ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 
Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη

Οι δύο προφητείες του Συμεών

Δύο προφητείες βλέπουμε στην ευαγγελική περικοπή της Υπαπαντής. Ποιός ο προφήτης; Ο πρεσβύτης Συμεών. Πήρε ο Συμεών στα γερασμένα του χέρια το θείο Βρέφος, τον ενανθρωπήσαντα Θεό, και είπε τις δύο προφητείες. Η μία είναι γενική προφητεία αναφέρεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και άφορα όλους τους ανθρώπους: «Αυτός θα γίνει η αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες. Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο.» (Λουκ. 2,34). Ο Χριστός σημείο αντιλεγόμενο. Έγινε και στην εποχή του, έγινε στους 20 αιώνες που πέρασαν, γίνεται και σήμερα. Ο Χριστός χώρισε και χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες. Αντίθετες, αντιλεγόμενες οι δύο παρατάξεις. Από το ένα μέρος είναι εκείνοι, που τον πιστεύουν για Θεό και Σωτήρα τους από το άλλο μέρος εκείνοι, που τον αρνούνται και τον βρίζουν και τον πολεμούν. Από το ένα εκείνοι, που τον προσκυνούν από το άλλο εκείνοι, που ακονίζουν τα μαχαίρια τους για να τον εξοντώσουν.

Γύρω από το πρόσωπο του Χριστού γίνεται η μεγάλη μάχη στην ιστορία. Για το Χριστό γράφτηκαν οι ωραιότεροι ύμνοι για το Χριστό γράφτηκαν και τα ασεβέστερα βιβλίο.

Ενώπιον της μορφής του Χριστού περνούν όλοι οι άνθρωποι, και καλούνται όλοι να πάρουν κάποια θέση. Ή θα τον πιστεύσουν και θα τον λατρεύσουν, ή θα τον αρνηθούν και θα τον πολεμήσουν. Ανάλογα με τη θέση που παίρνει καθένας στο πρόβλημα του Χριστού, είναι και η στάση του μέσα στη ζωή. Θα είναι πτώση ή ανάσταση. «Αυτός θα γίνει η αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί». Όσοι τον αρνούνται είναι σαν να πέφτουν. Τσακισμένες υπάρξεις! Όσοι τον πιστεύουν, αυτοί ανίστανται, σηκώνονται ψηλά, δοξάζονται.

Η πρώτη προφητεία εκπληρώθηκε και συνεχώς εκπληρώνεται. Ο ζωντανός Χριστός προκαλεί και σήμερα αμφιλεγόμενες συζητήσεις. Το πάθος, με το οποίο πολεμούν το Χριστό, αλλά και το πάθος, με το οποίο οι πιστοί τον αγαπούν, φανερώνουν ότι ο Χριστός δεν είναι νεκρός, αλλ' είναι ο ζωντανός Θεός. Ο Χριστός δεν είναι πρόσωπο του παρελθόντος μόνο, αλλά και πρόσωπο του παρόντος.

Την άλλη προφητεία του ο Συμεών απευθύνει στην Παναγία Μητέρα και αφορά μόνο αυτήν: «Χαρά για τον κόσμο το θείο Βρέφος. Αλλά για σένα, Μητέρα, θάρθει στιγμή, που την ψυχή σου την ευαίσθητη θα την ξεσχίσει κοφτερό μαχαίρι, θα είναι η ρομφαία του πόνου».(Λουκ. 2, 35)

Πρόκειται για μία προφητεία, που εκπληρώθηκε όταν η Παναγία αντίκρισε πάνω στο Γολγοθά εσταυρωμένο τον Υιό της.

Η υπόσχεση του Συμεών

Οι δύο προφητείες που είπε ο Συμεών για το Χριστό, εκπληρώθηκαν καταπληκτικά. Αλλά δεν εκπληρώθηκαν μόνο όσα είπε ο Συμεών για το Χριστό. Αλλά και όσα ελέχθησαν πριν στο Συμεών για το Χριστό. Εκπληρώθηκε η υπόσχεση, που έδωσε το Πνεύμα το Άγιο στο Συμεών. Μία υπόσχεση μοναδικής σημασίας.

Άνθρωπος «δίκαιος και ευλαβής» ο Συμεών, ζούσε με τη λαχτάρα του ερχομού του Μεσσία. Ήταν «προσδεχόμενος παράκλησιν τω Ισραήλ». Η ευλάβειά του και ο ζωηρός μεσιακός του πόθος προσείλκυσαν τη χάρι του Θεού. Και το Πνεύμα του Θεού, το Άγιον Πνεύμα, του έδωσε μία συγκινητική και μεγαλειώδη υπόσχεση:

-Συμεών, δεν θα δεις θάνατο, προτού να δεις Εκείνον, που θάρθει και θα είναι ο χριστός Κυρίου, ο «κεχρισμένος» Βασιλιάς του κόσμου. Κυρτωμένη η ράχη του Συμεών από τις δεκαετίες. Εξασθενημένες οι δυνάμεις του. Ο θάνατος σαν φυσικό επακόλουθο αναμένεται. Και όμως, ο Συμεών πιστεύει στην υπόσχεση, που του έχει δώσει ο Θεός. Οι υποσχέσεις των ανθρώπων πολλές φορές αθετούνται οι υποσχέσεις όμως που δίνει ο Θεός εκπληρώνονται πάντοτε. Δεν μπορούν να μην εκπληρωθούν. Και η υπόσχεση, που είχε δώσει στο Συμεών, ήρθε στιγμή που εκπληρώθηκε. Τα γεροντικά μάτια του Συμεών αντίκρισαν το ποθούμενο. Ο Μεσσίας έρχεται στο Ναό «τεσσαρακονθήμερος». Ο Συμεών τον υποδέχεται. Ο παλαιός κόσμος υποδέχεται το νέο κόσμο. Η Παλαιά Διαθήκη υποδέχεται την Καινή Διαθήκη. Τα γεροντικά μάτια του Συμεών συναντώνται με τα αθώα μάτια του θείου Βρέφους.

Η μεγάλη στιγμή της εκπληρώσεως της υποσχέσεως έχει φτάσει. Η μεγάλη χαρά είναι γεγονός. Ο Συμεών απολαμβάνει το θέαμα. Και ευτυχισμένος πλέον μπορεί να φύγει από τον κόσμο αυτό. Ζητάει απόλυση: «Νυν απολύεις τον δουλόν σου, Δέσποτα».

Θα πεθάνουμε, αλλά πώς;

Η υπόσχεση στο Συμεών σαν ευχή ισχύει για κάθε άνθρωπο.«Μη ιδείν θάνατον» αλλά στο «πριν ή ίδη τον χριστόν Κυρίου». Η έμφαση δεν είναι στο «Μη ιδείν θάνατον», άλλα στο «πριν ή ίδη τον χριστόν Κυρίου». Να μη πεθάνει κανείς! Αν σταματήσει στο σημείο αυτό η ευχή, αποτελεί ουτοπία. Όσο κι αν ευχόμαστε «Χρόνια Πολλά», κάποτε τα χρόνια αυτής της ζωής τελειώνουν. Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει. Όποιος μπαίνει σ' ένα σταθμό του τραίνου, θα βγει σε κάποιον άλλον. «Οι άνθρωποι μια φορά πεθαίνουν..» (Έβρ. 9,27).

Το να μην πεθάνουμε λοιπόν είναι αδύνατο. Οπωσδήποτε θα πεθάνουμε. Και αιωνόβιοι να γίνουμε, σαν τον Συμεών, πάλι κάποια μέρα θα συναντήσουμε το θάνατο. Το θέμα είναι, προτού να συναντήσουμε το θάνατο, να συναντήσουμε κάποιον άλλο, που γλυκαίνει το θάνατο και τον κάνει ακίνδυνο και ανίσχυρο. Κι αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Να μη δούμε το θάνατο, προτού να γνωρίσουμε το Χριστό.

Πολλοί προ Χριστού επιθύμησαν να δουν το Μεσσία, το Χριστό, αλλά δεν αξιώθηκαν. Πέθαναν χωρίς να δουν την επιθυμία τους να εκπληρώνεται. Διότι ο Χριστός δεν είχε έλθει στη γη. Αλλ' ήδη ο Χριστός ήλθε. Και ήλθε για όλους τους ανθρώπους, για να τον γνωρίσουν και να τον ζήσουν όλοι. Όπως ο ήλιος ανατέλλει για όλους, έτσι για όλους ανέτειλε ο ήλιος Χριστός. Κι όμως πολλοί περνούν τη ζωή αυτή, χωρίς να θελήσουν να δουν το Χριστό, χωρίς να πιστέψουν στο Χριστό, χωρίς να δεχτούν το Χριστό για Σωτήρα τους.

Ζουν χωρίς Χριστό, και πεθαίνουν χωρίς Χριστό. Δυστυχισμένοι άνθρωποι! Ζωή χωρίς Χριστό σημαίνει ζωή χωρίς νόημα, θάνατος χωρίς Χριστό σημαίνει σκοτάδι ατέλειωτο. Ζωή χωρίς Χριστό σημαίνει δυστυχία, θάνατος χωρίς Χριστό σημαίνει αιώνια δυστυχία.

Να έχουμε δει το Χριστό! Ευχή για τη δική μας ζωή και για τη ζωή των συνανθρώπων μας ας είναι το «Το να μη πεθάνουμε προτού να γνωρίσουμε το Χριστό». Αυτό μεταφράζεται ως εξής:

1. Να μην πεθάνουμε σε στιγμή αμφιβολίας και ολιγοπιστίας. Έρχονται στιγμές, και στα πιο φωτεινά μυαλά, και στους πιο μεγάλους αγίους, που αισθάνονται εσωτερικό τράνταγμα. Ζάλη αμφίβολων λογισμών τους ταλαιπωρούν. Λογισμοί απιστίας σαν σφίγγες του Διαβόλου τους ενοχλούν. Είναι σατανικές στιγμές. Αλλοίμονο, αν μας βρει ο θάνατος σε τέτοιες στιγμές! Να μας βρει σε στιγμή, που η ψυχή ολόθερμα πιστεύει, σε στιγμή που η πίστη είναι τόσο πολλή, ώστε με χαρά αντικρίζει το θάνατο, σαν το γεφύρι που θα μας φέρει κοντά στο Θεό.

2. Να μην πεθάνουμε προτού να καθαρισθούμε και να λουσθούμε στο λουτρό της Εξομολογήσεως. Έρχονται στιγμές, που σαν τους χοίρους πέφτουμε στη λάσπη της αμαρτίας και σαν τα σκουλήκια σερνόμαστε σε ακόλαστα πάθη. Αλλοίμονο, αν μας βρει ο θάνατος τη στιγμή της αμαρτίας, πάνω στην παραζάλη του κακού! Τι τρομερό, ανεπανόρθωτο κακό! Όχι! Να μας βρει σε στιγμή μετανοίας και αγώνα! Σκέπτεται την αμαρτία ο πιστός, λογίζεται το αβέβαιο της στιγμής του θανάτου του, και μαζί με τον υμνογράφο παρακαλεί: «Και καθάρισέ με πριν με πάρεις από αυτό τον κόσμο».

3. Να μην πεθάνουμε χωρίς το εφόδιο της αιωνίου ζωής. Να μην πεθάνουμε έξω από την Εκκλησία, χωρίς εκκλησιαστική ζωή. Ο Συμεών συνάντησε το Χριστό μέσα στο Ναό. Μέσα στην Εκκλησία βρίσκεται ο αληθινός Χριστός. Μη ζητάτε το Χριστό έξω απ' την Εκκλησία. Στην Εκκλησία όχι απλώς συναντάς το Χριστό, αλλά τον παίρνεις, ας επιτραπεί να πούμε, στην αγκαλιά σου, όπως τον πήρε στην αγκαλιά του και ο Συμεών. Κι ακόμα περισσότερο, μέσα στην Εκκλησία παίρνεις το Χριστό μέσα σου, γίνεσαι ένα με το Χριστό.

Μικρή και μεγάλη υπαπαντή

Τι όμορφο να έρθει ο θάνατος σε στιγμή πίστεως, σε στιγμή καθαρμού, σε στιγμή θείας Κοινωνίας! Ας γίνει τούτο ευχή όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους άλλους, Ένα πλήθος συγγενών μας, γνωστών μας, φίλων μας, ζουν χωρίς Χριστό, μακρυά από το Χριστό. Ολόθερμη ας γίνει η προσευχή μας: «Μη ιδείν θάνατον, πριν ή ίδωσι τον χριστόν Κυρίου», Μην επιτρέψεις, Κύριε, να έρθει ο θάνατος έτσι όπως είναι τώρα οι άνθρωποι μας. Δώσε πρώτα μετάνοια, και ύστερα «εν μετανοία και εξομολογήσει παράλαβε».

Όποιος στη ζωή αυτή έχει συναντήσει το Χριστό, είναι ήρεμος, φεύγει ήρεμος απ' αυτό τον κόσμο. Και σαν έρθει η στιγμή του τέλους, επαναλαμβάνει το «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα». Συνάντησες εδώ το Χριστό; Καθαρότερα και τελειότερα θα τον συναντήσεις εκεί. Εδώ Τον συνάντησες με πίστη. Εκεί θα Τον δεις πρόσωπο προς πρόσωπο. Θα Τον δεις με τα μάτια σου. Εδώ πήρες το Χριστό στη θεία Κοινωνία, αλλά καλυπτόμενο από τα στοιχεία του άρτου και του oίvoυ. Εκεί θα απολαύσεις τη θεανδρική μορφή Του. Εδώ συνάντησες Τον σαν σε σκιά. Εκεί θα Τον συνάντησης ολοφώτεινο. Εδώ είναι η μικρή υπαπαντή. Εκεί θα είναι η  μ ε γ ά λ η   υπαπαντή.

