Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μακροθυμια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μακροθυμια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

19 Αυγούστου, 2020

Ο δρόμος προς την Συμφιλίωση: Ησαύ και Ιακώβ

            Ήταν δίδυμα αδέλφια, μα εντελώς διαφορετικά. Δεν έμοιαζαν ούτε εξωτερικά αλλά ούτε και εσωτερικά. Ο λόγος για τον Ησαύ και τον Ιακώβ. Πέρασαν τα χρόνια και τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν… Ο μεγάλος θυμός του Ησαύ για μια αδικία που του είχε κάνει ο αδελφός του ανάγκασε μια μέρα τον Ιακώβ να φύγει για τη Χαρράν της Μεσοποταμίας, στο θείο του Λάβαν…
                                     ***
            Πέρασαν είκοσι ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Ιακώβ είχε φύγει από την  Χαναάν… Ο Θεός τού φανερώνεται και του μηνάει να επιστρέψει πίσω, στη χώρα που τους είχε υποσχεθεί, τη Χαναάν.

–Γύρισε πίσω στη γη των πατέρων σου. Και μη φοβάσαι. Εγώ, ο παντοδύναμος και πανάγαθος Θεός, θα είμαι μαζί σου και στο μέλλον.

Υπακούοντας στα λόγια του Θεού παίρνει το δρόμο της επιστροφής… Μέσα του όμως νιώθει λίγο δυσκολεμένος…

–Τι να αισθάνεται για μένα ο αδελφός μου ο Ησαύ; Άραγε να με έχει συγχωρήσει; Η μήπως το μίσος φωλιάζει στην καρδιά του και θα με σκοτώσει μόλις μ’ αντικρίσει;… Ο Θεός όμως, που με στέλνει πίσω, είμαι σίγουρος, θα φροντίσει και για μένα!

Με αυτές τις σκέψεις πορεύεται και προχωρεί έχοντας την ελπίδα του στον αγαθό Θεό. Μα δεν αφήνεται μόνο στα χέρια Του· κάνει κι αυτός ό,τι μπορεί.

Πρώτα πρώτα καλεί κοντά του μερικούς από τους δικούς του ανθρώπους και τους παραγγέλλει:

–Θα πάτε απεσταλμένοι δικοί μου, να βρείτε τον κύριό μου Ησαύ και θα του πείτε: «Ο δούλος σου Ιακώβ, όλα αυτά τα χρόνια που έλειπε απέκτησε μεγάλη περιουσία κοντά στον Λάβαν. Τώρα γυρίζει πίσω στη Χαναάν. Τα αναγγέλλουμε αυτά σε σένα, τον κύριο και εξουσιαστή του. Ο κύριός μας ζητάει να βρει από σένα χάρη».

Στη συνέχεια, στο δρόμο προς τη συμφιλίωση, ο Ιακώβ δεν μένει μόνο στους απεσταλμένους, αλλά σοφά σκέφτεται να αποστείλει στον αδελφό του ως δώρα και κάποια ζώα. Στέλνει λοιπόν στον Ησαύ πλήθος ζώα! Γίδες, πρόβατα, κριάρια, καμήλες, βόδια, ταύρους, γαϊδούρια, πουλάρια… Ο Ιακώβ δεν τα στέλνει όλα μαζί, αλλά αποφασίζει να τα χωρίσει σε τρεις ομάδες. Ταυτόχρονα οι δούλοι που οδηγούσαν τα ζώα έπρεπε κατά την εντολή του Ιακώβ να μιλήσουν στον Ησαύ με γλυκύτητα και ταπείνωση.

Ώρα πια για την τελική ευθεία της αντάμωσης! Πώς θα τον δεχθεί άραγε ο Ησαύ;

Πρώτος απ’ όλη τη συνοδεία του πορεύεται, εμπιστευμένος στην αγάπη του Θεού, ο ίδιος. Από μακριά αναγνωρίζει τον Ησαύ να έρχεται προς το μέρος του συνοδευόμενος από 400 άνδρες! Ταπεινά ο Ιακώβ σκύβει έως τη γη και προσκυνά τον αδελφό του. Ωσότου τον ανταμώσει, έσκυψε στη γη επτά φορές! Μεγάλη ήταν η ταπείνωση που έκρυβε στην καρδιά του!

