Τρεῖς Ἱεράρχαι καὶ ἡ σύγχρονη ἀθεΐα

 Εὐθύμιος Στύλιος

Μητροπολίτης Ἀχελώου

«Ἡττᾶται ἡ θρασύτης τῶν αἱρέσεων»

Προοίμιον: Τὸ φαινόμενο τῆς ἀθεΐας ἐμφανίσθηκε στὴ Δύση καὶ ἔγινε μεγάλο καὶ ἐπικίνδυνο παγκόσμιο ρεῦμα, τὸ ὁποῖο ἐπλήρωσε ἀκριβὰ ὁ Δυτικὸς Πολιτισμὸς κατὰ τὸν 20όν αἰώνα. Τὸ φαινόμενο τῆς ἀθεΐας, ἐξάλλου, ἐμφανίσθηκε στοὺς κόλπους τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἀντίδραση τῶν ἐπιστημόνων γιὰ τὶς αὐθαιρεσίες καὶ τὴν σκληρότητα τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς (Ἱερὰ Ἐξέταση κ.λ.π.). Στὸ χῶρο, ὅμως, τῆς Ἀνατολῆς, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ πρόβλημα στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν ἐπιστημόνων καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τοῦτο τὸ ὀφείλουμε στοὺς τρεῖς μεγάλους Ἱεράρχες ποὺ γιορτάζουμε σήμερα.

α. Ἦσαν ἐπιστήμονες: Ἦσαν λόγιοι ἱεράρχαι, μὲ μακρὲς σπουδὲς καὶ μεγάλη ἀκαδημαϊκὴ κατάρτιση. Ὁ Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος εἶχαν φοιτήσει καὶ στὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν τῆς ἐποχῆς τους. Ὁ Γρηγόριος λέγει γιὰ τὸν Βασίλειο, ὅτι γνώριζε ὅλες τὶς ἐπιστῆμες ὅπως ἄλλοι γνωρίζουν μία καὶ μόνη. Ἦσαν ἐπιστήμονες καὶ ἅγιοι μαζί. Μὲ τὸν προσωπικὸ αὐτὸ τρόπο, ἔλυσαν τὸ θέμα τῶν σχέσεων ἐπιστήμης καὶ πίστεως. Οἱ τρεῖς Ἱεράρχαι διεκήρυτταν μὲ τὴ ζωή τους ὅτι πίστη καὶ ἐπιστήμη δὲν εἶναι δύο πράγματα ἀσυμβίβαστα…

β. Ὑπηρέτησαν τὴν ἀλήθεια: Ἡ Ἐκκλησία, ὅπως τὴν ἴδρυσεν ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἀπόστολοι, εἶναι χῶρος φωτός, ἀλήθειας καὶ ζωῆς. Ὁ ἐπιστήμων, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ἀναζητεῖ τὸ φῶς καὶ τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ δικό του τρόπο. Οἱ τρεῖς Ἱεράρχαι ὑπηρέτησαν τὴν ἀλήθεια τοῦ χριστιανισμοῦ, χωρὶς νὰ τὴν νοθεύσουν. Οἱ ἐπιστήμονες τῆς Δύσης διεφώνησαν καὶ εἶχαν σφοδρὲς ἀντιρρήσεις γιὰ τὴ σχολαστικὴ θεολογία τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Διαβάζοντας, ὅμως, κανεὶς τὴ διδαχὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν δὲν διαφωνεῖ, δὲν ἔχει ἀμφιβολίες καὶ ἀντιρρήσεις. Διότι οἱ Ἕλληνες Πατέρες ὑπηρέτησαν τὸ φῶς καὶ τὴν ἀλήθεια καὶ μὲ τὴν ἀλήθεια δὲν διαφωνεῖ κανείς…

Ἐπίλογος: Ἡ ἀθεΐα δὲν εἶναι πνευματικὸ φαινόμενο τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ ἀθεΐα εἰσήχθη στὴν Ἑλλάδα ὡς πνευματικὸ ὑποπροϊὸν τῆς Δύσης, στὰ τέλη τοῦ 19ου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα καί, δυστυχῶς, τὰ χρόνια ἐκεῖνα, οἱ Ἕλληνες τρέφονταν μὲ τροφὲς -ὑλικὲς καὶ πνευματικὲς- ποὺ εἰσάγονταν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ…

Σήμερα ζοῦμε σὲ ἄλλη ἐποχή. Στὴν Ἑλλάδα ὑπάρχει μεγάλη στροφὴ πρὸς τὴν ὀρθόδοξη θεολογικὴ παράδοση, πρὸς τοὺς Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρκετὰ τραφήκαμε μὲ τὰ «ξυλοκέρατα» τῆς Δύσης. Ἦταν καιρὸς νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τῶν Πατέρων μας. Νὰ χαροῦμε τοὺς θησαυρούς τους. Γιὰ νὰ τραφοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι καὶ νὰ θρέψουμε τὸν πεινασμένο γιὰ λόγον Κυρίου λαό μας.

(Κήρυγμα σὲ ἐπιστήμονες, 1971)

https://agiazoni.gr/slug-691/

Ἀσκητική : Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Ἡ "Ἀσκητική" ( Salvatores Dei=οἱ Σωτῆρες τοῦ θεοῦ) εἲναι τὸ "ΠΙΣΤΕΥΩ" τοῦ Καζαντζάκη, τὸ . ..Συνταγματικό του κείμενο ,θὰ λἐγαμε ποὺ πρωτογράφτηκε τὸ 1922 καὶ πρωτοεκδόθηκε τὸ 1944‒45 (στὴν φωτο ἡ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ,πρὠτη, ἔκδοση).

Ὅπως ἔγραψα σὲ προηγοὐμενη ἀνἀρτηση

[https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2022/10/blog-post_4.html ]

ἡ "ΑΣΚΗΤΚΗ" ἀναπαράγει τὴν φιλοσοφἰα τοῦ ΜΠΕΡΞΟΝ {=μιὰ ΖΩΪΚΗ ΟΡΜΗ προσπαθεῖ νὰ ἐκδηλωθεῖ μέσῳ τῆς Ἐξέλιξης τῆς Ζωῆς στὸν πλανήτη} καὶ ὅπου χρησιμοποιεῖ τὴν λέξη "ΘΕΟΣ" ὁ Καζαντζάκης—σέ ὅλα του τὰ ἔργα—ἐννοεῖ ἀκριβῶς τὴν ζωϊκὴ ὁρμὴ τοῦ Μπερξόν.

Ἀντιγράφω ἀπό τὴν ΑΣΚΗΤΙΚΗ τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικὸ ἀπόσπασμα :

-"Κύριε, ποιός εἶσαι; Σὰν Κένταυρος ὑψώνεσαι μπροστά μου, μὲ τὰ χέρια στὸνοὐρανό τανυσμένα, μὲ τὰ πόδια καρφωμένα στὴ λάσπη".

-"Εἶμαι Ἐκεῖνος ποὺ αἰώνια ἀνεβαίνει"!