Αλλά από τη μικρή υπαπαντή εξαρτάται η μεγάλη υπαπαντή, η συνάντησή μας στον ουρανό με τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό.

https://kirigmata.blogspot.com/2020/02/blog-post_38.html#more

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ ;

 
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καὶ ὁ Μνήστωρ Ἰωσὴφ ὑπακούοντας στὴ σχετικὴ διάταξη τοῦ Νόμου, ὁδήγησαν τὸν Κύριο, σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴ Γέννησή Του, στὸν Ναό, γιὰ νὰ Τὸν ἀφιερώσουν στὸν Θεό. Ἐκεῖ Τὸν ὑποδέχθηκε ὁ πρεσβύτης Συμεών· ὁ δίκαιος αὐτὸς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ πολλὴ πίστη καὶ ἅγιο πόθο περίμενε νὰ συναντήσει τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία. Μετὰ ἀπὸ πληροφορία ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, μὲ ἱερὸ ἐνθουσιασμὸ καὶ εὐλάβεια πῆρε στὴν ἀγκαλιά του τὸν τεσσαρακονθήμερο Κύριο καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν ἀξίωσε νὰ δεχθεῖ τὴ μεγάλη αὐτὴ εὐλογία· νὰ δεῖ μὲ τὰ μάτια του τὸν Λυτρωτὴ τῶν ἀνθρώπων. 

Στὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα της εορτῆς αναγραφεται οτι  «Χωρὶς πάσης ἀντιλογίας τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται». Δηλαδή, εἶναι ἀναντίρρητο καὶ ὁμολογημένο ὅτι τὸ μικρότερο καὶ κατώτερο εὐλογεῖται ἀπὸ τό μεγαλύτερο καὶ ἀνώτερο. Πράγματι, αὐτὸ εἶναι τὸ σωστό: ὁ πατέρας νὰ δίνει τὴν εὐχή του στὰ παιδιά του, ὁ Πνευματικὸς στὰ πνευματικά του παιδιά, ὁ Ἐπίσκοπος νὰ εὐλογεῖ τὸ ποίμνιό του. Αὐτὸ συνέβη καὶ στὴ συνάντηση τοῦ Ἀβραὰμ μὲ τὸν ἱερέα τοῦ Θεοῦ Μελχισεδέκ, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ἡ περικοπή της εορτης . Στὴ συνάντηση ἐκείνη ὁ Μελχισεδέκ, ποὺ προτύπωνε τὸν αἰώνιο Ἀρχιερέα Ἰησοῦ Χριστό, εὐλόγησε τὸν Ἀβραάμ, ἐνῶ ὁ ἔνδοξος Πατριάρχης γιὰ νὰ τιμήσει τὸν Μελχισεδὲκ τοῦ χάρισε τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὰ πιὸ ἐκλεκτὰ λάφυρά του. Μία ἀντίστοιχη σκηνὴ ἐκτυλίσσεται καὶ στὴ  ἑορτή της Υπαπαντης . Ὁ αἰώνιος καὶ Μέγας Ἀρχιερέας Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς τεσσαρακονθήμερο Βρέφος συναντᾶται στὸν Ναὸ μὲ τὸν πρεσβύτη Συμεών, καὶ ὅπως τότε ὁ Ἀβραὰμ εὐλογήθηκε ἀπὸ τόν Μελχισεδέκ, ἔτσι καὶ τώρα ὁ Συμεὼν εὐλογεῖται ἀπὸ τὸν Κύριο, καθὼς ἀξιώνεται νὰ Τὸν κρατήσει στὰ χέρια του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μὲ τόση προθυμία καὶ οὐράνιο πόθο Τὸν δέχεται στὴν ἀγκάλη του, ἀφοῦ κατανοεῖ ὅτι τὸ θεῖο αὐτὸ Βρέφος εἶναι τὸ «κρεῖττον», δηλαδὴ τὸ ἀνώτερο, ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶναι τὸ «ἔλαττον», δηλαδὴ τὸ κατώτερο. Πόσο εὐτυχισμένος θὰ ἔνιωσε ὁ Συμεὼν ποὺ ἀξιώθηκε αὐτῆς τῆς μεγάλης εὐλογίας ἀπὸ τὸν Θεό! Γιὰ νὰ λαμβάνουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς τὴν εὐλογία Του, θὰ πρέπει μὲ τὸν ἴδιο πόθο ποὺ εἶχε ὁ Συμεὼν νὰ προσεγγίζουμε τὸν Κύριο. Μὲ τὴν ἴδια λαχτάρα νὰ μελετοῦμε τὰ θεῖα λόγια Του· μὲ ἀντίστοιχη προσμονὴ νὰ μετέχουμε στὴ θεία Λατρεία. Τὸ ἴδιο εὐτυχισμένοι καὶ μακάριοι θὰ εἴμαστε κάθε φορὰ ποὺ μὲ τὴν εὐλάβεια τοῦ Συμεὼν θὰ δεχόμαστε τὸν Κύριο τῆς δόξης, ὄχι ἁπλὰ στὴν ἀγκάλη μας, ἀλλὰ μέσα μας, ὅταν ἑνωνόμαστε μαζί Του διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. 

Ποιὸς ἦταν ὅμως ὁ Μελχισεδὲκ καὶ γιατί προτυπώνει τὸν Ἰησοῦ Χριστό; Οἱ πληροφορίες ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸ αἰνιγματικὸ αὐτὸ πρόσωπο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ἐλάχιστες. Δὲν γνωρίζουμε πότε γεννήθηκε, οὔτε ποιοὶ ἦταν οἱ γονεῖς του, οὔτε πότε πέθανε καὶ ἂν εἶχε ἀπογόνους. Τὸ μόνο ποὺ πληροφορούμαστε γι᾿ αὐτὸν εἶναι ὅτι ἦταν βασιλιὰς τῆς Σαλὴμ καὶ ἱερέας τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου. Τὸν βλέπουμε μία καὶ μοναδικὴ φορὰ στὴ συνάντηση ποὺ προαναφέραμε μὲ τὸν πατριάρχη Ἀβράαμ. Καμία ἄλλη ἀναφορὰ στὴ σπουδαία καὶ μυστηριώδη αὐτὴ προσωπικότητα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ χαρακτηρίζεται «ἀπάτωρ, ἀμήτωρ, ἀγενεαλόγητος, μήτε ἀρχὴν ἡμερῶν μήτε ζωῆς τέλος ἔχων,... μένει ἱερεὺς εἰς τὸ διηνεκές» (Ἑβρ. ζ΄ 3). Δηλαδή, ἐνῶ ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς καθιστᾶ πάντοτε γνωστὴ τὴν καταγωγὴ καὶ τὴ γενεαλογία τῶν ἐπίσημων προσώπων, μνημονεύει μάλιστα καὶ τὸν θάνατό τους, ἐδῶ ἐπίτηδες ἀποσιωπᾶ καὶ τὴν καταγωγὴ καὶ τὸν θάνατο τοῦ Μελχισεδέκ. Κι ἔτσι παρουσιάζεται ὁ ἱερεὺς αὐτὸς τοῦ Θεοῦ, χωρὶς πατέρα, χωρὶς μητέρα, χωρὶς γενεαλογία. Σὰν νὰ μὴν ἔχει οὔτε ἀρχὴ ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς, ἀλλὰ ζεῖ αἰώνια. Συνεπῶς, ὁ Μελχισεδὲκ προτυπώνει τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀπάτωρ ὡς ἄνθρωπος, διότι γεννήθηκε μόνο ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο μὲ τὴν ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἀμήτωρ ὡς Θεός, διότι γεννᾶται μόνο ἀπὸ τὸν Πατέρα. Εἶναι ἀγενεαλόγητος, διότι εἶναι Θεὸς Ἄναρχος, ὁ Ὁποῖος δὲν ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπὸ κάποιον· δὲν ἔχει δηλαδὴ ἀρχή. Εἶναι ὅμως καὶ αἰώνιος Ἀρχιερέας, διότι μὲ τὴν ὑπέρτατη σταυρική Του θυσία καὶ τὴ διηνεκὴ μεσιτεία Του στὸν θρόνο τοῦ Πατέρα σώζει ὅλους ὅσοι πιστεύουν σὲ Ἐκεῖνον. Δὲν ὑπάρχει, ἑπομένως, λόγος νὰ ἀπελπιζόμαστε, ὅσο μεγάλο κι ἂν εἶναι τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας. Τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι ἀπείρως μεγαλύτερο! Ἀρκεῖ μόνο νὰ προστρέχουμε μὲ μετάνοια στὸν αἰώνιο Ἀρχιερέα Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ γινόμαστε κοινωνοὶ τῆς θυσίας Του, μετέχοντας στὸ φιλανθρωπότατο Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.ΟΣΩΤΗΡ2213

ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 
Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη

Οι δύο προφητείες του Συμεών

Δύο προφητείες βλέπουμε στην ευαγγελική περικοπή της Υπαπαντής. Ποιός ο προφήτης; Ο πρεσβύτης Συμεών. Πήρε ο Συμεών στα γερασμένα του χέρια το θείο Βρέφος, τον ενανθρωπήσαντα Θεό, και είπε τις δύο προφητείες. Η μία είναι γενική προφητεία αναφέρεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και άφορα όλους τους ανθρώπους: «Αυτός θα γίνει η αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες. Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο.» (Λουκ. 2,34). Ο Χριστός σημείο αντιλεγόμενο. Έγινε και στην εποχή του, έγινε στους 20 αιώνες που πέρασαν, γίνεται και σήμερα. Ο Χριστός χώρισε και χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες. Αντίθετες, αντιλεγόμενες οι δύο παρατάξεις. Από το ένα μέρος είναι εκείνοι, που τον πιστεύουν για Θεό και Σωτήρα τους από το άλλο μέρος εκείνοι, που τον αρνούνται και τον βρίζουν και τον πολεμούν. Από το ένα εκείνοι, που τον προσκυνούν από το άλλο εκείνοι, που ακονίζουν τα μαχαίρια τους για να τον εξοντώσουν.

Γύρω από το πρόσωπο του Χριστού γίνεται η μεγάλη μάχη στην ιστορία. Για το Χριστό γράφτηκαν οι ωραιότεροι ύμνοι για το Χριστό γράφτηκαν και τα ασεβέστερα βιβλία.

Ενώπιον της μορφής του Χριστού περνούν όλοι οι άνθρωποι, και καλούνται όλοι να πάρουν κάποια θέση. Ή θα τον πιστεύσουν και θα τον λατρεύσουν, ή θα τον αρνηθούν και θα τον πολεμήσουν. Ανάλογα με τη θέση που παίρνει καθένας στο πρόβλημα του Χριστού, είναι και η στάση του μέσα στη ζωή. Θα είναι πτώση ή ανάσταση. «Αυτός θα γίνει η αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί». Όσοι τον αρνούνται είναι σαν να πέφτουν. Τσακισμένες υπάρξεις! Όσοι τον πιστεύουν, αυτοί ανίστανται, σηκώνονται ψηλά, δοξάζονται.

Η πρώτη προφητεία εκπληρώθηκε και συνεχώς εκπληρώνεται. Ο ζωντανός Χριστός προκαλεί και σήμερα αμφιλεγόμενες συζητήσεις. Το πάθος, με το οποίο πολεμούν το Χριστό, αλλά και το πάθος, με το οποίο οι πιστοί τον αγαπούν, φανερώνουν ότι ο Χριστός δεν είναι νεκρός, αλλ' είναι ο ζωντανός Θεός. Ο Χριστός δεν είναι πρόσωπο του παρελθόντος μόνο, αλλά και πρόσωπο του παρόντος.

Την άλλη προφητεία του ο Συμεών απευθύνει στην Παναγία Μητέρα και αφορά μόνο αυτήν: «Χαρά για τον κόσμο το θείο Βρέφος. Αλλά για σένα, Μητέρα, θάρθει στιγμή, που την ψυχή σου την ευαίσθητη θα την ξεσχίσει κοφτερό μαχαίρι, θα είναι η ρομφαία του πόνου».(Λουκ. 2, 35)

Πρόκειται για μία προφητεία, που εκπληρώθηκε όταν η Παναγία αντίκρισε πάνω στο Γολγοθά εσταυρωμένο τον Υιό της.

Η υπόσχεση του Συμεών

Οι δύο προφητείες που είπε ο Συμεών για το Χριστό, εκπληρώθηκαν καταπληκτικά. Αλλά δεν εκπληρώθηκαν μόνο όσα είπε ο Συμεών για το Χριστό. Αλλά και όσα ελέχθησαν πριν στο Συμεών για το Χριστό. Εκπληρώθηκε η υπόσχεση, που έδωσε το Πνεύμα το Άγιο στο Συμεών. Μία υπόσχεση μοναδικής σημασίας.

Άνθρωπος «δίκαιος και ευλαβής» ο Συμεών, ζούσε με τη λαχτάρα του ερχομού του Μεσσία. Ήταν «προσδεχόμενος παράκλησιν τω Ισραήλ». Η ευλάβειά του και ο ζωηρός μεσιακός του πόθος προσείλκυσαν τη χάρι του Θεού. Και το Πνεύμα του Θεού, το Άγιον Πνεύμα, του έδωσε μία συγκινητική και μεγαλειώδη υπόσχεση:

-Συμεών, δεν θα δεις θάνατο, προτού να δεις Εκείνον, που θάρθει και θα είναι ο χριστός Κυρίου, ο «κεχρισμένος» Βασιλιάς του κόσμου. Κυρτωμένη η ράχη του Συμεών από τις δεκαετίες. Εξασθενημένες οι δυνάμεις του. Ο θάνατος σαν φυσικό επακόλουθο αναμένεται. Και όμως, ο Συμεών πιστεύει στην υπόσχεση, που του έχει δώσει ο Θεός. Οι υποσχέσεις των ανθρώπων πολλές φορές αθετούνται οι υποσχέσεις όμως που δίνει ο Θεός εκπληρώνονται πάντοτε. Δεν μπορούν να μην εκπληρωθούν. Και η υπόσχεση, που είχε δώσει στο Συμεών, ήρθε στιγμή που εκπληρώθηκε. Τα γεροντικά μάτια του Συμεών αντίκρισαν το ποθούμενο. Ο Μεσσίας έρχεται στο Ναό «τεσσαρακονθήμερος». Ο Συμεών τον υποδέχεται. Ο παλαιός κόσμος υποδέχεται το νέο κόσμο. Η Παλαιά Διαθήκη υποδέχεται την Καινή Διαθήκη. Τα γεροντικά μάτια του Συμεών συναντώνται με τα αθώα μάτια του θείου Βρέφους.

