Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εβρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εβρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Φεβρουαρίου, 2024

Ιερός Ναός Παναγίας Κοσμοσώτειρας Φερών (ΙΒ΄ αι.)

Σε ένα λοφίσκο της πάλαι ποτέ βυζαντινής κωμοπόλεως Βήρας, σήμ. Φέρες, βρίσκεται ο βυζαντινός Ναός του 12ου αιώνος αφιερωμένος στην Παναγία την Κοσμοσώτειρα. Ο Ναός σήμερα αποτελεί Ενοριακό Ναό της κωμοπόλεως και κέντρο του ομωνύμου Ιδρύματος των απανταχού Θρακών. Ο Ναός αποτελεί το Καθολικό της πάλαι ποτέ Ιεράς Μονής Παναγίας Κοσμοσώτειρας Βήρας, που ιδρύθηκε από τον σεβαστοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό το 1151/52. Σήμερα από όλο το συγκρότημα των οικοδομημάτων της Μονής σώζεται μόνο ο Ναός της Κοσμοσώτειρας, τμήμα των τειχών και των πύργων. Η πανήγυρις του Ναού τελείται κάθε χρόνο πανδήμως στις 15 Αυγούστου και έχει καθιερωθεί ως το Παγκόσμιο Προσκύνημα των Θρακών.

Το ιστορικό της Μονής

Η ιστορία της Μονής της Παναγίας Κοσμοσώτειρας, της βυζαντινής κωμοπόλεως Βήρας, οπότε και της σημερινής πόλεως των Φερών, αρχίζει όταν το έκτο παιδί και τριτότοκος γιός του αυτοκράτορα Αλεξίου Α’ του Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας, ο πορφυρογέννητος Ισαάκιος Κομνηνός, σε ηλικία 59 ετών, ήρθε “περί τα χείλη του ποταμού” Έβρου και σε τόπο έρημο “ανθρώπων και οικημάτων” καθίδρυσε “το της Κοσμοσωτείρας και Θεομήτορος φροντιστήριον, ανδρών μοναζόντων“.

Ήταν το έτος 6.660 από κτίσεως κόσμου κατά την 15η Ινδικτιώνα, δηλαδή από 1ης Σεπτεμβρίου 1151 μέχρι 31ης Αυγούστου 1152 μετά Χριστόν.

Με εμπειρία κτήτορος, αφού σε νεαρότερη ηλικία είχε ανακαινίσει ριζικά την Μονή της Χώρας και τον Ναό του Αγίου Στεφάνου του Αυρηλιανού στην Κωνσταντινούπολη, έρχεται κοντά στις εκβολές του Έβρου τον οποίο ονομάζει Μαρίτζα, και στον τόπο αυτό που ήταν γεμάτος φίδια και σκορπιούς και που λεγόταν βηρός, δηλαδή βαλτόνερα, οικοδομεί με βαθιά ευλάβεια ένα ολόκληρο οχυρωμένο μοναστηριακό συγκρότημα, το οποίο παίρνει από την περιοχή το όνομά του: “Μονή της Βήρας, Παναγία η Κοσμοσώτειρα“.

Το μοναστηριακό συγκρότημα ήταν το φιλόδοξο εγχείρημα ενός ηγεμόνα, μέλους της αυτοκρατορικής οικογένειας και προδίδει άπλετα την πληθωρική προσωπικότητα του επιδέξιου στρατηγού, ποιητού, φιλόσοφου, θεολόγου και μαθηματικού κτήτορά του. Περιλαμβάνει το κεντρικό καθολικό αφιερωμένο στη Κοσμοσώτειρα Θεομήτορα με περιμετρικές πτέρυγες κελλιών, περίπου 40 για τους μοναχούς.


Βορειοδυτικά της Μονής και σε άμεση σχέση μ’ αυτήν ήταν το υδραγωγείο, έργο το οποίο έγινε “με πολύ ιδρώτα και δαπανώντας πολλά νομίσματα“. Η κατασκευή του υδραγωγείου εξασφάλιζε νερό για τη στέρνα η οποία τροφοδοτούσε την κρήνη της Μονής αλλά και εκείνη του οικισμού. Σήμερα, κάθετα επάνω στον χείμαρρο με το βυζαντινό όνομα Σαμία, διατηρούνται δυο ακέραιες καμάρες και μία μισή, απομεινάρια του μεγάλου εκείνου έργου. Το πλάτος του υδραγωγείου είναι 1,30 μ., τα δε τόξα του είναι χτισμένα με ζωηρούς κόκκινους πλίνθους, έχουν άνοιγμα 7 μ. και ύψος 5 μ. και παρουσιάζουν στην κορυφή τους ελαφριά θλάση όπως τα αραβικά. Η μεταξύ των τόξων τοιχοποιία είναι με επιμέλεια κατασκευασμένη από κανονικούς πωρόλιθους με πλίνθους να παρεμβάλλονται στους οριζόντιους αρμούς.