-"Γιατὶ ἀνεβαίνεις; Ξενεφρίζεσαι, ἀγωνιᾶς, μάχεσαι νὰ ξεθηκαρώσεις ἀπ' τὸ ζῶο. Ἀπ' τὸ ζῶο κι ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Μὴ μὲ ἀφήνεις"!

-"Μάχουμαι, ἀνεβαίνω, γιὰ νὰ μὴν πνιγῶ. Ἁπλώνω τὰ χέρια μου, πιάνουμαι ἀπ' ὁλα  τὰ ζεστά κορμιά, σηκώνω ἀπάνω ἀπὸ τὸ μυαλό τὸ κεφάλι μου γιὰ ν΄ ἀναπνέψω. ὁλοῦθε πνίγουμαι, πουθενά δὲ χωρῶ"!

-"Κύριε, γιατί τρέμεις";

-"Φοβᾶμαι! Ὁ σκοτεινός ἀνήφορος δὲν ἔχει τελειωμό. Μιὰ φλόγα εἶναι ἡ κεφαλή μου κι αἰώνια ξεκορμίζει. μὰ τὸ πνέμα τῆς νύχτας αἰώνια φυσάει νὰ μὲ σβήσει. Ὁ ἀγώνας  μου ὅλος πᾶσα στιγμή κιντυνεύει. Ὁ αγώνας μου ὅλος σὲ κάθε κορμί κιντυνεύει.

Πατῶ παραπατῶ μέσα στὶς σάρκες, σὰν ένας νυχτωμένος στρατοκόπος, καὶ φωνάζω:

ΒΟΗΘΕΙΑ !"

https://youtu.be/5xEo_0Hfbdc

______

ΥΓ. θυμᾶμαι πόσο μεγάλη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε ὅταν εἶδα τὸ 1979 στὴν Θεολογικὴ Ἀθηνῶν στὶς προφορικὲς ἐξετάσεις τοῦ Α' ἔτους, στὸν ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ [μάθημα : Ἐγκυκλοπαίδεια Θεολογίας] νὰ ὑπάρχουν σέ ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΗ θἐση τά ΑΠΑΝΤΑ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ [τοῦ "ἀφορεσμένου καὶ ἄθεου"].

Ἄλλη μιὰ φορὰ τὰ εἶδα τὰ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΕΙΑ ΑΠΑΝΤΑ ,στὸ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΩΝ/ΠΟΛΗΣ ,τὸ 1999 ,ὅταν πῆγα νὰ παραδώσω στὸν Πατριάρχη τὸ βιβλίο μου γιὰ τὴν "Μυστικὴ Κωνσταντινοὐπολη".

ΥΓ2 ὁ Καζαντζάκης ΔΕΝ ἀφορίστηκε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος παρεμβάσει τοῦ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΠΑΥΛΟΥ (γνωρίζω λεπτομέρειες..)

Τὰ βιβλία τοῦ  ΑΝΡΙ ΜΠΕΡΞΟΝ πρέπει νὰ τὰ μελετᾶ κάποιος ΑΝΑ 10ετία στὴν ζωή του γιατὶ ἀναφέρονται στὰ πλέον ΘΕΜΕΛΙΑΚΑ ἐρωτήματα τῆς ὕπαρξης  ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΘΟΥΝ καὶ  τῶν ὁποίων οἱ ἀπαντήσεις ΑΛΛΑΖΟΥΝ ἀναλόγως τῆς ἑκάστοτε ἱστορικῆς  ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ τοῦ ἀνθρώπου .

—Γιατὶ ὐπῆρξαν, χάθηκαν, ὐπάρχουν καὶ θὰ ἐξαφανιστοῦν μὲ τὴν σειρά τους,  τόσα ἑκατομμύρια εἴδη στὸν πλανἠτη ; 

—Τὶ ἐξυπηρετοῦν τόσα  δισεκατομμύρια 

ζῶα καὶ φυτά; 

— Ὑπάρχει κάποιο σχέδιο, κάποιος στόχος στὴν ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν ;

—ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ Ὀντότητα ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐκδηλωθεῖ μἐσῳ τῆς Ἐξέλιξης τῆς Ζωῆς στὸν πλανήτη μας;

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΤΕΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ 

ΚΑΙ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΜΜΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ἢ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.

Σὲ αὐτὰ ὡστόσο, προσπάθησε νὰ ἀπαντήσει ὁ ΜΠΕΡΞΟΝ λέγοντας τὰ ἑξῆς·

στὶς πρῶτες ΦΥΣΙΚΟΧΗΜΙΚΕΣ ἑνώσεις ἐμφανίστηκε ἡ ΖΩΪΚΗ ΟΡΜΗ ἡ ὁποία ἐν συνεχείᾳ διακλαδώθηκε σὲ 4 κατευθύνσεις:

τὰ ΦΥΤΑ ,τὰ ΕΝΤΟΜΑ ,τά ΑΣΠΟΝΔΥΛΑ ,τὰ ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΑ.

 Ἡ Ἐξέλιξη ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ἀλλὰ τὴν ἑκάστοτε ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ καὶ ΒΟΛΙΚΗ δυνατότητα.

Μοιάζει σάν ΚΑΤΙ ἤ ΚΑΠΟΙΟΣ νὰ προσπαθεῖ μἐσῳ τῆς Ἐξέλιξης  τῆς ΖΩΗΣ ΝΑ ΕΚΔΗΛΩΘΕΙ στὸν Πλανήτη μας καὶ αὐτὸν τὸν "ΚΑΠΟΙΟΝ"

 ὁ ΜΠΕΡΞΟΝ τὸν ὀνόμασε ΖΩΪΚΗ ΟΡΜΗ,  ἐκδηλούμενη μὲ δύο τρόπους:

ὡς ΝΟΗΣΗ καὶ ὡς ΕΝΣΤΙΚΤΟ.

 Τὴν ΖΩΪΚΗ ΟΡΜΗ ,ἀκριβῶς, τοῦ ΜΠΕΡΞΟΝ θεὠρησε ὡς θεὸ ὁ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ καὶ γι Αὐτήν  (τὴν "ΚΡΑΥΓΗ" ὄπως τὴν ἀποκαλεῖ)  ἔγραψε τὴν "ΑΣΚΗΤΙΚΗ "μὲ τὸν ὑπὀτιτλο " SALVATORES DEI = ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"  δηλ. σωτῆρες  τῆς ΖΩΪΚΗΣ ΟΡΜΗΣ τοῦ Μπερξόν..