Η μεγάλη στιγμή της εκπληρώσεως της υποσχέσεως έχει φτάσει. Η μεγάλη χαρά είναι γεγονός. Ο Συμεών απολαμβάνει το θέαμα. Και ευτυχισμένος πλέον μπορεί να φύγει από τον κόσμο αυτό. Ζητάει απόλυση: «Νυν απολύεις τον δουλόν σου, Δέσποτα».

Θα πεθάνουμε, αλλά πώς;

Η υπόσχεση στο Συμεών σαν ευχή ισχύει για κάθε άνθρωπο. «Μη ιδείν θάνατον» αλλά στο «πριν ή ίδη τον χριστόν Κυρίου». Η έμφαση δεν είναι στο «Μη ιδείν θάνατον», άλλα στο «πριν ή ίδη τον χριστόν Κυρίου». Να μη πεθάνει κανείς! Αν σταματήσει στο σημείο αυτό η ευχή, αποτελεί ουτοπία. Όσο κι αν ευχόμαστε «Χρόνια Πολλά», κάποτε τα χρόνια αυτής της ζωής τελειώνουν. Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει. Όποιος μπαίνει σ' ένα σταθμό του τραίνου, θα βγει σε κάποιον άλλον. «Οι άνθρωποι μια φορά πεθαίνουν..» (Έβρ. 9,27).

Το να μην πεθάνουμε λοιπόν είναι αδύνατο. Οπωσδήποτε θα πεθάνουμε. Και αιωνόβιοι να γίνουμε, σαν τον Συμεών, πάλι κάποια μέρα θα συναντήσουμε το θάνατο. Το θέμα είναι, προτού να συναντήσουμε το θάνατο, να συναντήσουμε κάποιον άλλο, που γλυκαίνει το θάνατο και τον κάνει ακίνδυνο και ανίσχυρο. Κι αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Να μη δούμε το θάνατο, προτού να γνωρίσουμε το Χριστό.

Πολλοί προ Χριστού επιθύμησαν να δουν το Μεσσία, το Χριστό, αλλά δεν αξιώθηκαν. Πέθαναν χωρίς να δουν την επιθυμία τους να εκπληρώνεται. Διότι ο Χριστός δεν είχε έλθει στη γη. Αλλ' ήδη ο Χριστός ήλθε. Και ήλθε για όλους τους ανθρώπους, για να Τον γνωρίσουν και να Τον ζήσουν όλοι. Όπως ο ήλιος ανατέλλει για όλους, έτσι για όλους ανέτειλε ο ήλιος Χριστός. Κι όμως πολλοί περνούν τη ζωή αυτή, χωρίς να θελήσουν να δουν το Χριστό, χωρίς να πιστέψουν στο Χριστό, χωρίς να δεχτούν το Χριστό για Σωτήρα τους.

Ζουν χωρίς Χριστό, και πεθαίνουν χωρίς Χριστό. Δυστυχισμένοι άνθρωποι! Ζωή χωρίς Χριστό σημαίνει ζωή χωρίς νόημα, θάνατος χωρίς Χριστό σημαίνει σκοτάδι ατέλειωτο. Ζωή χωρίς Χριστό σημαίνει δυστυχία, θάνατος χωρίς Χριστό σημαίνει αιώνια δυστυχία.

Να έχουμε δει το Χριστό! Ευχή για τη δική μας ζωή και για τη ζωή των συνανθρώπων μας ας είναι το «Το να μη πεθάνουμε προτού να γνωρίσουμε το Χριστό». Αυτό μεταφράζεται ως εξής:

1. Να μην πεθάνουμε σε στιγμή αμφιβολίας και ολιγοπιστίας. Έρχονται στιγμές, και στα πιο φωτεινά μυαλά, και στους πιο μεγάλους αγίους, που αισθάνονται εσωτερικό τράνταγμα. Ζάλη αμφίβολων λογισμών τους ταλαιπωρούν. Λογισμοί απιστίας σαν σφίγγες του Διαβόλου τους ενοχλούν. Είναι σατανικές στιγμές. Αλλοίμονο, αν μας βρει ο θάνατος σε τέτοιες στιγμές! Να μας βρει σε στιγμή, που η ψυχή ολόθερμα πιστεύει, σε στιγμή που η πίστη είναι τόσο πολλή, ώστε με χαρά αντικρίζει το θάνατο, σαν το γεφύρι που θα μας φέρει κοντά στο Θεό.

2. Να μην πεθάνουμε προτού να καθαρισθούμε και να λουσθούμε στο λουτρό της Εξομολογήσεως. Έρχονται στιγμές, που σαν τους χοίρους πέφτουμε στη λάσπη της αμαρτίας και σαν τα σκουλήκια σερνόμαστε σε ακόλαστα πάθη. Αλλοίμονο, αν μας βρει ο θάνατος τη στιγμή της αμαρτίας, πάνω στην παραζάλη του κακού! Τι τρομερό, ανεπανόρθωτο κακό! Όχι! Να μας βρει σε στιγμή μετανοίας και αγώνα! Σκέπτεται την αμαρτία ο πιστός, λογίζεται το αβέβαιο της στιγμής του θανάτου του, και μαζί με τον υμνογράφο παρακαλεί: «Και καθάρισέ με πριν με πάρεις από αυτό τον κόσμο».

3. Να μην πεθάνουμε χωρίς το εφόδιο της αιωνίου ζωής. Να μην πεθάνουμε έξω από την Εκκλησία, χωρίς εκκλησιαστική ζωή. Ο Συμεών συνάντησε το Χριστό μέσα στο Ναό. Μέσα στην Εκκλησία βρίσκεται ο αληθινός Χριστός. Μη ζητάτε το Χριστό έξω απ' την Εκκλησία. Στην Εκκλησία όχι απλώς συναντάς το Χριστό, αλλά τον παίρνεις, ας επιτραπεί να πούμε, στην αγκαλιά σου, όπως τον πήρε στην αγκαλιά του και ο Συμεών. Κι ακόμα περισσότερο, μέσα στην Εκκλησία παίρνεις το Χριστό μέσα σου, γίνεσαι ένα με το Χριστό.

Μικρή και μεγάλη υπαπαντή

Τι όμορφο να έρθει ο θάνατος σε στιγμή πίστεως, σε στιγμή καθαρμού, σε στιγμή θείας Κοινωνίας! Ας γίνει τούτο ευχή όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους άλλους, Ένα πλήθος συγγενών μας, γνωστών μας, φίλων μας, ζουν χωρίς Χριστό, μακρυά από το Χριστό. Ολόθερμη ας γίνει η προσευχή μας: «Μη ιδείν θάνατον, πριν ή ίδωσι τον χριστόν Κυρίου», Μην επιτρέψεις, Κύριε, να έρθει ο θάνατος έτσι όπως είναι τώρα οι άνθρωποι μας. Δώσε πρώτα μετάνοια, και ύστερα «εν μετανοία και εξομολογήσει παράλαβε».

Όποιος στη ζωή αυτή έχει συναντήσει το Χριστό, είναι ήρεμος, φεύγει ήρεμος απ' αυτό τον κόσμο. Και σαν έρθει η στιγμή του τέλους, επαναλαμβάνει το «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα». Συνάντησες εδώ το Χριστό; Καθαρότερα και τελειότερα θα τον συναντήσεις εκεί. Εδώ Τον συνάντησες με πίστη. Εκεί θα Τον δεις πρόσωπο προς πρόσωπο. Θα Τον δεις με τα μάτια σου. Εδώ πήρες το Χριστό στη θεία Κοινωνία, αλλά καλυπτόμενο από τα στοιχεία του άρτου και του oίvoυ. Εκεί θα απολαύσεις τη θεανδρική μορφή Του. Εδώ Τον συνάντησες  σαν σε σκιά. Εκεί θα Τον συνάντησης ολοφώτεινο. Εδώ είναι η μικρή υπαπαντή. Εκεί θα είναι η μ ε γ ά λ η υπαπαντή.

Αλλά από τη μικρή υπαπαντή εξαρτάται η μεγάλη υπαπαντή, η συνάντησή μας στον ουρανό με τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό.

https://kirigmata.blogspot.com/2020/02/blog-post_38.html#more

Μετέωρα: Το μοναστήρι της Υπαπαντής του Χριστού «Σκαρφαλωμένο» στον Απόκρημνο Βράχο

 Κώστας Σάμαρας

Ένα μοναδικό μοναστήρι, που «κόβει» την ανάσα

By Leon Vonk shutterstock

Ανάμεσα στους ναούς και τα μοναστήρια που πανηγυρίζουν σήμερα, τη μεγάλη ημέρα της Υπαπαντής του Χριστού, είναι και αυτό των Μετεώρων. Ένα μοναστήρι κτισμένο στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου, που περισσότερο μοιάζει με «αετοφωλιά» και μπορεί κανείς να το προσεγγίσει μόνο από ένα χωματόδρομο ή με πεζοπορία, ενώ παλιά το ανέβασμα γινόταν από μια κρεμαστή ξύλινη σκάλα.

By Paul Barron shutterstock

Η ιερά μονή Υπαπαντής ή της Αναλήψεως του Χριστού, μετόχι της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου (Μεταμορφώσεως) ανήκει στα αναστηλωμένα παλαιά μοναστήρια των Μετεώρων. Βρίσκεται χτισμένη ψηλά σ’ ένα σπήλαιο στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου, σε ύψος εβδομήντα μέτρων.

By Zebra-Studio shutterstock

Η Υπαπαντή στα Μετέωρα

Κατασκευάστηκε λαξευτή σκάλα

Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία τα καντήλια της Ιεράς Μονής Υπαπαντής έμειναν σβηστά για πολλά χρόνια, έως ότου ο δραστήριος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών, Πολύκαρπος το έτος 1930, φρόντισε για την ανακατασκευή λαξευτής σκάλας, με αποτέλεσμα να γίνει πολύ ευκολότερη η άνοδος στο συγκεκριμένο σπήλαιο.

omorfhzwh

Μάλιστα, το Μάιο του 1948, εξαιτίας της διάβρωσης, έπεσε ένα μεγάλο τμήμα βράχου, με συνέπεια να γίνει πιο προσιτό το σπηλαιώδες μοναστήρι. Σήμερα η συγκεκριμένη λαξευτή σκάλα αριθμεί εκατό σκαλιά.

omorfhzwh

Σε ιστορικά κείμενα αναφέρεται ότι το μοναστήρι ήταν κτισμένο σε δύο μικρές σπηλιές, που τις χώριζε όγκος ενός μέτρου προς το βάραθρο. Μάλιστα, όπως τονίζεται, η άνοδος γινότανε με μια ανεμόσκαλα με εξήντα σκαλιά.

omorfhzwh

Ο ναός της μονής

Αξίζει να αναφερθεί ότι η μονή της Υπαπαντής, είναι κτισμένη ψηλά σε κοιλότητα βράχου στο βορειότερο τμήμα της περιοχής των Μετεώρων. Στην ανατολική πλευρά του ίδιου βράχου βρίσκονται τα ερείπια της μονής του Αγίου Δημητρίου. Ο κυρίως ναός είναι μόνοκλιτος, σταυρεπίστεγος βασιλική και είναι από τους παλαιότερους ναούς του τύπου αυτού.

By Vladimir Melnik shutterstock

Η μονή δεν ακολουθεί την καθιερωμένη διάταξη στην ανάπτυξή της, αλλά αναπτύσσεται με τον καιρό ανάλογα με τις ανάγκες της. Ο ναός αρχικά τοποθετήθηκε κοντά στην είσοδο.

By Leon Vonk shutterstock

Αργότερα, όμως, η είσοδος μεταφέρθηκε αναγκαστικά και ο ναός βρίσκεται πλέον μακριά από αυτήν. Πρόκειται για μονή που κατοικήθηκε κατά διαστήματα από λίγους μοναχούς, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν κατά το δυνατόν την υπάρχουσα επιφάνεια και την αύξησαν με την δημιουργία προεξοχών.

By Roy Pedersen shutterstock

Ιστορική εξέλιξη

Η ιερά μονή της Υπαπαντής άρχισε να παρακμάζει στις αρχές της οθωμανικής κυριαρχίας. Στο «Χρονικόν των Μετεώρων» (γραμμένο το 1529) αναφέρεται η πληροφορία ότι αρκετά ησυχαστικά μονύδρια βρίσκονταν στα χέρια κοσμικών και αφανίζονταν. Επί ογδόντα έξι χρόνια την Υπαπαντή λυμαίνονταν με ληστρικό τρόπο μία συγκεκριμένη οικογένεια, στην οποία γίνεται και αναφορά.

By Richard Cavalleri shutterstock

Στις αρχές του 17ου αιώνα η μονή της Υπαπαντής ανήκει ως κελί πλέον στο Μεγάλο Μετέωρο. Δύο δεκαετίες αργότερα «οι εν Υπαπαντή του Κυρίου» πατέρες με καθηγούμενο τον ιερομόναχο Χριστόδουλο συνυπογράφουν δέκατοι στην σειρά στην ζητεία των μετεωρικών μοναστηριών προς τον ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Ιωάννη Βασίλειο Lupu(1634 – 1653). Ωστόσο, κατά τα τέλη του 18ου αιώνα επί ηγουμένου Συμεών το μοναστήρι αυτό παρουσίασε νέα άνθηση και σε αριθμό πατέρων και σε κτήματα.

By Richard Cavalleri shutterstock

Παρακολουθήστε τα Μετέωρα από ψηλά στα υπέροχα βίντεο που ακολουθούν

[πηγή

]https://newsthessaloniki.gr/meteora-to-monastiri-tis-ypapantis-toy-christoy-skarfalomeno-ston-apokrimno-vracho/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ. Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΥΠΑΝΤΗ ΜΕ ΘΕΟ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

 
Τήν Κυριακή αὐτή ἀγαπητοί μου συνυπάρχουν, ὑπαντῶνται δύο γεγονότα. Τό ἕνα εἶναι ἡ γιορτή τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Χριστοῦ. Τό ἄλλο εἶναι ἡ ὑπαντή τοῦ Χριστοῦ μέ τή Χαναναία γυναίκα, ὅπως μᾶς διηγεῖται ἡ περικοπή ἀπό τό κατά Ματθαίον ἱερό Εὐαγγέλιο. Ἀλλά ἄς πάρουμε τά πράγματα μέ τή σειρά. 

