Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρσενιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρσενιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29 Ιουνίου, 2026

ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ, Ο ΕΝ ΠΑΡΩ

 


     Γεννημένος στα Ιωάννινα από ευσεβείς γονείς στα 1800, ο όσιος Αρσένιος έμεινε ορφανός σε ηλικία εννέα ετών και τον ανέλαβε ο ιερομόναχος Γρηγόριος, διευθυντής της Σχολής των Κυδωνιών στη Μικρά Ασία. Κατά το πέμπτο και τελευταίο έτος των σπουδών του, τον παρουσίασαν στον πατέρα Δανιήλ τον Ζαγοραίο, έναν από τους πιο φημισμένους πνευματικούς Πατέρες της εποχής, στον οποίο και προσηλώθηκε.

     Όταν ο Δανιήλ αποφάσισε να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, ο νεαρός μαθητής του τον παρακάλεσε να τον πάρει μαζί του, παρά τους κανονισμούς που απαγόρευαν την είσοδο ανηλίκων στο Άγιον Όρος. Προκόβοντας γρήγορα στις θεμελιώδεις αρετές της αποκοπής του ιδίου θελήματος, της ταπεινοφροσύνης και της υπακοής, ενεδύθη το μοναχικό Σχήμα με το όνομα Αρσένιος. Μετά από έξι χρόνια, οι δύο άνθρωποι του Θεού υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον Άθω εξαιτίας ταραχών και διχοστασιών που προκάλεσε η έριδα για τα κόλλυβα και τη συχνή μετάληψη. Ο διωγμός αυτός κατά των υπερασπιστών των αποστολικών παραδόσεων απέβη τελικά προς όφελός τους, διότι εκτοπισμένοι σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδος και, συγκεκριμένα στα νησιά, οι Κολλυβάδες συνετέλεσαν σε μια εκπληκτική αφύπνιση του πνευματικού βίου στον λαό, που παραμένει αισθητός μέχρι σήμερα.

     Οι δύο άγιοί μας εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Μονή Πεντέλης της Αττικής [16 Αυγ.]. Καθώς όμως ετοιμαζόταν να ξεσπάσει η Επανάσταση, ο Δανιήλ διέβλεπε ότι η Μονή θα καταστρεφόταν από τους Τούρκους και έτσι κατέφυγαν στις Κυκλάδες. Στην Πάρο έγιναν αδελφικά δεκτοί από τον ηγούμενο της Μονής Λογγοβάρδας, Φιλόθεο, ο οποίος τους έστειλε κοντά στον περίφημο ιεροκήρυκα Κύριλλο Παπαδόπουλο, που διέμενε στη Μονή του Αγίου Αντωνίου μαζί με άλλους αγιορείτες μοναχούς της ομάδας των Κολλυβάδων. Κατόπιν αιτήματος των κατοίκων της Φολέγανδρου, που επιθυμούσαν να έχουν μια στοιχειώδη εκπαίδευση, ο Αρσένιος χειροτονήθηκε διάκονος και ορίστηκε διδάσκαλος. Το καθήκον του δεν περιοριζόταν στη διδασκαλία των ελληνικών, αλλά προσπαθούσε κυρίως να εμπνεύσει τους μαθητές του στον σεβασμό απέναντι στις εντολές του Θεού και την αγάπη της αρετής. Με τον Δανιήλ να εξομολογεί τους ενήλικους και τον Αρσένιο να διδάσκει τα παιδιά, τα ήθη του λαού άλλαξαν γρήγορα και έφθασαν σε υψηλή ποιότητα. Όταν μετά από λίγο ο Δανιήλ αισθάνθηκε ότι πλησίαζε το τέλος του, παρήγγειλε στον μαθητή του να μεταφέρει το σώμα του στο Άγιον Όρος και να περάσει τον υπόλοιπο βίο του στην ησυχία, για να προετοιμαστεί για την αντάμωσή τους στην ουράνια Ιερουσαλήμ.


     Μένοντας πάλι ορφανός, αλλά έχοντας την εμπιστοσύνη του στον Θεό, ο Αρσένιος αποχωρίστηκε τους απαρηγόρητους πιστούς του και πήρε το καράβι για τον Άθω. Έκανε μια στάση στην Πάρο για να χαιρετήσει τον πατέρα Φιλόθεο και να προσκυνήσει τον τάφο του πατρός Κυρίλλου, που προσφάτως είχε εκδημήσει στη Μονή του Αγίου Αντωνίου. Εκεί όμως αναγκάσθηκε να ενδώσει στις επίμονες παρακλήσεις των μαθητών του εκλιπόντος και αποφάσισε να παραμείνει στο μοναστήρι.