Ο σεβαστοκράτορας Ισαάκιος Κομνηνός

Ο πορφυρογέννητος Ισαάκιος Κομνηνός γεννήθηκε το 1093 μ.Χ. Από τον πατέρα του Αλέξιο έλαβε τον τίτλο του “καίσαρα”. Ο Ισαάκιος υπήρξε χωρίς αμφιβολία μια από τις πιό ενδιαφέρουσες και πολύπλευρες προσωπικότητες της οικογενείας των Κομνηνών. Επιδέξιος στρατηγός αλλά και άνθρωπος των γραμμάτων και της τέχνης ασχολήθηκε εντατικά με την ποίηση, τη θεολογία, και τη φιλοσοφία, αλλά και με μακρόπνοα εκκλησιαστικά και κοινωφελή έργα. Έτσι ο Θεόδωρος Πρόδρομος τον αποκαλεί, ανάμεσα σε άλλα, ικανό «…και στρατηγείν άμα και επιστατείν ποιήμασι και φιλοσοφείν».

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1118, στη διαμάχη που ξέσπασε ανάμεσα στην πρωτότοκη, γνωστή ιστοριογράφο, Άννα και τον τριτότοκο Ιωάννη, ο Ισαάκιος τάχθηκε με το μέρος του αδελφού του. Γι’ αυτό ο Ιωάννης μετά την αναγόρευση του, τον προήγαγε σε “σεβαστοκράτορα”. Η συνεργασία και η αγάπη των δύο αδελφών δεν κράτησε πολύ. Το 1123 και πριν ακόμα από το θάνατο της μητέρας του Ειρήνης, ο Ισαάκιος, σε ηλικία 30 ετών, άνδρας ψηλός, μεγαλόπρεπος και τολμηρός· καθώς ήταν “ερωτευμένος με τη βασιλεία και τον έτρωγε η επιθυμία να περιβληθεί το στέμμα“, οργάνωσε συνωμοσία ενάντια στον αδελφό του, ο οποίος έλειπε σε εκστρατεία κατά των Τούρκων και απέβλεπε στην κατάληψη του θρόνου. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο Ιωάννης Β’ αναβάλλοντας τις επιχειρήσεις επέστρεψε, ενώ ο Ισαάκιος για να μην συλληφθεί, διέφυγε.

Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια τα πέρασε πλάνητας στην Ανατολή, ανάμεσα στον εμίρη της Καππαδοκίας, στον δούκα της Τραπεζούντας, στον σουλτάνο του Ικονίου, στον πρίγκιπα της αρμενικής Κιλικίας και στον λατίνο βασιλιά της Ιερουσαλήμ, προσπαθώντας με την βοήθεια όλων αυτών να ανατρέψει τον αδελφό του Ιωάννη και να περιβληθεί ο ίδιος την πορφύρα. Μόνο μετά τις σημαντικές νίκες του Ιωάννη Β’ στη Μικρά Ασία το 1138, απογοητευμένος από τις άκαρπες προσπάθειες του, ζήτησε τη συμφιλίωση με τον Ιωάννη και ο ανεξίκακος αδελφός του με μεγάλη ευχαρίστηση και ανοιχτόκαρδα τον δέχτηκε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με το γιο του. Τον επόμενο κιόλας χρόνο μπλέχτηκε πάλι σε μηχανορραφίες για την κατάληψη του θρόνου, με αποτέλεσμα να εξοριστεί το 1140 στην Ηράκλεια του Πόντου.

Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του αδελφού του αυτοκράτορα Ιωάννη Β’ το 1143, τον θρόνο κατέλαβε ο ανεψιός του Μανουήλ Γ’, αφήνοντας για μια ακόμα φορά τις φιλοδοξίες και τα όνειρα του Ισαακίου ανεκπλήρωτα. Ο Μανουήλ συγχώρεσε τον θείο του, τον απάλλαξε από την εξορία και τον κράτησε κοντά του με τον ίδιο τίτλο του σεβαστοκράτορα και μάλιστα τον πήρε μαζί του στη πρώτη του εκστρατεία εναντίον των Σελτζούκων. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας η στάση του Ισαακίου στο νέο αυτοκράτορα και ανεψιό του δεν ήταν ολότελα φωτισμένη. Όταν από λάθος διαδόθηκε ότι ο Μανουήλ σκοτώθηκε, ο Ισαάκιος έσπευσε να αυτοανακηρυχθεί αυτοκράτωρ. Μόνο μετά το 1150, ίσως με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων κάποιας αρρώστιας του, σε ηλικία 50 ετών, κόπασε αυτή η φιλαρχία του.

