ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ (ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ )

12 Φεβρουαρίου   

                                      ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

     Φωστήρ της Ορθοδοξίας και πρότυπο ευαγγελικής πολιτείας, άνθρωπος ειρήνης και καταλλαγής, ο άγιος Μελέτιος υπήρξε ένας από τους κύριους εργάτες της αποκατάστασης της ενότητας της Εκκλησίας, η οποία, παρά τις αποφάσεις της Συνόδου της Νίκαιας (325), συνέχισε να σπαράσσεται επώδυνα καθ’ όλη τη διάρκεια του 4ου αιώνα από τους οπαδούς της αίρεσης του Αρείου (256-336).

     Γόνος επιφανούς οικογένειας της Μελιτινής, στη Μικρά Αρμενία, έγινε πρεσβύτερος τιμώμενος από όλους για την ευρεία παιδεία του και την αρετή του. Η αφοσίωσή του στην αυστηρή τήρηση των θείων εντολών, τον κατέστησε άξιο σκεύος του Αγίου Πνεύματος και πηγή αναβρύουσα αγάπη, ειρήνη, χαρά και γαλήνη σε όσους τον πλησίαζαν. Ταπεινός στην καρδιά, πράος σαν τον Δαβίδ, σοφός όπως ο Σολομών, προικισμένος από τον Θεό με πνευματική αυθεντία παρόμοια με εκείνη του Μωυσέως, δίδασκε την αληθινή Πίστη με μέτρο και περίσκεψη, με τρόπο ώστε να συνενώνει το ποίμνιο του Χριστού που είχε διαχωρισθεί σε αναρίθμητες ομάδες. Η γλυκύτητα του προσώπου του, απελευθερωμένου από τα πάθη, από δόλους και μικρότητες, καθώς και η προσήνειά του, ήταν απόδειξη ότι επρόκειτο για γνήσιο εμβιωτή και εκφραστή της θείας Αληθείας.

     Εξελέγη κατ’ αρχήν επίσκοπος Σεβαστείας, μετά την καθαίρεση του Ευσταθίου (358), όπου αντιμετώπισε έναν λαό απείθαρχο και διαιρεμένο από φατρίες. Για τον λόγο αυτό αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με πόνο την έδρα του και να μεταβεί στη Βέροια (σημ. Χαλέπι της Συρίας), χωρίς ωστόσο να πάψει να ενδιαφέρεται για τις υποθέσεις της επισκοπικής έδρας του.

     Μετά την καθαίρεση του αρειανόφρονα Ευδόξιου (370), ο οποίος λίγο αργότερα θα σφετεριζόταν τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, ο Μελέτιος εξελέγη αρχιεπίσκοπος Αντιόχειας, της μητρόπολης της Ανατολής, η οποία βρισκόταν σε αξιοθρήνητη κατάσταση από την εποχή της εξορίας του αγίου Ευσταθίου (±360) [21 Φεβρ.]. Ο Μελέτιος είχε συγκεντρώσει όλες τις ψήφους, διότι οι αρειανόφρονες των διαφορετικών τάσεων, πιστεύοντας ότι ήταν ευνοϊκά διακείμενος προς την κακοδοξία τους, ήλπιζαν να κερδίσουν διά μέσω αυτού όλη την Ανατολή· οι δε Ορθόδοξοι, διαπιστώνοντας τις γνήσιες αρετές του, είχαν βαθιά εμπιστοσύνη ότι αυτές δεν μπορούσαν να είναι παρά η έκφραση της καθαρότητας της Πίστεως που ενδημούσε απλανώς εντός του. Συμφιλιώνοντας, λοιπόν, όλο το πλήρωμα διά της παρουσίας του, ο νέος επίσκοπος έγινε δεκτός στην πόλη με ευφροσύνη από το πλήθος, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων και των ειδωλολατρών, ως ζώσα εικόνα του Χριστού που εναγκαλίζει και φωτίζει τα πάντα. Η ενθρόνιση έλαβε χώρα με την παρουσία του αυτοκράτορα Κωνστάντιου (317-361), ευνοϊκά διακείμενου προς τους αρειανούς, ο οποίος πρότεινε δόλια στον Μελέτιο καθώς και σε άλλους επισκόπους να σχολιάσουν ενώπιον του λαού τον τόσο αμφιλεγόμενο στίχο της Αγίας Γραφής, τον οποίον οι αρειανοί χρησιμοποιούσαν στρεβλά κατά κόρον για να αρνηθούν το ομοούσιον του Υιού και Λόγου του Θεού: «Κύριος ἔκτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ…» [«Ο Κύριος με δημιούργησε πριν απ’ όλα τα έργα Του…»] (Παρ. 8, 22). Παίρνοντας τον λόγο, μετά τον ακραίο αρειανό Γεώργιο Λαοδικείας (ποιμ.: 335-347) και τον ασαφή Ακάκιο Καισαρείας (ποιμ.: 340-366), ο Μελέτιος εξέθεσε με θαυμαστή ενάργεια το αληθινό δόγμα της Εκκλησίας. Χαιρετίστηκε με τις επευφημίες των Ορθοδόξων, προς μεγάλη αμηχανία των αιρετικών, οι οποίοι διαπίστωναν την παταγώδη διάψευση των καταχθόνιων προσδοκιών τους. Ο αρχιδιάκονος, ένας περιβόητος αρειανόφρων, είχε μάλιστα το θράσος να ορμήσει προς τον ιεράρχη για να του κλείσει με το χέρι το στόμα· ο Μελέτιος, όμως, έτεινε τότε το χέρι προς τον λαό και ένωσε τα τρία δάκτυλα του χεριού του, διπλώνοντας εν συνεχεία τα δύο από αυτά, για να δείξει ότι τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος είναι φύσει ισότιμα και δεν αποτελούν παρά έναν και μόνο Θεό. Έξαλλοι οι αιρετικοί, άρχισαν αμέσως να ραδιουργούν κατά του νέου επισκόπου και έπεισαν εν τέλει τον αυτοκράτορα να τον εξορίσει στη Μελιτινή και να τοποθετήσει στη θέση του έναν αρειανόφρονα. Ο λαός, όμως, έτρεφε γι’ αυτόν τόση αγάπη, ώστε προσπάθησε να φονεύσει επί τόπου τον αξιωματούχο που ήλθε να συλλάβει τον Μελέτιο. Ο άγιος και αγαθός ιεράρχης τού έσωσε τη ζωή, καλύπτοντάς τον με τον μανδύα του, διδάσκοντας με τον τρόπο αυτό σε όλους τη μεγαθυμία έναντι των εχθρών μας.