     Διήγε βίο αντάξιο του Μεγάλου Αρσενίου: έτρωγε ίσα-ίσα για να διατηρείται στη ζωή, κοιμόταν μόνο τρεις ώρες τη νύχτα και προσευχόταν κατά τον υπόλοιπο χρόνο του. Οι πρόοδοί του στην τέχνη της ασκήσεως προκάλεσαν τον γενικό θαυμασμό και, παρά τη θέλησή του, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και πνευματικός από τον μητροπολίτη Κυκλάδων. Κληθείς από τη θεία Πρόνοια να διδάξει τον λαό, προτιμούσε πάντα τα έργα του να ξεπερνούν τα λόγια του και αποδεικνυόταν ζωντανό παράδειγμα ευαγγελικής τελειότητος. Όταν στεκόταν στο Θυσιαστήριο έμοιαζε με απαστράπτοντα άγγελο και τα δάκρυά του προκαλούσαν κατάνυξη σε όλους τους παρευρισκομένους. Παρόμοιες νηπτικές αρετές προσείλκυαν κοντά του για εξομολόγηση όχι μόνον τους χριστιανούς της Πάρου, αλλά και άλλων νησιών καθώς και διαφόρων πόλεων της Ελλάδας, όπως και μοναχούς του Αγίου Όρους και άλλων μοναστηριών. Τους δεχόταν με αγάπη και με λεπτή διάκριση χορηγούσε το κατάλληλο φάρμακο στα πνευματικά πάθη τους. Όταν εκοιμήθη ο ηγούμενος, οι μοναχοί τον εξέλεξαν ομόφωνα ως διάδοχό του. Ο όσιος όμως διαπίστωσε σύντομα ότι το αξίωμα αυτό έμπαινε εμπόδιο στην ποιμαντορική δραστηριότητά του, γι’ αυτό και παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε έκτοτε αποκλειστικά στην προσευχή και την εξομολόγηση. Ήταν πνευματικός πατέρας στις Μονές Λογγοβάρδας και Αγίου Γεωργίου καθώς και στη γυναικεία Μονή της Μεταμορφώσεως, ενώ, όταν πήγαινε στη μία ή στην άλλη καβάλα στο μουλάρι, σκέπαζε το πρόσωπό του με το κουκούλιό του, ώστε να μένει απερίσπαστος στην αδιάλειπτη προσευχή του.


     Εκτός από τις εθελούσιες κακοπάθειες της ασκήσεως, ο όσιος Αρσένιος χρειάστηκε να δοκιμάσει και θλίψεις προερχόμενες από τους προκρίτους του νησιού, ακόμα και από τον μητροπολίτη, ο οποίος τον έπαυσε προσωρινά από τα ιερατικά καθήκοντά του. Ωστόσο χαιρόταν για τις θλίψεις αυτές, όπως ο άγιος Παύλος (βλ. Β΄ Κορ. 7, 4) και προσευχόταν για τους εχθρούς του. Υπέφερε επίσης για τις ταραχές και διχοστασίες ανάμεσα στις μοναχές της Μονής Μεταμορφώσεως, σε σημείο που αφού οι επιπλήξεις του παρέμεναν άκαρπες, αποφάσισε να τις εγκαταλείψει στην κακή τους θέληση. Στον δρόμο όμως συνάντησε τον μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, ο οποίος τον παρότρυνε να υπομένει τις αμαρτίες και τα πάθη των πνευματικών του τέκνων, όπως ο Χριστός υπομένει τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων και, έτσι, ο Αρσένιος αποφάσισε να επιστρέψει στη Μονή.


     Για την Πάρο αποτελούσε πραγματική παρουσία του Θεού, καθώς έβαλε τέλος με την προσευχή του στην ξηρασία και προστάτευε τους κατοίκους από τις επιθέσεις των δαιμόνων. Αφού επιτέλεσε έτσι πλήθος θαυμάτων, το μέγιστο των οποίων ήταν η μεταστροφή πολλών αμαρτωλών, εκοιμήθη εν ειρήνη στις 31 Ιανουαρίου του 1877. Η τιμή του αναπτύχθηκε αυθόρμητα μέσα στον λαό και αναγνωρίσθηκε περίτρανα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1967, χάρις στις επαινετές προσπάθειες του μακαριστού πατρός Φιλόθεου Ζερβάκου (†1979), ηγουμένου της Λογγοβάρδας, άκρως ασκητικού ανδρός, πύρινου διδασκάλου και άξιου διαδόχου των αγίων Κολλυβάδων.