Πρίν λίγες ἡμέρες, ἐορτάσαμε μία ἀπό τίς μεγάλες γιορτές τῆς πίστεώς μας, αὐτήν τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ὁποία ἐντάσεται στό δωδεκάορτο, δηλαδή τό σύνολο τῶν ἐορτασμῶν τῶν σημαντικῶν γεγονότων πού ἀφοροῦν τό Χριστό μας. Ἡ Ὑπαπαντή ὅμως δέν εἶναι μόνο ἐορτή τοῦ Χριστοῦ μας, δεσποτική. Εἶναι καί τῆς Παναγίας μας, δηλαδή εἶναι καί Θεομητορική καί ὡς τέτοια διαρκεῖ ἀρκετές ἡμέρες. Συγκεκριμένα, ἑπτά.

Ἔτσι, ὅπως καταλαβαίνουμε εἶναι γιορτή διπλή καί μεγάλη. Ἐχει αἴγλη. Ἔχει λαμπρότητα. Ἔχει νόημα καί σημασία, παρόλω πού στήν ἐποχή μας δέν τυγχάνει τῆς ἀπαραίτητης προσοχῆς ἀπό ἐμᾶς καί ἔχει χαθεῖ μέσα στήν καθημερινότητά μας. Στά βυζαντινά χρόνια ὅπως κάθε μεγάλη γιορτή ἦταν ἀργία καί ἐορταζόταν μέ κάθε μεγαλοπρέπεια. Στόν ἐκκλησιασμό τῆς ἡμέρας συμμετεῖχε καί ὁ αὐτοκράτορας μέ ὅλη τή συνοδεία του καί μετά τό τέλος παρεῖχε ἐορταστικό πρόγευμα σέ ὅλους. Βεβαίως τήν Θεία Λειτουργία τελοῦσε ὁ Πατριάρχης τῆς Βασιλεύουσας Πόλης μέ κάθε μεγαλοπρέπεια. 

Τό γεγονός τῆς ἐορτῆς, εἶναι ὁ σαραντισμός τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας. Ὅπως ὅριζε ὁ Μωσαϊκός νόμος κάθε πρωτότοκο ἀγόρι ἦταν ἅγιο καί ἔπρεπε γι αὐτό νά ἀφιερωθεῖ στό Θεό. Αὐτό γινόταν σαράντα ἡμέρες μετά τή γέννηση. Οἱ γονεῖς πήγαιναν τό παιδί στό ναό προσφέροντας καί κάποιο δῶρο. Ἔτσι γινόταν  ἡ ἐξιλέωση καί  ὁ καθαρισμός τῆς μητέρας, ἡ ὁποία γιά σαράντα ἡμέρες ἀπό τόν τοκετό θεωρεῖτο ἀκάθαρτη. Μετά ἀπό τό σαραντισμό, μποροῦσε καί πάλι νά ἐπανέλθει στήν καθημερινότητά της. 

Στό ναό τῶν Ἰεροσολύμων ὑπῆρχε ἕνας γηραλέος καί μέ βαθιά πίστη ἱερέας, ὁ Συμεών. Αὐτός εἶχε πληροφορία ἀπό τό Θεό πώς δέν θά πεθάνει, ἐάν πρώτα δέν πάρει στά χέρια του τόν ἀναμενόμενο Μεσσία. Τόν σωτῆρα τοῦ κόσμου. Αὐτός λοιπόν ὑποδέχεται τό Χριστό ὡς βρέφος καί τελεῖ τά τοῦ σαραντισμοῦ γιά Αὐτόν καί τήν Παναγία μας. 

Γεμάτος ἀγαλίαση λέει τά λόγια πού λέμε στό τέλος κάθε ἑσπερινοῦ: «Νῦν ἀπολύεις τόν δούλον σου, Δέσποτα, κατά τό ρῆμα σου ἐν εἰρήνη, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου, ὁ ἠτοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καί δόξα λαοῦ σου Ἰσραήλ». «Τώρα, μπορῶ νά πεθάνω Θεέ μου γεμάτος εἰρήνη στήν ψυχή μου. Γιατί τά μάτια μου εἶδαν τή Σωτηρία Σου, πού ἔχεις ἐτοιμάσει γιά ὅλα τά ἔθνη καί ἡ ὁποία εἶναι φῶς πού θά ἀποκαλυφθεῖ σέ αὐτά καί ἀποτελεῖ  δόξα γιά τό λαό σου τόν Ἰσραήλ»... 

Πολλά χρόνια ἀργότερα, περίπου τριάντα τρία, ὁ Χριστός μας περιοδεύοντας καί κηρύττοντας τό σωτήριο λόγο Του, φτάνοντας στά ἀκρόρια τῆς Ἰουδαίας, πέρασε στά μέρη μεταξύ Τύρου καί Σιδώνας. Μέρη ὅπου ζοῦσαν ἐθνικοί. Εἰδωλολάτρες. Ἐκεῖ μία εἰδωλολάτρισα ὁρμᾶ μέσα ἀπό τό πλῆθος πρός τόν Ἰησοῦ καί Τόν παρακαλεῖ νά ἀπαλλάξει τήν κόρη της ἀπό τήν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ. 

Ἀρχικά ὁ Χριστός δέν δίνει σημασία. Οἱ μαθητές Τόν παρακαλοῦν νά τή βοηθήσει γιατί τούς ἔχει πάρει ἀπό πίσω καί καθώς φωνάζει δυνατά τούς ἐνοχλεῖ! Ὁ Χριστός  τούς ἀπαντᾶ πώς ἔχει ἔλθει μόνο γιά τούς Ἰσραηλίτες. Ὅμως ἡ γυναίκα ἔχει φτάσει κοντά τους καί πέφτοντας στά πόδια Του, ζητάει τή βοήθειά Του. Ὁ Χριστός τότε τή δοκιμάζει μέ ἕνα πολύ βαρύ καί ὑποτιμητικό λόγο, «...Δέν εἶναι σωστό νά παίρνεις τό ψωμί ἀπό τά παιδιά σου καί νά τό δίνεις στά σκυλιά». 

Ἡ γυναίκα τό ἄκουσε καί ἀμέσως ἀπαντᾶ, «...Ναί, Κύριε! Τά σκυλιά ὅμως χορταίνουν ἀκόμη καί ἀπό τά ψίχουλα πού πέφτουν ἀπό τό τραπέζι τῶν κυρίων τους!!!». Ὁ Ἰησοῦς τότε μέ θαυμασμό τῆς ἀπαντᾶ, «Ὥ γυναίκα! Ἔχεις πραγματικά μεγάλη πίστη! Ἄς γίνει τό θέλημά σου». Ἀκριβώς τή στιγμή ἐκείνη ἡ κόρη της θεραπεύτηκε, ἐλευθερώθηκε ἀπό τήν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ. 

Αὐτά λοιπόν εἶναι τά δύο γεγονότα πού ὑπαντῶνται τήν Κυριακή αὐτή. Στό πρώτο, ὁ θεάνθρωπος Χριστός ὡς βρέφος, παραδίδεται ἀπό τούς κατά κόσμον γονείς Του,  στά σεβάσμια καί εὐλαβή χέρια τοῦ γηραλέου ἱερέα Συμεώνος. Στό δεύτερο, μέ ἀνδρική κατά κόσμον ἡλικία, συναντᾶται μέ τή Χαναναία εἰδωλολάτρισα γυναίκα. Τό πρώτο εἶναι Ὑπαπαντή, δηλαδή ὑποδοχή. Τό δεύτερο εἶναι ὑπαντή, δηλαδή συνάντηση. 

Τό πρόσωπο πού ἐνώνει τά δύο αὐτά γεγονότα εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Θεός πού ὡς ἄνθρωπος ἐπισκέπτεται τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο. Ἔρχεται σέ ὑπάντησή τους. Ἀπό τήν ἀϊδιότητά Του, δηλαδή ἀπό τόν μυστηριακό τρόπο μέ τόν ὁποίο ὑπάρχει, περνᾶ στό χῶρο καί τό χρόνο καί ἔρχεται σέ κατά πρόσωπο συνάντηση μέ τόν ἄνθρωπο. Ἐξέρχεται ἀπό τόν «τόπο» τῆς μακαριότητάς Του καί περνᾶ στόν τόπο τῆς τύρβης (ταραχῆς, ἀταξίας, θορύβου) καί τῆς φθορᾶς. 

Ἔρχεται μέ ὕπαρξη οἰκεία γιά τόν ἄνθρωπο καί τρόπο φιλικό, γιά νά τοῦ συστηθεῖ, νά γνωριστούν μεταξύ τους καί νά δημιουργήσουν κοινωνία. Μία δηλαδή βαθιά σχέση. Σχέση ἀγάπης, ἐκτίμησης καί ἐμπιστοσύνης, ἀπό τή διενέργεια τῆς ὁποίας ὁ μόνος ὡφελούμενος θά εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Τή σχέση αὐτή θά τήν ὀνομάσουν πίστη. Ἡ ὁποία θά γίνει Ἐκκλησία. Ἕνας τρόπος μέσα στόν ὁποίο ἐνεργείται αὐτή ἡ σχέση. Γι αὐτό τήν πίστη μας στό Θεό δέν πρέπει νά τή λέμε θρησκεία, ἀλλά Ἐκκλησία. Γιατί εἶναι αὐτό πού δημιούργησε μέ τήν ἀγάπη Του ὁ ἵδιος ὁ Θεός. Οἱ ἄνθρωποι κάνουν θρησκείες. Ὁ Θεός κάνει Ἐκκλησία.  

Δηλαδή πρώτα ἕνα τρόπο καί μετά ἕνα τόπο μέσα στόν ὁποίο μπορεῖ νά καλιεργηθεῖ αὐτή ἡ γνωριμία. Αὐτή ἡ σχέση. Νά γίνει πίστη καί ἐμπιστοσύνη. Μιά βαθιά καί δυνατή συνάντηση. Ἀπό καρδιᾶς. Μιά συνάντηση πού θά εἶναι ἀλληλοαποκάλυψη. Μιά ἐξελισσόμενη καί εἰλικρινής, ἀπό τά γενικά στά ποιό εἰδικά γνωριμία. Μία κατάσταση πού ὅσο προχωρᾶ, ὁ ἕνας μαθαίνει πολύ καλύτερα καί πολύ περισσότερο τόν ἄλλο.

Μιά κατάσταση πού εἶναι ἀσφαλής καί ὡς τέτοια δέν ἔχει ποτέ φόβο, ἀλλά ἀγάπη, πίστη καί σεβασμό. Γι αὐτό καί κάποτε γίνεται καί ἐξομολόγηση. Γιατί ἀπό τό Θεό δέν ἔχουμε νά φοβηθοῦμε τίποτε. Ὅταν εἴμαστε κοντά Του εἴμαστε ἀσφαλείς. Ἡ ἁμαρτία γίνεται ὅταν στήν πραγματικότητα ἔχουμε βρεθεῖ μακριά ἀπό τό Θεό, ἄν τό καταλαβαίνουμε. Πού δέν τό καταλαβαίνουμε! 

Γι αὐτό καί ὅταν ἔχει προϋπάρξει ἔστω καί λίγο αὐτή ἡ θεία σχέση καί γνωριμία, εἶναι αὐτή πού μᾶς ἐνθαρύνει νά ἐπιστρέψουμε ἐξομολογούμενοι, χωρίς φόβο καί μέ εἰλικρινή μετάνοια. Γιατί τόν Θεό δέν πρέπει ποτέ καί γιά τίποτε νά Τόν φοβόμαστε. Ἀλλά νά Τόν σεβόμαστε βαθιά, νά Τόν ἐμπιστευόμαστε καί νά Τόν εὐχαριστοῦμε γιά ὅ,τι εἴμαστε καί ὅ,τι ἔχουμε. Γιά αὐτά πού ἔχουμε καταλάβει πώς εἶναι δῶρα Του καί γι αὐτά πού δέν ἔχουμε καταλάβει.

 Ὅπως διδάσκει καί ἔλεγε καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «Δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἔνεκεν». Ὁ ὁποίος σίγουρα εἶχε ζήσει αὐτή τή σχέση σέ ὑπέρτατο βαθμό. Ὅπως καί ὁ γηραλέος Συμεών. Ὅπως καί ἡ Χαναναία κι ἄς ἦταν στό θρήσκευμα ειδωλολάτρισσα. Χωρίς καί ἡ ἴδια νά τό καταλάβει, εἶχε προχωρήσει σέ μία ὅπως λέγεται θεολογικά, ὑπαρξιακή συνάντηση μέ τό Χριστό. 

Κάτι πού μποροῦμε νά κάνουμε κι ἐμεῖς. Νά προχωρήσουμε σέ μία βαθιά καί εἰλικρινή γνωριμία μέ τό Χριστό. Νά κάνουμε πραγματικά κοινωνία μαζί Του. Νά ἀνοιχτοῦμε καί νά δωθοῦμε στήν ἀγάπη Του, ὅπως πρώτος Αὐτός κάνει. Μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία Του ὁ Χριστός ἐξέρχεται αἰωνίως σέ μία ὑπάντηση καί γνωριμία μέ τόν κάθε πιστό καί μᾶς καλεῖ πάντοτε σ’αὐτή. 

Ἄς ἀπαντήσουμε στό κάλεσμά Του γιά νά μπορέσουμε νά ζήσουμε πραγματικά τήν πίστη. Ὡς γνωστοί ὄχι μόνο μέ αὐτόν, ἀλλά καί μέ τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς χριστιανούς. Νά πάρουμε παράδειγμα καί θᾶρρος ἀπό τό Χριστό καί νά κινηθοῦμε κι ἐμεῖς πρός γνωριμία μεταξύ μας. Νά ζήσουμε τήν ἐν Χριστῷ ἀδελφότητά μας, κάτι πού ἔχουμε ξεχάσει καί πολλά ἔχουμε χάσει. 