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΣΤΗΝ "ΑΣΚΗΤΙΚΗ" :

... μέσα μου, μιὰ Κραυγή ἀνώτερη μοῦ φωνάζει ἀθάνατη. Τί, θέλοντας καὶ μὴ, εἶμαι κι έγώ, σίγουρα, ἑνα κομμάτι ἀπὸ τ' ὁρατὸ κι ἀόρατο Σύμπαντο. Εἴμαστε ἑνα. Οἰ δυνάμες ποὺ δουλεύουν ἐντός μου, οἱ δυνάμες ποὺ μὲ σπρώχνουν καὶ ζῶ, οἱ δυνάμες ποὺ μὲ σπρώχνουν καὶ πεθαίνω εἶναι, σίγουρα καὶ δικές του δυνάμες. Δὲν εἶμαι ἕνα μετέωρο ἀρίζωτο στὸν κόσμο. Εἶμαι χῶμα ἀπό τὸ χῶμα του και πνοή απὸ τὴν πνοή του. Δὲ φοβοῦμαι μοναχός, δὲν ἐλπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μιὰ παράταξη μεγάλη, μιὰ φόρα τοῦ Σύμπαντου φοβᾶται, ἐλπίζει, φωνάζει μαζί μου. Εἶμαι ἑνα πρόχειρο γιοφύρι, καὶ Κάποιος ἀποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του. Ἕνας Ἀγωνιστής μὲ διαπερνάει, τρώει τὴ σάρκα μου καὶ τὸ μυαλό μου, ν' ἀνοίξει δρόμο, νὰ γλιτώσει ἀπό μένα. Ὀχι ἐγώ, Αὐτός φωνάζει! "

Ἐξάλλου ὅλα τὰ ἔργα τοῦ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ εἶναι μυθιστορηματικὲς ἀποδόσεις   ἀκριβῶς τῆς ΜΠΕΡΞΟΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ καὶ χωρὶς τὴν  γνώση τῆς ΖΩΪΚΗΣ ΟΡΜΗΣ τοῦ Μπερξὸν, ΟΛΑ ΤΑ ΕΡΓΑ τοῦ μεγάλου Κρητικοῦ μἐνουν ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ βιβλία σφραγῖσιν ἑπτά...

https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2022/10/blog-post_21.html

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.

Ἀτέλειωτοι οἱ πόλεμοι πάνω στὴ γῆ. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἱστορίας μας μέχρι σήμερα ἀμέτρητες φορὲς ποτίσθηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων ἡ γῆ μας! Χιλιάδες, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔχασαν τὴ ζωή τους στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Τεράστια ἔξοδα ἔγιναν γιὰ πολεμικοὺς ἐξοπλισμούς, γιὰ νὰ ἀλληλοσκοτώνονται οἱ ἄνθρωποι, νὰ ἀλληλοεξοντώνονται τὰ ἔθνη, νὰ τυλίγεται στὸ σκοτάδι ἡ γῆ, νὰ βυθίζεται στὸν πόνο, στὴ θλίψη, στὸ δάκρυ ὅλος ὁ πλανήτης. 

 Ὑπάρχει ὅμως ἕνας πόλεμος διαφορετικὸς ἀπ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς πολέμους. Ἀσύγκριτα πιὸ φοβερός, καταστρεπτικὸς καὶ ὀλέθριος. Δὲν εἶναι πόλεμος μιᾶς πόλεως ἐναντίον ἄλλης, ἑνὸς ἔθνους ἐναντίον ἄλλου ἔθνους. Τὰ ὅπλα ποὺ χρησιμοποιοῦνται δὲν ἔχουν ἐπίγειους στόχους, δὲν πολεμοῦν ἄνθρωποι μὲ ἀνθρώπους στὸν πόλεμο αὐτό. Πολεμεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό! Ναί! Ὁ μικρὸς καὶ ἀδύναμος ἄνθρωπος ὑψώνει τὸ ἀνάστημά του ἐνώπιον τοῦ ἀπείρου καὶ παντοδυνάμου Θεοῦ! Ὁ μικρὸς καὶ ἀσήμαντος κάτοικος τῆς γῆς σημαδεύει μὲ τὰ ὅπλα του τὸν οὐρανό! Ἡ συνειδητὴ καὶ ἐσκεμμένη ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνας πόλεμος μὲ τὸν οὐρανό. Ἡ ἀθέτηση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐπανάσταση ἐναντίον Του. Ὅταν ἄλλα λέει ὁ πατέρας καὶ ἄλλα κάνει τὸ παιδί, ὅταν τὸ παιδὶ ἀντιστρατεύεται τὸ θέλημα τοῦ πατέρα, τότε δημιουργεῖται ἀπόσταση, ὑπάρχει ἀντιπαράθεση, προκαλεῖται ἔχθρα. Ἡ ἀτμόσφαιρα στὶς σχέσεις τους γίνεται δυσάρεστη, ἀφόρητη, πολεμική. «Ἀπόστα ἀπ’ ἐμοῦ, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι», λέει μὲ ἀποτομία καὶ σκληρότητα ὁ ἄνθρωπος στὸν Πατέρα Θεό (Ἰὼβ κα΄ [21] 14). Δὲν θέλω νὰ σὲ ξέρω. Φύγε μακριά μου. Ἔξω ἀπὸ τὴν καρδιά μου. Ἔξω ἀπὸ τὴ ζωή μου, ἀπὸ τὸ σπίτι μου, ἀπὸ τὴν οἰκογένειά μου, ἀπὸ τὴν πατρίδα μου. Ἔξω ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο. Ἐμεῖς θέλουμε ἕναν κόσμο χωρὶς Ἐσένα, ἕναν κόσμο χωρὶς Θεό. Ἐμεῖς θέλουμε νὰ ζήσουμε χωρὶς Ἐσένα, νὰ χαροῦμε τὴ ζωή μας χωρὶς Ἐσένα. Ἐμεῖς θὰ πετύχουμε καὶ θὰ βροῦμε τὴν εὐτυχία μας χωρὶς νὰ ἀκούσουμε τὴ συμβουλή Σου, χωρὶς νὰ καταφύγουμε στὴ Χάρη Σου. Ἐμεῖς θὰ στηριχθοῦμε στὴν οἰκονομία μας, στὴν τεχνική μας, στὴ δύναμή μας. Ἐσὺ νὰ μένεις ἐκεῖ ψηλά, στὸν οὐρανό. Ὅταν ἀσχολεῖσαι μαζί μας, μᾶς δυσκολεύεις, μᾶς ἀπειλεῖς, μᾶς ταλαιπωρεῖς. Μᾶς ὁρίζεις νόμους. Μᾶς περιορίζεις. Δὲν Σὲ θέλουμε. «Ἀπόστα». Νὰ μείνεις σὲ ἀπόσταση. Νὰ περιορισθεῖς στὸν οὐρανό. Καὶ ἐκεῖ νὰ κατοικεῖς. Ἀπὸ ἐκεῖ ψηλὰ νὰ μᾶς κοιτᾶς. Ἀλλὰ ὄχι! Ἀκόμη καὶ τὸ βλέμμα Σου μᾶς ἐνοχλεῖ. Μᾶς ἐλέγχει καὶ μᾶς ταλαιπωρεῖ. Γι’ αὐτὸ οὔτε ἐκεῖ Σὲ θέλουμε. Μᾶς εἶναι ἀφόρητη καὶ μόνη ἡ ὕπαρξή Σου. Δὲν θέλουμε νὰ ὑπάρχεις. Οὔτε στοὺς οὐρανούς. Αὐτὸς εἶναι ὁ πόλεμος μὲ τὸν οὐρανό. «Θὰ ἐπιτεθοῦμε κατὰ τοῦ Θεοῦ. Θὰ τὸν κατεβάσουμε ἀπὸ τὸν ἀνώτατο τῶν οὐρανῶν. Ὅπου καὶ ἂν καταφύγει, θὰ τὸν συλλάβουμε ἡττημένο», ἔγραφε σὲ διακήρυξή του τὸ 1924 ὁ Ζηνόβιεφ, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς μπολσεβικικῆς ἐπαναστάσεως, ποὺ ὁ Στάλιν τὸν συνέλαβε καὶ τὸν ἐξόντωσε τὸ 1937. Μὲ τέτοια θρασύτητα μιλοῦσαν αὐτοὶ ποὺ ἕναν αἰώνα περίπου πρὶν ὕψωναν περήφανα τὶς σημαῖες τοῦ ἀθεϊσμοῦ στὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη καὶ ἔστηναν ἐπίσημα τὰ ἀθεϊστικὰ καθεστῶτα τους. Ἑκατὸ χρόνια μετὰ λατρεύουν τὸν Θεὸ ποὺ πολέμησαν. Καταλαβαίνουν τὰ λάθη τους καὶ μετανοοῦν. Κλαῖνε ἀμέτρητα θύματα τοῦ ἀθεϊσμοῦ τους. Ἔχουν νὰ θυμοῦνται μόνο βάσανα, διωγμούς, ἀφάνταστες ταλαιπωρίες καὶ θλίψεις ποὺ ἦλθαν ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας τους. Ἐμεῖς ἐδῶ, στὴν ὀρθόδοξη πατρίδα μας, δείχνουμε νὰ μὴν καταλαβαίνουμε τίποτε ἀπὸ αὐτά. Δὲν θέλουμε νὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ τὰ λάθη τῶν ἄλλων, θέλουμε νὰ κάνουμε τὰ ἴδια λάθη, γιὰ νὰ πάρουμε τὰ ἴδια μαθήματα. Καὶ πολεμοῦμε τὸν Θεό. Κατεβάζουμε τὴν εἰκόνα Του ἀπὸ τὰ δημόσια κτήρια καὶ ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας. Δὲν θέλουμε νὰ διδάσκουμε τὴν ἀλήθεια Του στὰ παιδιά μας. Δὲν ἐπιτρέπουμε νὰ μπαίνουν οἱ πνευματικοὶ στὰ σχολεῖα. Δὲν κάνουμε πιὰ τὸν σταυρό μας. Ἀρνούμαστε νὰ δεχθοῦμε τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας καὶ ψηφίζουμε ἄλλους, δικούς μας, ἀντίθεους νόμους, ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν καταστροφή. Καὶ ἐνῶ βλέπουμε τὴν καταστροφὴ νὰ ἔρχεται μὲ ταχύτητα κατεπάνω μας, ἐπιμένουμε. Καὶ νομιμοποιοῦμε αὐτὰ ποὺ ὄχι μόνο ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἀπαγορεύει, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα καὶ οἱ νόμοι τῆς φύσεως δὲν συμφωνοῦν. Φθάνουμε ἔτσι νὰ γινόμαστε ἀγνώριστοι, χειρότεροι ἀπὸ τὰ ζῶα. Γιατὶ γίναμε ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ ἀνοίξαμε πόλεμο μὲ τὸν οὐρανό. Ὅσο ἀγνοοῦμε τὸν Θεό, τόσο χάνουμε τὸν ἑαυτό μας. Ὅσο πολεμοῦμε τὸν οὐρανό, τόσο πιὸ πολὺ βυθιζόμαστε στὸ χῶμα τῆς γῆς. Ἄνθρωπε, «μὴ εἴσαγε πόλεμον εἰς τὸν οὐρανόν... ὁ Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ πάντων ἰσχυρότερος», λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 52, 429). Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς προειδοποιεῖ: «Ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε· ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑ μᾶς κατέδεται» (Ἡσ. α΄ 19-20). Ἂν ἀποφασίσετε νὰ δεχθεῖτε τοὺς νόμους μου, θὰ εὐτυχήσετε καὶ θὰ ἀπολαύσετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Ἂν ὅμως ἀποφασίσετε διαφορετικά, τότε τὸ μαχαίρι θὰ σᾶς φάει, σᾶς περιμένει ἡ καταστροφή. «Τίς σοφὸς καὶ συνήσει ταῦτα; ἢ συνετὸς καὶ ἐπιγνώσεται αὐτά;» (Ὡσ. ιδ΄ [14] 10) ΟΣΩΤΗΡ2117

ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ;;

 

Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὸν Θεό; Fulton Sheen, Καθηγητής Ψυχολογίας

 Κανένας, ποτέ, δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τόν Θεό ἐπειδή θέλησε νά γίνει καλύτερος! Κανένας, ποτέ, δέν ἔφυγε ἀπό τήν ἐκκλησία, ἐπειδή δυσκολευόταν νά κατανοήσει τό πιστεύω της!  Μέ ἄλλα λόγια, ὁ ἄνθρωπος ποτέ δέν ξεκόβει ἀπό τήν ἐκκλησία καί ἀπό τόν Θεό γιά κάποια λογική αἰτία· γιά κάτι τό καλύτερο, τό πνευματικότερο, τό ἁγιώτερο.  Τότε, γιατί φεύγει; γιατί ξεκόβει; γιατί ἀπομακρύνεται; Ἁπλά γιατί ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ τόν «στενεύει». Καί ἔτσι προτιμάει κάτι «ἄλλο»!  Ὁ Χριστός στήν παραβολή τοῦ μεγάλου Δείπνου ἀναφέρει τρεῖς αἰτίες, τρεῖς λόγους πού κάνουν τόν ἄνθρωπο νά γυρίζει τήν πλάτη του στόν Θεό: τόν ἐγωισμό, τά ἐγκόσμια, τό sex.  Στήν παραβολή τοῦ μεγάλου Δείπνου:

• ὁ πρῶτος προσκεκλημένος ἀρνήθηκε τήν πρόσκληση τοῦ Ἄρχοντα γιά τό Βασιλικό Δεῖπνο, γιατί, λέει, εἶχε ἀγοράσει χωράφι·

• ὁ δεύτερος, γιατί ἤθελε νά δοκιμάσει τά πέντε ζευγάρια βόδια· καί

• ὁ τρίτος, ἐπειδή παντρεύτηκε.

Σέ πρώτη ματιά, ἄν τά ἰδεῖ κανείς αὐτά (τίς δικαιολογίες) δέν βρίσκει σ᾽ αὐτές κάτι τό μεμπτό. Τότε γιατί ὁ Κύριος εἶπε: «κανένας ἀπό αὐτούς δέν θά γευθῆ τό Δεῖπνο μου» (Λουκᾶ 14, 24);    Ποῦ ἦταν τό λάθος τους;     Σέ τί ἔσφαλαν;    Ἁπλούστατα ἔκαμαν λάθος ἀξιολόγηγη· λάθος ἱεράρχηση· λάθος ἐκτίμηση. Ἔδωσαν προτεραιότητα σέ ὑλικά καί δευτερεύοντα· καί ὄχι στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί στήν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους.