—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁσίων τὴν ἄσκησιν, δι’ ἐναρέτου ζωῆς, ἐνθέως ἐζήλωσας, ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς, Ἀρσένιε Ὅσιε· σὺ γὰρ ἐν νήσῳ Πάρῳ, ἰσαγγέλως ἀσκήσας, εἴληφας οὐρανόθεν, τῶν θαυμάτων τὴν χάριν, παρέχων τοῖς σὲ τιμῶσι, χάριν καὶ ἔλεος.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—
Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὡς τῶν Ὁσίων μιμητὴν καὶ ἰσοστάσιον, καὶ τοῦ Σωτῆρος ἐνθεώτατον θεράποντα, ἀνυμνοῦμέν σε οἱ παῖδές σου θεοφόρε. Ἀλλ’ ὡς ἔμπλεως χαρίτων τῶν τοῦ Πνεύματος, δίδου πάντοτε τὴν χάριν σου τὴν ἄφθονον, τοῖς βοῶσί σοι· χαίροις Πάτερ Ἀρσένιε.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—
Χαίροις ἱερέων ἡ καλλονή, καὶ τῶν μοναζόντων, τύπος θεῖος ἐν ἀρετῇ· χαίροις ὁ τῆς Πάρου, θερμότατος προστάτης, Ἀρσένιε παμμάκαρ, Ἠπείρου βλάστημα.







[ Ιερομονάχου Μακαρίου
Σιμωνοπετρίτου:
«Νέος Συναξαριστής
της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Τόμ. 12ος (Αύγουστος),
σελ. 198–201.
Διασκευή εκ του Γαλλικού:
Ξενοφών Κομνηνός.
Εκδόσεις «Ίνδικτος»,
Αθήναι, Μάρτιος 2009.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]
Επιτρέπεται
η αναδημοσίευση των αναρτήσεων
από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/08/blog-post_23.html

12 Μαΐου, 2022

παπα Γιώργης Δορμπαράκης: Αν ζητήσουμε τον Θεό, θα μας φανερωθεί.