     Οι οπαδοί του μετέβησαν σύσσωμοι μέχρι την Αρμενία για να επισκεφτούν τον εξόριστο ιεράρχη και να ακούσουν τις διδαχές του. Στην Αντιόχεια οι Ορθόδοξοι έδιναν το όνομά του στα παιδιά τους, ζωγράφιζαν τη μορφή του στους τοίχους των σπιτιών τους και συμπεριφέρονταν σαν να ήταν παρών, αρνούμενοι να έχουν πνευματική κοινωνία με τον παρείσακτο αιρετικό.

     Μετά τον θάνατο του αιρετικού αυτοκράτορα (361), ο διάδοχός του Ιουλιανός ο Παραβάτης (331-363), εξέδωσε διάταγμα που επέτρεπε την ελεύθερη άσκηση όλων των θρησκειών, με σκοπό να προετοιμάσει την αποκατάσταση της λατρείας των ειδώλων. Ο άγιος Μελέτιος μπόρεσε τότε να επιστρέψει στον επισκοπικό θρόνο του, μαζί με όλους τους Ορθοδόξους επισκόπους που είχαν εξοριστεί από τον Κωνστάντιο. Ο πληθυσμός έτρεξε σαν ένας άνθρωπος να προϋπαντήσει τον ποιμενάρχη του για να ασπασθεί τις χείρες και τους πόδες του, ως ζωντανή εικόνα του Κυρίου, και να λάβει την ευλογία του Θεού αγγίζοντας το πνευματοφόρο σώμα του. Η όψη του και μόνο ήταν αρκετή για να κατηχήσει τον λαό στις ευαγγελικές αρετές και ο ήχος της φωνής του αντηχούσε καθαρά το δόγμα της εν Χριστώ Αληθείας.

     Μετά την ενθουσιώδη αυτή υποδοχή, ο Μελέτιος διαπίστωσε ότι οι Ορθόδοξοι της πόλεως ήταν κι αυτοί διαιρεμένοι. Οι μεν είχαν παραμείνει πιστοί σε αυτόν, οι άλλοι όμως αμφισβητούσαν την εγκυρότητα της εκλογής του, στην οποία είχαν συμμετάσχει και αρειανοί, παρέμεναν επιδερμικά προσκολλημένοι στο γράμμα της Συνόδου της Νίκαιας, καθώς και στη μνήμη του αγίου Ευσταθίου, και αρνούνταν να τον δεχτούν ως νόμιμο επίσκοπο ώστε εξέλεξαν επίσκοπο τον πρεσβύτερο Παυλίνο (362-388). Το σχίσμα αυτό της ίδιας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τη στιγμή που ήταν αναγκαία η μεγαλύτερη δυνατή αλληλεγγύη, διήρκησε ογδόντα πέντε χρόνια, με την υποστήριξη των δυτικών (μέχρι το 485) και καθυστέρησε οικτρά τη νίκη της Ορθοδοξίας επί της αρειανικής αίρεσης, παρά τις υπομονετικές προσπάθειες του Μεγάλου Βασιλείου (330-379) [1 Ιαν.] να πείσει τους δυτικούς επισκόπους να αποκαταστήσουν κοινωνία με τον Μελέτιο. Ο άγιος αρχιεπίσκοπος, από την πλευρά του, προσπάθησε να συνεργαστεί φιλάνθρωπα με τον Παυλίνο και να ενδυναμώσει τον λαό του στην αληθινή Πίστη, με σκοπό να αντισταθεί στην όλο και πιο απτή απειλή του διωγμού των χριστιανών. Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός εξόρισε τον Μελέτιο και λίγο αργότερα πέθανε. Στον θρόνο πέρασε ο ευσεβής Ιοβιανός (331-364), ο οποίος ανακάλεσε τον Μελέτιο και άλλους επισκόπους από την εξορία. Ο ορθόδοξος, όμως, αυτοκράτορας εκοιμήθη αιφνίδια, μετά από οκτώ μήνες βασιλείας μόνο (Φεβρουάριος 364), και η εξουσία πέρασε στα χέρια του Ουάλη, φανατικού οπαδού του αρειανισμού και ανελέητου διώκτη των Ορθοδόξων. Για τρίτη φορά ο άγιος Μελέτιος αναγκάστηκε να πάρει τον δρόμο της εξορίας μαζί με όλους τους άλλους ομολογητές επισκόπους που εκθρόνισε ο ηγεμόνας. Αποσύρθηκε σε ένα από τα κτήματά του στις εσχατιές της Καππαδοκίας, όπου είχε τη δυνατότητα να συναντά συχνά τον Μέγα Βασίλειο, του οποίου την Πίστη ολόψυχα συμμεριζόταν, και ο οποίος κατέστη ένας από τους πιο δραστήριους υπέρμαχους της αποκατάστασής του στον θρόνο της Αντιόχειας.