Το 1151/2 κατά το παράδειγμα των γονέων του και του αδελφού του, ο Ισαάκιος αποφασίζει να ιδρύσει ένα πρότυπο μοναστήρι. Η υγεία του είναι πιά κλονισμένη, αναλογίζεται τον θάνατο που πλησιάζει, αναπολεί την ζωή του και την πολιτική του δράση συνυφασμένη με συνεχείς συνωμοσίες και παράνομες πράξεις κι αποφασίζει να αναπτύξει τις πνευματικές του δραστηριότητες και να μεριμνήσει για την σωτηρία της ψυχής του. “…αλλ’ ώσπερ διατελέσας τον παρελθόντα του βίου μου δίαυλον οία περ άγονον και αναίσθητον βλάστημα, οψέποτε μόγις της μακράς αμυδρώς και χειρίστης συνήθειας ανένευσα ως εκκάρου βαθέος της αγνωσίας… προς κουφισμον τινά και συγχώρησιν των απείρων απειράκις αμαρτημάτων μου… ιερόν της θεομήτορος εκαίνισα συν Θεώ φροντιστήριον…“.

Πέρα από την καθαρά εκκλησιαστική σημασία της πράξεως αυτής, η ίδρυση της Κοσμοσώτειρας στο συγκεκριμένο τόπο είχε συγχρόνως και πολιτικοοικονομικό και στρατιωτικό χαρακτήρα. Η θέση της Βήρας δίπλα στην Εγνατία οδό και κοντά στην κορυφή του δέλτα του Έβρου διαλέχτηκε ακριβώς για τους λόγους αυτούς. Στην απέναντι κωμόπολη Κύψελα (σημ. Ipsala της Τουρκίας) κατέληγε η Εγνατία που ξεκινούσε από το Δυρράχιο της Ηπείρου και ένωνε την Ανατολή με την Δύση. Στο δέλτα κατέληγε η οδός που έφερνε τα εμπορεύματα από την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Αδριανούπολη και από εκεί μέσο της κοίτης του ποταμού κατέληγαν στο Αιγαίο. Έτσι στα βόρεια και δυτικά υψώματα που δεσπόζουν αυτής της περιοχής και της εύφορης νότιας πεδιάδας, έρχεται ο Ισαάκιος και χτίζει μια οχυρωμένη Μονή. Γύρω από την Μονή σχεδιάζει αμέσως και ένα οικισμό, όπου συγκεντρώνονται οι κάτοικοι των γύρω χωριών. Ο σεβαστοκράτορας δαπάνησε για τα κύρια κτίσματά της Μονής σχεδόν ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του. Ο ίδιος προσωπικά, αν και βαριά άρρωστος, ακουμπισμένος στο ραβδί του, πήγαινε και παρακολουθούσε τις εργασίες της οικοδόμησης με κάθε λεπτομέρεια.

Πέθανε λίγο μετά το 1152, αφού ολοκλήρωσε και συγγραφή του Τυπικού της Mονής της Βήρας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε προετοιμάσει, στο νάρθηκα του ναού της Mονής Χώρας, ένα πολυτελή τύμβο για να δεχτεί το σκήνωμά του, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη και προτίμησε να ταφεί στην Κοσμοσώτειρα, στη Βήρα, μακριά από τη Βασιλεύουσα, όπως η περιπετειώδης ζωή του τον κράτησε μακριά της όσο ζούσε. Γι’ αυτό μετέφερε τον τύμβο στη Mονή της Κοσμοσώτηρας στη Βήρα, όπου και πραγματικά τάφηκε στο αριστερό μέρος του νάρθηκά της. Πάνω από τον τάφο του τοποθετήθηκε η εξής επιγραφή, πιθανώς συνταχθείσα από τον ίδιο, που φυλάσσεται σήμερα στο Εκκλησιαστικό Μουσείο Αλεξανδρουπόλεως:

“Αίσθησιν εμπικραίνων ή και καρδιαν αλλ’ ω βραβευτά των καλών των ενθάδε και πάλιν αυτά λαμβάνων επάν θέλης ως στάχυν, ως μάργαρoν, ως γλυκύ μέλι ταις αποθήκαις τούτον θησαυρίσαις ως ευθαλές τι δένδρον εις τρύφης πεδον καφυτεύσαις σον λάτριν τον δεσπότην“.