Νά ξανασυστηθοῦμε καί νά ποῦμε καλημέρα μεταξύ μας, κι ἄς μή γνωριζόμαστε καλά. Θά εἶναι μία εὐκαιρία νά γνωριστοῦμε. Νά κάνουμε ὑπαντή καί ὑπαπαντή. Νά κάνουμε κοινωνία. Ὅπως κάνει κι ὁ Χριστός. Ἔτσι ὅταν κάποτε κοινωνοῦμε, νά κοινωνοῦμε εὐρισκόμενοι σέ κοινωνία καί ὄχι ἀκοινώνητα.

π.Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.Αγιου Νικολαου Δραμας.

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 
(+) Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης

Σήμερα, 2 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου, ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε ποὺ τὸν δέχθηκε στὶς ἀγκάλες του ὁ δίκαιος Συμεών. Ἡ ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς εἶναι Δεσποτικὴ ἑορτή, ἑορτὴ δηλαδὴ ἀφιερωμένη στὸ Δεσπότη Χριστό. Ὅταν πέρασαν σαράντα ἡμέρες ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ παναγία Μητέρα του καὶ ὁ δίκαιος Ἰωσήφ, σύμφωνα μὲ τὴ διάταξη τοῦ παλαιοῦ νόμου, τὸν πρόσφεραν στὸ ναό. Ὁ νόμος ὥριζε γιὰ τὴ μητέρα ὅτι σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴ γέννηση ἔπρεπε νὰ παρουσιαστῆ στὸ ναὸ γιὰ νὰ καθαριστῆ, καὶ γιὰ τὸ πρωτότοκο ἀρσενικὸ παιδὶ ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀφιερωθῆ στὸ Θεό.

Τὸ Συναξάριο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς εἶν’ εὐαγγελικὸ· ὅ,τι δηλαδὴ ξέρομε καὶ μποροῦμε νὰ ποῦμε γιὰ τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας τὸ διηγεῖται τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Στὸ δεύτερο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του, μὲ πληροφορίες, ποὺ θὰ πρέπει νὰ εἶχε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς μᾶς διηγεῖται καὶ μᾶς περιγράφει ὅ,τι συνέβη στὸ ναὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Γι’ αὐτὸ τὸ καλύτερο ποὺ ἔχομε τώρα εἶναι νὰ ἐπαναλάβωμε τὸ εὐαγγελικὸ κείμενο σὲ ἀπόδοση στὴ δική μας γλώσσα. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ποὺ ἡ παράδοση τὸν θέλει νὰ ἦταν ζωγράφος, εἶναι πραγματικὰ ζωγράφος στὴ διήγηση καὶ περιγραφὴ τῶν γεγονότων τῆς ἱερῆς ἱστορίας.

Ὅταν συπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ, λέγει τὸ εὐαγγέλιο, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Μωϋσῆ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἔφεραν τὸν Ἰησοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ τὸν παρασουσιάσουν στὸν Κύριο, καθὼς εἶναι γραμμένο στὸ νόμο, ὅτι κάθε ἀρσενικὸ ποὺ ἀνοίγει μήτρα θὰ ἀφιερωθῆ στὸν Κύριο· καὶ γιὰ νὰ προσφέρουν θυσία, σύμφωνα πάλι μὲ τὸ νόμο Κυρίου, ἕνα ζευγάρι τρυγόνια ἤ δυὸ μικρὰ περιστέρια. Οἱ ἠμέρες τοῦ καθαρισμοῦ, γιὰ τὶς ὁποῖες λέγει ἐδῶ τὸ ἱερὸ κείμενο τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴ γέννηση τοῦ παιδιοῦ. Ὁ σκοπὸς τῆς παρουσίασης στὸ ναὸ ἦταν διπλός· ὁ καθαρισμὸς τῆς μητέρας καὶ ἡ ἀφιέρωση τοῦ παιδιοῦ.

Ἦταν τότε στὰ Ἱεροσόλυμα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ λεγότανε Συμεών, κι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν δίκαιος καὶ εὐλαβὴς καὶ περίμενε τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν Ἰσραήλ. Ἦταν ἐπάνω του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τοῦ εἶχε προφητευτῆ πὼς δὲν θὰ πεθάνη πρὶν δῆ τὸ Χριστό, καὶ μὲ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἦλθε στὸ ναό. Ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδὶ Ἰησοῦ, γιὰ νὰ ἐκτελέσουν γι’ αὐτὸν τὰ ἔθιμα τοῦ νόμου, τότε ὁ Συμεὼν τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του, εὐλόγησε τὸ Θεὸ καὶ εἶπε· «Τώρα, Δέσποτα, πάρε μὲ εἰρήνη τὸ δοῦλο σου, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο σόν, γιατί εἶδα μὲ τὰ μάτια μου τὴ σωτηρία σου, ποὺ ἑτοίμασες γιὰ ὅλους τοὺς λαούς, τὸ φῶς ποὺ θὰ φωτίση τὰ ἔθνη καὶ θὰ δοξάση τὸ λαό σου τὸν Ἰσραήλ».

Κι ἐνῶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία θαύμαζαν γιὰ ὅσα λέγονταν γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ὁ Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε στὴ Μαριάμ· «Αὐτὸς εἶναι προωρισμένος γιὰ νὰ πέσουν καὶ γιὰ νὰ ἀνυψωθοῦν πολλοὶ ἀνάμεσα στὸν Ἰσραήλ, κι αὐτὸς θὰ εἶναι πρόσωπο ἀντιλογίας, γιὰ νὰ φανερωθῆ τί σκέφτονται πολλοὶ μέσα τους, ἀλλὰ καὶ τὴ δική σου ψυχὴ θὰ περάση μαχαίρι».

Ἦταν ἐκεῖ καὶ κάποια προφήτισσα Ἄννα, θυγατέρα τοῦ Φανουὴλ ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Ἀσήρ. Αὐτὴ ἦταν σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία. Εἶχε ζήσει μὲ τὸν ἄνδρα της ἑπτὰ χρόνια κι ὀγδοντατέσσερα χρόνια ὕστερα, ὡς χήρα, δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὸ ναό, ἀλλὰ μὲ προσευχὲς καὶ νηστεῖες λάτρευε μέρα-νύχτα τὸ Θεό. Παρουσιάστηκε λοιπὸν ἐκείνη τὴν ὥρα, δοξολογοῦσε τὸ Θεὸ καὶ μιλοῦσε γιὰ τὸ παιδὶ σ’ ὅλους ποὺ περίμεναν λύτρωση τῆς Ἱερουσαλήμ.

Δὲν μποροῦμε νὰ προσθέσουμε τίποτε στὴ διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ καὶ δὲν θέλομε νὰ σχολιάσουμε οὔτε τὴν προσευχὴ οὔτε τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ πρεσβύτη Συμεὼν γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Θὰ ἐπαναλάβωμε μόνο τὰ λόγια της Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸν ὕμνο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς· «Ὁ παλαιὸς ἡμερῶν, νηπιάσας σαρκί, ὑπὸ Μητρὸς παρθένου τῷ Θεῷ προσάγεται, τοῦ οἰκείου νόμου πληρῶν τὸ ἐπάγγελμα». Συμμορφώθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πρὸς τὸ νόμο καὶ ὑποβλήθηκε ἡ Παναγία στὶς διατάξεις τοῦ καθαρισμοῦ, γιὰ νὰ φανῆ πὼς ὅλοι χωρὶς ἐξαίρεση ὀφείλομε νὰ ἐκτελοῦμε μὲ ταπεινὸ φρόνημα ὅ,τι ἐντέλλεται ὁ Θεὸς καὶ ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία. Ἀμήν.

Η εορτή της Υπαπαντής του Ιησού χριστού, είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της Εκκλησίας μας (άρχισε να γιορτάζεται το 518 μ.Χ.).

Υπαπαντή (ή διαφορετικά Υπαντή) σημαίνει υποδοχή. Δηλαδή ο δίκαιος Συμεών ο πρεσβύτης, υπέργηρος πλέον, υποδέχεται στα χέρια του τον Χριστό σαν βρέφος τεσσαράκοντα ημερών.

Στην εικονογραφία της Υπαπαντής ο Συμεών κρατεί με ευλάβεια και δέος το βρέφος, γιατί γνώριζε από την προφητεία ότι Αυτό είναι ο ίδιος ο Θεός με σάρκα ανθρώπου, τον οποίο θα έβλεπε πριν πεθάνει. Γι’ αυτό λέγει το «νυν απολύεις….» που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας στην ακολουθία του Εσπερινού, λίγο πριν την «απόλυση» δηλαδή κοντά στο τέλος.

Στην εικόνα της Υπαπαντής η Παναγία συνοδεύεται από τους γέροντες γονείς της (Ιωακείμ και Άννα) και προσφέρει με χαρά το βρέφος στον λειτουργό του Θεού, τον Συμεών. Γιατί έπρεπε να τηρήσει τον νόμο και εδώ ο Χριστός, όπως τον τήρησε σε όλα, ώστε να αγιασθεί ο νόμος. Έτσι η Εκκλησία μας καθιέρωσε την ακολουθία του «Σαραντισμού», όπου οι μητέρες βγάζουν για πρώτη φορά το παιδί τους από το σπίτι, σαράντα ημερών βρέφος και το πηγαίνουν στην Εκκλησία, για να το ευλογήσει ο ιερέας και να λάβει την χάρη από την προσκύνηση των ιερών εικόνων.

https://kirigmata.blogspot.com/2020/02/2_5.html#more.

https://www.dogma.gr/diafora/deite-tin-eikona-tis-ypapantis-tou-iisou-christou/110183/

ΩΔΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΘΕΟΔΟΧΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ''ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΠΟΛΛΩΝ ''

 
Ο Λεόντιος, ἐπίσκοπος Νεαπόλεως τῆς Κύπρου, σχολιάζοντας τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ θεοδόχου Συμεὼν πρὸς τὴν Παρθένον «οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον», σχολιάζει: «Εἰς πτῶσιν μὲν τῶν ἀπίστων, εἰς ἀνάστασιν δὲ τῶν πιστευόντων». Δὲν εἶναι βέβαια τὸ Βρέφος ποὺ θὰ γίνει ἡ αἰτία πτώσεως τῶν μὲν καὶ ἀναστάσεως τῶν δέ· αἰτία θὰ εἶναι ἡ ἐλεύθερη θέληση καὶ ἀπόφαση τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὅπως τὸ βεβαιώνουν πολλὲς μαρτυρίες. Ἔτσι τὰ μὲν πλήθη τῶν Ἰουδαίων ποὺ ἔβλεπαν τὰ θαύματα τοῦ Σωτῆρος, ἔτρεχαν κοντά Του, ἐνῶ οἱ ἀνόητοι ἀρχιερεῖς ἔλεγαν «δαιμόνιον ἔχει... τί αὐτοῦ ἀκούετε;» (Ἰω. ι΄ 20· πρβλ. Ματθ. ια΄ [11] 18). Ὥστε οἱ μὲν μὲ τὴ θέλησή τους «ἀνίσταντο, οἱ δὲ ἑκουσίως» ὄχι μόνο ἔπεφταν, ἀλλὰ παρέσυραν καὶ ἄλλους στὴν πτώση τους. Ἐπίσης ἐνῶ ὁ ἐκ γενετῆς τυφλός, ποὺ ἀπήλαυσε θαυματουργικῶς τὸ φῶς του, ἀνεκήρυττε γεμάτος εὐγνωμοσύνη «τὴν τοῦ εὐεργέτου μεγαλειότητα», ἀντιθέτως οἱ ἀναίσχυντοι ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβύτεροι τοῦ ἔλεγαν «δόξασε τὸν Θεὸ ὁμολογώντας ὅτι πλανήθηκες καὶ ἀναγνωρίζοντας τὴν ἀλήθεια γι’ αὐτὸν ποὺ σὲ θεράπευσε. Ἐμεῖς ξέρουμε καλὰ ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ποὺ καταλύει τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου εἶναι ἁμαρτωλός (Ἰω. θ΄ 24)». Καὶ πάλι στὴν περίπτωση τῆς ἀναστάσεως τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου, ὁ μὲν πατέρας τῆς κόρης, «ἑλκόμενος» ἀπὸ τὴν πίστη, καλεῖ τὸν Κύριο Ἰησοῦ. Γνωρίζοντας δὲ ὁ Χριστός, «ἡ ζωή», ὅτι, μόλις παρουσιασθεῖ μπροστὰ στὴ νεκρὴ θυγατέρα, «ὁ θάνατος (θά) δραπετεύσει», ὀνόμασε «τὸ πάθος ὕπνον καὶ ὄχι θάνατον», οἱ δὲ παρευρισκόμενοι, ἐπειδὴ ἦσαν «ἀνόητοι», δὲν σταματοῦσαν νὰ περιγελοῦν Ἐκεῖνον ποὺ ἔδιωχνε τὸν θάνατο καὶ ἐπανέφερε στὴ ζωὴ τὴν κόρη (βλ. Μάρκ. ε΄ 22-23· 35-42). Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴ Σταύρωση ὁ μὲν ἕνας ἀπὸ τοὺς ληστὲς χλευάζοντας τὸν Κύριο ἔλεγε· ἐὰν εἶσαι «Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς»· ὁ δὲ ἄλλος ληστὴς ὄχι μόνο ἐπέπληξε τὸν χλευαστὴ ληστή, ἀλλὰ στράφηκε καὶ πρὸς τὸν Κύριο καὶ τοῦ εἶπε· «μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Γι’ αὐτὸ καὶ δίκαια ὁ εὐγνώμων ληστὴς καλεῖται μὲ τὸν Χριστὸ στὸν Παράδεισο (βλ. Λουκ. κγ΄ [23] 39-43). Βλέπεις, ἐρωτᾶ ὁ Λεόντιος Νεαπόλεως, ἄλλους μὲν νὰ πέφτουν ἑκούσια ἀπὸ τὴν ἀπιστία τους καὶ ἄλλους νὰ ἀνίστανται μὲ τὴ θέλησή τους χάρη στὴν πίστη τους; 

Ἀλλὰ ἡ προφητεία τοῦ Συμεὼν ἔχει ἐκπληρωθεῖ καὶ μὲ ἄλλον τρόπο. Διότι ἡ κατ’ οἰκονομίαν σάρκωση τοῦ Σωτῆρος ἔγινε γιὰ μὲν τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀκάθαρτους δαίμονες πτώση, ἀνάσταση δὲ ὅσων εἶχαν νικηθεῖ ἀπὸ αὐτὸν καὶ δουλωθεῖ ἀπὸ τὸν θάνατο. «Βλέπεις πῶς κεῖται τὸ Βρέφος εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν; ἀλλὰ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον;». Τὸ πιστοποιοῦν τὰ ἀνωτέρω παραδείγματα. «Ἀντιλέγουσι δὲ» καὶ ὅσοι ἐφεῦραν «τὰς διεστραμμένας αἱρέσεις (...) παρερμηνεύοντες τὸ τῆς οἰκονομίας μυστήριον»1 . 