     Εγκαταλείποντας την πόλη του, ο επίσκοπος είχε αφήσει πίσω του πιστούς μαθητές, διάπυρους υπερασπιστές της Ορθοδοξίας, όπως ο Διόδωρος που έγινε αργότερα επίσκοπος Ταρσού (378), ο Φλαβιανός (ποιμ.: 381-404), διάδοχός του στον θρόνο της Αντιόχειας, και κυρίως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (349-407) [13 Νοεμ.], τον οποίο είχε βαπτίσει και είχε αποσπάσει από τις θύραθεν σπουδές για να τον οδηγήσει στην εκ βάθους μελέτη της Αγίας Γραφής, πριν τον χειροτονήσει διάκονο.

     Εμψυχωμένος από το παράδειγμα του αγίου ποιμενάρχη και τις παραινέσεις των αναχωρητών, που έρχονταν από τα ασκητήριά τους στα γύρω βουνά για να τον ενθαρρύνουν, ο λαός της Αντιόχειας ήταν έτοιμος να υποστεί κάθε είδους διωγμό για την υπεράσπιση της Αληθείας και παρέμεινε ακλόνητος στην Πίστη απέναντι στις απειλές του αυτοκράτορα έως την επιστροφή του αγίου, μετά τον θάνατο του Ουάλη (378) και την έκδοση διατάγματος θρησκευτικής ελευθερίας από τον νέο αυτοκράτορα της Δύσης, Γρατιανό (αυτοκρ.: 375-383), μαθητή του αγίου Αμβροσίου (339-397) [7 Δεκ.]. Ο άγιος Μελέτιος συνεκάλεσε τότε δίχως χρονοτριβή Σύνοδο εκατόν πενήντα επισκόπων, οι οποίοι ομολόγησαν αναμφίλεκτα το Δόγμα της Νίκαιας και καταδίκασαν όλες τις αιρέσεις, διακηρύττοντας την αποδοχή του Κανόνα της Πίστεως (379).

     Ο ευσεβής αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας (379-395) είδε, μόλις πριν την άνοδό του στον θρόνο, σε όραμα τον άγιο Μελέτιο να τον περιβάλλει με την αυτοκρατορική πορφύρα και να του θέτει το στέμμα στο κεφάλι. Έχοντας κατά νου να θέσει οριστικό τέρμα σε όλες τις διαιρέσεις που προκαλούσε ο αρειανισμός και οι άλλες αιρέσεις, συγκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη μεγάλη Οικουμενική Σύνοδο για να επιβεβαιώσει τις αποφάσεις της Συνόδου της Νίκαιας. Κάλεσε τότε τον άγιο Μελέτιο στη Βασιλεύουσα, τον υποδέχτηκε με μεγάλες τιμές και του ανέθεσε να προεδρεύσει των εργασιών της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου (Μάιος 381).

     Αφού συγκέντρωσε τις ψήφους των Πατέρων υπέρ της εγκυρότητας της μετάθεσης του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (329-390) [15 Ιαν.] από τα Σάσιμα στην Κωνσταντινούπολη για το καλό της Εκκλησίας, ο άγιος Μελέτιος ασθένησε και παρέδωσε τη ψυχή του στον Κύριο, κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της Συνόδου. Η κηδεία του έγινε με κάθε επισημότητα και συγκέντρωσε τον λαό της Βασιλεύουσας γύρω από τον αυτοκράτορα και τους Πατέρες της Συνόδου. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης (335-395) [10 Ιαν.] εκφώνησε συγκινητικό λόγο, στον οποίο θρηνούσε την απώλεια εκείνου που υπήρξε για την Εκκλησία της Αντιόχειας, για τη Σύνοδο και για όλη την Ανατολή, «ο ιατρός των ψυχών», «ο στρατηγός της στρατιάς του Χριστού» και «ο κυβερνήτης του σκάφους της Εκκλησίας εν μέσω της τρικυμίας των αιρέσεων» (βλ. «Λόγος ἐπιτάφιος εἰς τὸν Μελέτιον, ἐπίσκοπον Ἀντιοχείας»· ΕΠΕ 11, Θεσ/νίκη 1991). Το τίμιο λείψανό του, αφού έτυχε σε όλες τις πόλεις που περνούσαν της υποδοχής που επιφυλάσσεται σε νικηφόρους στρατηγούς, μεταφέρθηκε με μεγαλοπρέπεια στην Αντιόχεια, όπου τελικά αποτέθηκε στον τάφο του αγίου Βαβύλα [4 Σεπτ.].

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Νόμον ἔνθεον, ἐμμελετήσας, τὴν οὐράνιον, γνῶσιν ἐκλάμπεις, τῇ Ἐκκλησίᾳ Ἱεράρχα Μελέτιε· τὴν γὰρ Τριάδα κηρύττων ὁμότιμον, αἱρετικῶν διαλύεις τὰς φάλαγγας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—

Ἦχος πλ. β΄. Τὴν σωματικήν σου παρουσίαν.

Τὴν πνευματικήν σου παρρησίαν, δεδοικὼς ὁ ἀποστάτης, φεύγει Μακεδόνιος· τὴν πρεσβευτικὴν δὲ λειτουργίαν, ἐκπληροῦντές σου οἱ δοῦλοι, πόθῳ σοι προστρέχομεν, τῶν Ἀγγέλων ἐφάμιλλε Μελέτιε, ἡ πύρινος ῥομφαία Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ πάντας τοὺς ἀθέους κατασφάττουσα· ἀνυμνοῦμέν σε τὸν φωστῆρα, τὸν φωτίσαντα τὰ πάντα.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—

Μελέτῃ δογμάτων πανευσεβῶν, τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀναβλύζεις τὸν γλυκασμόν, καὶ τῆς ἀνομίας, ἐξαίρεις τὴν πικρίαν, Μελέτιε παμμάκαρ, Τριάδος πρόμαχε.