* * * 

Ἡ πρώτη αἰτία, πού ὁδηγεῖ τήν ψυχή μακριά ἀπό τόν Θεό εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια. Ὅταν τό ἐγώ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει ἀπό αὐτάρκεια καί αὐταρέσκεια καί πιστεύει ὅτι τά ξέρει ὅλα· καί ὅτι δέν ἔχει ἀνάγκη διδασκαλίας ἀπό κανένα· οὔτε ἀπό τόν Θεό! Ἡ ὑπερηφάνεια συνήθως εἶναι ἕνα φαινόμενο πού παρατηρεῖται ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους, πού ἡ λίγη γνώση πού ἀπέκτησαν, μπαίνει σέ ἄδειο κεφάλι, καί ἐνεργεῖ ὅπως τό κρασί σέ ἄδειο στομάχι!

Δεύτερη αἰτία εἶναι τά ἐγκόσμια-τά ὑλικά. Ἡ ψυχή ἀπορροφᾶται τόσο πολύ μέ τίς δραστηριότητες, τίς ἡδονές, τήν προσωρινή ἀσφάλεια… πού ὁ Θεός θεωρεῖται πιά σάν μιά περιττή, παραπανίσια, εὐλάβεια.  Ἡ ζωή τέτοιων ἀνθρώπων καταντάει τόσο ἐξωστρεφής πού ἡ πνευματική ζωή  (ἡ ζωή τοῦ ἔσω ἀνθρώπου) πιά ἀφανίζεται καί οὐσιαστικά ἐκμηδενίζεται!  Σ᾽ αὐτήν τήν κατηγορία ἀνήκουν οἱ πολιτικοί· οἱ κοινωνικά ἀναρριχώμενοι (ἐκεῖνοι πού κυνηγᾶνε τά ἀξιώματα)· καί φεύγουν ἀπό τήν ἐκκλησία γιατί τάχα μέ τόν σταυρό δέν μπορεῖς νά πᾶς μπροστά.

Καί τρίτη αἰτία εἶναι ἡ σάρκα· τό sex· ὅταν ἡ αἰσθησιακή ἐμπειρία ἔχει προβάδισμα ἔναντι τοῦ πνεύματος. Τότε ἡ θυσία γίνεται ὅλο καί πιό ἐνοχλητική· καί τό σῶμα καταντάει ἀντικείμενο λατρείας. Καί ἡ ἄσχημη ζωή ὁδηγεῖ σέ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ.

Ὅμως τό κακό δέν σταματάει ἐδῶ! Συνεχίζεται!

Καί ἔρχεται τό ἑπόμενο βῆμα…

Γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τόν Θεό, ὁ ἄνθρωπος, στρέφεται ἐναντίον τῆς διδασκαλίας τῆς ἐκκλησίας! Θά τόν ἀκούσεις νά λέει: Ἐγώ δέν πιστεύω στήν ἐξομολόγηση! Καί θέλει νά πεῖ: Ναί, τό παραδέχομαι ζῶ στήν ἁμαρτία, μά ἐπειδή δέν θέλω νά τήν διακόψω, θά καλύψω τήν ἐνοχή μου μέ ἕνα λογικοφανές κάλυμμα πολεμώντας τό φάρμακο! Καί ὅταν εἰρωνεύεται ἐκείνους πού πιστεύουν στήν ὕπαρξη τῆς κόλασης καί τούς χαρακτηρίζει ἠλίθιους, στήν πραγματικότητα εἶναι σάν νά λέει: γνωρίζω πολύ καλά πώς ὅ,τι σπείρω θά θερίσω· καί ἐπειδή θερίζω γιά τόν ἑαυτό μου κακό, κλῆρος μου θά εἶναι ἡ κόλαση. Μά, ἡ σκέψη αὐτή, ἐπειδή μέ τρομάζει, ὁ μόνος τρόπος γιά νά ἔχω «ἥσυχη» τήν συνείδησή μου εἶναι νά ἀρνηθῶ τήν ὕπαρξή της (τῆς κόλασης)!

Γι᾽ αὐτό, ἀδελφοί:

Ἄς προσέχωμε:

• Ἐκεῖνος πού δέν ἔχει τό θάρρος νά ἰδεῖ τήν πραγματικότητα – τίς ἀληθινές αἰτίες πού τόν ἀπομακρύνουν ἀπό τόν Θεό – θά καταφεύγει συνεχῶς στό καμουφλάρισμά τους καί στήν δικαίωσή του!

Ἄς μή ξεχνᾶμε:

• Ἡ μόνη διαφορά ἀνάμεσα σέ ἕνα ὀρθολογιστή καθηγητή πανεπιστημίου καί ἕνα πνευματικά καθυστερημένο, εἶναι ὅτι, ἀπό τόν πρῶτο θά ἀκούσεις πιό «παράλογες» δικαιολογίες!

http://theomitoros.blogspot.com/2021/08/fulton-sheen.html

ΦΥΤΩΡΙΟ ΑΘΕΪΑΣ;

Πρὶν ἀπὸ 170 χρόνια ὁ ἀγωνιστὴς στρατηγὸς Μακρυγιάννης, ζών­τας τὸ δράμα τῆς μετὰ τὴ μεγά­λη ἐπανάσταση τοῦ 1821 Ἑλλά­δας ἔγραφε: «Κάθε ἄνθρωπος πρέπει νὰ λυπᾶται καὶ νὰ κλαίγῃ, ὅτι τρελλαθή­καμεν μικροὶ καὶ μεγάλοι... Θέ, τί βλέπο­μεν εἰς τὶς ἡμέρες μας!» Εἶχε δίκιο. Καὶ τί δὲν ἔβλεπε! Τοὺς πολιτικοὺς νὰ ἀλληλο­ τρώγονται, τοὺς μισσιοναρίους νὰ εἰσορ­μοῦν στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Nεοέλληλα λόγιο, φιλόσοφο, διαφωτιστὴ κληρικὸ Θεόφιλο Καΐρη (1784­1853) νὰ ἀνα­πτύσσει, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τοὺς Γάλ­λους δεϊστές, τὴ «Θεοσέβεια», μιὰ προ­ σωπικὴ θρησκεία. Μιὰ μονοθεϊστικὴ δι­δασκαλία μὲ δικές της τελετὲς λατρείας καὶ ἀναφορὲς στὴν ἰσότητα καὶ τὴν ἐλευ­θερία τοῦ ἀτόμου. Ἔβλεπε τὸν κληρικὸ Θεόκλητο Φαρμακίδη νὰ ὑπερασπίζεται τὸν Καΐρη, ὁ ὁποῖος τελικὰ καθαιρέθηκε καὶ ἐξορίστηκε τὸ 1839, γιὰ νὰ τὸν ἐ­παναφέρει ὅμως ὁ Κωλέτ­της τὸ 1843. Γιὰ τὸν Κω­λέττη ὁ Μακρυγιάννης γράφει ὅτι μαζὶ μὲ τὴ «συντροφιά» του «ἔκαμεν μεγάλα λάθη ἐναντίον τῆς πατρίδος του καὶ τῆς θρησκείας του». Τόσο, ὥστε «τὸ ἔθνος ἀφανίστη ὅλως διόλου καὶ ἡ θρησκεία ἐκκλησία εἰς τὴν πρωτεύουσαν δὲν εἶναι καὶ μᾶς γελᾶνε ὅλος ὁ κόσμος». Ἐγώ, κηρύσσει ὁ γενναῖος στρατηγός, «ὅταν μοῦ πειράζουν πατρίδα καὶ θρη­σκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ’νεργήσω, κι ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν».