παπα Γιώργης Δορμπαράκης: “Αν ζητήσουμε τον Θεό, θα μας φανερωθεί. Και αν τον κρατήσουμε, θα παραμείνει σ’ εμάς”
     «Είπε ο αββάς Αρσένιος: “Αν ζητήσουμε τον Θεό, θα μας φανερωθεί. Και αν τον κρατήσουμε, θα παραμείνει σ’ εμάς”» (Από το Γεροντικό).
      Για τον όσιο μέγα Αρσένιο (8 Μαῒου) έχουμε σαραντατέσσερα λόγια και περιστατικά στο Γεροντικό της Εκκλησίας. Θεωρείται από τους μεγαλύτερους οσίους, οι οποίοι φανέρωσαν με ανάγλυφο τρόπο ότι όπου υπάρχει πόθος και αγάπη για τον Θεό εκεί μπορεί να ξεπεραστεί οποιαδήποτε προσκόλληση προς τον κόσμο, έστω κι αν ο κόσμος αυτός σου προσφέρεται με τον πιο προκλητικό και απλόχερο τρόπο.
    Μη ξεχνάμε ότι ο άγιος αποφάσισε να αποτραβηχτεί από τον κόσμο και να ασκητέψει ησυχαστικά, όταν ζούσε στα ανάκτορα του Βυζαντίου ως παιδαγωγός των υιών του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και οι τιμές προς το πρόσωπό του βρίσκονταν στο απώγειό τους. Η καρδιά του όμως ήταν στραμμένη προς τον Χριστό κι Εκείνος μόνο έβλεπε ότι μπορούσε να τη γεμίσει.
     Πράγματι τη βαθιά επιθυμία του ο Κύριος του την ικανοποίησε, προτρέποντάς τον μάλιστα, εφόσον θέλει να σωθεί, «να φεύγει, να σιωπά, να ησυχάζει». Έκτοτε, μετά τη φυγή του αγωνίστηκε ολοκληρωτικά στον ησυχαστικό βίο, ασκώντας μέχρι τέλους την εν γνώσει σιωπή για να μπορεί να αδολεσχεί με τον Θεό και αποφεύγοντας έως θανάτου κάθε ανθρώπινη δόξα και τιμή.
      Είναι περιττό έτσι να πούμε ότι ο Θεός τον περιέλαμψε με το φως Του και τον κατέστησε οδοδείκτη για πάρα πολλούς συνασκηστές του αλλά και για το ευρύ πλήρωμα της Εκκλησίας. Εφαρμόστηκε δηλαδή και σ’ αυτόν το ευαγγελικό λόγιο, ότι όσο αποφεύγεις την ανθρώπινη δόξα τόσο σε δοξάζει ο Θεός και σε καθιστά μαγνήτη για τις ανθρώπινες ψυχές.
         Στο παραπάνω λόγιο του μεγάλου οσίου επισημαίνεται μία σπουδαιότατη αλήθεια: δεν είναι το «πρόβλημα» ο Θεός που δεν εμφανίζεται και δεν γίνεται «ορατός» στη ζωή μας – η αγάπη Του είναι τόσο μεγάλη που κάνει τα πάντα για να μας τραβήξει κοντά Του και να μας κάνει μετόχους της δικής Του ζωής. Το τονίζει με έμφαση ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στο Ευαγγέλιό του: «τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή Του Υιό, προκειμένου καθένας που πιστεύει σ’ Αυτόν να μη χαθεί αλλά να έχει αιώνια ζωή».
    Και το ίδιο ομολογεί και ο απόστολος Παύλος: «Ο Θεός που δεν φείστηκε τη ζωή του Υιού Του και Τον παρέδωσε να θυσιαστεί για χάρη μας, πώς μαζί μ’ Αυτόν δεν θα μας χαρίσει και τα πάντα;» Το είδαμε ολοφάνερα και στο περιστατικό με τον θεωρούμενο άπιστο μαθητή του Κυρίου Θωμά.
     Συγκατανεύει στην αδυναμία του και του εμφανίζεται με την προτροπή να τον ψηλαφήσει για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι και χερσί την αλήθεια της Αναστάσεώς Του. Και γίνεται έτσι η πιστή απιστία του Θωμά το μέσο να διαλαληθεί σε όλον τον κόσμο, και μέσω της ψηλαφήσεως, η Ανάσταση του Κυρίου.
     Λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι ο Θεός. Είμαστε εμείς οι ίδιοι, που ενώ μπορεί να ομολογούμε την αγάπη και την πίστη μας στον Χριστό, στην πραγματικότητα δεν Τον θέλουμε και πολύ στη ζωή μας.
      Γιατί, κατά τον όσιο αββά, «δεν Τον ζητούμε και δεν θέλουμε να Τον κρατήσουμε». Φαίνεται παράδοξη η διαπίστωση αυτή, αλλά είναι η αλήθεια. Διότι το να ζητά κανείς τον Θεό αποτελεί… επικίνδυνη κατάσταση! Σημαίνει ότι βρίσκεται στη χαρισματική κατάσταση να απεμπλακεί από τα πάθη του και να ακολουθήσει τη ζωή της μετανοίας.
     Κανείς δεν στρέφεται προς τον Χριστό, αν δεν απελπιστεί και δεν απογοητευτεί από τον κόσμο∙ αν η καρδιά του δεν θελήσει να συντονιστεί με τους βαθύτερους και έσχατους κτύπους της που διψάνε Θεό. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει εύκολα. Γιατί δυστυχώς είμαστε προσκολλημένοι στο φρόνημα του κόσμου, με την «επιθυμίαν της σαρκός, την επιθυμίαν των οφθαλμών και την αλαζονείαν του βίου» να έχουν το πάνω χέρι στη ζωή μας.
    Η σαρκολατρεία και η υπερηφάνεια μάς σφραγίζουν και καθορίζουν τις επιλογές μας, αποδεικνύοντας έτσι ότι συχνά η πίστη μας στον Χριστό είναι εντελώς επιφανειακή και θεός μας στην πραγματικότητα είναι ο εμπαθής εαυτός μας, το αποθεωμένο εγώ μας.
      Οπότε, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μας για την ορφάνια μας και την απουσία του Πατέρα από τη ζωή μας. Αλλά αυτό είναι, από την άλλη, το θετικό και το παρήγορο: αν η εμφάνιση του Θεού εξαρτάται από εμένα, τότε εγώ πρέπει να κινηθώ με αποφασιστικό και πιστό τρόπο.
      Να θέσω σε ενέργεια δηλαδή εκείνη τη διαδικασία που μας έχει υποδείξει ο Ίδιος για να μπει στα όρια της ύπαρξής μας. Κι η ενέργεια αυτή είναι μία και απόλυτη: η τήρηση των αγίων Του εντολών. Αναζητώ τον Θεό σημαίνει ότι μπαίνω στην τροχιά των ιχνών Του μέσω των εντολών Του, σημαίνει συνεπώς ότι Τον βρίσκω – εντολές του Θεού και παρουσία Του είναι συγχρονισμένη διαδικασία.
     Και ο άγιος Αρσένιος συμπληρώνει: αυτό δεν είναι απόφαση μίας δεδομένης στιγμής, αλλά απόφαση όλης της ζωής. Τον αναζητώ, μου φανερώνεται∙ Τον κρατώ διά της υπομονής και της επιμονής στη σχέση μου μαζί Του, παραμένει σ’ εμένα. Από τη δική μου βούληση εξαρτάται η ομολογία «ζει Κύριος ο Θεός»!
παπα Γιώργης Δορμπαράκης
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