 

Η ΜΑΡΙΑ

ΠΟΥ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΣΕ «ΜΑΡΙΝΟΣ»

     Η οσία Μαρία ανατράφηκε μέσα στην ευλάβεια και την αγάπη προς τις αρετές από τον πατέρα της Ευγένιο, μέχρι την ημέρα που, έχοντας η νεαρή κόρη φθάσει σε ηλικία γάμου, ο πατέρας της τής ανήγγειλε ότι θα ασπαζόταν τον μοναχικό βίο και της άφηνε για προίκα όλη την περιουσία του. Η Μαρία έπεσε τότε στα πόδια του ικετεύοντάς τον να μην την αφήσει στον κόσμο αυτό της ματαιότητας, στα νύχια των διάφορων λύκων που διαφθείρουν τις ψυχές. Με τα δάκρυά της κατάφερε να τον πείσει να τη δεχτεί ως συνασκητή του. Φόρεσε ανδρικά ρούχα και, περνώντας ως ευνούχος «Μαρίνος», έγινε δεκτή με τον πατέρα της σε ανδρώα μονή της περιοχής. Αλλάζοντας την εξωτερική της όψη, μετέτρεψε τη γυναικεία αδυναμία σε ανδρική τόλμη και δεν άργησε να ξεπεράσει όλους τους άλλους μοναχούς στα ασκητικά παλαίσματα, στη σιωπή και στην ταπεινή υποταγή. Έχοντας εμπιστοσύνη στην αρετή του νεαρού μοναχού, ο ηγούμενος τού ανέθεσε μια μέρα ένα καθήκον εκτός μοναστηριού. Το βράδυ σταμάτησε σε ένα πανδοχείο για να περάσει τη νύχτα. Εκεί είχε καταλύσει και μια ομάδα στρατιωτών. Ένας από αυτούς αποπλάνησε την κόρη του πανδοχέα, η οποία, καθώς βρέθηκε αργότερα έγκυος, κατηγόρησε τον νεαρό μοναχό ότι τη βίασε. Όταν η Μαρία, επιστρέφοντας στη μονή, βρέθηκε αντιμέτωπη με την κατηγορία αυτή, δέχθηκε την κατάκριση του ηγουμένου και τους χλευασμούς των άλλων μοναχών, δίχως να προσπαθήσει να δικαιολογηθεί. Κάποτε γεννήθηκε το παιδί και ο πανδοχέας ήλθε και το άφησε έξω από την πύλη του μοναστηριού. Η Μαρία, που μετά την εκδίωξή της διήγε πλάνητα βίο από μοναστήρι σε μοναστήρι, δέχθηκε το υποτιθέμενο παιδί της και το έθρεψε για τρία χρόνια με τους καρπούς της εργασίας της, εναποθέτοντας πάνω του την αγάπη του Χριστού. Μετά τον θάνατο του ηγουμένου έγινε πάλι δεκτή στην αδελφότητα μαζί με το παιδί και αποσύρθηκε σε ένα απομονωμένο κελλί για να αφοσιωθεί στην Προσευχή. Σύντομα όμως αρρώστησε και παρέδωσε τη ψυχή της στον Κύριο, δίχως να αποκαλύψει το μυστικό της σε κανέναν. Όταν οι αδελφοί ήλθαν να ετοιμάσουν το σώμα για την ταφή, ανακάλυψαν εμβρόντητοι ότι ο «Μαρίνος», ο μοναχός αυτός, που τον είχαν κατηγορήσει ως ακόλαστο και διαφθορέα, ήταν γυναίκα. Την ίδια μέρα έφεραν στη μονή την κόρη του πανδοχέα που είχε πέσει θύμα των δαιμόνων. Δεν την άφησαν, παρά μόνο αφού ομολόγησε το ψέμα της και αποκάλυψε το όνομα του ενόχου. Και τότε όλοι δόξασαν τον Θεό. Ας σημειωθεί δε, ότι η οσία Μαρία είναι μία από τις δεκατρείς γυναίκες, οι οποίες έζησαν απαθώς θαυμαστό ασκητικό βίο μεταμφιεσμένες σε άνδρες μέσα σε ανδρώες μονές.

                          ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

     Οι γονείς του αγίου Αντωνίου κατάγονταν από τη Φρυγία και είχαν αποτραβηχτεί στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης για να ξεφύγουν από τις διώξεις των εικονομάχων. Ο Αντώνιος στερήθηκε πολύ νωρίς τη μητέρα του και ανατράφηκε από τον πατέρα του. Αφιέρωνε τον χρόνο, που άλλα παιδιά περνούν με θορυβώδη και ανούσια παιγνίδια, στη μελέτη των Αγίων Γραφών και στη μίμηση των ιερέων που έβλεπε να θυμιάζουν την αγία Τράπεζα και να τελούν τη θεία Λειτουργία. Εκάρη μοναχός και επέδειξε μεγάλο ζήλο για τον ασκητικό βίο. Ακαταπόνητος στην προσευχή, τόσο στον ναό όσο και στο κελλί του, ταπείνωνε όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα τη σάρκα του με την αγρυπνία και τη νηστεία και για τον λόγο αυτό κρίθηκε σύντομα άξιος για την ιερωσύνη. Όταν, παρά τη θέλησή του, ορίστηκε ηγούμενος, κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να γίνει μοναχός και να τεθεί υπό την καθοδήγησή του. Είχε τέτοιο ζήλο για την ελεημοσύνη, ώστε διέτρεχε με τα πόδια τους δρόμους των φτωχών συνοικιών, ψάχνοντας για ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Μια μέρα που ξεκίνησε για μια από τις εξορμήσεις του αυτές, ένας άγνωστος παρουσιάστηκε μπροστά του, τείνοντάς του ένα πουγγί γεμάτο νομίσματα και του είπε: «Πάρε αυτά να τα μοιράσεις στους φτωχούς!», και αμέσως εξαφανίσθηκε.