Μετάφραση: “Εσύ που πικραίνεις κάθε αίσθηση αλλά και την καρδιά, που βραβεύεις τις καλές πράξεις αυτού του κόσμου, και τις υπολογίζεις όπως θέλεις, σαν στάχυ, σαν μαργαριτάρι, σαν γλυκό μέλι, αποθησαύρισε στη βασιλεία σου, σαν ανθισμένο δένδρο σε ευφρόσυνη κοιλάδα και φύτευσε εκεί αυτόν τον άρχοντα που σε λάτρευσε“.

Σήμερα ο νάρθηκας του καθολικού με τον τάφο δεν υπάρχουν παρά μόνο η ως άνω πλάκα.

Τριάντα χρόνια μετά το θάνατο του σεβαστοκράτορα Ισαάκιου Κομνηνού, ο γιος του Ανδρόνικος Κομνηνός έγινε αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη. Αμέσως το 1183 ήρθε στη Θράκη, “τα Κύψελα καταλαμβάνει και τοις εκείσε κυνηγεσίαις ενευφρανθείς, κατά την πατρώαν αφικνείται Mονήν την εν Βήρα διακειμένην και τω του φυσάντος εφίσταται μνήματι“.

Ο Μονοκέφαλος Αετός

Εί­ναι το πα­λαι­ό­τε­ρο έμ­βλη­μα που υ­πάρ­χει στην πε­ρι­ο­χή μας από την βυζαν­τι­νή ε­πο­χή. Βρί­σκε­ται εντοιχισμένο στο νο­τι­ο­α­να­το­λι­κό ε­ξω­τε­ρι­κή πλευρά της τοιχοποιΐας του Ναού. Ο μονοκέφαλος αετός ήταν σύμβολο της Δυναστείας των Κομνηνών της Τραπεζούντας.
Η Ε­λέ­νη Γλύ­κατ­ζη-Αρβελέρ, διακεκριμένη Βυζαντινολόγος και Πρύτανις του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, γρά­φει:­«… η ύ­παρ­ξη στο νο­τι­ο­α­να­το­λι­κό ε­ξω­τε­ρι­κό τείχος του να­ού, ε­νός κε­ρα­μι­κού α­να­γλύ­φου που πα­ρι­στά τον μο­νο­κέ­φα­λο α­ε­τό, σύμ­βο­λο της αυ­το­κρα­το­ρί­ας και των αυ­το­κρα­τό­ρων μέ­χρι το 1261, μαρτυρεί ό­τι στη μο­νή της Κο­σμο­σώ­τει­ρας εν­τα­φι­ά­στη­κε πράγ­μα­τι μέ­λος της βα­σι­λι­κής οι­κο­γέ­νειας και α­πο­τε­λεί ι­σχυ­ρή έν­δει­ξη ό­τι έ­χου­με ε­δώ μαυσωλεί­ο της οι­κο­γε­νεί­ας των Κο­μνη­νών».


Πηγή πληροφοριών: Ιστοσελίς Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης.
https://www.inagvarvaras.gr/2018/08/10/%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BD%CE%B1%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8E%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CF%82-%CF%86%CE%B5/

07 Σεπτεμβρίου, 2023

Έβρος: Έχουν καεί 120.000 ελαιόδεντρα, εκατοντάδες κυψέλες , χιλιάδες αιγοπρόβατα & αγελάδες