 Ὁ ἑρμηνευτὴς Ζιγαβηνὸς λέγει ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι «εἰς πτῶσιν» ἐκείνων ποὺ Τὸν βλέπουν μόνο ὡς ἄνθρωπο καὶ ἀπιστοῦν στὴ θεότητά Του, εἰς «ἀνάστα σιν» δὲ ἐκείνων ποὺ δέχονται τὴ θεότητά Του. Εἶναι δὲ ὁ Κύριος «λίθος ἀκρογωνιαῖος», διότι ἑνώνει «τοὺς δύο λαούς, τόν τε παλαιόν (τὸν Ἰσραήλ) καὶ τὸν νέον (τὸν χριστιανικό)». Εἶναι δὲ «εἰς πτῶσιν μὲν σαρκός, ἤτοι (δηλαδή) τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος καὶ παθῶν καὶ λογισμῶν πονηρῶν καὶ δαιμόνων καὶ τοῦ κατὰ τὸ γράμμα νόμου· (εἰς) ἀνάστασιν δὲ πνεύματος, ἤγουν (δηλαδή) πνευματικοῦ φρονήματος καὶ φυσικῶν δυνάμεων καὶ ἀρετῆς καὶ γνώσεως καὶ τοῦ κατὰ τὸ πνεῦμα νόμου». 

Θὰ εἶναι δὲ «εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον», δηλαδὴ «εἰς θαῦμα ἀντιλεγόμενον» γιὰ τοὺς ἀπίστους, δηλαδὴ θαῦμα ὑπαρκτὸ καὶ ἀφορμὴ ἀντιλογίας. Διότι ἦταν θαῦμα τὸ ὅτι δὲν ἦταν «μήτε ἄνθρωπος μόνον, μήτε Θεὸς μόνον, ἀλλὰ Θεάνθρωπος». Ἀντιλέγουν δέ, διότι ὅλα τὰ ἑρμηνεύουν καὶ τὰ ἐξετάζουν «κατὰ φύσιν», μὴ μπορώντας νὰ ἐννοήσουν τίποτε τὸ «ὑπερφυές», τὸ ὑπερφυσικό. 

Εἶναι καὶ ἄλλοι, κατὰ τὸν Ζιγαβηνό, οἱ ὁποῖοι λένε ὅτι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» εἶναι ἡ Σταύρωση. «Σημεῖον μέν, ὡς σύμβολον φιλανθρωπίας», διότι ὁ Κύριος ὑπέμεινε τὴ Σταύρωση χάριν τῶν ἀνθρώπων. «Ἀντιλεγόμενον» δὲ διότι ἡ Σταύρωση ὀνειδίζεται καὶ χλευάζεται ἀπὸ τοὺς ἀπίστους2 . 

 Ὥστε ἡ ἔλευση τοῦ Κυρίου στὸν κόσμο δὲν εἶχε ὁμοιόμορφο ἀποτέλεσμα γιὰ ὅλους. Διότι διαφορετικὰ «ἐπενεργεῖ ὁ Κύριος εἰς ταύτην τὴν ψυχὴν καὶ κατ’ ἄλλον εἰς ἐκείνην. Ἀλλὰ καὶ πάλιν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ψυχὴν διαφόρως ἐπιδρᾷ κατὰ τὰς διαφόρους ἐποχὰς τῆς ἱστορίας της. Τοῦ Θεοῦ ἡ ἀγαθὴ θέλησις περιορίζεται ὑπὸ τῆς ἐλευθερίας τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄνθρωποι δύνανται νὰ ἀντιταχθοῦν εἰς αὐτὴν καὶ νὰ ματαιώσουν τὰ σωτηριώδη σχέδιά της, ὁπότε ὁ Χριστὸς καθίσταται πέτρα σκανδάλου καὶ λίθος προσκόμματος δι’ αὐτούς. Συμβαίνει δὲ ὥστε ἄνθρωποι» ποὺ ἄρχισαν κακῶς, «νὰ ὁδηγηθοῦν διὰ τῶν σοφῶν μέσων καὶ μεθόδων τῆς θείας Προνοίας εἰς ἀνάνηψιν, ὁπότε ἡ δι’ αὐτοὺς πέτρα τοῦ σκανδάλου μεταβάλλεται εὐθὺς εἰς λίθον θεμέλιον καὶ ἀκρογωνιαῖον» πάνω στὸν ὁποῖο «οἰκοδομοῦνται εἰς σωτηρίαν»3 . 

 Ἡ ἔλευση λοιπὸν τοῦ Μεσσία Χριστοῦ συνεπάγεται κρίση καὶ χωρισμὸ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Ἄλλοι ἀγαποῦν τὸν Χριστό, τὸ φῶς, ἄλλοι τὸ σκοτάδι, διότι εἶναι πονηρὰ τὰ ἔργα τους (βλ. Ἰω. γ΄ 19). Ὡστόσο ὁ σκοπὸς τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι ἡ πτώση, ἀλλὰ ἡ σωτηρία. Καὶ εἶναι χαρμόσυνο νὰ σκέπτεται κανεὶς ὅτι σὲ πλῆθος ἀνθρώπων ὁ Χριστὸς καὶ τὸ Εὐαγγέλιό Του εἶναι «ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν», θλιβερότατο δὲ νὰ σκέπτεται ὅτι εἰς ἄλλους εἶναι «ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον» (Β΄ Κορ. β΄ 16). Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸ αὐτό: Ὅταν ὁ Κύριος εἶχε προσαχθεῖ γιὰ πρώτη φορὰ στὸ ἱερὸ ὡς Βρέφος, προφητεύθηκαν ἀντιλογίες οἱ ὁποῖες Τὸν ἀνέμεναν. Ὅταν δὲ ὁ Ἴδιος παρουσιάστηκε στὸ ναὸ γιὰ τελευταία φορά, εἶπε Αὐτὸς ὁ ἴδιος λόγια παρόμοια μὲ ἐκεῖνα τοῦ Συμεών: «Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτέννουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους...»· «λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας...» (Ματθ. κγ΄ [23] 37 καὶ κα΄ [21] 42-45). Καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια λοιπὸν τῆς ἐπὶ γῆς δράσεώς Του ἦταν «σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Καὶ σήμερα εἶναι. Καὶ πάντοτε θὰ εἶναι. Ἄλλοι θὰ δέχονται τὸ κήρυγμά Του καὶ ἄλλοι θὰ τὸ ἐπικρίνουν καὶ θὰ τὸ ἀποκηρύσσουν. Τελικῶς ὅμως νικητὴς θὰ εἶναι ὁ Ἴδιος καὶ ἡ Ἐκκλησία Του. 

 1. ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Λόγ. εἰς Συμεῶνα, Α΄, PG 93, 1577D-1580ABC. 

 2. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν, κεφ. Γ΄, PG 129, 893ΒC. 

 3. ΠΑΝ. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ὑπόμνημα εἰς τὸ κα τὰ Λουκᾶν, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι, σελ. 109.ΣΩTHΡ2102

ΩΔΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΔΟΧΟΥ ΣΥΜΕΩΝ - '' ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΠΟΛΛΩΝ '' (Α' )

Ο Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ ἀκούγοντας τὰ ὅσα εἶπε ὁ πρεσβύτης Συμεών, βρίσκονταν σὲ συνεχὴ θαυμασμό (βλ. Λουκ. β΄ 33). «Ἐθαύμαζον, οὐχ ὡς τότε πρῶτον περὶ αὐτοῦ μανθάνοντες, ἀλλ’ ὡς, ἐφ’ οἷς προμεμαθήκεσαν, ἔτι παραδοξότερα προσενωτιζόμενοι»1 . 

Θαύμαζαν ὄχι σὰν νὰ μάθαιναν πρώτη φορὰ γι’ Αὐτόν, ἀλλὰ διότι σ’ αὐτὰ ποὺ εἶχαν ἤδη μάθει, ἄκουγαν καὶ ἄλλα πιὸ θαυμαστά! 

Τόσο ἡ Παρθένος Μαρία ὅσο καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἦσαν ἤδη μυημένοι εἰς «τὸ περὶ τοῦ βρέφους μυστήριον»· ἡ μὲν Μαρία διὰ τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος τῆς εἶχε ἀναγγείλει τὸ μήνυμα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τὴν πληροφόρησε «περὶ τῆς τοῦ τικτομένου θεότητος». Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἰωσὴφ εἶχε πληροφορηθεῖ σχετικῶς ἀπὸ ἄγγελο ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε: «Μὴ φοβηθεῖς νὰ παραλάβεις στὸ σπίτι σου τὴ Μαρία, τὴ μνηστή σου. Διότι τὸ παιδὶ ποὺ συνέλαβε μέσα της προέρχεται ἀπὸ τὴ δημιουργικὴ ἐπενέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. α΄ 20). 

Ὡστόσο, ἐνῶ ἦσαν μυημένοι σ’ αὐτά, «ἐθαύμαζον ἐκπληττόμενοι ἐπὶ τοῖς λεγομένοις περὶ αὐτοῦ»2 . Θαύμαζαν λοιπὸν γιὰ τὰ λεγόμενα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ὄχι διότι ἄκουγαν γιὰ πρώτη φορὰ τέτοια λόγια γιὰ τὸ «παιδὶον Ἰησοῦν», ἀλλὰ διότι σ’ αὐτὰ ποὺ τοὺς ἀποκαλύφθηκαν μὲ τρόπο ὑπερφυσικό, ἔρχονταν νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλα, ποὺ τοὺς ἀνακαλοῦσαν στὴ μνήμη τὰ ὅσα γνώριζαν, καὶ ἔτσι τὸ θαῦμα ποὺ περιέβαλλε τὴ γέννηση ἀλλὰ καὶ γενικότερα τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ γινόταν ἀκόμη μεγαλύτερο. 

 Ὁ δίκαιος Συμεὼν συνέδεσε τὸν ἀποχαιρετισμὸ «νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα», καὶ μὲ εὐλογία πρὸς τοὺς γονεῖς τοῦ θείου Βρέφους, ἐπικαλούμενος γι’ αὐτοὺς τὴ θεία Χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου. 

Ἂς μὴ φανεῖ παράξενη ἡ ἐνέργειά του αὐτή. Διότι τέτοιο δικαίωμα, τέτοιο προνόμιο τοῦ τὸ ἔδινε ἡ ἡλικία του. Σχολιάζει ὁ Λεόντιος Νεαπόλεως: «Ἀποδεχόμαστε, Συμεών, “τὴν ἐκ θείας ἀγάπης θερμοτάτην πρόθεσίν” σου. Ὡστόσο ἡ εὐλογία ἐκείνη ἦταν “ἀντὶ δοξολογίας”». 

 Δηλαδὴ ὁ Συμεὼν ἐνήργησε ὅπως καὶ οἱ τρεῖς Παῖδες στὴ Βαβυλώνα. Διότι ἐκεῖνοι ὄχι μόνο «τὰς ἀγγελικὰς δυνάμεις, καὶ πᾶσαν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄψυχον καὶ ἀναίσθητον κτίσιν» παρεκίνησαν στὸ νὰ εὐλογήσει τὸν Θεό· διὰ τῆς εὐλογίας ὅμως προσέφεραν οὐσιαστικῶς «εἰς τὸ Θεῖον δοξολογίαν»3 . 

 Στὴ συνέχεια ὅμως ὁ Συμεὼν ἀπηύθυνε τὸν λόγο μόνο «πρὸς Μαριάμ», τὴν Μητέρα τοῦ παιδιοῦ, καὶ ὄχι καὶ πρὸς τὸν Ἰωσήφ, τὸν θεωρούμενο πατέρα τοῦ θείου Βρέφους. 

Ὡς ἄνθρωπος πνευματοφόρος ὁ πρεσβύτης Συμεὼν γνώριζε ὅτι ἡ Μαρία εἶναι ἡ πραγματική, ἡ ἀληθινὴ Μητέρα. 

Ἐνῶ ὁ Ἰωσὴφ ὀνομαζόταν πατέρας μόνο κατ’ ὄνομα, «ἐπειδὴ οὐκ ἐκ σπέρματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Πνεύματος ἁγίου ἡ τῆς ἀπειρογάμου καὶ ἁγίας Παρθένου κυοφορία γέγονεν». 

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Συμεὼν ἀφήνοντας τὸν κατ’ ὄνομα πατέρα, ἀπευθύνει τοὺς λόγους «πρὸς τὴν ἀληθῆ μητέρα»4 . 

Ἔτσι τὴν μὲν εὐλογία «μεταδίδει» ὁ Συμεὼν καὶ στοὺς δύο, τὴν δὲ προσαγόρευση «τῶν ἀπορρητοτέρων» προσφέρει μόνο στὴ Μητέρα. 

Μὲ τὴν κοινὴ εὐλογία δὲν ἀπογυμνώνει τὸν Ἰωσὴφ «τοῦ σχήματος τῶν γεννητόρων», «διὰ δὲ τῶν πρὸς τὴν μητέρα λόγων» ξεχωρίζει ἀπὸ ἐκεῖνον τὴν Παρθένο, τὴν ὁποία ἀνακηρύσσει «ὡς ἀληθῶς μητέρα» τοῦ Βρέφους5 . 