Ἀπὸ τότε σχεδὸν ἡ ἴδια δυστυχῶς γραμμὴ ἀκολουθεῖται, ἄλλοτε φανερά, ἄλλοτε καλυμμένα ἀπὸ τοὺς λεγόμενους ἡγέτες μας ὄχι μόνο ὡς πρὸς τὴν πολι­τική, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὰ ζητήματα τῆς Πίστεώς μας. Οἱ προπαγάνδες τῶν ποικιλώνυμων προτεσταντικῶν αἱρέσεων δροῦν ἐλεύ­θερα καὶ ἀνεξέλεγκτα στὴν Ἑλλάδα. Οἱ Χιλιαστὲς ἀρνοῦνται νὰ ὑπερασπίσουν τὴν πατρίδα σὲ ὥρα κινδύνου. Οἱ ἀνατο­λικὲς θρησκεῖες ἔχουν κέντρα σὲ διάφο­ρους τόπους τῆς πατρίδας μας. Τὸ Ἰσλὰμ πλημμύρισε τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπαι­τεῖ νὰ τοῦ κτίσουμε μὲ χρήμα­ τα δικά μας, δηλαδὴ ἀπὸ τὰ δανεικά, τέμενος στὴν πρωτεύουσα! Ἡ ἀθεΐα διδάσκεται γυμνῇ τῇ κεφαλῇ καὶ ἀπὸ πολιτι­κούς μας, ποὺ  θεωροῦν τιμή τους τὸ ὅτι δὲν πιστεύουν. Γι’ αὐτὸ καὶ ψηφίζουν νόμους ἀντιεκκλη­σιαστικούς. Ἡ δὲ παιδεία μας ἔπαυσε νὰ προσφέρει τὴν Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ στὰ παιδιά μας, ποὺ διδάσκονται ὅ,τι ἀντίθεο καὶ ἀντιεκκλησιαστικό!... Παράλληλα τὰ Ὀρθόδοξα θρησκευτικὰ περιοδικὰ ὑφί­στανται ἐξοντωτικὸ πόλεμο, ἀφοῦ μὲ κυ­ βερνητικὰ διατάγματα ἔχουν αὐξηθεῖ ὑ­πέρογκα τὰ ταχυδρομικὰ τέλη. Στὸν πόλεμο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας πρέ­ πει νὰ ἐντάξουμε καὶ τὴν πρωτόγνωρη νο­μοθεσία γιὰ τὴ χειροτονία ἱερέων μὲ ἀνα­λογία 1 πρὸς 5. Δηλαδὴ ἕνας ἔμμισθος ἱε­ ρέας θὰ χειροτονεῖται μετὰ ἀπὸ τὴ συντα­ ξιοδότηση πέντε ἱερέων. Ἔτσι χωριὰ ὁλό­κληρα θὰ μένουν χωρὶς ἱερέα, οἱ Ὀρθό­δοξοι κάτοικοι θὰ στεροῦνται τὴ θεία Λει­τουργία καὶ τὴν τέλεση τῶν σωστικῶν Μυ­στηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ποὺ σημαί­νει ὅτι ὁ λαός μας θὰ μένει ἀκαλλιέργητος πνευματικὰ καὶ θὰ ἀγριέψει... Στὸν πόλεμο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐν­τάσσονται καὶ τὰ ἄθλια νομοθετήματα ποὺ ἄνοιξαν ἤδη τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐλεύ­θερη συμβίωση καὶ πρόκειται ν’ ἀνοίξουν τὸ δρόμο γιὰ τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφί­λων. Μὲ ἄλλα λόγια οἱ ἄρχοντες τῆς Ἑλλά­δος μὲ τέτοιες νομοθεσίες ἔγιναν, κατὰ τὴ φράση τοῦ μεγάλου προφήτου Ἡσαΐου, «ἄρχοντες Σοδόμων», καὶ ὁ λαός μας κιν­δυνεύει νὰ γίνει «λαὸς Γομόρρας» (Ἡσ. α΄ 10). Δηλαδὴ ὁ λαὸς δὲν θὰ ἁμαρτάνει πλέον ἐκ συναρπαγῆς ἢ ἀπὸ ἀδυναμία. Ἀλλὰ ὠθεῖται στὸ νὰ ἁμαρτάνει συστημα­τικὰ μὲ τὴν ἄδεια τῶν νόμων τῶν ἀρχόν­των του. Γι’ αὐτὸ γιὰ τοὺς Ἰουδαίους τῶν χρόνων τοῦ Ἡσαΐου ἔγραφε ὁ ἱερὸς Χρυ­σόστομος: «Μελέτην ἐποιοῦντο τὴν ἁ­ μαρτίαν, καὶ πανταχοῦ μετ’ ἐπιτάσεως»· ἔκαναν τὴν ἁμαρτία φροντίδα καὶ μέριμνά τους παντοῦ καὶ μὲ πάθος. Καὶ νόμιζαν ὅτι θὰ ἐξευμένιζαν τὸν Θεὸ μὲ τὶς θυσίες τους καὶ τὶς προσευχές τους, παραμένον­τας ταυτόχρονα στὸν ἁμαρτωλὸ τρόπο ζωῆς τους! Ὅμως, συμπληρώνει ὁ ἱερὸς Πατήρ, «εὐχῆς ὄφελος οὐδέν, καὶ μακρᾶς γενομένης, ὅταν ἐπιμείνῃ τοῖς ἁμαρτήμα­σιν ὁ εὐχόμενος»· ἀπὸ τὶς προσευχὲς δὲν προέρχεται καμιὰ ὠφέλεια, ἔστω κι ἂν εἶναι μακρές, ὅταν αὐτὸς ποὺ προσεύχε­ται ἐπιμένει νὰ ζεῖ ζωὴ ἁμαρτωλή (Ἰωάν­νου Χρυσοστόμου, Εἰς Ἡσαΐαν, ΕΠΕ 8, 224). Δυστυχῶς δὲ παραδείγματα τέτοιου βίου ἔχουν δώσει τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ ὁρισμένοι ἄρχοντές μας, μὲ ἀποτέ­λεσμα νὰ παρασύρεται καὶ ὁ λαός. Διότι, κατὰ τὸν σοφὸ Σειράχ, «κατὰ τὸν ἡγούμε­νον τῆς πόλεως πάντες οἱ κατοικοῦντες αὐτήν» (Σ. Σειρ. ι΄ 2). Αὐτὰ δὲν γράφονται γιατὶ ἔχουμε πάθος κατὰ τῶν κυβερνητῶν μας. Ἐπαναλαμβά­νουμε κι ἐμεῖς τὸν λόγο τοῦ Μακρυγιάν­νη μὲ τὸν ὁποῖο κατακλείει τὰ «Ἀπομνη­μονεύματά» του, διότι ἔχει ἐφαρμογὴ ὄχι λίγες φορὲς καὶ γιὰ τὸ Κοινοβούλιό μας. Γράφει: «μὴ στοχάζεστε ὅτι ἔχω πάθος εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ψάξετε τὶς ’φημερίδες, τηρᾶτε καὶ τὰ πραχτικὰ τῶν Βουλῶν, μ’ ὅλον ὁπού ’ναι τέτοιες Βουλὲς ποὺ ὑπερ­ασπίζονται τὴν κλεψιὰ καὶ ἰδιοτέλεια καὶ πολεμοῦνε τὴν δικαιοσύνη καὶ μ’ ὅλον αὐτὸ θὰ ἰδῆτε ἂν ἀληθινὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ σημειώνω». Μὲ τὴ δική μας σήμερα ὁρο­λογία θὰ λέγαμε ὅτι οἱ Βουλές μας ὄχι λί­γες φορὲς κουκουλώνουν τὰ σκάνδαλα πολιτικῶν καὶ ἰσχυρῶν... Πῶς λοιπὸν μὲ ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε, ἀλλὰ δὲν γράφονται, νὰ μὴ γίνει ἡ Ἑλλάδα φυτώριο ἀθεΐας; Ἀλλ’ εἶναι καιρὸς νὰ στρατευθοῦμε ὅ­λοι ὅσοι ἀγαποῦμε τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ πονοῦμε τὴν Ἑλλάδα. Ἂν δὲν θέλουμε νὰ αὐτοκαταστραφοῦμε καὶ νὰ ἐθνομηδενι­σθοῦμε, πρέπει νὰ στρατευθοῦμε, ὥστε νὰ ἀναχαιτισθεῖ τὸ κακό. Νὰ ἐπιστρέψου­με ἐν μετανοίᾳ στὴν Ἐκκλησία. Νὰ ζήσου­με τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος. Καὶ αὐτὸ νὰ διδά­ξουμε στὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους μας. ο σωτηρ2045