Κάηκε στον Εβρο το 60% των ελαιοδέντρων
Ανυπολόγιστες είναι οι συνέπειες της πυρκαγιάς στον Εβρο –εκτός από το φυσικό περιβάλλον– για την παραγωγική και κοινωνική ζωή του τόπου, το εύρος των οποίων ακόμη δεν μπορεί να καταγραφεί πλήρως. Η πρωτογενής παραγωγή, που αποτελεί βάση και κινητήριο μοχλό της οικονομίας στον νομό, έχει πληγεί βαριά.
Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι έχουν καεί 120.000 ελαιόδεντρα γεμάτα καρπό, εκατοντάδες κυψέλες και χιλιάδες παραγωγικά ζώα, κυρίως αιγοπρόβατα αλλά και αγελάδες. Παράλληλα και οι επιχειρήσεις του νομού, όπως τα ελαιοτριβεία και οι βιοτεχνίες γαλακτοκομικών προϊόντων που εξαρτώνται από την αγροτική παραγωγή, θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα επιβίωσης λόγω έλλειψης πρώτων υλών.
Ακόμη περισσότερο η αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος θα χρειαστεί χρόνια, με αποτέλεσμα να τίθεται πρόβλημα επιβίωσης και για τα ζώα που γλίτωσαν από την καταστροφή. Ηδη η Περιφέρεια Εβρου έχει υπολογίσει ότι χρειάζεται τροφή για να τραφούν οι μέλισσες από 21.000 κυψέλες και να ταϊστούν 44.000 ζώα, καθώς κάηκε το μεγαλύτερο μέρος των διαθέσιμων βοσκοτόπων.
Η περιοχή του Εβρου έχει περίπου 350 φάρμες, εκ των οποίων οι 90 εκτιμάται ότι έχουν υποστεί ζημιές από τη φωτιά, παράγει το 4% του γάλακτος της εθνικής παραγωγής και το 20% της εθνικής παραγωγής μανιταριών.

Η καταγραφή

Από χθες που η φωτιά σταμάτησε να καίει ξεκίνησαν τα συνεργεία των γεωπόνων την καταγραφή των ζημιών, η οποία ωστόσο αναμένεται να κρατήσει κάποιες ημέρες. Προχωρούμε, αλλά χρειάζεται χρόνος. Υπάρχουν πολλά ζώα που είναι απανθρακωμένα, πολλά έχουν γίνει στάχτη και άλλα είναι αγνοούμενα. Ακόμη χιονίζει στάχτη μέσα στην Αλεξανδρούπολη, εξηγεί ο υπεύθυνος του ΕΛΓΑ (Ελληνικές Γεωργικές Ασφαλίσεις) στην περιοχή, Δημήτρης Πανταζής.
Πριν από μερικούς μήνες είχαμε μιλήσει με τον κ. Πασχάλη Χριστοδούλου, πρόεδρο του Συλλόγου Μελισσοκόμων Κεντρικού Εβρου και πρώην δήμαρχο Σουφλίου, ο οποίος ήταν ενθουσιασμένος με τη δημιουργία του μελισσοκομικού πάρκου στην ευρύτερη περιοχή της Δαδιάς, για να ξεχειμωνιάζουν με ασφάλεια τα μελίσσια, ένα όνειρο που έμοιαζε να γίνεται επιτέλους πραγματικότητα. Ευτυχώς η μεταφορά των μελισσιών δεν είχε ακόμη ξεκινήσει όταν ξέσπασε η φωτιά.
Σήμερα από το μελισσοκομικό πάρκο και τον ωκεανό από ρείκια και άλλα μελισσοκομικά φυτά που είχαμε φυτέψει δεν έχει μείνει τίποτα, μόνο άσπρο και μαύρο. Και οι δύο δεξαμενές με το νερό που είχαμε βάλει, περιγράφει. Η φωτιά δεν πέρασε μέσα από το πάρκο, αλλά ήταν τόσο μεγάλο το θερμικό φορτίο που κάηκαν τα πάντα. Λίγες ημέρες πριν καυχιόμασταν ότι έπιασαν όλα τα φυτά που είχαμε φυτέψει.
Βαρύ πλήγμα στην πρωτογενή παραγωγή, που αποτελεί βάση και κινητήριο μοχλό της οικονομίας στον νομό – Το μέγεθος των συνεπειών στην παραγωγική και κοινωνική ζωή του τόπου δεν μπορεί ακόμη να αποτιμηθεί.