     Η φήμη της αγάπης του Αντωνίου για τον πλησίον ήταν τόσο μεγάλη, που, όταν ήλθε η στιγμή να εκλεγεί νέος πατριάρχης, επελέγη ομοφώνως από τον αυτοκράτορα και την Ιερά Σύνοδο (893). Παρά την προχωρημένη ηλικία του, ο άγιος πατριάρχης δεν μείωσε σε τίποτε τις σκληραγωγίες και συνέχισε να επιδαψιλεύει με ταπεινοφροσύνη σε όλο το πλήρωμά του τους θησαυρούς της αγάπης του. Τρέχοντας ακούραστος σαν να είχε φτερά, από ναό σε ναό, ανέπεμπε προς τον Θεό τη μεσιτεία του για τον λαό Του και μοίραζε απλόχερα χρήματα και τρόφιμα σε όσους είχαν ανάγκη. Κατά τα δύο χρόνια της πατριαρχίας του, έλαβε ιδιαίτερη μέριμνα να αποκαταστήσει την ειρήνη στην Εκκλησία, που ήταν ακόμη διαιρεμένη μεταξύ των φανατικών οπαδών του αγίου Φωτίου και του αγίου Ιγνατίου [βλ. Συναξάριο 6ης Φεβρ.]. Ανακαίνισε πλήθος ναών που είχαν καταστραφεί από τον χρόνο και ίδρυσε μονή, λίγο έξω από την πόλη, όπου αργότερα εορταζόταν η μνήμη του κάθε χρόνο. Κατά την τελευταία του ασθένεια δεν έπαψε να προσεύχεται για τον λαό του. Μόλις μαθεύτηκε ο θάνατός του (895), μια φτωχή γυναίκα με σπασμένο πόδι επικαλέστηκε ευλαβικά το όνομά του και γιατρεύτηκε κατά τον ύπνο της.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

     Ο άγιος Χρήστος, αλβανικής καταγωγής, μετανάστευσε σε ηλικία σαράντα ετών στην Κωνσταντινούπολη, όπου ασκούσε το επάγγελμα του κηπουρού. Μια μέρα στην αγορά, συζητώντας με έναν Τούρκο για την τιμή των προϊόντων του, λογοφέρανε και ο Τούρκος για να εκδικηθεί συκοφάντησε τον Χρήστο ότι δεσμεύθηκε να ασπασθεί το Ισλάμ. Έσυρε τον άγιο στο δικαστήριο και επιβεβαίωσε την κατηγορία του με ψευδομάρτυρες. Παραμένοντας ακλόνητος στην ομολογία της Πίστεως στον Χριστό, ο Χρήστος υποβλήθηκε σε ραβδισμούς και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή. Εκεί βρισκόταν τότε κρατούμενος για πολιτικούς λόγους και ο περίφημος λόγιος και ποιητής Καισάριος Δαπόντε (1713-1784), που έγινε αργότερα μοναχός στο Άγιον Όρος. Φρόντισε να χαλαρώσει το τιμωρητικό ξύλο, όπου ήσαν ακίνητα και στριμωγμένα τα πόδια του μάρτυρα, και του προσέφερε λίγη τροφή για να τον ανακουφίσει. Ο στρατιώτης όμως του Χριστού αρνήθηκε λέγοντας: «Γιατί να φάω; Νηστικός και διψασμένος θέλω να πεθάνω για τον Χριστό!». Έπειτα του έδωσε μια ακονόπετρα που κρεμόταν στη ζώνη του, ώστε με τα χρήματα από την πώλησή της να τελέσει μερικές Λειτουργίες στη μνήμη του. Την ίδια μέρα, 12 Φεβρουαρίου του 1748, ήλθαν και πήραν τον άγιο για να τον αποκεφαλίσουν.

 Ιερομονάχου   Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου: «Νέος Συναξαριστής  της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

https://toeilhtarion.blogspot.com/2021/02/blog-post_12.html

 

ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ 666

 ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΣΤΑ ΟΣΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΤΟ 2006. ΕΙΝΑΙ  ΣΟΒΑΡΗ Η ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ  ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ.

Μία από τις νηφάλιες φωνές από πλευράς εκκλησίας ήταν ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως τον οποίο και σέβομαι. Ναι, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο υπάρχουν άνθρωποι που μέσω αυτού του blog γράφοντας σαν Ροΐδης, τους σέβομαι!

Ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως

Μπορεί να μη συχνάζει στα τηλεοπτικά παράθυρα, και να αποφεύγει τη δημοσιότητα, αλλά είναι ο Ιεράρχης που έχει μελετήσει όσο κανείς άλλος το πρόβλημα του «666». Ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος ήταν ο πρώτος που δεν χάιδεψε τα αυτιά των ορθόδοξων φονταμενταλιστών που διαδήλωναν έξω από τη βουλή κατά την ψήφιση της συμφωνίας Σένγκεν το 1997. Η μελέτη του «Το χάραγμα του Αντίχριστου στην ορθόδοξη παράδοση» καταρρίπτει από θεολογική σκοπιά τη συσχέτιση του «666» με τον bar code, τους υπολογιστές και τις ταυτότητες. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον «Ιό» δεν διστάζει να τοποθετηθεί ενάντια στο ρεύμα και να καταγγείλει ως πλάνη και απάτη τη σχετική φιλολογία που εκπορεύεται ακόμα και από τα υψηλά κλιμάκια της Ιεραρχίας. Λέει ανάμεσα στ’ άλλα, τα εξής:

1) «To 666, σύμφωνα με την Αποκάλυψη του Ιωάννου (κεφ. 13, στιχ. 18), είναι ο αριθμός του ονόματος του αντίχριστου. Είναι ο αριθμός, στον οποίο πρέπει να ανταποκρίνεται το όνομα του αντίχριστου. Τα γράμματα του ονόματός του προστιθέμενα πρέπει να δίνουν άθροισμα 666. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα γράμματα του αλφαβήτου στα εβραϊκά και στα ελληνικά ήσαν ταυτόχρονα και αριθμοί. Π.χ. τα γράμματα του ονόματος Βενέδικτος σαν αριθμοί (2+5+50+5+4+10+20+300+70+200) δίνουν άθροισμα 666. Ενας Βενέδικτος μπορεί να είναι ο αντίχριστος. Ενας Ιωακείμ δεν μπορεί να είναι, ο αντίχριστος. Μόνο το Ω είναι 800.

2) «Οι ιδέες αυτές αντιγράφοντας από βιβλία μιας αμερικανίδας προτεστάντισσας, της Mary Stuart Relfe, τις μετέφεραν στον χώρο της Εκκλησίας μας ιερομόναχοι και μοναχοί «ζηλωτές». Ετσι, οι ιδέες αυτές κατέκτησαν τους συντηρητικούς κύκλους της Εκκλησίας μας. Με αποτέλεσμα ότι έτσι επήλθε μια σοβαρή αλλοίωση στο ορθόδοξο φρόνημα. Στην αρχή μεταφράστηκαν αυτούσια τα βιβλία της Mary Relfe (The new money system – To νέο σύστημα χρήματος). Εκείνοι που τα επήραν σοβαρά, καταδίκαζαν την χρήση του κομπιούτερ. Και διεκήρυτταν, ότι όποιος πιάνει στα χέρια του κάτι που έχει το bar code ή το 666 χάνει μια για πάντα την σωτηρία του!»

3) «Θεολογικές προϋποθέσεις που απέχουν χαωδώς από τις ορθόδοξες, τεινουν να προσδιορίσουν τις ενέργειες Ορθοδόξων, κληρικών, μοναχών, αρχιερέων, και να τους οδηγούν σε μια ξενότροπη πολιτική δραστηριοποίηση»

4) «Σε θέματα επιστημονικά, έρευνας και επιστήμης, οι γνωματεύσεις και αποφάνσεις της Ιεράς Συνόδου δεν έχουν καμία θέση. Οταν το κάνει, πέφτει στο ίδιο εκείνο λάθος, που έκαμε η Δυτική Εκκλησία, τότε που, αντίθετα στην επιστημονική παρατήρηση του Γαλιλαίου, προσδιόρισε «αυθεντικά» ότι η γη μένει ακίνητη και ο ήλιος κινείται!… Είναι θλιβερό ότι η Ιεραρχία μας σήμερα, αντί να καταδικάζει και να καταστέλλει το νόθο αυτό παραλήρημα γύρω από το 666, αφήνει να δίνεται η εντύπωση ότι το υιοθετεί και το αποδέχεται!… Και μάλιστα, ενώ ή Ορθόδοξη Θεολογία διακηρύττει ότι είναι αδύνατο να δοθεί αυθεντική ερμηνεία στα εσχατολογικά προβλήματα που θέτει η Αποκάλυψη. Ταλαιπωρούμε τον λαό του θεού για πράγματα αβέβαια!…»

5) «Στο βιβλίο μου «Το χάραγμα του Αντίχριστου στην Ορθόδοξη Παράδοση» έκδ. β’ σελ.15 και 71 γράφω σαφώς και κατηγορηματικά: Το 666 δεν είναι το χάραγμα του αντίχριστου. Πρώτα θα έλθει ο αντίχριστος. Μετά θα ζητήσει να τον λατρεύσει ο κόσμος σαν Θεό. Μετά θα δώσει το χάραγμά του. Οσο ο αντίχριστος δεν έχει έλθει, «χάραγμα» δεν υπάρχει. Και συνεπώς, το 666 όπου και αν είναι, σε ό,τι και αν χρησιμοποιείται, είναι πάντοτε ένας απλός αριθμός όπως όλοι. Και τίποτε πλέον.»

Εύγε Αγαπητέ Μητροπολίτη, καλύτερα δεν θα μπορούσες να απαντήσεις σε αυτούς που επωφελούνται από τη πίστη του κόσμου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου «Το χάραγμα του Αντίχριστου στην ορθόδοξη παράδοση» (έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1997). Νηφάλια και διεισδυτική μελέτη του προβλήματος του 666 από ορθόδοξη θεολογική σκοπιά και αποκάλυψη της απάτης.

https://roides.wordpress.com/2006/07/10/%ce%ba%ce%ac%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ac/

+Νικοπόλεως Μελέτιος: ὁ Bιβλικός Ἱεράρχης Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ Δημητρίου Λ. Σούβελα Θεολόγου Καθηγητοῦ Πειραματικοῦ Γυμνασίου Τρίπολης

Πέρασαν περίπου τρείς μήνες (ΙΟΥΝ 2012) ἀπὸ τὴν πρὸς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Πρεβέζης Κυροῦ Μελετίου.  