 Ἄλλωστε οἱ δοκιμασίες τοῦ παιδιοῦ, γιὰ τὶς ὁποῖες προφητεύει στὴ συνέχεια ὁ Συμεών, συγκλονίζουν περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴ μητρικὴ καρδιά. Μετὰ τὴν εὐλογία λοιπὸν ὁ δίκαιος Συμεὼν ἀπευθυνόμενος στὴν Παρθένο Μαρία, προφητεύει ἀποκαλύπτοντας μιὰ ἀπροσδόκητη ἀλήθεια. Λέγει: «Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ» (Λουκ. β΄ 34). Ἰδού, τὸ παιδὶ αὐτό, ὁ Ἰησοῦς, εἶναι προορισμένος νὰ γίνει αἰτία πτώσεως καὶ ἀναστάσεως στὸν Ἰσραήλ. «Διὰ πρώτην φορὰν ἐν τῇ Κ. Διαθήκῃ γίνεται λόγος περὶ τοῦ παθήματος τοῦ Σωτῆρος», τὰ ὅσα δὲ ἀκούστηκαν «τόσον θαυμασμὸν διήγειραν»6 . 

 Ἡ ἔννοια τῆς ὅλης φράσεως εἶναι σπουδαιότατη. 

Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἱεροὶ ἑρμηνευτὲς ἐμβαθύνουν ὁ καθένας μὲ τὸν δικό του τρόπο, καὶ πάντως δεχόμενοι τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Ἔτσι ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σχολιάζει: «Τοποθετήθηκε βέβαια ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα ὁ Ἐμμανουὴλ στὰ θεμέλια τῆς Σιών, ἐπειδὴ ἦταν λίθος ἐκλεκτός, ἀκρογωνιαῖος, βαρύτιμος. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ πίστεψαν σ’ Αὐτὸν δὲν ντροπιάστηκαν, ἐνῶ οἱ ἄπιστοι καὶ ὅσοι δὲν μπόρεσαν νὰ δοῦν τὸ μυστήριο ποὺ κρυβόταν σ’ Αὐτόν, ἀφοῦ ἔπεσαν, συνετρίβησαν. Διότι εἶπε κάπου πάλιν ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας: “ Ἰδού, τοποθετῶ στὴ Σιὼν λίθο γιὰ πρόσκομμα καὶ πέτρα σκανδάλου, καὶ καθένας ποὺ θὰ στηρίζει τὴν πεποίθησή του σ’ Αὐτόν, δὲν θὰ ντροπιασθεῖ καθόλου, καὶ δὲν θὰ διαψευσθοῦν καθόλου οἱ ἐλπίδες ποὺ στήριξε σ’ Αὐτόν, ἐνῶ σ’ ὅποιον θὰ πέσει θὰ τὸν λιχνίσει” (πρβλ. Ἡσ. κη΄ [28] 16). 

Ὅμως ὁ προφήτης (Ἡσαΐας) ἀσφάλισε τοὺς Ἰσραηλίτες λέγοντας· “συναισθανθεῖτε τὴν ἁγιότητα τοῦ Κυρίου καὶ ἀποδῶστε σ’ Αὐτὸν τὴ δόξα ποὺ Τοῦ πρέπει, καὶ μόνο ὁ φόβος ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ αὐτὴν ἂς εἶναι ὁ φόβος σας. Καὶ ἂν ἔχεις στηριγμένη τὴν πεποίθησή σου σ’ Αὐτόν, Αὐτὸς θὰ εἶναι γιὰ σένα σωτήριο καὶ προστατευτικὸ ἁγίασμα, τὸ ὁποῖο κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ παραβιάσει· καὶ δὲν θὰ Τὸν συναντήσετε στὸ δρόμο τῆς ζωῆς σας σὰν λίθο στὸν ὁποῖο θὰ σκοντάψετε οὔτε σὰν πέτρα πτώσεως” (πρβλ. Ἡσ. η΄ 13-14). 

Ἐπειδὴ λοιπόν», συνεχίζει ὁ ἅγιος Κύριλλος, «ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς δὲν τίμησε τὸν Ἐμμανουήλ, ποὺ εἶναι Κύριος ὁ Θεός, οὔτε καὶ θέλησε νὰ στηρίξει τὶς ἐλπίδες του σ’ Αὐτόν, προσκρούοντας ἐπάνω Του σὰν σὲ λίθο ἐξαιτίας τῆς ἀπιστίας του, ἔπεσε καὶ συντρίφθηκε. 

Ὡστόσο πολλοὶ σηκώθηκαν, δηλαδὴ ἐκεῖνοι ποὺ πίστεψαν σ’ Αὐτόν. Ἢ καί, ὅπως γράφει ὁ σοφότατος Παῦλος, ὁ σταυρωμένος Χριστὸς γιὰ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ περιμένουν τὸν Μεσσία Χριστὸ ὡς ἐπίγειο βασιλιά, εἶναι σκάνδαλο, ἐμπόδιο πάνω στὸ ὁποῖο σκοντάφτουν καὶ δὲν πιστεύουν. 

Γιὰ δὲ τοὺς Ἕλληνες (τοὺς ἐθνικοὺς φιλοσόφους) παρουσιάζεται ὡς ἰδέα μωρὴ καὶ ἀνόητη (...). 

Γιὰ μᾶς ὅμως, ποὺ εἴμαστε στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας, εἶναι δύναμη Θεοῦ ποὺ σώζει (Α΄ Κορ. α΄ 23· 18)»7 . 

 1. EΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν, κεφ. Γ΄, PG 129, 893Β. 

 2. ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Λόγ. εἰς Συμεῶνα, PG 93, 1577Β. 

 3. ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ὅ.π., PG 93, 1577ΒC. 

 4. ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ὅ.π., PG 93, 1577CD. 

 5. ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ, Τὰ Ἀμφιλόχια, Ἐρώτ. ρvστ΄, PG 101, 828Α. 

 6. ΠΑΝ. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ὑπόμνημα εἰς τὸ κα τὰ Λουκᾶν, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι, σελ. 109. 

 7. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Ἐξήγησις εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν, Β΄ 34, PG 72, 505ΑΒ.

ΝΥΝ ΑΠΟΛΥΕΙΣ ΤΟΝ ΔΟΥΛΟΝ ΣΟΥ ΔΕΣΠΟΤΑ.....

 «Nῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα, κατά τό ρῆμά σου, ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου, ὅ ἡτοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, καί δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ.» 

 Μεγάλη καί σπουδαία ἡ σημερινή ἐορτή, ἀγαπητοί ἀδελφοί. Σημαντική καί δοξασμένη. Ἡ τέταρτη στόν κύκλο τοῦ δωδεκαόρτου. 

Τῶν δώδεκα σημαντικῶν γεγονότων τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ μας. 

Κατ’αὐτήν ὁ Ὑιός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ καί Κύριος τῆς δόξης, ἀνθρώπινο βρέφος σαράντα ἡμερῶν, προσφέρεται ὡς δῶρο τοῦ κόσμου αὐτοῦ καί ἀφιερώνεται στόν Πατέρα Θεό καί δημιουργό τοῦ σύμπαντος. 

 Ὁ Ὁποίος στήν Παλαιά Διαθήκη εἶχε δώσει ἐντολή στό Μωϋσή πώς κάθε ἰσραηλίτης ὀφείλει νά ἀφιερώνει σ’Αὐτόν κάθε ἀρσενικό πρωτοτόκιο, εἴτε ἄνθρωπος εἶναι αὐτό, εἴτε ζῶο. 

Ἡ ἀφιέρωση αὐτή πού ζητᾶ ὁ Θεός ἀπαιτεῖται ὡς ἔνδειξη εὐχαριστίας καί ἀναγνωρίσεως τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ πρός Αὐτόν, πού λύτρωσε τό λαό αὐτό ἀπό τή δουλεία τῶν αἰγυπτίων. Καθώς καί τή λύτρωση πού ἔτυχαν τά πρωτότοκα παιδιά τῶν ἰσραηλιτῶν, ὅταν ὁ ἄγγελος τοῦ θανάτου ἐξολόθρευσε τά πρωτότοκα παιδιά τῶν αἰγυπτίων.

  Ἡ ἐντολή αὐτή ἦταν ἕνα μικρό κομμάτι ἀπό τό Μωσαϊκό νόμο ὅπως ὀνομάζεται τό σύνολο τῶν ἐντολῶν καί διατάξεων καί εἶχε δωθεῖ διά στόματος καί πνεύματος Θεοῦ στόν Μωϋσή καί ἀφοροῦσε τόν τρόπο μέ τόν ὁποίο θά λάτρευε ὁ ἰσραηλιτικός λαός τόν ἀληθινό Θεό. 

 Ἕνα ἀπό τά θαυμαστά καί παράδοξα τῆς ἐορτῆς αὐτῆς εἶναι τό ὅτι ὁ νομοθέτης γίνεται κατ’εὐδοκίαν ὑπήκοος τοῦ νόμου καί ὡς ὑπήκοος ἐκπληρώνει πλήρως τό νόμο Του. Γι αὐτό ἀρκετά χρόνια ἀργότερα στό θεῖο κήρυγμά Του θά τονίσει στούς συγχυσμένους ἀπό τό λόγο Του Ἰουδαίους: «οὐκ ἦλθον ἴνα καταργήσω τόν νόμον, ἀλλά ἴνα πληρώσω τόν νόμον». 

  Ὄμως ἡ σημερινή ἐορτή εἶναι διπλή. Σήμερα δέν τιμοῦμε μόνον τό Χριστό μας. Μαζί τιμοῦμε καί τήν ἁγία μητέρα Του, τή θεοτόκο Μαρία. Ἡ ἐορτή εἶναι καί θεομητορική, δηλαδή τῆς Παναγίας μας. Εἶναι τελικά δεσποτοθεομητορική. Τιμοῦμε τήν μητέρα τοῦ Χριστοῦ μας καί μαζί της τιμοῦμε κάθε χριστιανή μητέρα. 

 Ἄν γιά ἐμᾶς τούς βαπτισμένους στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ ὑπάρχει μία ἡμέρα πού μποροῦν νά ἐορτάζουν οἱ μητέρες τῶν παιδιῶν μας, εἶναι ἡ σημερινή ἐορτή τῆς Ὑπαπαντῆς. Ὅπως καί στις ἡμέρες μας, ἔτσι καί τότε. Στή συμπλήρωση τῶν σαράντα ἡμερῶν ἀπό τή γέννηση τοῦ παιδιοῦ, ἡ μητέρα μέ τό παιδί στήν ἀγκαλιά της συνοδεία τοῦ συζύγου ἤ κάποιου στενοῦ συγγενικοῦ προσώπου, πηγαίνει στό ναό νά σαραντίσει. Κατά τήν πράξη αὐτή δέν νοηματοδοτεῖται ἡ ἀπελευθέρωση τῆς γυναικός ἀπό τόν περιορισμό της λόγω τῆς λοχείας στό σπίτι, γι αὐτό καί μή γνωρίζοντας σήμερα ζητοῦμε μισό σαραντισμό γιά πιό γρήγορη ἀπελευθέρωση.    Ἡ ἐπίσκεψη στό ναό τῆς μητέρας καί τοῦ βρέφους σαράντα ἡμέρες μετά τόν τοκετό, εἶναι ἡ ἀρχή ἐκκλησιασμοῦ τοῦ παιδιοῦ καί ὁ ἐπαναεκκλησιασμός τῆς γυναικός, πού γιά σαράντα ἡμέρες σταμάτησε. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς πίστεώς μας ὡς ζωντανῆς σχέσης μέ τό Θεό. Ὁ χριστιανός, δέν μπορεῖ νά ζήσει χωρίς τόν ἐκκλησιασμό του. Εἶναι σημείο ἀναφορᾶς στή ζωή του. Ἔτσι σαράντα ἡμέρες μετά τόν τοκετό, ἀριθμό συμβολικό ἀλλά καί πραγματικό, εἶναι σέ θέση νά βγεῖ ἀπό τό σπίτι. Καί ποῦ ἐπιλέγει νά πάει; Μά ποῦ ἀλλοῦ; Στό ναό τῆς ἐνορίας του! Ἐκεῖ πού τελεῖται ὁ ἐκκλησιασμός του. Ἐκεῖ πού εἶναι ὁ χώρος μέσα στόν ὁποίο σιγά-σιγά θά γίνει ἡ ἐνσωμάτωσή του στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ πού ἄν δώσει προσοχή κι ἐνδιαφέρον, θ’ἀρχίσει λίγο-λίγο διά τῆς θείας χάριτος νά γίνεται ἕνας μικρός Χριστός στόν κόσμο αὐτό. 