Ολόκληρη η μελισσοχλωρίδα στον κεντρικό και τον νότιο Εβρο δεν υπάρχει πια και οι μέλισσες χρειάζονται υποκατάστατα γύρης, την οποία σε κανονικές συνθήκες θα έβρισκαν άφθονη.
Αν δεν βοσκήσουν οι μέλισσες τώρα προκειμένου να προετοιμαστούν για τον χειμώνα, την άνοιξη δεν θα έχουμε μέλισσες, εξηγεί ο κ. Χριστοδούλου και ζητάει βοήθεια όχι μόνο από την πολιτεία αλλά και από τους επιστήμονες που γνωρίζουν και μπορούν να μας συμβουλέψουν.
Βοήθεια από την Ηλεία που είχε καεί πριν από χρόνια ήρθε από τους ελαιοπαραγωγούς του νομού. Μας πήραν τηλέφωνο παραγωγοί, μας πήραν επιστήμονες και μας είπαν μην κόψετε αμέσως τα καμένα τμήματα. Εμείς δεν ξέραμε πώς να αντιδράσουμε, λέει η κ. Βάλια Κελίδου από την εταιρεία Κύκλωπας που παράγει ελαιόλαδο από την ποικιλία ΠΟΠ Μάκρη. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, στον Εβρο υπάρχουν 200.000 ελαιόδεντρα, εκ των οποίων το 60% υπολογίζεται ότι κάηκε.
Εμείς καλλιεργούμε 12.000 ελαιόδεντρα, χάσαμε περίπου 2.000 δέντρα.
Ομως εκτός από τη ζημιά στον ελαιώνα, οπωσδήποτε θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα και στο ελαιοτριβείο αφού δεν θα υπάρχει πρώτη ύλη. Η επιχείρηση εξάγει σε 25 χώρες σε όλο τον κόσμο. Κάναμε από το 2008 μεγάλη προσπάθεια εξωστρέφειας, να γίνει η ποικιλία γνωστή. Και πάνω που τα καταφέραμε, δεν θα έχουμε λάδι να στείλουμε, συμπληρώνει.
Δέντρα 1.000 ετών
Τέτοια εποχή τα δέντρα ήταν γεμάτα καρπό, αφού τις επόμενες εβδομάδες θα ξεκινούσε η συγκομιδή. Κάποια από τα δέντρα που κάηκαν είχαν ηλικία άνω των 100 ετών. Ευτυχώς όμως γλίτωσε ο αρχαίος ελαιώνας της περιοχής που έχει δέντρα άνω των 1.000 ετών. Οι φλόγες σταμάτησαν λιγότερο από 100 μέτρα μακριά. Το τυροκομείο Τσελιγκάτο στο Σουφλί εκτρέφει 500 κατσίκια, από τα οποία παίρνει γάλα για τα προϊόντα του. Ολος ο κόσμος βοήθησε για να σωθούν πριν από λίγες ημέρες. Προχθές το βράδυ όλος ο κόσμος πήγε στον γάμο της οικογένειας που είχε προγραμματιστεί από καιρό και μέσα στην καταστροφή έφερε χαρά.
Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο για να υποστηριχθεί και να ανακάμψει ο Εβρος, τονίζει ο αντιπεριφερειάρχης Εβρου, Δημήτρης Πέτροβιτς.
Ιστορία από Τάνια Γεωργιοπούλου
ΠΗΓΗ: https://www.texnologosgeoponos.gr/2023/09/120000.html

03 Ιουλίου, 2022

ΟΤΑΝ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ (6/9/1915 -ΤΟ ΒΟΥΡΓΑΡΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ).

.
……….Καὶ ἐνῷ οἱ Δυνάμεις τῆς Τριπλῆς Συνεννοήσεως (ΑΝΤΑΝΤ) προσπαθώντας νὰ προσεταιριστοῦν τὴν βουργαρία, τῆς παραχωρούσαν ἀφειδῶς ἐδάφη τῆς Σερβίας καὶ (παραδόξως…) τῆς Ἑλλάδος, οἱ Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία-Αὐστρουγγαρία) ζήτησαν ἀπὸ τὴν τουρκία νὰ προχωρήσῃ σὲ ἐδαφικὲς παραχωρήσεις ὑπὲρ τῆς βουργαρίας.
……….Ὡς ἐκ τούτου, στὶς 6 Σεπτεμβρίου 1915 (ν.ἡμ.) στὴν Σόφια, ὑπεγράφη ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Ραδοσλαύωφ καὶ τὸν Ἀλῆ Φετχῆ μπέη, βουργαροτουρική συνοριακή συμφωνία.
«Ἡ Α.Μ. ὁ τσάρος τῶν Βουλγάρων καὶ ἡ Α. Α. Μ. ὁ αὐτοκράτωρ τῆς Τουρκίας, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τῆς ἐπιθυμίας νὰ συσφίγξουν ἔτι μᾶλλον τοὺς φιλικοὺς δεσμούς, οἵτινες ἑνώνουν τὸ Βουλγαρικόν Βασίλειον μετὰ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀπεφάσισαν νὰ προβοῦν εἰς διαρρύθμισιν τῆς βουλγαρο – τουρκικῆς μεθορίου…».
……….Μεταξύ ἄλλων ἡ τουρκία παραχωροῦσε στὴν βουργαρία ὁλόκληρο τὸ πέραν τοῦ Ἔβρου βόρειο τρίγωνο μὲ τὸ Καραγάτς (παλαιᾶ Ὀρεστιάδα) καὶ τὸ Ὀρτάκιοϊ, μαζὶ δὲ καὶ τὴν ἀριστερὴ ὄχθη τοῦ Ἔβρου μέχρι πλάτους 2 χιλιομέτρων. Ἡ τουρκία δὲν εἶχε πλέον τὸν Ἔβρο ὡς σύνορο…….Αὐτὴ ἡ παραχώρηση ἔδωσε στὴν βουργαρία τὸν ἔλεγχο τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς στὸ Καραγάτς καὶ τὴν ἀπ’ εὐθείας σιδηροδρομικὴ γραμμὴ πρὸς τὸ λιμάνι τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως (Δεδέ αγάτς)..(Εφοδιαζαν την τουρκια οι γερμανοι μεσω σιδηροδρομου διοτι η θαλλασα ηταν αγγλοκρατουμενη).
……….Ἑπτὰ χρόνια μετά, κατὰ τὶς διαπραγματεύσεις ἀνακωχῆς τῶν Μουδανιῶν (10-28/9/1922 π. ἡμ.), οἱ «Σύμμαχοι» τῆς Ἑλλάδος ἀπέρριψαν τὴν πρόταση ἐκκενώσεως τῆς Ἀνατολικής Θρᾲκης μέχρι τὴν τουρκο – βουργαρική γραμμὴ τοῦ 1915(θα μας εμενε τουλαχιστον ο Εβρος ποταμος, που οι τουρκοι απο μονοι τους παραχωρησαν στους βουλγαρους,αλλα τον δικτατορα πλαστηρα ποιος τον εδινε αξια,ποιος τον υπολογιζε;; Οι αγγλοι θα τον υπολογιζαν;; Την προδοσια πολλοι αγαπησαν τον προδοτη κανενας!)