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ !

Αντιγραφουμε την ειδηση απο περσινο περιοδικο διοτι ειναι προφητικη : ''Ἡ εἴδηση ἀπὸ τὴ Ρωσία εἶναι ἐκπληκτική: «Περισσότεροι ἀπὸ 100.000 πιστοὶ πῆραν μέρος (...) στὴ λιτανεία τῆς εἰκόνας τῆς Παν­αγίας Σουμελᾶ, ἡ ὁποία βρίσκεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῶν διμερῶν σχέσεων Ἑλλάδας ­ Ρωσίας στὴ ρωσικὴ πρωτεύουσα. 
 Ἐπὶ δύο ἡμέρες ἡ ἑλληνικὴ ἀντιπροσωπεία ποὺ συνοδεύει τὴν εἰκόνα συμμετέχει στὴ λιτανεία πρὸς τιμὴν τῆς μεταφορᾶς τῶν ὀστῶν τοῦ Ρώσου πρίγκιπα, διπλωμάτη καὶ στρατηλάτη πρὶν ἀπὸ ὀκτὼ αἰῶνες, Ἀλεξάνδρου Νιέφσκι, τοῦ “Ἁγίου Ἀλεξάνδρου τῆς Πετρούπολης” (...). Τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, ἀνεκτίμητης θρησκευτικῆς καὶ ἱστορικῆς ἀξίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ σημεῖο ἀναφορᾶς τοῦ Ἑλλη­νισμοῦ τοῦ Πόντου, μεταφέρουν νέοι τῆς πόλης ἑλληνικῆς καταγωγῆς μὲ παραδοσιακὲς ποντιακὲς στολές. Ὁ κυβερνήτης τῆς Ἁγίας Πετρούπολης Γκεόργκι Πολτάφτσενκο, ὑποδεχόμενος τὴν ἑλληνικὴ ἀντιπροσωπεία στὸ ἀεροδρόμιο, ἀσπάστηκε γεμάτος συγκίνηση τὴν εἰκόνα καὶ δήλωσε ὅτι ὁ ἐρχομός της ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἀποτελεῖ σαφὲς δεῖγμα τῆς βαθιᾶς πνευματικῆς καὶ ἱστορικῆς σχέσης ἀνάμεσα στοὺς δύο λαούς» («Δημοκρατία» 14-­9­2017). Αὐτὰ συμβαίνουν σήμερα στὴ Ρωσία, στὴ χώρα ποὺ πρὶν ἀπὸ 100 χρόνια γέννησε, ἀνέθρεψε καὶ ἀνύψωσε μὲ τὴ σταλινικὴ βία τὴν ἀθεΐα, τὸ μίσος ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς Πίστεως καὶ πότισε τὴν εὔφορη ρωσικὴ γῆ μὲ τὰ ἁγνὰ αἵματα μυριάδων Ὀρθόδοξων Ρώσων πιστῶν ἀναδεικνύοντας νέους γεν­ναίους Μάρτυρες.
 Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα μας τί συμβαίνει; 
Ἐνῶ ἡ μάνα τῆς ἀθεΐας μετανόησε καὶ λατρεύει τὸν Χριστό, τιμᾶ τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγί­ους, στὴ χώρα μας τὰ παιδιὰ τῆς μάνας αὐτῆς συνεχίζουν τὸ κακὸ παράδειγμά της. Δὲν συνετίζονται καὶ δὲν παραδειγματίζονται ἀπὸ τή μετάνοιά της. 
Συνεχίζουν τὸν ἀντιχριστιανικὸ ἀγώνα τους. Δὲν θέλουν τὶς ἱερὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Χριστοῦ στὶς αἴθουσες τῶν Σχολείων μας. Ὑποτιμοῦν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν κλπ. κλπ. 
Δὲν φαίνεται παράλογο αὐτὸ τὸ ἀντιθρησκευτικὸ μένος ἔπειτα ἀπὸ τὴ μετάνοια τῆς Ρωσίας; 
 Τὸ διαχρονικὸ μάθημα καὶ μήνυμα τῆς Ἱστορίας εἶναι ὅτι ἡ Πίστη εἶναι δύναμη ὑπερ­φυσική. Γι’ αὐτὸ τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ κλονί­σει καὶ νὰ νικήσει τὴν Πίστη μας, τὴν Ἐκκλησία μας. Τὸ διεκήρυξε ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρω­πος Ἱδρυτής της: «Πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύ­σουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ις΄ 18). Ὅλες οἱ σκο­τεινὲς δυνάμεις κι ἂν ἐπιτεθοῦν ἐναντίον της, δὲν μποροῦν νὰ τὴν βλάψουν. ''
ΠΕΡ.''Ο ΣΩΤΗΡ''2164

Πάστορες ἄθεοι!