  Μετά τό σαραντισμό λοιπόν ἡ γυναίκα μπορεῖ νά ἐκκλησιάζεται μαζί μέ τό παιδί της. Τό μόνο πού ἀπαγορεύεται εἶναι ἡ θεία κοινωνία, ἡ ὁποία θά ἀρχίσει νά γίνεται μετά τή βάπτιση. Ὄμως στό σαραντισμό τοῦ Χριστοῦ μας, ὑπάρχει καί ἕνα ἄλλο πρόσωπο. Ὁ πρεσβύτης Συμεών. Ὁ γέροντας δηλαδή Συμεών. Ὁ ὁποίος ἦταν ἱερέας στήν πίστη τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καί λόγω τῆς ἁγιασμένης ζωῆς του, εἶχε πληροφορία ἀπό τό Θεό, ὅτι θά προλάβει νά δεῖ τό Μεσσία πρίν πεθάνει. Ἔτσι, καθῶς παραλαμβάνει στά χέρια του τό Χριστό μας γιά νά τελέσει τόν σαραντισμό, καταλαβαίνει πώς ἐπαληθεύεται ἡ πληροφορία πού εἶχε. Στά χέρια του κρατοῦσε τό σωτῆρα τοῦ κόσμου. Γεμάτος χαρά πού σίγουρα δέν μπορεῖ νά περιγραφεῖ εὔκολα, ἔχοντας ἐμπειρία τῆς ἀλήθειας τοῦ Θεοῦ, εἶπε τή φράση πού λέμε πρίν τό τέλος κάθε ἑσπερινοῦ: «Nῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα, κατά τό ρῆμά σου, ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου, ὅ ἡτοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, καί δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ.» Τώρα Κύριε λύσε με ἀπό αὐτή τή ζωή καί πάρε με κοντά σου. Γιατί τά μάτια μου εἶδαν τό σωτῆρα Σου. Αὐτόν πού ἐτοίμασες γιά ὅλους τούς λαούς γῆς. Ὁ Ὁποίος θά εἶναι φῶς γιά νά ἀνακαλύψουν ἐσένα τόν μόνο ἀληθινό Θεό καί αὐτό θά εἶναι δόξα γιά τό λαό Σου τόν Ἰσραήλ, ὁ ὁποίος πρῶτος αὐτός χρόνια τώρα σέ γνωρίζει καί σέ λατρεύει. Αὐτό πού ἔζησε ὁ Συμεών εἶναι τό πιό σημαντικό γεγονός στήν πίστη μας. Ἡ ὑπαπαντή. Δηλαδή ἡ συνάντηση-ἀντάμωση Θεοῦ καί ἀνθρώπου. Δέν ὑπάρχει πιό μεγάλο, πιό σπουδαίο, πιό συγκλονιστικό πράγμα στή ζωή μας. Εἶναι αὐτό πού εἶναι τό ζητούμενο γιά ὅλους ἐμᾶς. Εἶναι ἡ κορύφωση τῆς πίστεώς μας, ἡ ὁλοκλήρωσή της, ἡ ἐκπλήρωσή της, ἡ πραγμάτωση τοῦ πόθου της, ἡ ἐπαλήθευση καί ἡ χαρά της. Ἡ ἐπίτευξη τοῦ στόχου της, ἄρα ἡ σωτηρία μας. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος γέροντας Παΐσιος σ’αὐτούς πού ἀπορούσαν γιά τήν ἄκρα λιτότητα, ἀκτημοσύνη καί πτωχεία τῆς ζωῆς του: 

 -Τί νά τά κάνουμε ὅλα αὐτά πού ἔχετε ἐσεῖς καί ἐδῶ δέν ἔχουμε; Μᾶς εἶναι ἄχρηστα! 

 -Μά καλά! Ἐδῶ στερεῖστε ἕνα σωρό βασικά πράγματα τῆς ζωῆς! 

 -Ἔχουμε τό Χριστό καί τήν Παναγία, πού ἐσεῖς δέν ἔχετε ἐκεῖ ἔξω! Εἴμαστε ἄρχοντες καί πλούσιοι.

   Ὁ Χριστός ἀγαπητοί μου εἶναι Αὐτός πού δίνει πραγματικό νόημα σέ ὅλα καί χωρίς Αὐτόν, τά πάντα εἶναι ἀνόητα. Ὅταν ἔχουμε τό Χριστό ἡ ζωή μας παίρνει ἄλλη διάσταση. Τά γεγονότα της μικρά ἤ μεγάλα, εὔχαριστα ἤ δυσάρεστα νοηματοδοτοῦνται μέ ἕνα παράξενο γιά τή λογική τοῦ κόσμου αὐτοῦ τρόπο, πού τότε μόνο καί ὡφέλιμα εἶναι ἀλλά καί σωτήρια. Τώρα θά μοῦ πεῖτε, μά μποροῦμε ἐμεῖς στά χρόνια αὐτά νά κρατήσουμε στήν ἀγκαλιά μας τό Χριστό, ὅπως ὁ Συμεών; Θά σᾶς ἀπαντήσω πώς αὐτό πραγματικά εἶναι κάτι πού δέν θά τό ζήσουμε. Μποροῦμε ὅμως ἄν στή ζωή μας μέ ὑπομονή καί καρτερία ζητοῦμε ἀπό καρδιᾶς τό Χριστό καί ζοῦμε καθημερινά τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία Του ὡς ζωντανή σχέση μαζί Του, κάποια στιγμή, ἴσως καί λίγο πρίν τό τέλος τῆς ζωῆς μας νά λάβουμε ἀπό Αὐτόν τήν πληροφορία. Ὅπως κάποτε ὁ Συμεών, ὅτι ἡ πίστη μας στάθηκε σωστά καί ἀποτέλεσμά της εἶναι ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μας, ὡς ἀγάπη γιά τό Θεό καί τόν κόσμο ὅλο καί ὡς χαρά τῆς ἀπόκτησης Αὐτοῦ καί τοῦ παραδείσου. Ἀμήν!

Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.Αγιου Νικολαου Δραμας.

Η ΡΟΜΦΑΙΑ

Οταν τὴν ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς ὁ ἁγιοπνευματοκίνητος πρεσβύτης Συμεὼν πῆρε ἀπὸ τὴν ἁγία ἀγκαλιὰ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τὸ θεῖο Βρέφος καὶ τὸ βάστασε στὰ τρεμάμενα γεροντικὰ χέρια του, εἶπε συγκινημένος καὶ δὺο προφητεῖες: μία γιὰ ἐκεῖνον ποὺ κρατοῦσε στὰ χέρια του καὶ μία γιὰ τὴν παναγία Μητέρα Του. 

 Γιὰ τὸ Βρέφος εἶπε ὅτι Αὐτὸς θὰ εἶναι στοὺς αἰῶνες «σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Ἄλλοι θὰ Τὸν πιστεύουν καὶ θὰ ἀκολουθοῦν τὰ προστάγματά Του καὶ θὰ ὑψώνονται μαζί Του, καὶ ἄλλοι θὰ ἀπιστοῦν, θὰ Τὸν ἀρνοῦνται, θὰ Τὸν πολεμοῦν καὶ θὰ συντρίβονται τελικά. 

 Καὶ στρέφοντας τὸ βλέμμα του πρὸς τὴ Μητέρα Του, ἀτενίζοντας προφητικὰ τὸ μέλλον της, εἶπε τὴν δεύτερη προφητεία του. Θὰ διαπεράσει, τῆς εἶπε, τὴν καρδιά σου ἐξαιτίας αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ σου μεγάλο καὶ ὀδυνηρὸ δίκοπο σπαθί. «Σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. β΄ 34-35). 

Σιωπηλὴ ὅπως πάντοτε ἡ Παναγία ἄκουσε τὰ λόγια τοῦ σεβάσμιου γέροντα καὶ ἐπέστρεψαν μὲ τὸν ἅγιο προστάτη της, τὸν εὐλογημένο Ἰωσήφ, στὴ Ναζαρέτ. Κάθε τι ὅμως ποὺ εἶχε σχέση μὲ τὸν Υἱό της, εἴτε λόγος ἦταν αὐτὸ εἴτε περιστατικό, τὸ «διετήρει... ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς», γράφει ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς (Λουκ. β΄ 51). Δὲν τὸ λησμονοῦσε ποτέ. Τὸ σκεφτόταν, τὸ συζητοῦσε μὲ τὸν ἑαυτό της, τὸ ἔφερνε καὶ τὸ ξαναέφερνε στὴ μνήμη τῆς καρδιᾶς της. Ὅταν λοιπὸν ὁ μονάκριβος καὶ ἀγαπημένος Υἱός της ἔγινε τριάντα ἐτῶν καὶ ἄρχισε τὸ κήρυγμα καὶ τὸ σωτήριο γενικὰ ἔργο Του στὴ Γαλιλαία καὶ στὴν Ἰουδαία, πῆραν νὰ ζωηρεύουν κάθε μέρα καὶ περισσότερο στὴ μνήμη της τὰ λόγια ποὺ τῆς εἶχε πεῖ τότε ὁ πρεσβύτης Συμεών. 

 Ὅταν δηλαδὴ μάθαινε ὅτι τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ κρέμονταν ἀπὸ τὰ πανάγια χείλη τοῦ Υἱοῦ της, σκιρτοῦσε ἡ καρδιά της ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Ὅταν ἔβλεπε ὅτι χάριζε φῶς σὲ τυφλούς, θεράπευε παραλύτους, ἀνάσταινε νεκρούς, δόξαζε κι αὐτὴ μαζὶ μὲ τὸν ἄδολο λαὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὰ ἐκπληκτικὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσε ὁ Υἱός της καὶ τὰ ὁποῖα παρακινοῦσαν τὸν κόσμο νὰ Τὸν ἀκολουθεῖ καὶ νὰ Τὸν θαυμάζει. Πόσο εὐφραινόταν τότε ἡ ἁγνὴ καρδιά της! Ὅμως ὧρες - ὧρες ἔνιωθε καὶ σουβλεροὺς πόνους στὴν καρδιά της. Τότε ἦταν ποὺ θυμόταν αὐτὸ ποὺ τῆς εἶπε γιὰ τὴν «ρομφαία» ὁ γέροντας Συμεών. 

Καὶ πῶς νὰ μὴν πονάει; Ὅλος ὁ κόσμος νὰ τιμάει καὶ νὰ παραδέχεται τὸν Υἱό της ὡς ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες νὰ Τὸν ἀπορρίπτουν! Νὰ τὸν θεωροῦν συνεργάτη τοῦ Βεελζεβούλ! Ὁ Υἱός μου καὶ Θεὸς συνεργάτης τοῦ Σατανᾶ! Καὶ νὰ τὸ λένε αὐτὸ οἱ Γραμματεῖς, οἱ Φαρισαῖοι, οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Νομοδιδάσκαλοι, ὄχι ὅποιοι κι ὅποιοι, ἀλλὰ οἱ θρησκευτικοί μας ἄρχοντες! Ὤ! Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀκούω γιὰ τὸν Υἱό μου καὶ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐγὼ γνωρίζω πῶς Τὸν ἐγέννησα! 

Γιατί αὐτὴ ἡ ἀπαξίωση ἀπὸ τοὺς θρησκευτικούς μας ἡγέτες, τοὺς ἀρχισυναγώγους καὶ τοὺς ἄλλους; 

 Εἶναι λογικὸ καὶ φυσικὸ νὰ περνοῦσαν μέσα ἀπὸ τὴν ἁγία διάνοιά της αὐτὰ τὰ ἐρωτηματικὰ καὶ νὰ κεντοῦσαν τὴν εὐαίσθητη λεπτὴ καρδιά της σὰν κεντήματα ρομφαίας· διότι ἦταν ἡ Μητέρα Του, καὶ ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἦταν ὁ Υἱός της. 

 Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἡ ρομφαία δὲν τὴν κεντοῦσε ἁπλῶς, ἀλλ’ ἄρχισε νὰ τὴ σφάζει καὶ νὰ κάνει τὴν καρδιά της νὰ ματώνει ἦταν ὅταν ἄκουσε τὸν χιλιοευεργετημένο ἀπὸ τὸν Υἱό της λαὸ τῶν Ἰουδαίων νὰ φωνάζει μὲ μανία πρὸς τὸν ἄρχοντα τῶν Ρωμαίων «ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰω. ιθ΄ 15)! Ὅταν εἶδε τὸν Υἱό της νὰ σηκώνει τὸν σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου, νὰ βαδίζει τὸν δρόμο πρὸς τὸ Γολγοθᾶ ἀκού- γοντας τὶς ὕβρεις καὶ τὶς χυδαιολογίες τοῦ ὄχλου· ὅταν Τὸν εἶδε ἐξαντλημένο νὰ λυγίζει κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ πελώριου σταυροῦ καὶ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ συνεχίσει τὴν πορεία πρὸς τὸ λόφο τοῦ Γολγοθᾶ· ὅταν Τὸν ἀτένιζε τελικὰ κρεμασμένο ἐν μέσῳ δύο ληστῶν στὸ σταυρὸ σὰν τὸν χειρότερο κακοῦργο καὶ ἄκουγε τοὺς ἀρχιερεῖς νὰ Τὸν βρίζουν, νὰ Τὸν περιγελοῦν, νὰ καγχάζουν εἰς βάρος Του. Ὤ· τί πόνος πλημμύριζε τότε τὴ μητρικὴ καρδιά της! Μάτωνε ἡ καρδιά της τὴν ὥρα ἐκείνη. Ἡ ρομφαία ἡ δίκοπη ἔσχιζε τὰ σωθικά της. Ὁ υἱός μου πεθαίνει ὡς κακοῦργος! Ὁ ἀθῶος καὶ ἀναμάρτητος ὡς ἔνοχος καὶ ἁμαρτωλός! «Τέκνον γλυκύτατον, πῶς ἀδίκως θνῄσκεις, πῶς τῷ ξύλῳ κρέμασαι;...». Καὶ ποῦ εἶναι οἱ φίλοι σου; Ποῦ εἶναι οἱ μαθητές σου; Ποῦ εἶναι ὁ Πέτρος, ὁ Θωμᾶς, ὁ Ἰάκωβος, οἱ ἄλλοι; Ἔμεινες μόνος! Ὤ, Υἱέ μου! Υἱέ μου! Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι καὶ τὰ μητρικὰ σπλάχνα μου σχίζονται, πληγώνονται, πονῶ καὶ ὑποφέρω μαζί σου. Δὲν ἔμενε ἀπαθὴς ἐμπρὸς στὸ Πάθος τοῦ Υἱοῦ της ἡ Ὑπεραγία Μητέρα Του. Πόνεσε, καὶ μάλιστα πολύ. Σὰν ἄλλη ρομφαία διεπέρασε τὴν ὕπαρξή της ὁ πόνος. Κι ἀπὸ τότε νιώθει καθένα ποὺ πονᾶ καὶ ὑποφέρει, γιατὶ γνωρίζει πολὺ καλὰ τί σημαίνει πόνος καὶ μάλιστα μητρικός. Καὶ ὅποιον προστρέχει στὴ Χάρη της καὶ ζητάει μὲ πίστη τὴν βοήθειά της, τὸν συμπονεῖ καὶ σπεύδει νὰ τὸν βοηθήσει. Σπεύδει νὰ τὸν ἀνακουφίσει στὴν ἔξαψη τοῦ πόνου του καὶ νὰ τὸν ἀπαλλάξει τελικὰ ἀπὸ κάθε πόνο. 

Εὐτυχεῖς οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸ πιστεύουν αὐτὸ καὶ καταφεύγουν σ’ Ἐκείνην ποὺ εἶναι «ἀβοηθήτων δύναμις καὶ ἐλπὶς ἀπηλπισμένων». Ο ΣΩΤΗΡ2060