……….Τὴν ἴδια ἡμέρα στὴν Σόφια, ὑπεγράφη μυστικὴ συμμαχικὴ συνθήκη μεταξὺ Γερμανίας καὶ βουργαρίας, ἀπὸ τὸν Georg Michaelis καὶ τὸν Ραδοσλαύωφ ἀντιστοίχως, βάσει τῆς ὁποίας τὰ δύο κράτη ὑποχρεοῦντο νὰ ἀκολουθήσουν κοινὴ πολιτικὴ φιλία καὶ νὰ ἀλλληλοβοηθούνται στὰ συμφέροντά τους. Ἐὰν γειτονικὸ τῆς βουργαρίας κράτος ἤθελε νὰ ἐπιτεθῇ κατὰ τῆς Γερμανίας, τότε ἡ βουργαρία ὑποχρεοῦτο νὰ θέσῃ σὲ ἐνέργεια ὅλες τὶς στρατιωτικὲς της δυνάμεις(Δηλαδη εαν η Ελλαδα εμπαινε στο πολεμο στο πλευρο της ΑΝΤΑΝΤ τοτε η βουλγαρια θα της επιτίθετο,αλλο ενα λαθος του βενιζελου που ηθελε βγει η Ελλαδα στον πολεμο με τους αγγλους). Ἡ συνθήκη θὰ παρέμενε μυστική μέχρι νεωτέρας, ἐνῷ θὰ ἴσχυε μέχρι τὶς 31 Δεκεμβρίου 1920. ……….Ἐν τῷ μεταξὺ στο Πλὲς τῆς πρωσσικῆς Σιλεσίας, ὑπεγράφη μεταξὺ τῶν Κεντρικῶν Δυνάμεων (Γερμανίας-Αὐστρουγγαρίας) καὶ τῆς βουργαρίας μυστικὴ πολεμικὴ σύμβαση, βάσει τῆς ὁποίας (μεταξύ ἄλλων) ἡ βουργαρία εἶχε πλέον κοινοὺς ἐχθρούς μὲ τὶς Κεντρικὲς Δυνάμεις. ……….Ἡ βουργαρία θὰ τηροῦσε ἄνευ ὅρων οὐδετερότητα μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ῥουμανία μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων κατὰ τῆς Σερβίας, ἐφ’ ὅσον ὅμως (Ἑλλάδα καὶ Ῥουμανία) βεβαίωναν ὅτι δὲν θὰ κηρύξουν ἐπιστράτευση καὶ δὲν θὰ θελήσουν νὰ καταλάβουν σερβικό ἔδαφος.

Πηγές:
ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΡΑΝΔΑΚΗ ΠΑΥΛΟΥ- ΤΟΜΟΣ Ζ’ σελ. 668 – 669
Bulgarian – Turkish Relations in the Summer of 1915

10 Μαρτίου, 2018

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΕΛΑΒΑΝ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ...