Με αυτόν τον τρόπο ο Ιακώβ απέδωσε τον σεβασμό που του όφειλε ως μικρότερός του και ταπεινώνεται σαν δούλος μπροστά σε κύριο. Ποια καρδιά δεν θα λύγιζε; Ποια καρδιά δεν θα μαλάκωνε;

Ούτε κι ο Ησαύ άντεξε. Η σκληρή σαν πέτρα καρδιά του μεταμορφώθηκε, μαλάκωσε. Τόσο πολύ συγκινήθηκε, που έτρεξε και σφιχταγκάλιασε τον αδελφό του, καταφιλώντας τον…

Είκοσι ολόκληρα χρόνια με καρδιές παγωμένες… Τώρα τα δύο αδέλφια ενώνονται!

Μεγάλη η αρετή της συμφιλίωσης! Μας ειρηνεύει με τους γύρω μας, ειρηνεύει και το μέσα μας! Μας χαρίζει την ευλογία του Θεού!

Φοίβη

Ολόκληρη την ιστορία των Ησαύ και Ιακώβ μπορεί κανείς να τη διαβάσει στο βιβλίο «Γένεσις» της Παλαιάς Διαθήκης, στα κεφάλαια κε΄, κζ΄, λα΄, λβ΄ και λγ΄.
«Πρός τή ΝΙΚΗ», Οκτώβριος 2019