Τὸ κατάντημα τοῦ Προτεσταντισμοῦ εἶναι θλιβερό. Ξεκίνησε νὰ διορθώσει τὰ λάθη τοῦ Παπισμοῦ καὶ στὴ συνέχεια κατέληξε στήν… ἀθεΐα! Μάλιστα, στὴν ἀθεΐα. Φαίνεται ἀπίστευτο, εἶναι ὅμως ἀληθινό. Ἡ εἴδηση ἀναφέρει: «Περισσότερα ἀπὸ 200 ἄτομα ποὺ ἡγοῦνται σὲ θέσεις προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν στὴν Ἀμερική, ὁμολογοῦν ὅτι δὲν πιστεύουν στὸ Θεό. Ἡ πρόσφατη δημόσια ὁμολογία ἑνὸς Λουθηρανοῦ πάστορα ἀπὸ τὸ Χιοῦστον ἦρθε νὰ φέρει στὴν ἐπιφάνεια τὸ θέμα αὐτό. Ὁ προβληματισμὸς μὲ αὐτὲς τὶς δηλώσεις τῶν παστόρων εἶναι ἔντονος, καθὼς διαλύονται ἐνορίες. Οἱ πιστοὶ αὐτῶν τῶν ὁμολογιῶν ὄχι μόνο χάνουν τὴν πίστη τους, ἀλλὰ ἀποχωροῦν καὶ ἀπὸ τὶς ἐνορίες. Ὁ μεθοδιστὴς πάστορας Keith Jenkins δήλωσε ὅτι οἱ πιστοὶ βλέπουν πλέον τοὺς πάστορες ὡς ‘‘σοῦπερ ἥρωες’’. Ἀναγνώρισε ἐπίσης ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ πάστορες ποὺ διέρχονται κρίση στὴν προσωπική τους πίστη καὶ ὁδηγοῦνται στὸν ἀθεϊσμό». Ὑπάρχει μάλιστα καὶ μία ἱστοσελίδα (www.clergyproject.com) «μὲ μέλη πάστορες καὶ ἄλλους κληρικοὺς τῶν ὁμολογιῶν αὐτῶν, ποὺ δὲν πιστεύουν πλέον στὸν Θεό. Ἡ ὁμάδα αὐτὴ δηλώνει πὼς ἔχει ἤδη 450 μέλη» («pentapostagma. gr»). Δὲν εἶναι περίεργη ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ μέσα στὴ βαβυλωνία τῶν ἀτελείωτων αἱρετικῶν παραφυάδων τοῦ Προτεσταντικοῦ κόσμου. Ἀποκομμένος ὁ κόσμος αὐτὸς ἀπὸ τὸν ἀμύθητο λειτουργικὸ καὶ πατερικὸ πλοῦτο τῆς μόνης Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου, εἶναι φυσικὸ νὰ ὁδηγεῖται ὄχι ἁπλῶς σὲ ἀδιέξοδα, ἀλλὰ σὲ πλήρη ἀπόρριψη τῆς θεόπνευστης ἀλήθειας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν ἁγιαστικῶν καὶ σωστικῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας· ὁπότε ἀποξενώνεται ἐντελῶς ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ πλέει ἀνερμάτιστος καὶ χωρὶς προσανατολισμὸ μέσα στὸ τρικυμισμένο πέλαγος τοῦ κόσμου. Τελικὰ καταντᾶ σὲ ἀφροσύνη, κατὰ τὸ ψαλμικό: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλ. ιγ΄ [13] 1). Μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἡ χώρα ποὺ κάποτε ξεκίνησε μὲ σύν θημα «ἐμπιστευόμαστε στὸν Θεό» (ΙnGodwetrust), ἔχει ἤδη ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀκολουθεῖ δρόμο ὁλωσδιόλου ξένο πρὸς Αὐτόν. Ἔχει δὲ καταντήσει ὄχι ἁπλῶς χώρα μὲ πανσπερμία αἱρέσεων, ἀλλὰ καὶ μὲ τρόπους ζωῆς ποὺ ὑβρίζουν τὸν Θεὸ καὶ ἐξευτελίζουν τὸν ἄνθρωπο, τὸ θεόπλαστο δημιούργημα. Οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ δοξάζουμε συνεχῶς τὸν Τριαδικὸ Θεό, νὰ δεόμεθα ὥστε νὰ φυλάει τὴν πίστη μας ἀπὸ τοὺς ποικίλους Προτεσταντισμοὺς καὶ τὴ λύμη τῆς ἀθεΐας καὶ νὰ μένουμε σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι στὴν πίστη καὶ τὴ διδασκαλία τῶν θεοκινήτων Πατέρων μας.

https://www.osotir.org/2014/03/19/pastores-theoi-2/

ΤΟ ΟΛΟΚΑΎΤΩΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 1917-87 ΚΑΙ Ο ΘΡΊΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!

           Ο  κυριος Φιλης  και η παρεα του  ας  διδαχθουν απο τον  ρώσικο κομμουνισμο οτι η Ορθοδοξια  δεν  πεθαινει ποτε !

 

          Σχεδόν εκατό χρόνια έχουν συμπληρωθεί από την επικράτηση της κομουνιστικής Επανάστασης στη Ρωσία το 1917. Επί 70 έτη ο ρωσικός λαός, γνωστός για τη μεγάλη του προσήλωση στην Ορθοδοξία, υπέφερε και στέναζε κάτω από το βάρος μιας στυγνής τυραννίας.    
          Μεγάλη σιγή έχει καλύψει τα δεινά, που η Ρωσική Εκκλησία και ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού λαού υφίστατο κατά τη διαδρομή των 70 αυτών ετών.

           Τη Ρωσική Ορθόδοξο Εκκλησία ευθύς εξ αρχής την πολέμησαν αμείλικτα οι άθεοι του Κομμουνιστικού καθεστώτος. Την αποψίλωσαν από τα στελέχη της, την απομόνωσαν από το ποίμνιο της και την οδήγησαν στην περιφρόνηση, στην εξουθένωση, στο διωγμό, στο μαρτύριο και στο αίμα.

          Το κομουνιστικό καθεστώς έκανε σχεδόν τα πάντα για να αφανίσει από το πρόσωπο της γης την Ορθόδοξη Πίστη και την Εκκλησία. Άλλοτε συγκεκαλυμμένα και άλλοτε απροσχημάτιστα έθεσε σε ενέργεια ένα πανούργο και δολοφονικό μηχανισμό όχι μόνο για να διαλύσει την Εκκλησία αλλά και για να εξαλείψει, όπως πίστευε, και αυτό ακόμη το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού.

          Διώξεις και κατατρεγμοί, φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις, δολοφονίες, βασανιστήρια, νόμοι και προπαγάνδα, επιστήμη και στρατός, όλα χρησιμοποιήθηκαν με λύσσα για να αφανιστεί κάθε Ιερό και Όσιο και να οδηγηθεί ένα ολόκληρο Έθνος προς την εθνική καταστροφή και τον όλεθρο.
ΔΕΙΤΕ  ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