖς νὰ θυσιάσεις.
Ἂν εἶσαι κυβερνώμενος, βλέπε τὸ Σταυρὸ, γιὰ νὰ σπουδάσεις τὸ σεβασμὸ πρὸς τοὺς ἄρχοντές σου, ὡς ὁ Σωτὴρ σεβάσθηκε τὸ θέλημα τοῦ Πατρός του.
Ἂν εἶσαι πλούσιος, βλέπε τὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ μάθεις ἀπὸ τὸ γεγυμνωμένο αὐτὸν τὴν περιφρόνηση πρὸς τὰ ἐγκόσμια ἀγαθά.
Ἂν εἶσαι πτωχὸς, βλέπε τὸ Σταυρό, γιὰ νὰ εὕρεις φίλο καὶ παρήγορο καὶ συναθλητὴ Ἐκεῖνον ὁ ὁποῑος δὲν ἔχει «ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ».
Ἂν εἶσαι σοφὸς, βλέπε τὸ Σταυρὸ καὶ δι’ αὐτοῦ θὰ λύσεις ὅλα τὰ συνέχοντά σε μεγάλα προβλήματα.
Ἂν εἶσαι ἀπαίδευτος, βλέπε τὸ Σταυρὸ καὶ θὰ γίνεις σοφότερος τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Ἀριστοτέλους.
Ἂν εἶσαι οἰκογενειάρχης, βλέπε τὸ Σταυρὸ, γιὰ ν’ ἀντιληφθεῖς τήν ἀπροσπέλαστη ἀγάπη Πατρός.
Ἂν εἶσαι τέκνο, βλέπε τὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ διδαχθεῖς τὴν κατ’ ἐξοχὴν ὑπακοή.
Ἂν εἶσαι δίκαιος, βλέπε τὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ συγκρατηθεῖς στοὺς πειρασμοὺς τοῦ κόσμου.
Ἂν εἶσαι ἁμαρτωλός, ὢ τότε πρὸ πάντων μὴ ἀποσπᾱς ἀπὸ τὸ Σταυρὸ τὰ ὄμματά σου, γιατί αὐτὸς θὰ σὲ χειραγωγήσει νὰ ἐπιστρέψεις πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ ν’ ἀνεύρεις, ὡς πρόβατο ἀπολωλὸς καὶ πάλιν τὴν εὐθεῖα.
Ἐν τούτῳ νίκα τὴ σάρκα, τὸν κόσμο, τὸ διάβολο, τὰ πάθη, τίς ἡδονές, τίς θλίψεις, τὴν ἀκηδεία, τὴ χαύνωση καὶ βάδιζε ὑπόπτερος πρὸς τὴ νίκη».
29 Απριλίου, 2021
ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
''Να ακτινοβολησουμε γυρω μας το φως της αγαπης του Χριστου.''
Μεγάλη Πεμπτη Παρασκευή. Πένθος βαθὺ καὶ ἱερὸ στὶς ἐκκλησίες. Καθὼς ἀτενίζουμε σιωπηλοὶ τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο, τὸν Βασιλέα τῆς δόξης, ὑψωμένο στὸν Τίμιο Σταυρό Του μὲ ἁπλωμένα τὰ ἄχραντα χέρια Του, ἔρχεται στὸ νοῦ μας μιὰ λέξη μοναδική: «ΑΓΑΠΗ». Ναί! Εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος ἡ μεγάλη μας Ἀγάπη. Ποὺ μᾶς τὴν ἀπέδειξε καὶ τὴν ὑπέγραψε «βαφαῖς ἐρυθραῖς», μὲ τὸ πορφυρένιο πάντιμο Αἷμα Του πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ Του. Καὶ τὴν ἀκτινοβόλησε μὲ μοναδικὴ λάμψη. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη εἶναι ποὺ ἔκαμε τὸν Κύριο νὰ ὑπακούει ἀπόλυτα στὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα Του. Νὰ ἀφήνει τὰ οὐράνια σκηνώματα καὶ νὰ ἔρχεται νὰ ζήσει ἀνάμεσά μας, νὰ περπατήσει στὴ μολυσμένη γῆ μας, νὰ ἀναστραφεῖ μὲ μᾶς τοὺς ἀποστατημένους καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους. Καὶ μὲ τὴ γλυκύφθογγο καὶ φωτιστικὴ διδασκαλία Του, μὲ τὰ ἀναρίθμητα θαύματά Του καὶ προπαντὸς μὲ τὸ πανάγιο παράδειγμα τῆς ἀναμαρτήτου ἀναστροφῆς Του νὰ μᾶς ἀνοίγει δρόμους ἐλευθερίας καὶ σωτηρίας παρέχοντας τὸν ἑαυτό Του πρότυπο γιὰ μᾶς. Καὶ τώρα, στὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του, ὁ Κύριος καλεῖται, ἐπειδὴ σφόδρα μᾶς ἀγαπᾶ, νὰ ὑπακούσει στὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα Του καὶ νὰ πιεῖ τὸ κατάπικρο ποτήριο τοῦ θανάτου καὶ μάλιστα τοῦ θανάτου τοῦ Σταυροῦ. Δηλαδὴ καταδέχεται νὰ πεθάνει μὲ θάνατο μαρτυρικὸ καὶ ὀδυνηρό, θάνατο ποὺ προοριζόταν γιὰ τοὺς μεγαλύτερους ἐγκληματίες, καὶ νὰ καρφωθεῖ πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Καὶ ὁ Κύριος, ἐπειδὴ μᾶς ἀγαπᾶ, δέχεται ἀδιαμαρτύρητα καὶ μὲ χαρὰ νὰ πεθάνει «ὑπὲρ ἡμῶν» καὶ «ἀντὶ ἡμῶν». Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 22), καταδέχθηκε νὰ λογισθεῖ καὶ νὰ τιμωρηθεῖ ὡς ἁμαρτωλὸς καὶ νὰ σηκώσει ἐπάνω Του τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ κόσμου. Καὶ γιὰ τὴν ἐνοχὴ αὐτὴ δοκιμάζει ὡς ἄνθρωπος – γιὰ χάρη μας – τὶς δραματικὲς ἐκεῖνες ὧρες τῆς Σταυρώσεώς Του τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα του, γεγονὸς ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἀποκορύφωση τῆς ὀδύνης Του. Παρὰ ταῦτα ὁ ἐσταυρωμένος Κύριος ἀδιαμαρτύρητα παραδίδει τὸ πνεῦμα Του στὸν Θεὸ Πατέρα μὲ τὴ γεμάτη ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη πρὸς Αὐτὸν φράση: «Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου» (Λουκ. κγ΄ [23] 46). Ἀπὸ ἀγάπη λοιπὸν ὁ Κύριος πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς θυσιάζεται στὸ Σταυρό, γιὰ νὰ μᾶς σώσει. Ἡ ἀγάπη ὅμως τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου φανερώνεται στὸ Γολγοθᾶ καὶ μὲ ἄλλες πτυχές. Ἐνῶ «πάσχει καὶ ὀδυνᾶται», ξεχνᾶ τοὺς πόνους Του καὶ εὐεργετεῖ τοὺς γύρω Του παρευρισκομένους μὲ σωτήρια εὐεργετήματα. Πόση ἀγάπη δὲν δείχνει πρὸς τὸν «ἐκ δεξιῶν» Του συσταυρωμένο ληστή, ποὺ συντετριμμένος Τὸν ἱκετεύει: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. κγ΄ [23] 42). Ὁ Κύριος δέχεται τὴ μετάνοιά του καὶ μὲ στοργὴ μοναδικὴ τὸν ἁρπάζει ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ διαβόλου καὶ τὸν διαβεβαιώνει: «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. κγ΄ [23] 43). Ἀλήθεια σ’ τὸ λέω! Πίστεψέ το, σήμερα ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ πεθάνουμε, θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν Παράδεισο. Πόση ἀκόμη ἀγάπη δὲν δείχνει ὁ Ἐσταυρωμένος πρὸς τοὺς θεομάχους σταυρωτές Του μὲ τὴ συγχωρητικότητά Του; Σὲ ὥρα ποὺ ὁ πυρετὸς τὸν κατακαίει καὶ φρικτὰ ὑποφέρει, καὶ κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἀκούγονται βλασφημίες καὶ ὕβρεις, ὁ Κύριος Ἰησοῦς λησμονεῖ καὶ πάλι τὸν ἑαυτό Του. Ὑψώνει τὸ βλέμμα Του πρὸς τὸν Οὐρανὸ καὶ ἀφήνει φωνὴ ἐλέους καὶ οἰκτιρμῶν γιὰ τοὺς ἐχθρούς Του. Προσεύχεται θερμὰ γι’ αὐτοὺς καὶ παρακαλεῖ τὸν οὐράνιο Πατέρα Του λέγοντας: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ΄ [23] 34). Πατέρα μου οὐράνιε, ἄφησε, διάγραψε ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἄσπλαχνους θεοκτόνους ἐχθρούς μου τὸ φοβερό τους ἔγκλημα. Μὴν τοὺς τὸ ὑπολογίσεις! Συγχώρησέ τους. Τί ἔκρηξη ἀφάτου φιλανθρωπίας καὶ ἀνεξικακίας δὲν κρύβει ἡ προσευχὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου! Μιὰ προσευχὴ εὐεργετική, ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλους τοὺς ἐχθρούς Του ὅλων τῶν αἰώνων. Καὶ τέλος, πόση δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου καὶ πρὸς τὴν Παναγία Μητέρα Του! Ἐκεῖνος ποὺ νομοθέτησε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν τιμὴ πρὸς τοὺς γονεῖς θέλει νὰ ἀσφαλίσει σὲ χέρια ἱερὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Στρέφεται πρὸς τὴν θρηνωδοῦσα πανάχραντο Μητέρα Του, ποὺ ἔστεκε ὄρθια στὴ βάση τοῦ Σταυροῦ Του, καὶ τῆς λέει: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου» (Ἰω. ιθ΄ [19] 26). Καὶ στρέφεται στὸν Ἰωάννη, ποὺ παρέστεκε δίπλα της, καὶ τοῦ λέει: «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» (Ἰω. ιθ΄ [19] 27). Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν θὰ εἶναι πλέον μόνη της ἡ πανάχραντη Κόρη τῆς Ναζαρέτ. Ὁ ἁγνότατος μαθητὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος θὰ τὴ φροντίζει μὲ ἀπέραντο σεβασμὸ καὶ θὰ μαθητεύει κοντά της, στὴν ἀποθησαυρισμένη ἱερὴ ἐμπειρία της ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.
24 Μαρτίου, 2021
1821, ΑΡΩΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ,ΑΠΟΦΑΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ,ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ !
Οἱ ἐπαναστάσεις καὶ οἱ πόλεμοι ποὺ γίνονται στὶς ἡμέρες μας εἶναι συνήθως πόλεμοι συμφερόντων. Ἡ Ἐπανάσταση ὅμως τοῦ 1821 δὲν μοιάζει μ’ αὐτοὺς τοὺς πολέμους, διότι εἶχε ἄρωμα πίστεως, ἀπόφαση θανάτου, μαρτυρικὸ φρόνημα!
12 Νοεμβρίου, 2020
ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
1. Το καυχημα των πιστων.