22 Νοεμβρίου, 2019

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΕΙ


Ενα ἀπὸ τὰ γνωρίσματα τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης εἶναι ἡ μακροθυμία. 
«Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ», σαλπίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν ὕμνο τῆς ἀγάπης (Α΄ Κορ. ιγ΄ 4). Μακροθυμῶ σημαίνει καθυστερῶ νὰ ἐκδηλώσω τὸ θυμό μου, ἀναβάλλω νὰ ἐπιβάλω τὴν τιμωρία, δίνω στοὺς ἄλλους περιθώρια χρόνου νὰ διορθωθοῦν. 
Ἐπίσης μακροθυμῶ σημαίνει ἔχω πλατιὰ καρδιὰ ποὺ ὅλα τὰ χωράει, ἀνέχομαι τὶς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων, δὲν τοὺς κρατῶ κακία γιὰ τὸ κακὸ ποὺ μοῦ ἔκαναν, τοὺς συγχωρῶ. 
Τέλος μακροθυμῶ σημαίνει ὑπομένω τυχὸν ἀδικίες ποὺ γίνονται σὲ βάρος μου, ἔχω καρτερικότητα στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς. 
 Κατὰ συνέπεια μακρόθυμος εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἐκνευρίζεται μὲ τὸ παραμικρό, δὲν ἐξάπτεται στὸ λεπτό, δὲν σπεύδει νὰ ἐπιβάλει κυρώσεις. 
Αὐτὸς ποὺ φέρεται μὲ μεγαλοψυχία, μὲ ἀρχοντιά, μὲ ἀνωτερότητα. 
Ὁ ἀνεκτικός, ὁ ὑπομονετικός, ὁ καρτερικός! 
 Στὴ ζωὴ παρουσιάζονται πολλὰ ἀπροσδόκητα γεγονότα. Ἀλλὰ δὲν τὰ ἀντιμετωπίζουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. 
Μὲ διαφορετικὸ τρόπο τὰ ἀντιμετωπίζουν οἱ ὀξύθυμοι καὶ μὲ διαφορετικὸ τρόπο οἱ μακρόθυμοι. 
Οἱ ὀξύθυμοι μὲ τὴν παραμικρὴ δυσκολία ποὺ θὰ παρουσιαστεῖ στὸ δρόμο τους ἀγανακτοῦν καὶ θυμώνουν. 
Οἱ μακρόθυμοι συγκρατοῦν τὸ θυμό τους, γιὰ νὰ περάσει ἡ μπόρα καὶ νὰ ξεθυμάνει τὸ κακό. 
Οἱ ὀξύθυμοι μοιάζουν μὲ καράβι ποὺ ταξιδεύει στὸ ἀνοιχτὸ πέλαγος καὶ θαλασσοδέρνεται ἀπὸ τὰ κύματα τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς. 
 Οἱ μακρόθυμοι μοιάζουν μὲ καράβι ποὺ εἶναι ἀγκυροβολημένο σὲ ὑπήνεμο λιμάνι. Ἐκεῖ ὅλα εἶναι γαλήνια. Ἐπικρατεῖ ἠρεμία. Κι αὐτὸς «ἀπολαμβάνει εἰρήνην καὶ πλῆθος εἰρήνης». Γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι, ὅπως ἕνας σπινθήρας, ὅταν πέφτει στὴ θάλασσα, σβήνει, ἐνῶ τὴ θάλασσα καθόλου δὲν τὴ βλάπτει, ἔτσι καὶ τὰ ἀπροσδόκητα τῆς ζωῆς, ὅταν πέφτουν στὴ μακρόθυμη ψυχή, ξεθυμαίνουν καὶ λησμονοῦνται, ἐνῶ τὴ μακρόθυμη ψυχὴ καθόλου δὲν τὴν ταράσσουν. 
Ἂν ζημιώσεις τὸν μακρόθυμο, προσθέτει, δὲν σάλευσες τὴν πέτρα. Ἂν τὸν περιφρονήσεις, δὲν ἔσεισες τὸν πύργο. Ἂν τοῦ ἐπιφέρεις κτυπήματα, δὲν πλήγωσες τὸ διαμάντι. Γι’ αὐτὸ ὀνομάζεται μακρόθυμος, ἐπειδὴ ἔχει μακρὰ καὶ μεγάλη ψυχή. Καθόσον τὸ μακρὸ λέγεται καὶ μεγάλο. «Καὶ γὰρ μακρόθυμος διὰ τοῦτο λέγεται, ἐπειδὴ μακράν τινα καὶ μεγάλην ἔχει ψυχήν· τὸ γὰρ μακρὸν καὶ μέγα λέγεται» (ΕΠΕ 18α, 378). 
 Ὅλες αὐτὲς οἱ νίκες τῆς μακροθυμίας ἐπιτυγχάνονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαποῦν ἀληθινά. Διότι ἡ ἀγάπη πλατύνει τὴν καρδιά (Β΄ Κορ. ς΄ 11). Κι ὅταν πλατύνεται ἡ καρδιά, ὅλα μπορεῖ νὰ τὰ χωρέσει, καὶ τὰ εὐχάριστα καὶ τὰ δυσάρεστα, καὶ τὰ χαροποιὰ καὶ τὰ λυπηρὰ τῆς ζωῆς. 
Ἡ ἀγάπη δὲν ἀμνηστεύει τὰ λάθη τῶν ἄλλων, οὔτε ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸν πνευματικὸ καταρτισμό τους. 