Νωπὲς ἀναμνήσεις ἑνὸς σεπτοῦ προσώπου, τῆς θεοφιλοῦς ζωῆς καὶ τοῦ ἔνθεου ἔργου του. 

Ὅ,τι ἀφαιρεῖτο τὴν ἡμέρα ἐκείνη 21 Ἰουνίου, ἀπ’ τὸ προσκήνιο τῆς Ἐκκλησίας, κατετίθετο ὡς κεφάλαιον εἰς τὴν Ἱστορίαν της: Ὁ Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος. 

Μιὰ σπάνια ἐκκλησιαστικὴ μορφὴ καὶ ἕνα πολύκαρπο ἔργο. 

Μορφὴ καὶ Ἔργο, πού, μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, εἶναι προορισμένα νὰ ἐξιδανικευτοῦν ἀξιοτίμως. Ραντίζω αὐτὴν τὴν ἱερὴ μνήμη μὲ τὸ ἠδὺ ἐκχύλισμα τῆς ψυχῆς μου, ποὺ δέχτηκε πολλὲς φορὲς καὶ χωρὶς τὴν ἐθιμοτυπία τοῦ ἀξιώματός του τὴ στοργὴ τῆς καρδιᾶς τοῦ καί ποὺ δὲν μπορεῖ πλέον ἀπὸ τὴν ἀντίπερα ὄχθη τῆς αἰωνιότητας ν’ ἀκούσει τὴ ζεστὴ φωνή του. Σεπτὲ Γέροντα! 

Ὁ ἀδόκητος θάνατός σου, κατελύπησε ὅλους μας, τὸν κλῆρο καὶ τὸ λαὸ καὶ ὄχι μόνο της Ι.Μ. Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης.

 Ἡ μακρὰ (30ετής καὶ πλέον) ποιμαντορία Σου ὑπῆρξε γόνιμη, σταθερὰ καὶ συνεπὴς πρὸς τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας μας.

 Ἡ ποιμαντορία Σου συνέπεσε μὲ τὴν κρίση ποὺ δοκιμάζει τὸν κόσμο, μὲ τὶς κοινωνικὲς ἀνακατατάξεις, τὶς ἠθικὲς διαφοροποιήσεις, μὲ τὴν εἰσβολὴ ἀλλοτρίων πεποιθήσεων, μὲ τὴν ἔξαρση τῶν ἀντιχριστιανικῶν αἱρέσεων. 

Ὅλα ὅμως αὐτὰ τὰ ἀντιμετώπισες μὲ θάρρος, σύνεση, πραότητα, αὐταπάρνηση, σὰν ἀληθινὸς Ἱεράρχης. 

Δὲν ὠρώδησε ποτέ, δὲν ἐλιγοψύχησε, δὲν ἀπεθαρρύνθη ἀπὸ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπησε, ὅλος «ψυχὴ καὶ διανοία» ἀφιερώθη στὴν καλὴ διακυβέρνηση τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μητροπόλεώς του. 

 Τὰ χρόνια τῆς ζωῆς σου, θὰ τὰ καταγράψει ἡ Ἱστορία, τὴν εὐαισθησία σου, ἡ ποίηση, τὸν κλυδωνισμό σου ἡ Τραγωδία. 

Τώρα μὲ τὴν ἀνάλυση τῆς ἱστορίας στὶς ἀκάνθινες ἀλήθειες τῆς μαρτυρίας σου, βρίσκεις δικαίωση, μὲ τὴν ποιητικὴ εὐαισθησία σου, δίνεις ξαστεριὰ στὸ συναίσθημά μας καὶ μὲ τὴν τραγικὴ κακουχία σου δημιουργεῖς τὴν ἐπάνθιση τοῦ βίου μας. 

Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης τῆς Πρέβεζας ἀνήκει πλέον στήν ἱστορία. 

Τὴν εἰκόνα τῆς μορφῆς τοῦ κρατεῖ ὁ Θεός. Αὐτὸς καὶ μόνο ἐξουσιάζει καὶ εἰκονολογεῖ τὰ ὁμοιώματά Του, καὶ κωδικοποιεῖ τὰ ἔργα Του. 

Ἡ χριστιανικὴ νεκρολογία εἶναι διδαχή καὶ μάλιστα γιὰ τέτοια θεϊκὰ πρόσωπα, ὅταν συνοψίζει τὴν ζωὴ μέσα ἀπὸ τὸ θάνατο καὶ τὸ ἐφήμερο μέσα ἀπὸ τὴν ἀθανασία. 

Ὁ Μητροπολίτης Μελέτιος ὑπῆρξεν χαρισματοῦχος. Πανάρετος Ἱεράρχης. Συνετὸς καὶ ὑπεύθυνος. 

Στὶς καταβολὲς τῆς ζωῆς του θὰ σταθμεύουν ὅσοι ἀναζητοῦν τίμημα. 

Στὴν ἐσώψυχη οὐρανοπορία του θὰ ἀνατρέχουν ὅσοι ἐννοιολογοῦν διακόνημα. 

 Ἡμεῖς, οἱ ἐπιζῶντες ἀδυνατοῦμε «διηγήσασθαι» τὴν ζωὴ τοῦ μεγάλου Ἱεράρχου. 

 Ἀποτολμοῦμε ἁπλῶς τὸν χαρακτηρισμόν της. Φυσικὴ ἀγαθότητα καὶ ἁπλότητα. 

Φιλεργία καὶ ἐργατικότητα. 

Αὐτοθυσία καὶ ἀποστολικότητα. 

Αὐστηρότητα καὶ εὐγένεια. 

Φόβος Κυρίου καὶ αὐτοέλεγχος.  

Ἦθος καὶ ἀρετή. 

 Ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ περισυλλογή. Προσευχὴ καὶ ἁγιότητα. 

Χαμόγελο καὶ ἀγάπη. 

Πολύκαρπος κέδρος καὶ ὑψικάρηνος δρῦς. Πλάτανος ἀντοχῆς καὶ ἐλαία εὔκαρπος καὶ εὐθαλής. Π ρ ο φ η τ ι κ ῆ ς ἐνοράσεως καὶ ἀνεξικακίας . Πατερικὸ βλέμμα. Ταπεινὸς κήρυκας. Στοργικὸς καὶ μεγάθυμος, ἀνεκτικὸς καὶ φ ι λ ά ν θ ρ ω π ο ς , ἀξιοπρεπὴς καὶ εὐαίσθητος. 

Σεμνὸς Ποιμενάρχης καὶ συλλειτουργὸς Ἄξιος του Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του, Β ι β λ ι κ ὸ ς Ἱ ε ρ ά ρ χ η ς. 

 Ἀοίδημε Γέροντα! 

Ἡ μοναδική σου ἀγάπη, ἡ μεγάλη σου ἀγάπη, ὑπήρξε ἡ Ἐκκλησία καί τά συμφέροντά της. 

Αὐτό σε ἔφερε σε ἀντίθεση με πολλούς, γιατί δεν ἔκανες πολιτική τά συμφέροντα τῆς Ἐκκλησίας για τήν ὑστεροφημία σου. 

Πονούσες για τίς πληγές της, για τά λάθη τῶν ποιμένων της καί μεριμνούσες ἀνύστακτα για τό πνευματικό ἐπιτελείο της. 

Φάνηκε ὅμως σ΄ αὐτές τίς ὀριακές στιγμές ἡ μεγάλη σου ἀξία, τό πόσο ἡδύμολπα μπορούσες νά τραγουδάς τό μεγαλυνάρι τῆς ἀγάπης. «Είμαι ταπεινός, ἀμαρτωλός Ἐπίσκοπος, θα μας πεί κάποτε, ἀφοῦ ἡ τελειότητα δεν συνδέεται μ΄αὐτήν τήν ζωή, ἀλλά ἀγαπώ τόν Θεό καί τήν Ἁγία Του Ἐκκλησία». 

Δεν εἶναι τυχαίο πως σέ μιά ἐποχή που τά πάντα κλυδωνίζονται, ὁ Μητροπολίτης Μελέτιος πρωτοπορούσε σε ἔργα ἀγάπης, εἴχε συνεργάτες Ἱερομονάχους με λαμπρό συγγραφικό, θεολογικό, κοινωνικό καί φιλανθρωπικό ἔργο, που προχωρούσαν σταθερά κάτω ἀπό τήν φωτισμένη ἡγεσία του. 

 Σεπτέ Γεροντά μου! 

 Κλήρος καί λαός σε προέπεμψαν. Δεν εἶναι σχήμα λόγου. Εἶναι στάση ἐνός συνόλου, ἀπέναντι σ΄ ἔναν Ἱεράρχη που σήκωσε με κουράγιο καί σιωπή τό βάρος τοῦ τίτλου του χωρίς να χάσει τά βήματά του. Σ΄ ἔναν Ἱεράρχη, που δέν ἔχασε τήν πολυποίκιλη ἰδιότητά του κάτω ἀπό τό ράσο καί τό βαρύτιμο ἐγκόλπιο του. 

Σ΄ ἔναν Ἱεράρχη που ὁ λαός μας κρατά στήν μνήμη του κηδεύοντας με θλίψη τό φθαρτό του σώμα. Μεγάλε Πνευματικέ μας Πατέρα. Ἔκλεισε καὶ ἡ τελευταία σελίδα τῆς βιογραφίας Σου μὲ τὶς πλήρεις ἀνεκτιμήτου προσφορᾶς Ἐκκλησιαστικῆς, ἀνέσπερες μέρες καὶ ἀξημέρωτες νύχτες, μὲ τὶς Θεῖες Ἐνοράσεις, τὴν ἁγία διάβαση, τὴ σωστικὴ ἔξοδο. 

Ἰδοὺ τὸ ἄρωμα τῶν μεγάλων νεκρῶν ποὺ ἀναδίδεται καὶ ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος! Αἰωνία Σου ἡ μνήμη Γέροντα καὶ Εὐεργέτα μου! Αἰωνία Σου ἡ μνήμη Ἐπὶ τῆς γῆς. Αἰωνία Σου ἡ δόξα ἐν Οὐρανοῖς.ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ179

Στα Δίπτυχα της Ρωσικής Εκκλησίας οι Άγιοι Πορφύριος,Νικηφόρος και Μελέτιος

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Σε τακτική της τελευταία συνεδρία για το έτος 2014 συνήλθε στις 25 Δεκεμβρίου υπό την προεδρία του Πατριάρχου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας πραγματοποιήθηκε στην Πατριαρχική και Συνοδική κατοικία της Ιεράς Μονής Αγίου Δανιήλ Μόσχας.

Κατά την διάρκεια της Συνεδρίας η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να συμπεριλάβει στα Δίπτυχα της, τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και τον Άγιο Νικηφόρο τον Λεπρό.

Η Ρωσική Εκκλησία θα τιμά την μνήμη του Αγίου Πορφυρίου στις 2 Δεκεμβρίου και του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού στις 4 Ιανουαρίου.     

   Σύμφωνα με αυτήν την πηγή(Εδώ)συμπερηλήφθη στα Δίπτυχα της εκκλησίας της Ρωσίας και ο Όσιος Μελέτιος ο εν Υψενή(12 Φεβρουαρίου)

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/01/blog-post_88.html