 ΟΙ  ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ  ΕΧΑΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΟΥΣ.

               04 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ   ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΚΑΙ 13          ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  ΑΦΕΘΗΚΑΝ  ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ
     ΣΕ 9  ΗΜΕΡΕΣ! ΤΟΥΣ ΕΒΓΑΖΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ   ΚΑΙ       ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ !
 

 ''ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΧΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ''
 ''ΚΡΑΤΗΣΤΕ  ΤΟΥΣ  ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΝΑ  ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΤΕ  ΠΙΣΩ ΤΟ ΤΖΙΠ ΑΘΙΚΤΟ''
     ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 13ΙΑΝ 1966

08 Μαρτίου, 2018

Το άγνωστο θερμό επεισόδιο του 1986 στον Έβρο



Τότε έληξε με 3 νεκρούς, σήμερα;
Δημοσίευση 7/3/2018 | 14:18

Με αφορμή την κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στις τουρκικές φυλακές, αναζητήσαμε ανάλογα θερμά επεισόδια μεταξύ των δύο χωρών. Με έκπληξη ανασύραμε από το παρελθόν, την είδηση, ότι το 1986 υπήρξε ανταλλαγή πυρών μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, με 3 νεκρούς.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στα σύνορα του Έβρου, οι Έλληνες φαντάροι και οι Τούρκοι φαντάροι, διατηρούν άριστες σχέσεις. Έρχονται καθημερινά σε επαφή, και συνήθως προχωρούν σε ανταλλαγή τσιγάρων και τροφίμων.

Το ημερολόγιο γράφει 19 Δεκέμβριου 1986. Το ρολόι δείχνει 11.00 το πρωί, ο στρατιώτης Ζήσης Καραγώγος, που τοποθετήθηκε στο 534 Τάγμα Προκαλύψεως με έδρα τον Πέπλο Φερών και σύντομα ανέλαβε υπηρεσία σ'ένα από τα φυλάκια του τάγματατος, κάνει περιπολία μαζί με άλλους δύο συναδέλφους. Όπως κάθε ημέρα, έτσι και εκείνη, κινήθηκε φιλικά προς τους Τούρκους στρατιώτες, για το καθιερωμένο τσιγάρο.

Χωρίς καμία προειδοποίηση, δέχεται τα πυρά των Τούρκων στρατιωτών, και πέφτει αιμόφυρτος στο έδαφος. Οι άλλοι δύο Έλληνες στρατιώτες απαντούν στα πυρά, εμποδίζοντας τις προσπάθειες των Τούρκων να αρπάξουν τον τραυματία Καραγώγο.



Οι πυροβολισμοί κρατούν μισή ώρα. Από την περιοχή περνάει τυχαία ένας αγροφύλακας. Ειδοποιεί αμέσως το διπλανό φυλάκιο και ενισχύσεις καταφθάνουν στο σημείο. Το ίδιο συμβαίνει και από τη πλευρά της Τουρκίας. Καμία από τις δύο χώρες δεν υποχωρεί, ούτε διατάζει κατάπαυση πυρός.

50 Τούρκοι από τη μία πλευρά, 25 Έλληνες από την άλλη. Οι πυροβολισμοί συνεχίζονται με την ίδια ένταση. Αρκετοί τραυματίζονται, ενώ 2 Τούρκοι πέφτουν νεκροί. Ανακτούμε τον Έλληνα τραυματία, αλλά υποκύπτει στα τραύματά του στο δρόμο για το νοσοκομείο.

Τουρκική αποστολή με τεθωρακισμένα, και αντίστοιχη ελληνική από την Αλεξανδρούπολη κατευθύνεται στο σημείο. Σε ίδια ετοιμότητα και οι αεροπορικές δυνάμεις των δύο χωρών. Ενημερώνονται οι ηγεσίες των δύο κρατών, και η συμπλοκή λήγει χωρίς περαιτέρω συμπλοκές.



Χωρίς να ξέρουμε το λόγο, το συγκεκριμένο συμβάν, δεν έγινε γνωστό μέσα από τα ΜΜΕ. Σήμερα στο σημείο, στην συνοριακή περιοχή του χωριού Πέπλος στο νομό Έβρου, υπάρχει μνημείο για τον ήρωα Ζήση Καραγώγο.

Περισσότερα: Το άγνωστο θερμό επεισόδιο του 1986 στον Έβρο (pics) | E-Radio.gr Θέματα