Ἐφαρμόζει μεθόδους ἀγωγῆς ποὺ ἐπάνω στὰ πράγματα ἀποδεικνύονται ἀποτελεσματικότατες. Μιλάει τότε ποὺ πρέπει καὶ λέει αὐτὰ ποὺ χρειάζονται. 
Δίνει περιθώρια χρόνου στοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ ἠρεμήσουν καὶ νὰ δεχθοῦν σὲ εὐθετότερο χρόνο τὴ συμβουλὴ ἢ τὴν τιμωρία. 
Ὑποδεικνύει τὰ λάθη τους χωρὶς νὰ τοὺς πληγώνει καὶ νὰ τοὺς ταπεινώνει. 
Τὴν ἁμαρτία τὴν ἀποστρέφεται, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς τοὺς συμπονεῖ καὶ τοὺς ἀγαπᾶ εἰλικρινά. 
Θέλει τὸ καλὸ καὶ τὴ σωτηρία τους. 
Βοηθεῖ στὴ διόρθωσή τους. Ἐπίσης ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη προλαβαίνει τὶς ἀναστατώσεις, σβήνει τὶς φωτιὲς τοῦ μίσους καὶ εἰρηνεύει τὸ περιβάλλον της.  
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαποῦν ἀληθινὰ προσεύχονται θερμὰ γι’ αὐτοὺς ποὺ τοὺς λύπησαν. 
Κι ὅταν τοὺς συναντήσουν στὸ δρόμο, δὲν τοὺς κρατοῦν σὲ ἀπόσταση, ἀλλὰ τοὺς χαιρετοῦν καλόκαρδα κι ἁπλώνουν τὸ χέρι τῆς συμφιλιώσεως. 
 Φέρονται μὲ ἀνωτερότητα στοὺς ἄλλους, ἀκόμη κι ὅταν κακολογοῦνται κι ὅταν διαβάλλονται. Ἀντιμετωπίζουν καὶ τοὺς πιὸ δύσκολους τύπους ἀνθρώπων μὲ μεγαλοψυχία. 
Κατορθώνουν νὰ παραμένουν καὶ στὶς πιὸ ἀντίξοες συνθῆκες ψύχραιμοι καὶ ἀτάραχοι. Χειρίζονται καὶ τὶς πιὸ δύσκολες ὑποθέσεις μὲ φρονιμάδα καὶ σύνεση. «Μακρόθυμος ἀνὴρ πολὺς ἐν φρονήσει» (Παρ. ιδ΄ 29). 
 Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπιτυγχάνουν ὄχι μόνο μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις ἀλλὰ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Μιμοῦνται τὸ αἰώνιο πρότυπό τους, τὸν Κύριο καὶ Θεό τους, ὁ Ὁποῖος εἶναι «μακρόθυμος καὶ πολυέλεος» (Ψαλ. ρβ΄ 8).
 Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ δὲν «ἐπάγει ὀργὴν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν» (Ψαλ. ζ΄ 12). 
Μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε τί θὰ γινόταν, ἂν μετὰ ἀπὸ κάθε παρεκτροπὴ τῶν ἀνθρώπων ἔπεφτε σὰν κεραυνὸς ἡ τιμωρία; 
Δὲν θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ σταθεῖ. Ἀλλὰ «μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι, ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι» (Β΄ Πέτρ. γ΄ 9). 
Ἀναβάλλει τὴν τιμωρία, γιὰ νὰ μᾶς δώσει πίστωση χρόνου νὰ μετανοήσουμε. Γιατί τὸ κάνει αὐτό; Διότι μᾶς ἀγαπάει. Ἐμεῖς συνεχῶς Τὸν παροργίζουμε ἁμαρτάνοντας κι ὁ ἅγιος Θεὸς «μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς» περιμένοντας τὴν ἐπιστροφή μας. Ἐφόσον ὁ ἅγιος Θεὸς μακροθυμεῖ στὰ δικά μας ἁμαρτήματα, νὰ μακροθυμοῦμε κι ἐμεῖς στὶς παρεκτροπὲς τῶν ἄλλων. 
Ἐφόσον ὁ ἅγιος Θεὸς περιμένει τὴ μετάνοιά μας, νὰ δίνουμε κι ἐμεῖς περιθώριο χρόνου στοὺς ἄλλους νὰ διορθώσουν τὰ λάθη τους. 
Πόσο ὡραῖο πράγμα εἶναι νὰ μὴ θυμώνουμε, νὰ μὴν ἀγανακτοῦμε, νὰ μὴν ἐκδικούμαστε, ἀλλὰ νὰ «μακροθυμοῦμε πρὸς πάντας» (Α΄ Θεσ. ε΄ 14)! Ἡ μακροθυμία εἶναι θυσία εὐπρόσδεκτη στὸν Θεό. Ἂς τὴν προσφέρουμε «εἰς ὀσμὴν εὐωδίας» (Ἐφ. ε΄ 2).ΟΣΩΤΗΡ2056